(แวนด้า ไซคส์: มรดกตกทอด)
(กำกับโดย จูลี่ แดช)
(อเมริกาเหนือยุคอาณานิคม คราม ข้าว ฝ้าย)
ไม่เข้าใจเลย
ว่าทำไมเราถึงปฏิบัติต่อกันแบบนี้
เสียเวลา
กับเกมโง่ๆ ที่เล่นกัน
เรามีความรัก
และไม่ว่าจะพูดหรือทำอย่างไร
เราเป็นหนึ่งเดียว
ไม่ว่าเราจะทำอะไร เราเป็นหนึ่งเดียว
ความรักของเราจะทำให้เราผ่านไปได้ เราเป็นหนึ่งเดียว
และมันก็เป็นแบบนั้น เราเป็นหนึ่งเดียว
สุภาพสตรีและสุภาพบุรุษ มหาวิทยาลัยแฮมป์ตัน
ยินดีต้อนรับกลับบ้าน คุณแวนด้า ไซคส์
เชิญนั่งค่ะ
ขอบคุณแฮมป์ตัน ขอบคุณมากค่ะ
ฉันรักพวกคุณ รักพวกคุณ
ขอบคุณมากๆ
ฉันกลับมาบ้านแล้ว
นี่มันสุดยอดมาก ดีใจที่ได้กลับมา ไม่ได้มานานแล้ว
ฉันมั่นใจว่าพวกคุณก็เหมือนฉัน มหาวิทยาลัยเปลี่ยนไปเยอะมากอะ
ฉันหาอะไรไม่เจอเลย
คือแบบ…
ตอนฉันเรียนที่นี่ไม่มีแบบนี้นะ
ศูนย์นักศึกษา โรงอาหาร มันเจ๋งมากเลยนะ
เด็กๆ สมัยนี้มีตัวเลือกเยอะมาก
นั่นมันอะไรเนี่ย วีแกน นี่อาหารไร้กลูเตน
มีแม้กระทั่งเขา เธอ พวกเขา
ตอนฉันเรียนไม่มีแบบนี้ ไม่มีตัวเลือกแบบนี้หรอก
ตอนฉันเรียนมีแค่ตัวเลือกเดียว
เอาน้ำเกรวี่ไหมจ๊ะ
มีแค่นั้น
มีแต่น้ำเกรวี่ล้วนๆ
แล้วอย่ามัวเหม่อ ต้องตั้งใจฟัง
เพราะพอเธอถามว่า "เอาน้ำเกรวี่ไหม" ถ้าคุณเหม่อ คุณจะได้น้ำเกรวี่
คุณจะ… เธอจะ…
น้ำเกรวี่ไหมจ๊ะ
โอ้ สงสัยจะได้ราดน้ำเกรวี่ใส่ถ้วยผลไม้แล้ว
ไม่ทันตั้งตัวเลยแฮะ
เอาละ ฉันรู้สึกเหมือนได้หายใจโล่งขึ้น ตอนที่มาอยู่ที่นี่
รู้ไหม
ไม่รู้ว่าพวกคุณคิดยังไง
แต่ตอนนี้โลกมันเกิดบ้าอะไรขึ้นกันเนี่ย
ฉันรู้สึกเหมือนติดอยู่ในห้องหนีตาย ที่ห่วยที่สุดในโลกน่ะ
ฉันคิดไม่ออกเลย เบาะแสทั้งหมดถูกปกปิดไว้หมด
คือนี่มันอะไรกันเนี่ย เรากำลังใช้ชีวิตแบบไหนกันอยู่
ซีรีส์สเตรนเจอร์ธิงส์ยังเทียบเราไม่ได้เลย
อย่างน้อยซีรีส์นั้นก็มีเหตุผลอยู่บ้างไง
เข้าใจไหม โลกกลับด้านงี้น่ะ
ถ้าเราพลิกโลกนี้กลับด้านนะ
มันจะมีพวกเหยียดผิวกับพวกชอบเด็ก ตกลงมาเต็มไปหมด มันจะเป็นแบบ…
แม่เจ้า มหาเศรษฐีตกทะลุหลังคามา
เราจะออกไปจากที่นี่ได้ยังไง ไม่มีทาง…
เราต้องให้แฮเรียต ทับแมน มาพาเราออกไปจากที่นี่แล้ว
รัฐบาลนี้มันไร้ความสามารถสุดขีด
ในเอกสาร พวกเขาเปิดเผย รายชื่อเหยื่อจากคดีเอปสตีน
ให้ตายสิ การปกปิดข้อมูลมันจะพลาดได้ยังไง
แค่ขีดฆ่าข้อมูลออกไป
นั่นมันระดับเตรียมอนุบาลเลย
เข้าใจที่ฉันพูดไหม ถ้าไม่แน่ใจ ก็ขีดฆ่ามันออกไปสิ
อาจจะหมึกหมดเพราะใช้ขีดชื่อทรัมป์ออกหมด
อาจจะเป็นแบบนั้นก็ได้
ใช่ เรารู้ว่าเขาอยู่ในนั้น เขาอยู่ในนั้นแหละ
เรารู้ก่อนที่เอกสารจะถูกปล่อยออกมาอีก ว่ามีเขาอยู่ในนั้น
เราเห็นรูปเขานะ ที่เขาสนิทสนมกับเอปสตีน
และวิดีโอของเขา ที่งานปาร์ตี้กับเอปสตีน เขา…
กัดริมฝีปากล่าง
เวลากัดริมฝีปากล่างเนี่ย นั่นคือท่าทางหื่นกาม
คุณคิดไม่ซื่อแน่ๆ เวลากัดริมฝีปากล่าง
คุณคิดว่า "ฉันจะทำชั่วอะไรสักอย่าง"
ถ้าเห็นใครเดินเข้ามาหาคุณ แล้วกัดปากล่างแบบนี้ ให้วิ่งเลย
วิ่งหนีไปให้ไว
พวกเขาไม่หวังดีกับคุณแน่
ฉันไม่อยากเชื่อเลยว่าฉันจะพูดแบบนี้
แต่ฉันคิดถึงทรัมป์ปี 2016 นะ
หนูน้อยทรัมป์ดูน่ารักดี
เราแค่ต้องเอาใจเขาหน่อย
"ฉันจะสร้างกำแพง"
โถ หนูจะสร้างกำแพงเหรอ
ใช่ หนูจะสร้างกำแพง
หนูจะสร้างกำแพงที่ใหญ่และสวยงามใช่ไหมจ๊ะ
เหรอจ๊ะ
"แล้วฉันจะจับเธอขัง"
ถูกต้องจ้ะ
จับเธอขังเลย
ขังเธอไว้
ขังเธอไว้ ขัง…
ทรัมป์คนนั้นไม่เป็นอันตราย เพราะเรากั้นรั้วไว้ที่เปลของเขาแล้ว
เข้าใจไหม
แต่ทรัมป์คนนี้ ไม่มีการควบคุม
เขาเลยหลุดโลกไปแล้ว
เห็นที่เขาโพสต์เรื่องโอบามาไหม
เขาโพสต์รูปโอบามาเป็นลิง อะไรวะเนี่ย
แม้แต่พวกเหยียดผิวก็ยังว่า "นั่นมันเกินไปนะ"
คุณเป็นประธานาธิบดีนะ ทำตัวให้เหมาะสมหน่อย
แต่ตอนนี้ไม่มีความเหมาะสมแล้ว
นักการเมืองพวกนี้ด่ากันหมด ทุกคนด่ากันหมด
นั่นมันงานฉัน ฉัน…
ชัค ชูเมอร์ออกมาด่า "ไอ้เหี้ย" ฉันก็แบบ "เฮ้ย"
ทรัมป์ทำให้พวกเขาด่ากันหมด
คุณรู้ว่ามันแย่
พอจะเริ่มแถลงนโยบายประจำปีประธานาธิบดี แล้วคุณก็แบบ
"ประธานาธิบดีมาแล้ว เอาเด็กๆ ออกไปจากห้อง"
เราเคยมีมาตรฐานนะทุกคน เคยมีมาตรวัดที่ตั้งไว้สูงๆ ใช่ไหม
จำฮาวเวิร์ด ดีนได้ไหม
ฮาวเวิร์ด ดีน ใช่ๆ ผู้สมัครจากพรรคเดโมแครตน่ะ
เขาทำลายอาชีพตัวเอง
ในปี 2004 เขาทำลายอาชีพตัวเอง
ไม่ใช่เรื่องอื้อฉาว ไม่ใช่เรื่องอื้อฉาวเลย
มันเป็นความตื่นเต้นเกินเหตุ
เพราะเขากรี๊ดแปลกๆ
เขาทำได้ดีในการประชุมพรรคที่ไอโอวา และตื่นเต้นเกินไปหน่อย
เขาพูดว่า "แล้วเราจะไปถึงทำเนียบขาว เย้!"
