WEBVTT

00:00:09.009 --> 00:00:13.972 align:center
(แวนด้า ไซคส์: มรดกตกทอด)

00:00:17.434 --> 00:00:20.729 align:center
(กำกับโดย จูลี่ แดช)

00:00:24.566 --> 00:00:27.318 align:center
(อเมริกาเหนือยุคอาณานิคม
คราม ข้าว ฝ้าย)

00:01:22.248 --> 00:01:24.626 align:center
ไม่เข้าใจเลย

00:01:25.293 --> 00:01:28.838 align:center
ว่าทำไมเราถึงปฏิบัติต่อกันแบบนี้

00:01:31.382 --> 00:01:33.426 align:center
เสียเวลา

00:01:34.385 --> 00:01:37.597 align:center
กับเกมโง่ๆ ที่เล่นกัน

00:01:40.266 --> 00:01:41.935 align:center
เรามีความรัก

00:01:42.894 --> 00:01:46.147 align:center
และไม่ว่าจะพูดหรือทำอย่างไร

00:01:48.775 --> 00:01:50.485 align:center
เราเป็นหนึ่งเดียว

00:01:51.903 --> 00:01:54.906 align:center
ไม่ว่าเราจะทำอะไร เราเป็นหนึ่งเดียว

00:01:56.157 --> 00:01:59.369 align:center
ความรักของเราจะทำให้เราผ่านไปได้
เราเป็นหนึ่งเดียว

00:02:00.245 --> 00:02:02.747 align:center
และมันก็เป็นแบบนั้น เราเป็นหนึ่งเดียว

00:02:02.831 --> 00:02:06.626 align:center
สุภาพสตรีและสุภาพบุรุษ
มหาวิทยาลัยแฮมป์ตัน

00:02:07.335 --> 00:02:12.298 align:center
ยินดีต้อนรับกลับบ้าน คุณแวนด้า ไซคส์

00:02:50.086 --> 00:02:52.130 align:center
เชิญนั่งค่ะ

00:02:52.213 --> 00:02:55.133 align:center
ขอบคุณแฮมป์ตัน ขอบคุณมากค่ะ

00:02:56.342 --> 00:02:59.345 align:center
ฉันรักพวกคุณ รักพวกคุณ

00:02:59.429 --> 00:03:00.680 align:center
ขอบคุณมากๆ

00:03:02.599 --> 00:03:03.892 align:center
ฉันกลับมาบ้านแล้ว

00:03:07.270 --> 00:03:10.899 align:center
นี่มันสุดยอดมาก ดีใจที่ได้กลับมา
ไม่ได้มานานแล้ว

00:03:12.108 --> 00:03:15.612 align:center
ฉันมั่นใจว่าพวกคุณก็เหมือนฉัน
มหาวิทยาลัยเปลี่ยนไปเยอะมากอะ

00:03:16.404 --> 00:03:18.281 align:center
ฉันหาอะไรไม่เจอเลย

00:03:18.364 --> 00:03:19.365 align:center
คือแบบ…

00:03:24.954 --> 00:03:27.081 align:center
ตอนฉันเรียนที่นี่ไม่มีแบบนี้นะ

00:03:27.165 --> 00:03:31.836 align:center
ศูนย์นักศึกษา โรงอาหาร มันเจ๋งมากเลยนะ

00:03:31.920 --> 00:03:35.006 align:center
เด็กๆ สมัยนี้มีตัวเลือกเยอะมาก

00:03:35.590 --> 00:03:39.219 align:center
นั่นมันอะไรเนี่ย วีแกน นี่อาหารไร้กลูเตน

00:03:40.094 --> 00:03:42.972 align:center
มีแม้กระทั่งเขา เธอ พวกเขา

00:03:43.056 --> 00:03:46.851 align:center
ตอนฉันเรียนไม่มีแบบนี้
ไม่มีตัวเลือกแบบนี้หรอก

00:03:46.935 --> 00:03:50.313 align:center
ตอนฉันเรียนมีแค่ตัวเลือกเดียว

00:03:51.064 --> 00:03:52.315 align:center
เอาน้ำเกรวี่ไหมจ๊ะ

00:03:57.612 --> 00:04:00.657 align:center
มีแค่นั้น

00:04:00.740 --> 00:04:02.784 align:center
มีแต่น้ำเกรวี่ล้วนๆ

00:04:03.368 --> 00:04:05.703 align:center
แล้วอย่ามัวเหม่อ ต้องตั้งใจฟัง

00:04:05.787 --> 00:04:09.457 align:center
เพราะพอเธอถามว่า "เอาน้ำเกรวี่ไหม"
ถ้าคุณเหม่อ คุณจะได้น้ำเกรวี่

00:04:09.540 --> 00:04:11.209 align:center
คุณจะ… เธอจะ…

00:04:12.168 --> 00:04:13.461 align:center
น้ำเกรวี่ไหมจ๊ะ

00:04:16.464 --> 00:04:18.800 align:center
โอ้ สงสัยจะได้ราดน้ำเกรวี่ใส่ถ้วยผลไม้แล้ว

00:04:18.883 --> 00:04:20.385 align:center
ไม่ทันตั้งตัวเลยแฮะ

00:04:23.346 --> 00:04:27.558 align:center
เอาละ ฉันรู้สึกเหมือนได้หายใจโล่งขึ้น
ตอนที่มาอยู่ที่นี่

00:04:27.642 --> 00:04:29.143 align:center
รู้ไหม

00:04:32.480 --> 00:04:33.773 align:center
ไม่รู้ว่าพวกคุณคิดยังไง

00:04:33.856 --> 00:04:36.359 align:center
แต่ตอนนี้โลกมันเกิดบ้าอะไรขึ้นกันเนี่ย

00:04:37.151 --> 00:04:41.281 align:center
ฉันรู้สึกเหมือนติดอยู่ในห้องหนีตาย
ที่ห่วยที่สุดในโลกน่ะ

00:04:45.076 --> 00:04:49.706 align:center
ฉันคิดไม่ออกเลย
เบาะแสทั้งหมดถูกปกปิดไว้หมด

00:05:00.550 --> 00:05:03.678 align:center
คือนี่มันอะไรกันเนี่ย
เรากำลังใช้ชีวิตแบบไหนกันอยู่

00:05:03.761 --> 00:05:07.432 align:center
ซีรีส์สเตรนเจอร์ธิงส์ยังเทียบเราไม่ได้เลย

00:05:08.891 --> 00:05:11.894 align:center
อย่างน้อยซีรีส์นั้นก็มีเหตุผลอยู่บ้างไง

00:05:11.978 --> 00:05:15.064 align:center
เข้าใจไหม โลกกลับด้านงี้น่ะ

00:05:15.148 --> 00:05:17.483 align:center
ถ้าเราพลิกโลกนี้กลับด้านนะ

00:05:17.567 --> 00:05:21.446 align:center
มันจะมีพวกเหยียดผิวกับพวกชอบเด็ก
ตกลงมาเต็มไปหมด มันจะเป็นแบบ…

00:05:28.870 --> 00:05:32.081 align:center
แม่เจ้า มหาเศรษฐีตกทะลุหลังคามา

00:05:35.418 --> 00:05:38.546 align:center
เราจะออกไปจากที่นี่ได้ยังไง ไม่มีทาง…

00:05:38.629 --> 00:05:41.549 align:center
เราต้องให้แฮเรียต ทับแมน
มาพาเราออกไปจากที่นี่แล้ว

00:05:47.430 --> 00:05:50.308 align:center
รัฐบาลนี้มันไร้ความสามารถสุดขีด

00:05:50.391 --> 00:05:54.645 align:center
ในเอกสาร พวกเขาเปิดเผย
รายชื่อเหยื่อจากคดีเอปสตีน

00:05:55.146 --> 00:05:58.441 align:center
ให้ตายสิ
การปกปิดข้อมูลมันจะพลาดได้ยังไง

00:05:59.233 --> 00:06:01.611 align:center
แค่ขีดฆ่าข้อมูลออกไป

00:06:03.029 --> 00:06:04.322 align:center
นั่นมันระดับเตรียมอนุบาลเลย

00:06:05.031 --> 00:06:08.576 align:center
เข้าใจที่ฉันพูดไหม
ถ้าไม่แน่ใจ ก็ขีดฆ่ามันออกไปสิ

00:06:14.707 --> 00:06:17.418 align:center
อาจจะหมึกหมดเพราะใช้ขีดชื่อทรัมป์ออกหมด

00:06:17.502 --> 00:06:19.212 align:center
อาจจะเป็นแบบนั้นก็ได้

00:06:26.010 --> 00:06:29.555 align:center
ใช่ เรารู้ว่าเขาอยู่ในนั้น เขาอยู่ในนั้นแหละ

00:06:29.639 --> 00:06:32.809 align:center
เรารู้ก่อนที่เอกสารจะถูกปล่อยออกมาอีก
ว่ามีเขาอยู่ในนั้น

00:06:32.892 --> 00:06:36.771 align:center
เราเห็นรูปเขานะ ที่เขาสนิทสนมกับเอปสตีน

00:06:36.854 --> 00:06:40.358 align:center
และวิดีโอของเขา
ที่งานปาร์ตี้กับเอปสตีน เขา…

00:06:58.709 --> 00:07:00.169 align:center
กัดริมฝีปากล่าง

00:07:00.253 --> 00:07:03.256 align:center
เวลากัดริมฝีปากล่างเนี่ย นั่นคือท่าทางหื่นกาม

00:07:03.339 --> 00:07:06.592 align:center
คุณคิดไม่ซื่อแน่ๆ เวลากัดริมฝีปากล่าง

00:07:06.676 --> 00:07:09.137 align:center
คุณคิดว่า "ฉันจะทำชั่วอะไรสักอย่าง"

00:07:14.475 --> 00:07:18.813 align:center
ถ้าเห็นใครเดินเข้ามาหาคุณ
แล้วกัดปากล่างแบบนี้ ให้วิ่งเลย

00:07:18.896 --> 00:07:20.189 align:center
วิ่งหนีไปให้ไว

00:07:20.273 --> 00:07:22.275 align:center
พวกเขาไม่หวังดีกับคุณแน่

00:07:27.947 --> 00:07:30.533 align:center
ฉันไม่อยากเชื่อเลยว่าฉันจะพูดแบบนี้

00:07:32.076 --> 00:07:34.328 align:center
แต่ฉันคิดถึงทรัมป์ปี 2016 นะ

00:07:42.962 --> 00:07:45.381 align:center
หนูน้อยทรัมป์ดูน่ารักดี

00:07:45.465 --> 00:07:47.550 align:center
เราแค่ต้องเอาใจเขาหน่อย

00:07:47.633 --> 00:07:49.552 align:center
"ฉันจะสร้างกำแพง"

00:07:49.635 --> 00:07:51.512 align:center
โถ หนูจะสร้างกำแพงเหรอ

00:07:51.596 --> 00:07:53.806 align:center
ใช่ หนูจะสร้างกำแพง

00:07:53.890 --> 00:07:57.310 align:center
หนูจะสร้างกำแพงที่ใหญ่และสวยงามใช่ไหมจ๊ะ

00:07:58.019 --> 00:07:59.145 align:center
เหรอจ๊ะ

00:08:01.272 --> 00:08:02.857 align:center
"แล้วฉันจะจับเธอขัง"

00:08:02.940 --> 00:08:03.858 align:center
ถูกต้องจ้ะ

00:08:03.941 --> 00:08:05.443 align:center
จับเธอขังเลย

00:08:05.985 --> 00:08:07.403 align:center
ขังเธอไว้

00:08:07.904 --> 00:08:09.405 align:center
ขังเธอไว้

00:08:09.906 --> 00:08:12.325 align:center
ขังเธอไว้ ขัง…

00:08:18.122 --> 00:08:22.460 align:center
ทรัมป์คนนั้นไม่เป็นอันตราย
เพราะเรากั้นรั้วไว้ที่เปลของเขาแล้ว

00:08:22.543 --> 00:08:23.753 align:center
เข้าใจไหม

00:08:24.795 --> 00:08:27.256 align:center
แต่ทรัมป์คนนี้ ไม่มีการควบคุม

00:08:27.340 --> 00:08:29.342 align:center
เขาเลยหลุดโลกไปแล้ว

00:08:30.384 --> 00:08:33.471 align:center
เห็นที่เขาโพสต์เรื่องโอบามาไหม

00:08:34.180 --> 00:08:38.392 align:center
เขาโพสต์รูปโอบามาเป็นลิง อะไรวะเนี่ย

00:08:38.476 --> 00:08:41.729 align:center
แม้แต่พวกเหยียดผิวก็ยังว่า "นั่นมันเกินไปนะ"

00:08:46.484 --> 00:08:49.237 align:center
คุณเป็นประธานาธิบดีนะ ทำตัวให้เหมาะสมหน่อย

00:08:50.029 --> 00:08:52.031 align:center
แต่ตอนนี้ไม่มีความเหมาะสมแล้ว

00:08:52.865 --> 00:08:56.452 align:center
นักการเมืองพวกนี้ด่ากันหมด
ทุกคนด่ากันหมด

00:08:56.536 --> 00:08:57.954 align:center
นั่นมันงานฉัน ฉัน…

00:09:00.873 --> 00:09:04.418 align:center
ชัค ชูเมอร์ออกมาด่า "ไอ้เหี้ย"
ฉันก็แบบ "เฮ้ย"

00:09:06.671 --> 00:09:08.589 align:center
ทรัมป์ทำให้พวกเขาด่ากันหมด

00:09:08.673 --> 00:09:10.007 align:center
คุณรู้ว่ามันแย่

00:09:10.091 --> 00:09:12.802 align:center
พอจะเริ่มแถลงนโยบายประจำปีประธานาธิบดี
แล้วคุณก็แบบ

00:09:12.885 --> 00:09:16.264 align:center
"ประธานาธิบดีมาแล้ว
เอาเด็กๆ ออกไปจากห้อง"

00:09:23.688 --> 00:09:28.484 align:center
เราเคยมีมาตรฐานนะทุกคน
เคยมีมาตรวัดที่ตั้งไว้สูงๆ ใช่ไหม

00:09:32.280 --> 00:09:34.448 align:center
จำฮาวเวิร์ด ดีนได้ไหม

00:09:34.532 --> 00:09:38.244 align:center
ฮาวเวิร์ด ดีน ใช่ๆ
ผู้สมัครจากพรรคเดโมแครตน่ะ

00:09:38.327 --> 00:09:40.121 align:center
เขาทำลายอาชีพตัวเอง

00:09:40.746 --> 00:09:42.748 align:center
ในปี 2004 เขาทำลายอาชีพตัวเอง

00:09:42.832 --> 00:09:45.376 align:center
ไม่ใช่เรื่องอื้อฉาว ไม่ใช่เรื่องอื้อฉาวเลย

00:09:45.459 --> 00:09:47.545 align:center
มันเป็นความตื่นเต้นเกินเหตุ

00:09:48.212 --> 00:09:50.423 align:center
เพราะเขากรี๊ดแปลกๆ

00:09:52.883 --> 00:09:56.762 align:center
เขาทำได้ดีในการประชุมพรรคที่ไอโอวา
และตื่นเต้นเกินไปหน่อย

00:09:56.846 --> 00:10:01.142 align:center
เขาพูดว่า
"แล้วเราจะไปถึงทำเนียบขาว เย้!"

