[ดนตรีหม่นหมองวังเวง]
[อุนจองครางออกแรงปั๊ม]
[อุนจองหายใจแรง]
[ดนตรีระทึกตื่นเต้น]
[หายใจเฮือก]
[อุนจองคิด] ไม่น่าจะเป็นไปได้
จะเป็นไปได้ยังไง
ไม่น่าใช่ แต่ว่า
ทำไมเธอ…
โอ้ะ
อาจารย์
[เพลงประกอบลึกลับตื่นเต้น]
(The WONDERfools: คนมหัศจรรย์พลังรั่ว)
(ตอนที่ 5 เธอคือคนเดียวที่ต้องการ)
[หายใจเฮือก]
[ดนตรีปริศนาพิศวง]
[เฮือก]
[พัลโฮครางเจ็บปวด]
[หายใจสั่น]
บอกให้หาเด็กผู้เป็นนิรันดร์ ไม่ใช่ให้ไปก่อเรื่อง
[พัลโฮ] แค่ช่วยลางบอกเหตุวันสิ้นโลกเอาไว้
จากใครกัน 3972 เหรอ
พี่คะ หรือว่า
กังวลว่าเขาจะหาเด็กคนนั้นเจอก่อนเราเหรอ
หุบปากไปเลย ก่อนที่จะซัดขึ้นไปติดเพดาน
แล้วฉันล่ะ อยู่เฉยๆ งั้นเหรอ
ก็บอกแล้วว่าอย่าใช้พลังพร่ำเพรื่อ!
บอกกี่ครั้งแล้วว่าถ้าแย่กว่านี้มันจะอันตราย
ถึงจะโมโหก็อดทนหน่อย
จนกว่าคุณพ่อจะหายารักษาได้ รู้มั้ย
โฮรันก็ด้วย
หยุดแล้วรีบขอโทษพี่เขาเลยนะ
ขอโทษ
[ทำเสียงล้อเลียน]
เธอคิดว่าหมอนั่นจะกลับมาหาพวกเรารึยังไง
ยังไงก็ไม่มีที่ให้ไปอยู่ดี
ทำไมเธอถึงใจดีกับหมอนั่นทุกครั้งเลยล่ะ หา
อืม…
เพราะเขาหล่อ
- [ฝีเท้าเดินออกไป] - [แค่นขำ]
[สัญญาณดังเป็นจังหวะ]
[ดนตรีเปียโนนุ่มนวล]
[เคาะกระจก]
ทีนี้ก็ไม่เจ็บแล้วใช่มั้ย
[หัวเราะ]
[โฮรัน] เพราะว่าเขายิ้ม
แค่ตอนที่อยู่กับฉัน
เพราะว่าเขายิ้ม
[ประตูเหล็กปิด]
[โรบินฮึบออกแรง]
[เหล็กดังกึงกัง]
[ปิดประตูเหล็ก]
[หอบ]
ทำไมถึงไม่มีอะไรเลยล่ะเนี่ย หืม
ทั้งของสำคัญ
และของที่น่าจดจำ
ไม่มีอะไรเลยเหรอ
อาจจะเพราะว่าอยู่ที่นี่แค่แป๊บเดียวหรือเปล่า
[โรบินผ่อนแรง หอบ]
แต่ปกติแล้วก็น่าจะมีรูปถ่ายสักใบไม่ใช่เหรอ
[ลากเก้าอี้ดัง]
[ป้าเจ้าของห้อง] ห้อง 203! เสียงดังอีกแล้วนะ
ฉันได้ยินเสียงลากเก้าอี้นะ!
[โรบินเค้นแรงต่อเนื่อง]
[เก้าอี้ลั่นเบาๆ]
[ฮึบ] โอ๊ย แชนี ฉันทำคนเดียวไม่ไหวแล้ว
ช่วยฉันด้วย
[โรบินกระหืดกระหอบ]
เหอ
นี่อะไรกันเนี่ย
แผลเป็นเต็มไปหมดเลยอ่ะ แชนี
[ดนตรีปริศนาตึงเครียด]
แล้วไงต่อ ไอ้พวกที่โจมตีนาย เรียกว่าอะไรนะ
วุน… วุนเดอร์คินเดอร์
เอ่อ เรียกว่าวุนเดอร์คินเดอร์ วุนเดอร์คินเดอร์
- วุนเดอร์คินเดอร์ - วุนเดอร์คินเดอร์
วุนเดอร์คินเดอร์
โห ชื่อเท่จังเลย
งั้นเราก็เป็นวุนเดอร์คินเดอร์ด้วยเหรอ
ไม่ใช่ เขาว่าพวกเราเป็นของเสียครับ
เป็นใครมาเรียกว่าของเสีย อยากจะตบปากจัง
[โวย] แล้วพวกนั้นเป็น ของแท้อย่างงั้นเหรอ! อะไร
แต่ไม่ว่าจะเป็นของแท้หรือว่าของเสีย
ก็มีการทดลองอะไรบางอย่างจริงๆ ใช่มั้ยล่ะ
อืม
ทั้งนกพิราบที่กะพริบตาไปด้านข้าง ทั้งปลาคาร์ปที่ทำตาวิงค์ให้
ก็เป็นเพราะทำการทดลองผิดกฎหมายงั้นเหรอ
[โรบินถอนหายใจเซ็ง]
ฟีนอล! ปล่อยสารฟีนอล ก็เป็นฝีมือพวกนั้นด้วยเหรอ
โอ๊ย ไม่รู้เหมือนกัน
แต่ว่าผมกลัวจะตายอยู่แล้ว แจ้งความกับตำรวจตามใจชอบก็ไม่ได้
งั้นเหรอ
ไม่ยอมเล่าว่าเกิดอะไรขึ้น ที่ลานว่างนั่นเลยอย่างงั้นเหรอ
ครับ เลยพยายามสืบเรื่องนี้ด้วยตัวเองอยู่น่ะครับ
ว่าแต่แชนีปลอดภัยก็ดีแล้วละ
ถ้าเกิดอะไรขึ้นก็รายงาน ความคืบหน้าทั้งหมดทันที
แต่ถ้ารู้สึกว่าอันตรายก็ถอนตัวนะ
ครับคุณยาย ไม่ต้องห่วงนะครับ
[ดนตรีตื่นเต้นยิ่งใหญ่]
[แชนีถอนหายใจ]
ตลอดเวลาที่ผ่านมา
เขาใช้ชีวิตยังไงเนี่ย
[จิ๊ปาก]
อย่านะ
อย่าอะไร ก็สกปรก
อย่านะ
ขนาดนอนยังจะทำเป็นเนี้ยบอีก
เข้าใจแล้ว
จะไปเอาผ้าชุบน้ำมาให้
[ดนตรียะเยือก]
[อุนจอง] อย่าไปนะ
แม่ครับ
[ดนตรีเศร้าหมองแผ่วเบา]
ไหนว่าไม่มีแม่ไง
ฉันก็ไม่มีลูกที่หยาบคายแบบนายย่ะ
[สะอื้นแผ่วเบา] ผมกลัวครับ
[เด็กร้องไห้]
- [วอนโด] อีกรอบนึง! - [เด็กร้องไห้] พอได้แล้ว…
ผมกลัว
- [เด็ก] ไม่นะ หยุดสักทีเถอะ - [วอนโด] อีกรอบนึง!
[3972] อย่านะ มันเจ็บ!
[อุนจองหายใจสั่น]
[ข้าวของดังก๊อกแก๊ก]
[พ่นลม]
[ดนตรีอ่อนโยนเมตตา]
โอ๊ะ
โอ้
โตแล้วยังร้องไห้อีก
ถึงจะไม่มีแม่
แต่ก็โตมาดีนะ
[ฮึบออกแรง]
อึนกา หยุดเดี๋ยวนี้เลย!
