[หูอื้อ หวีดดัง]
[โครกคราก]
[ซ่า]
[ไม่ชัด ซ่า] จูรัน
[ชัด] ได้ยินเสียงพ่อรึเปล่าลูก
[จูรัน] มันคือเสียงอบอุ่นที่ได้ยิน
เป็นครั้งแรกในชีวิต
[นกแมลงร้องสดใส]
[ดนตรีเปียโนอ่อนโยน]
[จูรัน] แต่ว่าเทพนิยาย
ไม่ได้จบลงอย่างมีความสุข
[เด็กๆ ร้องไห้]
- [เด็กๆ ไอ] - [เด็ก] ช่วยเพื่อนผมหน่อยครับ
[เด็กร้องโหวกเหวก]
คุณพ่อคะ!
คุณพ่อ!
[ดนตรีอึดอัดบีบคั้น]
[หายใจสั่น]
[ดนตรีหลอนกึ่งมหัศจรรย์]
[หินกระแทกลงพื้น]
[วอนโด] หนีไปซะ
หนีไปซะ จูรัน
พ่อสัญญาว่าจะไปหา ซ่อนตัวเอาไว้
อย่าให้ถูกจับได้จนกว่าจะถึงตอนนั้น หืม
[ดนตรีเปียโนใสบริสุทธิ์]
ไป
ไป!
[ไซเรน]
[คุยกันจอแจ]
ไปเหอะ
[จูรันวัยผู้ใหญ่] เด็กๆ ตัดสินใจที่จะซ่อนตัวตน
และใช้ชีวิตกันแบบหลบซ่อน
รอสัญญาที่พ่อให้เอาไว้
จนกว่าพ่อจะกลับมาหา
[อื้อ] หูหนวกก็น่าจะอ่านสถานการณ์
ดูสถานการณ์ไม่เป็นก็น่าจะทำงานไวๆ สิ
โอ๊ย อกจะแตกตายแล้ว ฮึ่ย
[วอนโด อู้อี้] จูรัน
[เด็กร้องเพลง "Der Mond ist aufgegangen"]
[ซ่า]
[ชัด] พ่อเอง
[จูรันบรรยาย] แต่ว่าเทพนิยาย ไม่ได้จบลงแค่ตรงนั้น
[เพลงภาษาเยอรมันบรรเลงต่อเนื่อง]
[เหล็กลั่น]
[กระแทก]
จะพอหรือเปล่าคะ
ก็ต้องลองเริ่มดูก่อนแหละ
พวกเธอต้องตั้งใจหาเด็กผู้เป็นนิรันดร์
ถึงจะได้เบาะแสที่จะช่วย
ทำให้แก้ผลข้างเคียงได้
[จูรันบรรยาย] เด็กๆ เข้าใจแล้วว่า
ต้องตามหาเด็กที่มีหัวใจที่เป็นนิรันดร์เท่านั้น
แล้วเรื่องทุกอย่างถึงจะ
จบลงอย่างแฮปปี้เอนดิ้งได้
[จอนบก] ได้ข่าวว่า ถูกปล่อยตัวออกมาพักโทษแล้ว
ก็ผ่านมาปีนึงแล้วสินะ
ผมอยู่ในนั้นมามากกว่า 20 ปีเลยนะครับ
คงไม่พอที่จะไล่นึกหน้าของเด็กๆ
ที่ตายไปทีละคนหรอกนะ
ไม่ได้สนใจเด็กๆ พวกนั้นตั้งแต่แรกแล้วนี่ครับ
พวกเด็กที่ถูกทิ้ง ถูกทารุณ
ไม่มีที่ไป เร่ร่อนไปวันๆ อย่างพวกนั้นน่ะ
จะเป็นไงก็ช่าง
ผมและลูกๆ เสี่ยงทุกอย่างไป เพื่อโปรเจกต์ชีวิตอมตะที่พวกคุณเคยต้องการแล้ว
ถึงจะมีผู้เสียสละบ้าง แต่ว่ายังไง
ผมก็ประสบความสำเร็จ
แต่กลับทำกับผมเหมือนเป็นอาชญากรเนี่ยนะ
ผิดหวังหน่อยๆ ครับ
ไม่คุณก็ฉัน
คงจะมีใครสักคนที่เข้าใจผิด
ที่ฉันออกเงินและสนับสนุน
ไม่ใช่เพื่อความสำเร็จของคุณนะ
แต่เพื่อเด็กๆ ที่ป่วยต่างหาก
เชื่อแบบนั้นแล้วจะสบายใจขึ้นอย่างงั้นเหรอครับ
ได้ยินว่าหลังเกิดอุบัติเหตุ
มาดามคิงเป็นคนดูแลเด็กๆ ส่วนใหญ่
ทุกคนได้เจอกับครอบครัวใหม่
ไม่ก็ไปเรียนต่อที่ต่างประเทศ
ทำไมคะ
แล้วเด็กผู้เป็นนิรันดร์ล่ะ
[ดนตรีตึงเครียดแผ่วเบา]
เจอเด็กผู้เป็นนิรันดร์แล้วสินะ
เด็กคนนั้นอยู่ที่ไหน
[แชนีหัวเราะ]
วู้!
[หัวเราะ]
[ดนตรีสื่อลางร้าย]
[ดนตรีชั่วร้าย]
[คราง]
[ครางเกร็ง]
จะถามอีกครั้งนะครับ
เด็กผู้เป็นนิรันดร์ตอนนี้อยู่ที่ไหนครับ
[พยายามเฮือกหายใจ]
ผอ.ชเวพูดทุกอย่างออกมาแล้ว ก่อนที่จะสิ้นลมหายใจ
มาดามคิงร้านอิ่มเอมใจเป็นคนเดียวที่รู้
ที่อยู่ของเด็กผู้เป็นนิรันดร์
[ก้อง] ตอบมาด้วยค่ะ
[จอนบกครางเจ็บปวด]
เด็กคนนั้น…
ตายไปแล้ว
ว่ายังไงนะ
[อ่อนแรง] ตายไปแล้ว
[อุนจอง] เด็กผู้เป็นนิรันดร์ตายไม่ได้
[เครื่องตรวจสัญญาณชีพดังยาว]
[ดนตรีชั่วร้ายบรรเลงต่อเนื่อง]
- [เฮือก] - [ชีพจรกลับมา]
- อีกรอบนึง - [เด็กชายอ้อนวอน] ไม่นะ หยุดสักทีเถอะ
- เออ ไม่เป็นไรๆ - [เด็กชาย] กลัวมากเลย
- [เด็กชาย] หยุดสักทีเถอะ - [3972 ร้องคัดค้าน]
[เด็กชาย] ไม่นะ พอได้แล้ว
น่ากลัว น่ากลัว
- [3972] ไม่ได้ยินเหรอ - เร็วๆ
ไม่นะ พอได้แล้ว ไม่นะ หยุดสักทีเถอะ!
