[ดนตรีพิศวง]
[เพลงประกอบลึกลับตื่นเต้น]
(The WONDERfools: คนมหัศจรรย์พลังรั่ว)
หา นัมซุนกยูเหรอ
ท่านร่วมมือกับคริสตจักรไถ่บาปชีวิตนิรันดร์ อย่างงั้นเหรอเนี่ย หา
- ลักพาตัว - [ดนตรีระทึกตึงเครียด]
กักขัง
[ลุงหายใจสั่น]
[ดนตรีระทึกตึงเครียดบรรเลงต่อเนื่อง]
[จอนบก] ทดลองกับมนุษย์ผิดกฎหมาย
[เหวอ]
[ครางสั่น]
เฮ้ย นี่อะไร
[เหวอ]
นี่มาดาม จะพูดเรื่องสมัยก่อนทำไม
นั่นมันเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อ 20 ปีก่อนนี่นา
ที่ฉันพูดเพราะว่าตอนนี้มันเกิดเรื่อง
ที่เหมือนกันกับเมื่อ 20 ปีก่อนยังไงเล่า!
[โรบินกับคยองฮุนร้องเหวอ]
[โรบินหายใจสั่น]
ฆ่าให้ตายๆ ไปหมดเลยได้มั้ย
3972 เป็นของฉัน
อย่าแตะต้องเขา
[ดนตรีหยุด]
[ดนตรีหลอน]
[คยองฮุน] เฮ้ย
ไอ้โจ๊กกวนโอ๊ยเป็นอะไรน่ะ หืม เฮ้ยๆ
ไหนว่าชาร์จแบตได้ หรือว่าตอนนี้แบตหมดแล้วเหรอ
อาจารย์ อาจารย์เป็นอะไรมั้ย
[คยองฮุน] ไม่ใช่เวลาจะมาเป็นแบบนี้นะเว้ย
ไอ้โจ๊กกวนโอ๊ย
ตั้งสติหน่อยสิวะ
[หายใจสั่น]
หา
ตึ้ง ตึ้ง โป๊ะ
อ๋า
[คำรามเบาๆ]
[ดนตรีชั่วร้าย]
[ตบมือ]
[ดนตรีพิศวง]
จี้จ่อเจี๊ยบ
[ดนตรีตึงเครียดแกมทะเล้น]
จี้จ่อเจี๊ยบ
จี้จ่อ! จี้จ่อ!
[พูดลากยาว] จี้จ่อเจี๊ยบ
อยากตายงั้นเหรอ
อย่าทำแบบนี้เลย
ถ้าทำแบบนี้ ทุกคนจะตายกันหมด
[แค่นขำ]
อุ๊ย
[ดนตรีตึงเครียด]
จี้จ่อเจี๊ยบ
ไม่ว่าจะทำกี่ครั้งก็จะขวางไว้ให้หมด
แกเป็นใครถึงได้กล้าดีมาขวางท่านผู้นำ
[ครางเจ็บแทน]
ถ้าเป็นของเสีย ก็อยู่แบบเป็นของเสียไปซะสิ!
ไอ้ซื่อบื้ออยากเป็นฮีโร่งั้นเหรอ หา
[หายใจสั่น]
[ดนตรีชั่วร้าย]
- [กระดูกร้าว] - [ดนตรีร็อคเท่ๆ]
[ครางเจ็บ]
[พัลโฮครางเจ็บปวด]
ผมน่ะนะ…
ถึงจะบอกว่า "คนอย่างแก
จะเป็นเจ้าพ่อซื่อบื้อ" ก็ไม่ได้แปลกเลยสักกะนิดเดียว
แต่ไม่ยอมอยู่เฉยให้คนอื่นตายเด็ดขาด
[หายใจสั่นรัว]
ขอโทษด้วยนะครับ
น่าจะเจ็บจี๊ดเลย
[ครางทรมาน]
[ดนตรีจบ]
[หายใจครืดคราด]
เกิดอะไรขึ้นน่ะ
พวกมันเป็นใคร ทำไมถึงวุ่นวายไปหมด
พวกเราจะจัดการเรื่องนี้เองครับ
ผ่าตัดล่ะ
[ไอ]
ทำเด็กที่มีหัวใจนิรันดร์หายไป ต่อหน้าเลยไม่ใช่หรือไง
หาใหม่ไม่ใช่เรื่องยากหรอกครับ
[หายใจแรง โมโห]
[ดนตรีสื่อลางร้าย]
[ซุนกยูหายใจครืดคราดอ่อนแรง]
[ดนตรีหยุด]
ช่วยฉันด้วย
[ดนตรีโศกเศร้าแผ่วเบา]
ช่วยด้วย
[ดนตรีระทึกขวัญ]
อย่าทำนะ!
[เด็กๆ กรีดร้อง]
[เด็กๆ ร้องขอความช่วยเหลือ]
ช่วยพี่ชายผมด้วยครับ!
[ร้อง]
[เด็กร้องขอความช่วยเหลือดังระงม]
จำได้มั้ย
ว่ามันน่ากลัวมากแค่ไหน
ทั้งหมดมันเป็นเพราะนาย
ทุกอย่างมันวุ่นวายไปหมด ก็เพราะว่านายไงละ เห็นมั้ย
หยุดนะ
แค่ถูกเอาไปทดลอง เจ็บบ้างจะเป็นอะไรไป
โลกนี้มีของฟรีที่ไหน
ถ้าอยากได้รับความรัก ก็ต้องทนความเจ็บให้ได้!
- พ่อแม่ที่คลอดออกมายังทิ้งเราเลย - [ดนตรีเศร้าอ่อนโยน]
ในโลกนี้มีแค่คุณพ่อคนเดียวเท่านั้น ที่เรียกพวกเราว่าเป็นครอบครัว!