[หมาเห่าแว่วๆ]
เป็นอะไรมั้ย ไม่มีเรื่องแปลกๆ นะ
[เสียงสูง] แปลกๆ ยังไงล่ะ
- [เลือดกระฉอก] - [เฮือก]
[แชนี อ่อนแรง] แสงเหนือจริงๆ ละ
ถ้าเป็นเรื่องแปลกๆ ทั่วไปก็ไม่มีหรอก
เรื่องแปลกก็คือเรื่องแปลก ไม่มีเรื่องแปลกทั่วไปอะไรหรอก
จะไปไหนน่ะ
เอ่อ
มีธุระนิดหน่อย
[จอนบก] อยู่บ้านบ้างสิ
โอ๊ย นังหลานจอมป่วนเอ๊ย
[ถอนหายใจรำคาญ]
[พ่นหายใจแรง]
[ถอนหายใจ]
[ดนตรีอ่อนโยน]
[แชนี] ดูแลตัวเองดีๆ
[ดนตรีอึมครึม]
[กริ่งคิว]
[ดนตรีขี้เล่นผ่อนคลาย]
(มีอะไรให้ช่วยไหม)
นี่
จะของแท้หรือวุนเดอร์คินเดอร์
เราหาหลักฐานแล้วก็แจ้งความไม่ได้เหรอ
ถ้าไม่ระบุตัวตนก็น่าจะได้นะ
แต่ถ้าหากถูกทำร้ายขึ้นมา จะทำยังไงกันเล่า
แต่ถ้าหากไม่ระบุตัวตนก็อดได้เงินรางวัลน่ะสิ
เอ่อ แบบว่า…
มีคนแจ้งความหลายรอบ แต่ไปตรวจสอบแล้วไม่มีอะไรผิดปกติ
ก็ต้องหาหลักฐานมาให้ได้
ถึงถามไงล่ะครับว่า เราต้องเป็นคนทำอย่างงั้นเหรอ
อ้าว ถ้าไม่ใช่เรา แล้วหมาตัวไหนมันจะทำล่ะ หา!
ลืมแล้วเหรอ
- เรามีพลังพิเศษนะ - เราอะไรกันเล่า
มีพลังพิเศษแล้วยังไง ไม่รู้วิธีใช้ด้วยซ้ำ
พูดตรงๆ นะ ใครจะยืนยันได้ ว่าไอ้โจ๊กกวนโอ๊ยจะช่วยพวกเราน่ะ หา
ถามดูก็รู้แล้วละครับ
[คยองฮุนอึกอัก]
[ทำปากมุบมิบไม่มีเสียง]
[ดนตรีจบ]
[ดนตรีสื่อลางร้าย]
อ๊าย เราก็รู้กันแหละ ว่าคุณไม่ค่อยยินดีสักเท่าไหร่
รู้แล้วทำไมถึงกลับมาอีกครับ
เพราะยังไงเราก็ชอบอาจารย์
ถึงฉันจะไม่ชอบแต่ก็ถือว่า เป็นความสัมพันธ์แบบร่วมมือเชิงกลยุ…
พูดว่าชอบได้แบบไม่ลังเลเลยนะครับ
พูดว่าไม่ชอบได้โต้งๆ เหมือนกัน อย่างไม่อยากเห็นหน้าคุณซนคยองฮุน
แอมไฟน์แต๊งกิ๋ว
ผมไม่ได้ช่วยเพราะอยากจะช่วย
ถ้าคนอื่นไม่อยากทำก็จบแค่นั้นเลยนี่
แต่อาจารย์ไม่อยากช่วย สุดท้ายก็ช่วยอยู่ดีน่ะ
ทำไมนะ
[ถอนหายใจรำคาญ]
เพราะเป็นพวกเดียวกัน
หืม ตอนนี้อาจารย์เลี่ยงไม่ได้แล้วนะ เป็นพวกเดียวกันแล้ว
- [ดนตรีทะเล้น] - ใครเป็นคนบอกกัน
ฉันบอกเอง เป็นพวกฉัน ไม่พอใจอะไรเหรอ
ยังไงก็ไม่มีเพื่อนอยู่แล้วนี่
ได้เป็นพวกฉันก็ดีออก ทำไมล่ะ
- ใช่มั้ย คังโรบิน - โอยๆ
แต่ว่าเธอก็มีเพื่อนแค่คนเดียวเท่านั้น
- [โรบินโอดโอย] - คนเดียวอะไร หา มีอยู่นี่อีกคน
ตั้งสติหน่อย ฉันเพื่อนเล่นเธอเหรอ
[แชนี] อะไร ไม่พอใจ ที่ได้เป็นเพื่อนเหรอคุณจอมเหวี่ยง
[คยองฮุน] เห็นว่ายอมแล้วเอาใหญ่เลยนะ
[แชนี] พูดแบบนั้นอยู่ได้ รีบมาเร็ว!
[คยองฮุน] โอ๊ย ปล่อยนะ ปล่อย! โอ๊ย!
[ขำ]
ยิ้มแฮะ
[ดนตรีตึงเครียด]
เขายิ้ม
[อุนจอง] คงสงสัยหลายเรื่องเลยใช่มั้ย
อย่างแรก วุนเดอร์คินเดอร์
ถ้าบังเอิญเจอ ห้ามไปสู้ด้วยเด็ดขาดนะ
- ใครเขาอยากสู้กัน… - ทำไมอ่ะ…
- ไม่สู้อยู่แล้วละ… - ก็ต้องสู้ดิ…
ตายแน่ครับ
เทียบกันไม่ติดเลย
เฮ้อ จริงด้วย
เอ่อ ตอนนั้นเห็นเขาทำแบบเนี้ย
บดขยี้ทุกอย่างจนแหลกไปหมดเลย
เด็กๆ พวกนั้นก็น่าจะโหดกันใช่เล่น
ถ้างั้น
ก็ช่วยทำให้เทียบชั้นกันได้สิ
ทำไมเธอถึงคิดที่จะสู้กับคนที่ไม่รู้จักล่ะเนี่ย
อ้าว ก็ทางนั้นเป็นฝ่ายเริ่มก่อนนี่นา
เขาลงมือกับอาจารย์ ไม่ได้ลงมือกับเราซะหน่อยนึง
ลงมือกับอาจารย์ก็เหมือนลงมือกับเรา นายอยู่ข้างไหนกันแน่เนี่ย
เธอก็แค่อยากเปิดก่อน ถ้าเจอใครสักคนเท่านั้นน่ะ
[แชนี] ดูเหมือนจะเจอคนนึงพอดีเลย หืม
ยัยเด็กนี่มันไร้มารยาทจริงๆ เล้ย
โอ๊ะ คุณลุงอยากโดนฉันซัดเหรอ
- ลองสิคุณลุง มีค่าทำขวัญรึเปล่า! - นี่ เดี๋ยวก่อน เดี๋ยวก่อนครับ
[แข่งกันข่มขวัญ]
- [ทะเลาะกันต่อเนื่อง] - [อุนจองถอนหายใจ]
[แย่งกันเถียงไม่หยุด]
[ดนตรีทะเล้น]
[คยองฮุน] นี่ หยุดดันหัวได้แล้ว
- นี่ถ้าทำอีกครั้งนึง… - [แกะพลาสติก]
[กรอบแกรบ]
[ดนตรีหยุด]
[อุนจอง] หาปุ่มลับของแต่ละคนกันด้วยนะครับ
ตอนที่ความสามารถออกมา
ตอนที่มันหายไป มีอะไรเปลี่ยนแปลงไปอีก
จดบันทึกตั้งแต่เรื่องเล็กๆ ไปเรื่อยๆ
แล้วจะเห็นรูปแบบบางอย่างแน่นอน
