[ดนตรีลึกลับพิศวง]
[อุนจอง] แววตาของคนตายจะ… ต่างออกไป
[ดนตรีสยองยะเยือก]
[อุนจอง] ผู้หญิงคนนั้น…
ตายไปแล้วจริงๆ
[คยองฮุนโอดครวญ] บอกว่าไม่ใช่!
พวกเราไม่ได้แตะต้องเธอเลยจริงๆ เธอตายของเธอเองครับ
[อุนจองไอสำลัก]
แชนี แชนี…
แชนี
แชนี แชนีหายไปไหน คุณลุงครับ
[คยองฮุน] หายไปไหน เมื่อกี้ยังอยู่นี่
[อุนจองบรรยาย] จากนั้น
เธอก็หายไป
[ดนตรีลึกลับพิศวง]
[คอมพิวเตอร์ส่งสัญญาณแจ้งเตือน]
หืม
เสียงนกอะไรน่ะ เกาะเชจูเหรอ
มันขึ้นว่าแบบนั้นครับ
[คอมพิวเตอร์ส่งสัญญาณ]
โห เกาะเชจูจริงด้วย
มือถือแชนีเสียอย่างงั้นเหรอ
ที่เสียคือคุณต่างหาก
ไม่รู้เหรอว่าหลังเจ็ดขวบ เธอก็ไม่เคยได้ออกไปจากเมืองแฮซองเลยน่ะ
รู้ครับ ผีติดที่เมืองแฮซอง
แล้วทำไมถึงขึ้นแบบนั้น
ไม่ใช่ว่าไปเกาะเชจูจริงเหรอ
[พึมพำหงุดหงิด]
[ดนตรีพิศวงติดตลก]
ไอ้หมีหลอกง่ายก็ไม่อยู่ซะด้วย
[ถอนหายใจ]
เก็บของแล้วเหรอ
[ออกแรง]
(บัญชีออมทรัพย์)
(จดหมายถึงคุณยาย)
[มือถือสั่นสายเข้า]
ค่ะ คิมจอนบกเองนะคะ
อ่า มันเสียจริงด้วยครับ น่าจะผิดพลาดน่ะ
ผมลองอีกรอบ เธออยู่ที่เมืองแฮซองจริง
ทางฝั่งแฮดึลรี
[ดนตรีลึกลับ]
[ตำรวจ] ผู้เสียหายคือคุณอึนแชนี ร้านอิ่มเอมใจใช่มั้ย
[อุนจอง] ครับ
น่าจะเป็นแบบนั้น
[ตำรวจ] นี่คุณพูดถึงคนที่อยู่ตรงนั้นใช่รึเปล่า
ครับ ใช่แล้วครับ
[ผ่าง]
นั่นแชนีไม่ใช่เหรอ
[ดนตรีพิศวงติดตลก]
[ขำเบาๆ]
[กลั้นสะอื้น]
[เพลงประกอบลึกลับตื่นเต้น]
(The WONDERfools: คนมหัศจรรย์พลังรั่ว)
[เพลงจบ]
(ตอนที่ 2 เพราะบอกไม่ได้ จึงเป็นความลับ)
บอกว่าเห็นเขาทิ้งศพ ก็เลยแจ้งความอย่างงั้นใช่มั้ยครับ
[แชนี] ยืนกราน หืม
ยืนกรานเข้าไว้ ยืนกรานให้ถึงที่สุด
- แล้วถึงจะรอด - [คยองฮุน] โอเค
[โวย] ศพอะไรกัน! เมื่อกี้ก็เห็นแล้วนี่ อึนแชนีปกติดี
แอบซุ่มอยู่ ก็เลยกลิ้งลงไปกันหมดเนี่ย หา
[ขย้อน]
ดมนี่ดูสิ กลิ่นเหม็นเนี่ย
ยื่นร้องเรียนไปตั้งหลายครั้งแล้ว!
แต่บอกว่า "ไม่ได้ ทำไม่ได้ ไม่มีอะไรที่ทำได้เลย"
งั้นก็เปิดเครื่องอัดเสียงฟังเลยสิ!
