Uy, Jamie. Okay ka lang?
Puta.
Kailangan ko ng maiinom.
-Okay ka lang? -Gusto ko lang malaman.
Sa isang salita, ano sa tingin mo ang naiisip ng karamihan
pag naririnig nila ang "Jamie Vardy"?
Wow.
Isang salita.
Isang salita?
Mahirap 'yan.
Bilis.
Aggression.
Goals.
Tapat.
-Kaibigan. -Oo, mabuting kaibigan.
Alamat.
Pambihira.
Isang salita?
Malamang siraulo.
Si Vardy!
Ang galing ni Vardy.
Pasaway ang tingin sa kanya.
Inaasar ang fans ng kalaban.
Pero hindi lang siya gano'n.
Siya ang pinakamatinding underdog story of all time.
'Yong lalaking galing sa non-league football
ang pinakamagandang football fairy tale, di ba?
'Yong pagtalon sa Premier League, Everest na walang oxygen.
Doon na naging seryoso.
Ang daming red flags.
Police record, pag-inom, pag-party, pakikipag-away.
Kaya niyang sirain ang sarili niya.
Pinagmulta si Jamie Vardy.
Shit. Ano'ng nagawa ko?
Sisirain mo lahat ng pinaghirapan mo.
-Hello. -At doon nagbago ang lahat.
Lahat.
Vardy volley. Ayos!
May kakaibang nangyayari dito. Magagawa natin ang imposible.
Maipapanalo natin ang league.
Kahit ano, pwedeng mangyari sa football.
Gumawa ng kasaysayan si Jamie Vardy.
Mula sa pagiging non-league prince, naging hari ng Premier League.
'Yan si Jamie Vardy!
Okay, saan nagsimula ang kuwento mo, Jamie?
Pwedeng… Pwedeng uminom muna ako ng beer?
-Oo naman. Nasaan? -Nasa cabinet sa likod mo. 'Yong maliit.
May Modelo sa baba.
-Oo. -Medyo weird 'to.
-Oo. -Tapos…
Pwedeng pakikuha 'yong kahoy kong titi na sinasandalan ng babae?
Oo. Nakita ko na.
Ayan.
Cheers. Salamat.
Okay. Ready.
Okay. Saan nagsimula ang kuwento mo?
-Sa football o sa buhay? -Buhay.
Talagang konektado sila.
Nagsimula 'yon sa Sheffield, sa labas lang ng Hillsborough.
Siguro 19 o 20 years old ako, nakatira ako sa mga magulang ko.
Maayos ang buhay pamilya ko. Nagtatrabaho ako sa pabrika.
Gumagawa ng saklay, walker, kahit ano para matulungan 'yong di makalakad.
Matinding trabaho 'yon. Matagal pa. Sobrang masakit sa likod.
Di 'yon 'yong pangarap ko noong bata ako, pero akala ko 'yon na ang buhay ko.
'Yon ang landas na tinahak ko.
Noong bata ka, ano 'yong gusto mong maging?
Pangarap ko noon na makapaglaro para sa Sheffield Wednesday.
Kada linggo, pupunta ako sa laban ng Sheffield Wednesday,
at nando'n si David Hirst.
Si Hirst. Ang gandang goal.
Striker siya.
Nakipag-one-two kay Waddle. Ipinasok ni Hirst at naka-score!
Pag nakaka-score siya, tumatalon at nagsasaya ang fans niya.
Naalala ko 'yong pakiramdam na 'yon. Sabi ko gusto kong maranasan 'yon.
Gusto kong maging striker.
Noong ten years old ako, pinasali ako sa Sheffield Wednesday youth academy,
na parang 'yong susunod na hakbang para maging professional footballer.
Kailangan doon ng sipag, sakripisyo, at dedikasyon.
Pero malaking bagay 'yong pagpasok sa academy.
Sa school, tuwing break, puro football.
Lunch break, football. Tatlong beses sa isang linggo. Pagkatapos, training.
Talagang gusto ko 'yon.
Nakasama ako sa mga under-16.
Medyo maliit ako para sa edad ko. Di pa tumatangkad.
Pero pag umabot ka sa puntong 'yon,
alam mong maglalaro ka ng football pag tumanda ka.
Pero sabi nila hindi.
"Hindi sapat ang laki mo para maging professional."
"Alam kong pinangarap mo 'to, pero di mo pa kaya."
Mahirap tanggapin 'yon.
Pagkatapos no'n, sa totoo lang, di ko na naisip 'yong pro-football.
Pag 20 ka na at di ka pa nakapasok sa Premier League,
malabo nang marating 'yon.
Part-time pa rin akong naglalaro sa team na Stocksbridge.
-Eighth tier 'yon, di ba? -Eighth tier. Grabe 'yon.
Malayo pa 'yon sa tuktok. Walang pag-asa na mangyari 'yon.
Non-league South Yorkshire club ang Stocksbridge.
Non-league ang tawag doon kasi di 'yon professional league.
Walang tubig, o kaya malamig, tapos mahina 'yong ilaw.
Ang pangit ng field.
Mga 100 hanggang 200 lang ang fans, pero mga barkada lang din namin,
at katuwaan lang.
Pumasok ako sa first team at nakakontrata ng 120 pounds kada linggo.
Naalala ko nang una siyang nag-training, 12 minutes kaming tumakbo.
Ewan ko kung ilang beses niya akong nilagpasan.
Para siyang ahas na nangangarera.
Nilagpasan niya ako, sabi niya, "Sige lang, Brett. Ayos 'yan."
Kailangan niyang ikaliwa. Pinapasok sa loob.
Ang gandang goal.
Galing pa sa kalahati ng field. Vardy.
Lahat, meron si Jamie. Bilis, lakas, galing, tibay, tapang.
Pinunan niya 'yong kulang sa katawan niya ng agresyon niya.
Ako 'yong laging maliit.
Pag malalaki 'yong kasama mo, tingin mo, mapapatumba ka nila. Dapat bumangon ka,
ipakita mo sa kanila na di ka matitinag
at kaya mong lumaban.
Siya 'yong pampasuwerte namin linggo-linggo.
Sabi namin sa kanya, "Magaling ka. Aangat ka.”
Pero wala lang 'yon sa kanya. "Oo, sige. Salamat, Brett.
Iinom tayo ng beer."
Sa tingin ko, di niya naisip na may special talent siya
na dapat pagtuunan ng pansin at i-develop.
Di ko inisip na may seryosong mangyayari sa football para sa akin.
Ang karaniwang linggo ko, trabaho mula 8 to 5,
tapos diretso training pagkatapos.
Tapos uuwi, matutulog, ready na ulit sa trabaho kinabukasan.
Madalas na inuman kasama ang tropa tuwing Sabado at Linggo.
Pagkatapos ng laro sa Sabado, diretso na ako sa pub
kasama ang Inbetweeners.
Pare-pareho ang hilig namin.
Mahilig kaming uminom. Mahilig kami sa football.
-At Wednesday. -Gusto namin ang Wednesday.
-Pare-pareho kami ng hilig. -E, sa babae?
Oo, mahilig kami sa babae.
-Bakit tinawag kayong The Inbetweeners? -Sa palabas na The Inbetweeners.
Uy, kaibigan. Bagong kaibigan.
Kaibigan.
Tingnan mo kami, kakaiba talaga kami.
Saan galing 'yong pangalan na Sick Note?
Sino'ng kinausap n'yo? Oo. Sick Note.
Hindi, kasi… Bihasa ako sa pagisi-sick leave tuwing Lunes.
Sobrang bihasa.
Sa puntong 'yon ng buhay ko, wala akong stability.
Dahil doon, puro problema ang inabot ko.
Isang gabi, kasama ko 'yong kaibigan ko.
Biglang may nang-asar sa kanya dahil naka-hearing aid siya.
Nagkainitan kami, tapos maya-maya, nasa likod na ako ng kotse ng pulis.
Kinasuhan ako ng assault.
Anim na buwan akong naka-ankle tag, utos ng judge.
Kailangang nasa bahay na ako ng 6 p.m., bawal lumabas hanggang 6 a.m.
Di siya makalaro ng midweek games.
Maaga siyang umaalis sa laro pag Sabado para makauwi agad.
Naging hadlang 'yon sa mga scout na gustong makita siya
para maiangat siya.
Kinausap ko siya nang masinsinan sa changing room,
"Kailangan mong mag-mature at maunawaang magaling ka."
Pangkatuwaan pa rin 'yong football.
Di ko pa rin iniisip na may kahihinatnan 'yon.
Pero sa totoo lang, ako ang pumasok sa gulo.
Binigo ko ang mga tao. Binigo ko ang teammates ko.
Mahirap sa pakiramdam 'yon.
Ang iniisip ko pagkatapos noon… wag na akong maging gago at ulitin 'yon.
Kung di dahil sa football,
baka nagtuloy-tuloy ako sa gulo, at napunta sa ayokong kapuntahan.
Sa kulungan.
Nakarating kami sa play-offs sa unang season.
Sa pangalawang season, halos di na kami matinag.
Nanalo kami sa Sheffield Senior Cup sa Hillsborough.
Sabay pa kaming na-promote. Malaki ang ambag ni Jamie roon.
Umabot ako sa puntong nag-eenjoy ako,
pero kailangan ko lang ng bago.
HILING KONG LUMIPAT
Doon na ako pumirma sa Halifax.
Malungkot kami noong nawala siya.
Tamang-tama 'yong dating ng oportunidad para sa kanya.
Mas malaking club sila.
'Yong stadium… Stadium talaga.
Malaking pag-angat 'yon.
Di talaga sumagi sa isip ko na aangat pa ako.
Kadalasan, sa academy dumadaan papuntang Premier League.
'Yong pagtalon mula non-league papuntang tuktok ng pyramid,
parang bundok 'yon na mahirap akyatin. Everest na walang oxygen.
Pero alam naming kaya niya 'yon.
Dalawang taon bago 'yon, sinabihan na ako na di para sa akin ang football.