ถ้าจะหารูปแบบในกิจวัตรประจำวัน
น่าจะต้องการข้อมูลมหึหามากเลยนะแบบนั้นน่ะ
แล้วพวกเธอจะทำได้เหรอ
[แค่นขำ] แล้วคุณลุงล่ะ พูดอย่างกับว่าตัวเองทำได้แน่
ฉันว่าของฉันน่าจะเป็น ตอนที่หัวใจเต้นแรงมาก
แต่ว่าช่วงนี้ไม่ค่อยมีเรื่องให้ใจเต้นแรง
เพราะเจอเรื่องเหลือเชื่อเยอะเกิน
ตอนนี้ไม่มีเรื่องให้ตกใจ หรือเรื่องให้งงแล้ว
รู้สึกผ่อนคลาย [สูดหายใจ] สุดๆ ไปเลย
ปกติทั่วไปก็เป็นแบบนั้น… [ตะโกน]
- [โรบินเหวอ] - พระเจ้าช่วยกล้วยตานี
- โอ๊ย โฮย! - [โรบิน] ให้ตายเถอะ
แล้ววิ่งล่ะครับ
[ซี้ดปาก] ก็ลองวิ่งซิกแซ็กดูแล้วนะ
แค่เหงื่อออก ปกติดีน่ะ
[ถอนหายใจ]
[ดนตรีรัวกลอง]
ต้องน้ำตาไหลงั้นเหรอ
- เฮ้ย คือว่าคราวก่อน… - ไม่น่าจะได้ผล
- ถ้าน้ำตาไหลจากการถูกตี… - ไม่น่าจะใช่
ดูเหมือนว่าจะมีแรงขึ้นมา ตอนที่อยู่กับคุณลุงกับแชนีน่ะ
[คยองฮุน] น้ำตาแห่งความตื้นตันใจไงเล่า
ฉันเล่าให้คังโรบินฟัง
พวกเรื่องดีๆ ที่เป็นเหมือนอาหารหล่อเลี้ยงชีวิต เล่าให้ฟังตั้งเยอะเลยนี่ หา
[ดนตรีพิศวงแกมทะเล้น]
ลองดูเลยครับ
ตอนนี้เลยเหรอ
จะทำให้ประทับใจยังไงล่ะวะเนี่ย
อ่ะ เหอ เออ
ในฐานะที่ใช้ชีวิตมานานกว่า ขอพูดอะไรหน่อยนะ
ครับ
อย่าใช้ชีวิตแบบนั้นเลย
นายกับอึนแชนีใช้ชีวิต แบบไม่กระตือรือร้นเลยสักกะอย่าง
ไม่มีคำว่าพัฒนาหรือว่าเติบโต ในพจนานุกรมเลยรึยังไง
อย่าทำแบบนั้น
ชีวิตที่ไม่กระตือรือร้นมันมีแต่จมปลัก
จะปอกหัวหอมแบบนั้น ไปตลอดชีวิตเลยเหรอ ดักดาน
- [ถอนหายใจ] เอ่อ - ครับ แค่นี้ก็น่าจะซึ้งนะ
เป็นไงครับ ประทับใจรึเปล่าครับ
ครับ หงุดหงิดมาก
เฮ้ย! ผู้ใหญ่สอนเรื่องดีๆ ให้ ทำไมถึงหงุดหงิดใส่
เฮ้ย นั่งลง หัวร้อนไม่มีเหตุผลอีกแล้วนะ
มาคลุกคลีด้วยแป๊บนึง เลยทำเหมือนเป็นเพื่อนเล่นอย่างงั้นเหรอ
ฉันบอกรึยังว่าฉันสอบได้ที่หนึ่ง ของเมืองแฮซองในการสอบระดับประเทศน่ะ
- [กาวหนึบ] - [คยองฮุน] ก็นะ
พวกนายจะไปเข้าใจ ความหมายอันสูงส่งของการเรียนได้ยังไง
รู้มั้ยว่าสอบได้ที่หนึ่งของเมืองแฮซองน่ะ มันหมายความว่ายังไงกัน
ชอบบอกว่าชีวิตคนเรา ไม่ได้วัดกันที่ผลการเรียนซะหน่อย
- บลาๆๆ เอาแต่บ่นโดยที่ไม่ดูตัวเอง - [ดนตรีตึงเครียด]
ชีวิตที่เอาแต่แก้ตัวไปวันๆ
ก็เหมือนเข้าเกียร์ถอยหลัง แล้วเหยียบคันเร่งจนสุด
ถอยหลังดักดานตลอดชีวิต
ชีวิตนายลุยไม่มีถอยอยู่แล้ว
จะถอยไปไหนได้อีก
- มันไม่ได้แล้ว - [อุนจองครางเจ็บ]
เดี๋ยวก่อน ปล่อยครับ คุณโรบิน เดี๋ยวก่อนครับ
คุณคังโรบิน ปล่อย
ปล่อย ได้โปรดปล่อย ปล่อย ไอ้เวรนี่!
ประทับใจแล้ว โอ๊ย แบบนี้นี่เอง
[ครางเจ็บ]
นี่ โรบิน
ผ่อนแรงไม่ได้ [ครวญคราง]
- จะหักมือเลยเหรอ ปล่อยเขา - ปล่อยไม่ได้ ขอโทษครับ
[ร้องเสียงสูง]
คุณคังโรบิน คุณคังโรบิน
- แกะมันออกสิ แกะออกๆ - [สองคนคราง]
แกะออก! ขอโทษคร้าบ!
- [ดนตรีขี้เล่น] - ทำไมเป็นงั้นล่ะ
[ครวญครางวุ่นวาย]
ตายแล้ว ว้าย แม่เจ้า
อุต๊ะ ทำไมถึงมีหางกระต่ายติดอยู่ที่ก้นได้ด้วยล่ะ
คุณพระ
[สามคนวุ่นวายต่อเนื่อง]
ใหญ่จัง
โอย อุจาดตา โอย
อ๊าย พอเธอโชว์หมดไส้หมดพุงขนาดนี้ ก็ไม่เหลืออะไรให้ตื่นเต้นเลยสักกะนิด
ตายแล้ว
ตายแล้ว ตายแล้วๆ
- โอ้ อืม - [แมลงร้อง]
- [แชนีกรี๊ดลั่น] แมลงสาบ! - [ดนตรีระทึก]
- แมลงสาบ แมลงสาบ - [คยองฮุน] ไหนๆ ตรงไหน อยู่ไหน
[โรบิน] แมลงสาบๆ [ร้องตกใจ]
[ร้องกลัวแมลงสาบกันวุ่นวาย]
โอเคๆ เออ ก็ได้ ฉันไม่ได้ได้ที่หนึ่งอะไรหรอก!
[ทุกคนร้อง]
- [แชนี] แมลงสาบ! - อยู่ไหน
[ไล่ทุบแมลง]
[แชนีกรี๊ดลั่น]
[ไล่ตีแมลงสาบ กรีดร้องชุลมุน]
[คยองฮุน] อยู่ไหนแล้ว
[ดนตรีสงบกดดัน]
[โฮรัน] สนุกอะไรขนาดนั้น
ไปทำอะไรอยู่ตรงนั้นกับคนพวกนี้กันเนี่ย
[ดนตรีชั่วร้าย]
[คยองฮุน] ใจเย็นๆ ก่อน มันอยู่ไหน หา!
[ร้องตะโกน]
หายไปอีกแล้ว
- [กรี๊ด] - [คยองฮุน] โอ้โห อะไรกันเนี่ย
[ทุกคนร้องแตกตื่น]
อาจารย์! ทำอะไรหน่อยสิ!
แมลงสาบเต็มไปหมดเลยเนี่ย!