[หายใจไม่เป็นจังหวะ ร้องไห้]
[อุนจองบรรยาย] แต่การบอกว่าไม่ตาย
ไม่ได้หมายความว่าจะไม่เจ็บนี่…
[สัญญาณชีพนิ่ง]
ทุกขณะ
ทุกรอบ ทุกครั้งที่ตาย
[เฮือก]
[สัญญาณชีพดังเป็นจังหวะ ]
อีกรอบนึง!
- ไม่เอา มันน่ากลัว! - [วอนโด] ไม่เป็นไร
[เด็ก] บอกว่าอย่าทำไง! [ร้องไห้]
บอกว่าอย่าทำไง
- บอกว่าให้หยุด - [เด็ก] อย่าทำ
[เหล็กเขย่า]
- หยุดได้แล้ว! - [วอนโด] อีกรอบนึง!
- อย่าทำนะ - [เด็กร้อง]
พอได้แล้ว!
บอกว่าอย่าทำยังไงล่ะ อย่าทำนะ
อย่าทำ!
อย่าทำนะ!
[ดนตรีระทึก]
[เงียบ]
[ดนตรีระทึก]
[หายใจเฮือก]
[สัญญาณกันขโมยดังลั่น]
[ผู้หญิงหัวเราะชอบใจ]
[ผู้หญิง] พี่คะ ใส่ข้าวเยอะแค่ไหนคะ
[ดนตรีเบาลง]
หืม อือ
ข้าว ต้องแช่เยอะแค่ไหน เห็นว่าจะทำต็อกแจก
อ่อ
ต้องแช่สักสามสี่มัลน่ะแหละ
สรุปว่าต้องเท่าไหร่กันแน่ล่ะ
สามมัลหรือว่าสี่มัล
ห้ามัล
ให้ตายสิ ปกติเจ้าระเบียบแท้ๆ วันนี้เป็นอะไรเนี่ย
[สาวๆ หัวเราะ]
ว่าแต่วอนจู
ค่ะ
เมื่อกี้มีใครมาหาไม่ใช่เหรอ
ใครมางั้นเหรอคะ
ก็นั่งคนเดียวมาตลอดนี่คะ
แล้วถั่วแดงเท่าไหร่คะ
อันนี้ก็สามสี่มัลเหรอ
อุ๊ย ตายแล้ว นี่มันเกิดอะไรขึ้นน่ะ อุ๊ย ตายแล้วๆ
ตายแล้ว อุ๊ย อะไรน่ะ แถวนี้เกิดแผ่นดินไหวหรือไงเนี่ย หา
[เพื่อนบ้าน] อุ๊ยตายแล้ว แปลกจริงๆ เลยนะเนี่ย หืม
เขาว่าวันสิ้นโลกจะมาแล้วนี่ โลกจะพังจริงๆ เหรอ
หรือว่าใครไปลบหลู่เจ้าที่
อ๊าย ทำไมถึงเกิดเรื่องขึ้นเรื่อยๆ เลย
[ถอนหายใจ]
(วุนเดอร์คินเดอร์โปรเจ็กต์)
[ถอนหายใจ]
[หัวเราะ]
โห!
สวยจัง
[ซี้ด] ไปดูแสงเหนือสักครั้งดีมั้ยนะ
เขาว่าเจ๋งสุดๆ ไปเลยนี่
เดี๋ยวนะ
เคลื่อนย้ายในชั่วพริบตาไปที่นั่นไม่ได้เหรอ
อะไร [เฮือก]
ก็ประหยัดค่าตั๋วเครื่องบินได้น่ะสิ
โอ้ สุดยอดไปเลย!
เยี่ยมไปเลยแฮะ!
[หัวเราะดีใจ]
เฮ้!
[ดนตรีสื่อลางร้าย]
(ความสามารถ: แรงโน้มถ่วง ระดับ: เอส)
(ความสามารถ: ประสาทหลอน ระดับ: เอส)
(ความสามารถ: ล้างสมอง ระดับ: เอส)
[เพลงประกอบลึกลับตื่นเต้น]
(The WONDERfools: คนมหัศจรรย์พลังรั่ว)
(ตอนที่ 4 วุนวุนชิกเก้น ปะทะ วุนเดอร์คินเดอร์)
[จานกระทบ]
[ดนตรีลุ้น]
[ดนตรีหยุด]
เอ้อ
อุ๊ย ซาวเบาท์โบราณ พ่อเคยใช้นะเนี่ย
ช่วงนี้แนวย้อนยุคกำลังฮิต ลูกนี่ไม่ยอมตกขบวนเขาเลย
เครื่องเล่นซีดีหนูพัง แต่ว่าซ่อมไม่ได้
แม่บอกให้ใช้ค่าขนมซื้อ
แต่จะเก็บพอซื้อเมื่อไหร่ล่ะ
อ๊ะ เดี๋ยวก่อน
งั้นพ่อให้เป็นของขวัญวันเกิดดีมั้ยลูก
วันเกิดกี่ขวบ
ถ้าเงินเดือนพ่อ คงได้รอถึงอายุ 40 นู่นมั้ง
ลูกจ๋า ข้าวกล่องลูก
[ฝีเท้าวิ่ง]
นี่ๆ เอ้า
[บ่น] เอาไงดี [ดัง] ขอให้เป็นวันที่ดีนะลูก
[กระแทกประตู]
เฮ้อ
มันพังยังไงล่ะเนี่ยยังไง ซ่อมยังไง
เฮ้ย หน่วยสิบ ร้อย พัน หมื่น แสน…
ถ้าราคานี้ ชองคงไม่ได้ตอน 40 หรอก
คงได้ตอน 60 โน่นเลย
[ถอนหายใจละเหี่ย]
ชองคงจะประเมินพ่อสูงเกินไปนะลูกนะ
[โทรศัพท์บ้านดัง]
ฮัลโหลครับ
ทำไม จอมห่วยแตก มีเรื่องอะไร
โอ้ย กลับบ้านกันเถอะคุณกูกู กลับบ้านกัน
กลับบ้านกัน กลับบ้านนะ กลับบ้านแสนสุขกัน
เอ้า เอาละ ไปกันเถอะเนอะ อู้
ไปกัน ไปกัน
[ร้องเสียงหลง] ว้าย
[มือถือสั่นสายเข้า]
เหอ
[แชนี] อาจารย์!