แล้วเขาก็ทำแบบนี้ "เย้!"
แล้วทุกคนก็แบบ "จะเย้ทำไมวะ"
อาชีพเขาพังเลย จบ
เราเปลี่ยนจาก "ห้ามตะโกน 'เย้'" มาเป็นนี่
"ผมแค่จับจิ๋มนางเลย"
ผู้ชายคนนี้…
ทรัมป์เชื่อว่าเพราะกฎหมายสิทธิพลเมือง
คนขาวเลยถูกปฏิบัติอย่างไม่เป็นธรรม
เขามีเบอร์สายด่วนให้มันด้วยนะ
เรื่องจริงนะ เพื่อให้พวกเขารายงานความยากลำบาก
และยื่นขอค่าชดเชย
เชื่อไหมเนี่ย อะไรกันวะ
พวกเขาต้องการอะไรอีก
โอเค ก่อนหน้านี้ก็ขโมยเพลงเราไป ตอนนี้จะเอาความยุติธรรมของเราไปด้วยเหรอ
ฉันไม่อยากได้เบอร์สายด่วนอะไรนั่นหรอก
ครอบครัวฉันเป็นคนขาว
พวกเขาจะโทรฟ้องฉันทุกวันแน่
ฉันเห็นภาพลูกชายโทรไปเลย
"ผู้หญิงผิวดำคนนี้ไม่ยอมซื้อเพลย์สเตชันให้ผม"
อย่าให้แม่เห็นว่าโทรไปอีกนะ
ใช่ ฉันมีครอบครัวคนขาว ภรรยาฉันเป็นคนขาว
เอ่อ เธอเป็นคนฝรั่งเศส
เธอเป็นคนฝรั่งเศส แต่ถ้าเกิดเรื่องเชี่ยขึ้น…
เรามีลูกแฝด โอลิเวียกับลูคัส ตอนนี้พวกแกอายุ 16 แล้ว
พวกแกก็เป็นคนขาวเหมือนกัน
ใช่
ความเป็นเลิศของคนดำ คุณกำลังมองมันตอนนี้เลย
น่าเสียดายที่การเหยียดเชื้อชาติ
มันฝังรากลึกในประเทศนี้ใช่ไหม
มันอยู่ที่นี่ และมัน…
จำได้ไหม เพิ่งเกิดการเคลื่อนไหว เพื่อสิทธิพลเมืองไปไม่นานนี้เองใช่ไหม
และคนของเราออกไปเดินขบวนอย่างสงบ
และคนพวกนั้นในฝูงชนที่โกรธแค้น
ที่ตะโกนด่าและพูดจาชั่วร้าย
และถ่มน้ำลายใส่พวกเขา
บางคนยังมีชีวิตอยู่
และพวกเขาก็มีลูก
และคุณก็รู้ว่าพวกเขาปลูกฝังความเกลียดชัง แบบเดียวกันนั้นให้ลูกๆ
ใช่ ภาพหนึ่งที่ติดตาฉันมาก
ฉันดูสารคดีเรื่องอายส์ออนเดอะไพรซ์ แล้วเห็นเด็กชายผิวขาวคนหนึ่ง
ยืนอยู่ข้างนอกพร้อมกับคลาริเน็ต
เขาเล่นเพลง "ดิกซี" เขาอยู่ข้างนอกก็แบบ…
อย่างแรกเลยนะ คลาริเน็ตเป็นเครื่องดนตรีที่ชั่วร้าย
เราทุกคนเห็นด้วยหมด
พ่อแม่ที่เคยอยู่บ้านกับลูก ที่กำลังหัดเล่นเครื่องดนตรีเนี่ย
คุณรู้ว่ามันยาก
แต่คลาริเน็ตเนี่ย
นั่นคือระดับความอดทนอีกระดับหนึ่งเลย
แต่ฉันนึกถึงเด็กคนนั้น เพราะเด็กคนนั้นเติบโตขึ้นมา
แล้วรู้ไหมว่าฉันคิดว่าเขาคือใครในวันนี้
ลินด์ซีย์ เกรแฮม
ตอนเล่นก็ยกนิ้วก้อยขึ้นด้วยนะ
รัฐบาลนี้มันน่าเกลียดจริงๆ
พวกคุณเห็นแพม บอนดี้ ให้การต่อหน้ารัฐสภาไหม
ฉันควรจะพูดว่า โกหกหน้าด้านๆ ต่อหน้ารัฐสภามากกว่า
เธอแบบ… น่าเกลียดมาก
แบบ… รู้ไหมว่าอะไร คืองี้
ฉันไม่อยากได้ยินคำว่า "ผู้หญิงผิวดำขี้โมโห" อีกแล้ว
อย่า… แค่… ไม่เอาแล้ว
ไม่
ไม่เอา
ไม่ยอมรับคำนี้
บอนดี้
โนเอม เลวิตต์
พวกนี้คือผู้หญิงผิวขาวระดับสุดจัด
เข้าใจที่ฉันพูดไหม พวกเธอทำให้พวกมนุษย์ป้าต้องอายเลย
มนุษย์ป้าจะแบบ "เชี่ย มากันแล้ว หนีเร็ว"
มนุษย์ป้าจะทำอะไรแบบ
"ฉันแจ้งตำรวจจับผู้ชายผิวดำคนนี้"
"เขานอนหลับอยู่"
นั่นมันเด็กๆ เมื่อเทียบกับที่พวกนั้นทำ
โนเอมบอกว่า "ฉันส่งคนเปอร์โตริโกไปคองโก"
มันโหดร้ายนะ
แต่เอาเถอะ คุณผู้หญิง ลองนึกภาพดูสิ
ถ้าเราทุกคนคิดเหมือนกันและร่วมมือกัน
เราจะครองทุกอย่างได้
เราทำได้
แต่ฉันหมายถึง… แต่เรารู้ว่ามันเป็นไปไม่ได้
ตอนเดียวที่คุณจะเห็นผู้หญิงผิวขาวร่วมมือกัน
คือในกีฬาว่ายน้ำท่าประสาน
พวกเธอเป็นหนึ่งเดียวกันในสระว่ายน้ำ
ผู้หญิงผิวดำ เราตรวจสอบกันเอง
ถ้าใครทำตัวไม่ดี เราก็จะตัดคนนั้นออกไป
จบเห่เลย ใช่ไหมล่ะ
นิกกี้ มิใครนะ
ไม่รู้จักหรอก
ทุกคนบอก "แวนด้า เราต้องรอดไปถึงการเลือกตั้งกลางเทอม"
ฉันก็แบบ "คิดจริงๆ เหรอ ว่าเราจะรอดไปถึงการเลือกตั้งกลางเทอม"
ไม่ใช่ในตอนที่เรามีอาร์เอฟเค จูเนียร์ เป็นรัฐมนตรีสาธารณสุขหรอก
พ่อหนุ่มต่อต้านวัคซีน อะไรกันเนี่ย
คือเอาจริงดิ
เขาทำให้โรคเก่ากลับมา
โรคที่เรารักษาไปแล้วดันกลับมาอีก
หัดกลับมาอีก
และอีกไม่กี่เดือน
เราจะพูดเหมือนหนังคาวบอยเก่าๆ
"น้องสาวเธอเป็นอะไร"
"เธอตายเพราะวัณโรค"
เชี่ย
อะไร…
เชี่ย
พอได้ยินว่าเขาเป็นผู้ท้าชิง ฉันก็ไม่ลังเลเลย
ฉันวิ่งไปที่ซีวีเอส
บอกว่า "โอเค ฉันต้องการวัคซีนงูสวัดสามเข็ม"
"วัคซีนโควิดสองเข็ม"
"มีอะไรอีกไหมจ๊ะ มีเตตราไซคลีนไหม"
"จัดมาหน่อย"
ฉันรู้ว่ามันจะไปจบที่ไหน
ถ้าผู้ชายคนนี้อยู่ในตำแหน่งนานกว่านี้ คุณจะไปที่ร้านขายยา…
แล้วหลังเคาน์เตอร์จะมีขวดโหลใส่ของเรียงราย
ติดฉลากไว้
คุณเดินเข้าไป ตาไหลเยิ้มอะไรแบบนั้น