[ฝีเท้าเดินเข้ามา]
[ดนตรีสื่อลางร้าย]
ทำไมกลับมาที่เมืองแฮซอง
นายก็มาหาเด็กผู้เป็นนิรันดร์เหรอ
ซอกโฮรัน
บอกมา
แล้วมาทำอะไรที่นี่กับไอ้กระจอกพวกนี้ ทำไมถึงหลบพวกเราล่ะ
เพราะตอนนี้จุดยืนเราต่างกัน
ทางที่ไปก็ต่างกัน
นี่โกรธเพราะพี่พัลโฮเหรอ
ทำไม
เธอถึงไปอยู่ที่นั่นกับคนพวกนั้น
เพราะเป็นครอบครัวไง
เห็นคุณพ่อกลับมาหาเราอีกครั้ง แล้วยังไม่รู้อีกเหรอ
เธอ
ยังเรียกคนนั้นว่าคุณพ่ออยู่อีกงั้นเหรอ
คุณพ่อยังรักพวกเราเหมือนเดิมไม่เปลี่ยน
เขาทดลองกับเราและก็ใช้เรา
ไม่ใช่เพราะรัก แต่ต้องการเราต่างหาก
ท่านบอกว่าจะทำให้เราดีขึ้น ก็เลยตามหาเด็กผู้เป็นนิรันดร์
[ดนตรีหม่นเศร้า]
อยากจะเชื่อแบบนั้นเหรอ
งั้นก็ใช้ชีวิตแบบนั้นเถอะ
แค่พาพวกโง่ไม่กี่คนมาสอนนิดหน่อย ก็คิดว่าตัวเองวิเศษแล้วเหรอ
นายนี่มันไม่รู้อะไรซะเลย
คุณแม่ที่นายเห็นในฝันน่ะ
จริงๆ แล้วฉันสร้างขึ้นมาให้นาย
เห็นนายร้องไห้ เรียกหา "แม่ครับ แม่ครับ" ทุกคืน
เห็นแล้วมันก็อดสงสารนายไม่ได้ยังไงล่ะ
คนที่ปลอบนายทุกคืนคือฉันต่างหาก
[ถอนหายใจ] แต่กลับดูถูกฉัน
จะอยู่ข้างพวกขี้แพ้นั่นต่อไปอย่างงั้นเหรอ
งั้นนายได้ตายแน่
จะเอาอย่างงั้นเหรอ
เออ
[ดนตรีชั่วร้าย]
[แชนีกับคยองฮุนร้องลั่น]
อะไรกันเนี่ย เหลือจะเชื่อเลยจริงๆ [ร้อง]
กะจั๊วตัวใหญ่บิ๊กเบิ้มเลย!
[ร้อง] แมลงสาบ!
[ดนตรีหยุด]
[เหวอ]
[ดนตรีระทึก]
ตายซะ ไอ้สัตว์นรก!
[คยองฮุนร้อง]
[หายใจแรง ฮึบ]
[หายใจไม่ออก]
[ดนตรีสื่อลางร้าย]
[โฮรันพยายามเฮือกหายใจ]
[กระดูกลั่น]
โอ๊ะ อาจารย์ เป็นอะไรมั้ย
อีกะจั๊วไปไหนแล้ว
[ครางกระซิก]
[คยองฮุน] มันเกิดไรขึ้นเนี่ย
โอ๊ะ แมลงสาบหายไปไหนแล้ว โอ๊ะ
หืม กะจั๊ว
[ขาเก้าอี้หล่น]
[ไอ]
[หายใจแรง]
[ไอ]
[แชนี] พวกวุนเดอร์คินเดอร์งั้นเหรอ
ว้าว
แต่ว่าทำไมมาถึงนี่ล่ะ
เบื่อๆ เลยมาเที่ยวงั้นเหรอ หืม
เธอน่าจะมาดูว่าผมเจอเด็กผู้เป็นนิรันดร์รึยัง
เด็กผู้เป็นนิรันดร์เหรอ
วุนเดอร์คินเดอร์คนเดียวที่ทำสำเร็จ
ไม่มีวันตายครับ
เพราะว่าหัวใจไม่หยุดเต้น
โห ได้หัวใจที่เจ๋งสุดๆ ไปเลย
[แกะพลาสเตอร์]
ผมอยากจะหาให้เจอ ก่อนที่ทางนั้นจะเจอเขาน่ะ
แต่ว่า
ไม่รู้ว่าหาตัวนี่เป็นเรื่องที่ถูกหรือเปล่า
เปิดเผยไปแล้วจะทำให้อันตรายกว่าเดิมมั้ย
ปล่อยให้เขา ใช้ชีวิตเงียบๆ แบบนั้นจะดีกว่ามั้ยนะ
ถ้างั้นก่อนอื่นก็หาเพื่อนคนนั้น
แล้วถามดูสิ
ว่าหาแล้วดีกว่า หรือไม่หาแล้วดีกว่า
ดูจากที่หากันขนาดนี้แล้วยังไม่เจอ
อดคิดไม่ได้ว่าเขาอาจจะตายไปแล้ว
หืม
เมื่อสองนาทีก่อนยังบอกว่า มีพลังที่… ตายไม่ได้อยู่เลยนะ
จริงๆ ก็ไม่ใช่ว่าไม่ตายหรอก
ตายแล้วฟื้นกลับมาใหม่ได้น่ะ
เหมือนคุณอึนแชนีเลย
หืม
ฉันเป็นปลาหมึกกึ่งอบแห้ง
ตายไปแล้วครึ่งนึงและฟื้นขึ้นมา
ตอนนั้นคุณอึนแชนีหัวใจหยุดเต้นไปแล้วแน่ๆ
แล้วก็กลับมาเต้นใหม่
ไม่ใช่ประสบการณ์ใกล้ตายเหรอ
[ดนตรีพิศวง]
ฉันตายไปแล้วจริงๆ เหรอ
จริงๆ ผมก็สงสัยตั้งแต่แรกแล้ว
บางทีหัวใจนั่น
น่าจะอยู่กับคุณอึนแชนีรึเปล่า
เดี๋ยวนะ
ฉันจะไปเอาหัวใจของคนที่ไม่มีทางตาย มาได้ยังไงล่ะ
ถ้าผ่าตัดปลูกถ่ายหัวใจ
ก็จะต่างออกไปเลย
เหรอๆ จริงเหรอ
ตอนนี้กำลังพูดเรื่องจริงจังอยู่นี่
เดี๋ยวนะ
ฉันดูเหมือนคนที่ขโมยหัวใจคนอื่น มาโดยที่ไม่รู้ตัวเลยรึยังไง
โธ่เอ๊ย เชื่อเขาเลย
[แชนีแค่นขำ]
เพราะคุณยายคุณอึนแชนี
เป็นผู้สนับสนุนการทดลอง 20 ปีก่อน
[ดนตรีชวนหวั่นใจ]
ก็เลยคิดๆ อยู่พักนึงว่า อาจจะมีเรื่องแบบนั้นก็ได้
ถ้าไม่ใช่ก็ขอโทษด้วย
ที่สงสัยอะไรไร้สาระ
เมื่อกี้
ว่าไงนะ
คุณยายของฉัน
ทำอะไรนะ
ยี่สิบปีก่อน
คนที่สนับสนุนการทดลองดร.ฮาวอนโด
คือมาดามคิงจอนบกแห่งมยองดง
[คยองฮุน] นี่ ต้มนานเกินไปรึเปล่า
- [โรบิน] ปิดเลยมั้ย - ปิดสิวะ! เฮ้อ
เอ้า กินกันเลย! มากินรามยอนกันเถอะ
[โรบิน] กินกันเถอะครับ
- คงไม่มาแล้วมั้ง - ครับ
- รีบกินกันเถอะ - ครับ
ไม่มีใครแย่ง
ต้มแบบไม่ใส่เส้นเหรอ!