Gano'n pa rin, mag-eenjoy lang ako.
-Gaano kasaya 'yong performance na 'yon? -Sobrang saya.
Sinabihan kami noon na lagi silang nakaka-score.
Matibay sila sa depensa, kaya ang galing na 6-0 ang laban.
Sa Sheffield pa rin ako noon nakatira, sa mga magulang ko.
Nagtatrabaho sa pabrika, at pagkatapos ng full-time shift,
isang oras magda-drive papuntang Halifax, training, tapos drive pauwi.
Maghahanda ka sa panibagong shift.
Nakakapagod, pero nakakapaglaro ako ng sport na gusto ko
at nakaka-goal pa.
Una kong nabalitaan si Jamie sa isang player.
Naglalaro siya noon para sa Halifax Town.
Sabi niya, "Kaka-sign lang namin kay Jamie Vardy."
"Baliw siya, pero mananalo kami sa league dahil sa kanya."
Naalala kong sinabi ko, "Halifax, saang division sila?"
Tinitingnan ko 'yong leagues at nasa seventh tier sila.
Imposibleng may magagaling na players sa seventh tier ng English football.
Football ang buhay ko. Gusto kong maging football agent.
Hirap na nga akong makipag-meeting sa player, lalo na 'yong magpa-sign.
Inisip ko no'n, magda-drive ako at pupuntahan ang baliw na si Jamie Vardy.
Sige, Jamie.
Nakita mo 'yong player na sobrang bilis, tapos nakita mo 'yong magic.
Pagkabitaw ng bola sa likod, nando'n na agad siya, 'yon ang magic.
Pag nasa loob siya, di siya sumasablay.
Ang lupit na goal! Mula kay Jamie Vardy! Kanino pa ba?
Tumitingin-tingin ako, sabi ko, may nakakita na ba nito?
Di ako nagduda na may tsansa ang batang 'to.
Ang malaking problema, paghanap sa kanya. Di niya sinasagot ang phone niya.
Sabi ko, "Bakit di ako makahagilap ng player
ng seventh tier English football?"
Baka nasa pub siya. Di ba?
Oo.
Napapayag ko rin siyang makipag-meeting.
Kakagising ko lang noong may nag-doorbell.
Kumatok ako sa pinto na naka-suit para magpakita ng magandang impression.
Pero pagpunta niya sa pinto, naka-shorts lang siya.
Binuksan ko 'yong pinto nang naka-underwear.
Nakatingin sa 'kin 'yong walang buhok, sabi niya, "Ano'ng kailangan mo?"
Sabi ko, "Ako si John. Ikaw ang sadya ko."
"A, oo. Pasok."
Naalala kong sinabi ko sa kanya, "Sobrang galing mo,
at kung tututukan mo ang football at seryosohin 'yon,
pwede kang maglaro para sa England."
May tumawa, 'yong mama niyang nasa kusina.
Literal na rurok 'yon ng mga pangarap. Katangahan na isipin 'yon, sa tingin ko.
Gusto niyang maging agent ko. Umoo yata ako para umalis na siya.
Kaya napunta ako kay John Morris. Mula noon, magkasama na kami.
-Jamie, nandito ka ba sa susunod na taon? -Pipirma ako sa Ibiza Town.
Pupunta kami sa Ibiza at di na ako babalik.
Na-promote kami, nanalo sa league.
Kinausap ko si John, "Aalis na ako sa trabaho ko."
Sabi ko, "Susubukan ko ang football nang isang taon."
-"Pag di umubra, di umubra." -Kailangan ko siyang maisama sa league.
Kailangan kong kulitin ang mga tao.
Kahit sino, tinatawagan ko, kinakausap ko, tine-text, mine-message sila.
Pero walang may gusto sa kanya.
Kailangan mo silang kumbinsihin na wag lang sa problema tumingin.
Di na siya bata, 24 na siya. Matanda na 'yon sa football.
May police record, umiinom, nagpa-party, nakikipag-away.
Tapos may tumawag sa akin, at may team na sumulpot galing kung saan.
Sabi ni John, "Alam mo kung saan ang Fleetwood?"
Sabi ko, "Hindi."
Sabi niya, "Hanapin mo 'yon. Doon ka pupunta."
Nasa fifth tier ang Fleetwood noon.
Pero sa totoo lang, wala na 'kong ibang iniisip
pagkatapos no'n.
Alam kong magaling akong player. Ayokong lumaki ang ulo ko.
Eto si Jamie Vardy.
Tuloy-tuloy si Vardy. Pasok!
Tapos na para sa Fleetwood!
Sa Fleetwood Town season nagsimula ang magic para sa akin.
Sa unang pagkakataon sa kasaysayan nila.
Diretso sa pambato ng Fleetwood. Naka-score si Vardy!
Masaya siya. Nag-e-enjoy siya sa buhay. Parang nandadaya kami pag kasama siya.
Jamie Vardy!
Naka-score ako ng 31 sa 34 na laro, sa tingin ko.
Naka-score si Jamie Vardy ng nine goals sa huling nine games.
Pinapanood siya ng scouts nitong mga nakaraang linggo.
Maganda ang laro niya sa unang bahagi ng season.
Imbes na maghabol, ako ang tinatawagan ng mga tao.
Nagpatuloy siya. Nanalo sila sa league. Nakakuha ulit siya ng medalya.
Siya ang player of the year. Siya ang main man.
Isang araw, tinawagan ako ng chairman ng Fleetwood,
"Nakipag-deal na ako sa tatlong clubs sa Championship league."
Ang second tier ng English football.
Nangyayari na. Parating na.
Baka tama ako, alam n'yo 'yon? Baka tama nga ako.
Isa sa mga club na 'yon ang Leicester, na hawak ni Nigel Pearson,
na ayaw aminin ni Jamie na idol niya.
-Captain ng Sheffield Wednesday si Nigel. -Exciting 'yon.
Nakita ko siyang maglaro sa Sheffield Wednesday. Big deal 'yon.
Nakakatuwa ang kuwento niya. Nakakatuwa na makilala siya.
Tahimik lang siya at sobrang…
Tahimik lang siya noong pumasok siya, pero may kislap 'yong mata niya.
Siguro tahimik ako no'n kasi nakainom ako noong gabi bago 'yon.
Masama ang pakiramdam.
Sabi ni Nigel, "Sige na. Pipirma ka ba sa amin?"
Isa lang ang pupuntahan ko noon.
Narating namin 'yon.
Nasa £8000 kada linggo 'yong kontrata. Pinakamalaking kita niya 'yon.
Sobrang na-excite ako. Eto na 'yon.
Mula seventh tier, napunta ako sa second tier.
Ang reaction ni Jamie noon, "Okay," hindi, "Grabe, John. Nandito na tayo."
"Pupunta tayo sa Championship." Walang yakap, walang apir. Basta "Okay."
Noong nag-bid na ang Leicester,
doon ko naisip na baka magaling nga ako sa football.
Pero 25 na ako noon at magiging pro pa lang.
Papasok na ako sa bagong mundo, sobrang laki na ng tatalunin ko.
Malaking hakbang 'to, pero tingin ko, kaya ko 'to.
Halata namang binabantayan ako ng coach.
Tingin niya kaya ko. Sana makabawi ako sa kanya.
Hindi siya isang stereotype na produkto ng academy.
Lamang siya.
Makikita mo 'yon sa mga mata niya, asal niya, pagdala sa sarili.
'Yong pag-atake niya sa football,
ibang-iba sa mga player na nakatrabaho ko.
Di nagta-tackle ang striker. Pero nagta-tackle si Jamie.
In-announce 'yon makalipas ang tatlong araw.
Nasa pub ako noon kasama ang The Inbetweeners.
Nandito kami noon. May TV diyan noon.
-Nakaupo kami sa palibot ng mesa. -Binalita 'yon.
Binago niya ang kasaysayan,
pero kahit milyon ang halaga, hindi natinag si Jamie Vardy.
Karangalan 'to. Mukhang maganda ang laro ko sa season na ito.
Kung handa silang magbayad, dapat patunayan kong karapat-dapat ako.
Kumalat 'yong balita sa TV at mga diyaryo.
"KAYA KONG MAKA-GOAL"
Wala pang non-league player na umabot ng one million pounds.
Siguro doon ko naramdaman na seryoso na talaga 'yon.
Ano'ng alam mo noon sa Leicester City?
Sa totoo lang, bilang club, wala masyado.
Grabe 'yong pride na dala ng Leicester.
Pero noon, wala pa talaga silang napanalunan.
Walang FA Cup, Premier League title, di pa naging England champions.
Ordinaryong Midlands club lang sila.
Umabot sila sa pinakamababa. Noong 2008, bumagsak sila sa League One,
ang third tier ng English football, sa unang pagkakataon.
Bukod sa pagkawala ng mahal sa buhay, baka 'yon ang pinakamasakit na pakiramdam.
Mabagal lang ang pag-angat sa mga sumunod na taon.
Nakabalik na ulit sila sa Championship.
Lumaban sila para makasama sa Championship. May bagong pag-asa.
Sila ang ultimate underdog team.
Maliban sa mga taga-Leicester, binabalewala sila.
Hindi kami tinuturing na kalaban.
Maraming players ang hindi na kailangan.
Tapos na ang kontrata nila sa ibang clubs. Free agents sila na ayaw ng iba.
Pero gusto nilang sorpresahin ang mga tao. Bawat season, may nangyayari.
Palaging may drama, may kuwento.
Pagpasok sa dressing room, makikita mo ang kalidad ng players.
Sasabihin mo, "Puta. Wow."
Di naman ako star-struck, pero bumilib talaga ako sa lahat ng 'yon.
Sa totoo lang, di ko siya kilala noon.
Narinig ko na 'yong balita, nakita ko sa media, kaya mataas ang expectation.
Alam mong nakaka-score siya. Makaka-score kaya siya sa level na 'to?
Nanibago siguro siya sa unang dating niya.