"ไม่รู้ว่าตาฉันเป็นอะไร"
เภสัชกรจะบอกว่า "โอ้ เดี๋ยวๆ รอแป๊บ"
"อ๋อๆ ใช่"
เละเทะเกิน
ถ้าเชื้อโรคและโรคระบาด หรืออะไรก็ตามไม่ได้เล่นงานเรา
ตอนนี้เราต้องกังวลเรื่องตม.อีก
ใช่ ตม.ก็มาร่วมวงละ
คือแบบนี้นะ
พวกเขาควรจะไปตามล่า อาชญากรร้ายแรงใช่ไหม
พวกเขาบอกว่าจะจัดการอาชญากรร้ายแรง
ที่ไม่ควรอยู่ที่นี่ เอาพวกเขาออกไปจากสังคม
ฉันก็แบบ โอเค อันนั้นฉันเห็นด้วย แต่มันเป็นแบบนี้
ฉันอยากให้จับอาชญากรร้ายแรงทุกชาติ ออกไปจากสังคม
ถ้ามีใครเดินเข้ามาแทงฉัน
ฉันจะไม่พูดว่า…
"เดี๋ยวก่อน"
"แกเป็นคนที่ไหน"
"แกแทงเหมือนคนกัวเตมาลาเลยนะ"
พวกเขาควรจะไล่ล่าอาชญากรร้ายแรงใช่ไหม
แล้วพวกเขาไปตามหากันที่ไหนเหรอ
พวกเขาไปหาตามร้านอาหารในครัว
เพราะรู้ๆ กันอยู่ว่าอาชญากรร้ายแรง เป็นรองหัวหน้าเชฟที่ดีไง
ดม.ไปดักที่ศาล จับคนที่ออกมาจากการพิจารณาคดี
เพราะอาชญากรร้ายแรงจะไปขึ้นศาลตามนัด
จัดการเอกสารซะเรียบร้อย
พวกเขาออกไปซุ่มอยู่ที่โฮมดีโปต์
นั่นคือที่ที่พวกเขาไปหาคนร้าย ตม.อยู่หน้าร้านโฮมดีโปต์
เพราะเรารู้กันว่าอาชญากรร้ายแรง ชอบทำโปรเจกต์ดีไอวายกัน
ขอทีเหอะ
เจ้าหน้าที่ตม.ปลอมเปลือก
พวกมันก็แค่พวกกบฏ 6 มกราคม ที่ได้รับการอภัยโทษ
นั่นแหละตัวตนของพวกมัน
เจ้าหน้าที่จอมปลอม
ไปที่ร้านขายของเก่า แล้วซื้อเสื้อเกราะรัดติ้วมา
จะกระโดดลงจากฟอร์ดโฟกัส ไปจับใครได้ยังไง
พวกเขาควรจะปกป้องเรา
แต่พวกเขากลับฆ่าคนอเมริกัน
ฆ่าคนอเมริกัน
มินนิโซตา อเล็กซ์ เพรตติ
ผู้ชายคนนั้นไม่มีอาวุธ เป็นพยาบาลทหารผ่านศึก พวกมันฆ่าเขา
สังหารเขาตรงนั้นเลย
เรเน่ กู๊ด เป็นแม่คน
ใช่ ในรถของเธอ
สังหารเธอในรถ แล้วหลังจากนั้นก็เรียกเธอว่าอีดอก
นั่นคือสิ่งที่เจ้าหน้าที่เรียกเธอ ต่อหน้าภรรยาของเธอ
ใช่
เลสเบี้ยนทั้งหลาย เรารู้ว่าต้องทำอะไร
เราต้องโทรหาซูบารุแล้วพูดว่า "นี่"
"ขอถามอะไรหน่อย พอจะทำรถเอาต์แบ็คหุ้มเกราะได้ไหม"
พวกเขาออกไปตามท้องถนน
แต่เราก็ออกไปนะ พวกเราออกไปประท้วง
ที่ฉันพูดว่าเรา ฉันหมายถึงคนขาว คนขาวออกไปประท้วง
ฉันไม่เอาตูดดำๆ ของฉันออกไปหรอก ไม่
เราไม่ทำแบบนั้น
เราอ่านโปรเจกต์ 2025 มาแล้ว
เรารู้ว่าอะไรเป็นอะไร
พวกเขาอยากให้เราออกไป เพื่อจะได้ทำให้เรื่องมันบานปลาย ไม่เอาหรอก
คนขาว นี่เป็นเรื่องของพวกคุณนะ นี่เป็นเรื่องของพวกคุณ
นี่… เราจะไม่ออกไปหรอก
รู้ไหมว่ามันตลกตรงไหน เราไม่ได้ประชุมเรื่องนี้ด้วยซ้ำ
ไม่มีการส่งข้อความอะไรทั้งนั้น
คุณแค่รู้สึกได้ใช่ไหม
ทุกครั้งที่ฉันคิดจะไปประท้วง
เหมือนฉันได้ยินบรรพบุรุษพูดว่า "นั่งตูดดำๆ ของแกลงไปซะ" โอเค
คนขาว ถ้าอยากให้เราออกไป
ต้องแสดงให้เห็นว่าคุณจริงจังกับเรื่องนี้
เอาจริงเอาจังสุดตัว
คุณต้อง… ต้องทำอะไรแบบที่เราทำ
คุณต้อง… ทำลายอะไรที่คุณรัก
ถ้าฉันเห็นเว็กแมนส์ไฟไหม้…
คุณขว้างระเบิดเพลิงใส่ซูเปอร์คัตส์…
แต่จนกว่าจะถึงตอนนั้น เราจะหลบอยู่ข้างหลังคุณ
โอเค ไม่ได้อยู่หลังจริงๆ หรอก เราจะกดไลก์โพสต์ของคุณ
เราจะอยู่ในโลกออนไลน์ ฉันจะกดไลก์ทุกโพสต์ของคุณเลย
อาจจะคอมเมนต์ด้วย
หัวใจ แขนบึ้ก แบบนั้นน่ะ
คนรุ่นฉัน คนขาว พวกคุณเคยออกไปแล้ว
พวกคุณเคยทำมาแล้ว คุณเคยประท้วง
ใช่ แต่ฉันเป็นห่วงคนรุ่นใหม่มากกว่า
พวกคุณต้องฝึก ต้องพร้อมรับสเปรย์พริกไทย
ฉะนั้นฉันอยากให้คุณใส่ซอสพริกในทุกอย่าง ใส่ซอสพริกซะ
ตอนเช้าเวลาแปรงฟัน
ก็เอาเครื่องฉีดน้ำฉีดหน้าไปเลย
ช่างแม่ง เดินผ่านเครื่องล้างรถเลย
แต่ฉันคิดว่าเรามาถึงจุดนี้ได้เพราะ…
เราอยู่ในสถานการณ์นี้ได้ เพราะพรรครีพับลิกันทำได้ดีกว่า
ในเรื่องการเชื่อมโยงกับชนชั้นแรงงาน พวกเขาทำได้ดี
ส่วนเดโมแครต ให้ตายเหอะ ฟังพวกเขาพูดสิ
"โอ้ ฉันไม่เข้าใจ ทำไมเราถึงเสียคะแนนจากคนไร้การศึกษา"
ก็ถ้าคุณเลิกเรียกพวกเขาว่าไร้การศึกษาดู
อาจจะช่วยได้มั้ง
เพราะงี้ใครก็ตามที่ลงสมัครสมัยหน้า
ฉันอยากให้พวกเขาสามารถเชื่อมโยงกับทุกคนได้
พวกเขาต้องเป็นคนที่เคยจนมาก่อน
ฉันอยากให้พวกเขารู้จักความจน นี่คือคุณสมบัติที่ต้องมี
ถ้าคุณไม่มีแอปเวสเทิร์นยูเนียนในมือถือ ก็ลงสมัครไม่ได้
อ๋อ อีกอย่างนะ
ถ้าคุณขับไซเบอร์ทรัก คุณมันสารเลว
และเราทุกคนคิดว่าคุณมันสารเลว
ความโลภน่ะ ความโลภ