[ดนตรีคึกคักสนุกสนาน]
[ดนตรีเบาลง]
[อุนจอง] ทำไมสามคนอยู่ด้วยกันล่ะ
อ้าว ก็ถามว่าวันศุกร์ว่างมั้ย ทุกคนบอกว่าว่าง
- ไง - [โรบินหัวเราะ]
รู้สึกยังไงที่ได้ชอนกุงมามามาช่วย อาจารย์
ชอนกุงมามาชื่อหมอผี แต่ว่าคนมาช่วยก็คือชอนกุงมันมา
โอ๊ย ปล่อยเหอะ
เฮ่ย หัวดีกว่าที่คิดนะครับ ไอ้โจ๊กกวนโอ๊ย หา
ไม่คิดว่าจะปลอมตัวเป็นทีมร้องเรียน แล้วเอามาฝึกพิเศษแบบนี้
ได้ค่าแรงรายชั่วโมงตามจริงใช่มั้ยเนี่ย หา
ฝึกพิเศษงั้นเหรอ
[พ่นลมหายใจ] อ่า
น่าประทับใจจริงๆ
ใช้นิ้วเดียวก็ยกของขึ้นลงได้ ยกขึ้นลงได้ตามใจ
สุดๆ ไปเลย หืม
- คิดว่าทำอะไรอยู่ - หืม
- [ดนตรีขี้เล่น] - ผมน่ะใจพองขึ้นมาเลยครับ
เหมือนได้เป็นข้าราชการจริง แถมยังจะช่วยสอนให้อีกด้วย
แล้วพวกเราก็จะเท่เหมือนอาจารย์แล้วใช่มั้ย หืม
ขอบคุณมากๆ เลยนะครับ
- จะไม่ลืมบุญคุณนี้เลยครับ! - มันจะเว่อร์เกินไปแล้ว
อ้าว คุณอีอุนจอง ต้องแบบนี้! ในที่สุดก็จัดทีมเรียบร้อย
- [แชนี] หนึ่ง สอง สาม! - [ทุกคน] สวัสดี!
เราทีมอีอุนจอง ศูนย์ร้องเรียนศาลาว่าการ ฝากตัวด้วยนะ!
- [หัวเราะ] - [ดนตรีทะเล้น]
เอาจริงเหรอเนี่ย
ครับ ก็…
เอ่อ คุณอีอุนจอง
ยังมีส่วนที่บกพร่องเยอะ คุณยางคงจะเป็นห่วงมากใช่มั้ยครับ
แต่ว่าตอนนี้มีเราอยู่ด้วยแล้ว [หัวเราะ]
พวกเราจะช่วยเติมเต็มส่วนที่ขาดนั่นเอง ไม่ต้องห่วงเลยค่ะ
อ่า ครับ [ขำแห้งๆ]
ครับ ถ้างั้นก่อนที่จะ กังวลไปมากกว่านี้ [หัวเราะ]
โอ๊ะ นี่ อ้า ว้าว
สู้ๆ ครับ [หัวเราะเจื่อนๆ]
เอ่อ… ไว้เจอกันนะคะ!
ไม่ต้องห่วงค่ะ
[คุณยาง] โอ๊ะ อะไร รถบัส
เอ้า ทางนี้ เอ้า ระวังๆ ระวังรถ
เออ ไปเลยๆ
ไปเลย โอเค
[ดนตรีอึดอัด]
สต็อปๆ สต็อปๆ เออ
(คริสตจักรไถ่บาปชีวิตนิรันดร์)
- ทำไมลัทธิปลอมถึงมาล่ะ - ตั้งใจจะมาชักจูงเราน่ะสิ
- โอ๊ย ตายแล้ว - ชู่
เป็นคำสั่งพิเศษท่านนายก อย่าบ่นอะไรแล้วตามมา
อย่าพูดอะไรไร้สาระ
เดี๋ยวพนักงานสัญญาจ้างจะหายกันไปหมด
อ้าวครับ โอ้ว ครับ อ่า มาแล้วเหรอครับ
เอาละ วันนี้แคมเปญทำความสะอาดถนน
สมาชิกคริสตจักรไถ่บาปชีวิตนิรันดร์ ก็จะมาช่วยด้วยครับ
เอ้า ปรบมือ ปรบมือต้อนรับหน่อยครับ
- ยินดีต้อนรับครับ - [ชาย] โอ้โห
โอ้ว้าว ขอบคุณที่ต้อนรับอย่างดีนะครับ
พวกเราต้องมาช่วยทำความสะอาด เมืองแฮซองอยู่แล้วละครับ
เพราะว่าต้องเก็บขยะพวกนั้นให้หมด
โลกถึงจะได้สวยงามและสะอาดขึ้นยังไงละครับ
[คุณยางถอนหายใจ] ใช่แล้วละครับ ถูกต้องเลย
ไม่ต้องห่วงหรอก ทำแบบนั้นแล้วโลกจะสวยและสะอาดขึ้นไง
[แชนี] ใช่น่ะสิ ถึงได้บอกไง
[อุนจอง] ขอคุยด้วยหน่อยได้มั้ย
คัมมอน
[คยองฮุน] โอ๊ย ให้ฝึกโหดๆ ไร้สาระเป็นบ้า
[แชนี] ที่นี่ทำไมอ่ะ
อ๋อ!
แกล้งออกมาทำงาน แต่ว่าจะฝึกซ้อมกันตรงนี้ใช่อ๊ะป่าว
- เออ - ใช่แล้ว ใช่เลย
ฝึกพิเศษในที่เปิดเผยไม่ได้ ก็เลยต้องซ่อนไง
ไม่มีฝึกพิเศษอะไรหรอก
- ล้อเล่นเหรอ - อะไร
คนที่จะอิจฉาและชื่นชม พวกมีความสามารถอย่างพวกเราน่ะ
มีแค่ในหนังเท่านั้นแหละ
ถ้าต่างจากตัวเอง มีแต่จะกลัวและหนี
จะต่อต้าน และก็รังเกียจ
คนก็กลัวและหนีจากจอมห่วยแตกอยู่แล้วนะ
[หัวเราะเยาะ]
ให้โชว์เหตุผลให้ดูต่อหน้าเลยมั้ยล่ะ
- หา! [เหวอ] - [โรบินเหวอ]
[ทุกคนร้องฮือฮาประทับใจ]
ถ้าอยากใช้ชีวิตปกติ ต้องควบคุมและซ่อนไว้ให้ดี
ถ้ามีใครรู้เข้า
โดยเฉพาะถ้าเป็น คนที่สนใจในความสามารถนั้นมากๆ
อาจจะต้อง
ใช้ชีวิต…
โดยที่ไม่เห็นเพื่อน ครอบครัว หรือคนใกล้ชิดอีกต่อไป
- ถ้าถูกจับได้จะถูกพาตัวไปจริงใช่มั้ย - [ดนตรีขี้เล่น]
จะเป็นงั้นตลอดชีวิตเหรอ
ไม่ใช่ว่าจะแก้ได้ด้วยการซ้อมพิเศษ
พลังและเงื่อนไขแต่ละคนต่างกันออกไป
เลยมีแค่เจ้าตัวเท่านั้นที่จะหาเจอได้
แล้วแบบนี้จะหาได้ยังไงกันเล่า นั่นแหละที่ถามอยู่ตลอดน่ะ
ทำซ้ำๆ ไง
ทำซ้ำๆ ฝึกไปเรื่อยๆ ฝึกแล้วฝึกอีก
มันจะต้องมีหลักการอยู่อย่างแน่นอน
สังเกตว่าความสามารถมีตอนไหน ในสถานการณ์ยังไง
วันนี้ห้ามออกจากที่นี่
จนกว่าจะรู้อะไรสักอย่าง
โห
จ่ายยาพิษโหดๆ ให้เลยแฮะ
ยาแรงสุดๆ
ไม่ดูแลเราโหดไปหน่อยเหรอ ไอ้โจ๊กกวนโอ๊ย
เบาๆ หน่อยก็ได้
ไม่ได้จับพวกเราขังไว้ที่นี่
แล้วขายยกตู้คอนเทนเนอร์ให้ที่ไหนใช่มั้ย
นี่ ใครจะซื้อคอนเทนเนอร์ที่มีเราอยู่
เขากดดันเพื่อให้เราเรียนรู้ไวๆ ต่างหากเล่า
เข้าใจแล้วครับ จะตั้งใจเรียนนะครับอาจารย์
[แชนี] อย่างงั้นเหรอ
โอเค!