00:10:01.642 --> 00:10:03.894 align:center
แล้วเขาก็ทำแบบนี้ "เย้!"

00:10:03.978 --> 00:10:07.315 align:center
แล้วทุกคนก็แบบ "จะเย้ทำไมวะ"

00:10:10.234 --> 00:10:12.278 align:center
อาชีพเขาพังเลย จบ

00:10:12.361 --> 00:10:15.781 align:center
เราเปลี่ยนจาก "ห้ามตะโกน 'เย้'" มาเป็นนี่

00:10:20.870 --> 00:10:22.997 align:center
"ผมแค่จับจิ๋มนางเลย"

00:10:30.630 --> 00:10:32.006 align:center
ผู้ชายคนนี้…

00:10:32.632 --> 00:10:36.969 align:center
ทรัมป์เชื่อว่าเพราะกฎหมายสิทธิพลเมือง

00:10:37.595 --> 00:10:40.973 align:center
คนขาวเลยถูกปฏิบัติอย่างไม่เป็นธรรม

00:10:42.266 --> 00:10:44.685 align:center
เขามีเบอร์สายด่วนให้มันด้วยนะ

00:10:45.811 --> 00:10:49.315 align:center
เรื่องจริงนะ
เพื่อให้พวกเขารายงานความยากลำบาก

00:10:50.650 --> 00:10:52.985 align:center
และยื่นขอค่าชดเชย

00:10:53.736 --> 00:10:56.864 align:center
เชื่อไหมเนี่ย อะไรกันวะ

00:10:56.947 --> 00:10:59.241 align:center
พวกเขาต้องการอะไรอีก

00:10:59.325 --> 00:11:03.537 align:center
โอเค ก่อนหน้านี้ก็ขโมยเพลงเราไป
ตอนนี้จะเอาความยุติธรรมของเราไปด้วยเหรอ

00:11:11.003 --> 00:11:13.589 align:center
ฉันไม่อยากได้เบอร์สายด่วนอะไรนั่นหรอก

00:11:13.673 --> 00:11:15.049 align:center
ครอบครัวฉันเป็นคนขาว

00:11:15.549 --> 00:11:17.760 align:center
พวกเขาจะโทรฟ้องฉันทุกวันแน่

00:11:19.970 --> 00:11:22.098 align:center
ฉันเห็นภาพลูกชายโทรไปเลย

00:11:22.181 --> 00:11:24.975 align:center
"ผู้หญิงผิวดำคนนี้ไม่ยอมซื้อเพลย์สเตชันให้ผม"

00:11:27.061 --> 00:11:29.313 align:center
อย่าให้แม่เห็นว่าโทรไปอีกนะ

00:11:36.112 --> 00:11:39.198 align:center
ใช่ ฉันมีครอบครัวคนขาว ภรรยาฉันเป็นคนขาว

00:11:39.281 --> 00:11:40.950 align:center
เอ่อ เธอเป็นคนฝรั่งเศส

00:11:41.033 --> 00:11:43.661 align:center
เธอเป็นคนฝรั่งเศส แต่ถ้าเกิดเรื่องเชี่ยขึ้น…

00:11:53.379 --> 00:11:56.215 align:center
เรามีลูกแฝด โอลิเวียกับลูคัส
ตอนนี้พวกแกอายุ 16 แล้ว

00:11:56.298 --> 00:11:58.718 align:center
พวกแกก็เป็นคนขาวเหมือนกัน

00:11:58.801 --> 00:11:59.719 align:center
ใช่

00:12:00.261 --> 00:12:03.180 align:center
ความเป็นเลิศของคนดำ
คุณกำลังมองมันตอนนี้เลย

00:12:10.980 --> 00:12:12.857 align:center
น่าเสียดายที่การเหยียดเชื้อชาติ

00:12:12.940 --> 00:12:16.527 align:center
มันฝังรากลึกในประเทศนี้ใช่ไหม

00:12:16.610 --> 00:12:18.404 align:center
มันอยู่ที่นี่ และมัน…

00:12:18.487 --> 00:12:23.200 align:center
จำได้ไหม เพิ่งเกิดการเคลื่อนไหว
เพื่อสิทธิพลเมืองไปไม่นานนี้เองใช่ไหม

00:12:23.284 --> 00:12:26.495 align:center
และคนของเราออกไปเดินขบวนอย่างสงบ

00:12:26.579 --> 00:12:29.915 align:center
และคนพวกนั้นในฝูงชนที่โกรธแค้น

00:12:29.999 --> 00:12:33.085 align:center
ที่ตะโกนด่าและพูดจาชั่วร้าย

00:12:33.169 --> 00:12:34.962 align:center
และถ่มน้ำลายใส่พวกเขา

00:12:35.045 --> 00:12:37.089 align:center
บางคนยังมีชีวิตอยู่

00:12:37.590 --> 00:12:39.300 align:center
และพวกเขาก็มีลูก

00:12:39.383 --> 00:12:43.095 align:center
และคุณก็รู้ว่าพวกเขาปลูกฝังความเกลียดชัง
แบบเดียวกันนั้นให้ลูกๆ

00:12:43.179 --> 00:12:47.266 align:center
ใช่ ภาพหนึ่งที่ติดตาฉันมาก

00:12:47.767 --> 00:12:53.105 align:center
ฉันดูสารคดีเรื่องอายส์ออนเดอะไพรซ์
แล้วเห็นเด็กชายผิวขาวคนหนึ่ง

00:12:53.189 --> 00:12:55.691 align:center
ยืนอยู่ข้างนอกพร้อมกับคลาริเน็ต

00:12:55.775 --> 00:12:58.652 align:center
เขาเล่นเพลง "ดิกซี" เขาอยู่ข้างนอกก็แบบ…

00:13:02.740 --> 00:13:06.118 align:center
อย่างแรกเลยนะ
คลาริเน็ตเป็นเครื่องดนตรีที่ชั่วร้าย

00:13:06.202 --> 00:13:07.787 align:center
เราทุกคนเห็นด้วยหมด

00:13:10.164 --> 00:13:14.752 align:center
พ่อแม่ที่เคยอยู่บ้านกับลูก
ที่กำลังหัดเล่นเครื่องดนตรีเนี่ย

00:13:14.835 --> 00:13:16.670 align:center
คุณรู้ว่ามันยาก

00:13:16.754 --> 00:13:17.880 align:center
แต่คลาริเน็ตเนี่ย

00:13:18.881 --> 00:13:22.259 align:center
นั่นคือระดับความอดทนอีกระดับหนึ่งเลย

00:13:29.642 --> 00:13:34.522 align:center
แต่ฉันนึกถึงเด็กคนนั้น
เพราะเด็กคนนั้นเติบโตขึ้นมา

00:13:34.605 --> 00:13:36.816 align:center
แล้วรู้ไหมว่าฉันคิดว่าเขาคือใครในวันนี้

00:13:37.399 --> 00:13:38.442 align:center
ลินด์ซีย์ เกรแฮม

00:13:45.991 --> 00:13:48.577 align:center
ตอนเล่นก็ยกนิ้วก้อยขึ้นด้วยนะ

00:14:03.968 --> 00:14:06.345 align:center
รัฐบาลนี้มันน่าเกลียดจริงๆ

00:14:06.428 --> 00:14:10.224 align:center
พวกคุณเห็นแพม บอนดี้
ให้การต่อหน้ารัฐสภาไหม

00:14:10.307 --> 00:14:13.018 align:center
ฉันควรจะพูดว่า
โกหกหน้าด้านๆ ต่อหน้ารัฐสภามากกว่า

00:14:13.102 --> 00:14:15.020 align:center
เธอแบบ… น่าเกลียดมาก

00:14:15.104 --> 00:14:18.440 align:center
แบบ… รู้ไหมว่าอะไร คืองี้

00:14:18.524 --> 00:14:23.362 align:center
ฉันไม่อยากได้ยินคำว่า
"ผู้หญิงผิวดำขี้โมโห" อีกแล้ว

00:14:23.445 --> 00:14:24.655 align:center
อย่า… แค่… ไม่เอาแล้ว

00:14:25.573 --> 00:14:26.407 align:center
ไม่

00:14:28.033 --> 00:14:28.951 align:center
ไม่เอา

00:14:31.787 --> 00:14:33.122 align:center
ไม่ยอมรับคำนี้

00:14:34.164 --> 00:14:35.541 align:center
บอนดี้

00:14:36.292 --> 00:14:37.668 align:center
โนเอม เลวิตต์

00:14:38.419 --> 00:14:40.504 align:center
พวกนี้คือผู้หญิงผิวขาวระดับสุดจัด

00:14:41.297 --> 00:14:44.800 align:center
เข้าใจที่ฉันพูดไหม
พวกเธอทำให้พวกมนุษย์ป้าต้องอายเลย

00:14:45.301 --> 00:14:48.262 align:center
มนุษย์ป้าจะแบบ "เชี่ย มากันแล้ว หนีเร็ว"

00:14:49.722 --> 00:14:51.390 align:center
มนุษย์ป้าจะทำอะไรแบบ

00:14:51.473 --> 00:14:54.351 align:center
"ฉันแจ้งตำรวจจับผู้ชายผิวดำคนนี้"

00:14:54.435 --> 00:14:55.769 align:center
"เขานอนหลับอยู่"

00:14:58.564 --> 00:15:00.774 align:center
นั่นมันเด็กๆ เมื่อเทียบกับที่พวกนั้นทำ

00:15:00.858 --> 00:15:04.528 align:center
โนเอมบอกว่า "ฉันส่งคนเปอร์โตริโกไปคองโก"

00:15:15.414 --> 00:15:17.082 align:center
มันโหดร้ายนะ

00:15:17.166 --> 00:15:20.210 align:center
แต่เอาเถอะ คุณผู้หญิง ลองนึกภาพดูสิ

00:15:20.294 --> 00:15:23.797 align:center
ถ้าเราทุกคนคิดเหมือนกันและร่วมมือกัน

00:15:23.881 --> 00:15:25.507 align:center
เราจะครองทุกอย่างได้

00:15:25.591 --> 00:15:26.508 align:center
เราทำได้

00:15:29.386 --> 00:15:32.181 align:center
แต่ฉันหมายถึง… แต่เรารู้ว่ามันเป็นไปไม่ได้

00:15:32.264 --> 00:15:35.184 align:center
ตอนเดียวที่คุณจะเห็นผู้หญิงผิวขาวร่วมมือกัน

00:15:35.267 --> 00:15:37.144 align:center
คือในกีฬาว่ายน้ำท่าประสาน

00:15:39.021 --> 00:15:41.357 align:center
พวกเธอเป็นหนึ่งเดียวกันในสระว่ายน้ำ

00:15:50.950 --> 00:15:54.870 align:center
ผู้หญิงผิวดำ เราตรวจสอบกันเอง

00:15:54.954 --> 00:15:58.582 align:center
ถ้าใครทำตัวไม่ดี เราก็จะตัดคนนั้นออกไป

00:15:58.666 --> 00:16:00.334 align:center
จบเห่เลย ใช่ไหมล่ะ

00:16:01.794 --> 00:16:03.003 align:center
นิกกี้ มิใครนะ

00:16:09.843 --> 00:16:11.011 align:center
ไม่รู้จักหรอก

00:16:11.512 --> 00:16:14.932 align:center
ทุกคนบอก "แวนด้า
เราต้องรอดไปถึงการเลือกตั้งกลางเทอม"

00:16:15.015 --> 00:16:18.978 align:center
ฉันก็แบบ "คิดจริงๆ เหรอ
ว่าเราจะรอดไปถึงการเลือกตั้งกลางเทอม"

00:16:20.270 --> 00:16:23.273 align:center
ไม่ใช่ในตอนที่เรามีอาร์เอฟเค จูเนียร์
เป็นรัฐมนตรีสาธารณสุขหรอก

00:16:24.274 --> 00:16:26.902 align:center
พ่อหนุ่มต่อต้านวัคซีน อะไรกันเนี่ย

00:16:26.986 --> 00:16:29.154 align:center
คือเอาจริงดิ

00:16:29.238 --> 00:16:31.740 align:center
เขาทำให้โรคเก่ากลับมา

00:16:31.824 --> 00:16:33.951 align:center
โรคที่เรารักษาไปแล้วดันกลับมาอีก

00:16:34.576 --> 00:16:35.828 align:center
หัดกลับมาอีก

00:16:37.079 --> 00:16:39.081 align:center
และอีกไม่กี่เดือน

00:16:39.164 --> 00:16:42.459 align:center
เราจะพูดเหมือนหนังคาวบอยเก่าๆ

00:16:42.960 --> 00:16:45.087 align:center
"น้องสาวเธอเป็นอะไร"

00:16:45.170 --> 00:16:47.673 align:center
"เธอตายเพราะวัณโรค"