คนพวกนี้มันโลภจริงๆ โลภมาก
และเพราะความโลภ
เราทุกคนเลยกลายเป็นแคชเชียร์
มันเกิดขึ้นได้ยังไง
พวกเขากำลังตัดงานของชนชั้นแรงงานออกไป
แล้วให้เราทำแทน ใช่
แล้วพวกเขาใช้วิธีไหน ค่อยๆ หลอกเราให้ทำแบบนั้นได้นะ
ฉันจำได้ว่าเมื่อ 15 ถึง 20 ปีก่อน คุณไปที่ร้านค้า
แล้วก็มีตู้คีออสก์เล็กๆ ตู้คีออสก์จ่ายเงินด้วยตัวเอง
แล้วพวกเราที่ขี้สงสัยก็แบบ "โอ้ ฉันจะไปเล่นเป็นแคชเชียร์"
เพราะแคชเชียร์เป็นงานจริงๆ ที่มีสวัสดิการ คุณเข้าไปในนั้น ปี๊บ
แบบว่า "ว้าว ฉันทำได้" และตอนนี้คุณก็ทำอยู่ นั่นคืองานของคุณ
เดี๋ยวนี้หาคนจริงๆ ไม่เจอแล้ว
ใช่ มีแต่เครื่องคิดเงินอัตโนมัติ รู้ไหมว่าอะไรที่ฉันรำคาญมาก
คือมันมีแถวตรงจุดจ่ายเงินด้วยตัวเอง
ฉันแบบ "นี่ฉันกำลังรอคิว เพื่อทำงานให้ที่นี่ฟรีๆ"
นี่มันบ้าอะไรกันวะ
แล้วพวกเขาก็ให้คุณฟ้องตัวเอง
"คุณใช้ถุงไปกี่ใบ"
"สอง" อะไรวะ
เราควรจะขโมยต่างหาก
นั่นแหละที่พวกเขาทำ พวกเขาทำให้เราขโมย
พวกเขาต้องเอาคนจริงๆ กลับมา
และมันไม่ใช่การขโมย คุณทำงานที่นั่น
คุณไม่ได้ทำงานตำแหน่งระดับเริ่มต้น
เป็นผู้จัดการร้านสิ ฉันมีส่วนลดตลอดเวลา
"ส่วนลดผู้จัดการ"
มันคือ…
"ซื้อหนึ่งแถมหนึ่ง"
พวกมันแย่งงานไปหมดเลย
งานของชนชั้นแรงงานหมดเลยใช่ไหม
แม้แต่บริการส่งของเดี๋ยวนี้
ตอนนี้ในแอลเอมีรถเข็นเล็กๆ พวกนี้
คุณเคยเห็น… ใช่ มันเหมือนรถเข็นช็อปปิ้งเล็กๆ
เป็นหุ่นยนต์เล็กๆ แล้วคุณก็สั่งของ พวกเขาใส่ของแล้วส่งไปที่บ้านคุณ
อย่าส่งไอ้ห่าแบบนั้นมาบ้านฉันนะ
ฉันอยากได้คนจริงๆ
ตอนเห็นรถเข็นครั้งแรก ฉันเกือบตายเลยนะ
เพราะฉันไม่รู้ว่ามันคืออะไร แล้วมันก็วิ่งเข้าไปในถนน
ฉันคิดว่า "โอ้พระเจ้า รถเข็นเด็ก" แล้วก็…
ฉันจะใช้มันก็ต่อเมื่อ
ถ้าคุณ… มีอะไรที่มีประโยชน์ อย่างเช่นสั่งให้ไปตบใครสักคน
อันนั้นใช้แน่
ไม่เจ๋งดีเหรอที่ส่งเครื่องไปเตะก้นคนได้น่ะ
คุณเปิดประตูออกมา
ไอ้เหี้ยนี่ก็กระโดดออกมา แล้วตบหน้าคุณเต็มแรง
เบรนด้าฝากทักทาย
แล้วก็ปีนกลับเข้าไปในรถเข็น
ฉันจะสั่งมันไปตื้บคนตลอดเลย
ฉันจะไปที่ 1600 เพนซิลเวเนียอเวนิว
สิ่งที่ทำให้ฉันจะบ้าตายคือ เมื่อความโลภถูกฉาบไว้…
ด้วยการทำบุญน่ะ คุณรู้ไหม
ไปซื้อของที่ร้าน แล้วพนักงานก็ถามว่า
"คุณอยากปัดเศษขึ้น แล้วบริจาคให้การกุศลของเราไหม"
ช่างกล้าเนอะ
อยากให้ฉันให้เงินคุณเพิ่มเพื่อการกุศลเหรอ
ฉันจะจดชื่อองค์กรการกุศลไว้ แล้วฉันจะบริจาคเอง
เอาแบบนี้ไหม ฉันจะบริจาคเอง แล้วก็เอาไปลดหย่อนภาษี
และถ้าคุณอยากทำการกุศลนัก
ทำไมไม่ถามล่ะว่าฉันอยากปัดลงไหม
โรงแรมก็ทำ
ใช่ โรงแรมก็ทำกัน
"นี่ เราคิดถึงโลกนะ ทำไมไม่ใช้ซ้ำล่ะ"
"เอาผ้าเช็ดตัวกลับไปแขวนซ้ำสิ"
"เราไม่เปลี่ยนผ้าปูที่นอนทุกคืน"
"คุณต้องขอ เพราะเราคิดถึงโลก"
เปล่าเลยเหอะ คุณคิดถึงค่าน้ำกับค่าจ้างพนักงาน
นั่นแหละที่คุณคิดถึง
ถ้าคุณอยากสนับสนุนให้คนรักษ์โลก
คุณต้องให้ส่วนลดรักษ์โลกให้ฉันหน่อย ลดค่าห้องให้ฉันหน่อยสิ
เพราะฉันรักษ์โลก ฉันรักษ์โลกที่บ้าน
ที่บ้าน ฉันนอนบนผ้าปูที่นอนผืนเดิม
จนกว่าผ้าปูที่นอนจะหลุดออกจากเตียง
ผ้าปูที่นอนมันเหนื่อยและยานจัดๆ
ยางยืดมันยืดออกมา แบบ "โอ้ แม่งเอ๊ย"
คุณจะเข้านอน ดึงผ้าห่มออก แล้วแบบ "ผ้าปูที่นอนหายไปไหน"
"อยู่ปลายเตียงนี่เอง ให้ตายสิ"
ฉันใช้ผ้าเช็ดตัวผืนเดิมที่บ้าน
ฉันอยู่ในนั้น ใช้ผ้าเช็ดตัว "โอ๊ย ฉันทำผิวแตกหรือเปล่า"
ผ้าเช็ดตัวที่สากเหมือนใยบวบ "โอ้โฮ"
"เลือดออกไหมเนี่ย อะไรวะ"
แต่ถ้าฉันจ่ายค่าห้องพักเต็มจำนวน ฉันจะใช้ทุกอย่างที่มี
ฉันจะใช้ผ้าเช็ดตัวเช็ดนมข้างขวา
ผ้าเช็ดตัวเช็ดนมข้างซ้าย
ผ้าเช็ดตูด ผ้าเช็ดตูด
แล้วก็โทรไปข้างล่าง "ขอผ้าเช็ดตัวเพิ่มหน่อย"
"จิ๋มฉันยังชื้นนิดหน่อย"
"แล้วก็เปลี่ยนผ้าปูที่นอนด้วย"
ฉันพักที่โรงแรมในนิวออร์ลีนส์
แล้วแม่บ้านก็มาเปลี่ยนผ้าปูที่นอนให้ฉัน
มาทำความสะอาดห้อง
ฉันเปิดประตูออกไป เจอแม่บ้านสาวคนหนึ่ง
แต่เธอเหงื่อแตกพลั่กเลย เหงื่อท่วมตัว
ฉันมองเธอแล้วคิดว่า ฉันคงไม่มีวัคซีนสำหรับเรื่องนี้แฮะ
ไม่รู้ว่าเธอฉีดตัวไหนมา
ฉันปล่อยให้เธอเข้าห้องไม่ได้ ทั้งที่เหงื่อไหลย้อยขนาดนั้น
ฉันนึกภาพเธอเปลี่ยนผ้าปูที่นอน สู้กับปลอกหมอน
เหงื่อกระจายไปหมด
ฉันต้องคิดให้ไว ฉันก็แบบว่า เอางี้