Ang pangit ng kotse niya, pati damit, pati gupit.
Pagpasok ko sa changing room,
'yong itsura niya, parang kagigising lang sa Malia tapos bumalik sa football.
Kulubot ang jeans niya sa dulo, malaki ang V-neck t-shirt, may bracelet.
Nakakatuwang makita siya sa gano'ng damit.
Parang, "Pagpalain siya, sinusubukan niya."
Torquay ang first game sa Cup. Naka-score ako.
Inisip ko no'n, "Tuloy lang, parang dati."
Kung ano'n ginawa ko last year, gano'n ulit.
Di gano'n sa football.
Medyo nahirapan siyang makasabay, hindi siya nagmarka.
Galing siya sa non-league kaya sanay siya sa pisikalan at pabilisan.
Kaya naming utakan 'yong depensa sa league na 'yon.
Ginagamit ni Vardy ang bilis niya.
Pagpasok mo sa Championship, nababasa ng depensa ang galaw mo.
Tatapatan ka nila.
At alam kong nahirapan siya nang konti sa unang season niya.
Pumasok ang bola. Ginamitan ng ulo ni Vardy. Tumama sa bar!
-Wala siya sa kondisyon. -Wala siyang gana.
-Di niya makontrol ang bola. -Malayo pa sa level.
-Di niya kaya. -Oo, parang di pa niya kaya no'n.
Papalitan ni Martin Waghorn si Jamie Vardy.
Hindi sa di ko sinubukan.
Binigay ko ang lahat. Di lang sapat.
Ang hirap kasi biglang kasali na lahat.
JAMIE VARDY, TANGA KA.
Mas maraming fans, press, lahat.
HINDI MAKA-GOAL SI JAMIE VARDY…
Pinaniwala mo ang sarili mo na,
"Sige, okay. Baka di ako sapat para sa Championship."
BAKA HINDI NIYA SEASON NGAYONG TAON :(
Pinakamalaking challenge niya sa Leicester 'yong maging professional.
Noong na-interview ko siya sa unang season, parang lito siya.
Sinusubukan niyang sukatin ang standard ng laro
na hinihingi sa kanya.
Tingin ko na-culture shock siya.
Tumaas nang konti 'yong level, pero gano'n pa rin ang lifestyle niya.
Sa mga pinaggagawa niya sa unang taon, di mo aakalain na pro footballer siya.
Lumalabas ako noon at umiinom para makalimot kahit papaano.
'Yong kasama mo ang tropa mo, tapos kuwentuhan lang ng mga alaala.
Pero umaabot ng dalawang araw ang inuman.
Inamin niya na ginamit niya ang alak para takasan ang pressure,
at kung paano siya gumagawa ng sarili niyang alak,
ang Skittle vodka.
Uupo siya sa bahay na may malaking bote ng Belvedere.
Ibubuhos niya 'yong Skittles sa ibabaw, hihintaying matunaw.
Sasabihin niya, "Lasang Skittles." Hindi. Ang sama ng lasa.
Pumasok ako noon sa apartment. May mga kahon ng pizza.
May mga sulat sa sahig. Inayos ko ang bills niya kasi di siya nagbabayad.
Na-late siya sa training nang ilang beses.
Sabi ko, "Jamie, babalik ka sa non-league."
"May isang pagkakataon ka sa buhay. Gamitin mo o hindi."
Pero naging maluwag si Nigel kay Jamie.
Halos parang mag-ama na sila.
Alam naming nahihirapan siya.
Parang meron siyang button para sirain ang sarili niya.
Vardy, sumugod, pero foul.
Parang tama lang
na bigyan siya ng dagdag na suporta na sobrang kailangan niya.
Ang hirap noon. Nakiusap akong pabalikin niya ako sa Fleetwood.
Baka doon, makabawi ako at maka-score ng goals ulit.
Lumingon si Nigel at sabi niya, "Hindi 'yon mangyayari."
"Naniniwala kami sa 'yo. Tingin namin magaling ka na. Di ka aalis."
Sa puntong 'yon, kung gusto kong umusad, kailangan ko ng matibay na suporta,
ng makakasama
para tumulong.
Kagagaling ko lang sa di magandang relasyon.
May anak akong lalaki,
at nagtatrabaho ako sa isang nightclub sa Sheffield.
Tapos may tumawag sa akin
at sabi niya, "May birthday party ako. Ikaw ang mag-ayos."
"Di ko pwedeng sabihin kung sino 'to." Naisip ko noon, "Diyos ko."
Gulo 'yon.
Nalaman kong si Jamie Vardy 'yon, at naisip ko, "Ano'ng meron?"
Ni hindi ko siya kilala noon,
pero nang nalaman kong professional sports player si Jamie,
parang gusto kong tumakbo palayo agad.
Tingin sa kanila ng mga tao, mga tanga sila
at mga gago sila.
Dumating 'yong birthday ni Jamie,
at ayun na nga, pumasok siyang lasing na lasing.
Merong mga nakaalalay sa magkabilang gilid niya,
at iniisip ko, "Diyos ko."
Oo, pumunta ako sa sarili kong party na lasing.
Sunod kong nakita, umorder ng malalaking bote ng champagne ang barkada niya.
Pumunta sila sa dance floor, at natapunan no'n 'yong mga nasa paligid.
-Grabe 'yon. -Ang saya no'n, oo.
Ayoko na talaga.
Ibang klase ang grupong 'to.
Para silang mga baliw. Mga pasaway sila.
Oo, gano'n nga ang mga kaibigan ko, sa totoo lang.
-'Yan ba 'yon? -Hindi.
'Yan? Sa side na 'yan?
-Parehong pirma. -Parehong-pareho.
Nasa dance floor si Wes Morgan na may bote ng champagne,
binubuhos sa bibig ng kahit sino'ng may gusto.
Sunod kong nakita, binubuhat si Jamie ng dalawang kaibigan niya palabas ng club.
Sabi ko, "Salamat sa Diyos. Nabawasan na ng isa."
Kinagabihan, nakatanggap ako ng text kay Jamie,
"Gusto talaga kitang makita." Ako naman, ayoko, delete.
Isa sa mga unang ginawa ko pagkagising, i-text siya.
Maganda siya. May kakaibang dating siya.
Naisip ko talaga noong siya na ang the one.
Tuloy-tuloy sa message si Jamie. Walang tigil. Tapos tawag.
Sumagot ako nang ilang beses, "Kalimutan mo na."
Hindi niya ako tinantanan.
Hindi ako tumigil. Hindi mangyayari 'yon.
Dumating sa punto na parang, "Hay, sige na nga."
"Sumagot ka, makipagkita ka, tapos, tapos na."
Habang tumatagal kaming mag-usap, narealize ko
sa likod ng loko-loko, lasenggo, at wild na party boy na 'to,
mabait pala siya,
magaling makinig, at masarap siyang kausap.
Nagdesisyon kaming mag-date pa, tingnan ang mangyayari.
Pag kasama ko siya, ang saya sa pakiramdam.
Tapos nagiging seryoso na.
May ibang mga babae dati.
Maraming didikit. Sikat na footballer siya.
Di niya alam kung paano i-handle 'yon kasi posibleng pansamantala lang 'yon.
Ramdam kong iba si Bex. Ilang linggo lang, wifey na ang tawag niya.
Sa tagal naming magkasama, wala akong nakitang seryosong girlfriend niya.
Di nagtagal, sumasama na si Becky sa games.
Naisip ko, "Mukhang magtatagal 'to."
Tapos sinabi niyang buntis siya no'ng pangalawang beses na nakita ko siya.
Mapapaisip ka, "Maganda ba ang intensiyon niya?"
Hindi 'yon planado, pero nagdesisyon kami na seryosohin 'yon.
Pero lagi siyang naglalasing.
Tuwing weekend. Naglalaho.
May schedule akong scan, pero di ko siya mahagilap.
Di ko siya makita. Tinawagan ko si John Morris at sabi ko,
"John, hanapin mo siya. Kailangan ko siyang makausap."
'Yong iba, umiinom nang walong oras. Umaabot si Jamie ng 36 hours.
Lagi niyang kasama ang Inbetweeners.
Tatawagan ko sila, "Nasaan siya?"
Nakaupo kaming lahat sa local pub, umiinom.
Nakapalibot kami sa mesa sa baba. Tapos bigla na lang siyang sumulpot.
-Nanggagalaiti siya. Galit siya. -Oo, galit siya.
Sabi ko, "Mag-usap tayo ngayon."
-Parang bata, e. -Mas mabilis pa siya kaysa pag nasa field.
Sabi ko sa kanya, "Ano'ng problema mo? Ano'ng nangyayari?"
Alam kong kaya kong sabihin sa kanya kahit ano, di siya magrereklamo.
Doon siya nagsimulang magkuwento kung bakit gano'n siyang kumilos.
Sabi niya, "Nape-pressure ako ngayon
kasi gumastos sila ng ganitong pera."
"Baka di ko magawa 'yong gusto nila."
Sabi ko, "Ba't ka nagdududa sa sarili mo?"
"May magandang pagkakataon ka para gumawa ng espesyal na bagay."
Sabi ko, "Ano sa tingin mo?" Sabi niya, "Baka di 'yon mangyayari."
Sabi niya, lagi siyang nire-reject at sinasabihang hindi siya magaling noon.
Kaya natural lang na maniwala na din tayong totoo 'yon.
Pero sabi ko sa kanya, "Sisirain mo lahat
ng pinaghirapan mo
kung di mo babaguhin ang lifestyle mo."
Di ko sinasabing tumigil ka sa pag-inom. Ang akin lang, kontrolin mo.
At tama 'yong sinabi niya. Kailangan talagang itigil 'yon.
Kailangan kong marinig 'yon.
Ilang oras kaming nag-usap, at parang therapy 'yon sa kanya.
Doon na talaga nagbago ang takbo ng lahat,
at ang bilis ng mga pangyayari.