00:16:59.810 --> 00:17:00.769 align:center
เชี่ย

00:17:01.562 --> 00:17:02.396 align:center
อะไร…

00:17:11.947 --> 00:17:13.073 align:center
เชี่ย

00:17:14.742 --> 00:17:18.120 align:center
พอได้ยินว่าเขาเป็นผู้ท้าชิง ฉันก็ไม่ลังเลเลย

00:17:18.203 --> 00:17:19.580 align:center
ฉันวิ่งไปที่ซีวีเอส

00:17:19.663 --> 00:17:23.042 align:center
บอกว่า "โอเค ฉันต้องการวัคซีนงูสวัดสามเข็ม"

00:17:23.125 --> 00:17:24.918 align:center
"วัคซีนโควิดสองเข็ม"

00:17:26.503 --> 00:17:29.214 align:center
"มีอะไรอีกไหมจ๊ะ มีเตตราไซคลีนไหม"

00:17:29.298 --> 00:17:30.674 align:center
"จัดมาหน่อย"

00:17:32.092 --> 00:17:34.219 align:center
ฉันรู้ว่ามันจะไปจบที่ไหน

00:17:35.137 --> 00:17:39.349 align:center
ถ้าผู้ชายคนนี้อยู่ในตำแหน่งนานกว่านี้
คุณจะไปที่ร้านขายยา…

00:17:39.433 --> 00:17:43.145 align:center
แล้วหลังเคาน์เตอร์จะมีขวดโหลใส่ของเรียงราย

00:17:43.228 --> 00:17:44.813 align:center
ติดฉลากไว้

00:17:48.609 --> 00:17:51.320 align:center
คุณเดินเข้าไป ตาไหลเยิ้มอะไรแบบนั้น

00:17:51.403 --> 00:17:53.906 align:center
"ไม่รู้ว่าตาฉันเป็นอะไร"

00:17:53.989 --> 00:17:57.367 align:center
เภสัชกรจะบอกว่า "โอ้ เดี๋ยวๆ รอแป๊บ"

00:17:57.451 --> 00:17:59.453 align:center
"อ๋อๆ ใช่"

00:18:14.802 --> 00:18:15.886 align:center
เละเทะเกิน

00:18:15.969 --> 00:18:19.264 align:center
ถ้าเชื้อโรคและโรคระบาด
หรืออะไรก็ตามไม่ได้เล่นงานเรา

00:18:19.348 --> 00:18:22.184 align:center
ตอนนี้เราต้องกังวลเรื่องตม.อีก

00:18:23.268 --> 00:18:25.312 align:center
ใช่ ตม.ก็มาร่วมวงละ

00:18:25.395 --> 00:18:26.688 align:center
คือแบบนี้นะ

00:18:26.772 --> 00:18:30.067 align:center
พวกเขาควรจะไปตามล่า
อาชญากรร้ายแรงใช่ไหม

00:18:30.150 --> 00:18:33.278 align:center
พวกเขาบอกว่าจะจัดการอาชญากรร้ายแรง

00:18:33.362 --> 00:18:36.115 align:center
ที่ไม่ควรอยู่ที่นี่ เอาพวกเขาออกไปจากสังคม

00:18:36.198 --> 00:18:39.743 align:center
ฉันก็แบบ โอเค อันนั้นฉันเห็นด้วย
แต่มันเป็นแบบนี้

00:18:39.827 --> 00:18:43.247 align:center
ฉันอยากให้จับอาชญากรร้ายแรงทุกชาติ
ออกไปจากสังคม

00:18:48.001 --> 00:18:51.088 align:center
ถ้ามีใครเดินเข้ามาแทงฉัน

00:18:51.171 --> 00:18:52.881 align:center
ฉันจะไม่พูดว่า…

00:18:55.551 --> 00:18:56.927 align:center
"เดี๋ยวก่อน"

00:18:57.636 --> 00:18:58.637 align:center
"แกเป็นคนที่ไหน"

00:19:09.523 --> 00:19:11.400 align:center
"แกแทงเหมือนคนกัวเตมาลาเลยนะ"

00:19:23.287 --> 00:19:27.249 align:center
พวกเขาควรจะไล่ล่าอาชญากรร้ายแรงใช่ไหม

00:19:27.332 --> 00:19:29.585 align:center
แล้วพวกเขาไปตามหากันที่ไหนเหรอ

00:19:29.668 --> 00:19:32.796 align:center
พวกเขาไปหาตามร้านอาหารในครัว

00:19:32.880 --> 00:19:37.050 align:center
เพราะรู้ๆ กันอยู่ว่าอาชญากรร้ายแรง
เป็นรองหัวหน้าเชฟที่ดีไง

00:19:38.218 --> 00:19:43.223 align:center
ดม.ไปดักที่ศาล
จับคนที่ออกมาจากการพิจารณาคดี

00:19:43.307 --> 00:19:46.518 align:center
เพราะอาชญากรร้ายแรงจะไปขึ้นศาลตามนัด

00:19:47.895 --> 00:19:49.521 align:center
จัดการเอกสารซะเรียบร้อย

00:19:51.106 --> 00:19:53.984 align:center
พวกเขาออกไปซุ่มอยู่ที่โฮมดีโปต์

00:19:54.067 --> 00:19:57.821 align:center
นั่นคือที่ที่พวกเขาไปหาคนร้าย
ตม.อยู่หน้าร้านโฮมดีโปต์

00:19:57.905 --> 00:20:02.492 align:center
เพราะเรารู้กันว่าอาชญากรร้ายแรง
ชอบทำโปรเจกต์ดีไอวายกัน

00:20:04.828 --> 00:20:06.330 align:center
ขอทีเหอะ

00:20:06.413 --> 00:20:07.915 align:center
เจ้าหน้าที่ตม.ปลอมเปลือก

00:20:07.998 --> 00:20:11.335 align:center
พวกมันก็แค่พวกกบฏ 6 มกราคม
ที่ได้รับการอภัยโทษ

00:20:11.418 --> 00:20:12.836 align:center
นั่นแหละตัวตนของพวกมัน

00:20:13.337 --> 00:20:14.713 align:center
เจ้าหน้าที่จอมปลอม

00:20:18.550 --> 00:20:22.304 align:center
ไปที่ร้านขายของเก่า
แล้วซื้อเสื้อเกราะรัดติ้วมา

00:20:22.387 --> 00:20:26.934 align:center
จะกระโดดลงจากฟอร์ดโฟกัส
ไปจับใครได้ยังไง

00:20:34.524 --> 00:20:36.818 align:center
พวกเขาควรจะปกป้องเรา

00:20:36.902 --> 00:20:39.821 align:center
แต่พวกเขากลับฆ่าคนอเมริกัน

00:20:40.322 --> 00:20:41.615 align:center
ฆ่าคนอเมริกัน

00:20:41.698 --> 00:20:43.825 align:center
มินนิโซตา อเล็กซ์ เพรตติ

00:20:43.909 --> 00:20:46.828 align:center
ผู้ชายคนนั้นไม่มีอาวุธ
เป็นพยาบาลทหารผ่านศึก พวกมันฆ่าเขา

00:20:46.912 --> 00:20:48.622 align:center
สังหารเขาตรงนั้นเลย

00:20:48.705 --> 00:20:50.499 align:center
เรเน่ กู๊ด เป็นแม่คน

00:20:50.582 --> 00:20:51.875 align:center
ใช่ ในรถของเธอ

00:20:51.959 --> 00:20:56.129 align:center
สังหารเธอในรถ
แล้วหลังจากนั้นก็เรียกเธอว่าอีดอก

00:20:56.213 --> 00:20:59.216 align:center
นั่นคือสิ่งที่เจ้าหน้าที่เรียกเธอ
ต่อหน้าภรรยาของเธอ

00:20:59.299 --> 00:21:00.592 align:center
ใช่

00:21:00.676 --> 00:21:03.262 align:center
เลสเบี้ยนทั้งหลาย เรารู้ว่าต้องทำอะไร

00:21:05.889 --> 00:21:08.517 align:center
เราต้องโทรหาซูบารุแล้วพูดว่า "นี่"

00:21:15.732 --> 00:21:20.904 align:center
"ขอถามอะไรหน่อย
พอจะทำรถเอาต์แบ็คหุ้มเกราะได้ไหม"

00:21:28.453 --> 00:21:31.164 align:center
พวกเขาออกไปตามท้องถนน

00:21:31.248 --> 00:21:34.710 align:center
แต่เราก็ออกไปนะ พวกเราออกไปประท้วง

00:21:34.793 --> 00:21:39.131 align:center
ที่ฉันพูดว่าเรา ฉันหมายถึงคนขาว
คนขาวออกไปประท้วง

00:21:39.214 --> 00:21:41.758 align:center
ฉันไม่เอาตูดดำๆ ของฉันออกไปหรอก ไม่

00:21:42.759 --> 00:21:44.177 align:center
เราไม่ทำแบบนั้น

00:21:44.678 --> 00:21:46.930 align:center
เราอ่านโปรเจกต์ 2025 มาแล้ว

00:21:49.725 --> 00:21:51.268 align:center
เรารู้ว่าอะไรเป็นอะไร

00:21:51.351 --> 00:21:55.188 align:center
พวกเขาอยากให้เราออกไป
เพื่อจะได้ทำให้เรื่องมันบานปลาย ไม่เอาหรอก

00:21:55.272 --> 00:21:59.526 align:center
คนขาว นี่เป็นเรื่องของพวกคุณนะ
นี่เป็นเรื่องของพวกคุณ

00:22:00.027 --> 00:22:02.988 align:center
นี่… เราจะไม่ออกไปหรอก

00:22:04.197 --> 00:22:07.826 align:center
รู้ไหมว่ามันตลกตรงไหน
เราไม่ได้ประชุมเรื่องนี้ด้วยซ้ำ

00:22:10.662 --> 00:22:13.665 align:center
ไม่มีการส่งข้อความอะไรทั้งนั้น

00:22:13.749 --> 00:22:15.542 align:center
คุณแค่รู้สึกได้ใช่ไหม

00:22:16.043 --> 00:22:18.420 align:center
ทุกครั้งที่ฉันคิดจะไปประท้วง

00:22:18.503 --> 00:22:22.424 align:center
เหมือนฉันได้ยินบรรพบุรุษพูดว่า
"นั่งตูดดำๆ ของแกลงไปซะ" โอเค

00:22:38.648 --> 00:22:40.734 align:center
คนขาว ถ้าอยากให้เราออกไป

00:22:40.817 --> 00:22:43.737 align:center
ต้องแสดงให้เห็นว่าคุณจริงจังกับเรื่องนี้

00:22:43.820 --> 00:22:44.905 align:center
เอาจริงเอาจังสุดตัว

00:22:44.988 --> 00:22:48.408 align:center
คุณต้อง… ต้องทำอะไรแบบที่เราทำ

00:22:48.492 --> 00:22:52.120 align:center
คุณต้อง… ทำลายอะไรที่คุณรัก

00:22:55.457 --> 00:22:57.626 align:center
ถ้าฉันเห็นเว็กแมนส์ไฟไหม้…

00:23:08.804 --> 00:23:10.889 align:center
คุณขว้างระเบิดเพลิงใส่ซูเปอร์คัตส์…

00:23:16.061 --> 00:23:20.190 align:center
แต่จนกว่าจะถึงตอนนั้น
เราจะหลบอยู่ข้างหลังคุณ

00:23:20.273 --> 00:23:23.819 align:center
โอเค ไม่ได้อยู่หลังจริงๆ หรอก
เราจะกดไลก์โพสต์ของคุณ

00:23:23.902 --> 00:23:27.406 align:center
เราจะอยู่ในโลกออนไลน์
ฉันจะกดไลก์ทุกโพสต์ของคุณเลย

00:23:27.906 --> 00:23:29.741 align:center
อาจจะคอมเมนต์ด้วย

00:23:32.327 --> 00:23:35.580 align:center
หัวใจ แขนบึ้ก แบบนั้นน่ะ

00:23:37.082 --> 00:23:40.168 align:center
คนรุ่นฉัน คนขาว พวกคุณเคยออกไปแล้ว

00:23:40.252 --> 00:23:43.130 align:center
พวกคุณเคยทำมาแล้ว คุณเคยประท้วง

00:23:43.213 --> 00:23:46.258 align:center
ใช่ แต่ฉันเป็นห่วงคนรุ่นใหม่มากกว่า

00:23:46.341 --> 00:23:49.970 align:center
พวกคุณต้องฝึก ต้องพร้อมรับสเปรย์พริกไทย

00:23:50.053 --> 00:23:54.766 align:center
ฉะนั้นฉันอยากให้คุณใส่ซอสพริกในทุกอย่าง
ใส่ซอสพริกซะ

00:23:58.437 --> 00:24:00.480 align:center
ตอนเช้าเวลาแปรงฟัน

00:24:00.564 --> 00:24:03.483 align:center
ก็เอาเครื่องฉีดน้ำฉีดหน้าไปเลย

00:24:09.114 --> 00:24:12.284 align:center
ช่างแม่ง เดินผ่านเครื่องล้างรถเลย

00:24:43.106 --> 00:24:45.901 align:center
แต่ฉันคิดว่าเรามาถึงจุดนี้ได้เพราะ…

00:24:45.984 --> 00:24:49.696 align:center
เราอยู่ในสถานการณ์นี้ได้
เพราะพรรครีพับลิกันทำได้ดีกว่า

00:24:49.779 --> 00:24:52.782 align:center
ในเรื่องการเชื่อมโยงกับชนชั้นแรงงาน
พวกเขาทำได้ดี

00:24:52.866 --> 00:24:56.119 align:center
ส่วนเดโมแครต ให้ตายเหอะ ฟังพวกเขาพูดสิ

00:24:56.203 --> 00:25:00.081 align:center
"โอ้ ฉันไม่เข้าใจ
ทำไมเราถึงเสียคะแนนจากคนไร้การศึกษา"

00:25:00.165 --> 00:25:03.668 align:center
ก็ถ้าคุณเลิกเรียกพวกเขาว่าไร้การศึกษาดู

