[ดนตรีพิศวงทะเล้น]
ฉันมาลองคิดๆ ดูแล้วน่ะนะ
[โรบิน] อืม
[พ่นลม] ไถ่บาปชีวิตนิรันดร์ เป็นพวกวุนเดอร์คินเดอร์
ถ้าพวกเขาทำได้ แล้วทำไมเราจะทำไม่ได้ล่ะ
เราก็เป็นเด็กปาฏิหาริย์ เอ้ย ผู้ใหญ่ปาฏิหาริย์นี่
เฮ้อ เปลี่ยนจากฝันอยากเป็นนักต้มตุ๋น เป็นเจ้าลัทธิปลอมเหรอ
แค่บริจาคคนละ 10,000 วอน ก็ได้ไปตั้งเท่าไหร่แล้ว
คนที่ถวายสิบลดบริจาคทรัพย์สินทั้งหมด
และมาใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันก็ไม่น้อย
คิดคร่าวๆ แล้ว…
นี่ คำนวณออกมาไม่ได้เลย หืม
นี่ ถ้าทำได้ดีน่ะนะ หาเงินได้เยอะกว่ายูริ เกลเลอร์อีก
แต่ผมไม่อยากใช้พลังกับเรื่องแบบนี้อ่ะ
[คยองฮุน] โธ่เอ๊ย นี่ใสซื่อหรือซื่อบื้อวะเนี่ย
- เพราะแบบนี้ไงถึงทำอะไรไม่สำเร็จน่ะ - โอ๊ย ให้ตาย
มีพลังก็ต้องใช้มันสิวะ เอ้อ
ทำไมจอมห่วยแตก กับไอ้โจ๊กกวนโอ๊ยยังไม่มาอีก
ต้องรีบกินของหวาน จะได้กลับบ้าน
[มือถือสั่น]
เงียบๆ แป๊บนึงดิ๊
ก็เงียบอยู่นะ ทำไมเหรอ
มีสายเข้า
ฮัลโหลครับ
[กระซิบ] นี่
[ทำปาก] ไปโทรศัพท์นะ เดี๋ยวมา
[โรบินถอนหายใจ]
- [เปิดประตู] - [พ่นหายใจ]
[คยองฮุน] ครับแม่ กินข้าวรึยังครับ
อ๋อ ผมเหรอ ก็เหมือนเดิมนั่นแหละ
คือว่าเอ่อ…
เด็กๆ ที่ศาลาว่าการ ขอให้ผมช่วยงานอีกแล้ว ก็เลยมาช่วยงานเขา
ไม่ใช่ ฟรีแลนซ์ครับ
แม่ครับ เดี๋ยวนี้คนมีความสามารถ ก็เป็นฟรีแลนซ์กันหมดแหละ
[หัวเราะเจื่อนๆ]
- [กาวหนึบ] - [หัวเราะไม่ออก]
[ถอนหายใจเพลียจิต]
[ประตูรถเลื่อนเปิด]
เอ่อ แป๊บนึงนะ
[ดนตรีไม่ชอบมาพากล]
[กระซิบ] แม่ครับ เดี๋ยวผมโทรกลับนะ
[เลื่อนปิดประตูรถ]
[อุนจอง] ถ้าหัวใจเต้นเร็ว เธอจะเคลื่อนย้ายที่ได้
ถ้าหัวใจไม่เต้นเร็ว
ผู้หญิงคนนั้นก็ทำอะไรไม่ได้
[ดนตรีชั่วร้าย]
[ติดเครื่องยนต์รถ]
[ดนตรีผ่อนคลาย]
(ขอให้อาจารย์ของเรามีความสุขขึ้นทีละนิด)
[เพลงประกอบลึกลับตื่นเต้นกึ่งหลอน]
(The WONDERfools: คนมหัศจรรย์พลังรั่ว)
(ตอนที่ 6 ทุกเส้นทางล้วนมุ่งสู่แชนี)
แต่ท่านผู้นำเคยกล่าวเอาไว้นี่
"ไม่มีสิ่งใดที่ผู้ที่ศรัทธาทำไม่ได้"
วันนี้ที่นี่ พวกเราจะได้เห็น ความรุ่งโรจน์ของปาฏิหาริย์ด้วยตัวเอง
- ผ่านท่านผู้นำคิมพัลโฮ สัญลักษณ์ผู้รอดชีวิต - [ดนตรีหนาวสันหลัง]
[นักเทศน์] วันนี้บราเธอร์จะยืนขึ้นมาได้ด้วย
สองเท้าของเขาเองครับ
[คุยกันจอแจ]
- ศรัทธาครับ - ศรัทธาค่ะ
[ดนตรีลึกลับ]
[ผู้คนเฮือกตกใจ]
ลูกแม่เป็นไรมั้ย
- โอ้ - [ถอนหายใจ]
[ผู้คนฮือฮา]
[ดนตรีปาฏิหาริย์]
[ผู้คนฮือฮา ปรบมือ]
ลูกแม่
ได้โปรดจงเชื่อ
ศรัทธาที่มีชีวิตจะทำให้ พวกเราสามารถยืนได้อย่างมั่นคง
และจะช่วยให้พวกเรารอดพ้น จากอำนาจแห่งความตาย!
[ดนตรีเบาลง]
[ชายร้องไห้]
[ผู้คนโห่ร้องยินดี]
[วงประสานเสียงร้องเพลงปลุกศรัทธา]
อาเมน ปาฏิหาริย์เกิดขึ้นแล้ว!
ฮัลเลลูยา
สวรรค์และโลกจะสูญสิ้นไป แต่ถ้อยคำของเราจะไม่มีวันสูญหาย!
- คำพยากรณ์แห่งวันสิ้นโลกใกล้จะมาถึงแล้ว - ปาฏิหาริย์เกิดขึ้นแล้ว!
[นักเทศน์] ตั๋วแห่งการไถ่บาป ก็เหลืออีกไม่มากแล้ว
ได้โปรดโชว์ใจของท่าน แสดงความศรัทธาของท่าน
ฮัลเลลูยา!
[ร้องไห้ปีติใจ]
ฮัลเลลูยา!
[หญิง] อาเมน
ฮัลเลลูยา!
[ดนตรีกดดันชั่วร้าย]
[จุนโม] เป้าหมายคือเงินครับ
ใช้พลังเด็กๆ วุนเดอร์คินเดอร์ ทำให้เหมือนเป็นปาฏิหาริย์
พอเห็นปาฏิหาริย์ตรงหน้า
ผู้ศรัทธาก็เลยเชื่อว่า ได้รับนิมิตจากเบื้องบนจริงๆ
มีผู้ศรัทธาเพิ่มขึ้นวันละหลายสิบคนเลยครับ
[จอนบก] ฮาวอนโด ไอ้เลวนั่น
พาเด็กๆ ที่น่าสงสารกลับมา ใช้เป็นเครื่องมือหาเงินสินะ
ไม่ต้องบอกก็รู้ จะเอาเงินนั่นไปทำอะไร
[จุนโม] แต่ถ้าทำการทดลองอีกครั้ง เงินอย่างเดียวไม่น่าจะพอนะครับคุณยาย
น่าจะมีผู้มีอิทธิพลอยู่เบื้องหลังรึเปล่า
[ดนตรีพิศวงสื่อลางร้าย]
มีอะไรเหรอคะ
ท่านบอกว่าทำตามนิมิตที่สำคัญและอันตรายอยู่
ให้ท่านผู้นำและซิสเตอร์อยู่ข้างในก่อน จนกว่าจะอนุญาตให้ออกมา
[ดนตรีสื่อลางร้าย]
[ออดเปิดประตู]
[ประตูปิด]
ฉีดยาเธอก่อนจะฟื้นขึ้นมา
ไม่รู้ว่าต้องฉีดเข้าไปเยอะแค่ไหน
อาจจะอันตราย
มีอยู่จริงๆ ด้วย ผลงานที่สำเร็จ
ฉีดสูงสุดไปเลย เพราะต่อให้ตายก็ไม่เป็นไร
มัดไว้ในห้องทดลอง กันไว้ก่อนด้วย
[ร้องลน]
[ครางสะลึมสะลือ]
อะไร… อะไรๆ
อะไรๆ
อะไร โอ๊ย
- [ฟาดเหล็ก] - หืม นี่อะไรเนี่ย
นี่อะไรวะ ที่นี่มัน…
หืม เหมือนที่เห็นในหนังการ์ตูน
ที่ทดลองลับของ นักวิทยาศาสตร์สมองเฟื่องเลยแฮะ
อ๋อ ที่นั่นนี่เอง
สาขาใหญ่บุนดังคึนดัก หืม
เตรียมยามามากกว่านี้
ครับ
โอ้ ฉันเคย
เห็นคุณ
อ้อ เห็นแล้วรู้เลยว่าลุงเป็นประธาน
อ๊า จริงๆ เล้ย ทำไมถึงจับคนอื่นมา ตามใจชอบแบบนี้ล่ะ บ้าไปแล้วเหรอ
มีของต้องเอาคืนนิดหน่อย
เอาคืนเหรอ
หัวใจเธอมีเจ้าของอยู่แล้วน่ะสิ
คุณป้า หืม
ทำไมที่นี่ต้อนรับแบบนี้ล่ะหา
นี่ ไม่มีกาแฟอะไรบ้างเหรอหา
ไม่ก็ชาดำ หา ชาเขียว อะไรแบบนี้ก็ได้ หืม
ถามว่าไม่มีคาเฟอีนเลยเหรอ
(เยลลี่กาแฟ)
[ดนตรีทะเล้นตึงเครียดขึ้น]
อ๊ะ เดี๋ยวก่อนๆ
ขอเวลาคิดแป๊บนึงดิ
[แชนีหายใจลึก]
เยลลี่นี้ไม่มีคาเฟอีนเหรอ
อ๊ะๆ เดี๋ยวนะ
- [หัวใจเต้นแรงขึ้น] - โอ๊ะ
มาแล้ว
มาแล้ว!