ฉันจะหยิบผ้าเช็ดตัวกับผ้าปูที่นอน แล้วทำเองก็แล้วกัน โอเคไหม
ฉันไปที่รถ หยิบของ แล้วเดินกลับมา
เธอบอกว่า "คุณไซคส์ แน่ใจนะคะ" ฉันบอก "ใช่ ฉันทำได้
"เมื่อวานฉันเป็นแคชเชียร์ไปแล้ว"
ความโลภ
ศิลปินอัดเสียงไม่ได้หาเงิน จากการขายแผ่นเสียงแล้ว
ไม่ใช่แล้ว นั่นคือเหตุผลที่พวกเขาต้องทัวร์
เพราะพวกเขาได้เงินแค่เศษเสี้ยวเดียว จากการดาวน์โหลดและการสตรีม
นั่นคือเหตุผลที่เรามีโชว์ดีๆ มากมาย
เพราะพวกเขาต้องหาเงินจากการทัวร์
ซึ่งก็ดีสำหรับเรา แต่ก็ไม่ค่อยดีเท่าไรอีก
ใช่ ฉันบอกเลยนะว่าเพื่อนฉันหลายคน
ที่ไปดูคอนเสิร์ตนิวอิดิชั่น
แล้วทำตัวโง่ๆ คิดว่ายังเต้นท่านั้นไหว
พวกเขาอยู่ที่นั่น
วันต่อมาก็ได้เห็นพวกเขาใส่เฝือก
เธอเอ๊ย ฉันเต้นจนร้าวที่คอนเสิร์ตนิวอิดิชั่น
โธ่ถัง นึกว่ายังไหว แต่ไม่ไหวซะแล้วเรา
ฉันเล่นมุกใช้ร่างกายเยอะเกินไป
ฉันเขียนมุกพวกนี้ทำไมเนี่ย พระเจ้า
ถึงเวลาต้องนั่งเล่นตลกแล้ว
เราอายุหกสิบกว่าแล้ว ฉันไม่รู้ว่าพวกคุณเป็นไง แต่พอหกสิบแล้วมันต่างออกไป
อย่างแรกเลยนะ แก๊สมาจากไหนเยอะแยะเนี่ย อะไรกัน
อยู่ๆ ก็มีลมออกมา ลมออกมาจากไหนก็ไม่รู้
แล้วคุณก็ต้องตั้งสมาธิ ไม่ให้ตดออกมาในที่สาธารณะ
ถ้าคุณเผลอปล่อยใจสบายๆ
มันจะหลุดออกมาเองเลย
แบบ…
แก๊สพวกนี้มาจากไหนกันนักหนา
มันไม่มีเหตุผลเลย
เพื่อนฉันคนหนึ่งเป็นซีอีโอของบริษัทใหญ่
เธอบอกว่า "ฉันกำลังประชุมอยู่ แล้วฉันก็ลุกขึ้น แล้วก็ผายลมออกมา"
"แบบ…"
ฉันก็ถามว่า "แล้วเธอทำไง" เธอบอก "ฉันบอกว่า 'เลิกประชุมได้'"
ฉันบอกว่า "พนันได้เลยว่าได้เลิกแน่"
"ทีนี้เธอต้องจบการประชุมแบบนั้นทุกครั้งแล้ว"
นั่นแหละ… ทำต่อไป
บอกเลยว่าตอนสาวๆ ต้องฝึกกล้ามเนื้อช่องคลอด
ต้องฝึกขมิบเอาไว้
พอแก่แล้ว กล้ามเนื้อหูรูด…
คุณต้องแบบ… เพราะมัน… โอ๊ย
คุณจะไม่รู้จนกว่าจะได้คุยกับใครสักคน
คุณจะเห็นจากสีหน้าของพวกเขา เพราะคุณกำลังพูดอยู่…
แล้วคุณก็แบบ "ใช่เลยเธอ" ทันใดนั้นพวกเขาก็ทำแบบนี้
แล้วถอยหลัง
ถ้าเขาถอยหลัง แปลว่าคุณตด
คุณตดไปแล้วแหละ ยอมรับไปเลย บอกว่า "ใช่ ฉันเองแหละ"
"ฉันเอง"
"เลิกประชุม" แค่…
ตอนนี้การนอนหลับเป็นเรื่องยากแล้ว
ไม่รู้ทำไมถึงนอนไม่หลับ มันยากที่จะหลับ
ฉันอยู่ในกลุ่มแชตกับเพื่อนๆ ที่เรียนจบจากแฮมป์ตันอีกสี่คน
แล้วตอนตีสองครึ่ง
ก็มีคนส่งข้อความมา
"พวกเธอหมักเนื้อแกะ หรือทาเครื่องเทศก่อนย่าง"
ฉันก็แบบ "ฉันชอบทาเองมากกว่า"
นี่มันตีสองครึ่งนะ
แล้วพออยากจะตื่น ก็ดันหลับ
ทุกครั้งที่ไปดูหนัง
ฉันนั่งแล้วคิดว่า "นี่แหละการงีบ 42 ดอลลาร์"
ปุ๋ย
ทุกคนบอกว่า "ฉันดูซินเนอร์สสามรอบ
เพื่อจะเข้าใจสัญลักษณ์ทั้งหมด"
ส่วนฉันก็ "ฉันดูไปสี่รอบ ถึงจะได้ดูจริงๆ" ฉันถึงกับต้อง…
ฉันเข้าไป… หลับ
ฉันอยู่บ้านดูอะไรสักอย่าง
พยายามไม่หลับ แต่ไม่ไหว
หลับตลอด ก็เลยเปลี่ยนเก้าอี้
ฉันบอก "จะเอาเก้าอี้ห้องอาหารนี่แหละ"
"ตัวนี้ไม่หลับแน่"
ผ่านไปห้านาที…
แล้วเวลาหัวฉันเอนพิงบนเก้าอี้พนักตรง
ฉันจะหายใจไม่ออก ก็เลยแบบ…
สมองฉันบอกว่า "ตื่นสิ"
"เราหายใจไม่ออกแล้ว ตื่นสิ เธอกำลังฆ่าเรา"
ฉันก็แบบ "ไม่ได้ ฉันหลับลึกมาก"
ฉันต้องทิ้งตัวลงจากเก้าอี้
ฉันเกือบฆ่าตัวตายไปแล้วน่ะ
ฉันพยายามกินให้ดีขึ้น พยายามทำแบบนั้น
แต่เอสเธอร์ไม่เอาด้วย
สำหรับคนที่ไม่รู้…
ไอ้พุงย้วยนี่มันโผล่มาตอนฉันอายุ 40
และมันก็ไม่ยอมไปไหน
เอสเธอร์ไม่ไปไหนหรอก
เอสเธอร์ชอบขนมปัง แอลกอฮอล์ และชีสเค้ก
นั่นของโปรดเธอเลย
ขอชีสเค้กหน่อยจ้ะ
แต่พักนี้เอสเธอร์ดูซึมๆ ไป
เธอซึมเศร้าไปนิดหน่อยน่ะ
เพราะใช่ ทุกครั้งที่โฆษณาโอเซมพิกฉายมา
ฉันได้ยินเธอ…
ฉันก็แบบ "เอสเธอร์ เป็นอะไรไป" เธอก็บอกว่า "เพื่อนฉันหายไปหมดแล้ว"
ไม่ ฉันเป็นคนเดียวในครอบครัว ที่ใช้ผ้าขนหนูผืนเล็ก
ตอนนี้…
ไม่รู้ว่ามันเป็นเรื่องของคนฝรั่งเศส
หรือเรื่องของคนขาว หรือแค่เรื่องสกปรก
ไม่รู้ว่ามันคืออะไรหรอกนะ
ฉันจำได้ว่าครั้งแรกที่อเล็กซ์มาเยี่ยมฉัน แล้วฉันเอาผ้าเช็ดตัวออกมา
ผ้าเช็ดตัว ผ้าเช็ดมือ ผ้าขนหนูผืนเล็ก
เป็นเซ็ตกันเลย
ผ่านไปสองสามวัน ฉันก็สังเกตว่าผ้าขนหนูผืนเล็กมันยังสะอาดอยู่
ฉันเลยถามว่า "อเล็กซ์ที่รัก
คุณเห็นผ้าขนหนูผืนเล็กที่ฉันเตรียมไว้ให้ไหม"