00:25:04.711 --> 00:25:06.004 align:center
อาจจะช่วยได้มั้ง

00:25:07.088 --> 00:25:08.840 align:center
เพราะงี้ใครก็ตามที่ลงสมัครสมัยหน้า

00:25:08.924 --> 00:25:11.718 align:center
ฉันอยากให้พวกเขาสามารถเชื่อมโยงกับทุกคนได้

00:25:11.801 --> 00:25:15.847 align:center
พวกเขาต้องเป็นคนที่เคยจนมาก่อน

00:25:16.806 --> 00:25:21.686 align:center
ฉันอยากให้พวกเขารู้จักความจน
นี่คือคุณสมบัติที่ต้องมี

00:25:21.770 --> 00:25:25.941 align:center
ถ้าคุณไม่มีแอปเวสเทิร์นยูเนียนในมือถือ
ก็ลงสมัครไม่ได้

00:25:29.402 --> 00:25:32.030 align:center
อ๋อ อีกอย่างนะ

00:25:32.113 --> 00:25:35.158 align:center
ถ้าคุณขับไซเบอร์ทรัก คุณมันสารเลว

00:25:36.868 --> 00:25:38.995 align:center
และเราทุกคนคิดว่าคุณมันสารเลว

00:25:56.429 --> 00:25:58.306 align:center
ความโลภน่ะ ความโลภ

00:25:58.390 --> 00:26:00.976 align:center
คนพวกนี้มันโลภจริงๆ โลภมาก

00:26:02.018 --> 00:26:03.895 align:center
และเพราะความโลภ

00:26:04.396 --> 00:26:05.981 align:center
เราทุกคนเลยกลายเป็นแคชเชียร์

00:26:07.482 --> 00:26:08.942 align:center
มันเกิดขึ้นได้ยังไง

00:26:09.025 --> 00:26:12.696 align:center
พวกเขากำลังตัดงานของชนชั้นแรงงานออกไป

00:26:12.779 --> 00:26:15.490 align:center
แล้วให้เราทำแทน ใช่

00:26:15.574 --> 00:26:18.618 align:center
แล้วพวกเขาใช้วิธีไหน
ค่อยๆ หลอกเราให้ทำแบบนั้นได้นะ

00:26:19.369 --> 00:26:23.164 align:center
ฉันจำได้ว่าเมื่อ 15 ถึง 20 ปีก่อน
คุณไปที่ร้านค้า

00:26:23.248 --> 00:26:27.252 align:center
แล้วก็มีตู้คีออสก์เล็กๆ
ตู้คีออสก์จ่ายเงินด้วยตัวเอง

00:26:27.335 --> 00:26:32.173 align:center
แล้วพวกเราที่ขี้สงสัยก็แบบ
"โอ้ ฉันจะไปเล่นเป็นแคชเชียร์"

00:26:36.428 --> 00:26:40.890 align:center
เพราะแคชเชียร์เป็นงานจริงๆ ที่มีสวัสดิการ
คุณเข้าไปในนั้น ปี๊บ

00:26:40.974 --> 00:26:45.103 align:center
แบบว่า "ว้าว ฉันทำได้"
และตอนนี้คุณก็ทำอยู่ นั่นคืองานของคุณ

00:26:47.606 --> 00:26:49.691 align:center
เดี๋ยวนี้หาคนจริงๆ ไม่เจอแล้ว

00:26:49.774 --> 00:26:53.320 align:center
ใช่ มีแต่เครื่องคิดเงินอัตโนมัติ
รู้ไหมว่าอะไรที่ฉันรำคาญมาก

00:26:53.403 --> 00:26:56.114 align:center
คือมันมีแถวตรงจุดจ่ายเงินด้วยตัวเอง

00:26:57.240 --> 00:27:01.161 align:center
ฉันแบบ "นี่ฉันกำลังรอคิว
เพื่อทำงานให้ที่นี่ฟรีๆ"

00:27:02.912 --> 00:27:04.748 align:center
นี่มันบ้าอะไรกันวะ

00:27:06.291 --> 00:27:09.085 align:center
แล้วพวกเขาก็ให้คุณฟ้องตัวเอง

00:27:09.586 --> 00:27:11.755 align:center
"คุณใช้ถุงไปกี่ใบ"

00:27:17.594 --> 00:27:19.471 align:center
"สอง" อะไรวะ

00:27:20.388 --> 00:27:22.599 align:center
เราควรจะขโมยต่างหาก

00:27:22.682 --> 00:27:25.727 align:center
นั่นแหละที่พวกเขาทำ พวกเขาทำให้เราขโมย

00:27:25.810 --> 00:27:28.188 align:center
พวกเขาต้องเอาคนจริงๆ กลับมา

00:27:28.980 --> 00:27:31.608 align:center
และมันไม่ใช่การขโมย คุณทำงานที่นั่น

00:27:38.365 --> 00:27:41.409 align:center
คุณไม่ได้ทำงานตำแหน่งระดับเริ่มต้น

00:27:42.160 --> 00:27:45.038 align:center
เป็นผู้จัดการร้านสิ ฉันมีส่วนลดตลอดเวลา

00:27:45.121 --> 00:27:46.665 align:center
"ส่วนลดผู้จัดการ"

00:27:47.248 --> 00:27:48.333 align:center
มันคือ…

00:27:49.167 --> 00:27:50.877 align:center
"ซื้อหนึ่งแถมหนึ่ง"

00:28:10.647 --> 00:28:12.649 align:center
พวกมันแย่งงานไปหมดเลย

00:28:12.732 --> 00:28:15.276 align:center
งานของชนชั้นแรงงานหมดเลยใช่ไหม

00:28:15.360 --> 00:28:17.904 align:center
แม้แต่บริการส่งของเดี๋ยวนี้

00:28:17.987 --> 00:28:20.740 align:center
ตอนนี้ในแอลเอมีรถเข็นเล็กๆ พวกนี้

00:28:21.282 --> 00:28:24.536 align:center
คุณเคยเห็น… ใช่ มันเหมือนรถเข็นช็อปปิ้งเล็กๆ

00:28:24.619 --> 00:28:29.040 align:center
เป็นหุ่นยนต์เล็กๆ แล้วคุณก็สั่งของ
พวกเขาใส่ของแล้วส่งไปที่บ้านคุณ

00:28:29.124 --> 00:28:31.584 align:center
อย่าส่งไอ้ห่าแบบนั้นมาบ้านฉันนะ

00:28:32.085 --> 00:28:33.878 align:center
ฉันอยากได้คนจริงๆ

00:28:33.962 --> 00:28:36.673 align:center
ตอนเห็นรถเข็นครั้งแรก ฉันเกือบตายเลยนะ

00:28:36.756 --> 00:28:40.051 align:center
เพราะฉันไม่รู้ว่ามันคืออะไร
แล้วมันก็วิ่งเข้าไปในถนน

00:28:40.135 --> 00:28:43.138 align:center
ฉันคิดว่า "โอ้พระเจ้า รถเข็นเด็ก" แล้วก็…

00:28:52.647 --> 00:28:54.649 align:center
ฉันจะใช้มันก็ต่อเมื่อ

00:28:54.733 --> 00:28:58.653 align:center
ถ้าคุณ… มีอะไรที่มีประโยชน์
อย่างเช่นสั่งให้ไปตบใครสักคน

00:28:58.737 --> 00:28:59.904 align:center
อันนั้นใช้แน่

00:29:01.990 --> 00:29:05.201 align:center
ไม่เจ๋งดีเหรอที่ส่งเครื่องไปเตะก้นคนได้น่ะ

00:29:07.203 --> 00:29:08.747 align:center
คุณเปิดประตูออกมา

00:29:08.830 --> 00:29:11.624 align:center
ไอ้เหี้ยนี่ก็กระโดดออกมา
แล้วตบหน้าคุณเต็มแรง

00:29:16.463 --> 00:29:18.089 align:center
เบรนด้าฝากทักทาย

00:29:22.051 --> 00:29:23.928 align:center
แล้วก็ปีนกลับเข้าไปในรถเข็น

00:29:26.389 --> 00:29:29.601 align:center
ฉันจะสั่งมันไปตื้บคนตลอดเลย

00:29:29.684 --> 00:29:33.688 align:center
ฉันจะไปที่ 1600 เพนซิลเวเนียอเวนิว

00:29:42.071 --> 00:29:45.658 align:center
สิ่งที่ทำให้ฉันจะบ้าตายคือ
เมื่อความโลภถูกฉาบไว้…

00:29:45.742 --> 00:29:48.453 align:center
ด้วยการทำบุญน่ะ คุณรู้ไหม

00:29:48.536 --> 00:29:51.122 align:center
ไปซื้อของที่ร้าน แล้วพนักงานก็ถามว่า

00:29:51.206 --> 00:29:55.001 align:center
"คุณอยากปัดเศษขึ้น
แล้วบริจาคให้การกุศลของเราไหม"

00:29:56.336 --> 00:29:57.587 align:center
ช่างกล้าเนอะ

00:29:58.671 --> 00:30:02.008 align:center
อยากให้ฉันให้เงินคุณเพิ่มเพื่อการกุศลเหรอ

00:30:02.091 --> 00:30:05.595 align:center
ฉันจะจดชื่อองค์กรการกุศลไว้
แล้วฉันจะบริจาคเอง

00:30:05.678 --> 00:30:09.641 align:center
เอาแบบนี้ไหม ฉันจะบริจาคเอง
แล้วก็เอาไปลดหย่อนภาษี

00:30:10.350 --> 00:30:13.561 align:center
และถ้าคุณอยากทำการกุศลนัก

00:30:13.645 --> 00:30:17.232 align:center
ทำไมไม่ถามล่ะว่าฉันอยากปัดลงไหม

00:30:25.156 --> 00:30:26.324 align:center
โรงแรมก็ทำ

00:30:26.825 --> 00:30:28.368 align:center
ใช่ โรงแรมก็ทำกัน

00:30:28.451 --> 00:30:32.705 align:center
"นี่ เราคิดถึงโลกนะ ทำไมไม่ใช้ซ้ำล่ะ"

00:30:32.789 --> 00:30:34.582 align:center
"เอาผ้าเช็ดตัวกลับไปแขวนซ้ำสิ"

00:30:34.666 --> 00:30:37.001 align:center
"เราไม่เปลี่ยนผ้าปูที่นอนทุกคืน"

00:30:37.085 --> 00:30:40.755 align:center
"คุณต้องขอ เพราะเราคิดถึงโลก"

00:30:40.839 --> 00:30:44.050 align:center
เปล่าเลยเหอะ คุณคิดถึงค่าน้ำกับค่าจ้างพนักงาน

00:30:44.133 --> 00:30:45.844 align:center
นั่นแหละที่คุณคิดถึง

00:30:47.554 --> 00:30:49.973 align:center
ถ้าคุณอยากสนับสนุนให้คนรักษ์โลก

00:30:50.056 --> 00:30:54.978 align:center
คุณต้องให้ส่วนลดรักษ์โลกให้ฉันหน่อย
ลดค่าห้องให้ฉันหน่อยสิ

00:30:55.061 --> 00:30:57.313 align:center
เพราะฉันรักษ์โลก ฉันรักษ์โลกที่บ้าน

00:30:57.397 --> 00:30:59.524 align:center
ที่บ้าน ฉันนอนบนผ้าปูที่นอนผืนเดิม

00:30:59.607 --> 00:31:02.569 align:center
จนกว่าผ้าปูที่นอนจะหลุดออกจากเตียง

00:31:03.695 --> 00:31:08.324 align:center
ผ้าปูที่นอนมันเหนื่อยและยานจัดๆ

00:31:08.408 --> 00:31:12.537 align:center
ยางยืดมันยืดออกมา
แบบ "โอ้ แม่งเอ๊ย"

00:31:13.371 --> 00:31:16.875 align:center
คุณจะเข้านอน ดึงผ้าห่มออก
แล้วแบบ "ผ้าปูที่นอนหายไปไหน"

00:31:18.793 --> 00:31:21.588 align:center
"อยู่ปลายเตียงนี่เอง ให้ตายสิ"

00:31:23.923 --> 00:31:26.634 align:center
ฉันใช้ผ้าเช็ดตัวผืนเดิมที่บ้าน

00:31:26.718 --> 00:31:31.681 align:center
ฉันอยู่ในนั้น ใช้ผ้าเช็ดตัว
"โอ๊ย ฉันทำผิวแตกหรือเปล่า"

00:31:31.764 --> 00:31:34.976 align:center
ผ้าเช็ดตัวที่สากเหมือนใยบวบ "โอ้โฮ"

00:31:35.059 --> 00:31:37.020 align:center
"เลือดออกไหมเนี่ย อะไรวะ"

00:31:38.771 --> 00:31:42.984 align:center
แต่ถ้าฉันจ่ายค่าห้องพักเต็มจำนวน
ฉันจะใช้ทุกอย่างที่มี

00:31:43.067 --> 00:31:45.904 align:center
ฉันจะใช้ผ้าเช็ดตัวเช็ดนมข้างขวา

00:31:45.987 --> 00:31:47.947 align:center
ผ้าเช็ดตัวเช็ดนมข้างซ้าย

00:31:48.990 --> 00:31:52.785 align:center
ผ้าเช็ดตูด ผ้าเช็ดตูด

00:32:03.630 --> 00:32:06.674 align:center
แล้วก็โทรไปข้างล่าง "ขอผ้าเช็ดตัวเพิ่มหน่อย"

00:32:09.510 --> 00:32:11.512 align:center
"จิ๋มฉันยังชื้นนิดหน่อย"

00:32:13.973 --> 00:32:15.600 align:center
"แล้วก็เปลี่ยนผ้าปูที่นอนด้วย"

00:32:23.399 --> 00:32:25.401 align:center
ฉันพักที่โรงแรมในนิวออร์ลีนส์

00:32:25.485 --> 00:32:28.780 align:center
แล้วแม่บ้านก็มาเปลี่ยนผ้าปูที่นอนให้ฉัน