Iniisip niya ang kapakanan ni Vardy.
-Doon na naging seryoso 'yon. -Tapos lumayo siya sa amin.
Wala na si Vards, kami na ang bumili ng inumin namin.
Magkaibang tao si Vards bago at pagkatapos makilala si Becky.
'Yong tahimik at maayos na buhay niya,
kitang-kita sa performance niya.
Na kay Vardy pa. Tinataboy ang kalaban.
Jamie Vardy, ayan na. Naka-goal si Jamie Vardy.
Ini-strike. Goal. Jamie Vardy.
Lagi niya akong tinutulak sa kabutihan at tamang direksiyon,
at 'yon talaga ang kailangan ko.
Sablay na back-pass ni Jay Tabb.
Kapag nasa tamang mindset si Jamie Vardy,
nagiging inspirasyon siya sa iba.
Si Jamie Vardy pa rin. Isa lang ang kalalabasan.
Eto si Vardy. Goal.
Ang plano, ma-promote sa Premier League.
Di kami napigilan sa league na 'yon.
May 102 points kami at malaking parte si Vards doon.
Siya 'yong player na umangat at nagpasigla sa team.
Jamie Vardy, napakatamis na kuwento.
Two years ago, member siya ng Fleetwood Town.
Sumama siya sa Leicester last season sa halagang isang milyon,
at ipinakita niya talaga ang galing niya.
Sa loob lang ng limang taon, umakyat ka mula sa eighth tier football
papunta sa tuktok.
-Ilang taon? Lima? Grabe. -Lima.
May agwat ang bawat division,
pero pinakamalaking talon 'yong Championship sa Premier League.
Lahat ng magagaling na players sa mundo,
naglalaro sa Premier League.
Lalabanan nila ang Man United, Arsenal, Liverpool, Manchester City.
Pinakamayamang league 'yon sa mundo,
at may koneksiyon ang pera sa tagumpay sa Premier League.
Di inaasahan ang clubs gaya ng Leicester na lumaban sa elite.
'Yong kaka-promote na team, buong season maghihirap.
Ang target mo, mag-survive sa league na 'yon.
Para sa akin, challenge kung magagawa ko rin sa level na 'yon.
Ramdam mo na agad ang excitement sa King Power Stadium bago pa magsimula.
Sumakto ang paglabas ng araw.
Ramdam 'yong kakaibang excitement sa dressing room.
Ang saya ng grupo na makalaban ang Man United.
Pinapanood ang Man United sa buong mundo,
kaya hindi lang England ang audience, kundi buong mundo.
Karamihan sa players ng Leicester, galing Championship o kaparehong league.
Parang David versus Goliath 'yong laban.
Isang dekada nang wala sa Premier League ang Leicester.
Kalaban nila ngayon ang Manchester United, royalty ng English football.
Totoo na 'yon.
Eto na sila. Leicester laban sa Manchester United.
Wala akong pakialam sa kalaban ko. Gano'n naman ako.
Dapat tumutok ka sa sarili mo. Doon ako tumutok sa araw na 'yon.
Di ko makakalimutan 'yong laban sa Man United habang buhay ako
dahil sa pesteng mohawk niya.
First time ni Jamie Vardy na lumaban sa Premier League.
-Gano'n ang gupit niya, ang lakas ng tama. -Oo.
Pag-uwi niya galing sa barbero, sabi ko,
"Ano'ng problema mo? Bakit di ka maging normal?"
Nagpapakatotoo lang ako.
Naisip ko, bakit hindi? Gagawin ko lahat ng kaya ko para sa season na 'to.
Falcao, hinahanap si van Persie.
Sakto ang dating, handang-handa si Robin van Persie sa season.
Rooney. Di María, tuloy sa pagtakbo.
Tinapos ni Di María sa napakagandang goal.
Maaga silang naka-score.
Iisipin mo, "Eto na 'yon, kumalma ka muna."
Baka akala ng Man United, "Ang dali lang nito."
Pwedeng maging 4, 5, 6 - zero.
Pero biglang sumugod si Jamie Vardy.
Isang goal lang ang lamang. Ituloy lang natin at tingnan ang mangyari.
Van Persie. Di María. Lumihis at pumasok.
Lumayo si Herrera.
Naging 3-1. Hindi maganda 'yon. Parang tapos na 'yong laro.
Tumingin si Jamie sa bench na parang, "Sigurado kayo?"
"Marami pang oras."
May pag-asa pa kayo.
Takbo siya nang takbo, binibigay lahat para sa team
at para sa sarili niya.
Para siyang siga sa pitch, parang hayop na nakakulong
na gustong makawala, malakas, mabilis. Kung saan-saan siya nagtatatakbo.
Parang may dalawang Vardy sa pitch, at binully niya sila.
Gumanti si Rafael, kaso penalty ang ibinigay.
At ayan si Cambiasso.
Himala na ang sumunod na nangyari.
Nakita ni De Laet si Vardy na bukas sa unahan.
Pwede 'tong ipanalo ni Vardy.
Naipasok niya!
Ang pinakamalupit na comeback.
Sobrang saya ko, sa totoo lang. Sobrang saya.
Ang kauna-unahang Premier League goal ni Jamie Vardy.
Mahirap maka-goal sa anumang level, pero ang magawa 'yon sa best league,
pinapakita no'n na karapat-dapat ako roon.
Tingin ko nakatulong 'yong gupit.
Magpapa-party si Jamie Vardy Magdala ng vodka at Charlie
Fairy tale 'yon. Karapat-dapat siyang hangaan
kasi ipinakita niyang kaya niya sa Premier League.
Leicester, five, Manchester United, three. Di namin akalaing mangyayari 'yon.
Sa totoo lang, Jamie Vardy, five, Manchester United, three.
Gaano kalaki ang araw na 'to para sa 'yo?
Three years ago, naglalaro ka para sa Fleetwood laban sa Kidderminster.
Ang galing, di ba?
Napakalaki. Di naging madali na makarating dito.
Nasa tuktok na kami, pero dapat manatili kami do'n.
Naka-three points kami. Umakyat kami.
Di pa siya kilala ng marami, pero sa game na 'yon,
ang tanong ng lahat, "Sino ba siya?"
VARDY, PINAKAMABAGSIK SA FIELD
Interesado ang lahat na malaman ang kuwento niya.
Ayaw na ayaw niya sa interviews.
A, puta.
Hindi siya sanay sa harap ng camera.
Naka-record ba tayo?
-Mahiyain ako. -Nakaka-cringe.
Pag pinapanood mo siya, "Ow."
Nakasabay na ako sa standard ng football… Hala!
Sorry, booty call.
Sa academy mo nakukuha lahat ng training.
Sinalpak siya mula Fleetwood, tipong, "Kaya mo na 'yan."
May media training na ang mga bata,
ako dati, normal na bata lang. Pagdating sa pool, lusong sa malalim.
Langoy lang.
Pwedeng pakiulit? Pero wag kang tumingin dito.
Pero gusto kong tumingin diyan. Poser ako.
Walang ibang paraan para matuto, aaminin ko.
-Uy, Becky. -Nakita ko, medyo oily.
-Paano mo nakita? -Tinanong ko.
-Tinanong mo? Puta, may mga espiya ka? -Hinintay kitang matapos.
Di pa ako tapos. Nasa kalagitnaan pa ako.
Wag kang sumimangot. I-relax mo ang mukha mo.
'Yan. Walang may gusto sa makintab na Vardy.
Wala ring may gusto sa di makintab na Vardy. Mas pogi na ako sa camera?
Guwapo.
Pagkatapos ng game sa Manchester United, dumating sa mundo si Sofia.
Punong-puno kami ng excitement.
Bagong simula 'yon.
Bagong simula rin para sa lahat.
Nasa swing ba tayo?
Smile. Hello.
Sobrang saya naming dalawa.
Ang saya ng buhay-pamilya.
Nagkaroon na kami ng anak ni Bex.
Pero 'yong football, mas humirap.
Nasa pinakababa ng league ang Leicester,
hirap na hirap nang maka-goal, panalo pa kaya?
Palpak kami sa laro, walang magandang resulta.
Kulelat sila sa league sa loob ng 140 days.
Di na sila makakaahon. Nasa pinakailalim sila.
Nagiging bangungot na 'yon.
Natalo ulit ang Leicester.
Nasa pinakailalim pa rin sila, at kailangan nilang lumaban nang todo
para manatili sa Barclays Premier League.
Para sa 'yo, kaya ba nilang umakyat?
Dapat manalo sila ng apat sa walong laro para mabigyan sila ng tsansa.
Lima lang ang panalo nila sa buong season. Mahirap 'yon.
Sa dulo ng season na 'yon, bagsak na kami.
Di na kami pinansin ng mga tao. Di na kami tinayaan ng bookies. Tapos na kami.
Simulan natin sa Leicester City.
Pag di sila nanalo, mapapatalsik sila sa league.
Nauubos na ang oras nila.
May extra time na four minutes. Ito na 'yong extra time na 'yon.
Ang score, 2-2. Lampas 90 minutes na. Pagod na pagod na kami.
Kapag sinabihan ako na wala na akong magagawa,
gagawin ko ang lahat para patunayan na may magagawa ako.
Ang kaliweteng si Jamie Vardy. Pambihirang goal mula kay Jamie Vardy!
Nadugtungan ba niya ang pag-asa sa Premier League ng Leicester City?
'Yong goal na 'yon ang spark para maniwala kaming kaya namin 'yon.
"Puta. Di tayo mapapatalsik."
Mantra niya 'yon. Sasabihin at isisigaw niya 'yon.
Ginagabayan niya ang mga tao sa tamang lugar.
"Di kami aalis" ang sigaw na umaalingawngaw sa King Power.
'Yan, Ulloa!
Pinuntirya ang ibabang sulok.
Kaya ba nila? Makakatakas ba sila?
Matindi 'yong pressure, pero pinakalma ni Vards ang lahat
dahil sa personalidad at karakter niya, at nakakahawa 'yon.