เพราะนายแท้ๆ เลย
ที่เรากลายเป็นแบบนี้ เป็นความผิดของนายคนเดียว รู้เอาไว้ซะด้วย!
พอได้แล้ว!
[ดนตรีระทึก]
[คยองฮุนเหวอ]
[ร้อง]
โอ้ว สนุกแบบน่าขยะแขยงจริงๆ เลยโว้ย!
[ร้อง]
สนุกจะตายห่าอยู่แล้วเนี่ย!
วู้!
[เหวอ]
- [โรบินฮึบ] - [แชนีร้องตะโกน]
แชนี เป็นไรมั้ย
อ้าว ทำไมที่นี่เป็นงี้ เกิดอะไรขึ้นเหรอ
อาจารย์แปลกๆ ไปน่ะสิ!
อยู่ๆ แบตเตอรี่อาจารย์ก็หมด น่าจะเสียไปแล้วละ
หา!
[คยองฮุน] มันช่างเป็น จังหวะนรกจริงๆ เลย แม่งเอ๊ย!
- [บาด] - [ร้องเสียงหลง]
ฉันไม่! เจ็บแขนเลยสักนิด ไม่ได้เหนื่อยเลยจริงๆ!
- [แผดเสียง] พูดจริงโว้ย! - [กาวหนึบ]
- [ดนตรีฮีโร่] - เอ่อ โรบิน ช่วยผลักฉันไปข้างหน้าหน่อย
ไม่ได้ยินเลย!
โธ่เว้ย!
[แชนีร้องขัดใจ]
อาจารย์! ตั้งสติหน่อยสิอาจารย์!
[บาด]
อาจารย์!
[แชนีหายใจเค้นแรง]
[บาดต่อเนื่อง]
[ดนตรีตึงเครียด]
โอเคแล้วละ
หยุดได้แล้วนะ
[ดนตรีเบาลง]
[ดนตรีอ่อนโยน]
จริงๆ แล้ว…
ผมอยากช่วยเขา
อยากช่วยเขาจริงๆ แต่ว่า…
[สะอื้น]
[อุนจองร้องไห้]
รู้แล้ว
บอกว่ารู้แล้ว
เพราะฉะนั้น
ตอนนี้หยุดได้แล้ว
ไม่งั้นจะตายกันหมด
[คยองฮุนร้องเจ็บ]
[ครางโล่งใจ]
[หายใจแรง]
อาจารย์ เป็นอะไรมั้ย หา
ลืมตาสิ
ไปได้แล้วครับ
พูดอะไร ต้องไปด้วยกันสิ ถึงได้กลับมาไงเล่า
ตอนนี้ผมกลายเป็นตัวถ่วงแล้ว
[พ่นหายใจ]
ปล่อยไว้แล้วไปเถอะ
เอางั้นเหรอ
ตั้งสติให้ดีๆ สิ ชเวอุนจอง!
[ดนตรีหยุด]
อูย
ชื่ออีอุนจอง
โรบิน
นายแบกอาจารย์ไว้ข้างหลังก่อนนะ
ทำไม่ได้หรอก ฉันใช้แรงไปหมดแล้วแชนี โอย
โอ๊ย ฉันก็ไม่ไหวเหมือนกัน ไม่มีแรงจะด่าเขาด้วยซ้ำ
- โอ๊ย จะตายแล้ว - [แชนี] ให้ตายสิ
เอ้า
[หัวใจเต้นแรงขึ้น]
- [หายใจลึก] - [ดนตรีลุ้น]
ทุกคนจับฉันไว้
นี่ อึนแชนี เดี๋ยวก่อน นี่ อ๊า เดี๋ยวก่อน
[ดนตรีหยุด]
[เหล็กลั่นเบาๆ]
[โรบินหอบ]
อ๊ะ อะไร ที่นี่ที่ไหน ทำไมมานี่ล่ะ
ที่นี่เหมือนจะเป็นโบสถ์เลยนะเนี่ย
ทำไงดีล่ะ!
น่าจะยังอยู่ในคริสตจักรไถ่บาปชีวิตนิรันดร์น่ะ
[แชนี] เราจะต้องกลับไปบ้านอาจารย์แท้ๆ
เป็นเพราะคุณซนคยองฮุน เข้ามาขัดตอนสุดท้ายเลย
[เหล็กลั่น]
[แผดเสียงเค้นแรง]
[ดนตรีเศร้าสุนทรี]
ฉันมาที่นี่ก็เพราะใครกันล่ะวะ!
ทิ้งกูไว้คนเดียวแล้วก็เผ่นหนีกันไปเฉยเลย!
ถึงจะเป็นจอมห่วยแตก แต่นี่มันข้ามเส้นกันไม่ใช่เหรอ!
[ขยับกรอบแกรบ]
[พัลโฮครางได้สติ]
[ดนตรีสื่อลางร้าย]
[เหล็กครูดดัง]
ไม่สนุกเลยสักกะนิด ฉันกลัวจะตายอยู่แล้ว
ฉันยังไม่อยากตาย
ฉันยังไม่อยากตายจริงๆ นะ!
ไม่รู้เลยด้วยซ้ำว่าโกหกเรื่องไหน มันถึงติดอยู่แบบนี้ [ร้องไห้]
เจ็บแขนมากเลย เหนื่อยไม่ไหวแล้วเนี่ย เหนื่อยชะมัด เหนื่อยจริงๆ!