ล็อกประตูจากข้างนอกได้เลย
- เอ้า มาลองกันสักตั้ง - ประตู…
[โรบิน] อ๊ะจ้า
แล้วจำเป็นต้องล็อกประตูด้วยอย่างงั้นเหรอ
[โรบิน] ว้าว!
[โรบินกับคยองฮุนฮือฮา]
โอเคเลยนี่ โอ๊ะ
[คยองฮุนครางเจ็บ]
[โรบิน] เราน่าจะใช้อันนี้ได้คนละอันนะคุณลุงนะ
[คยองฮุน] ไอ้เวร ไม่เห็นเหรอว่าฉันเจ็บตัว
[ดนตรีอ่อนโยน]
[แชนี] พวกเราช่วยพวกเขาไว้เหรอ
[แชนีหัวเราะ] ว้าว
พวกเรานี่เยี่ยมกันมากจริงๆ
ใช่มั้ย
[หัวเราะ]
[ดนตรีเบาลง]
[อุนจองคิด] ไม่นะ
ฉันไม่ใช่คนแบบนั้นซะหน่อย
ฉันก็แค่…
[พ่นลม]
[หญิง] ด็อกเตอร์คะ
[คราง]
[ดนตรีหลอน]
[ครางแหบอ่อนแรง]
สัญญาณชีพของเขาอ่อนลงเรื่อยๆ แล้วค่ะ
กำจัดซะ
เราคงจะไม่กลายเป็นแบบนั้นสักวันใช่มั้ย
ถ้าแก้ผลข้างเคียงไม่ได้
เราก็อาจจะเปลี่ยนเป็นแบบนั้นก็ได้นี่
อดคิดไม่ได้ว่าจะหายใจไม่ออก หอบแบบนั้น
แล้วสุดท้ายก็ถูกกำจัดทิ้งไปนี่ละ
[จิ๊ปาก] เธอ…
ไม่เชื่อใจคุณพ่องั้นเหรอ
[หายใจเข้าลึก]
ฉันรู้ว่าท่านซ่อนอะไรเอาไว้อยู่
3972 ก็เหมือนกัน
ทุกอย่างที่คุณพ่อทำมีเหตุผลหมดแหละโฮรัน
นั่นสิ คงมีเหตุผลหมดแหละ
แต่ว่าเหตุผลนั่น
ไม่รู้ว่าทำเพื่อเรารึเปล่า
อย่าคิดอะไรไร้สาระ แล้วไปทำงานของตัวเองซะ
ถ้าหาเด็กผู้เป็นนิรันดร์ไม่เจอ คุณพ่อและเรา…
ก็หมดหวังแล้ว นอกจากว่าจะตาย
เข้าใจแล้ว เข้าใจแล้วน่า
[เหล็กกระแทก]
[ดนตรีระทึกกดดัน]
[ชายคราง]
[น้ำกระฉอก]
[ร้องหวีด]
[ดนตรีระทึกตื่นเต้นขึ้น]
[ชายครวญคราง]
[ดนตรีโหม]
(หลานสาวคิมจอนบก อึนแชนี ได้งานทำที่ศาลาว่าการเมืองแฮซอง)
[หัวเราะดีใจ]
- อุ๊ยตายแล้ว - โอ้ คุณยายคะ ตายแล้ว
- อุ๊ยตาย มานี่แป๊บนึงก่อนจะเข้าร้านสิคะ - ได้อยู่แล้วค่ะ
ยินดีด้วยค่ะคุณยาย
[จอนบก] ค่ะๆ ค่ะ เข้าไปได้เลยนะคะ
- ดีจังเลยนะคะ - [จอนบก] เข้าไปเลย แหม ค่ะๆ ค่ะ
ต๊ายตาย เอ้า เป็นยังไง ซ่อมมันได้หรือเปล่า
ไม่ครับ น่าจะยากแล้วละ
ไม่ได้เขียนทับเพื่อลบ แต่ใช้สนามแม่เหล็กลบจนหายไปหมดเลย
เฮ้อ จ่ายเงินไปตั้งเยอะติดตั้งกล้องวงจรปิด แต่กลับใช้ประโยชน์อะไรไม่ได้เลยแฮะ
แต่ว่ามีตัวนึงที่ถ่ายติดครับ
หืม
ที่ติดไว้หลังร้านอาหาร
[ดนตรีลึกลับพิศวง]
ทำไมเหรอ
เธอคนนั้นครับ
พวกกลายพันธุ์ที่ไปกับ 3972 น่ะครับ
ทำยังไงดีครับ
เก็บมาสิ
[แชนี] ทำยังไงถึงจะได้ผลนะ
อ๊าย ถ้าได้ผลจริงๆ ก็เจ๋งสุดๆ ไปเลย
แสงเหนือ ออโรร่า อื้ม ถ้าไปได้จริงๆ ก็คงจะดี
[ดนตรีเบาลง]
ออโรร่า
จะเยี่ยมขนาดไหนกันนะ
- ไปเถอะ อื้ม - [ดนตรีตึงเครียด]
ลองไปดู
ฮึบ! [ถอนหายใจ]
ไปไม่ได้แฮะ
เอ้า ตั้งสติ
ฮึบ!
ยังอยู่ที่นี่แฮะ
เอ้า ตั้งสติหน่อย
[เค้นแรง]
[ดนตรีหยุด]
โอ้!