[ดนตรีระทึก]
[ชาย 1] ทางโน้นละ ทางโน้น นั่นแหละ ทางนั้น
[แชนี] อย่าเข้ามาใกล้ฉันนะ!
- [ชาย 2] โอ๊ย - [ชาย 3] นี่ อยู่ตรงนี้
- อยู่ตรงนี้ๆ -โธ่เอ๊ย
[ชาย 1] จับเธอๆ จับเธอๆ
[แชนี] อย่าเข้ามา อย่าเข้ามา อย่าเข้ามานะ ไปๆ
[ชาย 1] ตามไปสิ ตามไปเร็ว ตามไปเลย
อย่าเข้ามา อย่าเข้ามา
- [ขึ้นลำปืน] - [แชนีครางเหวอ]
โอ๊ย จะบ้าตาย อะไรเนี่ย
อ๊ะ เดี๋ยวก่อนๆ เดี๋ยวก่อน ขอเวลา ขอเวลาๆ
[ดนตรีหยุด]
- อะไร - [ชาย 1] อยู่ๆ ก็หายตัวไป
[เจ้าหน้าที่บ่นกันพึมพำ]
(เอกสารประวัติส่วนตัว 3972)
[ดนตรีหม่นหมอง]
[วอนโด] นายก็เหมือนจะเริ่มมี อาการข้างเคียงแล้ว
รู้ใช่มั้ยว่าเหลือเวลาอีกไม่นาน
แค่หาเด็กผู้เป็นนิรันดร์มา
แล้วนายก็จะมีชีวิตรอด
นาย…
มีครอบครัวอยู่นี่
(หมายเลข: 3972 ชื่อ: โกอึนชาน)
(บิดา: โกมินซอก เสียชีวิต มารดา: จางยุนฮี อยู่ต่างประเทศ)
[ลมกระโชก]
[กึงกัง]
[แชนีฮึบ]
[หายใจแรง]
ในที่สุดก็มาหาอาจารย์
ทำไมทำงั้น
ทำไมทำกับฉันแบบนั้นล่ะ!
[ดนตรีอ่อนโยนเศร้าสร้อย]
จะไม่พูดว่า
ขอโทษหรอกนะครับ
ฮึ่ย!
ก็เลยทำดีด้วยอย่างงั้นเหรอ
ใช่
หัวใจนั่น
ถ้าไม่ใช่เพราะเรื่องนั้น
ก็ไม่คิดจะช่วยตั้งแต่แรกแล้วเหรอ
ใช่
ไปด้วยกัน
ไปด้วยกันแล้วแก้ไขกัน
ถ้าข้ามไปฝั่งนั้นตอนนี้ ฉันก็จะไม่มีที่ให้หนีอีกแล้ว
ไปช่วยแก้ปัญหาให้หน่อย
ไม่ว่ายังไง อาจารย์
ก็อยู่ข้างเดียวกับฉันนี่!
นี่อะไร
(เยลลี่กาแฟ)
[แชนีอึกอัก]
[เฮือก]
ไม่ควรจะปล่อยฉันไปตั้งแต่แรก แทนที่จะให้อันนี้กับฉันนี่!
[ร้องไห้]
[ดนตรีโหม]
[ลมวูบ]
[ดนตรีเบาลง]
[กระซิบ] ไม่นะ
โธ่เอ๊ย
น่าจะจับเขามาด้วยเลยอ่ะ
[สูดน้ำมูก]
ทำไมอยู่ๆ น้ำมูกไหล
ช่วยไม่ได้เนอะ
ไหนๆ เป็นแบบนี้แล้ว
ตอนนี้ฉันต้องหาทาง หืม
เอาตัวรอดเอ…
อีอุนจอง ไอ้เวรเอ๊ย…
[ดนตรีชั่วร้าย]
[เครื่องวัดสัญญาณชีพดังเป็นจังหวะ]
[ดนตรีพิศวง]
[แชนีครางงัวเงีย]
โอ๊ะ
หืม
[ดนตรีหลอนประสาท]
[แชนีฮึดฮัด]
อย่าให้เธอง่วงเกินไป หรือว่าตื่นตัวเกินไปล่ะ
แค่คุมให้หัวใจเธอเต้นช้าๆ เอื่อยๆ ก็พอแล้ว
เข้าใจแล้วค่ะ
[แชนีครางเบาๆ]
[คำราม]
พาเด็กป่วยๆ มาอ้างนั่นอ้างนี่เรื่องบาปกรรม
แล้วก็เอาแต่โทษฉันอยู่นั่นแหละ
สุดท้ายยายของเธอก็ไม่ต่างอะไรเลย
[อ่อนแรง] ไม่ใช่นะ
[ถอนหายใจ] คุณยายของฉันน่ะ
รู้ความผิดของตัวเอง
แต่ว่าพวกคุณ
ไม่รู้นี่นา
อย่าเอาไปเหมารวมกัน เพราะมันทำให้รู้สึกแย่
ถ้าเธอยอมสละชีวิต
ก็จะช่วยคนอื่นได้อีกมากมายเลย
[ดนตรีหม่นหมอง]
คิดว่ายายของเธอจะยอมอย่างงั้นเหรอ
คงไม่ยอมหรอก อยากให้รอดแค่เธอคนเดียวแหละ
ต่อให้คนมากมายจะต้องตายกันหมด ก็อยากช่วยให้เธอรอดแค่คนเดียว
แต่รู้อะไรมั้ย
เธอคิดว่าตัวเองมีค่ามากพอที่จะพรากโอกาส
ของคนอื่นไปรึไง
เธอมีเหตุผลอะไรถึงต้องมีชีวิตรอด
ต่อให้ต้องแลกกับชีวิตมากมายอย่างงั้นเหรอ
เธอมีค่าขนาดนั้นเลยเหรอ
ไม่เลย
เธอมันไม่มีอะไรเลย
เธอไม่มีค่าอะไรขนาดนั้น
เธอ
ไม่คู่ควรที่จะได้หัวใจนั่นไปครอบครอง
[ดนตรีอัดอั้นขึ้น]
[คยองฮุน] ชอง!
ที่รัก! ชอง!