[หายใจสั่น]
ฉันยังมีแรงเหลือพอ ที่จะแบกไอ้โจ๊กกวนโอ๊ยแล้วก็หนีไปได้
[ดนตรีปาฏิหาริย์]
[หัวเราะปนร้องไห้ปลื้มปริ่ม]
[หายใจสั่นรัว]
[ดนตรีสื่อลางร้าย]
[หายใจแรง]
[หอบ]
แชนี แชนี ทำไงกันดีล่ะ
ก่อนอื่น พอนายทำให้อาจารย์ได้สติแล้ว ต้องรีบหนีออกไปจากที่นี่
[อึกอัก] ต่อให้ออกไปได้
ก็ห้ามบอกอะไรคุณยายเด็ดขาด เพราะท่านจะเป็นห่วงมาก
ท่านรู้เรื่องนี้แล้ว
หา
เดี๋ยว ทำไม หืม
- ทำไมถึงบอกยายเล่า! - ถึงฉันไม่บอก
ท่านก็รู้อยู่แล้วอะน่า คุณยายรู้เรื่องทุกอย่างอยู่แล้ว
คนที่ช่วยแผนการนี้ก็คือคุณยายไง
[ถอนหายใจ] โธ่เอ๊ย
โอ๊ย อยากจะบ้าตายจริงๆ
ยังไงก็อย่าสนใจวิธีการ
รีบหนีออกไปข้างนอกให้ได้เถอะ
- ห้ามใจอ่อนเด็ดขาด - อ๊าย โธ่
ฉันจะกลับไปแล้วหาคุณจอมเหวี่ยงก่อน…
อึนแชนี!
[เบาลง] อึนแชนี [หายใจสั่น]
[เปิดประตู]
[เฮือก]
[ดนตรีตึงเครียด]
[หายใจสั่น]
[ไอ หายใจครืดคราด]
[ไอ]
[หายใจครืดคราด]
[ซุนกยู] นั่นอะไรน่ะ
[ซุนกยูไอ]
[หายใจครืดคราด]
[วอนโด] เซรุ่มที่ได้มาจากเด็กคนนั้นครับ
ไม่ดีเท่าหัวใจนิรันดร์ แต่ว่า
น่าจะทำหน้าที่กระตุ้น การสร้างเซลล์ใหม่ได้ครับ
แค่ยับยั้งไม่ให้ปอดแข็งตัว ก็น่าจะทำให้หายใจได้สะดวกขึ้น
[ซุนกยู] ถ้าเกิด [เฮือกหายใจ]
มีอะไรเกิดขึ้นกับฉันละก็
ฆ่าพวกมันให้หมดตามที่สั่งเอาไว้เลยนะ
ครับท่านประธาน
[ดนตรีตึงเครียด]
[ซุนกยูไอ]
ถ้ามั่นใจแล้ว
ก็มาเริ่มกันเลย
[หอบคราง]
[ซุนกยูหอบครืดคราด]
[ดนตรีระทึกขึ้นเรื่อยๆ]
[ครางเจ็บปวด]
[หายใจครืดคราดอ่อนแรง]
[ดนตรีหยุด]
[เครื่องส่งสัญญาณเป็นจังหวะ]
[ผู้หญิง] ด็อกเตอร์คะ
[ซุนกยูหายใจสะดวกขึ้น]
[ดนตรีลุ้นระทึก]
[ดนตรีโหมยิ่งใหญ่]
นี่มัน…
เกิดอะไรขึ้นกับฉัน
[ดนตรีเบาลง]
[ดนตรีกดดัน]
[ดนตรีหยุด]
[ซุนกยูเฮือก]
[พ่นหายใจ]
คุณพ่อ ตอนนี้ 3972…
สภาพร่างกายเป็นยังไงบ้างครับ
[ซุนกยูหายใจเข้า]
[หายใจออก]
รู้สึกมีแรงขึ้น
ความเจ็บปวดก็หายไป [หายใจเข้าลึก]
หายใจก็สะดวกขึ้น
การเคลื่อนไหวทุกอย่าง
สดชื่นมีพลัง [ฮึบ]
[เฮือก]
ดร.ฮาวอนโด
นี่คุณ
ทำได้สำเร็จจริงๆ ด้วย
ไม่น่าเชื่อว่าจะเป็นไปได้
นี่แหละช่วงเวลา
ที่ฉันกลายเป็นประวัติศาสตร์แล้ว!
[อึกอัก]
[เครื่องส่งสัญญาณถี่]
- [เฮือกหายใจ] - [ผู้หญิง] ด็อกเตอร์คะ
กราฟพุ่งผิดปกติ
[ดังถี่]
[ซุนกยูเฮือก]
[ครางอึดอัด]
[ซุนกยูคราง]
ทำไมหัวใจมันเป็นแบบนี้ ดีใจมากไปเหรอ
[ซุนกยูเฮือก]
ไปเอาอะมิโอดาโรนมาเร็วเข้า
[ครางอึดอัด]
[ดนตรีตึงเครียด]
[เฮือก]
[หนังแตกชวนสยอง]
ท่านประธาน ไม่เป็นไรใช่มั้ยครับ
[ซุนกยูหายใจสั่น]
[ดนตรีสยอง]
[หายใจสั่น]
ทำไมเป็นแบบนี้
หรือว่ายาหมดฤทธิ์แล้วเหรอ
เซรุ่ม! ไป… ไปเอายาที่ฉีดเมื่อกี้มาเพิ่ม
เซรุ่มที่ผลิตได้ในช่วงแรกมีแค่นั้นครับ
อย่ามัวเอาแต่มอง รีบๆ ทำอะไรสักอย่างเร็วเข้า!
[ร้อง]
[ดนตรีระทึก]
ฮาวอนโด
หรือว่าแกตั้งใจ
[ครางครืดคราด]
ไม่นะ
ฉัน… ควรจะได้เสพสุขมากกว่านี้
จะจากไปอย่างไร้ความหมายแบบนี้ไม่ได้!