[ดนตรีคึกคักผ่อนคลาย]
เห็นมั้ยครับ
แชนีของเรา
เกิดอะไรขึ้นเนี่ย
หายไปได้ยังไง
แล้วทำสำเร็จหรือเปล่า ไปไหน นอร์เวย์เหรอ
หรือว่าฟินแลนด์
ได้ไปดูแสงเหนือจริงเหรอ
[ดนตรีคึกคักผ่อนคลายบรรเลงต่อเนื่อง]
ไปสิ
(ออโรร่า เบียร์ เหล้า กาแฟ)
[แชนีเหวอ อุทาน]
- [ชาย] พี่มาแล้วจ้า - [แชนีแหกปาก]
[ชายหัวเราะ]
- [แชนีครางตกใจ] - แหมๆ นี่คุณ
[แชนีวี้ดว้าย]
เดี๋ยวสิคะ อย่าเพิ่งไป ไปทำไม
พรุ่งนี้มาอีกนะ
น่ารักจัง [หัวเราะ]
[ขำ]
อีหยังวะ สมกับเป็น พวกไม่ได้เรื่องจริงๆ เลยแฮะ
ทำไมล่ะ ยังไงก็ถือว่าสำเร็จครึ่งนึงอ่ะ
เก่งมากเลยแชนี
คุณลุง เมื่อกี้หัวเราะงั้นเหรอ
ถ้าตัวไปติดต่อหน้าลูกสาว แล้วจะยังหัวเราะออกมั้ย
เอ๊า อย่าเอาครอบครัวมาเกี่ยวสิ
ก็อย่ามัวแต่อู้ แล้วก็รีบๆ ฝึกซ้อมซะสิ
ฉันกลัวมากเลยว่า จะหายตัวไปต่อหน้าคุณยายแบบนี้จริงๆ น่ะ
คุณยายคงได้ล้มหงายตึงแน่เลยอ่ะ
แถมยังถูก
ส่งตัวไปโรงพยาบาล ใหญ่ที่สุดในโซลแล้วไม่ได้ออกมาอีก
ฉันกลัวคุณยายจะจับได้ มากกว่าถูกที่อื่นจับตัวไปซะอีก
ฉันก็เข้าตาจนแล้วเหมือนกันแหละน่า
รู้มั้ยว่าฝันฉันคืออะไร
ยูริ เกลเลอร์
ฝันจะเป็นแค่นักต้มตุ๋นเนี่ยนะ
เธอนี่มันช่างไม่รู้อะไรบ้างเลย
ยูริ เกลเลอร์น่ะมีพลังพิเศษจริงๆ หาเงินได้เยอะอีกด้วยนะ
เนี่ย
ถ้าแจกให้เพื่อนร่วมห้องของชอง
- ได้คนละอันก็ไม่หวังอะไรแล้ว - [ดนตรีสงบ]
[โรบินถอนหายใจ]
จริงๆ ฉันก็คิดจะทำอย่างนึง เหมือนกับคุณลุงเหมือนกัน
อะไร
ก็แบบฉันต้องขอบคุณเธอ ที่ทำให้ตอนเรียนม.ปลายสบายมากเลยน่ะ
ตอนประถมนี่ฉันลำบากมากจริงๆ น่ะนะ
ฉันอยากเจอพวกเพื่อนๆ ที่รังแกฉันตอนนั้นทีละคน
เฮ้ย คังโรบิน!
- [แชนีหัวเราะ] - โอ๊ย
ในที่สุดคนอ่อนแอก็ลุกขึ้นสู้
ไปหาแล้วจะ หืม เล่นงานเหรอ เอาคืนเหรอ
เอ่อ ไม่ใช่
ฉันอยากอวดเขาต่างหาก [หัวเราะเจื่อนๆ]
ว่าฉันมีแรงเยอะสุดๆ แบบนี้ไง
- [คยองฮุน] ให้ตาย ไอ้เจ้าพ่อซื่อบื้อเอ๊ย - [ดนตรีร่าเริง]
จัดฉากล้างแค้นโหดๆ เลือดสาดหน่อยไม่ได้หรือไง
แหม จะไปมีสิทธิ์อะไรเล่า
เอ่อ แล้วถ้าดูดีๆ
ก็รู้สึกผิดต่อพลังพิเศษมากเลยน่ะ
ถ้าเกิดขึ้นกับคนที่เหมาะกว่านี้หน่อย
ก็คงเอาไปใช้เท่ๆ และช่วยคนได้แล้วแหละนะ
แต่ดันมาอยู่กับคนไร้ประโยชน์อย่างฉันซะได้
ไร้ประโยชน์จริงๆ เลย [หัวเราะแห้งๆ]
เห็นในละครย้อนยุคเรื่องราชวงศ์โชซอน 500 ปี
มีคำที่เรียกว่าแพะรับบาป
คนที่รับเคราะห์แทนน่ะเหรอ
เอาเป็นว่ามันก็คือผู้รักษาประตูนั่นแหละ
ใช้ร่างกายของตัวเองกัน และปิดกั้นพลังงานไม่ดีเอาไว้
เพื่อที่จะปกป้องวัง
แล้วมันเกี่ยวกับฉันตรงไหนเล่า
ถ้าไม่ใช่นาย แล้วใครจะไป
รับมือจอมเหวี่ยง
จอมห่วยแตก และคุณยายร้านอิ่มเอมใจไหวล่ะ
ใครจะปกป้องเมืองแฮซองกัน
เอ่อ
[ดนตรีทะเล้น]
ก่อนอื่น เรามาลองหาวิธีใช้พลังพวกนี้กันเถอะ
จะได้ใช้ชีวิตเงียบๆ สงบสุข ไม่ต้องถูกจับไปที่ไหนไง
แล้วพอคุ้นเคยกับมันขึ้น
จะให้กางเกงในมาใส่ข้างบน เหมือนกับซูเปอร์แมน
[เฮือก] จริงเหรอ ฉันเลือกดีไซน์ได้ด้วยรึเปล่า
ใส่เฉยๆ พอ
[มือถือสายเข้า]
[ดนตรีจบ]
ฮัลโหล
เออ คุณยาย
อ๋อ ทำหน้าที่ราชการยุ่งๆ อยู่ ทำไมล่ะ
[สัญญาณรบกวนดังซ่า]
ฮัลโหล
ฮัลโหล คุณยาย
เฮ้อ ถามว่าตอนนี้อยู่ที่ไหน หา
ไว้ค่อยทำหน้าที่ราชการ กลับบ้านก่อนเลย
ไม่สิ
เดี๋ยวยายจะไปรับแกเอง ตอนนี้แกอยู่ไหน
- [แชนี ไม่ชัด] ฮัลโหล คุณยาย - ฮัลโหล
- [แชนี ไม่ชัด] อ๊ะ ได้ยินแล้ว - อึนกา
- [ไม่ชัด] - อึนกา!
[แชนี ไม่ชัด] ฮัลโหล
ถามว่าอยู่ไหน!