- นี่ของพ่อ - เออ โอเค ขอบใจลูก
[ลน] อันตราย ต้องหนีออกไปจากที่นี่ เร็ว รีบเก็บของเร็วเข้า
[มีฮี] เฮ้อ อยู่ๆ ก็โผล่มาพูดอะไรอีกแล้วล่ะเนี่ย
ออกจากที่นี่แล้วจะไปไหน หา
แม่ยังไม่รู้จักพ่ออีกเหรอ
พ่ออยากไปเที่ยวไงล่ะ
มันไม่ใช่แบบนั้น มันอันตรายจริงๆ นะ
เราต้องออกไปจากที่นี่เดี๋ยวนี้เลย
ออกไปอยู่บ้านพ่อแม่คุณได้มั้ย
อันตรายตรงไหน ยังไง เกิดอะไรขึ้นเหรอ
ถามตรงๆ ไปเลย ว่าอยากจะไปไหน น่าจะเร็วกว่า
[ถอนหายใจสั่น]
ฟังให้ดีนะชอง
จริงๆ แล้ว พ่อมีเหตุผลที่พูดไม่ได้
พ่อมีพลังบางอย่างที่บอกไม่ได้
กับคนบางกลุ่มที่บอกให้รู้ไม่ได้
อาจจะทำเรื่องไม่ดีที่พูดออกมาไม่ได้ เพราะงั้น
กู้นอกระบบเหรอ
ไม่ได้กู้ โอ้โห จริงๆ เลยลูก โธ่
ไม่ใช่แบบนั้น
[ถอนหายใจลำบากใจ] โอเค ที่ผ่านมาฉันทำให้เชื่อถือไม่ได้เลยสักเรื่อง
ไอ้เรื่องนั้นก็ขอโทษด้วยแล้วกัน
แต่ว่าครั้งนี้ครั้งเดียว แค่ครั้งนี้ครั้งเดียว ช่วยเชื่อคำพูดของฉันหน่อย
กล้าดียังไงถึงใช้คำว่า
แค่ครั้งเดียวกับฉันอีกแล้ว
ตอนเอาเงินเกษียณออกมาใช้ตอนที่เล่นหุ้นก็พูด
น้ำสกัดดักแด้ด้วงกับสารสกัดหอยทาก
เห็ดหัวลิงแบบเป็นผง กับกำไลเจอร์เมเนียม ทั้งสองอย่างนี่ก็ด้วย
โอ๊ย ลูกครับ บอกว่าไม่ใช่แบบนั้น!
นี่มันเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นจริงๆ นะ!
เพราะพ่อเห็นกับสองตาเลยว่า จอมห่วยแตกอึนแชนีถูกลักพาตัวไป
ก็ไปแจ้งความกับตำรวจสิ
- [คยองฮุนถอนหายใจ] - เข้าไปทำการบ้านเถอะลูกไป
ก็บอกแล้วไงว่ามันมีเหตุผลที่บอกไม่ได้อยู่น่ะ
ถ้างั้นก็หย่ากันด้วยเหตุผลที่บอกไม่ได้เป็นไง
อย่าทำอย่างงั้นสิ หืม
ไปอยู่ที่บ้านพ่อคุณแค่ชั่วคราวก่อน
ถ้ามีเงินพอติดตั้งหม้อต้มน้ำนะ
มีออเดอร์ใหญ่จากคริสตจักรไถ่บาปชีวิตนิรันดร์น่ะ
- ว่าไงนะ! - [ดนตรีตึงเครียด]
คงอยากจัดพิธีนมัสการยิ่งใหญ่ก่อนวันสิ้นโลก
- โอ้ โรแมนติกจริงๆ เลย - [อึกอัก]
- ล่มสลายไปพร้อมกับดอกไม้เหอะ - ไม่นะ นั่นมันลัทธิหลอกลวง
อย่าเข้าไปข้องเกี่ยว มันอันตราย!
ที่อันตรายที่สุดในชีวิตฉันก็คือคุณนั่นแหละ
ไม่กลัวเลยเหรอ ต่อให้เกิดอะไรขึ้นกับผมก็ตามเหรอ
สำหรับฉัน
จ่ายค่าเรียนพิเศษของลูกช้าน่ากลัวกว่า
บอกว่าขึ้นค่ามัดจำร้านยิ่งน่ากลัวเข้าไปใหญ่เลย
[มีฮีจิ๊ปาก]
[ดนตรีเศร้าแผ่วเบา]
งั้นเหรอ
นี่ผม…
อันตรายขนาดนั้นเชียว
เป็นแบบนั้นสินะ
เข้าใจแล้ว
งั้นก็หย่าเลยมั้ยล่ะ
เอามั้ยล่ะ
นี่ คิดว่าฉันต้องทนกับทุกอย่าง เพราะไม่หัวร้อนงั้นเหรอ
ทนทุกอย่างในฐานะหัวหน้าครอบครัว เลยเห็นว่าไม่มีค่าเหรอ
นี่มุนมีฮี
ฉันยังไม่หมดหวังนะ! ยังไม่ตาย ทำไมทำแบบนี้!
[กระแทกประตู]
ช่างมันเหอะ
ไหนๆ ก็พูดแล้ว งั้นเราจบกัน
ฉันก็เบื่อกับการใช้ชีวิตต่ำต้อยแบบนี้จะตายอยู่แล้ว
เบื่อเต็มทนแล้วโว้ย
[ดนตรีเบาลง]
ฮึ่ย
ติดไรตอนนี้ โอ๊ย
[มีฮี] โอ๊ย หนวกหูชะมัดเลย!
[หายใจสั่น]
[ดนตรีเศร้า]
[ไม้ลั่น]
[สะอื้น]
[แชนี] ถ้าฉันตายแล้ว ทุกอย่างจะโอเคงั้นเหรอ
ถ้าแค่ฉันตายไปคนนึง
แล้วโลกจะเปลี่ยนไปงั้นเหรอ
[จูรัน ก้อง] คิดซะว่า ชดใช้บาปแทนคุณยายก็แล้วกัน
ใครกันน่ะ
- [ดนตรีพิศวง] - [จูรัน] ยังไงเธอ
ก็ใช้ชีวิตคุ้มกับ 20 ปีที่ผ่านมา เพราะคุณยายรวยๆ แล้วนี่
นี่คือความคิด
ของฉันอย่างงั้นเหรอ
[จูรัน] ถ้าได้ยินที่ฉันพูดก็ตอบมาซะ
ว่าเธอจะตาย…
เพื่อพวกเรา
เพื่อพวกเธองั้นเหรอ
ตายด้วยความ…
เต็มใจ
[ดนตรีชั่วร้าย]
เต็มใจ…
ตายซะ!