ฉันคือนัมซุนกยูผู้ยิ่งใหญ่
ฉันเป็นคนสร้างทุกอย่างขึ้นมาแท้ๆ [เฮือก]
ฉันน่ะ
นัมซุนกยูคนนี้
[ดนตรีระทึกตื่นเต้น]
[ซุนกยูหายใจออกยาว]
[เครื่องส่งสัญญาณดังยาว]
[ดนตรีเบาลง]
[ร่างกระแทก]
[แชนี] อะไรอ่ะ
[เฮือก]
[เอฟเฟกต์สยอง]
[หายใจสั่น]
[ชาย] อย่าขยับนะ!
[จูรัน ดังก้อง] หยุดเลยค่ะ
[ดนตรีกดดัน]
พวกคุณจะไม่ทำร้ายใครก็ตามที่อยู่ในห้องนี้ค่ะ
ลืมเรื่องทุกอย่างที่เกิดขึ้นในนี้ให้หมดด้วย
ออกไปแล้วรอรับคำสั่งต่อไป
[ชาย] ทุกคนออกไปซะ
[ดนตรีระทึกตึงเครียด]
คุณพ่อ
เป็นอะไรมั้ยคะ
ปัญหาอยู่ที่ปริมาณเหรอ
แต่หนูทดลองค่าทุกอย่างปกติหมดแล้วนะ
หรือว่า
จะต่างกันออกไปแต่ละคน
จะทำยังไงกับประธานนัมซุนกยูคะ
เขาเพิ่งจะได้ลิ้มรส ความสุขของการกลับไปเป็นหนุ่ม
ก็ควรพอใจได้แล้วละ
ยังไงซะ
ก็เป็นการทดลองที่มีความหมาย
เห็นความหวังขึ้นมาแล้วสิ
แปลว่ามีวิธีรักษาพวกเราแล้วใช่มั้ยครับคุณพ่อ
[ถอนหายใจ] ยังมีโจทย์ที่ต้องแก้อยู่อีก
เพราะฉะนั้นจำเป็นต้องใช้ เลือดของเด็กคนนั้นเพิ่ม
[กระซิบ] ไอ้บ้าเอ๊ย
[ดนตรีหยุด]
เดี๋ยวก่อนๆ เดี๋ยวก่อนๆ เดี๋ยวก่อนๆ [ร้อง]
โอ๊ย เจ็บ
เจ็บชะมัดเลย
โอ๊ยตกใจหมดเลย โธ่เอ๊ย เกือบไปแล้ว
ขอโทษครับคุณพ่อ
รีบไปจับมาสิ
ถ้าฝืนกว่านี้จะอันตราย
ผลข้างเคียงลามไปถึงตรงหัวไหล่แล้ว
- พอใช้ชีวิต - [ดนตรีมืดหม่น]
บางครั้งการตัดสินใจและการเลือกเพียงเสี้ยววิ
ก็ชี้ชะตาชีวิตที่เหลือได้
นี่คือช่วงเวลานั้นแหละจูรัน
จะตายไปพร้อมความเจ็บปวด หรือลุกขึ้นสู้เพื่อยุติความเจ็บปวด
ก็เลือกเอา
[เปิดประตู]
[พัลโฮครางเจ็บ]
[หายใจสั่น]
อยู่นี่ เดี๋ยวฉันทำเอง
[ปัดมือ]
เธอไม่ใช่ผู้ปกครอง ไม่ต้องมายุ่งเลย
อย่ามาทำตัวเหมือนอยู่ข้างฉัน โดยเฉพาะตอนที่อยู่ต่อหน้าคุณพ่อ!
ทำให้ฉันดูอ่อนแอกว่าอยู่เรื่อยเลย
ถ้าเกิดว่ามันลามไปถึงหัวใจจนแข็งแล้วจะทำไง
อยากตายมากหรือไง
ฉันจัดการได้น่า
ฟังฉันหน่อยสิ
ทำไม จะใช้พลังกับฉันงั้นเหรอ
ไม่มีประโยชน์หรอกน่า
คุณพ่อให้ไอ้นี่มา
ท่านทำให้เป็นพิเศษเพื่อให้… พลังของเธอใช้ไม่ได้
[ดนตรีเศร้าผิดหวัง]
คุณพ่อ
[หนูทดลองร้อง]
[จูรัน] ทำไมคุณพ่อ…
เธอชอบเข้าไปสอดส่องความคิดของคนอื่นนี่
ขนาดฉันยังรู้
แล้วคุณพ่อจะไม่รู้ได้ยังไง
ฉันแค่อยากจะปกป้องครอบครัวเท่านั้น
ไม่ใช่อยากจะควบคุมอย่างงั้นเหรอ
ฉันเองก็ไม่อยากตายแบบนี้
เพราะฉะนั้นจูรัน
เรามาทำหน้าที่ของตัวเองให้ดีเถอะ
อย่าสงสัยเลย
เชื่อในตัวคุณพ่อ
จะปกป้องครอบครัวได้
[สูดน้ำมูก]
[ดนตรีระทึกกดดัน]
[สูดน้ำมูก]
แม่งเอ๊ย
หงุดหงิดว่ะ
อ้าว เพิ่งเคยเห็นคนตกลงมาครั้งแรกเหรอคะ
จะมองอะไรขนาดนั้น
อารมณ์เสียเลยเนี่ย ชิ
[กระซิบ] มานี่เร็วๆ มา
[กระซิบ] ทำไมยัง…
ขอให้ได้รับการไถ่บาป
ขอให้เป็นช่วงเวลาที่ดีค่ะ [ขำแห้งๆ]
ขอให้ได้ชีวิตนิรันดร์
นิรันดร์
[หญิง 1] นี่จอมห่วยแตกล่ะ จอมห่วยแตก
- เด็กไร้มารยาททำไมมาอยู่นี่ล่ะ - ทำไมจอมห่วยแตกเมืองแฮซองถึงมาอยู่นี่
แหม คงจะกลัววันสิ้นโลกสินะ ถึงได้มาที่นี่ [ขำ]
[หญิง 2] คิดจะมาก่อเรื่องอะไรที่นี่อีกล่ะเนี่ย
- [หญิง 3] เฮ้อ อย่าก่อเรื่องเลยก็พอ - [ชาย] เธอน่าจะไปใช้ชีวิตซะบ้างนะ
[หญิง 4] ไอ้ตัวปัญหาเอ๊ย
[ทุกคนเงียบ]
[แชนีแค่นขำ]
คงบริจาคเงินเยอะเลยสินะ
[ดนตรีทะเล้น]
ไปหาชุดที่เข้ากันเป็นเซ็ตแบบนี้มาจากไหนเนี่ย
เงินเหลือใช้ขนาดนั้นเชียว!