[ดนตรีอึดอัดเศร้าหมอง]
อ้าว กลับบ้านแล้วเหรอ กินข้าวรึยัง
ทำไมถึงยืนแบบนั้น
คุณยายคะ
หนูเคยผ่าตัดอะไรรึเปล่า
ก็แค่ผ่าตัดหัวใจธรรมดาใช่มั้ย
ใช่มั้ย
ทำไม… อยู่ๆ แกถึงถามถึงเรื่องนั้นล่ะ
เพราะว่า
คุณยาย
ฟังแล้วอย่าตกใจนะ
หนูน่ะ
ตายไปแล้ว
แต่กลับมามีชีวิตใหม่
นึกว่าแค่งีบไปแป๊บเดียว แต่ไม่ใช่
ตายแล้วกลับมามีชีวิตใหม่
ทำไมเป็นงั้นล่ะ
คุณยายคะ
ตอนหนูผ่าตัดตอนเจ็ดขวบ
คืออะไร
[ดนตรีระทึกตึงเครียดขึ้น]
[ดนตรีระทึกตึงเครียดบรรเลงต่อเนื่อง]
(มีความสามารถ ในการฟื้นฟูบาดแผลของร่างกาย)
[ถอนหายใจ]
[ชาย 1] เอ้า หนึ่ง สอง สาม
[ชาย 2] มีใครอยู่ตรงนั้นมั้ย!
[ชาย 3] หนึ่ง สอง สาม
[ไอสำลัก]
[ชาย 4] หนึ่ง สอง สาม
[ไอสำลัก]
[ดนตรีเศร้าหมองบีบอารมณ์]
[ถอนหายใจ]
[สัญญาณดังยาว]
[ดนตรีหยุดแต่สัญญาณดังยาวต่อเนื่อง]
ตายแล้วเหรอ
ยังหรอก
[ถอนหายใจ]
[เครื่องส่งสัญญาณดังเป็นจังหวะช้าๆ]
[สัญญาณดังยาว]
[สัญญาณชีพจรกลับมา]
[สัญญาณดังยาว]
- [สัญญาณชีพจรกลับมา] - [ดนตรีพิศวงหม่นหมอง]
[จอนบก] ถูกฆ่าตาย
เพื่อเด็กคนนั้น
ยังไงสมองก็เสียหายไปเกินครึ่ง เลยฟื้นคืนชีพไม่ได้
ถึงจะซ่อมความเสียหายได้ แต่สมองที่เสียไปแล้วไม่อาจซ่อมกลับคืนมาได้
จำเป็นต้องย้ายหัวใจนั้นไปให้ใครสักคนนึง
[ดนตรีเศร้าหมองบรรเลงต่อเนื่อง]
คิดซะว่าเป็นการทำเพื่อเด็กคนนั้น
ให้อยู่ในสภาพนั้นตลอดไปไม่ได้หรอก
[ดนตรีเบาลง]
[ดนตรีเด็กร้องเพลงประสานเสียง บรรยากาศพิศวงมีความหวัง]
[หญิง] หนึ่ง สอง สาม
(ห้องผ่าตัด)
[ยองจุน] เมส
[กระแทกประตู]
[ดนตรีลึกลับพิศวง]
(หนังสือพิมพ์แฮซอง 1–31 ต.ค. 1979)
(เหตุระเบิดสถานสงเคราะห์เมืองแฮซอง)
(สถานสงเคราะห์สวีตโฮม กักขังเด็กกว่า 100 ตายกว่า 50 ชีวิต)
(แฉความจริงของดร.ฮาวอนโด)
[ดนตรีหม่นหมอง]
[แชนี หมดอาลัยตายอยาก] ขอโทษด้วยค่ะ
ขอโทษนะ
[ถอนหายใจว้าวุ่น]
ขอโทษ…
[เพลง "Flip My World" บรรเลง]
[แชนีร้องไห้]
[แชนีคิด] ขอโทษด้วยค่ะ
ขอโทษนะ
อาจารย์ต้องกลายเป็นแบบนั้นเพราะฉันแท้ๆ เลย
ขอโทษด้วยจริงๆ ค่ะ
ขอโทษทุกคนด้วยค่ะ
ฉันมีสิทธิ์อะไร
ฉันมีค่าอะไรนักหนา
ขอโทษด้วยค่ะ
[เพลงเศร้าบรรเลงต่อเนื่อง]
[เพลงเบาลง]
[จอนบกครางเบาๆ]
[จุนโมถอนหายใจ]
ให้ผม
ลองไปคุยกับแชนีมั้ยครับ
ไม่ว่าจะพูดอะไร
ตอนนี้เธอก็ไม่มีทางฟังหรอก
โธ่เอ๊ย
บอกว่า
เป็นรอยเลือดคนจริงๆ ใช่มั้ย
ครับคุณยาย
ต้องสืบกันอย่างจริงจังแล้วละจุนโม
ที่นั่นกำลังทำอะไรอยู่กันแน่
ฉันต้องรู้เรื่องนี้หน่อยแล้วละ
- [โรบินถอนหายใจ] - โทษนะ
อ้าว ทำไมถึงทำเป็นไม่รู้จักล่ะ
คุณอึนแชนีล่ะครับ
ฮะ
อ๊าย ไม่รู้สิ
พยายามคุยด้วยแล้วแต่ว่าไม่โต้ตอบ
เธอนอนหันหลังให้ตลอดเลยน่ะครับ
[คยองฮุน] ช่วยขึ้นค่าแรงให้หน่อยไม่ได้เหรอ
คุณมุนมีฮีก็เอาแต่บอกว่าให้ทิ้งความรับผิดชอบ
แล้วเร่งให้ตั้งใจส่งดอกไม้ก็พอ
งั้นคุณอึนแชนีก็อยู่แต่บ้านตลอดเลยเหรอ
ครับ
แต่ยัยนั่นไม่ได้อยู่บ้านตัวเอง แต่ว่ามาอยู่บ้านผมนี่แหละ
ทำไมยัยนั่นถึงทำแบบนั้นกันก็ไม่รู้
- ได้ยินที่ผมพูดมั้ยเนี่ย - [โรบินตด]
ให้ตายเถอะ โอ้โห
แม่งเอ๊ย ไม่ได้ขี้มากี่เดือนแล้ววะเนี่ย
[ถอนหายใจ]
[เด็กๆ เล่นกันแว่วๆ]
[ระฆัง]
(เทศกาลดอกไม้ไฟมิลเลนเนียม เมืองแฮซอง วันที่ 31 ธันวาคม 1999)
[เพลง "Joy to the World" บรรเลงสนุกสนาน]
[โรบิน] พี่ครับ! พี่ครับ พุงออปัง
- เอ้า เอ้านี่ร้อนๆ เลย พุงออปัง - [อุนจองเฮือกสะดุ้ง]
[นักเทศน์] โชคชะตาจะมาหาผู้ที่ศรัทธา
ฮาเลลูยา!
- [ศิษยานุศิษย์โห่ร้อง] - ฮาเลลูยา!
สัญลักษณ์ผู้รอดชีวิตจะนำทาง ไปสู่ทางไถ่บาปและชีวิตนิรันดร์
ต่อไปขอเชิญ ท่านผู้นำคิมพัลโฮขึ้นมาพบกับพวกเรา!
[ทุกคนเชียร์]
[เพลงออร์แกนยิ่งใหญ่]
[อุปกรณ์ส่งสัญญาณ]
- [ชาย] หนึ่ง สอง - [เด็กๆ] แทควอน
[ดนตรีคริสต์มาสสดใส]
[โรบิน] มางานเทศกาลดอกไม้ไฟกันนะครับ
ขอบคุณครับ สวัสดีครับ ขอบคุณนะครับ
ขอบคุณมากครับ ขอบคุณมากครับ
ขอบคุณนะครับ นี่
- [คยองฮุน] นี่ รีบๆ แจกไปสิ จะได้รีบไป - [โรบิน] เดี๋ยวสิ
- ก็ใส่ถุงมือแล้วมันดึงออกทีละแผ่นไม่ได้นี่ครับ - [คยองฮุน] โหลยโท่ยทุกเวลา ถอดถุงมือ!