[ดนตรีระทึก]
[ดนตรีเบาลง]
[โรบิน] ยังไงล่ะเนี่ย ไม่เห็นได้เลย
- [น้า] ล้อเล่นรึไง เอาอันนี้มาใส่ จริงๆ เล้ย - ต้องทำยังไงล่ะเนี่ย ไม่นะ ถอด
โธ่เอ๊ย ใส่แบบนี้ แล้วมันจะไปมองเห็นได้ยังไงกันเล่า
โอ๊ย เจ็บนะครับ
ผมไม่ได้ซื่อบื้อนะ แค่บอกว่าถอดมันออกก็ได้
- [น้า] จริงๆ เลย - [โรบิน] ก็บอกว่าให้ถอดมันออกเท่านั้นเอง
[ทุกคนเงียบชะงัก]
[ดนตรีตึงเครียด]
อึนกาสบายดีมั้ย
ถ้าไม่ติดอะไรก็บอกให้กลับไปนอนที่บ้านนะ
ไว้ค่อยเคลียร์เรื่องโกรธกันทีหลัง
ครับ
หา อ๊ะ อ่า ครับๆ
บ้าไปแล้ว
เธอไปนอนค้างที่บ้านอาจารย์เหรอ
ห่อของไว้ให้กินแล้ว เอาไปแล้วก็รีบกลับ
เดี๋ยวอยู่คนเดียวจะเหงา
ไปก่อนนะ
ไว้เจอกันค่ะ
โชคดีนะครับ
- เกิดอะไรขึ้น - มันเกิดอะไรขึ้นงั้นเหรอ
น้าครับ เดี๋ยวผมมานะ
เออๆ
[ดนตรีเบาลง]
ก็ปกติดีนี่
ไม่ได้ถูกลักพาตัวด้วย
[ดนตรีตึงเครียด]
ดื่มชาร้อนๆ สักถ้วย เดี๋ยวจะพาไปส่งครับมาดาม
ก็แค่บอกมาว่าไปไหนก็พอแล้ว ฉันต้องเจอเขาให้ได้จริงๆ
ท่านติดธุระที่เมืองนอก คงเจอยากครับ
เมืองนอกที่ไหน กลับมาเมื่อไหร่ ฉันไปหาก็ได้นะ
ขอโทษที่ไม่สามารถบอกได้ครับ
ถ้าอ้างว่าไปเมืองนอกแบบคลุมเครือ ส่วนใหญ่ไปโรงพยาบาล
ที่ไหนล่ะ
พอแล้วก็กลับไปได้แล้วครับ
ให้หาเองมั้ย
[มือถือสั่นสายเข้า]
เออ ฉันเอง
รู้แล้วว่าใครช่วยให้ฮาวอนโดได้ปล่อยตัว
[ดนตรีสื่อลางร้าย]
ประธานนัมซุนกยูครับ
ตอนนี้อยู่ที่คริสตจักรไถ่บาปชีวิตนิรันดร์
ให้ตายเถอะ
อาจารย์ก็ไม่รับสาย แชนีก็ไม่รับสาย
คุณลุงครับ หรือว่าสองคนนั้น จะหนีไปเพราะว่ารักกันอะไรแบบนั้น
นั่นแหละปัญหาของนาย
ให้ตาย จับคู่สองคนนั้น ให้กลายเป็นแนวนั้นได้ยังไง
น่าจะเป็นแนวทริลเลอร์แอคชั่น ไล่ล่าถึงตาย อะไรทำนองนั้นต่างหากเล่า
ไม่ก็ลักพาตัว
ก็ไม่รับสายทั้งคู่นี่นา
อาจจะอยู่ด้วยกันทั้งคืนก็ได้อ่ะ
จริงๆ ฉันเห็นแชนีถูกลักพาตัวไป
ไอ้โจ๊กกวนโอ๊ย
เป็นพวกเดียวกับคริสตจักรไถ่บาปชีวิตนิรันดร์
พวกเราโดนหมอนั่นหลอกเข้าเต็มเปาเลย
แหม ลุงโกหกอีกแล้วนะ
[ทิ้งตะเกียบ]
ฉันคือคังโรบิน
ไอ้โจ๊กกวนโอ๊ยลักพาตัวแชนี
วุนเดอร์คินเดอร์หรือคริสตจักรไถ่บาป
หมอนั่นเป็นพวกนั้น จับตัวแชนีไป
- [ดนตรีตื่นเต้นพิศวง] - โอ๊ะ!
โอ๊ะนี่
โอ๊ะ ทำไงกันดีครับ
ทำไงล่ะ
ต้องซ่อนตัวดิ
อย่าให้ไอ้โจ๊กกวนโอ๊ยเห็นสักพักนึง
อ่า แล้วแชนีล่ะ ไหนว่าถูกลักพาตัวไป
ถ้าเกิดว่าโดนทำอะไรมิดีมิร้ายจะทำยังไงล่ะครับ
[คยองฮุน] จะทำไงได้
ก็แล้วแต่บุญแต่กรรมของเธอแล้วกัน
คุณลุงครับ จะพูดอย่างนั้นไม่ได้นะครับคุณลุง
เราทิ้งแชนีไปแล้วครั้งนึง จะให้ทิ้งเธออีกแล้วเหรอเนี่ย
- [กระแทกตะเกียบ] - แล้วยังไง
นายจะสู้คนเดียวเหรอ
[หายใจสั่น กระวนกระวาย] เดี๋ยวก่อน
ผมจะไปหาอาจารย์ ต้องไปถามเขาด้วยตัวเอง
ไปไหน นั่งลงเหอะน่า!
ไม่ไปด้วยใช่มั้ย ผมไปคนเดียวก็ได้
[คยองฮุน] โธ่เอ๊ย ให้ตายเถอะ
ไปแล้วจะทำอะไรได้ หา เป็นบ้าอยากตายหรือไง
ขี้ขลาดที่สุดในโลกแท้ๆ!
ยังไม่ทันจะช่วยใคร ก็เสือกสลบไปก่อนแล้ว
จะไปช่วยใครเขาได้ ดูตัวเองให้ดีก่อนเหอะน่า!
[คยองฮุนครางเจ็บ]
ปล่อยฉันนะ แรงมันเยอะเกินไปแล้ว
ใช่แล้วครับ
- ผมขี้ขลาดจริง - [ดนตรีเศร้า]
และผมช้า
ไม่รู้กาลเทศะ
คนทั้งโลกต่างก็คิดว่า ผมเป็นไอ้ตัวถ่วงความเจริญคนอื่น
ยกเว้นแค่แชนี
[นกหวีด]
[นักเรียน] 23!
- [นกหวีด] - 24!
- [นกหวีด] - 25!
- [นกหวีด] - 26!
- [นกหวีด] - 27!
- [นกหวีด] - 28!
- [นกหวีด] - 29!
- [นกหวีด] - 30!
[ทุกคนครวญคราง]
[เพื่อนๆ ตะโกนต่อว่าระงม]
- ทำไรเนี่ย - มันยากมากเลยเหรอ!
- โอ๊ย เราต้องโดนอีกกี่ทีวะเนี่ย - [ครู] ยังไม่รู้สึกตัวอีก
เพิ่งจะเปิดเทอมมาไม่นาน
- ทำไมยังไม่อยู่กับเนื้อกับตัว! - นี่ ทำดีๆ ไม่เป็นเหรอวะ
[ครู] ต่อไป 50 ครั้ง
[ทุกคนพร้อมกัน] 50 ครั้ง!
- 43 - [นกหวีด]
- 44 - [นกหวีด]
- 45 - [นกหวีด]
- 46! - [นกหวีด]
- 47 - [นกหวีด]
- 48 - [นกหวีด]
- 49 - [นกหวีด]
- 50 - มึงจะนับทำไม ไอ้บ้า!
[เพื่อนๆ บ่นระงม]
นี่ ซื่อบื้อ!
- ยังกินข้าวลงอีกเหรอวะ หา - [เพื่อนหัวเราะ]
- [ผู้หญิง] สมควรโดนแล้ว - [โรบิน] กินให้อร่อยนะ ขอโทษๆ
- นี่ ไอ้เวรเอ๊ย - โอ๊ย
- น่าอร่อยนะ - เออ กินให้อร่อย
- กินให้อร่อยนะ - ให้ตายดิ
- กินให้เยอะๆ นะ - นี่อร่อยนะ
[โรบินร้อง]
[ดนตรีทะเล้น]
[แชนีคำราม]
ไข่ดาวอร่อยนะ
ต่อไปนี้
มากินข้าวเที่ยงด้วยกันเถอะ
[โรบิน] หืม อืม
- เฮ้ย ไอ้เจ้าพ่อซื่อบื้อห้องสาม! - [เพื่อนอุทานตกใจ ห้าม]
- อ๊ะ ไม่ใช่ๆ ไม่ใช่แบบนั้น - อ้าว
- อย่าทำแบบนั้น - มีเรื่องจะบอก มีเรื่องจะบอก
- นี่ๆ นี่ - เออๆ ไปเถอะ
- ทำไมล่ะ เฮ้ย อะไรวะ - [ดนตรีหยุด]
โอ๊ย [ซี้ด] อะไรอ่ะ
กินข้าวกัน
[ดนตรีอ่อนโยน]
[โรบิน] ตอนนั้นเป็นครั้งแรกเลยละ ที่มีคนอยู่ข้างเดียวกับผม
แชนีเป็นคนแรกเลยที่ทำแบบนั้น
แบบนี้เองเหรอโรบิน [สะอื้น]
แต่ช่วยปล่อยฉัน ก่อนที่จะเล่าเรื่องยาวๆ แบบนั้นได้มั้ย
ฉันเจ็บมากเลยน้องชาย มันเจ็บว่ะ
- [กระดูกร้าว] - [ร้องเสียงหลง]
[โอดโอย]
ถ้าจะซ่อนตัวก็ซ่อนเถอะ
นี่ๆ นี่ๆ กินข้าวก่อนแล้วค่อยไปดีมั้ย
นี่ คุณยายห่อมาให้เลยนะ โรบิน!
นี่!