โธ่เอ๊ย แล้วจะทำยังไง
ทุกคน
ไม่มีวันสิ้นโลกหรอก
ต่อให้เบื่อแค่ไหน ก็ต้องมีชีวิตต่อไป อย่าให้เงินสิ!
[แค่นขำ] ทำขนาดนี้แล้ว ถ้าวันสิ้นโลกไม่มาจะทำยังไงล่ะ
เออใช่
ทุกคนรู้ใช่มั้ยว่า ตอนนี้มีการทดลองเลวๆ อยู่ข้างล่าง
อย่าให้เสียใจทีหลัง
ได้โปรดตั้งสติกันหน่อย และก็กลับบ้านไปเหอะ!
[ถอนหายใจรำคาญ] นั่นน่ะ คุณลุงฮอที่ขายของเบ็ดเตล็ด หา
แล้วข้างหลังนั่น เจ้าของร้านโฮต็อกก็อยู่ด้วยแฮะ
ไปขายโฮต็อกหรือขายอะไรก็ขายไป หา
บอกว่าให้รีบๆ กลับไปยังไงล่ะ!
[ดนตรีหลอน]
- อะไร - [จูรัน] ได้ยินรึเปล่า เหล่าผู้ศรัทธา
ตอนนี้มีคนภายนอกแฝงตัวเข้ามา เพื่อจะทำร้ายคริสตจักรของเรา
ถ้าพบคนนอกพวกนั้นให้รีบจับตัว
พามาหาท่านผู้นำทันที
แล้วจะได้รับรางวัลแห่งพระกรุณา
[ดนตรีสยองข่มขวัญ]
[ผู้นำประท้วง] คริสตจักรไถ่บาปชีวิตนิรันดร์ ออกไปซะ!
[ฝูงชน] ออกไปซะ ออกไปซะ!
[ผู้นำประท้วง] คืนลูกๆ ของพวกเราออกมาซะ
[ฝูงชน] คืนมาซะ คืนมาซะ
[ผู้นำประท้วง] คริสตจักรไถ่บาปชีวิตนิรันดร์ ออกไปซะ
[ฝูงชน] ออกไปซะ ออกไปซะ
[ดนตรีหยุด]
[แชนีหัวเราะเจื่อนๆ]
ฉันจะผ่านไปเฉยๆ
ขอให้ได้ชีวิตนิรันดร์
- [ดนตรีชั่วร้าย] - ทำไม อ้าว ทำไมอยู่ๆ ทำแบบนี้ล่ะ หา
อย่าเข้ามาอย่าเข้ามา หืม
อ๊ะ หลบไปตอนที่ยังพูดดีด้วยนะ
ไม่งั้นจะถุยน้ำลายใส่ให้หมดเลย หืม
ฉัน… [อึกอัก] ฉันจะ… [อึกอัก] จะถุยแล้วนะ! ถุย!
หา
ทำไมทำงี้ล่ะ หืม อย่าเข้ามา
อย่าทำนะ ไม่ได้พูดเล่นนะ หืม
[ร้องไล่]
ผู้ศรัทธาทุกท่าน มารับรางวัลแห่งพระกรุณากันเถอะ!
[แชนีกรี๊ด] อย่าเข้ามา!
[ร้องเสียงหลง] อย่าเข้ามา
อย่าเข้ามา! อย่าเข้ามา [ร้อง] ทำไมน่ากลัวแบบนี้เนี่ย
[กรี๊ด] ตั้งสติหน่อยสิ [ร้อง]
โรบิน! รีบๆ พาอาจารย์หนีไปเร็ว!
บอกว่าให้หนีไปไงเล่า ไอ้เพื่อนเวร
[ดนตรีระทึกโหมหนัก]
[ดนตรีตึงเครียด]
[ศิษย์ร้องโหวกเหวก]
[หายใจแรง]
อาจารย์!