00:32:28.863 --> 00:32:30.323 align:center
มาทำความสะอาดห้อง

00:32:30.406 --> 00:32:34.035 align:center
ฉันเปิดประตูออกไป เจอแม่บ้านสาวคนหนึ่ง

00:32:34.118 --> 00:32:37.914 align:center
แต่เธอเหงื่อแตกพลั่กเลย เหงื่อท่วมตัว

00:32:37.997 --> 00:32:41.668 align:center
ฉันมองเธอแล้วคิดว่า
ฉันคงไม่มีวัคซีนสำหรับเรื่องนี้แฮะ

00:32:41.751 --> 00:32:43.294 align:center
ไม่รู้ว่าเธอฉีดตัวไหนมา

00:32:45.588 --> 00:32:49.509 align:center
ฉันปล่อยให้เธอเข้าห้องไม่ได้
ทั้งที่เหงื่อไหลย้อยขนาดนั้น

00:32:49.592 --> 00:32:53.888 align:center
ฉันนึกภาพเธอเปลี่ยนผ้าปูที่นอน
สู้กับปลอกหมอน

00:32:58.685 --> 00:33:00.103 align:center
เหงื่อกระจายไปหมด

00:33:02.063 --> 00:33:04.440 align:center
ฉันต้องคิดให้ไว ฉันก็แบบว่า เอางี้

00:33:04.524 --> 00:33:09.821 align:center
ฉันจะหยิบผ้าเช็ดตัวกับผ้าปูที่นอน
แล้วทำเองก็แล้วกัน โอเคไหม

00:33:09.904 --> 00:33:12.740 align:center
ฉันไปที่รถ หยิบของ แล้วเดินกลับมา

00:33:12.824 --> 00:33:16.869 align:center
เธอบอกว่า "คุณไซคส์ แน่ใจนะคะ"
ฉันบอก "ใช่ ฉันทำได้

00:33:16.953 --> 00:33:19.122 align:center
"เมื่อวานฉันเป็นแคชเชียร์ไปแล้ว"

00:33:26.504 --> 00:33:27.422 align:center
ความโลภ

00:33:28.047 --> 00:33:32.260 align:center
ศิลปินอัดเสียงไม่ได้หาเงิน
จากการขายแผ่นเสียงแล้ว

00:33:32.343 --> 00:33:34.721 align:center
ไม่ใช่แล้ว นั่นคือเหตุผลที่พวกเขาต้องทัวร์

00:33:34.804 --> 00:33:39.225 align:center
เพราะพวกเขาได้เงินแค่เศษเสี้ยวเดียว
จากการดาวน์โหลดและการสตรีม

00:33:39.308 --> 00:33:42.687 align:center
นั่นคือเหตุผลที่เรามีโชว์ดีๆ มากมาย

00:33:42.770 --> 00:33:45.356 align:center
เพราะพวกเขาต้องหาเงินจากการทัวร์

00:33:45.440 --> 00:33:49.819 align:center
ซึ่งก็ดีสำหรับเรา แต่ก็ไม่ค่อยดีเท่าไรอีก

00:33:50.445 --> 00:33:53.239 align:center
ใช่ ฉันบอกเลยนะว่าเพื่อนฉันหลายคน

00:33:53.322 --> 00:33:55.616 align:center
ที่ไปดูคอนเสิร์ตนิวอิดิชั่น

00:33:56.617 --> 00:34:00.121 align:center
แล้วทำตัวโง่ๆ คิดว่ายังเต้นท่านั้นไหว

00:34:01.372 --> 00:34:02.290 align:center
พวกเขาอยู่ที่นั่น

00:34:12.925 --> 00:34:15.136 align:center
วันต่อมาก็ได้เห็นพวกเขาใส่เฝือก

00:34:15.219 --> 00:34:18.556 align:center
เธอเอ๊ย ฉันเต้นจนร้าวที่คอนเสิร์ตนิวอิดิชั่น

00:34:19.390 --> 00:34:24.896 align:center
โธ่ถัง นึกว่ายังไหว แต่ไม่ไหวซะแล้วเรา

00:34:34.739 --> 00:34:37.116 align:center
ฉันเล่นมุกใช้ร่างกายเยอะเกินไป

00:34:38.076 --> 00:34:40.369 align:center
ฉันเขียนมุกพวกนี้ทำไมเนี่ย พระเจ้า

00:34:42.038 --> 00:34:44.707 align:center
ถึงเวลาต้องนั่งเล่นตลกแล้ว

00:34:50.630 --> 00:34:55.384 align:center
เราอายุหกสิบกว่าแล้ว ฉันไม่รู้ว่าพวกคุณเป็นไง
แต่พอหกสิบแล้วมันต่างออกไป

00:34:55.468 --> 00:34:59.639 align:center
อย่างแรกเลยนะ
แก๊สมาจากไหนเยอะแยะเนี่ย อะไรกัน

00:35:00.848 --> 00:35:05.853 align:center
อยู่ๆ ก็มีลมออกมา
ลมออกมาจากไหนก็ไม่รู้

00:35:05.937 --> 00:35:09.941 align:center
แล้วคุณก็ต้องตั้งสมาธิ
ไม่ให้ตดออกมาในที่สาธารณะ

00:35:10.024 --> 00:35:13.111 align:center
ถ้าคุณเผลอปล่อยใจสบายๆ

00:35:16.405 --> 00:35:18.616 align:center
มันจะหลุดออกมาเองเลย

00:35:19.784 --> 00:35:20.868 align:center
แบบ…

00:35:25.832 --> 00:35:28.751 align:center
แก๊สพวกนี้มาจากไหนกันนักหนา

00:35:29.794 --> 00:35:31.462 align:center
มันไม่มีเหตุผลเลย

00:35:31.546 --> 00:35:35.883 align:center
เพื่อนฉันคนหนึ่งเป็นซีอีโอของบริษัทใหญ่

00:35:35.967 --> 00:35:42.265 align:center
เธอบอกว่า "ฉันกำลังประชุมอยู่
แล้วฉันก็ลุกขึ้น แล้วก็ผายลมออกมา"

00:35:42.765 --> 00:35:43.766 align:center
"แบบ…"

00:35:44.767 --> 00:35:49.438 align:center
ฉันก็ถามว่า "แล้วเธอทำไง"
เธอบอก "ฉันบอกว่า 'เลิกประชุมได้'"

00:35:58.239 --> 00:36:00.992 align:center
ฉันบอกว่า "พนันได้เลยว่าได้เลิกแน่"

00:36:01.075 --> 00:36:03.619 align:center
"ทีนี้เธอต้องจบการประชุมแบบนั้นทุกครั้งแล้ว"

00:36:03.703 --> 00:36:06.581 align:center
นั่นแหละ… ทำต่อไป

00:36:08.958 --> 00:36:12.753 align:center
บอกเลยว่าตอนสาวๆ
ต้องฝึกกล้ามเนื้อช่องคลอด

00:36:12.837 --> 00:36:14.881 align:center
ต้องฝึกขมิบเอาไว้

00:36:14.964 --> 00:36:17.216 align:center
พอแก่แล้ว กล้ามเนื้อหูรูด…

00:36:17.300 --> 00:36:21.929 align:center
คุณต้องแบบ… เพราะมัน… โอ๊ย

00:36:23.097 --> 00:36:26.767 align:center
คุณจะไม่รู้จนกว่าจะได้คุยกับใครสักคน

00:36:26.851 --> 00:36:29.187 align:center
คุณจะเห็นจากสีหน้าของพวกเขา
เพราะคุณกำลังพูดอยู่…

00:36:29.270 --> 00:36:32.023 align:center
แล้วคุณก็แบบ "ใช่เลยเธอ"
ทันใดนั้นพวกเขาก็ทำแบบนี้

00:36:34.817 --> 00:36:36.360 align:center
แล้วถอยหลัง

00:36:36.444 --> 00:36:39.030 align:center
ถ้าเขาถอยหลัง แปลว่าคุณตด

00:36:39.113 --> 00:36:43.910 align:center
คุณตดไปแล้วแหละ ยอมรับไปเลย
บอกว่า "ใช่ ฉันเองแหละ"

00:36:46.287 --> 00:36:47.205 align:center
"ฉันเอง"

00:36:49.081 --> 00:36:51.417 align:center
"เลิกประชุม" แค่…

00:36:57.006 --> 00:36:58.883 align:center
ตอนนี้การนอนหลับเป็นเรื่องยากแล้ว

00:36:59.592 --> 00:37:03.304 align:center
ไม่รู้ทำไมถึงนอนไม่หลับ
มันยากที่จะหลับ

00:37:03.387 --> 00:37:09.060 align:center
ฉันอยู่ในกลุ่มแชตกับเพื่อนๆ
ที่เรียนจบจากแฮมป์ตันอีกสี่คน

00:37:09.143 --> 00:37:13.356 align:center
แล้วตอนตีสองครึ่ง

00:37:13.439 --> 00:37:15.733 align:center
ก็มีคนส่งข้อความมา

00:37:15.816 --> 00:37:21.739 align:center
"พวกเธอหมักเนื้อแกะ
หรือทาเครื่องเทศก่อนย่าง"

00:37:22.323 --> 00:37:25.785 align:center
ฉันก็แบบ "ฉันชอบทาเองมากกว่า"

00:37:27.870 --> 00:37:29.538 align:center
นี่มันตีสองครึ่งนะ

00:37:35.127 --> 00:37:37.755 align:center
แล้วพออยากจะตื่น ก็ดันหลับ

00:37:38.756 --> 00:37:40.258 align:center
ทุกครั้งที่ไปดูหนัง

00:37:40.341 --> 00:37:43.552 align:center
ฉันนั่งแล้วคิดว่า
"นี่แหละการงีบ 42 ดอลลาร์"

00:37:47.556 --> 00:37:48.391 align:center
ปุ๋ย

00:37:51.477 --> 00:37:54.021 align:center
ทุกคนบอกว่า "ฉันดูซินเนอร์สสามรอบ

00:37:54.105 --> 00:37:57.066 align:center
เพื่อจะเข้าใจสัญลักษณ์ทั้งหมด"

00:37:57.149 --> 00:38:01.237 align:center
ส่วนฉันก็ "ฉันดูไปสี่รอบ ถึงจะได้ดูจริงๆ"
ฉันถึงกับต้อง…

00:38:04.365 --> 00:38:06.242 align:center
ฉันเข้าไป… หลับ

00:38:06.325 --> 00:38:08.452 align:center
ฉันอยู่บ้านดูอะไรสักอย่าง

00:38:08.536 --> 00:38:11.038 align:center
พยายามไม่หลับ แต่ไม่ไหว

00:38:11.122 --> 00:38:13.958 align:center
หลับตลอด ก็เลยเปลี่ยนเก้าอี้

00:38:14.041 --> 00:38:16.419 align:center
ฉันบอก "จะเอาเก้าอี้ห้องอาหารนี่แหละ"

00:38:17.169 --> 00:38:19.171 align:center
"ตัวนี้ไม่หลับแน่"

00:38:19.255 --> 00:38:20.464 align:center
ผ่านไปห้านาที…

00:38:23.050 --> 00:38:27.054 align:center
แล้วเวลาหัวฉันเอนพิงบนเก้าอี้พนักตรง

00:38:27.138 --> 00:38:29.724 align:center
ฉันจะหายใจไม่ออก ก็เลยแบบ…

00:38:32.310 --> 00:38:34.729 align:center
สมองฉันบอกว่า "ตื่นสิ"

00:38:35.813 --> 00:38:38.065 align:center
"เราหายใจไม่ออกแล้ว ตื่นสิ เธอกำลังฆ่าเรา"

00:38:38.149 --> 00:38:42.778 align:center
ฉันก็แบบ "ไม่ได้ ฉันหลับลึกมาก"

00:38:42.862 --> 00:38:45.448 align:center
ฉันต้องทิ้งตัวลงจากเก้าอี้

00:38:59.045 --> 00:39:01.088 align:center
ฉันเกือบฆ่าตัวตายไปแล้วน่ะ

00:39:08.929 --> 00:39:12.516 align:center
ฉันพยายามกินให้ดีขึ้น พยายามทำแบบนั้น

00:39:12.600 --> 00:39:14.977 align:center
แต่เอสเธอร์ไม่เอาด้วย

00:39:15.811 --> 00:39:17.563 align:center
สำหรับคนที่ไม่รู้…

00:39:17.646 --> 00:39:21.192 align:center
ไอ้พุงย้วยนี่มันโผล่มาตอนฉันอายุ 40

00:39:21.275 --> 00:39:23.277 align:center
และมันก็ไม่ยอมไปไหน

00:39:24.945 --> 00:39:27.531 align:center
เอสเธอร์ไม่ไปไหนหรอก

00:39:27.615 --> 00:39:30.159 align:center
เอสเธอร์ชอบขนมปัง แอลกอฮอล์ และชีสเค้ก

00:39:30.242 --> 00:39:31.494 align:center
นั่นของโปรดเธอเลย

00:39:32.620 --> 00:39:34.205 align:center
ขอชีสเค้กหน่อยจ้ะ

00:39:36.832 --> 00:39:39.794 align:center
แต่พักนี้เอสเธอร์ดูซึมๆ ไป

00:39:39.877 --> 00:39:41.796 align:center
เธอซึมเศร้าไปนิดหน่อยน่ะ

00:39:41.879 --> 00:39:46.550 align:center
เพราะใช่ ทุกครั้งที่โฆษณาโอเซมพิกฉายมา

00:39:47.259 --> 00:39:48.094 align:center
ฉันได้ยินเธอ…

00:39:52.264 --> 00:39:57.186 align:center
ฉันก็แบบ "เอสเธอร์ เป็นอะไรไป"
เธอก็บอกว่า "เพื่อนฉันหายไปหมดแล้ว"

00:40:03.943 --> 00:40:07.613 align:center
ไม่ ฉันเป็นคนเดียวในครอบครัว
ที่ใช้ผ้าขนหนูผืนเล็ก