คะ ใบลาออกเหรอ
ใช่แล้ว เขาบอกว่าจะกลับไปโซลน่ะ
ฮะ ไม่นะ ทำไมอยู่ๆ ก็ไปไม่ลา ไม่จัดงานเลี้ยงอำลาด้วย
เพราะแบบนี้ถึงบอกว่าอย่าให้ใจ กับพวกคนเมืองที่เย็นชาพวกนั้นไง คุณนายอง
เฮ้อ ไอ้คนใจร้าย
- ฮึ่ย! - โอ๊ย
โอ๊ย ตกใจหมด
[จิ๊ปาก]
เห็นมั้ย เขาไม่คิดจะผูกพันด้วยตั้งแต่แรกแล้ว
โอ๊ย ไอ้สารเลวเอ๊ย
[ร้องสะดุ้ง] ทำไม อะไร ทำไม
- [หอบ] - [คุณยาง] มีอะไร
เขาบอกว่า… จะไปโซลจริงเหรอครับ
ครับ แล้วทำไมเหรอครับ
เห็นมั้ยนะ
(ช่วยทิ้งให้ด้วยครับ)
[แตรรถดังแว่วๆ]
[ทุบประตู]
แชนีอยู่ที่ไหนครับ
กลับไปแล้วครับ ผมไม่รู้อะไรครับ
[ครางเจ็บปวด]
[ดนตรีระทึกคุกคาม]
[ป้าเจ้าของห้อง] ตึงตังอีกแล้วนะ!
หนุ่มศาลาว่าการ ฉันจะแจ้งตำรวจจริงๆ แล้วนะ หา
จริงๆ แล้วผม… [สูดน้ำมูก]
แรงเยอะขึ้นเรื่อยๆ ตั้งแต่เมื่อกี้แล้วละครับ
[ร้องไห้] แต่ไม่ว่าจะเจ็บใจมากแค่ไหน
แรงมันก็ไม่หายไปสักทีนี่ละครับ
ปล่อยแล้วค่อย… คุยกันครับ
บอกก่อนว่าแชนีอยู่ไหน
ทำอะไรกับเธอ!
อาจารย์
ส่งตัวเธอให้พวกนั้นจริงเหรอ
อาจารย์
ทรยศพวกเราจริงๆ เหรอครับเนี่ย!
[อุนจองหายใจแรง]
[ดนตรีกดดันตึงเครียด]
[ดนตรีหยุด]
[โรบินฮึบ]
[ดนตรีฮีโร่ยิ่งใหญ่]
[โรบินเหวอ]
[โรบินเค้นแรง]
[ดนตรีระทึกตื่นเต้น]
[เพลงสายเข้า]
[ดนตรีเบาลง]
[โรบินครางออกแรง]
- ฮัลโหลครับ - [คยองฮุน] นี่ คังโรบิน อยู่ไหน
สุดท้ายก็ไปหาไอ้โจ๊กกวนโอ๊ยงั้นเหรอ
- ตอนนี้เจ้าของร้านอิ่มเอมใจกำลังวุ่นวาย - [สายเข้า]
[คยองฮุน] หาตัวนายกับแชนีอยู่เลยนะเนี่ย
[จอนบก] ฉันยายอึนแชนีนะ
[ฮึดฮัด]
[โรบินโอดโอย]
- [โรบินคราง] - [อุนจองหอบ]
พูดได้เลยครับ
[จอนบก] ฉันอยากจะขอเจอเธอหน่อย
ช่วยมาเจอหน่อยได้มั้ย
[คยองฮุน] นายไม่เป็นไรใช่มั้ย
ช่วยบอกทีว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น หา นี่ ฮัลโหล
คุณลุงครับ
- ช่วยด่าผมหน่อยครับ - [คยองฮุน] แกฟังอยู่หรือเปล่าวะเนี่ย!
ถ้าฉันจับแกได้ แกตายแน่!
[ดนตรีอ่อนโยน]
(สิ่งที่อยากทำก่อนตายของคุณอึนแชนี)
(1 พิชิตยอดเขาคิลิมันจาโร 2 ไปดูแสงเหนือ)
(3 ไปดูคอนเสิร์ตเดอะเฮลลูชั่นแสดงที่เกาหลี)
(ไหนๆ ไปแล้วก็เที่ยวโซลหน่อย)
(4 คิส จุ๊บ)
(5 กินเค้กทั้งก้อน)
(7 กินกาแฟยามเช้า)
(9 มีแฟน 10 อยู่จนอายุเกิน 30)
[ดนตรีเบาลง]
(อยู่จนอายุเกิน 30)
[แชนี อ่อนแรง] ฉันขอถามอะไรสักอย่างได้มั้ย
ในบรรดาคนที่ฉันจะช่วยได้
รวมอาจารย์ด้วยรึเปล่า
หมายถึง 3972 เหรอ
ถ้าอย่างงั้น
เธอก็ช่วยเด็กคนนั้นแล้วละ
เพราะเขาส่งตัวเธอมา
เขาถึงได้ไปเจอแม่ไง
อะไร
ถ้าเป็นแบบนั้น
ก็โกรธเขาไม่ได้น่ะสิ
[สะอื้น]
แม่เขาเหรอ
จะชนะได้ไงล่ะ
[หายใจสั่น]
[จอนบก] เสร็จแล้วละ ออกมานี่ได้แล้ว
(อยู่จนอายุเกิน 30)
ฉันได้ยินจากอึนกาแล้ว
ว่าเป็นวุนเดอร์คินเดอร์
ขอโทษนะ
ที่เรียกมาเพราะว่า
ต่อไปน่าจะไม่มีโอกาสได้พูดคำว่าขอโทษอีกแล้ว
[หายใจลึก]
ก่อนจะไป
อย่างน้อยก็อยากให้ได้กินข้าวสักมื้อนึง
เอ้า
ถึงจะไม่ใช่เรื่องที่จะแก้ไขอะไรได้
แต่อย่างน้อยก็เป็นสิ่งที่ฉันพอจะทำได้
ตามที่บอกเลยครับ
มันไม่ใช่เรื่องที่จะปลอบกันได้ด้วยข้าวแค่มื้อเดียว
- ขอตัวกลับก่อนนะครับ - [จอนบก] แชนีอยู่ที่ไหน
ช่วยบอกเรื่องนั้นหน่อย
หรือว่า
ส่งตัวเธอไปให้กับฮาวอนโด
ฉันไม่ได้ขอให้นายไปช่วย ฉันจะเป็นคนไปช่วยเอง
แค่บอกมาว่าแชนีอยู่ไหนก็พอ
เธออยู่ที่ไหน
[ดนตรีอ่อนโยน]
น่าจะ
สายเกินไปแล้วครับ
ไม่นะ
หลานฉันมันอึด
เขาไม่ยอมแพ้อะไรง่ายๆ หรอก ฉันรู้ดี เพราะเขาเป็นหลานฉัน
ขอโทษด้วยครับ
แต่พอบอกให้มา เขาก็มาจริงๆ นะ ทั้งที่เป็นคนทรยศ
คุณลุงก็มาตอนบอกให้มาเหมือนกันนี่ครับ
ไหนบอกว่าจะไปซ่อนตัวไง
เชอะ
นี่ [สะดุ้ง]
[โรบินครางตกใจ]
โอ๊ะ อะไรวะ
คุยกับเจ้าของร้านอิ่มเอมใจเสร็จแล้วเหรอ
ปกติกว่าที่คิดแฮะ
อาจารย์!
เฮ้ย เฮ้ย! คังโรบิน อย่าไปยุ่ง!
[โรบินหอบ]
จะไปไหนเหรอครับ จะไปช่วยแชนีเหรอครับ
พนันหมื่นวอนว่าไม่ใช่
- จะไม่ไปช่วยแชนีจริงๆ เหรอ - พนันด้วยชื่อเลยว่าไม่มีทางไปช่วยหรอก
[อุนจอง] คิดว่ายังไงมันก็ไม่มีความหมายอยู่ดี
[ลมหายใจครืดคราด]
นั่นคือเด็กคนนั้นเหรอ
[หญิง] ค่ะ
แบบนี้นี่เอง
[ดนตรีหม่นหมองอ่อนโยน]
[อุนจอง] ชีวิตของใครจะเป็นยังไง
มันก็ไม่เกี่ยวกับผมเลย
- โธ่เอ๊ย อาจารย์อ่ะ! - สรุปว่าจะชิ่งหนีไปจริงเหรอ ใช่มั้ย!