[ดนตรีซึ้งมีความหวัง]
ทำแบบนี้กันเถอะ
พาคุณคังโรบินออกไปข้างนอกก่อนนะ
พอกลับเข้ามาใหม่แล้ว ผมก็จะโยนคุณอึนแชนีออกไปข้างนอก
ตอนนี้มีแค่ทางเดียวเท่านั้น
ผมจะหาคุณคยองฮุนเอง
ไม่เอาอ่ะ
คุณอย่าดื้อสิครับ
ก็บอกว่าไม่
ให้ผมช่วยเถอะ
ผมกลับมาก็เพื่อทำแบบนั้น
อาจารย์เล่นทำเท่คนเดียวแบบนี้ ฉันหมั่นไส้ไม่ไหวแล้วเนี่ย
ปกติฉันถนัดช่วยคนอื่นมากกว่าให้คนอื่นมาช่วย
[โรบิน] อาจารย์ครับ
ผมว่ารีบออกไปจากที่นี่ดีกว่านะครับ
[ดนตรีสื่อลางร้าย]
[ร้องโหวกเหวก]
[เพลง Flip My World บรรเลงซึ้งๆ]
(ตอนที่ 7 ผู้พิทักษ์แห่งเมืองแฮซอง ภาค 1)
[ผู้นำประท้วง] คืนครอบครัว ของพวกเราออกมาซะ
- [เพลงสายเข้า] - [ฝูงชน] คืนมาซะ คืนมาซะ
- [ผู้นำประท้วง] คืนลูกๆ… - ครับคุณยาย เป็นยังไงบ้างครับ
ได้คุยกับผู้กำกับสน.รึยังครับ
พูดไปก็เปล่าประโยชน์
พยายามแค่ไหน
ไอ้ผู้กำกับนั่นก็โดนคริสตจักรซื้อตัวไปแล้ว
ถ้าเป็นแบบนี้ ตำรวจก็ไร้ประโยชน์
เฮ้อ ฝั่งนั้นยังไม่พร้อมอีกเหรอ
- [ฝูงชน] คืนมาซะ! - อ๋อ เหมือนจะช้ากว่าที่คาดเอาไว้
พวกผู้ศรัทธาที่อยู่ข้างนอกเมื่อกี้ อยู่ๆ ก็เข้าไปกันหมดเลย
รู้สึกไม่ค่อยดีเท่าไหร่เลยครับคุณยาย ทำยังไงดีครับ
- [ผู้หญิง] โอ๊ย น่าเสียดาย - [ผู้ชาย] นั่นไงๆ โดนแล้วๆ
[คนเที่ยวงานคุยเล่นกันสนุกสนาน]
[คุยกันจอแจ]
โดนแล้ว!
[ผู้ชาย] ขอบคุณมากครับ ขอให้คนเล่นเยอะๆ
จุนโม
ต้องไปแผนบีแล้วละ
เตรียมตัวเลย
[ดนตรีระทึกตื่นเต้น]
[ผู้นำประท้วง] คืนมาซะ!
[ฝูงชน] คืนมาซะ คืนมาซะ!
[ผู้นำประท้วง] คืนลูกๆ ของพวกเราออกมาซะ
เอ้า ทำตามแผนบีเลย
[ดนตรีตึงเครียด]
[มือถือสั่นสายเข้า]
[ตัดสายทิ้ง]
[แค่นขำ]
วางสายฉันงั้นเหรอ
[เปิดประตู]
ว้าว จะใส่ตอนเดินพาเหรดพรุ่งนี้เหรอลูก
เหมาะสุดๆ ไปเลยละลูกสาวแม่
- โอ้ - พ่อล่ะ
ยังไม่กลับมาอีกเหรอคะ
[ถอนหายใจ]
ช่างเถอะ คงจะไปเตร็ดเตร่ อยู่ที่ไหนอีกนั่นแหละ [จิ๊ปาก]
[ดนตรีตึงเครียดแกมทะเล้น]
[ชาย 1] วางตรงนี้เลย ตรวจสอบให้แน่ใจที่สุดแล้วค่อยขึ้นมา
ตรวจสอบปริมาณก๊าซแล้วก็รีบขยับเลยนะ
[ชาย 2] ครับ เข้าใจแล้วครับ
[ชาย 1] ขนสารเคมีที่ขนได้ไปหมดเลยนะ
[คยองฮุนกระซิบเสียงสั่น] ฉันไม่ได้กลัว เลยสักนิด ไม่เห็นจะน่ากลัวเล้ย
ง่ายเหมือนกับปอกกล้วย
จนอดหัวเราะไม่ได้แล้วเนี่ย
แต่จริงๆ แล้วกลัวมากเลยว่ะ [หายใจสั่น]
ฉันคือซงแดกวาน
[ปนสะอื้น] นี่มันยากที่สุดในโลก จนน้ำตาจะไหลแล้วเนี่ย
ฉันคือแทจินอา
- [มือถือสั่น] - ฉันซนคยองฮุน
เออ ผมคือคิมแดจุงนะครับ
[สัญญาณรอสาย]
[ถอนหายใจ]
- [คยองฮุน] ฉันคืออีด็อกฮวา - [มือถือสั่น]
เฮ้ย ฉันซนคยองฮุน
[คยองฮุนเฮือกเบาๆ]
[มือถือสั่นสายเข้าต่อเนื่อง]
[ชาย 1] เอ้า จับไว้
- [ชาย 2] ครับ จับข้างนี้นะครับ - [ชาย 1] เออ จับไว้ให้ดีๆ เอ้ายกขึ้น
[ทั้งสองฮึดฮัด]
[ทั้งคู่] หนึ่ง สอง สาม!
[เคมีกัดดังฉ่า]
[ดนตรีตึงเครียด]
[เฮือก]
[ชายสองคน] สอง สาม!