แล้วเธอก็พูดว่า "โอ้ ไม่ละ ขอบคุณ"
"รู้ไหม เราไม่ใช้ของพวกนั้นกัน"
"เรา… ฉันไม่รู้ เราแค่… มันไม่ใช่สิ่งที่เราทำ ไม่ละ ขอบคุณ"
ฉันก็แบบ "งั้นคุณทำแบบไหน"
เธอก็บอกว่า "อ๋อ แค่เทครีมอาบน้ำ"
"ลงบนมือแบบนี้ แล้วก็แบบ…"
"เท่านี้"
ฉันก็แบบ "โอเค มันก็ได้ผลแหละ ไม่เป็นไร แล้วแต่เลย"
ทีนี้ก็ถึงตาฉันไปเจอครอบครัวเธอบ้าง
เราบินไปปารีส ไปพักบ้านแม่เธอ
ฉันไปถึงหลังจากนั่งเครื่องมานาน
ฉันบอก "อยากจะไปอาบน้ำให้สดชื่นจัง"
"ขอผ้าขนหนูผืนเล็กด้วยได้ไหม" แล้วเธอก็บอกว่า "ไม่มีจ้ะหนู"
"บอกแล้วไงว่าไม่มี เราไม่มีผ้าแบบนั้น"
"เราไม่ใช้ของแบบนั้น ไม่อะ"
ฉันก็แบบ "คุณถามแม่คุณหรือยัง"
"ฉันบอก…"
"แม่คะ…
มีผ้าขนหนูผืนเล็กๆ แบบนี้ให้แวนด้าไหมคะ"
"ไม่มีเหรอ ไม่มี ไม่มี"
"แม่บอกว่าไม่มี ฉันก็บอกว่าไม่มี"
"ที่รัก แค่…"
ไปเลย
เข้าไปอาบน้ำ ฉันคิดว่า "นี่มันบ้าอะไรเนี่ย นี่มันบ้าอะไร"
เข้าไปอาบน้ำ ฉันก็แบบ…
ฉันควรล้างอีกทีไหม
ขอถูให้ทั่วหน่อย
เรียบร้อย
ฉันทิ้งผ้าขนหนูผืนเล็กของฉันทิ้งหมด
แต่สิ่งที่ฉันสังเกตได้คือผิวฉันไม่แห้ง
เหมือนฉันไม่ต้องใช้โลชั่น ฉันเดาว่าตอนใช้ผ้าขนหนู
เราเช็ดน้ำมันธรรมชาติออกไปด้วยหมด
ฉันก็เลยคิดว่า โอเค มันเวิร์กแฮะ
ฉันอยู่ที่นั่นสองสามสัปดาห์แล้วก็กลับบ้าน
ฉันเข้าไปอาบน้ำแล้วหยิบผ้าขนหนูผืนเล็ก
แล้วฉันก็ใช้มันเช็ดตัวถูๆ ขัดๆ
ฉันมองผ้าขนหนูผืนเล็กนั่น
เหมือนฉันเอาน้ำยาเคลือบยางรถมาทาเลย
คิดในใจว่า "แกมันอีตัวโสโครก"
ใช่
ฉันรู้ว่าอเล็กซ์พร้อมจะยกระดับความสัมพันธ์
เพราะเธออยากเลี้ยงหมา ใช่ไหม
แต่เธออยากให้แน่ใจว่า หมาของเธอจะเข้ากับหมาของฉันได้
เพราะหมาของฉัน ไรลีย์
ฉันเลี้ยงมันมาเกือบ 18 ปีแล้ว มันเป็นบอร์เดอร์เทอร์เรียร์
มันเป็นหมาที่ดีที่สุดเลย ฉันพามันไปทุกที่
ฉันถึงกับไปสั่งซื้อเสื้อกั๊กสัตว์ช่วยเหลือ ทางออนไลน์มาให้มัน
มันจะได้ออกจากกระเป๋า แล้วร่อนไปไหนก็ได้ แต่รู้อะไรไหม
ฉันจะใส่เสื้อกั๊กให้มัน แล้วมันก็จะทำตัวดี มันจะ…
คุณเคยเห็นสัตว์ที่สนามบิน คุณรู้ดีว่าพวกมันไม่ใช่สัตว์ช่วยเหลือ
สัตว์ช่วยเหลือไม่อึกลางอาคารผู้โดยสาร 2
ฉันพาไรลีย์ไปเจอหมาตัวเล็กที่เธอจะรับมาเลี้ยง
พอไปถึง เขาก็เอาลูกหมาชิวาว่าตัวเล็กออกมา
หูมันใหญ่มาก ตัวประมาณนี้
ไรลีย์มองหมาตัวนั้นแล้วคิดว่า "นั่นหมาเหรอ"
ฉันบอก "ใช่"
ชิวาว่าตัวนี้รู้ว่ามันอยากออกไปจากที่นั่น และกลับบ้านกับอเล็กซ์
เพราะมันก้มลงไปคาบสายจูงของไรลีย์
แล้วเริ่มจูงไรลีย์เดิน
ใช่ พวกเราก็แบบ "โถ"
ไรลีย์ก็แบบ "ถามจริง"
"เราจะทำแบบนี้กันเหรอ"
"แกจะให้ฉันเป็นเบ๊หนูเนี่ยนะ"
"นี่เราจะทำแบบนี้เหรอ"
"จิ๋มนางมันดีขนาดนั้นเลยเหรอ"
ฉันบอกว่า "แกต้องยอมเสียสละเพื่อทีม"
"มันซักมือนะ"
บอบบาง
เราได้หมาแล้ว ก็ถึงเวลามีลูกแล้ว
เราคุยกันเรื่องการเลี้ยงลูกและอะไรพวกนั้น
ก่อนที่เราจะมีลูก
และเรื่องใหญ่ที่เกิดขึ้นคือ อเล็กซ์พูดว่า "ที่รัก ฟังนะ…
ฉันไม่อยากตีลูกนะ เพราะฉันไม่คิดว่าเราควรตีลูก"
"มันไม่ดี ฉันหวังว่าคุณจะเห็นด้วย"
"เพราะฉันรู้ว่าพื้นเผ่าคุณเป็นยังไง"
ฉันก็แบบ "ว่าอะไรนะ"
"หือ"
"คุณว่าอะไรนะ พื้นเผ่าฉันเหรอ"
ฉันแบบ "ไม่ต้องพูดละ ไม่ต้องเลย"
"แต่ฉันเข้าใจนะว่าคุณจะสื่ออะไร"
"วัฒนธรรมของคนอเมริกันแอฟริกัน
ใช่ เราตีลูก แต่เราไม่เรียกมันว่าพื้นเผ่า
เราบอกว่าจะไม่ตีลูก ซึ่งฉันเห็นด้วยกับเธอ ฉันแบบ "โอเค"
แล้วลูคัสก็อายุสามขวบ
เด็กคนนั้นสติแตก
ทุกอย่างคือ "ไม่"
แกเริ่มดื้อที่โรงเรียนอนุบาลแล้วก็กัดน้องสาว
วันหนึ่งฉันทนไม่ไหวแล้วบอก "ลูคัส หยุด"
แกบอก "ไม่"
ฉันเลยคว้าก้นเล็กๆ ของเขามา แบบว่า…
ต้องทำแบบนั้นอยู่หลายหนเลยด้วย
ฉันคิดว่าให้ตีตอนสามขวบ
ดีกว่าไปเตะก้านคอตอนอายุ 16
ฉันไม่อยากตะโกนว่า "นี่คือสปาร์ตา" ใส่แก
โอลิเวีย ไม่เคยต้องตีเลย ไม่เคยต้องตี
ฉันไม่ได้สนับสนุนการตีลูกนะ ไม่ได้สนับสนุน
แต่ฉันจะบอกว่า วันนี้ลูคัสเป็นเด็กที่ดีขึ้นแล้ว
ลูกชายฉันเชื่อฟัง
นั่นคือสิ่งที่พ่อแม่ต้องทำ คือปล่อยให้พวกแกเป็นตัวของตัวเอง
ต้องปล่อยให้พวกแกเป็นตัวของตัวเอง เด็กแต่ละคนมีความเป็นตัวของตัวเอง
คุณต้องหาวิธีที่เหมาะกับพวกแก มันไม่มีวิธีไหนที่ใช้ได้กับทุกคน