แล้วจะให้ทำยังไง
ถ้าอำนาจรัฐทำไม่ได้ ประชาชนก็ต้องออกมาจับคนร้ายทิ้งขยะไงเล่า
เอายังไงดีครับ
ดูเหมือนว่าผมจะเข้าใจผิด
งั้นปิดเป็นแจ้งความโดยเข้าใจผิด
ครับ ช่วยทำตามนั้นเลย
เอ่อ งั้นก็ไปได้แล้วครับ
ก็จะไปแล้วนี่แหละ ลุกขึ้นเร็ว
อ๊า ถ้าฉีกมันทิ้ง…
[ดนตรีพิศวงทะเล้น]
เห็นมั้ยๆ หืม
บอกแล้วว่ายืนกรานได้ผลจริง
เรียกว่ายืนกรานไม่ได้ซะหน่อย
เพราะว่าฉันโน้มน้าวด้วยตรรกะ
นั่นแหละความแตกต่างระหว่างฉันกับเธอ
คนมีความรู้ กับคนไม่มีความรู้
คนมีมารยาทดี กับคนมารยาททราม
คนที่บ้านรวยสุดๆ คนที่แทบจะไม่มีเงิน
[ขัดใจ] แม่งเอ๊ย
[เจ้าพ่อซื่อบื้อ] นี่ แต่เธอไม่เป็นไรจริงเหรอ
ฉันนึกว่าเธอตายไปแล้ว ทำไมถึงไม่หายใจล่ะ
ฉันก็คิดว่าตัวเองตายไปแล้ว
แถมยังเห็นอะไรแปลกๆ ด้วย
[ผู้หญิง] ไปทำไหรอยู่ตรงนั้นฮั่น
- [เพลงพื้นเมืองเกาะเชจู] - ไอ้ย่ะ แล้วเที่ยวไปนั่งเบล่ออยู่พันนั้นไสเล่า
ออกมาได้แล้ว
[แชนี] เธอเอาแต่พูดอะไรไม่รู้ ที่ฉันไม่เข้าใจเลยอ่ะ
[ผู้หญิง] ไม่ได้ยินที่แหลงว่าพรือนิ
บอกให้แขบออกมา ไม่ได้ยินเหรอ
ลมพัดแรงอีตายไปนิ ออกมาแตสวนไม่ได้ฮั่น
ทำไอ้ไหรนิ ไม่ได้ยินที่แหลงว่าพรือนิ
นั่งทำเบล่ออยู่ไสเล่า แขบๆ ออกมาตะ!
[เจ้าพ่อซื่อบื้อเฮือก] เหมือน พวกประสบการณ์ใกล้ตายหรือเปล่า
ที่ไม่ได้ตายจริงๆ
เหมือนแตะขอบความตายไปแล้ว แต่ว่ากลับมาได้ อะไรแบบนั้นน่ะ
[เฮือก] น่าจะเป็นยมทูตนะ ที่เธอเห็นน่ะ
คิดงั้นเหรอ
ถ้างั้นฉันก็ตายไปแล้ว หรือว่ายังไม่ตาย
หรือตายแค่ครึ่งเดียว
เหมือนพวกปลาหมึกกึ่งอบแห้งอะไรแบบนั้น
แล้วคุณยายของเธอเขารู้สภาพเธอรึเปล่าเนี่ย
ไม่รู้อยู่แล้วล่ะ
ถ้ารู้คงวุ่นวายสุดๆ
ไม่รู้เหรอว่ายายเป็นไง หือ
เมื่อก่อนเป็นตัวเป้งของมยองดง คิงจอนบก
ถ้าถูกจับได้…
[ทั้งคู่] ถ้าเราถูกจับได้
(อึนแชนี)
(คนร้ายลักพาตัว)
[ดนตรีระทึกข่มขวัญ]
[คยองฮุนร้องไห้กระซิก]
ขอโทษด้วยครับ [ร้องไห้กระซิก]
[ดนตรีหยุด]
เฮ้อ ฝังต่อให้เสร็จ
[ร้อง] ไม่นะครับ อย่าทำแบบนั้นเลย
[คยองฮุนร้องไห้]
[ร้องไห้สะดุด]
เดี๋ยวก่อนนะ เดี๋ยวก่อน!