[ดนตรีเปียโนเศร้าบรรเลงอย่างอ่อนโยน]
[กาต้มน้ำหวีด]
[เคาะประตู]
[ดนตรีเบาลง]
[ท้องร้อง]
[ถอนหายใจ]
กินด้วยกันมั้ย
[ท้องร้อง]
[พนักงาน] 1,250 วอนครับ
[ลิ้นชักเก็บเงินเปิด]
[แชนี] ไม่ว่าจะคิดยังไง
ก็ไม่ได้คำตอบเลย
ว่าเวลาแบบนี้ควรจะทำยังไง
คนที่ฉลาดที่สุดในโลก และรู้กาลเทศะกว่าใคร
คือคุณยายของฉัน
แต่ว่าท่านต้องมาทำเรื่องแบบนั้น
และทั้งหมดก็เป็นเพราะฉันอีก
ฉันไม่รู้เรื่องเลย
ทำเหมือนไม่มีอะไร
คิดว่าจะปล่อยให้มันผ่านไป
แต่ว่ายังไง
ก็ไม่ได้ไม่มีอะไรเกิดขึ้นจริงๆ นี่นา
หัวใจนั่นกลายเป็นหัวใจของฉัน
และฉันก็ยังใช้ชีวิตได้ดีอยู่
แต่ที่ผมใช้ชีวิตแบบนี้
[ดนตรีอ่อนโยน]
ไม่ใช่ความตั้งใจของผมเลย
ที่คุณอึนแชนีใช้ชีวิตแบบนี้
ก็ไม่ใช่ความตั้งใจของคุณนี่ครับ
เพราะฉะนั้นอย่ากังวลให้มากไปเลย
ถึงจะทำแบบนั้น
ก็ไม่ได้ช่วยให้หาคำตอบที่ถูกต้องได้
แล้วจะทำไง
ตอนนี้ไปเจอ
เพื่อนๆ ก็ไม่ได้แล้ว
ขอโทษนะ
[โรบิน] นี่ แชนี!
นี่ [หัวเราะแห้งๆ]
[ฮึดหนัก]
[หอบ]
[โรบิน] นี่แชนี
ยายเธอบอกว่าต้องให้เธอกินอันนี้น่ะนะ
อย่างน้อยก็น่าจะมาเจอหน้าเธอก่อนจะไป
ฉันบอกว่าแบบนั้น แต่คุณยายบอกว่า
"ไม่ละ แค่อึนกาใช้ชีวิตดีๆ ก็พอแล้ว"
คุณยายเธอ…
[สะอื้น]
[แชนีร้องไห้โฮ]
แชนี
[จอนบก] ฉันมันมีบาปมากเกินไป [ร้องไห้]
บาปของฉันหนักมากเลย
หลานของฉันก็เลยลำบากมาก
[สะอื้น] ฉันเสียใจ
[สะอื้น]
[ดนตรีอ่อนโยนบรรเลงต่อเนื่อง]
หนูอยู่ข้างเดียวกับคุณยายไม่ได้
เพราะคุณยายทำผิดใหญ่หลวงมากๆ
อืม
ก็ไม่ได้หวังหรอก
แต่ว่า…
อยู่ข้างๆ ตอนคนโยนหินใส่ได้
อืม
ออกไปชดใช้ความผิดด้วยกัน
ไปขอให้คนอภัยด้วยกันได้
อืม ก็นั่นแหละ แน่อยู่แล้ว
เออ
เพราะฉะนั้น
ตั้งแต่นี้ไปหนู…
[อึกอัก]
จะตั้งใจใช้ชีวิตให้มากขึ้น
ไม่อย่างงั้น
จะรู้สึกผิดขึ้นกว่าเดิม
กับเจ้าของหัวใจ
และกับเด็กๆ คนอื่น [สูดน้ำมูก]
เออ
เพราะฉะนั้น
ขอเวลาหน่อยนะคะ
เอ่อ ฉันภูมิใจแกจริงๆ
นี่กินหมดนั่นภายในวันเดียวเหรอ
โอ้โห เยี่ยมมากเลยจริงๆ
[หัวเราะ]
ก็หนูไม่ได้กินอะไรมาทั้งวันเลยนี่นา
[อึกอัก] ต่อไปนี้ หนูจะตั้งใจใช้ชีวิต คือ…
หิวสุดๆ ไปเลยละ
[ทั้งคู่หัวเราะ]
[อุนจอง] ครับ ตั้งใจเป็นเรื่องที่ดี
แต่ว่าทำไมถึงอยู่ที่นี่ล่ะครับ
- [แชนีพ่นหายใจ] - [ดนตรีขี้เล่น]
ก็ยังรู้สึกแปลกๆ กับคุณยายอยู่นี่
คุณคังโรบินล่ะครับ
เพราะว่าหญิงชาย
อยู่ด้วยกันสองคนตอนกลางคืนมันอันตราย
ใช่แล้ว
กับใครนะครับ ผมงั้นเหรอ
[สูดปาก]
อยู่ด้วยกัน ฝึกด้วยกัน ดีออกนะครับ อาจารย์
นอนตรงนี้ครับ
[ถอนหายใจ]
พรุ่งนี้ต้องออกไปนะ อยู่นานกว่านี้ไม่ได้
[อุนจองถอนหายใจ]
[อุนจองฮึดฮัด]
ควรจะโล่งใจที่อย่างน้อย คุณซงคยองฮุนก็ไม่อยู่มั้ย
[ฉ่า]
โอ๊ย!
อื้ม ได้
หืม อร่อย
[แชนี] อย่างน้อยก็น่าจะมีโต๊ะสักตัวนะ ลำบากตลอดเวลา ทำแบบเนี้ย
- [โรบิน] จะกินแล้วนะครับ - [คยองฮุน] เออ ลองกินดู
- [แชนี] หือ! - [คยองฮุนครางตอบ] อืม
- [มือถือสายเข้า] - [คยองฮุน] ร้อนอ่ะ ร้อน!
ฮัลโหล
ตอนบ่ายโมง ผมทำความสะอาด โซนตู้คอนเทนเนอร์ มาที่นั่นด้วยครับ
หู ฝึกพลังพิเศษด้วยการอ้างว่าทำความสะอาด
อื้อ เข้าใจแล้วค่ะ ฉันจะบอกโรบินกับคุณลุงคยองฮุนให้
สามคนอยู่ด้วยกันเหรอครับ
ค่ะ
ที่ไหนเหรอครับ
เดี๋ยวเจอกันค่ะ [เลียนเสียงสัญญาณซ่า]
- โอ้ เก่งนี่นา - [แชนี] อืม
เอ้อ ซ่อนของใช้ส่วนตัวให้ดีๆ โดยเฉพาะนี่ เหอ
ถ้าเจอนี่นะ หลักฐานแน่นจนดิ้นไม่หลุดแน่ ซ่อนให้มิดชิด
คุณลุงก็ล้างจานและก็เรียงให้ดีๆ
เข้าใจแล้ว [พ่นลมร้อนปาก]
ห้ามให้เหลือร่องรอยอะไรเลย รีบไปกันเถอะ
- [โรบินร้อง] - [คยองฮุน] แม่เจ้าโว้ย!