[ฉ่า]
[โฮรัน] ยังจะทำตาม แผนวันสิ้นโลกเหมือนเดิมเหรอ
[จูรัน] คำทำนายจะเป็นไปตามแผนการ
เพราะคือจุดเริ่มต้นของการไถ่บาป
[โฮรันถอนหายใจ]
การราดสารเคมีใส่พวกคนในเมืองแฮซอง
เป็นการไถ่บาปจริงๆ เหรอ
ว่าไงนะ
[จูรัน] พูดอะไรน่ะ
[ภาษามือ] ฉันเชื่อว่าคุณพ่อจะช่วยพวกเรา แต่ตอนนี้ไม่แน่ใจแล้ว
[ดนตรีหม่นหมอง]
พวกเราแค่
ไปจากที่นี่ไม่ได้เหรอ
เราไม่มีทางทรยศคุณพ่อ
เราไม่มีทางไปจากที่นี่เด็ดขาด
[พูดมีเสียง] ทำไมล่ะ
ทำไม
[ถอนหายใจ]
นี่คือเหตุผล
เพราะตอนนี้คนที่จะปกป้องเรามีแค่คุณพ่อเท่านั้น
ออกไปก่อนที่จะสายไป
ระวังอย่าให้เจ็บตัวล่ะ
ยังคิดว่าฉันเป็นเด็กเหรอ
ดูแลพี่พัลโฮดีๆ
[ดนตรีหยุด]
ไปเถอะ
- เปิดสิ - [ออดปลดล็อกประตู]
[ดนตรีตึงเครียดชั่วร้าย]
[กระซิบ] วันสิ้นโลก
พอดีเลย
วันสิ้นโลกเหรอ
ถ้าราดสารเคมีใส่เมืองแฮซอง มุนมีฮีจะกลายเป็นอะไร
แล้วชองลูกเราล่ะ
[ร้องไห้]
[สะอื้น]
[ร้องไห้]
น่าสนุกโว้ย
ถ้าทั้งครอบครัวกลายเป็นของเสีย
[ฮึบเบาๆ]
[ร้องไห้]
ก็คงจะ… โคตรๆ
คงจะสนุกโคตรๆ ไปเลย
[ดนตรีระทึกฮีโร่ยิ่งใหญ่]
[กรี๊ด] โรบิน!
ซวยแล้ว
ไป!
ไป
[โรบินร้องเหวอ]
[ดนตรีหยุด]
รอดแล้วเรา
ขอบคุณนะอาจารย์
[ถอนหายใจ] โอเค
ทำได้ดี คังโรบิน
คนที่เคยวิ่งร้อยเมตร ตอนทดสอบสมรรถภาพแล้วถูกส่งห้องฉุกเฉิน
แค่นั้นก็ถือว่าทำได้ดีแล้ว ยอมรับเลย
[ดนตรีตึงเครียด]
[พัลโฮ] เอาตัวรอดมาได้ถึงแค่นี้แหละ
เลิกเล่นซ่อนหากันได้แล้ว
ส่งยัยนั่นมาซะ
คุณอึนแชนี
คุณรีบพาคังโรบินออกไปข้างนอกเร็ว
เอ่อ แต่ว่าอาจารย์ หนียังไงก็ต้องกลับมานี่อยู่ดี
เพราะแบบนั้นไง
คุณช่วยพาคังโรบินออกไปข้างนอกก่อน
แล้วก็กลับมาใหม่
มาช่วยผม
- [หยิบซอง] - อดทนไว้
- [ฉีกซอง] - จนกว่าฉันจะมานะ
[ดนตรีตึงเครียด]
[พัลโฮ] ฉันอ่านออกหมดแล้ว
ยัยนั่นจะหนีไปแล้วก็กลับมาใหม่นี่
สุดท้ายไปไหนก็ไม่รอดอยู่ดี
ถึงตอนนั้น
กว่าเธอจะกลับมาก็คงจบแล้ว
โอ๊ะ
[ดนตรีลุ้นระทึก]
โอ๊ะ โรบิน ถึงบ้านนายแล้วละ
อาวุธ
ฮึ มันจะช่วยมั้ยนะ หืม
[อุนจองครางเจ็บ]
อาวุธๆ อาวุธ อาวุธ!
ไม่มีอะไรเป็นอาวุธเลยเหรอ อาวุธๆ อาวุธ
อะไรที่เป็นอาวุธได้บ้าง
อะไรก็ได้ที่จะช่วยได้!
[อุนจองคราง]
[คราง]
[ดนตรีตึงเครียด]
[ไอ]
[หายใจแรง]
[เค้นแรง]
[คราง]
ไหนๆๆ โอ้
[เจียรเหล็ก]
(เครื่องเหล็ก วัสดุก่อสร้าง)
นี่แหละ
[ดนตรีตึงเครียด]
[หายใจสั่น]
[อุนจองครางอ่อนแรง]
ทำไมต้องทำถึงขนาดนี้ด้วย
นายก็กำลังจะตายไม่ใช่เหรอ
ไม่รู้เหรอว่าถ้าเอาเด็กนั่นไปสังเวย เราก็จะรอดแล้ว
ชีวิตที่ต้องฆ่าใครสักคนเพื่อที่จะอยู่รอด
ไม่ละอายใจบ้างเหรอ
[พัลโฮกระอักเลือด]
[ไอสำลัก]
[อุนจอง] ไม่ใช่ว่านายเองก็ไม่รู้ว่าทำไม
เราถึงกลายเป็นแบบนี้
[ครางอ่อนล้า]
แล้วยังไม่โกรธอีกเหรอ
นายทำเหมือนที่คนพวกนั้นทำกับเราเลย
อย่ามาทำเป็นอวดดี
แกก็เอาเด็กคนนั้นไปให้เหมือนกันนี่ เพื่อจะหาแม่ของแก
ไม่เกี่ยวอะไรกับฉันเลย
[ดนตรีหม่นหมองแผ่วเบา]
ฮาวอนโดจะทำอะไรอีก
หรือเด็กคนนั้นจะเป็นยังไง
[หัวเราะ]
ก็ไม่ต้องมายุ่งแล้วไสหัวไปสิวะไอ้เวรเอ๊ย
นั่นสิ
ก็อยากทำแบบนั้นเหมือนกัน
แต่ว่าทำไม่ได้
ทำไม
ผูกพันกับไอ้พวกไร้ค่านั่นแล้วรึไง
ไม่รู้สิ
เป็นงั้นเหรอ
ชิ ไอ้ปัญญาอ่อนเอ๊ย
[ดนตรีระทึก]
เพราะฉะนั้น
ฆ่าฉันให้ตายซะตรงนี้
ไม่งั้นคนที่ตายจะเป็นนาย
[พัลโฮถ่มเลือด]
[ดนตรีระทึกตึงเครียดขึ้น]
[ดนตรีโหมน่ากลัว]
[แผดร้อง]
[ศิษย์โบสถ์คำรามแหบแห้ง]
[คำรามแห้งต่อเนื่อง]
[คยองฮุนร้องเสียงหลง]
[ดนตรีลุ้นระทึก]
[ดนตรีหยุด]
[มือถือสั่นสายเข้า]
(คริสตจักรไถ่บาปชีวิตนิรันดร์ ที่เดียวที่ถ่ายทอดเจตนารมณ์ของพระเจ้า)
[ประตูลั่น]
[คำรามแหบ]
[ประตูลั่น]
[เหวอ]
[คำรามแหบแห้ง]
[คยองฮุนหายใจสั่น]
[คยองฮุนคำรามดัง]
หลบไป
[เห่า]
[คำราม]
[ร้องเปลี่ยนเสียงไปเรื่อย]
[สะอื้นไห้]
[ศิษย์โบสถ์คำรามเบาๆ]
[คยองฮุนร้องไห้โฮ]
[กรีดร้อง]
[ดนตรีชั่วร้าย]
[กรี๊ด]
[ดนตรีร็อคเท่ๆ มันๆ]
จอมห่วยแตก!