ทำไมเธอไม่อยู่ข้างนี้ แต่ดันไปอยู่ข้างนั้นล่ะ
[ดนตรีทะเล้น]
อะไรนะ จำที่เมื่อวานบอกให้จำได้มั้ย
ที่นักการทูตไปก่อเรื่องเลวๆ ต่างประเทศ แต่ไม่ถูกลงโทษ
- สิทธิ์คุ้มกัน - เออ นั่นแหละ สิทธิ์คุ้มกันหลานสาว
[ถอนหายใจเซ็ง]
ไม่มีสิทธิ์คุ้มกันเพื่อนหลานบ้างเหรอ
อ๊าย ทำยังไงดี
เอ่อนี่คุณลุง เราจะทำยังไงกันดีล่ะคุณลุง
แล้วเธอจะชวนเราทำทำไมเนี่ย น่าจะขโมยเงินของเธอแทน
ไม่เป็นไร แค่ไม่ถูกจับได้ก็พอ
แค่ยืนกรานว่าไม่ได้ทำก็พอ
แค่ยืนกรานก็รอดงั้นเหรอ
นี่เป็นแผนรับมือจริงๆ เหรอ
ใครบอกว่าแค่ยืนกรานล่ะ
ต้องยืนกรานให้ถึงที่สุด ต้องจริงใจด้วย
[ถอนหายใจหงุดหงิด]
แล้วจะได้ผลจริงเหรอ เราจะไม่เป็นไรใช่มั้ย
แน่อยู่แล้วล่ะ
ไม่มีใครยืนกรานแล้วไม่รอด
เธอ… วางแผนไว้รอบคอบแล้วจริงๆ ใช่มั้ย
แล้วเธอจะเอาเงิน 50 ล้านวอนมาได้ไง
เข้าบัญชีฉันไงล่ะ
ไม่รู้เหรอว่าบัญชีม้ามันผิดกฎหมาย
ไม่รู้ เพราะไม่เคยคุยกับเธอยาวๆ แบบนี้มาก่อน
นี่เธอเป็นเด็กที่สมองใส ไร้เดียงสาขนาดนี้เลยเชียวเหรอ
- พอคิดว่าเชื่อคนอย่างเธอ - [แกะถุงขนม]
และร่วมวางแผนเอาเงิน 50 ล้านวอนแล้วนี่
- กินนี่มั้ย - อะไร
- อื้ม อร่อยจัง - อร่อยเนอะ
เฮ้ย! ฉันคุยกับเธออยู่นะเว้ย!
[ดนตรีชะงัก]
[ร้องตะโกน]
[ดนตรีทะเล้นบรรเลงต่อ]
[ครางโอดครวญ]
[อึกอัก] ความผิดฉัน ความผิดฉันเอง
ความผิดของโฮโมเซเปียนส์อย่างฉัน ที่ดันไปจับมือกับนีแอนเดอร์ทัลทำเรื่องงี่เง่า
ถ้าฉัน
เข้าไปพัวพันกับการจัดฉาก ลักพาตัวอึนแชนีที่ไร้สาระนี่
หรือประสบการณ์ใกล้ตาย ปลาหมึกกึ่งอบแห้งอีก ฉันก็ไม่ใช่คน…
[เสียงอ่อน] ช่วยด้วย
[ดนตรีโหมอารมณ์ชวนผวา]
[สั่น] ได้ยินแฮะ
ได้ยินแล้ว
[ดนตรีระทึกคุกคาม]
- เผ่นเหอะ! - [ร้อง]
[ดนตรีเร่งจังหวะ]
[ดนตรีหยุด]
[ชาย 1] เจ้ารู้ความผิดที่ตัวเองก่อ!
ลงโทษมันให้หนักๆ เลย!
[ฝูงชนตะโกนจอแจ]
[ชาย 2] ตัวข้านั้นบริสุทธิ์ จะหาว่ากบฏได้อย่างไร
ไร้สาระสิ้นดี!
ข้าไม่รู้อะไรจริงๆ
ข้าสาบานต่อฟ้า ว่าข้ามิได้ละอายใจเลยแม้แต่น้อย
[ชาย 1] ว่าไงนะ!
บิดขาหมอนั่นจนกว่ามันจะยอมสารภาพความจริง
[ร้องเจ็บปวด]
ข้าถูกใส่ร้าย!
[สูดเสียงดัง]
[คอมพิวเตอร์ส่งสัญญาณ]
สงสัยจะเสียแล้วจริงๆ นะเนี่ย
ออกมา
ออกมาก่อนที่ฉันจะให้คนลากพวกแกออกมา!