Pag kalmado ako, mas magaling ako.
Saktong-sakto. At nando'n si Vardy.
Malaking panalo para sa Leicester City.
Konti na lang, ligtas na sila.
Hinahanap ulit si Vardy. O, Morris!
Isa pang panalo para sa Leicester City.
Halos nadoble nila ang score nila sa loob lang ng isang buwan. Ang galing.
Tapos na ang laban dito sa Stadium of Light.
Nakuha ng Leicester City ang puwesto nila sa susunod na Premier League
sa puntos na ito sa Sunderland
at sa walang kapantay nilang laban sa Premier League.
Di ko alam kung paano 'yon nangyari. Grabeng achievement.
"The Great Escape" daw 'yon.
Maglalaro ulit ang club sa Premiere League sa susunod na season.
Ang saya no'n para sa lahat.
Malaki ang naging papel ni Vards doon.
MAKALIPAS ANG 5 ARAW
Namimili ako ng damit noon para sa bakasyon.
May nag-message, kasama na raw ako sa England squad.
Tiningnan ko at ibinaba lang, iniisip ko na may nanloko lang sa akin.
Napapakurot ka na ba sa sarili mo?
Araw-araw kong kinukurot ang sarili ko mula no'ng nabanggit ang squad.
In-expect ko 'yon. Kung nagtiwala na ako noong nasa seventh tier pa ako,
bakit magbabago ngayong nasa first tier na ako?
Naalala kong sinabi niya noon,
"Maglalaro ka para sa England." Tinatawanan ko siya.
Pero tama siya. Unang beses niyang tumama.
Vardy at Rooney para sa England.
Di mo maririnig 'yon, isa o dalawang taon ang nakakaraan.
Di mo 'yon sasabihin sa nakaraang tatlong buwan.
Pinakamalaking karangalan 'yon. Maglaro para sa bansa mo.
Isuot ang jersey na may tatlong leon.
Matayog na pangarap 'yon,
na siguro pangarap din niya, at tinotoo niya 'yon.
Ibang-iba si Jamie sa normal na England players
kasi dumaan sila sa academies. Meron silang best nutrition advice.
Pati strength training.
Tapos dumating ang kakaibang Jamie Vardy,
na nabubuhay sa pizza, Pringles, at Red Bull.
Nakatutok lahat kay Jamie Vardy.
Hindi pa siya handa. Di namin inasahan 'yon, at naging "boom."
Interesado sila sa lahat.
Sa Facebook account niya, may nakakita ng "Ang madada, sinisipa."
ANG MADADA, SINISIPA
Ano 'yong "Ang madada, sinisipa"?
'Yon ang problema. Di ko alam.
Di ko talaga alam. Gano'n… Nagtatanong ang lahat.
Siguro ordinaryong Martes lang 'yon nina Jamie Vardy at ng tropa niya.
May nasipa sa kakadada.
-Sinulat niya 'yon sa Facebook. -"Ang madada, nasisipa."
Inisip niya na parang…
Pinag-usapan 'yon. "Nasipa si Vards sa kakadada."
Di ko alam bakit ko sinulat 'yon.
Sa tingin ko, 2012 'yon.
Wala talaga akong alam. Pero ang gandang pakinggan no'n.
Ang madada, nasisipa, nasisipa Ang madada, nasisipa
Naging instant slogan 'yon at nagustuhan ng fans.
Nagkaro'n ng Internet memes at mga kanta.
May mga t-shirt at mga tattoo. Iba't ibang klase.
Papilahin ang sisipain
Unti-unting naging cult figure si Jamie Vardy, at 'yon talaga siya.
Magsabi ka ng kalokohan, makakatikim ka. Mensahe sa defenders sa Premier League.
-Naaano? -Nasisipa.
-Ang madada… nasisipa. -Nasisipa.
Uy.
Pagpasok sa bagong season, kumpiyansa kami kung paano manalo.
Lumulutang sa buwan
Dala pa namin ang sigla ng nakaraang taon.
Kaya ba naming ituloy 'yon?
May iba't ibang report sa media na "tinanggal" si Nigel Pearson
bilang manager ng Leicester City. Di pa kumpirmado 'yong reports.
Nakakagulat 'yon kasi ang galing ng ginawa ni Pearson
para isalba ang Leicester sa League.
Nagawa niya ang greatest escape sa kasaysayan ng Premier League.
Nagulat ako, alam ko kung ano 'yong ginawa niya para sa akin,
sumuporta at naniwala siya sa akin.
Sobrang nalungkot ako.
Siya ang nagsalba sa Leicester City para di mapatalsik.
Makalipas ang isang buwan, tinanggal siya ng club.
Mahirap talagang umalis, lalo na sa sitwasyon noon, pero…
hindi madali 'yong panahong 'yon, sa totoo lang. Sobrang hirap noon.
TINANGGAL NG FOXES SI PEARSON
Nagulat ang lahat, at sa tingin ko, gano'n naman talaga.
Pag may malaking pagbabago, di mo alam ang mangyayari.
Pagkatapos ng malaking labang 'yon, umasa ang lahat na tuloy-tuloy na.
Pero nang umalis si Nigel Pearson, maraming nagduda,
at ang malaking tanong noon, "Sino ang susunod?"
Tapos na ang paghahanap ng bagong manager ng Leicester City,
inanunsiyo na nila ang pagpili kay Claudio Ranieri.
-Talaga? Claudio Ranieri. -Claudio Ranieri.
Claudio Ranieri.
-Puta. -Medyo nakakagulat 'yan.
Tingin ko, akala ng lahat, tapos na si Ranieri.
Kakaibang appointment 'yon. Tingin ko, sumugal sila.
Para sa akin, napakasaya at nakakasabik simulan
ang bagong season.
May karanasan siya sa pamumuno ng 14 na magkakaibang team.
Pinakahuli ang Greece, kung saan siya namuno sa apat na laro.
Natalo sila sa Faroe Islands. Pagkatapos, sinibak siya.
Magkaiba sila ng personalidad. Pinapalakas ni Nigel ang samahan ng team,
si Claudio naman, laging nagpapalit ng players.
"The Tinkerman," ang tawag sa kanya. Tingin ko, mauuwi 'yon sa kapalpakan.
Konti lang ang alam ko. Alam kong nasa Chelsea siya dati. 'Yon lang.
Di namin alam kung ano'ng aasahan.
Magiging iba 'yong sistema sa nakasanayan namin.
Ayokong baguhin nang sobra,
gusto ko lang gawin 'yong Italian tactic ko.
Pagpasok namin sa '15-'16 season, maliit lang 'yong team namin.
Ni wala kaming star players.
Para kaming kapatiran na nabuo sa maliit na budget.
Parang lahat ng problema, sumalubong sa kanila sa season na 'yon.
5,000 to 1 ang tsansa ng Leicester City na manalo ng Premier League.
Ibig sabihin, sa bawat pound, makakakuha ka ng £5,000.
Pinakamababang taya 'yon sa kasaysayan ng League sa team na mananalo ng title.
Baka mas malaki pa ang tsansa mo na makita si Elvis Presley nang buhay.
Literal na tumataya ka sa imposible.
Di mananalo sa Premier League ang team gaya ng Leicester.
Bakit imposible? Bakit imposible 'yon?
Hindi 'yon mangyayari.
Sa totoo lang, ang goal namin, di mapatalsik,
pero gusto ko ang pagiging underdog.
Sa huli, 11 laban sa 11 pa rin.
Di importante kung anong team 'yon, pwedeng mangyari kahit ano sa football.
Pagkatapos ng 11 years, nagbabalik siya sa English football.
Ang dating Tinkerman ng Chelsea, hawak na ang Leicester City.
Laging unpredictable 'yong unang game ng season.
Hindi mo alam kung gaano ka kalakas
kompara sa ibang team. Pero naging maganda 'yong simula namin.
Ipinasa ni Albrighton. Sinunggaban ni Huth.
Pumasok. Jamie Vardy.
Nangunguna ang Leicester.
Ipinagpatuloy nila ang ginawa nila sa nakaraang season.
Naaalala ko, tahimik lang 'yong selebrasyon.
Dahil ba kasali siya sa England at sanay na siyang maka-goal
o may ibang nangyayari?
Ilang linggo bago ang laro,
kasama ko 'yong asawa ko, teammates, partners nila,
nag-poker kami sa casino.
May lalaking naglalakad, tinitingnan ang cards ng mga tao,
sinasabi niya sa isa pang lalaki sa mesa kung ano'ng hawak namin.
Bigla na lang nagsimula.
P**A.
Nagliparan 'yong mga shot glass.
Nagkalat 'yong mga baraha.
Ipinakita ni Jamie ang pagiging taga-Sheffield niya nang gabing 'yon.
Nagbitaw siya ng mga salitang di niya dapat sinabi.
Naalala kong nakaupo ako sa kama isang gabi, at itinawag sa amin
na ibinigay sa media ang security cameras.
Naglabas sila ng racism story.
Buwisit, ano'ng ginawa ko?
LAKAD.
May sinabi akong term na nakakainsulto pala.
Akala ko abbreviation lang 'yon ng Japan.
At napahamak ako.
VARDY, SANGKOT ULIT SA RACE ISSUE HABANG NASA TUKTOK ANG FOXES
"Racist" ka ba? Hindi ako 'yon.
-Pero naapektuhan siya roon. -Oo.
-Dahil hindi siya 'yon. Hindi siya gano'n. -Walang gano'n.
-JAMIE VARDY NA RACIST -GAGONG RACIST
Magkasama kami araw-araw sa dressing room. Lumalaban kami para sa isa't isa.
Tuwing weekend.
Kung naging racist siya, di pa nangyari 'yon kahit kailan.
-NAKAKAHIYANG FOOTBALL CLUB -GAGONG RACIST SI JAMIE VARDY
Hindi niya sinabi 'yon dahil racist siya.
Sinabi niya 'yon kasi kulang siya sa kaalaman.