00:40:10.199 --> 00:40:11.033 align:center
ตอนนี้…

00:40:15.329 --> 00:40:17.790 align:center
ไม่รู้ว่ามันเป็นเรื่องของคนฝรั่งเศส

00:40:18.290 --> 00:40:21.502 align:center
หรือเรื่องของคนขาว หรือแค่เรื่องสกปรก

00:40:21.585 --> 00:40:23.337 align:center
ไม่รู้ว่ามันคืออะไรหรอกนะ

00:40:26.340 --> 00:40:31.637 align:center
ฉันจำได้ว่าครั้งแรกที่อเล็กซ์มาเยี่ยมฉัน
แล้วฉันเอาผ้าเช็ดตัวออกมา

00:40:31.720 --> 00:40:34.348 align:center
ผ้าเช็ดตัว ผ้าเช็ดมือ ผ้าขนหนูผืนเล็ก

00:40:34.432 --> 00:40:35.724 align:center
เป็นเซ็ตกันเลย

00:40:38.727 --> 00:40:42.857 align:center
ผ่านไปสองสามวัน
ฉันก็สังเกตว่าผ้าขนหนูผืนเล็กมันยังสะอาดอยู่

00:40:42.940 --> 00:40:45.109 align:center
ฉันเลยถามว่า "อเล็กซ์ที่รัก

00:40:45.192 --> 00:40:48.571 align:center
คุณเห็นผ้าขนหนูผืนเล็กที่ฉันเตรียมไว้ให้ไหม"

00:40:48.654 --> 00:40:51.115 align:center
แล้วเธอก็พูดว่า "โอ้ ไม่ละ ขอบคุณ"

00:40:52.992 --> 00:40:55.369 align:center
"รู้ไหม เราไม่ใช้ของพวกนั้นกัน"

00:40:55.453 --> 00:41:00.499 align:center
"เรา… ฉันไม่รู้ เราแค่…
มันไม่ใช่สิ่งที่เราทำ ไม่ละ ขอบคุณ"

00:41:00.583 --> 00:41:02.251 align:center
ฉันก็แบบ "งั้นคุณทำแบบไหน"

00:41:02.334 --> 00:41:06.255 align:center
เธอก็บอกว่า "อ๋อ แค่เทครีมอาบน้ำ"

00:41:06.338 --> 00:41:09.592 align:center
"ลงบนมือแบบนี้ แล้วก็แบบ…"

00:41:17.475 --> 00:41:18.851 align:center
"เท่านี้"

00:41:22.605 --> 00:41:27.401 align:center
ฉันก็แบบ "โอเค มันก็ได้ผลแหละ
ไม่เป็นไร แล้วแต่เลย"

00:41:27.485 --> 00:41:30.613 align:center
ทีนี้ก็ถึงตาฉันไปเจอครอบครัวเธอบ้าง

00:41:30.696 --> 00:41:34.241 align:center
เราบินไปปารีส ไปพักบ้านแม่เธอ

00:41:34.325 --> 00:41:35.576 align:center
ฉันไปถึงหลังจากนั่งเครื่องมานาน

00:41:35.659 --> 00:41:38.412 align:center
ฉันบอก "อยากจะไปอาบน้ำให้สดชื่นจัง"

00:41:38.496 --> 00:41:42.416 align:center
"ขอผ้าขนหนูผืนเล็กด้วยได้ไหม"
แล้วเธอก็บอกว่า "ไม่มีจ้ะหนู"

00:41:42.958 --> 00:41:47.129 align:center
"บอกแล้วไงว่าไม่มี เราไม่มีผ้าแบบนั้น"

00:41:48.088 --> 00:41:51.050 align:center
"เราไม่ใช้ของแบบนั้น ไม่อะ"

00:41:51.133 --> 00:41:53.177 align:center
ฉันก็แบบ "คุณถามแม่คุณหรือยัง"

00:41:53.260 --> 00:41:54.220 align:center
"ฉันบอก…"

00:41:56.305 --> 00:41:57.348 align:center
"แม่คะ…

00:41:59.350 --> 00:42:03.521 align:center
มีผ้าขนหนูผืนเล็กๆ แบบนี้ให้แวนด้าไหมคะ"

00:42:03.604 --> 00:42:07.024 align:center
"ไม่มีเหรอ ไม่มี ไม่มี"

00:42:10.277 --> 00:42:12.196 align:center
"แม่บอกว่าไม่มี ฉันก็บอกว่าไม่มี"

00:42:12.279 --> 00:42:13.781 align:center
"ที่รัก แค่…"

00:42:20.037 --> 00:42:20.996 align:center
ไปเลย

00:42:26.001 --> 00:42:29.922 align:center
เข้าไปอาบน้ำ ฉันคิดว่า
"นี่มันบ้าอะไรเนี่ย นี่มันบ้าอะไร"

00:42:36.345 --> 00:42:38.389 align:center
เข้าไปอาบน้ำ ฉันก็แบบ…

00:43:10.087 --> 00:43:12.172 align:center
ฉันควรล้างอีกทีไหม

00:43:21.348 --> 00:43:23.267 align:center
ขอถูให้ทั่วหน่อย

00:43:44.872 --> 00:43:45.956 align:center
เรียบร้อย

00:43:54.882 --> 00:43:57.384 align:center
ฉันทิ้งผ้าขนหนูผืนเล็กของฉันทิ้งหมด

00:44:01.597 --> 00:44:05.934 align:center
แต่สิ่งที่ฉันสังเกตได้คือผิวฉันไม่แห้ง

00:44:06.018 --> 00:44:09.647 align:center
เหมือนฉันไม่ต้องใช้โลชั่น
ฉันเดาว่าตอนใช้ผ้าขนหนู

00:44:09.730 --> 00:44:12.441 align:center
เราเช็ดน้ำมันธรรมชาติออกไปด้วยหมด

00:44:12.524 --> 00:44:14.735 align:center
ฉันก็เลยคิดว่า โอเค มันเวิร์กแฮะ

00:44:14.818 --> 00:44:19.281 align:center
ฉันอยู่ที่นั่นสองสามสัปดาห์แล้วก็กลับบ้าน

00:44:19.365 --> 00:44:21.659 align:center
ฉันเข้าไปอาบน้ำแล้วหยิบผ้าขนหนูผืนเล็ก

00:44:21.742 --> 00:44:25.454 align:center
แล้วฉันก็ใช้มันเช็ดตัวถูๆ ขัดๆ

00:44:25.954 --> 00:44:27.915 align:center
ฉันมองผ้าขนหนูผืนเล็กนั่น

00:44:35.506 --> 00:44:38.008 align:center
เหมือนฉันเอาน้ำยาเคลือบยางรถมาทาเลย

00:44:38.092 --> 00:44:42.638 align:center
คิดในใจว่า "แกมันอีตัวโสโครก"

00:44:50.771 --> 00:44:51.980 align:center
ใช่

00:44:52.731 --> 00:44:57.069 align:center
ฉันรู้ว่าอเล็กซ์พร้อมจะยกระดับความสัมพันธ์

00:44:57.152 --> 00:45:00.155 align:center
เพราะเธออยากเลี้ยงหมา ใช่ไหม

00:45:00.239 --> 00:45:04.410 align:center
แต่เธออยากให้แน่ใจว่า
หมาของเธอจะเข้ากับหมาของฉันได้

00:45:04.493 --> 00:45:06.120 align:center
เพราะหมาของฉัน ไรลีย์

00:45:06.203 --> 00:45:08.831 align:center
ฉันเลี้ยงมันมาเกือบ 18 ปีแล้ว
มันเป็นบอร์เดอร์เทอร์เรียร์

00:45:08.914 --> 00:45:12.668 align:center
มันเป็นหมาที่ดีที่สุดเลย ฉันพามันไปทุกที่

00:45:12.751 --> 00:45:17.131 align:center
ฉันถึงกับไปสั่งซื้อเสื้อกั๊กสัตว์ช่วยเหลือ
ทางออนไลน์มาให้มัน

00:45:21.427 --> 00:45:25.431 align:center
มันจะได้ออกจากกระเป๋า
แล้วร่อนไปไหนก็ได้ แต่รู้อะไรไหม

00:45:25.514 --> 00:45:29.309 align:center
ฉันจะใส่เสื้อกั๊กให้มัน
แล้วมันก็จะทำตัวดี มันจะ…

00:45:37.484 --> 00:45:42.030 align:center
คุณเคยเห็นสัตว์ที่สนามบิน
คุณรู้ดีว่าพวกมันไม่ใช่สัตว์ช่วยเหลือ

00:45:42.531 --> 00:45:45.826 align:center
สัตว์ช่วยเหลือไม่อึกลางอาคารผู้โดยสาร 2

00:45:53.375 --> 00:45:57.296 align:center
ฉันพาไรลีย์ไปเจอหมาตัวเล็กที่เธอจะรับมาเลี้ยง

00:45:57.379 --> 00:46:02.134 align:center
พอไปถึง เขาก็เอาลูกหมาชิวาว่าตัวเล็กออกมา

00:46:02.217 --> 00:46:04.803 align:center
หูมันใหญ่มาก ตัวประมาณนี้

00:46:04.887 --> 00:46:08.474 align:center
ไรลีย์มองหมาตัวนั้นแล้วคิดว่า "นั่นหมาเหรอ"

00:46:09.767 --> 00:46:11.435 align:center
ฉันบอก "ใช่"

00:46:11.518 --> 00:46:15.647 align:center
ชิวาว่าตัวนี้รู้ว่ามันอยากออกไปจากที่นั่น
และกลับบ้านกับอเล็กซ์

00:46:15.731 --> 00:46:19.193 align:center
เพราะมันก้มลงไปคาบสายจูงของไรลีย์

00:46:19.276 --> 00:46:21.278 align:center
แล้วเริ่มจูงไรลีย์เดิน

00:46:22.321 --> 00:46:25.282 align:center
ใช่ พวกเราก็แบบ "โถ"

00:46:25.365 --> 00:46:28.952 align:center
ไรลีย์ก็แบบ "ถามจริง"

00:46:29.995 --> 00:46:31.830 align:center
"เราจะทำแบบนี้กันเหรอ"

00:46:32.956 --> 00:46:35.209 align:center
"แกจะให้ฉันเป็นเบ๊หนูเนี่ยนะ"

00:46:35.292 --> 00:46:36.752 align:center
"นี่เราจะทำแบบนี้เหรอ"

00:46:39.046 --> 00:46:40.964 align:center
"จิ๋มนางมันดีขนาดนั้นเลยเหรอ"

00:46:47.638 --> 00:46:51.058 align:center
ฉันบอกว่า "แกต้องยอมเสียสละเพื่อทีม"

00:46:51.558 --> 00:46:53.018 align:center
"มันซักมือนะ"

00:47:03.278 --> 00:47:04.321 align:center
บอบบาง

00:47:06.865 --> 00:47:11.662 align:center
เราได้หมาแล้ว ก็ถึงเวลามีลูกแล้ว

00:47:11.745 --> 00:47:16.291 align:center
เราคุยกันเรื่องการเลี้ยงลูกและอะไรพวกนั้น

00:47:16.375 --> 00:47:18.460 align:center
ก่อนที่เราจะมีลูก

00:47:18.544 --> 00:47:22.297 align:center
และเรื่องใหญ่ที่เกิดขึ้นคือ
อเล็กซ์พูดว่า "ที่รัก ฟังนะ…

00:47:24.216 --> 00:47:29.471 align:center
ฉันไม่อยากตีลูกนะ
เพราะฉันไม่คิดว่าเราควรตีลูก"

00:47:29.555 --> 00:47:32.266 align:center
"มันไม่ดี ฉันหวังว่าคุณจะเห็นด้วย"

00:47:32.349 --> 00:47:34.935 align:center
"เพราะฉันรู้ว่าพื้นเผ่าคุณเป็นยังไง"

00:47:35.018 --> 00:47:36.979 align:center
ฉันก็แบบ "ว่าอะไรนะ"

00:47:39.064 --> 00:47:39.898 align:center
"หือ"

00:47:42.651 --> 00:47:45.112 align:center
"คุณว่าอะไรนะ พื้นเผ่าฉันเหรอ"

00:47:45.195 --> 00:47:47.865 align:center
ฉันแบบ "ไม่ต้องพูดละ ไม่ต้องเลย"

00:47:47.948 --> 00:47:49.908 align:center
"แต่ฉันเข้าใจนะว่าคุณจะสื่ออะไร"

00:47:49.992 --> 00:47:52.452 align:center
"วัฒนธรรมของคนอเมริกันแอฟริกัน

00:47:52.536 --> 00:47:57.374 align:center
ใช่ เราตีลูก แต่เราไม่เรียกมันว่าพื้นเผ่า

00:48:03.714 --> 00:48:07.384 align:center
เราบอกว่าจะไม่ตีลูก
ซึ่งฉันเห็นด้วยกับเธอ ฉันแบบ "โอเค"

00:48:07.467 --> 00:48:09.595 align:center
แล้วลูคัสก็อายุสามขวบ

00:48:10.596 --> 00:48:12.347 align:center
เด็กคนนั้นสติแตก

00:48:12.431 --> 00:48:15.684 align:center
ทุกอย่างคือ "ไม่"

00:48:15.767 --> 00:48:19.605 align:center
แกเริ่มดื้อที่โรงเรียนอนุบาลแล้วก็กัดน้องสาว

00:48:19.688 --> 00:48:23.358 align:center
วันหนึ่งฉันทนไม่ไหวแล้วบอก "ลูคัส หยุด"

00:48:23.442 --> 00:48:25.152 align:center
แกบอก "ไม่"

00:48:25.235 --> 00:48:28.280 align:center
ฉันเลยคว้าก้นเล็กๆ ของเขามา แบบว่า…

00:48:28.363 --> 00:48:31.033 align:center
ต้องทำแบบนั้นอยู่หลายหนเลยด้วย

00:48:31.116 --> 00:48:33.994 align:center
ฉันคิดว่าให้ตีตอนสามขวบ

00:48:34.077 --> 00:48:36.622 align:center
ดีกว่าไปเตะก้านคอตอนอายุ 16

00:48:41.043 --> 00:48:43.879 align:center
ฉันไม่อยากตะโกนว่า "นี่คือสปาร์ตา" ใส่แก