[คยองฮุน] เอ่อ คุณเจ้าของร้านครับ
ช่วย… [หัวเราะเกร็งๆ] ช่วยยกขาให้หน่อย
[หัวเราะสั่นๆ]
เอ่อ อ่า ขอบคุณมากเลยครับ
ต่อให้ยกขาขึ้นข้างเดียว ผมก็ออกได้ครับ
ไถลแบบนี้
[ถอนหายใจ]
- ผมห้ามเธอตั้งแต่แรก… - ท่านคงจะโมโหมากเลย…
- ผมบอกเธอแล้วว่าทำแบบนี้กับคุณยาย… - แต่ว่าอึนแชนีน่ะ…
- บอกว่าอย่าทำแบบนี้… - เหตุการณ์แบบนี้…
- แต่ว่าเรื่องนี้มัน… - คนละห้าล้าน…
ก็เลยตัดสินใจรับเงินนั่น
และทั้งสามคนก็จัดฉากลักพาตัวใช่มั้ย
- เป็นเรื่องจริงที่ว่าจะรับเงินนั่น… - ไม่รู้สิครับ บอกว่า…
- เอาแต่บอกว่าจะซ่อมหลังคา… - มันก็ดูจะไม่ยุติธรรมกับ…
- ผมต้องใช้เงินซ่อมหลังคาก็เลย… - อึนแชนีเป็นคนวางแผนการทั้งหมด…
แล้วตัวต้นคิดทำไมไม่ออกมา
ครับ ใช่!
อึนกาเป็นตัวต้นคิดหลักเลยครับเจ้าของร้าน
อึนกา
ผู้สมรู้ร่วมคิดทรยศแก โดยที่ไม่ลังเล รีบๆ ออกมาเลย
ทำไมแกถึงชอบทำให้มันแย่ลงกว่าเดิมกันนะ หา
ไม่ออกมาอีก!
หืม
เธอเข้าไปในนั้นแน่ๆ นี่
[ครางสะดุ้ง]
[ดนตรีพิศวงทะเล้น]
ไปซ่อนอยู่ที่ไหน
[แชนี] คุณยาย
เห็นหนูเหรอ
นี่มันเรื่องเหลวไหลบ้าอะไรอีก
คิดว่ายายจะไม่เห็นอย่างงั้นเหรอ รีบออกมาเลย!
[แชนีเฮือก]
อุ๊ย ว้ายตายแล้ว
ทำไงดีคุณยาย
หนูน่าจะพังแล้วจริงๆ [สะอื้นเบาๆ]
เห็นภาพหลอนบ่อยๆ ทำยังไงดีล่ะ
ตรงไหนน่ะ หา
รู้สึกแปลกๆ ตรงไหนอย่างงั้นเหรอ หา เรียกผอ.มาเลยมั้ย หืม
- [แชนีสะอื้น] ไม่รู้ - [จอนบก] โอเค ไม่มีไข้นะ หา
ตรงนี้มัน
เจ็บตรงไหนบอกยายซิ
นั่นไง เห็นมั้ยล่ะ เธอใช้สิทธิ์คุ้มกันหลานสาวนั่นไง
[จอนบก] เจ็บตรงไหนบอกซิ เป็นอะไรมากมั้ย ฮะ เล่าให้ยายฟังซิ
- [แชนี] เมื่อกี้มัน… แปลกๆ - หา อะไร
อะไรไม่รู้ ยายคะ
หายใจเข้า หายใจเข้า นั่งลงก่อนลูก นั่งลงก่อนนะ
นั่งลงก่อน อ่ะๆ นั่งลงสิ สูดหายใจลึกๆ
สูดหายใจลึกๆ นะ เดี๋ยวก็หายแล้ว…
[ดนตรีลึกลับพิศวง]
[แชนีงอแง] น่ารำคาญ
[จอนบก] อืม รำคาญเหรอ
นี่ เธอบอกว่าน่ารำคาญน่ะ!
[ผู้ชาย] หาคนอยู่งั้นเหรอ
ใครกัน
เด็กผู้เป็นนิรันดร์เหรอ
ไม่รู้สิ
ตอนนั้นที่ไฟไหม้ก็มีพวกเด็กๆ ที่รอดชีวิตอยู่นะ
แต่ไม่แน่ใจเรื่องเด็กผู้เป็นนิรันดร์นั่นเลย
เอ้อ แต่ว่าผมจำเด็กคนนึงได้ชัดเจนมากเลยละ
397
เพราะผมช่วยเด็กคนนั้น
ตอนวันที่เกิดไฟไหม้
[เด็กหอบ ไอ]
โอ๊ะ คุณลุงครับ คุณลุงครับ
- ช่วยเปิดประตูให้หน่อยครับ - [อึกอัก]
เปิดประตูให้ผมหน่อยครับ
[ผู้หญิง] 3972 เหรอ
คุณบอกว่าช่วยเด็กคนนั้นอย่างงั้นเหรอคะ
อือ ใช่แล้วละ
แต่ว่าเด็กคนนั้น
กลับมาที่เมืองแฮซองแล้วนะ
อืม
โตขึ้นมาอย่างดี
ถึงเด็กคนนั้นจะจำผมไม่ได้
แต่ผมจำเขาได้ทันทีที่เห็นเลยละ
397
เขาคือเด็กคนนั้นแน่นอน
แบบนี้นี่เอง
ขอบคุณที่เล่าให้ฟังนะคะ
เอ้า รีบกินก่อนที่มันจะเย็น
[ดนตรีผ่อนคลาย]
[หัวเราะเบาๆ]
ว้าว
โอ้
ไม่รู้เลยว่ามันผ่านมากี่ปีแล้ว
ที่ได้นั่งหันหน้าเข้าหาคุณแบบนี้
และก็ได้กินข้าวอุ่นๆ ด้วย
[หัวเราะเบาๆ]
[หัวเราะเขินๆ] หลังจากคุณตายไปแล้ว
ก็ไม่คิดเลยว่าจะมีวันแบบนี้กลับมาอีก
ผมดีใจมากที่คุณอยู่ตรงนี้
[ดนตรีอึดอัด]
ได้ยินมั้ย 3972 แหละ
[ผู้ชาย] หืม
ที่รัก
ที่รัก!