[ดนตรีทะเล้น]
[คราง]
จริงด้วยแฮะ
โอ๊ย ต้องทำให้ปวดใจถึงจะได้ผล
แต่มันโหดร้ายเกินไปรึเปล่าเนี่ย
ต้องได้ยินคนพูดแย่ๆ ถึงจะฮึดขึ้นมา นี่มันไม่ดีเลยไม่ใช่เหรอ
แล้วคุณลุงล่ะ ยังหาปุ่มเปิดพลังพิเศษไม่เจอเหรอ
ไม่รู้อ่ะ ฉันยังไม่ค่อยแน่ใจเลย
[เทปตีนตุ๊กแกหลุด]
อะไร
อะไร!
เมื่อกี้เหมือนจะโกหกเลยนะ
โกหกอะไร [เสียงสูง] ไม่ใช่ ฉันไม่ได้โกหกอะไร ไม่ใช่ซะหน่อย!
เอ้า ก็ฝุ่นมันเยอะ ก็เลยต้องปัดออกน่ะ
[แทปตีนตุ๊กแกหลุด]
[เฮือก]
ใช่แน่
พูดโกหก
[คยองฮุนถอนหายใจเซ็ง]
[ดนตรีเบาลง]
เธอนี่มันช่างสังเกตเหลือเกินนะแม่คุณ ฮึ่ย
[ถอนหายใจเหนื่อย]
[อุนจอง] ถ้าวิ่งไม่ได้ผล
หอบไม่ได้ผล ตกใจก็ไม่ได้ผล
ต้องคิดหาทางดูว่ามีวิธีอื่นรึเปล่า จะรอจนกว่าจะได้ผลไม่ได้นะ
ต้องหาก่อนว่าตัวกระตุ้นเป็นอารมณ์ หรือคำพูด หรือว่าการกระทำ
แหม ไอ้โจ๊กกวนโอ๊ยนี่มัน นิสัยเอาเรื่องเหมือนกันนะเนี่ย
- [อุนจอง] โทษนะครับ - เท่ชะมัด
คุณอึนแชนี!
โอ๊ย ให้ตายสิ โธ่เว้ย
ที่ว่าจะเห็นนิสัยจริงๆ ตอนที่สอนขับรถนี่มันเป๊ะเลยแฮะ
ทำไมต้องโมโหด้วยล่ะ
ก็เอาแต่นั่งกลุ้มว่าทำไม่ได้ ทั้งที่ยังไม่ได้ลองทำเลย
ฮึ่ย หิวน้ำ!
[แชนีกระฟัดกระเฟียด]
[ถอนหายใจสดชื่น] คิดว่าฉันไม่อยากทำ เลยไม่ทำรึไง
นี่! เธอกินคาเฟอีนไม่ได้นี่
โอ้ จริงด้วย
หืม
ไม่เห็นเป็นอะไรเลย
[หัวใจค่อยๆ เต้นแรงขึ้น]
อะไร นี่ ได้ยินถึงตรงนี้เลย
[ใจเต้นแรงขึ้นเรื่อยๆ]
[เพลงภาษาเกาหลี] ♪ ไปเที่ยวแปดจังหวัด ทั่วแผ่นดินด้วยกันเถอะ ♪
♪ เอาละ ถึงเวลาออกเดินทางกันแล้ว ♪
- [คยองฮุน] เฮ้ย! อะไรน่ะ - ♪ ขึ้นรถบัส ออกจากกรุงโซล ♪
♪ เขาซอรักซานที่คังวอนโด วัดนักซานซาที่เมืองยางยาง ♪
♪ ข้ามเขาแทกวานรยอง ไปหาดคยองโพแดที่คังนึง ♪
♪ ชกซอกลูที่ซัมชอก เขาซองอินบง อุลลึงโด ♪
♪ ขึ้นเขาแทแบ็กเหนื่อย ลงมาข้างล่าง ♪
♪ ข้ามถนนชุงชองโด ♪
♪ ผ่านหมู่เกาะเรียงรายคดเคี้ยว ♪
♪ ไปถึงเกาะเชจู แฮนยอมากมายเหลือเกิน ♪
♪ ไปจังหวัดคยองซังกันเถอะ ไปคยองซังดีกว่า ♪
♪ เมืองคยองจูน่าเที่ยวจริงๆ ♪
♪ วัดบุลกุกซา ทาโบทับ ซอกกาทับ ชอมซองแด ♪
♪ แวะชมซอกกูรัม ชมพระอาทิตย์ที่โทฮัมซาน ♪
♪ ไปเมืองอุลซานและชมโรงงาน ♪
♪ ต่อหาดโพฮัง ชมโรงงานเหล็ก ♪
♪ รถบัสด่วนโซลรอฉันซะแล้ว ♪
♪ สองขาก็เจ็บ ส่วนหลังก็ปวด ♪
♪ เฮ้อ เฮ้อ ♪
♪ ดีจริงๆ ได้เที่ยวชม สนุกจัง ♪
[คยองฮุน] ซื้อเหล้าโสมป่ามา ดีแล้วละ [หัวเราะร่วน]
[โรบิน] ให้ตาย
- ให้ตาย - คาเฟอีนได้ผลเลย
[คยองฮุน] สุนัขบ่รับประทาน
ลุกขึ้นมา คุณอึนแชนี ไปขั้นตอนต่อไปเลยครับ
ลุกขึ้นมา คุณอึนแชนี ไปขั้นตอนต่อไปกันเถอะ
ต้องกินคาเฟอีนเยอะแค่ไหน ไปด้วยกัน ถือว่าเป็นค่าเริ่มต้นมั้ย
แค่จับไว้ก็ได้แล้วใช่มะ…
เฮ้อ เดินไปเดินมาจนลมโกรกไปหมด ตาแห้งจะตายแล้วเนี่ย
[คยองฮุนครวญครางโอดโอย]
สงบสุขและดี… หยึย
มาแล้วเหรอ
[โรบิน] แชนี อาจารย์ล่ะ
ต้องจับใครบางคนไปด้วยกัน
ลองทำดูก็รู้ แล้วจะอารมณ์เสียทำไม
เอ่อ แล้วอาจารย์อยู่ที่ไหนอย่างงั้นเหรอ
เริ่มไม่อยากเห็นหน้าแล้วเนี่ย ปล่อยไว้ดีมั้ย
หา
[สายเข้า]
- ฮัลโหล - [อุนจอง] อย่าปล่อยผมไว้คนเดียวสิครับ
ตายยากจริง…
ไม่มียาหยอดตาเนอะ
ครับ
[ฝูงนกนางนวลร้อง]
[ถอนหายใจ]
[แชนี] อ๊ะ อาจารย์!
ทางนี้!
อ่า นี่นะ ต้องจับแล้วไปด้วยกัน ต้องจับไว้
รอแป๊บนึงนะ!
- อย่าเพิ่งไปไหนล่ะ - [หัวเราะ]
มานี่สิครับ
ค่า เฮ้อ
[ดนตรีโรแมนติก]
[แชนีหัวเราะ]
[ดนตรีชะงัก]
[แชนีเฮือก]
อาจารย์!
[ดนตรีโรแมนติก]
- จับเอาไว้! - [อุนจอง] ตรงนี้
[ดนตรีหยุด]
[หอบ]
[หอบต่อเนื่อง]
[สายเข้า]
[หอบ] ฮัลโหล
[อุนจองหายใจแรง]
ไปแล้วนะ!
[ดนตรีโรแมนติก]
[ดนตรีหยุด]
[ดนตรีผ่อนคลาย]
ผมจะนั่งรถระหว่างเมืองกลับไปครับ!
ไป!
ไปเถอะครับ!
ดูเหมือนว่าจะไม่ได้ตกลงมา ที่จุดเดียวกันตลอดแฮะ
มั่วซั่วไปหมดอ่ะ!
[ดนตรีเบาลง]
[ดนตรีลุ้นระทึก]
[ดนตรีโรแมนติก]
อาจารย์!
คุณอึนแชนี คุณอึนแชนี!