- จอมห่วยแตก นี่เธอมาช่วยฉันเหรอ! - [แชนี] หลบไป บอกให้หลบไป
อย่าเข้ามานะ
ไปๆ เออๆ หนีไปซะ ไป
เออๆ กันไว้ก่อนนะ!
ทำไมๆ ทำไมๆ ทำไมๆ
ทำไมๆๆ ทำไมๆๆ
[แชนี] หลบไป
[ดนตรีเร้าใจ]
- [คยองฮุนร้องเสียงหลง] ทำอะไร! - [แชนี] มานี่สิ
- เร็วๆ! - [เหวอ]
[คยองฮุนร้อง]
[คยองฮุนครวญคราง]
[คยองฮุนร้อง]
- นี่ ยัยบ้าเอ๊ย ฉัน… - เช็กค่ะพี่
อาจารย์ ฉันมาแล้ว!
[ดนตรีหยุด]
[คยองฮุนหายใจสั่น]
อาจารย์…
อาจารย์
ไปเหอะ ต้องรีบออกไปจากที่นี่แล้ว
ต้องหาอาจารย์ก่อนสิ
จะบ้าเหรอ ไม่ได้
ฉันทำต่อไปไม่ไหวแล้ว
ฉันอุตส่าห์มาช่วย จะหนีไปคนเดียวเนี่ยนะ
นี่ พูดตรงๆ เลยนะ
ฉันมาที่นี่เพื่อจะช่วยเธอ แต่เธอกลับทิ้งฉัน
แล้วก็พาไอ้โรบินกับไอ้โจ๊กกวนโอ๊ยรูปหล่อหนีไป
ก็กลับมาแล้วนี่ไง น่าจะขอบคุณที่ช่วยชีวิต!
ถึงต้องออกไปตอนที่ยังรอดไงเล่า ไปตอนนี้เลย ไรท์นาว
โอ๊ย แต่ตอนนี้อาจารย์อยู่คนเดียว
วันสิ้นโลกแม่งจะมาที่เมืองแฮซองแล้ว!
วันสิ้นโลกของจริง!
[ดนตรีตึงเครียด]
หรือคุณลุงเขา…
เชื่อพวกที่โบสถ์แล้วเหรอ
จะบ้าเหรอ
[แชนี] ตั้งแต่เมื่อไหร่
ไม่นะ เป็นไปได้ยังไงล่ะ
ฉันได้ยินกับหูตัวเองเลย
ไอ้พวกนั้น ไอ้บ้าพวกนั้นมันบอกว่า จะทำลายเมืองแฮซองให้สิ้นซาก
สารเคมีนั่น
ฟีนอลนั่นน่ะ
มันจะฉีดไปทั่วเมืองแฮซองเลย
ฉีดใส่ผู้คนทั้งหมดในเมืองแฮซอง!
มุนมีฮีกับชองลูกฉันก็จะโดนไปด้วยเหมือนกัน!
[ดนตรีระทึกชั่วร้าย]
ไปได้
[ดนตรีหยุด]
[ศิษย์โบสถ์ร้องไห้อาลัย]
ไม่นะ
[ร้องไห้อาลัยต่อเนื่อง]
พี่คะ
จูรัน
ทำยังไงดี
คุณพ่อ
คงจะผิดหวังอีกแล้ว
[เฮือกแผ่วเบา]
[เฮือกหายใจ]
[พ่นลม]
[ครางสั่น]
[สะอื้นเบาๆ]
[ดนตรีเศร้าสร้อย]
ท่านผู้นำคิมพัลโฮ
ได้มรณะสักขีแล้ว
[ศิษย์โบสถ์หวนไห้อาลัย]
ทำยังไงดี อึนแชนี
ทุกอย่างมันจบลงแล้วละ
[ดนตรีระทึกยิ่งใหญ่]
[ไอ]
[หายใจแรง]
[ดนตรีระทึกกดดัน]
[อุนจองหายใจสั่น]
[ดนตรีค่อยๆ โหมอย่างมีความหวัง]
[คยองฮุน] วันสิ้นโลกจะมาจริงๆ แล้วละ
[ดนตรีสื่อลางร้าย]
[หัวเราะ]
[หัวเราะบ้าคลั่ง]
(อำลาปี 1999 ก้าวสู่ปี 2000 สหัสวรรษใหม่ ความหวังใหม่)
(เทศกาลดอกไม้ไฟมิลเลนเนียมเมืองแฮซอง 31 ธ.ค. 1999)