00:48:47.382 --> 00:48:50.844 align:center
โอลิเวีย ไม่เคยต้องตีเลย ไม่เคยต้องตี

00:48:50.928 --> 00:48:54.389 align:center
ฉันไม่ได้สนับสนุนการตีลูกนะ ไม่ได้สนับสนุน

00:48:54.473 --> 00:48:58.852 align:center
แต่ฉันจะบอกว่า วันนี้ลูคัสเป็นเด็กที่ดีขึ้นแล้ว

00:49:02.064 --> 00:49:03.190 align:center
ลูกชายฉันเชื่อฟัง

00:49:05.025 --> 00:49:09.279 align:center
นั่นคือสิ่งที่พ่อแม่ต้องทำ
คือปล่อยให้พวกแกเป็นตัวของตัวเอง

00:49:09.363 --> 00:49:11.949 align:center
ต้องปล่อยให้พวกแกเป็นตัวของตัวเอง
เด็กแต่ละคนมีความเป็นตัวของตัวเอง

00:49:12.032 --> 00:49:15.869 align:center
คุณต้องหาวิธีที่เหมาะกับพวกแก
มันไม่มีวิธีไหนที่ใช้ได้กับทุกคน

00:49:15.953 --> 00:49:18.455 align:center
และคุณไม่อยากทำลายความสุขของพวกแก

00:49:19.122 --> 00:49:21.041 align:center
และฉันก็ลำบากใจเรื่องนั้นนะ

00:49:21.124 --> 00:49:24.378 align:center
เพราะลูคัสเนี่ย แกอยู่ข้างนอก

00:49:25.504 --> 00:49:29.466 align:center
กำลังกำจัดบรรจุภัณฑ์อาหารหมาน่ะ

00:49:29.549 --> 00:49:31.969 align:center
นั่นคือสิ่งที่แกชอบ แกชอบทำแบบนั้น

00:49:32.052 --> 00:49:36.640 align:center
เพราะบรรจุภัณฑ์มันจะ…
พอเทน้ำใส่ มันจะละลาย

00:49:36.723 --> 00:49:39.601 align:center
เขาชอบจัดการมัน วันหนึ่งเขาอยู่ข้างนอก

00:49:39.685 --> 00:49:42.521 align:center
แล้วเขาก็โยนของพวกนั้นลงในสวน เขารดน้ำมัน

00:49:42.604 --> 00:49:46.608 align:center
แล้วเขาก็พูดว่า
"โอ้โฮ มันช่างน่าพอใจจริงๆ"

00:49:47.943 --> 00:49:50.737 align:center
ใช่เลย ฉันอยากจะหัวเราะ
และอยากจะบอกแกว่า…

00:49:50.821 --> 00:49:53.907 align:center
"นี่ลูก อย่าพูดออกเสียงมาแบบนั้น
มันฟังดูแปลกๆ นะ"

00:49:57.577 --> 00:49:59.496 align:center
"คนอื่นจะหัวเราะเยาะเอา"

00:49:59.579 --> 00:50:01.123 align:center
"พูดแบบนั้นไม่ได้"

00:50:01.206 --> 00:50:03.792 align:center
แต่ฉันบอกตัวเองว่า แวนด้า ปล่อยแกไปเถอะ

00:50:03.875 --> 00:50:06.837 align:center
ปล่อยแกไป นั่นคือสิ่งที่แกชอบ ปล่อยแกทำไป

00:50:06.920 --> 00:50:08.505 align:center
แต่ฉันก็อดขำไม่ได้

00:50:08.588 --> 00:50:11.925 align:center
เพราะฉันนึกภาพตัวเองพูดแบบนั้น
ต่อหน้าแม่ฉัน

00:50:12.009 --> 00:50:17.014 align:center
ถ้าฉันเป็นเด็กที่ทำแบบนั้น
แล้วพูดว่า "โอ้โฮ มันน่าพอใจมาก"

00:50:17.514 --> 00:50:21.226 align:center
แม่ฉันคงทำให้แน่ใจว่าฉันจะไม่ได้ทำแบบนั้นอีกแน่

00:50:23.437 --> 00:50:26.815 align:center
แม่ฉันคงพูดว่า "เอามานี่
แล้วเข้าบ้านไปซะ

00:50:26.898 --> 00:50:28.483 align:center
คุณหนูพอใจ"

00:50:29.985 --> 00:50:32.612 align:center
"มันไม่ควรจะน่าพอใจ"

00:50:32.696 --> 00:50:37.451 align:center
"รอจนฉันบอกพ่อแกนะ
ว่าแกออกมาข้างนอกแล้วรู้สึกพอใจ"

00:50:39.286 --> 00:50:43.540 align:center
นั่นคงเป็นชื่อเล่นใหม่ของฉัน
"เฮ้ย นั่นไงคุณหนูพอใจ"

00:50:51.965 --> 00:50:56.428 align:center
โอลิเวียจะพูดสำเนียงอังกฤษ
สลับกับสำเนียงอเมริกัน

00:50:57.345 --> 00:50:58.847 align:center
แกชอบทำแบบนั้น

00:50:58.930 --> 00:51:03.435 align:center
มันน่าตกใจเพราะคุณไม่รู้ว่า
มันจะโผล่มาเมื่อไหร่

00:51:03.518 --> 00:51:06.396 align:center
อย่างเช่นฉันจะพูดว่า
"หวัดดี โอลิเวีย โรงเรียนเป็นไงบ้าง"

00:51:06.480 --> 00:51:09.858 align:center
"ก็ดีค่ะ" "ดีเลย มีการบ้านเยอะไหม"

00:51:09.941 --> 00:51:13.612 align:center
"ไม่เยอะค่ะ
แต่มีการบ้านคณิตศาสตร์นิดหน่อย"

00:51:19.034 --> 00:51:21.286 align:center
เป็นบ้าอะไรของแกเนี่ย

00:51:21.870 --> 00:51:24.081 align:center
แกทำบ่อยมากจนฉันต้องไปกูเกิลหาดู

00:51:24.164 --> 00:51:27.375 align:center
ฉันพิมพ์ว่า "เด็กขาวอเมริกัน
สำเนียงอังกฤษ"

00:51:29.211 --> 00:51:30.629 align:center
ก็เจอผลลัพธ์มาบ้าง

00:51:31.338 --> 00:51:33.965 align:center
เขาบอกว่าอาจเป็นเพราะดูเป๊ปป้า พิก

00:51:34.049 --> 00:51:36.760 align:center
พวกแกดูเป็นภาษาฝรั่งเศส
เพราะงั้นไม่ใช่แน่

00:51:36.843 --> 00:51:39.387 align:center
อันต่อไปน่าสนใจมาก

00:51:39.471 --> 00:51:43.058 align:center
เขาบอกว่ามันเป็นเทคนิคการปลอบประโลม

00:51:43.141 --> 00:51:48.105 align:center
การพูดสำเนียงอังกฤษ
ช่วยลดความเครียดให้เด็กอเมริกันได้

00:51:48.188 --> 00:51:53.026 align:center
ฉันก็แบบ "นั่นสิ เพราะคนอังกฤษ
มีระบบสาธารณสุขและการควบคุมปืน"

00:51:59.491 --> 00:52:03.578 align:center
ใช่ เด็กๆ ของเราต้องซ้อมรับมือ
กับเหตุกราดยิงด้วย

00:52:03.662 --> 00:52:05.831 align:center
อะไรกันวะเนี่ย

00:52:05.914 --> 00:52:10.585 align:center
และถึงครูทุกคน
และครูในอนาคต ขอพระเจ้าคุ้มครอง

00:52:10.669 --> 00:52:12.170 align:center
ฉันรักคุณและขอบคุณมาก

00:52:12.254 --> 00:52:14.464 align:center
ขอพระเจ้าคุ้มครองคุณและสิ่งที่คุณทำ

00:52:15.549 --> 00:52:17.217 align:center
เพราะมันผิด

00:52:17.300 --> 00:52:20.846 align:center
เราไม่ควรให้ลูกๆ กับครูของเรา
ต้องมาเจออะไรแบบนี้

00:52:20.929 --> 00:52:23.140 align:center
ใช่ไหม มันเป็นการสร้างบาดแผลทางใจนะ

00:52:23.223 --> 00:52:27.018 align:center
ลูคัสกลับมาบ้านวันหนึ่งแล้วบอกว่า
"วันนี้เราซ้อมกันด้วย"

00:52:27.102 --> 00:52:29.813 align:center
ฉันบอกว่า "ใช่ แม่รู้ แม่ได้รับข้อความแล้ว"

00:52:29.896 --> 00:52:32.732 align:center
แกบอกว่า "ตอนนี้พวกเขาบอกให้เรา

00:52:32.816 --> 00:52:35.443 align:center
นอนลงแล้วแกล้งตาย"

00:52:36.444 --> 00:52:38.822 align:center
แกเลยบอกไปว่า "ถ้ามือปืนเข้ามา…

00:52:38.905 --> 00:52:41.700 align:center
แล้วยังไม่ได้ยิงสักนัด
แต่เราตายกันหมดแล้วงั้นเหรอ"

00:52:45.537 --> 00:52:49.040 align:center
แกทำหน้าประมาณว่า "อะไรวะเนี่ย แม่"

00:52:55.964 --> 00:52:57.048 align:center
ฉันใจสลายเลย

00:52:57.132 --> 00:53:01.178 align:center
ฉันบอกว่า "ลูคัส แม่ขอโทษ
ลูกไม่ควรต้องเจอเรื่องแบบนี้"

00:53:01.261 --> 00:53:04.347 align:center
"รู้ไหม วันนี้มีอาหารหมามาส่งนะ เอาไปสิ"

00:53:07.642 --> 00:53:10.395 align:center
"ไปข้างนอกนั่นแล้วทำให้ตัวเองพอใจซะ"

00:53:15.400 --> 00:53:17.360 align:center
"น้องสาวลูกอยู่ไหน โอลิเวียถึงบ้านหรือยัง"

00:53:17.444 --> 00:53:21.031 align:center
"โอลิเวียจ๊ะ อยากดื่มชาหน่อยไหม"

00:53:32.459 --> 00:53:35.921 align:center
คุณอยากปกป้องลูกๆ ของคุณนะ

00:53:36.004 --> 00:53:38.882 align:center
ฉันคิดถึงเรื่องแบบ…

00:53:38.965 --> 00:53:41.927 align:center
คิดถึงโอลิเวีย แล้วฉันก็เป็นห่วงแก

00:53:42.010 --> 00:53:46.932 align:center
เพราะบริการสุขภาพของผู้หญิง
กำลังตกอยู่ในความเสี่ยงใช่ไหม

00:53:47.015 --> 00:53:51.519 align:center
การห้ามทำแท้งพวกนี้
สิ่งที่พวกคุณทำอยู่มันคือการฆ่าผู้หญิง

00:53:51.603 --> 00:53:53.939 align:center
มันคือการควบคุมผู้หญิง

00:53:54.022 --> 00:53:57.400 align:center
พวกเขาแค่… มันคือการควบคุมร่างกายเรา

00:53:57.484 --> 00:53:59.069 align:center
นั่นคือสิ่งที่พวกเขาต้องการ

00:53:59.152 --> 00:54:02.822 align:center
ถ้าพวกเขากังวล
เรื่องการตั้งครรภ์ไม่พึงประสงค์จริงๆ

00:54:02.906 --> 00:54:05.450 align:center
พวกเขาก็ควรจะผ่านกฎหมายบางอย่าง

00:54:05.533 --> 00:54:08.703 align:center
ที่พวกเขาสามารถมีส่วนร่วม

00:54:08.787 --> 00:54:11.665 align:center
ในการแก้ปัญหานี้ได้ใช่ไหม

00:54:11.748 --> 00:54:16.461 align:center
ทำไมไม่ออกกฎหมาย
ที่ตอนเด็กผู้ชายเข้าสู่วัยเจริญพันธุ์

00:54:16.544 --> 00:54:19.214 align:center
แล้วเขาต้องทำหมันล่ะ

00:54:21.299 --> 00:54:24.678 align:center
หนุ่มๆ เพื่อแสดงความรับผิดชอบนะ

00:54:24.761 --> 00:54:28.515 align:center
ฉันว่าพวกคุณควรฝังไมโครชิป
และจดทะเบียนอวัยวะเพศตัวเองซะ

00:54:31.184 --> 00:54:33.770 align:center
เราจะได้จับตาดูจู๋พวกนี้เอาไว้ได้

00:54:35.522 --> 00:54:37.899 align:center
ฉันอยากได้แอปค้นหาจู๋ของฉัน

00:54:55.166 --> 00:54:58.712 align:center
ผู้ชาย พวกคุณบางคนก็เป็นพ่อพันธุ์เกินไป

00:54:58.795 --> 00:55:02.173 align:center
ฉันว่าควรลดให้เหลือแค่ลูกอัณฑะเดียวพอ

00:55:02.257 --> 00:55:05.260 align:center
ไม่ต้องมีทั้งสองข้างหรอก
สองข้างมันเกินความจำเป็นไป

00:55:05.343 --> 00:55:06.970 align:center
เราจะเอาลูกอัณฑะออกลูกหนึ่ง

00:55:07.053 --> 00:55:10.557 align:center
และเพื่อรักษาสมดุล
เราจะเอาของเล่นมีเสียงใส่แทน

00:55:16.146 --> 00:55:17.731 align:center
น่าสนุกดีนะ

00:55:22.360 --> 00:55:25.488 align:center
หมาคุณจะตื่นเต้นมากตอนคุณกลับบ้าน

00:55:33.246 --> 00:55:34.122 align:center
พระเจ้า

00:55:36.583 --> 00:55:39.502 align:center
ฉันกับอเล็กซ์คบกันมาเกือบ 20 ปีแล้ว

00:55:39.586 --> 00:55:41.713 align:center
ใช่ เกือบ 20 ปีแล้ว

00:55:43.131 --> 00:55:46.301 align:center
ซึ่งก็เหมือนทุกความสัมพันธ์แหละ มันมีขึ้นมีลง