นี่กูกา
รีบๆ กลับออฟฟิศแล้วหาว่าอึนแชนีอยู่ที่ไหน
ฮะ
อ๋อ ครับ
แต่ว่าเจ้าของร้าน
เจ้าของร้านคงไม่รู้สินะ
ว่าอึนแชนีมีความสามารถแบบนั้น
[มือถือสั่นสายเข้า]
ฮัลโหล
นี่จุนโม
[ดนตรีตึงเครียด]
แชนีน่ะได้งานทำที่ศูนย์ร้องเรียน
ดูเหมือนจะตั้งใจทำงานอยู่ครับ
ศาลาว่าการยังไม่มีความเคลื่อนไหว ปกติดี
อย่างงั้นเหรอ
ไม่มีอะไรใช่มั้ย
ไม่มีอยู่แล้ว
ถ้าเกิดอะไรขึ้น จะรีบติดต่อคุณยายเป็นคนแรก
ว่าแล้วเชียว
จุนโมเรียกฉันว่ายายตั้งแต่แรกที่เจอกัน
ไม่เคยเรียกฉันว่าเจ้าของร้านเลยสักครั้งเดียว
[แค่นขำ]
เฮ้อ ถูกจับได้แล้ว
ละเอียดเกินไปแบบนี้ก็เลยโป๊ะแตกประจำ
[ดนตรีสื่อลางร้ายโหมหนัก]
[ดนตรีเบาลง]
ลูกสาวบ้านไหนล่ะ
ดร.ฮาวอนโดค่ะ ท่านเป็นคุณพ่อของเราค่ะ
นี่เธอ
เรียกมนุษย์แบบนั้นว่าคุณพ่องั้นเหรอ
เพราะมีแค่คุณพ่อที่รับเราเอาไว้
ความผิดฉันสินะ
ไม่ทันได้ดูแลพวกเธอให้ดี
[หลุดขำ]
อย่าพูดสิ่งที่ไม่ได้มาจากใจเลยค่ะ
คิดว่าไม่รู้เหรอว่าช่วยแต่เด็กที่ไม่มีความสามารถ
[ดนตรีกดดัน]
กลัวว่าโลกจะรู้ตัวตนของพวกเรา ใช่มั้ยล่ะคะ
ก็เลยไม่ช่วยวุนเดอร์คินเดอร์นี่นา
ปล่อยให้ทุกคนตายกันหมด ในห้องทดลองที่ไฟไหม้อยู่ไม่ใช่เหรอ
ฮาวอนโดพูดอย่างนั้นเหรอ
นี่หนู นั่นไม่ใช่เรื่องจริงนะ
พาออกไปแต่เด็กผู้เป็นนิรันดร์นี่คะ
พาแต่เด็กผู้เป็นนิรันดร์ ที่จำเป็นสำหรับพวกคุณออกไป แล้วก็ปล่อย…
เราทุกคนเอาไว้
นั่นสินะ
จุดประสงค์ที่มานี่
ตอนนี้อยู่ที่ไหน
ตายไปแล้ว
[สูดหายใจลึก]
ความสามารถของพี่อาจจะไม่ได้ผล แต่อย่าดูถูกความสามารถฉันต่ำเกินไป
ฉันทำให้แกใช้ชีวิตเหมือนกับเจอนรกบนดิน
ได้นะ
[ดนตรีหลอนชั่วร้าย]
ทำไม
ในสายตาเธอ ฉันดูอยู่ดีกินดีมากเลยเหรอ
ส่งเด็กๆ ที่มีชีวิตสดใสไปตายกันหมด
บาปนั้น ลูกของฉันต้องมารับแทนฉัน
ไม่ต้องทำแบบนั้นก็ได้
เพราะ 20 ปีที่ผ่านมา
ก็เหมือนนรกบนดินอยู่แล้ว
[ดนตรีค่อยๆ เบาลง]
[ชาย 1] สวัสดีครับ พวกเรามาแล้วครับ
- [หญิง 1] สวัสดีค่ะ - [ชาย 1] นั่งเลย
- [หญิง 2] ยินดีต้อนรับค่ะ - [ชาย 1] ครับ สวัสดีครับ
- [หญิง 2] ยินดีต้อนรับค่ะ - [ชาย 1] กินอะไรดีนะเนี่ย
[ลูกค้าพูดคุยกันต่อเนื่อง]
ถ้าเด็กคนนั้นตายแล้วจริงๆ
ก็หาศพเธอมาสิคะ
ไม่งั้น
ฉันจะโชว์นรกบนดินให้ดูจริงๆ
[ดนตรีหยุด]
ได้ยินมั้ย
ไปซะ
- หาตัวแชนีให้เจอเดี๋ยวนี้เลย จุนโม - [ดนตรีตึงเครียด]
[ร้องเพลงประสานเสียงภาษาเกาหลี] ♪ เป็นพระประสงค์ของท่าน ♪
♪ ให้อภัยต่อบาป ♪
♪ ยอมสละชีวิตทั้งหมด ♪
- ♪ เพื่อรับการไถ่บาป ♪ - [ดนตรีอึดอัด]
♪ สู่สวรรค์อันไร้ที่สิ้นสุด ♪
♪ ทอดยาวออกไป ♪
♪ จะไปหาพระองค์ ♪
โอ๊ะ เฮ้ย! นี่ นี่! นี่
มันน่าจะมีกฎอยู่ใช่มั้ยล่ะ จับทางไม่ค่อยถูกเลย
มันติดๆ หลุดๆ ตามอำเภอใจของมัน
โอ๊ย ไอ้ส่วนที่ติด
บางทีก็ตรงก้น บางทีก็แขน มันสุ่มมั่วไปหมดเลย
ยังไงก็น่าจะมีกฎอะไร ลองคิดให้ดีๆ
[ถอนหายใจ]
นายลองคิดให้ดีๆ
ถ้าคุมได้ นายดีที่สุดเลยนะ เป็นพลังของเสือ
[สูดหายใจเข้า]
น้ำตาเหรอ
[ดนตรีขี้เล่น]
เหมือนตอนนั้นจะน้ำตาไหล
[ร้องจ๊าก]
โอ๊ะ โอ้! ออกมาแล้ว
- ออกมาแล้ว ลองดูๆ รีบลองดูเร็ว - เอ้า หมัดตรงเลยนะหา
- เอ้า ซัดเลยๆ - โอเค
- [ร้องจ๊าก] - ไม่ได้ผลเหรอ
[โรบินร้องไห้กระซิก]
โอ้ น้ำตามาแล้ว เอาอีกทีนะ
- ไม่เอา - เอาให้เขื่อนแตกเลย ลองดู
เอ้า
สับด้วยสันมือ
- เอ้าสับ - [แชนีร้องปลุกใจ]
ฮือ ไม่เอา
เอาอีกรอบ เอ้า ซัด
ฮือ ทำไม่ได้
ฟาดลงไปเลย แย่สุดก็แค่นิ้วหักเท่านั้นเอง
เจ็บอ่ะ
โอ๊ย ตะโกนว่าอ๊าแล้วรีบๆ ทำเลย
- ครับๆ - [คยองฮุน] เอ้า เอาอีกรอบ หนึ่ง สอง
[ร้องไห้]
เจ็บมากเลยอ่ะ
- [แชนีพ่นลมขัดใจ] - [โรบินร้องไห้]
[คยองฮุน] น้ำตานายเหมือนมันจะแห้งอีกแล้ว อยากลองอีกรอบนึงมั้ย
เดี๋ยวนะ
[คยองฮุน] เออ แบบนั้น
[โรบิน] เจ็บอ่ะ
[ร้องเพลง] ♪ ไหนอยู่เฉยๆ ซิ มันจะรู้แต่ไม่แน่ใจ ♪
[แชนี] เผ่นเร็ว!
[กรี๊ดลั่น]
[คยองฮุน] เออนี่ มันต้องอย่างนี้ เออ!
ต้องเหนื่อยหอบงั้นเหรอ
[คยองฮุน] งั้นแกสับก็ได้ เอ้า
หนึ่ง สอง โอ๊ย!
มาสับหัวฉันทำไม ไอ้เวรเอ๊ย!