[ดนตรีหยุด]
[ดนตรีขี้เล่น]
[อุนจองแผดเสียงร้อง]
[โรบิน] ไม่อยากทำงานกับคุณลุงแล้วเนี่ย
- จับดีๆ สิ ทำไมต้องทำแบบนั้นด้วย - [คยองฮุน] พูดมากจริงๆ เลย
- ก็ทำอยู่นี่ไง - [โรบิน] โธ่เอ๊ย อุตส่าห์ปูไว้อย่างสวย
อ้าว
โอ๊ะ อาจารย์ [หัวเราะแห้ง] มาแล้วเหรอ
มาเร็วดีแฮะ
เอ่อ นี่ทำอะไรอยู่เหรอครับ
มากินข้าวด้วยกันน่ะครับ แชนีก็บอกไปตั้งหลายวันแล้วนี่ครับ
ทำไม
วันเกิด
ยังอีกตั้งนานเลยนะครับ ไม่ใช่วันเกิดจริงด้วย
สองเดือนก่อน
ปาร์ตี้ฉลอง
ใครเขาฉลองอะไรแบบนั้นกัน
อ้าว เลี้ยงฉลองต้องพิเศษด้วยเหรอ ฮะ
ถ้าทำแล้วสนุกก็เป็นปาร์ตี้ไง
สองเดือนก่อนก็จัดได้
หนึ่งเดือนก่อนก็จัดได้ วันเกิดก็จัดได้
หลังเกิดหนึ่งเดือนก็จัดได้
ไม่สิ ก็
ถ้าอยากจัด [แค่นขำ] ทุกวันก็ยังได้
ทำไมเหรอ
[โรบิน] อาจารย์กินข้าวคนเดียว นอนคนเดียว
ดูทีวีคนเดียว เลยอยากจะทำด้วยกันน่ะครับ
ต่อไปเราจะทำทุกอย่างด้วยกัน
คุณซนคยองฮุน นึกว่าอย่างน้อยจะมีสติที่สุดแล้ว
แน่นอนว่าฉันมีสติอยู่แล้ว
แต่อึนแชนีบอกว่าจะเหมาจ่ายค่าแรงให้ ก็เลยเข้าร่วมในฐานะธุรกิจ
ไม่ได้มีความรู้สึกส่วนตัวเลยสักนิด
[โรบินกระแอม] ถ้าทุกวันไม่เหงาและมีความสุข
ก็คงจะดีนะครับ
อาจารย์ด้วย
เราด้วย
อือ
ตั้งแต่นี้ไป ทุกวันเลย
[คยองฮุน] นี่ ตอนนี้มันกี่โมงแล้วล่ะ
เฮ้ย ร้านเบเกอรี่จะปิดแล้วนะ ใครจะเป็นคนไปซื้อเค้กล่ะ
หืม
โอ๊ะ
ถ้าจะทำแบบนี้ก็น่าจะซื้อตอนมา
ตายแล้ว เป็นคุณชายลูกพระยานาหมื่นเหรอ
ต้องไปตอนใกล้จะปิดสิ จะได้ของลดราคา
[ขำเบาๆ]
หรือว่า
มารับฉันเหรอ
แล้วคุณแม่ของอาจารย์ล่ะคะ
ถ้ายังอยู่ก็คงจะแยกกันอยู่ใช่มั้ย
อยู่ที่ไหนเหรอคะ
อยู่ๆ ทำไม…
ก็ก่อนหน้านี้ตอนหลับ
เรียกหาแม่นี่
"แม่ครับ" พูดแบบเนี้ย
[หัวเราะเบาๆ] งั้นเหรอครับ
แต่ไม่รู้ว่าคือความทรงจำจริงๆ รึเปล่า
เสียความจำไปตอนถูกทดลอง
บางทีก็มีคนที่เหมือนกับแม่ออกมาในฝันด้วย
ไม่เห็นหน้าและก็จำอะไรไม่ได้
ไม่รู้ชื่อตัวเองด้วยซ้ำ
ทำหน้าเหมือนกำลังคิดว่า "นั่นก็น่าจะเป็นความผิดของฉัน" เลย
[พ่นลม] อาจารย์ก็เป็นแบบนั้น
เพื่อนๆ ของอาจารย์ก็ด้วย
เหมือนทุกอย่างมันเป็นเพราะฉันเลย
รู้มั้ย
ใช้ชีวิตที่ไหน ยังไง ทำอะไร และปกป้องใคร
อยู่ที่ตัวเองเป็นคนตัดสิน
ไม่ใช่เพราะว่าใคร
โห
อาจารย์นี่
เหมือนอาจารย์จริงๆ แฮะ [ขำเบาๆ]
สอนอะไรให้เยอะแยะเลย
โธ่เอ๊ย
ถ้าเป็นแบบนี้ก็ต้อง ปฏิญาณความจงรักภักดีน่ะสิ
[ดนตรีอ่อนโยน]
ให้ทั้งหมดไม่ได้ แต่ถ้าประมาณ
สักหนึ่งในสิบก็น่าจะพอให้ได้แหละ ความภักดี
อย่าให้ใครเขาไปง่ายๆ สิ
อย่าเผลอหลงเชื่อความใจดีง่ายๆ ด้วย
ถึงจะเหงาแต่ว่า
ไม่ตกอยู่ในอันตราย
[ถอนหายใจ]
อาจารย์ใช้ชีวิตแบบนั้นนี่เอง
ถึงจะเป็นแบบนั้น แต่ถ้ายังอยากจะให้ใครมาอยู่ข้างๆ
ก็จำเอาไว้
ไม่ใช่หนึ่งในสิบ
แต่ต้องกล้าระดับที่เอาทั้งชีวิตไปเสี่ยงเลยละ
การให้บางคนมาอยู่ข้างๆ
ไม่ได้อันตรายหรือเป็นเรื่องยาก อย่างที่อาจารย์คิดหรอก
ก็แค่อยู่ตรงนั้น
ง่ายๆ แบบนั้นแหละ ทำไมต้องทำให้ยากด้วยล่ะ
[ถอนหายใจ]
เพราะว่าปกติ…
ไม่เราใช้ประโยชน์
ก็ถูกเขาใช้ประโยชน์ไง
[ดนตรีชั่วร้าย]
[โทรศัพท์บ้านดัง]
[อุนจอง] ถ้าหัวใจเต้นเร็ว เธอจะเคลื่อนย้ายที่ได้
เป็นคนที่ไม่มีอะไรให้ตกใจเป็นพิเศษ
แต่ถ้าเผลอตกใจ
หรืออยากทำอะไรมากๆ หรือไม่อยากทำอะไรมากๆ
หัวใจจะเต้นไปตามอารมณ์ และความรู้สึกที่คาดเดาไม่ได้
อย่าประมาทเชียวครับ
เธอเคลื่อนย้ายสิ่งของ หรือคนไปด้วยได้ ต้องระวังด้วย
ถึงจะหายตัวไป ก็จะกลับมาใหม่
แต่ไม่ใช่จุดเดิมเป๊ะๆ
คำนึงขอบเขตรัศมี แล้วเตรียมตัวจับเธอได้เลย
ถ้าหัวใจไม่เต้นเร็ว
ผู้หญิงคนนั้นก็ทำอะไรไม่ได้
แล้วจะทำยังไงเหรอครับ
[วอนโด] ทุกอย่างย่อมมีที่ทาง ตามประโยชน์การใช้งาน
เจ้าของหัวใจนั่นไม่ใช่เด็กคนนั้น
มันต้องกลับไปอยู่ในที่ตัวเอง
(ประวัติส่วนตัว 3972)
[วอนโด] เออ นอกจากนั้นมีอะไรพิเศษอีกมั้ย
อย่างเรื่องที่ต้องระวัง
(กาแฟ)
ไม่มีครับ
[ติดเครื่องยนต์รถ]
[เพลง "Flip My World" บรรเลงเศร้าๆ]