และคุณไม่อยากทำลายความสุขของพวกแก
และฉันก็ลำบากใจเรื่องนั้นนะ
เพราะลูคัสเนี่ย แกอยู่ข้างนอก
กำลังกำจัดบรรจุภัณฑ์อาหารหมาน่ะ
นั่นคือสิ่งที่แกชอบ แกชอบทำแบบนั้น
เพราะบรรจุภัณฑ์มันจะ… พอเทน้ำใส่ มันจะละลาย
เขาชอบจัดการมัน วันหนึ่งเขาอยู่ข้างนอก
แล้วเขาก็โยนของพวกนั้นลงในสวน เขารดน้ำมัน
แล้วเขาก็พูดว่า "โอ้โฮ มันช่างน่าพอใจจริงๆ"
ใช่เลย ฉันอยากจะหัวเราะ และอยากจะบอกแกว่า…
"นี่ลูก อย่าพูดออกเสียงมาแบบนั้น มันฟังดูแปลกๆ นะ"
"คนอื่นจะหัวเราะเยาะเอา"
"พูดแบบนั้นไม่ได้"
แต่ฉันบอกตัวเองว่า แวนด้า ปล่อยแกไปเถอะ
ปล่อยแกไป นั่นคือสิ่งที่แกชอบ ปล่อยแกทำไป
แต่ฉันก็อดขำไม่ได้
เพราะฉันนึกภาพตัวเองพูดแบบนั้น ต่อหน้าแม่ฉัน
ถ้าฉันเป็นเด็กที่ทำแบบนั้น แล้วพูดว่า "โอ้โฮ มันน่าพอใจมาก"
แม่ฉันคงทำให้แน่ใจว่าฉันจะไม่ได้ทำแบบนั้นอีกแน่
แม่ฉันคงพูดว่า "เอามานี่ แล้วเข้าบ้านไปซะ
คุณหนูพอใจ"
"มันไม่ควรจะน่าพอใจ"
"รอจนฉันบอกพ่อแกนะ ว่าแกออกมาข้างนอกแล้วรู้สึกพอใจ"
นั่นคงเป็นชื่อเล่นใหม่ของฉัน "เฮ้ย นั่นไงคุณหนูพอใจ"
โอลิเวียจะพูดสำเนียงอังกฤษ สลับกับสำเนียงอเมริกัน
แกชอบทำแบบนั้น
มันน่าตกใจเพราะคุณไม่รู้ว่า มันจะโผล่มาเมื่อไหร่
อย่างเช่นฉันจะพูดว่า "หวัดดี โอลิเวีย โรงเรียนเป็นไงบ้าง"
"ก็ดีค่ะ" "ดีเลย มีการบ้านเยอะไหม"
"ไม่เยอะค่ะ แต่มีการบ้านคณิตศาสตร์นิดหน่อย"
เป็นบ้าอะไรของแกเนี่ย
แกทำบ่อยมากจนฉันต้องไปกูเกิลหาดู
ฉันพิมพ์ว่า "เด็กขาวอเมริกัน สำเนียงอังกฤษ"
ก็เจอผลลัพธ์มาบ้าง
เขาบอกว่าอาจเป็นเพราะดูเป๊ปป้า พิก
พวกแกดูเป็นภาษาฝรั่งเศส เพราะงั้นไม่ใช่แน่
อันต่อไปน่าสนใจมาก
เขาบอกว่ามันเป็นเทคนิคการปลอบประโลม
การพูดสำเนียงอังกฤษ ช่วยลดความเครียดให้เด็กอเมริกันได้
ฉันก็แบบ "นั่นสิ เพราะคนอังกฤษ มีระบบสาธารณสุขและการควบคุมปืน"
ใช่ เด็กๆ ของเราต้องซ้อมรับมือ กับเหตุกราดยิงด้วย
อะไรกันวะเนี่ย
และถึงครูทุกคน และครูในอนาคต ขอพระเจ้าคุ้มครอง
ฉันรักคุณและขอบคุณมาก
ขอพระเจ้าคุ้มครองคุณและสิ่งที่คุณทำ
เพราะมันผิด
เราไม่ควรให้ลูกๆ กับครูของเรา ต้องมาเจออะไรแบบนี้
ใช่ไหม มันเป็นการสร้างบาดแผลทางใจนะ
ลูคัสกลับมาบ้านวันหนึ่งแล้วบอกว่า "วันนี้เราซ้อมกันด้วย"
ฉันบอกว่า "ใช่ แม่รู้ แม่ได้รับข้อความแล้ว"
แกบอกว่า "ตอนนี้พวกเขาบอกให้เรา
นอนลงแล้วแกล้งตาย"
แกเลยบอกไปว่า "ถ้ามือปืนเข้ามา…
แล้วยังไม่ได้ยิงสักนัด แต่เราตายกันหมดแล้วงั้นเหรอ"
แกทำหน้าประมาณว่า "อะไรวะเนี่ย แม่"
ฉันใจสลายเลย
ฉันบอกว่า "ลูคัส แม่ขอโทษ ลูกไม่ควรต้องเจอเรื่องแบบนี้"
"รู้ไหม วันนี้มีอาหารหมามาส่งนะ เอาไปสิ"
"ไปข้างนอกนั่นแล้วทำให้ตัวเองพอใจซะ"
"น้องสาวลูกอยู่ไหน โอลิเวียถึงบ้านหรือยัง"
"โอลิเวียจ๊ะ อยากดื่มชาหน่อยไหม"
คุณอยากปกป้องลูกๆ ของคุณนะ
ฉันคิดถึงเรื่องแบบ…
คิดถึงโอลิเวีย แล้วฉันก็เป็นห่วงแก
เพราะบริการสุขภาพของผู้หญิง กำลังตกอยู่ในความเสี่ยงใช่ไหม
การห้ามทำแท้งพวกนี้ สิ่งที่พวกคุณทำอยู่มันคือการฆ่าผู้หญิง
มันคือการควบคุมผู้หญิง
พวกเขาแค่… มันคือการควบคุมร่างกายเรา
นั่นคือสิ่งที่พวกเขาต้องการ
ถ้าพวกเขากังวล เรื่องการตั้งครรภ์ไม่พึงประสงค์จริงๆ
พวกเขาก็ควรจะผ่านกฎหมายบางอย่าง
ที่พวกเขาสามารถมีส่วนร่วม
ในการแก้ปัญหานี้ได้ใช่ไหม
ทำไมไม่ออกกฎหมาย ที่ตอนเด็กผู้ชายเข้าสู่วัยเจริญพันธุ์
แล้วเขาต้องทำหมันล่ะ
หนุ่มๆ เพื่อแสดงความรับผิดชอบนะ
ฉันว่าพวกคุณควรฝังไมโครชิป และจดทะเบียนอวัยวะเพศตัวเองซะ
เราจะได้จับตาดูจู๋พวกนี้เอาไว้ได้
ฉันอยากได้แอปค้นหาจู๋ของฉัน
ผู้ชาย พวกคุณบางคนก็เป็นพ่อพันธุ์เกินไป
ฉันว่าควรลดให้เหลือแค่ลูกอัณฑะเดียวพอ
ไม่ต้องมีทั้งสองข้างหรอก สองข้างมันเกินความจำเป็นไป
เราจะเอาลูกอัณฑะออกลูกหนึ่ง
และเพื่อรักษาสมดุล เราจะเอาของเล่นมีเสียงใส่แทน
น่าสนุกดีนะ
หมาคุณจะตื่นเต้นมากตอนคุณกลับบ้าน
พระเจ้า
ฉันกับอเล็กซ์คบกันมาเกือบ 20 ปีแล้ว
ใช่ เกือบ 20 ปีแล้ว
ซึ่งก็เหมือนทุกความสัมพันธ์แหละ มันมีขึ้นมีลง
แต่ฉันไม่คิดว่าเธอรู้ตัวว่ามีช่วงลงนะ
เพราะมันเป็นปัญหาของฉัน ฉันมีปัญหานี้
เพราะฉันคิดว่าเธอพยายาม ยัดเยียดบทบาททางเพศให้เรา