[คยองฮุนกับโรบินฮึดฮัดตีกัน]
เอาละๆ สับด้วยฝ่ามือ สับ
ครับ ขอบคุณครับ
ผมรับผิดชอบถึงแค่ตรงนี้ครับ
ลานนี้เป็นจุดสุดท้ายแล้วครับ
[ชาย] แบบนี้นี่เอง
ตรงนี้เป็นจุดสุดท้ายแล้วสินะ
ขอบคุณที่ช่วยนะครับ
ที่เหลือผมน่าจะจัดการเองได้
ไม่เป็นไร
ท่านสั่งมาว่าให้พวกเราจัดการ ให้สะอาดจนเสร็จเรียบร้อยเลยนะครับ
ใครบอกครับ
จะใครกันเล่า ก็ท่านผู้นำคิมพัลโฮยังไงละ
คงจะเชื่อทุกอย่างที่ท่านผู้นำพูดเลยสินะครับ
ไม่ครับ
จะเชื่อหรือไม่เชื่อ
ไม่ใช่เรื่องสมัครใจของแต่ละคนหรอกเหรอครับ
พวกเราไม่ได้เชื่อ แต่รู้ต่างหากละครับ
[ดนตรีตึงเครียดแผ่วเบา]
ตระหนักรู้ถึงความจริงที่ว่า
วันสิ้นโลกใกล้เข้ามาแล้ว
วันสิ้นโลกต้องมาถึงอย่างแน่นอน เป็นความจริงที่หลีกเลี่ยงไม่ได้
คนเราไม่ว่าใครก็ต้องตาย เป็นความจริงที่หลีกเลี่ยงไม่ได้
ต่างกันตรงไหนเหรอครับ
ที่แตกต่างก็คือ
ท่านผู้นำรู้ว่าวันสิ้นโลก จะมาเมื่อไหร่ ที่ไหน อย่างไร ยังไงละครับ
ถ้ารู้วันสิ้นโลกแต่เลี่ยงไม่ได้
แล้วจะรู้ไปเพื่ออะไรเหรอครับ
ใช่แล้วละครับ
เลี่ยงไม่ได้ครับ
มนุษย์โง่เขลาเหล่านั้น
แต่คริสตจักรไถ่บาปชีวิตนิรันดร์ต่างไป
เราได้รับการไถ่บาป
เราเห็นมาแล้วน่ะครับ ที่แห่งปาฏิหาริย์
และพวกเราก็รู้ว่า
ปาฏิหาริย์นั้นจะมาบังเกิดกับเราในช่วงที่สิ้นโลก
ไม่ว่าเห็นอะไร นั่นไม่ใช่ปาฏิหาริย์หรอก
[ดนตรีหลอนระทึก]
[ผู้คนสวดมนต์ระงม]
ได้โปรดช่วยพวกเราผู้ศรัทธา ที่ตอนจบของวันสิ้นโลกด้วยเถิด!
[ร้องไห้]
[ชาย] ข้าแต่พระเจ้า…
[ผู้คนสวดอ้อนวอน]
ท่านผู้นำคิมพัลโฮฝากให้มาบอกว่า วันสิ้นโลกของคุณ 3972 ก็คือ
วันนี้ ที่นี่
ต้องเผชิญหน้ากับมันอย่างโหดร้าย
[ดนตรีลุ้นระทึก]
- [เหล็กลั่น] - [เฮือกตกใจ]
[เค้นแรง]
[ดนตรีลุ้นระทึกบรรเลงต่อเนื่อง]
[หัวเราะ]
[ดนตรีตึงเครียด]
[ครางออกแรง]
[เค้นแรง]
เมื่อกี้หัวเราะใช่มั้ย ตอนเรียกว่าท่านผู้นำคิมพัลโฮ
พูดอะไรเนี่ย
ไอ้บ้าเอ๊ย!
ถ้าไม่เชื่อคำพูดท่านผู้นำ จะตกนรกนะ ไม่รู้เหรอ
[ถอนหายใจเพลีย]
[ครวญคราง]
[คยองฮุน] เฮ้ย คังโรบิน ไอ้เวรเอ๊ย
โยนผู้ใหญ่มาตรงนี้ได้ไงวะ
ผมโยนไปก็จริง แต่ว่าคุณลุงไปติดเองไม่ใช่เหรอครับ
- โห เดี๋ยวปั๊ด - [แชนี] เฮ้ย
ฉันวิ่งขนาดนั้นแล้ว
ทำไมถึงแค่หอบ แต่หัวใจไม่เต้นนะ แปลกจังเลยแฮะ
เอ่อ แล้วต้องเลือกที่ที่อยากไปก่อนหรือเปล่าล่ะ
ตอนนี้ไม่มีที่ไหนอยากไปด้วยสิ
[ขัดใจ] อ๊าย
ต้องให้เป๊ะพอดี ถึงจะไปโชว์และอวดอาจารย์ได้แท้ๆ
[คยองฮุนฮึดฮัด]
โอ๊ย อยากอวดจะตายอยู่แล้วเนี่ย!
- [ดนตรีขี้เล่น] - แชนี!
ห๊ะ
ฉันเองก็จะเป็น
ยูริ เกลเลอร์ให้ได้เหมือนกัน
แต่ว่าทำไมมันถึงไม่ตกลงไปสักทีล่ะเนี่ย
[ไอสำลัก]
เอ้อ
โห! เจ๋งไปเลยแฮะ
โอ๊ะ อาจารย์ ฉันทำได้แล้ว หืม!
แค่ตั้งใจคิดตามที่อาจารย์บอกเท่านั้น แล้วก็มานี่เลย!
[หอบ]
หนีไปเร็ว
- [เหล็กลั่น] - [อุนจองหอบ]
[กรี๊ด]
- อะไรๆ อะไรๆ อะไร! - อึนแชนี
[แชนีครางตื่นตูม] อาจารย์ล่ะ อาจารย์อยู่ไหน
เธอมาคนเดียวทำไมเนี่ย
- อาจารย์อยู่ในอันตราย! - [โรบิน] หืม
นี่ ต้องอธิบายว่าใครทำอะไร ที่ไหน เมื่อไหร่สิ
อยู่ๆ ก็โพล่งออกมาว่าอันตรายแล้วจะรู้ได้ยังไง…
ฉันคุยกับใครอยู่เนี่ย
โอย เลือดทั้งตัวไหลขึ้นไปบนหัวหมดแล้ว
ไม่ไหวแล้วนะ
- [โรบินกรี๊ดลั่น] - ทำไม [ร้อง]
[ร้องแตกตื่น]
- ทำไม อะไร นี่ - แชนี! อิมพอสสิเบิ้ล
[แชนี] หนีกันเถอะ เร็ว
[ทั้งคู่หอบ]
[ทั้งคู่ร้อง]
โอ๊ะ แชนี!
- [แชนีร้องเสียงหลง] - [ดนตรีระทึก]
แชนี แชนีๆ
- เร็วๆ - [แชนี] อาจารย์
[แชนีกรี๊ด]
อาจารย์!