[คยองฮุนครางตกใจ]
[อุนจอง] คนที่น่ารำคาญ
และก็วุ่นวายพวกนี้…
คุณโจ๊กกวนโอ๊ย!
[แชนี] เราก็รู้กันแหละ ไม่ค่อยยินดีสักเท่าไหร่
ทำอะไร หมอนี่ดื้อจริงๆ
เพราะยังไงเราก็ชอบอาจารย์อยู่ดี
ถ้าคนอื่นไม่อยากทำก็จบแค่นั้นเลยนี่
แต่อาจารย์ไม่อยากช่วย
สุดท้ายก็ช่วยอยู่ดี
ทำไมนะ
เพราะเป็นพวกเดียวกัน
อาจารย์!
[อุนจอง] ทั้งที่ไม่รู้จักกาลเทศะ
ไม่คิดหน้าคิดหลัง พุ่งใส่อย่างเดียว
ผมอยากจะหาเธอ
อยากรู้ว่าสิ่งที่เคยสูญเสียไปคืออะไร
ถ้าหาคุณแม่เจอแล้ว
อย่างน้อยก็คงจะแก้ไข
ชีวิตให้กลับคืนมาได้บ้าง
เพราะแบบนั้น
เพราะงั้นผมก็เลย…
ไม่สมเหตุสมผลซะเลย
ไอ้พวกคนที่…
อ่อนโยนและใจดี
[คยองฮุน] ทำไม อะไร
มี อะไรไม่สบายใจรึไง
[ดนตรีเบาลง]
จะโทรหาคริสตจักรไถ่บาปชีวิตนิรันดร์
- ให้มาจับพวกเราด้วยเหรอ - เฮ้ย!
[ดนตรีระทึกตึงเครียด]
ต้องการคนน่ะครับ
[จอนบก] เท่าไหร่ล่ะ
มากเท่าไหร่ก็ยิ่งดีครับ
ร้อยคน
ไม่สิ 200 คน
- โอเค ได้ - [ดนตรีระทึกขึ้น]
ขอโทษนะครับคุณยาง
รบกวนแค่ครั้งนี้ครั้งเดียวครับ
[คุณยาง] เห็นเมินใส่กัน เหมือนจะไม่เจอกันอีกแล้ว
ดูเหมือนจะปรับตัวเข้าสังคม ตามกลุ่มที่ไปทำงานด้วยแล้วสินะ
- คน… - อะไร อะไร
ขอร้องละนะครับ
(แผนกที่อยู่อาศัย)
[เพลงมาร์ชทหารฮึกเหิม]
[คุณยาง] ชัยชนะ ทำให้ดีที่สุด รุ่น 560 ยางซอกอู!
ชัยชนะ!
- [ร้องปลุกใจ] - มีอะไรเหรอ
- ครับ ดื่มเครื่องดื่มชูกำลังก่อน - ขอบใจ แต่มีอะไร
- ครับ ขอใช้คอมพิวเตอร์หน่อยนะครับ - อะไรนะ… ไถ่บาป
เดี๋ยวๆ เดี๋ยวก่อนๆ
เฮ้ย จะไปแหย่รังแตนทำไมกัน แบบนี้…
นี่เหล้าๆ เหล้าเป็นไง เหล้าๆ ชอบเหล้านอกใช่มั้ย
- แดโพ - ครับ แดโพ ดีกรีแรงครับ แดโพ
- เดี๋ยวนะ นั่นมัน… - ครับ ดีมากเลยครับ
(สถานสงเคราะห์สวีตโฮม)
(คริสตจักรไถ่บาปชีวิตนิรันดร์)
ได้มาแล้วละ แปลนของคริสตจักร
[โรบินเฮือก]
ขอบคุณมากครับคุณยาง
[คุณยาง] ยิ้มเป็นด้วยเหรอเนี่ย
นี่ ในที่สุดก็เหมือนคนหน่อย
นี่ ฉันนึกว่านายมีช่องใส่ถ่าน อยู่ที่ข้างหลังซะอีกนะ ไอ้บ้าเอ๊ย
[แกล้งหัวเราะ]
[หัวเราะ]
จริงๆ แล้วผม…
เป็นแบบชาร์จไฟครับ
[หยุดหัวเราะ]
[โรบินหัวเราะแห้งๆ]
[ขำ]
220 โวลต์นะ
[หัวเราะก๊าก]
[ดนตรีทะเล้น]
[ดนตรีหยุด]
[อุนจอง] ตรงนี้มันเปิดโล่งเกินไปหน่อย
ทางนี้ก็ ดูเหมือนจะเข้าไป ถึงทางระบายน้ำได้ยาก
[โต๊ะสั่นกระแทก]
เราไปแจ้งความกับตำรวจกันเถอะ
นี่มันเกินความสามารถของเราแล้วนะ
จะแจ้งว่าอะไรล่ะครับ
[ถอนหายใจหงุดหงิด] ให้ตายเถอะ
มีวิธีมั้ยล่ะ จะเชื่อหรือไม่ก็ต้องพูดตามความจริง
เราก็ทำตามหน้าที่ของเรา แล้วก็ถอนตัวกันเถอะ
ยังไงก็ไม่เชื่อ
เพราะอย่างแรกที่คนพวกนั้นทำน่ะ คือปิดปากพวกตำรวจ
งั้นก็ยิ่งไม่ใช่เรื่องที่ควรเข้าไปยุ่ง
ตำรวจยังทำอะไรไม่ได้ แล้วพวกเราจะทำอะไรได้ล่ะ หา
แล้วนายล่ะ เป็นใครกัน
แชนีเป็นเพื่อนผมนะ
- [ถอนหายใจเพลีย] - ผมต้องช่วยเธอให้ได้
จากแรงเด็กหกขวบกลายเป็นหนุ่มกล้ามวัย 30
แล้วจะทำอะไรได้เหรอ หา
ต่อให้มีพลังพิเศษ ตอนนี้ก็อยู่ในระดับที่พอๆ กับคนอื่นเขาเท่านั้น
- แค่นั้นมันจะไปทำอะไรได้ หา! - [ดนตรีตึงเครียด]
เข้าใจผิดคิดว่าตอนนี้ ตัวเองยอดเยี่ยมยิ่งใหญ่มากเลยรึไง
เทียบกับวุนเดอร์คินเดอร์แล้วนายน่ะอ่อนสุดๆ
ถ้ายังเสียดายชีวิตอยู่ละก็ อยู่เฉยๆ เถอะ
อย่าคิดเข้าไปยุ่งเลยน่า
คิดว่าออกหน้าแล้วจะทำอะไรได้งั้นเหรอ หา!