Walang laman 'yong komentong 'yon sa kanya,
pero umamin siya agad sa amin na sinabi niya 'yon,
at sa tingin ko kumilos ang club para itama 'yong nangyari.
Pwede nilang tapusin ang kontrata ko o pagmultahin ako, o ibenta ako.
Kaya ang hirap sa gano'ng sitwasyon.
Kinumpirma ng Leicester na pinagmulta si Jamie Vardy
at sasailalim ito sa diversity awareness training.
Malaki ang naitulong no'n sa akin. Di 'yon basta itinuturo.
Lalo na sa…
Sa school, habang lumalaki, tinuturuan ka kung ano ang racist,
ano ang mga salitang bawal gamitin, at 'yong mga dapat talagang iwasan.
Sa tingin ko, malaking aral 'yon para sa akin.
Pagkatapos no'n, magte-training ako, uuwi,
umiiwas na sa mga bagay na magdadala sa 'yo sa gulo
o magdadala ng problema.
Napagtanto namin na di na kami normal na mga tao.
Kahit anong pilit naming mamuhay nang normal,
hindi na namin magawa 'yon.
Kitang-kita sa pangyayaring 'yon kung paano nagbago ang lahat.
Mami-miss kita.
Lahat.
Dapat mag-move on agad ang club.
Alam niyang kailangan niyang bumawi sa mga tao.
Pero di inasahan ng mga tao ang susunod na mangyayari.
Itinodo ni Jamie Vardy ang goal na 'yon.
Eto na si Vardy. Jamie Vardy!
Ang galing niya. Tuloy-tuloy ang goals niya.
Lumulusot si Vardy. Nakakabilib.
-Di niya mapigilang mag-score. -Vardy!
Tuloy-tuloy ang pagpuntos niya.
Limang magkakasunod 'yon mula kay Vardy.
Di siya mapigilan sa laro niya.
At pinaabante niya ang team.
Tingnan natin kung makakailang points tayo at hanggang saan tayo aabot.
Nakuha ni Vardy. Nandito siya! Naka-score siya ulit! Ang lakas niya.
Napagtanto ko na sunod-sunod 'yong goal ko
noong naglaro kami ng Crystal Palace sa stadium namin.
Nagawa na naman niya. Nakapitong laro na siya.
Bago 'yon, hindi ko pa alam.
Eto na si Jamie Vardy. Halatang makaka-score ulit.
Tuloy-tuloy ang goals ni Jamie Vardy.
Si Ruud van Nistelrooy ang may record sa League
ng pag-score sa sampung sunod-sunod na laro.
Napapalibutan ng nakaputi, pero tuloy lang siya.
Ang galing ni Ruud van Nistelrooy! Pambihirang goal!
Royalty ng football si Van Nistelrooy. Naka-score siya sa pinakamalalaking clubs.
At may Jamie Vardy ka na laking kalye ng Sheffield.
Wala siyang tsansa na mabali 'yong record.
Ito na ba ang oras ni Jamie Vardy?
Ito na ang oras!
Nagpapatuloy ang galing niya.
Naka-score siya para sa pangsiyam na laban sa Premier League.
Nang umabot ako sa siyam, isa na lang at maaabot ko na 'yong record.
Sa kanya na nakatutok halos lahat ng usapan bago ang laban.
Jamie Vardy, hahabulin ang record.
Sampung magkakasunod na Premier League games.
Sabi ng lahat sa dressing room, "Dito na papantayan ang record."
'Yon ang iniisip ng lahat.
'Yong dating record ni van Nistelrooy, kalaban din ang Newcastle.
Kaya nasa parehong direksiyon 'yon.
Eto na si Vardy.
Sa dikit na laban gaya nito, siya ang bumabasag.
Ayan na si Jamie Vardy!
Taga-ukit ng kasaysayan.
Sampu sa sampu.
At tuloy ang fairy tale. Nasa alapaap ngayon si Jamie Vardy.
Si Vardy ang magiging laman ng balita, na naka-score sa 10 sunod-sunod na laro,
pero paano naman ang Leicester City na walang talo sa 10 League games?
Hindi sila aalis. Tingin ko hindi sila aalis.
Mahirap 'yon ipaliwanag.
Cheers, boys. Di ko magagawa 'yon kung di dahil sa inyo.
Sabi ng coach, magdadala siya ng beer sa bus at eroplano.
'Yon!
Napantayan niya ang record, pero kaya mo bang lampasan?
Kung di pa sapat 'yong pakiramdam na parang fairy-tale,
mas naging espesyal 'yon nang madale ni Jamie Vardy
'yong pang-eleven niya laban sa Manchester United,
dating team ni van Nistelrooy.
Eto na, naka-set na ang stage, bukas na ang ilaw.
Ito na ang araw na di natin makakalimutan, ladies and gentlemen.
Wala nang mas gaganda pa rito.
Ramdam mo 'yong laki at bigat ng buong laban.
Nakasuporta sa kanya ang lahat para makuha 'yon.
Pero walang nagsalita tungkol doon.
Ayaw naming makaabala sa ginagawa niya at ma-pressure sa isang laro.
Pero, sa totoo lang, hindi siya mukhang nape-pressure.
Naalala ko noong gabi bago ang laban sa Man United, tinawagan ko siya
at sabi ko, "Kung di mo mabali ang record, okay lang."
"May sampu ka na. Malaking bagay na 'yon."
Wala siyang reaction. "Wag kang mag-alala bukas. Ako'ng bahala."
Excited ang lahat na magpasa para sa goal na 'yon.
Hanapin mo siya. Halos isakripisyo namin ang goals namin para maka-score siya.
Gabi 'yong laban, tutok ang mga ilaw. Nakasuporta lahat kay Vardy na maka-score.
Nakapasok siya.
At ipinasa 'yon ni Christian Fuchs diretso sa kanya.
Fuchs.
Ano'ng inisip mo pagpasa ni Fuchs sa 'yo at tinira mo?
Wag kang sumablay.
Vardy!
Labing-isa na. Langit 'to para kay Jamie Vardy.
Wag munang i-print ang mga diyaryo.
Binasag ng isang Leicester player ang record!
Noong naka-score ako, grabe 'yong emosyon.
Puta, akin 'yon.
In-enjoy ko 'yong sandaling 'yon.
Di lahat, makakagawa ng record
pero 'yong makita ang isang kaibigan at ka-team na nagawa 'yon,
sobrang saya namin para sa kanya.
Parang naka-score din kami.
Pinakamalakas na cheer 'yon na narinig ko sa stadium.
MAGPAPA-PARTY SI JAMIE VARDY
Kasama ko ang buong team sa bawat bitaw.
Gusto kong gawin 'yon para sa kanila.
Nag-text siya mula dressing room, "Ang ganda ng kinalabasan."
ANG GALING VARDY7!
Nag-Tweet si Ruud sa 'kin noon.
Sa oras na 'yon, akin na 'yong official record.
Oo, masaya 'yon.
Pagkatapos ng pag-arangkada niya,
malapit na kami sa tuktok.
Ang galing.
Sabi ng asawa ko, "Maipapanalo n'yo 'yong Premier League."
Tiningnan ko siya at sabi ko, "Kalokohan 'yan."
Nag-Christmas party kami pagkatapos, kaya dumiretso na kami sa flight.
At pagkalapag ko, tinawagan ako ng asawa ko,
sabi niya, "Tinatawagan ka ng agent mo."
Kaya tinawagan ko siya at sabi niya,
"Sasabihan lang kita, may balita sa diyaryo bukas."
Sabi ko, "Tungkol saan?"
"Wala akong ginawang mali," sabi niya,
"Hindi, nahanap na nila ang tunay mong ama," tapos sabi ko, "Ano?"
May tumawag sa akin mula sa Mail Online at sabi nila,
"Kasama namin ang tatay ni Jamie sa laro niya ngayon."
Iniisip ko, 'yong tatay niya? Wala 'yong tatay sa laro.
Sabi nila, "Hindi. Nanood ng laro 'yong tunay niyang ama."
Sabi ko, "A, okay." Di ko alam kung alam niya.
Tinawagan ko muna 'yong mama niya, at umiiyak siya at sabi niya,
"Kailangan mong itigil 'yon. Unfair 'yon."
Oo, ginawa nila lahat ng research,
tinunton 'yong totoong tatay mo,
pinadala sa Swansea,
binilhan ng ticket para makunan ng litrato sa stadium,
tapos ginawan siya ng malaking interview.
Dumagsa ang press, mga photographer, at paparazzi
sa Copenhagen para kunan ng litrato si Jamie.
Iniisip ko, kailangan ko siyang iuwi.
Oo, lumipad ako pauwi para lang makalayo sa lahat.
Pinipilit kong intindihin lahat,
kung ano ba talaga ang nangyayari.
May idea ka ba na 'yong ama na nagpalaki sa 'yo,
hindi mo tunay na ama?
May konting hinala na ako noong bata pa ako.
May mga lumapit sa akin, "Kilala namin ang papa mo,"
pero galing sila sa magkakaibang lugar, kaya parang…
Sabi nila, "Hindi, 'yong tunay mong papa."
Di ko pinapansin 'yon noon, sa totoo lang. Ayokong malaman.
Pero lumabas na 'to, sabi ko, "Puta."
Di ko maintindihan kung bakit interesado ang publiko
na mag-traumatize ng tao.
Malupit 'yon.
Isang araw, record breaker ka, ang saya ng lahat.
Kinabukasan, gusto kang pabagsakin ng media
at sirain lahat ng pinaghirapan mo.
At ang hirap noon.
May mga sulat nang ipinapadala sa club,
galing daw sa pamilya ng sinasabing papa ko.
Kung gusto ko raw makipag-usap, tita ko raw siya.
Hindi. Ayoko.
-Sinubukan ba niya– -Di siya kumontak.
Wala siyang ginawa kahit ano.
Baka binayaran siya para sa article, masaya naman siya… Bahala siya.