ทำให้ฉันรู้สึกเหมือนเป็นผู้ชายอะไรแบบนั้น
นี่คือสิ่งที่เธอทำ
เธอจะพูดประมาณว่า "ที่รัก วันนี้คุณยังไม่ได้จูบฉันเลยนะ"
"ไม่จุ๊บกันหน่อยเหรอ"
ฉันก็แบบ "อ๋อ ได้สิ ที่รัก"
แล้วก็คิดขึ้นมาได้ว่า เดี๋ยวนะ คุณก็มีปากนี่
ทำไมฉันต้องเริ่มก่อน ถ้าอยากจูบก็จูบสิ แล้วฉันก็จะจูบกลับ
หรือเธอจะพูดว่า "ที่รัก วันนี้คุณยังไม่บอกรักฉันเลย"
"ไม่รักฉันเหรอคะ ที่รัก"
ฉันก็แบบ ถ้าอยากได้ยิน คือคุณก็รู้อยู่แล้วว่าฉันรักคุณ ก็พูดไปสิ
แล้วฉันก็จะบอกรักกลับ แค่นั้น
หรือฉันอยู่ที่ทำงาน ถ่ายทำทั้งวัน ใช่ มันเป็นวันที่เหนื่อยมากน่ะ
ฉันไม่ได้พิมพ์ไปหาหรืออะไร แล้วฉันก็จะได้รับข้อความจากเธอ
เป็นเครื่องหมายคำถามเรียงกันเป็นพืด
โอ๊ย ฉันหงุดหงิดมาก แบบว่า นี่มันบ้าอะไรวะ
นี่มันอะไร
ฉันก็จะส่งอีโมจินี้กลับไปให้เธอ
มันกวนใจฉันมากนะ
อะไรวะ ฉันไม่ได้สมัครใจมาเจอเรื่องแบบนี้นะ
ทำไมเธอต้องให้ฉันทำอย่างนั้นอย่างนี้ด้วย
แล้วก็คิดได้ว่า โอเค
ฉันมีแฟนไง
ฉันเข้าใจ
ใช่ ฉันมีแฟน
และเพื่อให้ความสัมพันธ์มันเวิร์ก
หนึ่งในสองคนต้องเป็นคนงี่เง่า
ใช่ และถ้าคุณไม่ขำ แสดงว่าคุณนั่นแหละคือฝ่ายงี่เง่า
ได้ยินไหม
ไม่เป็นไรนะ พวกที่ไม่งี่เง่า
แต่ก็ดีแล้ว คนงี่เง่าทั้งหลาย เราต้องการคุณ
เราต้องการให้คุณงี่เง่า เพื่อที่เราจะได้มีส่วนร่วมในความสัมพันธ์
ตอนนี้ฉันรู้แล้วว่าต้องทำอะไร
ฉันก็จะส่งข้อความบอกข่าวเธอ
บอกเธอว่าฉันรักเธอ เพราะนั่นคือสิ่งที่เธอต้องการ
ไม่เป็นไร เพราะนั่นคือสิ่งที่ทำให้ความสัมพันธ์ไปต่อได้
ฉันคงคบกับคนที่เหมือนฉันเป๊ะไม่ไหว
มันจะเหมือนไม่ได้คบกัน
ฉันไม่ส่งข่าวบอกตัวเองหรอก ฉันไม่แคร์หรอกว่าตัวเองอยู่ไหน
ฉันไม่ต้องคุยกับตัวเองตลอดเวลา นั่นจะทำให้ฉันหงุดหงิด
ฉันจะพูดว่า "เฮ้ ดูสิ ไปกันเถอะ ไม่มีข่าวนับเป็นข่าวดี โอเคไหม"
แต่ตอนนี้ฉันรู้แล้วว่าเธอต้องการอะไร
ก็แบบ โอเค เข้าใจแล้ว
ฉันส่งข่าว ส่งโลเคชั่นให้เธอด้วยซ้ำ
โอเค อันนั้นคืออุบัติเหตุ ฉันจะบอกความจริงกับคุณแล้วกัน
ฉันไม่ได้ตั้งใจหรอก
ฉันกำลังจัดการตั้งมือถือให้ลูกๆ จัดการระบบครอบครัวน่ะ
แล้วก็อุ๊ยตาย ทีนี้ก็ปิดไม่ได้ละ
มันจะดูน่าสงสัย
ถึงฉันจะไม่แคร์หรอกว่าเธอจะรู้ว่าฉันอยู่ไหน
ไม่สนหรอก ฉันไม่ได้ไปทำอะไรซะหน่อย
ฉันไม่นอกใจ
ไม่ เพราะอย่างแรกนะ ฉันขี้เกียจเกินกว่าจะนอกใจ
ใช่ ฉันไม่อยากนั่งจำวันเกิดใครอีกคนแล้ว
แกล้งทำเป็นสนใจฟังเขาพูด
"จริงเหรอ"
มีแค่เรื่องเดียวที่ฉันกังวลว่า เธอจะรู้ว่าฉันอยู่ที่ไหน
คือตอนฉันอยู่ในคาสิโน
เพราะเธอเกลียดมากเวลาฉันไปคาสิโน
เธอจะบอก "ที่รัก ฉันไม่ชอบให้คุณแบบ…
ไปคาสิโนเลย มันไม่ดีกับตัวคุณนะ"
"คือคุณไม่หลับไม่นอน
"โต้รุ่งทั้งคืน แล้วก็ดื่มหนัก"
"มันไม่ดีต่อสุขภาพคุณนะ"
และอเล็กซ์ไม่สูบบุหรี่นะ ฉันแค่เห็นภาพเธอเป็นแบบนี้น่ะ
แต่เธอพูดถูก ฉันทำตัวแย่มากเวลาอยู่ในคาสิโน
โอ๊ย ฉันตื่นเต้นมากเวลาเข้าไปในคาสิโน
ฉันในคาสิโนนี่เหมือนเด็กๆ ในหนังเรื่องเวเพินส์เลย ฉันแค่เห็นมัน ฉันก็…
ฉันชอบคาสิโนมาก
ฉันชอบคาสิโนมากๆ
ถึงขั้นอาสาไปส่งเพื่อนที่สนามบิน
เพราะมีคาสิโนอยู่ห่างออกไปแค่สิบนาที
ฉันบอกว่า "จัดการให้นะเพื่อน"
ฉันไปส่งเพื่อนแล้วก็แวะเข้าคาสิโน
อยู่สักสองสามชั่วโมง ตอนกลางวัน ไม่เป็นไรหรอกน่า
ฉันก็เลยขับไป แล้วหยิบโทรศัพท์ออกจากที่วางแก้ว
แล้วฉันก็มองโทรศัพท์ ฉันก็แบบ "เชี่ย เธอรู้แล้วใช่ไหม"
ปิดประตูแล้วออกไปจากที่นั่น เธอรู้แล้ว
ฉันหงุดหงิดมาก ฉันคิดว่า บ้าจริง ฉันคิดเกี่ยวกับมัน
ฉันคิดว่า "รู้ไหม แวนด้า ลองคิดดูสิ"
"เธอโชคดีแล้ว เธอมีคนที่รักเธอ และคอยดูแลเธอ"
"อย่าทำแบบนี้เลย" นั่นคือสิ่งที่เราต้องทำ
เราต้องดูแลกันและกัน
ระหว่างทางกลับบ้าน ฉันขับผ่านโบสถ์…
ฉันโยนโทรศัพท์เข้าไปในห้องเรียนพระคัมภีร์ แล้วกลับไปที่คาสิโน
รู้ไหมคะทุกคน นี่มันน่าทึ่งมาก
และฉันคิดถึงเมื่อ 40 ปีก่อน…
ตอนที่ฉันนั่งอยู่ข้างล่าง ดูการแสดงบนเวทีนี้
และตอนนี้ฉันยืนอยู่ตรงนี้แล้ว
พระเจ้าช่างน่าทึ่งจริงๆ
ขอบคุณมากแฮมป์ตัน ฉันรักคุณ
ขอพระเจ้าอวยพร
(สถาบันเกษตรกรรมแฮมป์ตัน แฮมป์ตัน รัฐเวอร์จิเนีย)
(แวนด้า ไซคส์ รุ่นฤดูใบไม้ผลิปี 1986)
คำบรรยายโดย นันทพร อนุชิตดัสกร 1986)