[คยองฮุนกรี๊ดเสียงหลง]
[คยองฮุนหายใจสั่น]
เหมือนจะมีเรื่องที่ทำได้อยู่นะ
อืม
ต่อไปนี้เราจะฝึกเหมือนสู้จริงกันนะครับ
จะเชื่อคุณได้ไง
ไม่รู้ว่าจะกลายเป็นไอ้โจ๊กกวนโอ๊ยเลวเมื่อไหร่
ถ้าเปลี่ยนใจหลังทุกคนเข้าไปช่วยอึนแชนีแล้วล่ะ
[เสียงอ่อน] โอเค ได้ รู้ว่าสถานการณ์ตอนนี้มันคับขัน
และน่าเห็นใจ
แต่เราก็ต้องเอาชีวิตไปเสี่ยง เพื่อช่วยเธอด้วยเหรอ
เฮ้ย คังโรบินพูดอะไรมั่งสิ แบบนี้มันไม่ถูกนะเว้ย
[สะดุ้ง] ไอ้เวรนี่
อะไร สายตาแบบนั้น
คนอื่นว่าไปอย่าง แต่พอเป็นนายมองฉันแบบนั้นแล้ว
รู้สึกเหมือนตัวเองเป็นคนไม่มีค่าเลยจริงๆ
คุณก็ไม่มีค่าจริงๆ เหมือนกันนั่นแหละครับ
ไปเถอะอาจารย์ แค่พวกเรา
อ้าว
เดี๋ยวก่อน ใครบอกว่าจะไม่ไปล่ะ
โอเค ได้เลย
เข้าใจแล้ว ฉันไปก็ได้
แต่ว่าฉันมีเงื่อนไข
ต้องแจ้งความด้วยชื่อของฉันนะ
- ได้ - ได้
[เพลงประกอบลึกลับตื่นเต้น]
(ศาลาว่าการเมืองแฮซอง)
[คยองฮุน] โค้ดเนมคือ
พวงหรีดดอกไม้งานศพ
[โรบิน] เราจะไปถึง ก่อนที่หัวใจของแชนีจะถูกขโมยไปมั้ย
[อุนจอง] เงียบแล้วก็
รีบไปเถอะครับ
ถ้าสายเกินไปอาจจะไร้ประโยชน์
(อึนแชนี)
[ดนตรีหลอนชวนอึดอัด]
[หนูร้อง]
ฮึ่ย โอ๊ย! หงุดหงิดจัง
สรุปว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่
ทำไมถึงขังพวกเราเอาไว้ไม่ให้ออกไปข้างนอก
จูรันรู้อะไรบ้างมั้ย
- เหมือนคุณพ่อจะเจอเด็กคนนั้นแล้ว - [โฮรัน] เด็กนั่นเหรอ
เด็กผู้เป็นนิรันดร์น่ะเหรอ เจอแล้วเหรอ
แล้วทำไมเขาถึงไม่บอกอะไรเลย
ถ้าเจอเด็กผู้เป็นนิรันดร์ก็น่าจะเรียกเราไปสิ
นี่มันแปลกๆ อยู่นะ
มีแค่ฉันที่คิดอย่างงั้นเหรอ
คงจะมีเหตุผลนั่นแหละ
รอไปก่อนก็แล้วกัน
[ถอนหายใจรำคาญ]
[พัลโฮ] ก็รู้นี่ว่าคุณพ่อเกลียดการสอดรู้
หรือถามเรื่องที่ไม่จำเป็นที่สุด
โอ๊ย
เราก็ลองหาด้วยวิธีอื่นก็ได้นี่
พี่คะ หรือว่า…
บ้าไปแล้วเหรอ
[ประตูเปิด]
- [จูรัน] คุณพ่อคะ - ตอนนี้ยุ่งอยู่ ไว้ทีหลังนะ
ได้ยินว่าเจอเด็กผู้เป็นนิรันดร์แล้ว
บอกเราหน่อยสิคะ
ทำไมถึงปิดเรื่องเด็กคนนั้นจากพวกเราล่ะ
สงสัยอะไรอย่างงั้นเหรอ
[ดนตรีกดดัน]
[จูรัน เสียงก้อง] บอกเรามาสิคะ
ปิดบังอะไรพวกเราอยู่เหรอ
ตอบมาสิคะ
ตอบมาเถอะค่ะคุณพ่อ
ความเชื่อนั้นคือ…
[ดนตรีหยุด]
ความแน่ใจในสิ่งที่เราหวังไว้
และมั่นใจในสิ่งที่เรามองไม่เห็น
[ดนตรีตึงเครียด]
ถ้าไม่เชื่อพ่อ พวกเธอก็ไม่มีวัน ได้เห็นสิ่งที่ตัวเองหวังหรอกจูรัน
ลูกน่ะมีพลังที่พ่อรักมากที่สุดอยู่นะ
และก็เป็นพลังที่พ่ออยากมีมากที่สุดด้วย
แต่ไม่ได้แปลว่า
ลูกจะเอามันมาใช้กับพ่อได้นะ
ผู้ใหญ่ยุนติดต่อมาครับ
ตอนนี้มีฝูงชนรวมตัวกันอยู่ข้างนอกอาคารครับ
มีปัญหาอย่างงั้นเหรอ
ไปดูหน่อยซิ
[ปิดประตู]
[ดนตรีตึงเครียด]
[จูรันหายใจสั่น]
ลูกเป็นธิดาแห่งความศรัทธา จูรัน
ลูกเป็นเหมือนกับลูกคนแรกของพ่อ
พ่อจะช่วยลูกก่อนเป็นคนแรก
เพราะฉะนั้น
อย่ามาทดสอบอะไรพ่อเลยนะ
ความสงสัยและไม่ไว้ใจ มีแต่จะกัดกร่อนจากข้างในนะ
[หายใจสั่น]
ค่ะ
คุณพ่อ
[หายใจสั่น]
[ชาย] คืนครอบครัวของพวกเราออกมาซะ!
[ฝูงชน] คืนมาซะ คืนมาซะ!
[ชาย] พวกลัทธิหลอกลวงออกไปซะ
[ฝูงชน] ออกไปซะ ออกไปซะ!
[ชาย] คืนครอบครัวของพวกเราออกมาซะ
[ฝูงชน] คืนมาซะ คืนมาซะ!
พวกลัทธิหลอกลวงออกไปซะ
[ฝูงชน] ออกไปซะ ออกไปซะ!
- [หญิง] โปรดช่วยเราด้วย - [ชาย] ล้างสมอง อาชญากร
คริสตจักรไถ่บาปชีวิตนิรันดร์ออกไปซะ!
[ฝูงชน] ออกไปซะ ออกไปซะ!
[ชาย] คืนครอบครัวของพวกเราออกมาซะ!
[ฝูงชน] คืนมาซะ คืนมาซะ!
[ชาย] พวกลัทธิหลอกลวงออกไปซะ
[ฝูงชน] ออกไปซะ ออกไปซะ!
- [ชาย] คืนครอบครัวของพวกเราออกมาซะ! - [ถอนหายใจ]
ติดต่อตำรวจแล้วรึยัง
ครับ เขาบอกว่ากำลังมาครับ
[ฝูงชน] ออกไปซะ ออกไปซะ!
[ชาย] คืนครอบครัวของพวกเราออกมาซะ!
[ฝูงชน] คืนมาซะ คืนมาซะ!
[ชาย] พวกลัทธิหลอกลวงออกไปซะ!
[ฝูงชน] ออกไปซะ ออกไปซะ!
[ชาย] คืนครอบครัวของพวกเราออกมาซะ
[ฝูงชน] คืนมาซะ คืนมาซะ!
[ชาย] ล้างสมอง กลุ่มอาชญากร คริสตจักรไถ่บาปชีวิตนิรันดร์ออกไปซะ!
[ฝูงชน] ออกไปซะ ออกไปซะ!
[ชาย] เอ้าทุกคน รวบรวมความโกรธของเรา และระบายมันออกไป!
[ฝูงชนโห่ร้องเกรี้ยวโกรธ]
[ดนตรีลึกลับ]
[ขยับเหล็ก]
[เหล็กกระทบกึงกัง]
[จุนโม] ขอบใจนะ
ฉัน 4204
[ดนตรีลึกลับมหัศจรรย์]
ต้องขอบคุณที่เกิดไฟไหม้วันนั้น ถึงหนีออกมาได้ ก่อนจะถูกนำไปทดลอง
เพราะยังมีเด็กแบบฉันอีกตั้ง 20 คน
เพราะนายเลย
ทุกคนถึงปลอดภัยและใช้ชีวิตตัวเองอยู่
ถ้านายต้องการ
ไม่เป็นไร
[ดนตรีระทึกโหมยิ่งใหญ่]
[ดนตรีชะงัก]
[ดนตรีพิศวงคึกคัก]
[กดมือถือ]
ทุกคนเข้าไปแล้วครับ
(สถานีตำรวจแฮซอง)
ทำไมเอาไอ้นี่มาด้วย
[ดนตรีตึงเครียด]
[ดนตรีเบาลง]
[กระซิบ] อะไร
[พ่นหายใจ]
[เฮือกหายใจ]
[ถอนหายใจ]
[ชาย] บราเธอร์ฮยองรก
บราเธอร์ซูฮยอก
- [ดนตรีสื่อลางร้าย] - รีบๆ ออกมาสิครับ
ผมไม่ชอบทำอะไรแบบนี้เลย
[ครางตกใจ]
- [ร้องสะดุ้ง] - รักนายนะ มานี่มา
[ดนตรีร็อคเร้าใจ]
โอ๊ย
ไม่รักแล้ว ไปเลยไป๊
ขอโทษด้วย
[ดนตรีเบาลง]
ไม่อยากจะพูดหรอกนะว่า ทั้งหมดนี่เป็นเพราะมือเหนียวหนึบของฉันเอง
อาจารย์ครับ ต้องไปทางไหนเหรอครับ
แป๊บนึงนะครับ
ตรงนี้มีประตูด้วย
หา มานี่ดิ
ลองเปิดประตูดูก็รู้แล้ว
[ฝีเท้าวิ่งเหยาะๆ เข้ามา]
[โรบิน] ฮะ ทำไมๆ
ไม่เห็นเลย
[โรบินเฮือก]
[ดนตรีลุ้นกึ่งทะเล้น]
สวัสดีครับ
[ฝูงชนประท้วงแว่วๆ]
ทำไมยังสลายการชุมนุมไม่ได้อีก ตำรวจก็มาแล้วนี่
เอ่อ คือว่าส่งกำลังคน ไปแล้วครับ แต่ว่า… [ครางสะดุ้ง]
(หนังสือแจ้งการชุมนุมกลางแจ้ง)
[ดนตรีระทึก]
นี่คือสิทธิและเสรีภาพของการชุมนุม
ช่วยอธิบายแบบนั้นด้วย
- [ผู้ประท้วง] คริสตจักรไถ่บาปชีวิตนิรันดร์… - ไอ้พวกนี้รับเงินไปกินกันตั้งเท่าไหร่
[ถอนหายใจ]
[มือถือสั่นสายเข้า]
มีอะไรอีก
[ครางเจ็บปวด]
พวกผู้บุกรุกครับ
[คราง]
[ถอนหายใจ]
พี่คะ พี่พัลโฮ!