Sobrang nainis ako kasi naisip ko,
paano mo hahayaan ang anak mong lumaki sa maling akala,
nang walang nagsasabi kung ano ba talaga ang totoo?
Walang kapatawaran 'yon.
Oo, ang bigat pakinggan ng lahat.
Siguro isa 'yon sa pinakamabigat na pinagdaanan ko.
Sa tingin ko, napagbuntunan ko noon si Mama.
Dapat sinabihan ako kung totoo 'yon.
Hindi pa rin nila sinasabi sa akin.
Hindi pa rin nila nakikita ang mga bata.
Kaya nagdesisyon akong tapusin na 'yon.
Kasama ko ang asawa at mga anak ko.
-Masaya ba? -Opo.
Nandito kami, masaya kami.
-Uy. Nakita ko 'yong volley mo. -Talaga?
At 'yon lang ang importante.
'Yon lang talaga ang importante sa akin.
Siguruhing masaya sila.
Paglabas ng balita, may paparating siyang laban.
Akala ko wala siya sa tamang pag-iisip.
At nag-aalala ako na 'yong naipon na poot at galit,
makakasama sa laro.
Makakasira ba 'yon sa kanya, sa season ng Leicester?
Nag-alala ako.
Mahrez! Vardy!
Pero hindi.
Naiwasan niya lahat, na parang hindi 'yon nangyari.
Saan niya tinatago ang sakit?
Saan niya tinatago ang lungkot? Di ko alam kung saan niya nilalagay.
May pinagdaanan siya, pero pagpasok sa laro, todo bigay siya.
Baka 'yon ang therapy.
Pagpasok ko sa field, nakatutok lang ako na manalo at maka-score.
Sa tingin ko, gano'n ko hinarap 'yon.
Nakakahawa 'yong kumpiyansa niya at kung paano siya maglaro.
Siya 'yong nagdikta sa takbo ng laro. Kailangang sundin 'yon ng lahat.
Nabalik kay Vardy, tapos kay Okazaki. Pasok na naman sila!
Naka-score ulit sila.
Lumilipad ang Leicester.
Ayan si Vardy, nakabantay kay Butland.
Pagdating nila sa tuktok ng Premier League
at nakita mo 'yon sa screen mo, parang typo 'yon.
Alam kong kaya natin. Nakalaan 'to sa Leicester.
Nasa tuktok na tayo ng league!
Kinukurot mo 'yong sarili mo, iniisip mo, "Totoo ba 'to?"
Lahat ng lahi at relihiyon, nahumaling sa football.
Dahil sa kanila, maraming negosyante ang sumubok ng mga bagong idea.
Sa isang tindahan, makakabili ka ng Might Mahrez, o Vardy Burger,
at katernong Vardy coffee.
Di mo inaasahan na ganito ang magiging takbo ngayong taon.
Masaya ang lahat sa kung ano 'to.
Nagsasaya kami, naglalaro ng football na may ngiti sa mga labi.
Kaya lumalabas 'yong mga resulta.
Pero sabi ng mga eksperto, "Matatalo sila sa Liverpool, at tapos na."
May tatlong laban sila na talagang mukhang mahirap.
Liverpool, Manchester City, at Arsenal.
Pag natalo ka sa tatlong laro, mawawala ka sa laban.
Katapusan na ng pangarap mo na titulo.
Akala ng lahat, di 'yon kakayanin ng Leicester.
Mahrez. Ang taas ng pasa. Makikita ba niya si Vardy? Oo. Naipasok ni Vardy.
'Yon! 'Yon ang goal ng season!
Jamie Vardy, ang galing!
Sabi ko, "Bahala ka. Ayan. 1-0, kita tayo mamaya."
Marami na akong nakitang goal, baka ito ang pinakamaganda ngayong season.
Isa 'to sa pinakamagandang goal na nakita ko.
Tuloy ang Leicester sa pagsulat ng kakaibang kuwento
para patunayan ang kanilang galing.
Big deal na talunin ang Liverpool, pero para magkatitulo,
dapat harapin ang pinakamahirap na laban at manalo.
Sa puntong 'yon, pagpunta sa Manchester City
ang pinakamahirap sa kanila sa season na 'yon.
Isa sa pinakamayamang clubs ang City. Binibili nila ang magagaling na players.
Bumubuo sila ng super team, at nangunguna sila sa English football.
Eto ang Leicester, dumayo sa Manchester City,
dala ang team na halos 10% lang ng budget ng team ng City.
Ang sama ng dating. Parang di nila kakayanin.
Pag gumastos ang Leicester ng 500 million pounds next three years,
may tsansa silang manalo. Kung hindi, wala.
-Ito na ang best chance nilang manalo. -Di sila mananalo.
Pero best chance nila 'to.
Three years pa. Ngayon na, di ba?
Sabi ng lahat, babalik ang Man City sa tuktok,
babagsak ang Leicester, City ang magiging kampeon.
Sa simula pa lang, 5,000 to 1 ang tsansa ng Leicester
mapanalunan ang titulo. Magandang tagumpay na 'yon.
Kanino ang happy ending
sa huling kabanata ng kuwento ng dalawang lungsod?
Di kami natakot. Sobrang relaxed ang lahat.
Bless you.
Lumusot sa likod ni Okazaki… pero pasok!
Naka-score si Robert Huth sa Leicester sa dalawa't kalahating minuto.
Riyad Mahrez.
2-0 Leicester.
Header mula kay Huth. Tatlo na. Ang husay.
Di lang nila tinatalo ang pinakamayamang club sa bansa,
dinudurog pa nila ang mga 'to sa sarili nilang bakuran.
Ang lamang namin sa ibang teams, 'yong pagkakaisa namin.
May team kami na handang gawin ang lahat para sa isa’t isa.
Pagkatapos ng laban sa Man City, nagsimulang tumaas ang tsansa
ng Leicester na maging kampeon sa unang pagkakataon.
Kaya nila 'yon. Maipapanalo natin ang league.
Parang may espesyal na nangyayari.
Magagawa namin ang imposible, pero nagsimulang bumigat ang pressure.
Baka di na 'yon maulit. Di pwedeng palampasin 'yon ngayon.
Malayo na ang narating namin. Dapat samantalahin namin ang pagkakataon.
Dapat agawin namin 'yon ng dalawang kamay.
Ang Leicester na nanalo sa Manchester City, nananalo sa Arsenal.
Nalagasan na sila ng tao, nawala pa sa kanila ang bola.
Kailangan ito ng Arsenal.
Ipinasa ni Özil. Welbeck!
Ayan ang fairy tale.
Mapapaiyak ka para sa Leicester. Ang sakit.
Pero sinagad ng Arsenal ang laban hanggang sa mga huling segundo.
Sinasabi ng lahat, "Baka 'yon na ang katapusan.
Ubos na ang lakas nila. Tapos na."
Pero ang Leicester crowd, akala mo, 3-0 win kung magsaya.
Tumayo lahat, standing ovation. Nagsasaya sila na parang nanalo kami.
Grabe ang fans namin.
Ang gusto nilang makita, binibigay mo lahat anuman ang resulta.
'Yon ang ginawa namin. Nagsikap kami.
Iniisip namin, "Una pa rin tayo."
"Pag nakuha natin ang ganitong puntos, mananalo tayo sa league."
Pag ramdam mo na naniniwala ang fans at players,
may unti-unting sumisiklab sa loob.
Sa isang iglap,
naging Leicester fans ang lahat noon.
Sikat ang Leicester dahil kumalat ang kwento nila sa buong mundo.
Gusto ng lahat na manalo ang Leicester.
Hindi lang 'yong pera ang nagdedesisyon,
o kung sino'ng may pinakamagarang team,
kundi 'yong puso at pagmamahal sa laro ang nananalo.
Tingin ko, 'yon ang pinaniwalaan ng marami.
Pag nanalo ang Leicester, unang beses 'to sa loob ng 12 taon
na di naipanalo ang Premier League ng mga higante,
ng Manchester United, Manchester City, o Chelsea.
Kapag kagaya namin ang nanalo,
maniniwala silang kaya rin nila.
Alam naming di kayo maniniwala
Mananalo tayo sa league
Bilang fan, di mo akalaing mangyayari 'to. Pinapanood mo lang 'to sa iba.
Di mo inaasahan na ikaw ang susunod na mananalo. Biglaan lang. Pwede pala.
Hindi lang sa labas ng stadium, pero sa loob din.
Ramdam nila na abot-kamay na nila 'yon.
Sobrang lapit mo na, tapos biglang nagbago ang lahat.
Eto si Vardy.
Pinasok ang bola, at nagkabuhol-buhol ang mga binti.
Bumagsak ako. Narinig ko 'yong pito. Akala ko may penalty siya.
Naglakad siya papasok, at bigla niyang itinuro 'yong kabila.
Binigyan sila ng free kick, ako pa ang na-book, diving daw.
Ang striker na si Jamie Vardy, pinaalis sa laban.
Nagpanting ang tainga ko at minura ko siya.
GALIT NI VARDY, BANTA SA TITLE RACE
Lumabas na ang balita. Suspendido si Vardy sa dalawang laro.
Paano 'yon kakayanin ng Leicester? Tinatanggal mo ang star player nila.
Dahil sa reaksiyon ko sa ref,
di ako makakalaro sa game sa Swansea at Man U.
Pagkatapos no'n, akala ko tapos na. 'Yon ang pinakahihintay ng lahat.
Ang pangit ng tiyempo. Pangit talaga.
Apat na laro na lang, at dikit pa rin ang laban.
Kasunod lang namin ang Tottenham.
Si Harry Kane, main striker at captain ng Tottenham,
nag-post sa social media ng litrato ng ilang leon na nagha-hunt,
parang nagsasabing, "Hahabulin namin kayo."
Walang katulad si Vards,
pero ang sukatan ng magandang team ay kung kaya nilang harapin ang problema.