00:55:46.384 --> 00:55:50.513 align:center
แต่ฉันไม่คิดว่าเธอรู้ตัวว่ามีช่วงลงนะ

00:55:50.597 --> 00:55:54.684 align:center
เพราะมันเป็นปัญหาของฉัน ฉันมีปัญหานี้

00:55:54.768 --> 00:55:57.812 align:center
เพราะฉันคิดว่าเธอพยายาม
ยัดเยียดบทบาททางเพศให้เรา

00:55:57.896 --> 00:56:01.858 align:center
ทำให้ฉันรู้สึกเหมือนเป็นผู้ชายอะไรแบบนั้น

00:56:01.941 --> 00:56:04.027 align:center
นี่คือสิ่งที่เธอทำ

00:56:04.110 --> 00:56:09.115 align:center
เธอจะพูดประมาณว่า "ที่รัก
วันนี้คุณยังไม่ได้จูบฉันเลยนะ"

00:56:09.824 --> 00:56:11.701 align:center
"ไม่จุ๊บกันหน่อยเหรอ"

00:56:11.785 --> 00:56:14.079 align:center
ฉันก็แบบ "อ๋อ ได้สิ ที่รัก"

00:56:14.162 --> 00:56:17.582 align:center
แล้วก็คิดขึ้นมาได้ว่า เดี๋ยวนะ คุณก็มีปากนี่

00:56:21.878 --> 00:56:25.799 align:center
ทำไมฉันต้องเริ่มก่อน ถ้าอยากจูบก็จูบสิ
แล้วฉันก็จะจูบกลับ

00:56:25.882 --> 00:56:30.428 align:center
หรือเธอจะพูดว่า
"ที่รัก วันนี้คุณยังไม่บอกรักฉันเลย"

00:56:30.512 --> 00:56:32.389 align:center
"ไม่รักฉันเหรอคะ ที่รัก"

00:56:32.472 --> 00:56:36.976 align:center
ฉันก็แบบ ถ้าอยากได้ยิน
คือคุณก็รู้อยู่แล้วว่าฉันรักคุณ ก็พูดไปสิ

00:56:37.060 --> 00:56:38.895 align:center
แล้วฉันก็จะบอกรักกลับ แค่นั้น

00:56:38.978 --> 00:56:44.150 align:center
หรือฉันอยู่ที่ทำงาน ถ่ายทำทั้งวัน
ใช่ มันเป็นวันที่เหนื่อยมากน่ะ

00:56:44.234 --> 00:56:49.030 align:center
ฉันไม่ได้พิมพ์ไปหาหรืออะไร
แล้วฉันก็จะได้รับข้อความจากเธอ

00:56:49.114 --> 00:56:51.241 align:center
เป็นเครื่องหมายคำถามเรียงกันเป็นพืด

00:56:52.283 --> 00:56:55.620 align:center
โอ๊ย ฉันหงุดหงิดมาก แบบว่า นี่มันบ้าอะไรวะ

00:56:55.703 --> 00:56:57.122 align:center
นี่มันอะไร

00:56:57.205 --> 00:56:59.582 align:center
ฉันก็จะส่งอีโมจินี้กลับไปให้เธอ

00:57:06.840 --> 00:57:08.341 align:center
มันกวนใจฉันมากนะ

00:57:08.425 --> 00:57:11.636 align:center
อะไรวะ ฉันไม่ได้สมัครใจมาเจอเรื่องแบบนี้นะ

00:57:11.719 --> 00:57:14.305 align:center
ทำไมเธอต้องให้ฉันทำอย่างนั้นอย่างนี้ด้วย

00:57:14.389 --> 00:57:17.016 align:center
แล้วก็คิดได้ว่า โอเค

00:57:17.767 --> 00:57:19.144 align:center
ฉันมีแฟนไง

00:57:20.562 --> 00:57:21.646 align:center
ฉันเข้าใจ

00:57:21.729 --> 00:57:23.648 align:center
ใช่ ฉันมีแฟน

00:57:23.731 --> 00:57:27.402 align:center
และเพื่อให้ความสัมพันธ์มันเวิร์ก

00:57:28.153 --> 00:57:30.905 align:center
หนึ่งในสองคนต้องเป็นคนงี่เง่า

00:57:36.411 --> 00:57:39.998 align:center
ใช่ และถ้าคุณไม่ขำ
แสดงว่าคุณนั่นแหละคือฝ่ายงี่เง่า

00:57:41.708 --> 00:57:42.625 align:center
ได้ยินไหม

00:57:47.005 --> 00:57:49.340 align:center
ไม่เป็นไรนะ พวกที่ไม่งี่เง่า

00:57:51.801 --> 00:57:53.970 align:center
แต่ก็ดีแล้ว คนงี่เง่าทั้งหลาย เราต้องการคุณ

00:57:54.053 --> 00:57:57.724 align:center
เราต้องการให้คุณงี่เง่า
เพื่อที่เราจะได้มีส่วนร่วมในความสัมพันธ์

00:57:57.807 --> 00:57:59.726 align:center
ตอนนี้ฉันรู้แล้วว่าต้องทำอะไร

00:57:59.809 --> 00:58:03.271 align:center
ฉันก็จะส่งข้อความบอกข่าวเธอ

00:58:03.354 --> 00:58:06.483 align:center
บอกเธอว่าฉันรักเธอ
เพราะนั่นคือสิ่งที่เธอต้องการ

00:58:06.566 --> 00:58:10.361 align:center
ไม่เป็นไร
เพราะนั่นคือสิ่งที่ทำให้ความสัมพันธ์ไปต่อได้

00:58:10.445 --> 00:58:14.032 align:center
ฉันคงคบกับคนที่เหมือนฉันเป๊ะไม่ไหว

00:58:15.074 --> 00:58:18.369 align:center
มันจะเหมือนไม่ได้คบกัน

00:58:20.580 --> 00:58:24.459 align:center
ฉันไม่ส่งข่าวบอกตัวเองหรอก
ฉันไม่แคร์หรอกว่าตัวเองอยู่ไหน

00:58:29.380 --> 00:58:33.426 align:center
ฉันไม่ต้องคุยกับตัวเองตลอดเวลา
นั่นจะทำให้ฉันหงุดหงิด

00:58:33.510 --> 00:58:37.764 align:center
ฉันจะพูดว่า "เฮ้ ดูสิ ไปกันเถอะ
ไม่มีข่าวนับเป็นข่าวดี โอเคไหม"

00:58:42.352 --> 00:58:45.271 align:center
แต่ตอนนี้ฉันรู้แล้วว่าเธอต้องการอะไร

00:58:45.355 --> 00:58:47.273 align:center
ก็แบบ โอเค เข้าใจแล้ว

00:58:47.357 --> 00:58:50.443 align:center
ฉันส่งข่าว ส่งโลเคชั่นให้เธอด้วยซ้ำ

00:58:50.527 --> 00:58:53.738 align:center
โอเค อันนั้นคืออุบัติเหตุ
ฉันจะบอกความจริงกับคุณแล้วกัน

00:58:53.821 --> 00:58:55.615 align:center
ฉันไม่ได้ตั้งใจหรอก

00:58:55.698 --> 00:58:59.077 align:center
ฉันกำลังจัดการตั้งมือถือให้ลูกๆ
จัดการระบบครอบครัวน่ะ

00:58:59.160 --> 00:59:01.579 align:center
แล้วก็อุ๊ยตาย ทีนี้ก็ปิดไม่ได้ละ

00:59:01.663 --> 00:59:03.248 align:center
มันจะดูน่าสงสัย

00:59:04.791 --> 00:59:07.710 align:center
ถึงฉันจะไม่แคร์หรอกว่าเธอจะรู้ว่าฉันอยู่ไหน

00:59:07.794 --> 00:59:10.338 align:center
ไม่สนหรอก ฉันไม่ได้ไปทำอะไรซะหน่อย

00:59:10.421 --> 00:59:11.464 align:center
ฉันไม่นอกใจ

00:59:11.548 --> 00:59:13.883 align:center
ไม่ เพราะอย่างแรกนะ
ฉันขี้เกียจเกินกว่าจะนอกใจ

00:59:14.467 --> 00:59:17.428 align:center
ใช่ ฉันไม่อยากนั่งจำวันเกิดใครอีกคนแล้ว

00:59:18.846 --> 00:59:21.266 align:center
แกล้งทำเป็นสนใจฟังเขาพูด

00:59:21.349 --> 00:59:23.309 align:center
"จริงเหรอ"

00:59:32.652 --> 00:59:36.239 align:center
มีแค่เรื่องเดียวที่ฉันกังวลว่า
เธอจะรู้ว่าฉันอยู่ที่ไหน

00:59:36.322 --> 00:59:38.491 align:center
คือตอนฉันอยู่ในคาสิโน

00:59:38.575 --> 00:59:40.910 align:center
เพราะเธอเกลียดมากเวลาฉันไปคาสิโน

00:59:40.994 --> 00:59:44.330 align:center
เธอจะบอก "ที่รัก ฉันไม่ชอบให้คุณแบบ…

00:59:45.206 --> 00:59:48.209 align:center
ไปคาสิโนเลย มันไม่ดีกับตัวคุณนะ"

00:59:48.293 --> 00:59:50.336 align:center
"คือคุณไม่หลับไม่นอน

00:59:50.420 --> 00:59:54.299 align:center
"โต้รุ่งทั้งคืน แล้วก็ดื่มหนัก"

00:59:54.382 --> 00:59:57.302 align:center
"มันไม่ดีต่อสุขภาพคุณนะ"

00:59:57.385 --> 01:00:00.888 align:center
และอเล็กซ์ไม่สูบบุหรี่นะ
ฉันแค่เห็นภาพเธอเป็นแบบนี้น่ะ

01:00:18.531 --> 01:00:22.076 align:center
แต่เธอพูดถูก ฉันทำตัวแย่มากเวลาอยู่ในคาสิโน

01:00:22.160 --> 01:00:25.038 align:center
โอ๊ย ฉันตื่นเต้นมากเวลาเข้าไปในคาสิโน

01:00:25.121 --> 01:00:29.459 align:center
ฉันในคาสิโนนี่เหมือนเด็กๆ
ในหนังเรื่องเวเพินส์เลย ฉันแค่เห็นมัน ฉันก็…

01:00:35.506 --> 01:00:37.842 align:center
ฉันชอบคาสิโนมาก

01:00:37.925 --> 01:00:39.594 align:center
ฉันชอบคาสิโนมากๆ

01:00:39.677 --> 01:00:44.098 align:center
ถึงขั้นอาสาไปส่งเพื่อนที่สนามบิน

01:00:44.182 --> 01:00:47.018 align:center
เพราะมีคาสิโนอยู่ห่างออกไปแค่สิบนาที

01:00:47.644 --> 01:00:49.979 align:center
ฉันบอกว่า "จัดการให้นะเพื่อน"

01:00:50.063 --> 01:00:54.150 align:center
ฉันไปส่งเพื่อนแล้วก็แวะเข้าคาสิโน

01:00:54.233 --> 01:00:57.820 align:center
อยู่สักสองสามชั่วโมง ตอนกลางวัน
ไม่เป็นไรหรอกน่า

01:00:57.904 --> 01:01:02.283 align:center
ฉันก็เลยขับไป
แล้วหยิบโทรศัพท์ออกจากที่วางแก้ว

01:01:02.367 --> 01:01:06.162 align:center
แล้วฉันก็มองโทรศัพท์
ฉันก็แบบ "เชี่ย เธอรู้แล้วใช่ไหม"

01:01:07.580 --> 01:01:10.625 align:center
ปิดประตูแล้วออกไปจากที่นั่น เธอรู้แล้ว

01:01:10.708 --> 01:01:13.795 align:center
ฉันหงุดหงิดมาก ฉันคิดว่า
บ้าจริง ฉันคิดเกี่ยวกับมัน

01:01:13.878 --> 01:01:17.256 align:center
ฉันคิดว่า "รู้ไหม แวนด้า ลองคิดดูสิ"

01:01:17.340 --> 01:01:21.427 align:center
"เธอโชคดีแล้ว เธอมีคนที่รักเธอ
และคอยดูแลเธอ"

01:01:21.511 --> 01:01:25.348 align:center
"อย่าทำแบบนี้เลย" นั่นคือสิ่งที่เราต้องทำ

01:01:25.431 --> 01:01:27.392 align:center
เราต้องดูแลกันและกัน

01:01:28.643 --> 01:01:31.396 align:center
ระหว่างทางกลับบ้าน ฉันขับผ่านโบสถ์…

01:01:35.733 --> 01:01:39.821 align:center
ฉันโยนโทรศัพท์เข้าไปในห้องเรียนพระคัมภีร์
แล้วกลับไปที่คาสิโน

01:01:47.995 --> 01:01:51.374 align:center
รู้ไหมคะทุกคน นี่มันน่าทึ่งมาก

01:01:51.457 --> 01:01:55.211 align:center
และฉันคิดถึงเมื่อ 40 ปีก่อน…

01:01:55.294 --> 01:02:00.299 align:center
ตอนที่ฉันนั่งอยู่ข้างล่าง ดูการแสดงบนเวทีนี้

01:02:00.925 --> 01:02:02.969 align:center
และตอนนี้ฉันยืนอยู่ตรงนี้แล้ว

01:02:13.855 --> 01:02:15.189 align:center
พระเจ้าช่างน่าทึ่งจริงๆ

01:02:15.273 --> 01:02:17.775 align:center
ขอบคุณมากแฮมป์ตัน ฉันรักคุณ

01:02:18.818 --> 01:02:19.819 align:center
ขอพระเจ้าอวยพร

01:03:10.286 --> 01:03:13.247 align:center
(สถาบันเกษตรกรรมแฮมป์ตัน
แฮมป์ตัน รัฐเวอร์จิเนีย)

01:03:13.331 --> 01:03:16.292 align:center
(แวนด้า ไซคส์
รุ่นฤดูใบไม้ผลิปี 1986)

01:04:04.423 --> 01:04:06.968 align:center
คำบรรยายโดย นันทพร อนุชิตดัสกร
1986)