[เครื่องดังเป็นจังหวะ]
[หายใจครืดคราด]
ตาแก่นั่นไปทำอะไรอยู่ตรงนั้นล่ะเนี่ย
[วอนโด] หัวใจของเธอ
จะถูกปลูกถ่ายให้ท่านนั้น
[แชนี] หืม
[ดนตรีอึดอัด]
ไหนบอกว่าจะช่วยโลกไง
ไหนบอกว่า…
แค่ฉันคนเดียวก็ช่วย
ผู้คนได้มากมายแล้วไง
แต่สุดท้าย
จะเอาไปให้ตาแก่นั่นเหรอ
[วอนโด] ไม่ต้องรู้สึกไม่ยุติธรรมหรอก
เดิมทีทุกอย่างที่อยู่บนโลกนี้น่ะ
ก็ไม่ยุติธรรมและไม่มีเหตุผล
เป็นความจริงที่ไม่น่าพอใจอยู่แล้ว
ไม่นะ ไม่นะ
แต่ว่าเรื่องนี้มัน
ต่างกับที่พูดเลยนี่นา
ทำไมฉันต้องตายเพื่อช่วย
ตาแก่นั่นคนเดียวด้วยล่ะ
ทำไม
เพราะยังไงเธอ
ก็ไม่มีค่าอะไรอยู่แล้ว
[ดนตรีระทึกชั่วร้ายขึ้น]
[จูรัน] ตายด้วยความ…
ตายด้วยความ…
[จูรัน] เต็มใจ
เต็มใจ
แต่ฉันไม่อยากตายนี่ [เฮือก]
[ดนตรีหยุด]
[หายใจแรง]
[หายใจสั่น] ฉันน่ะ
ทำไมฉันจะไม่มีค่ากันล่ะ
ฉัน
เป็นทุกอย่างในโลก
[ดนตรีอ่อนโยน]
[แชนี] ของคุณยายของฉัน
และเป็นเพื่อน
เพียงแค่คนเดียวเท่านั้นของโรบิน
เป็นอะดรีนาลีน
ของคุณลุงคยองฮุน
และก็
อาจารย์
ของอาจารย์…
[ดนตรีลุ้นระทึก]
[แชนี] ของอาจารย์…
[สวิตช์ดับไฟ]
[ฮึดฮัดต่อสู้ กระแทก]
[เฮือกตกใจ]
[ดนตรีตึงเครียด]
ถึงจะไม่เต็มใจแต่ว่า
พวกเดียวกัน
[ดนตรีระทึกแนวเท่]
[คยองฮุน] อยู่ไหนน่ะ นั่นเหรอ
- นี่ ไอ้สีขาวนั่นแชนีรึเปล่า - [โรบิน] แชนี แชนี!
- แชนี! - [คยองฮุน] อึนแชนี
- แช… แชนี - แชนี ไม่นะ ทำไงดี คุณพระ
[คยองฮุน] แชนี ยังมีสติอยู่หรือไม่มีเนี่ย
ลุงคยองฮุนเองนะ เป็นอะไรมั้ย
- แชนี - [โรบิน] ทำไงดีเนี่ย
- แชนี - โอ๊ย ออกไปเลยนะ โธ่เอ๊ย
[คยองฮุน] แชนี!
[ดนตรีตึงเครียด]
- [คยองฮุน] นี่อะไรน่ะ - [ขึ้นลำปืน]
[คยองฮุนร้องเสียงหลง]
[โรบิน] หยุดนะ
- [คยองฮุน] เสียงอะไรน่ะ เสียงปืนเหรอ - [โรบิน] ปืน นี่ๆๆ จับฉันหน่อย
[คยองฮุนกับโรบินร้องแหกปาก]
- [ร้อง] เร็วเข้าคุณลุง - ทำไงดีๆ ทำไงดี
- เร็วสิ - [คยองฮุน] ทำไม อะไร
ทำไงดี เอามา ทำยังไงดี รู้แล้ว!
หวัดดี ฉันมุนมีฮี
[ยามร้อง]
- [โรบิน] ทางนี้ - [คยองฮุน] โรบิน
[เพลง "Creep" ของ Radiohead บรรเลง]
[ฮึดฮัดต่อสู้ กรีดร้อง]
- โอ๊ะ แชนีเป็นไรมั้ย - เป็นไรมั้ย
[คยองฮุนร้องแหกปาก]
จิ้มตาทำไม จอมห่วยแตก!
โอ๊ย ตาฉัน!
[ครวญคราง] มองไม่เห็น
[คยองฮุน] นี่ จับเธอไว้ จับไว้!
[แชนีครางขัดขืน]
ยังไงก็รู้สึกผิดสินะ
ผมไม่ได้ทำเพื่อคุณอึนแชนี
ผมมาช่วยพวกนั้นต่างหากละครับ
เพราะถ้าคุณผูกใจเจ็บแล้ว
จะจองเวรไม่เลิกนี่นา
ชิ
งั้นก็ไปอยู่โน่นเลยไป
ก่อนที่จะผูกใจเจ็บ
ไม่ครับ
[ดนตรีอ่อนโยนหวานซึ้ง]
[ดนตรีเบาลง]
เป็นเพราะเมื่อกี้โดนจิ้มตาเหรอ เลยมองไม่ชัด
- [โรบินเงิบ] - ทำอะไรกันอยู่น่ะ
หยึย
คุณอึนแชนีไปเถอะ
ไปที่ที่ปลอดภัย
[ใจเต้นแรง]
[ดนตรีหยุด]
[ถอนหายใจ]
[สัญญาณเตือนภัยดังแว่วๆ]
- แบบนั้นแหละ - อีกแล้ว
แบบนั้นแหละ
[เหล็กลั่น]
[ดนตรีระทึกตึงเครียด]
[คยองฮุน] อะไร อะไร!
จอมห่วยแตก ทำไมถึงหายไปคนเดียวดื้อๆ แบบนี้ล่ะ
ทำคุณบูชาโทษ บอกแล้วว่าไม่ควรมาช่วย
ความซวยเลยตกอยู่ที่เรา รู้ไรไม่เท่ารู้งี้
[หายใจสั่น] คุณลุง ถ้ากลัวก็ช่วย ด่าอยู่ข้างหลังผมไปเลยนะคุณลุง
ไอ้สัตว์นรกเอ๊ย ไอ้สารเลวแม่ย้อย
ไอ้ซื่อบื้อโง่เหมือนควาย ไอ้เวรกางเกงประหลาด แบบนี้แซ่บพอมั้ย
[โรบินหายใจแรงเคียดแค้น]
[คยองฮุนร้องเสียงสั่น]
[ดนตรีอ่อนโยน]
[เพลงประกอบลึกลับตื่นเต้น]
[วอนโด] แต่ว่าเธอมันไม่มีอะไรเลย
[แชนี] ไม่นะ
ไม่ใช่ว่าไม่มีอะไรสักหน่อย
ฉันแค่ยังไม่ได้ทำอะไรเลยต่างหาก างเกงประหลาด แบบนี้แซ่บพอมั้ย