นี่เธอพาคุณคังโรบินมาด้วยได้ยังไง
กลับไปซะ เร็วเข้า
ต้องไปด้วยกันสิ!
คังโรบิน
โอ๊ะ ไม่นะๆ ไม่ได้ โฟกัส ฮึบ
[ดนตรีหยุด]
[แค่นขำ]
ทำไรเนี่ย
โอ๊ย อย่ามาชวนคุยตอนนี้สิ ทำไมไม่ไปนะ
ไปเถอะ!
[หอบ]
[ดนตรีระทึกตื่นเต้น]
[โรบิน] นี่อะไรเนี่ย
วุนเดอร์คินเดอร์ครับ
รีบกลับไปเร็ว
ไม่นะ ไม่ ฉะ-ฉะ-ฉันก็อยากกลับไป จะตายอยู่แล้วเนี่ย [ร้องไห้]
[โรบิน] แชนี ทำไงดี หือ
ฉันว่าเราต้องตายอยู่นี่แน่ๆ เลย
โอ๊ย เลิกงอแงซะทีได้มั้ย!
อย่ามัวแต่เกาะคนอื่นอย่างเดียว
ลองคิดด้วยตัวเองสิ ว่าจะช่วยชีวิตตัวเองได้ยังไง ลองคิดสิเว้ย!
[โรบินครวญคราง]
[ร้อง]
[แชนีกรี๊ด]
[หายใจสั่น] ไม่นะ!
[ตุ้บ]
[ดนตรีหยุด]
[โรบินร้องเหวอ]
[หายใจแรง]
[เหล็กลั่น]
[โรบินเค้นแรง]
[ฮึบออกแรง]
[ดนตรีฮีโร่เท่]
[โรบินหายใจแรง]
[เค้นแรง]
[เฮือก]
โอ๊ะ
- แชนี เมื่อกี้เห็นมั้ย - [ดนตรีหาย]
เมื่อกี้ฉัน…
อ้าว โอ๊ะ
- แชนี - [ดนตรีตึงเครียด]
อ้าว แชนีหายไป
แชนี!
[อุนจองหายใจสั่น]
[ดนตรีเศร้าแผ่วเบา]
คุณอึนแชนี
คุณแชนี
เป็นอะไรมั้ย
คุณอึนแชนี!
[อ่อนแรง] ว้าว
คราวนี้
ทำได้สำเร็จจริงๆ [หัวเราะเบาๆ]
แสงเหนือจริงๆ ละ
[หายใจสั่น]
ครั้งแรกเลยนะ
ที่ได้เห็นข้างนอกเมืองแฮซอง
[เลือดไหลทะลัก]
[หายใจสั่น]
สวยจังเลย
นี่คุณ
คุณอึนแชนี
คุณอึนแชนี!
[หายใจสั่น]
[ดนตรีมืดมน]
[โรบิน] แชนี! [ร้องไห้]
อึนแชนี!
ทิ้งฉันไว้คนเดียวตรงนี้ได้ยังไงเนี่ย
ให้ตายดิ
- [เฮือกตกใจ] - [ดนตรีตึงเครียด]
โอ๊ย ตกใจหมดเลย
อย่างน้อยก็ให้ซุ่มให้เสียงหน่อยนึงดิ
แกเป็นใครเนี่ย
แกก็เป็นของเสียเหรอ
ผมงั้นเหรอ
ใครบอกว่าผมเป็นของเสียกัน
อ๊า แต่ว่าถ้าหากเป็นวุนเดอร์คินเดอร์ ก็เป็นผู้มีพลังพิเศษใช่มั้ย
[ดนตรีระทึกตึงเครียด]
โอ้ะๆๆ ทำไม… ทำไม… ทำไมทำแบบนั้นเล่า
[ดนตรีหยุด]
[หายใจออกเคียดแค้น]
[พัลโฮฮึบ]
ทำอะไรเหรอครับ
อะไรของแก
ผมชื่อคังโรบินคร้าบ
[พ่นหายใจ เค้นแรง]
ทำไมถึงปรบมืออยู่นั่นแหละครับ [ครางสะดุ้ง]
อยากให้ทำตามเหรอครับ
ตึ่งๆ
ตึ่งโป๊ะ
ตึ่ง ตึ่ง โป๊ะ!
อ๋อ ตึ่ง ตึ่ง โป๊ะ!
อ่ะ ตึ่ง ตึ่ง โป๊ะ!
ตึ่ง ตึ่ง โป๊ะ!
ตึ่ง ตึ่ง โป๊ะ! ใช่เลย ตึ่ง ตึ่ง โป๊ะ!
[ร้องเป็นเพลง] ตะแต๊ว ตะแตว โป๊ะ!
[ดนตรีร็อคเร้าใจตามจังหวะพลัง]
[โรบิน] ใช่ป่ะเนี่ย ตึ่ง ตึ่ง โป๊ะ!
ตึ่ง ตึ่ง โป๊ะ!
ฮ่าๆ โป๊ะ
[แชนี] เห็นในละครย้อนยุค เรื่องราชวงศ์โชซอน 500 ปี
มีคำที่เรียกว่าแพะรับบาป
[โรบิน] คนที่รับเคราะห์แทนน่ะเหรอ
[แชนี] เอาเป็นว่าก็คือผู้รักษาประตูนั่นแหละ
ใช้ร่างกายของตัวเองกัน และปิดกั้นพลังงานไม่ดีเอาไว้
เพื่อที่จะปกป้องวัง
[หายใจแรง]
[ไม้ลั่น]
[หัวเราะแห้ง] ต๊ะเอ๋ โอ๊ะ ไม่ใช่สิ จ๊ะเอ๋
ก่อนอื่น โล่งอกไปที ที่ไม่ได้ตกใจมากเท่าไหร่
ให้ตาย นี่มัน… [อึกอัก] ผมคือซนคยอง…
- [ร้องจ๊าก] - [โครม]
โอย แป๊บนึงนะ
หัวมึนมากๆ เลยตอนนี้
[หายใจสั่น] ดีขึ้นแล้ว
ตะ-ติดอยู่… ตรงนั้นเหรอครับ
[เฮือก] ไม่ใช่ครับ ติดอะไรกัน คือเอ่อ
ผมก็แค่เล่นมายากล โชว์ความสามารถเท่านั้นเอง ใครกัน…
- [หัวเราะแห้งๆ] แล้วเด็กๆ ไปไหน - [กาวหนึบ]
เฮ่ย! ห๊ะ
ทำไมอีกอ่ะ
[คยองฮุนหายใจแรง แตกตื่น]
โอ๊ย นี่คุณทำอะไรของคุณน่ะครับ
เดี๋ยวก่อนนะ
[ดนตรีระทึกตึงเครียด]
คือ ตอนนี้ผม…
ว่าแต่ตอนนี้แชนีอยู่ที่ไหนเหรอครับ
[ดนตรีระทึกตึงเครียดบรรเลงต่อเนื่อง]
[อุนจองหายใจแรง]
[เฮือก]
[ดนตรีโหมยิ่งใหญ่]
[แชนีเฮือก]