Nandiyan 'yong taong gusto nilang maglaro. Mawawalan sila ng 22 goals ni Vardy.
Ngayon, isa siyang fan.
Nagkaroon ng tensiyon sa Swansea game.
Pinagkait sa kanila ang kanilang star striker.
Nakakakaba 'yon. Ayoko 'yon.
Baka tingin niya, binigo niya kami, pero di gano'n sa amin.
Nasa amin na ngayon ang responsibilidad na manatili do'n hanggang makabalik ka.
Papunta kay Mahrez.
At naka-score si Mahrez.
Masaya akong pinapanood 'yong team. Ang galing ng ginawa nila.
Gray. At hinampas ni Albrighton.
Doon na tumahimik lahat. Sabihin mo ang gusto mo, pero di kami aalis.
Nandiyan man o wala si Vardy, kaya namin.
Di mapipigilan ang sigla ng Leicester.
Parang nangyayari na.
Kapag nanalo ka sa Man U,
wala nang makakapigil sa amin para maging champions.
Pinagdudahan ang Leicester.
Sinagot nila bawat mahirap na tanong.
Mabigat 'yong hamon kapag panalo ang kailangan,
lalo na sa Old Trafford.
Malakas ang simula ng Manchester United.
-Si Lingard. -Nanguna sila sa first 20 minutes.
Ramdam mo 'yong iniisip nila,
"Sino ba'ng mga 'tong nag-aakalang mananalo sila sa stadium natin?"
"Di Leicester. Di sila mananalo."
Ayan si Martial!
Nagsagupaan sila. At sumugod si Morgan.
'Yong goal ko laban sa Man United,
espesyal 'yon, tumakbo ako pabalik sa mga tao at tinuro ko si Mama.
Tumakbo ang captain na si Wes Morgan papunta sa Leicester fans.
Di man nanalo para maging champion noon,
papunta pa rin 'yon sa tamang landas.
Kahit nakapuntos ang Leicester, nagkatsansa pa rin ang Tottenham
kasi pwede pa silang maging champions.
Hindi pa ngayon ang oras ng Leicester,
nasa Spurs na ang bigat ng laban.
Kinabukasan, dapat talunin ng Tottenham ang Chelsea
para magkapag-asa pa sa titulo.
Kapag di nanalo ang Tottenham sa Chelsea,
champions na kami, di na nila kami maaabutan.
Danny Drinkwater!
Sabi ni Vards, "Manood tayo ng laro sa bahay ko."
Tinatawagan niya ako.
Sabi niya, "Babalik ang team para manood ng laro ng Chelsea."
-Sabi ko, "Ano, lahat?" -Oo, tingin ko magandang idea 'yon.
Kumalat na agad 'yong balita
kasi nagsidatingan na ang fans sa bahay,
nakatayo sa labas ng gate.
Sabi ko, "Uy, di pa nanalo ang Leicester."
Gabi ito kung saan parang bata ang Leicester sa bisperas ng Pasko,
puno ng sigla at pananabik,
habang papalapit na sa matagal nang inaasam na tagumpay.
Kailangan namin ng tabla o panalo ng Chelsea.
Pag nangyari 'yon, di na kami matatalo.
Pero pag nanalo ang Tottenham sa Chelsea, two points ang hahabulin nila sa amin.
Pagdating ng susunod na linggo, medyo tense na ang laban.
Hindi pa ito nangyari sa world sport.
Wala pang 5,000-to-1 shot ang nanalo sa titulo, karera, o laban.
Malapit nang isulat ng Leicester City Football Club
ang bagong kasaysayan dito sa bansa at sa buong mundo.
Sabi ko, "Pahingi ng beer. Kailangan ko niyan."
"Grabe 'yong kaba ko. Di ko kaya kung walang beer."
Kane! Naka-score!
Buhay na buhay ang Tottenham! Sila pa rin…
-Okay lang. May oras pa. -Naku.
Naka-goal si Son! 2-0 na para sa Tottenham bago mag-halftime.
-Nakaupo lang ang lahat, tahimik. -Hindi 'to mangyayari ngayong gabi.
Pero pagka-second half, nakaisa agad ang Chelsea.
Bumawi ang Chelsea sa malupit na tira.
Buong bansa, maliban sa fans ng Tottenham,
gusto kami ang manalo.
Ayaw ng Chelsea na manalo ang Tottenham,
at siyempre, para rin kay Claudio.
Tapos biglang nagpakitang-gilas si Eden Hazard.
Diego Costa. Eden Hazard!
Ang gandang goal.
Goal ng Leicester.
Ang saya namin. Nagtalunan kami. Pero tingin ko di pa tapos ang laro.
Maghanda kayo, Leicester. Maghanda kayo.
Eto na.
Mangyayari na.
Hipan mo.
Pumito na, tapos na ang laban sa Stamford Bridge.
Ang Leicester City ang champions sa Premier League.
Noong narinig ko 'yong huling pito, grabe 'yong saya ko. Sobrang saya.
Nagtawanan kami, sabi namin, "Nanalo tayo sa league."
"Ang saya nito."
Champions! Champions! Olé! Olé! Olé!
Lumalabas lahat ng emosyon, at di ka makapaniwala na totoo 'yon.
Ang galing, pare.
Pinakamasarap 'yon sa pakiramdam.
Sino'ng mag-aakala na Leicester ang English Prime League champions?
Sa labas ng stadium nila, nagdiwang ang Leicester fans buong gabi
para sa pambihirang tagumpay sa football.
Nagawa natin!
Champions! Olé! Olé! Olé!
Walang duda na 'yon ang pinakamalaking tagumpay
sa kasaysayan ng aming laro.
Nagbigay ng inspirasyon ang Leicester
sa bawat manager, player, supporter na balang-araw, pwedeng sila naman.
Ang galing. Hindi na namin 'to mauulit.
Kakaiba ito.
Isang modernong himala ng football.
Napatumba nila ang mga kalaban nila.
Ginulat nila tayong lahat, sa totoo lang.
Premier League Champions 2016.
Ang nakakabilib na Leicester City.
Di kapani-paniwala.
Sa tingin ko, 'yon ang pangarap ng bawat footballer.
Di 'yon basta suwerte para kay Vards.
Nakuha niya ang Golden Boot, FA Cup, Community Shield,
Team of the Seasons.
Kung titingnan mo kung saan siya nagsimula,
gaano siya ka-late pumasok sa laro,
wala pa akong nakikitang nakagawa ng gano'n katindi
sa gano'ng sitwasyon.
Pumasok ako rito na puno ng tagumpay.
Pero sa sarili ko, ang importante, manatili kang humble
at wag lumaki ang ulo mo.
Kung iba lang ang nangyari noon, wala talaga ito rito, kaya…
Gusto kong mapagnilayan ni Jamie
kung gaano siya kagaling sa mga nagawa niya
at patuloy na ginagawa.
Pero di niya pinapansin 'yong mga nagawa niya.
Iisipin ko lahat 'yon pag retired na ako, pag tapos na ako.
'Yong mga gano'ng bagay,
siguradong malalala ko nang todo
pag huminto na talaga ako sa laro.
Kailan ka magre-retire?
Puta. 'Yan ang pinakamalaking tanong.
Hindi ko alam.
Naniniwala ako na sasabihin sa 'yo ng katawan mo kung oras na.
Nandiyan pa rin ang gutom at sigla ko.
Leicester ang nagbigay sa akin ng pagkakataon simula umpisa.
At tingin ko, nabayaran ko naman sila hanggang ngayon.
May malaking breaking news tayo. Aalis na si Jamie Vardy sa Leicester City
sa katapusan ng season matapos ang 13 years sa club.
Oras na para tapusin 'to. Sa tingin ko, tama 'yong tiyempo.
Gusto kong magpasalamat sa lahat.
Laging may malaking parte ang Leicester sa puso ko.
Paalam muna, pero babalik din ako, pangako.
Kailan mo malalaman kung saang club ka mapupunta?
-Malalaman ko kapag hindi ka na nagtanong. -Talaga?
Sasabihin ko sa 'yo.
Ayoko nito.
Maganda 'yan.
Ano? Maganda ba 'to?
Talaga?
Hindi 'yon maganda. Bakit gusto mong ilagay ko sa basurahan?
Pag naka-goal ka lang.
Cheers, Mins.
Binigyan mo si Papa ng card?
Hangga't di maka-score, itatapon ka.
-Naku. Talaga? -Oo.
-Ready? Talaga? -Opo.
Last na 'to?
Opo.
Love you.
HULING LARO NI JAMIE PARA SA LEICESTER
Huling laro ngayon ni Jamie Vardy para sa Leicester.
Sa kanyang 500th appearance, target niya ang goal 200 para sa team.
PAALAM SA GOAT
Ang ganda ng takbo. James Justin. Jamie Vardy!
Pang-200 goal para sa club.
Parang nakatadhana ang araw na 'to para sa kanya.
Ang number nine ng Leicester. Jamie Vardy.
Salamat sa pagtanggap sa akin at sa pamilya ko.
Sana nabayaran ko lahat para sa inyo.
Ano'ng pusta mo kay Vardy na maulit ang nagawa niya?
One million to one, pero tingin ko hindi million.
Baka ten billion to one.
Para sa akin, 'yon ang pinaka-inspiring na underdog story,
mula sa pinagmulan niya, nakamit lahat ng tagumpay
kahit marami ang pinagdaanan.
MAMI-MISS KA NAMIN!
Di ko masabi kung paano ko ginawa, paano 'yon nangyari, bakit 'yon nangyari.
Pero grabe 'yon.
SALAMAT VARDS
Pero alam ko na sa pagsisikap,
di pagsuko, at pagkakaroon ng mga tamang tao na sumusuporta sa 'yo…
pag-uwi sa pamilyang mahal ka, at hangad ang pinakamabuti para sa 'yo,
maaabot mo ang pinaniniwalaan mo. Patunay ako no'n.
Nagsalin ng Subtitle: Lea Torre . Patunay ako no'n.