[อึกอัก] ที่นี่มัน… นี่ที่ไหนล่ะ
ที่รัก
ไม่นะ อะไรน่ะ
(หมายเลข: 3972 ความสามารถ: พลังจิต)
[ชายร้อง บ่นสับสน]
[ดนตรีหลอน]
[ประตูหนักเปิด]
[ดนตรีจบ]
[ดนตรีนุ่มนวลเปี่ยมหวัง]
[เด็กร้องเพลง "Der Mond ist aufgegangen"]
[เครื่องส่งสัญญาณเป็นจังหวะ]
[เด็กผู้ชาย] นี่นาย ไม่มีครอบครัวเหรอ
[3972] ไม่รู้สิ
ฉันจำไม่ได้
หน้าแม่นาย
หน้าพ่อด้วยเหรอ
[เพลง "Der Mond ist aufgegangen" บรรเลงต่อเนื่อง]
[หัวเราะ]
[วืด]
[เด็กหายใจแรง]
[ผู้ชายอุทาน]
[ดนตรีหลอน]
[ดนตรีหยุด]
[ดนตรีหลอนบรรเลงต่อ]
[เฮือก]
ไม่ต้องห่วง
ฉันตายไม่ได้น่ะ
ตายไม่ได้เหรอ
[ดนตรีระทึกคุกคาม]
ลองใหม่สิ ตั้งใจดีๆ นายทำได้แน่
[หายใจเค้นแรง]
[ดนตรีอึดอัด]
[เค้นแรง]
[ดนตรีหยุด]
[เด็กๆ อุทานประทับใจ]
[เด็กๆ อุทาน] โอ้โห
- [เด็ก 1] พลังเขาสุดยอดมากเลย - [เด็ก 2] น่าทึ่งมากเลย
[ดนตรีเปียโนผ่อนคลาย]
[3972] อย่านะ!
[เด็กกรีดร้อง]
[หายใจแรง]
[ดนตรีลึกลับพิศวง]
[ดนตรีหยุด]
[เคาะประตูแรง]
[ป้าเจ้าของห้อง] จะทำแบบนี้จริงๆ ใช่มั้ย
บอกว่าอย่าส่งเสียงดังตอนกลางคืนไง
ฉันทนต่อไปไม่ไหวแล้ว
ย้ายออกไปเดี๋ยวนี้เลย!
[พ่นหายใจ]
[เด็กผู้ชาย] ฉันตายไม่ได้น่ะ
[ดนตรีเซื่องซึม]
[อุนจอง] แต่ว่าเด็กคนนั้น
เป็นเด็กผู้ชายแน่ๆ
[กรน]
[ดนตรีเบาลง]
[ดนตรีพิศวง]
หืม โอ๊ะ
โอ๊ะ
หืม
ฮึ
เหอ!
ทำไม อะไร หา
มีอะไรแปลกๆ ไม่ดีมากเลยเหรอ หา
เอ่อ คือว่า…
ฉันเตรียมใจเอาไว้แล้ว รีบๆ บอกมาเลย
เอ้า เร็วสิ
มันแบบว่า…
มากๆ
ผมก็ไม่ค่อยเข้าใจว่าทำไมถึงเป็นแบบนี้
แต่ผลการตรวจมันออกมาว่า
ทุกอย่างมันเป็น
ปกติน่ะครับ
หา
- คือถ้าดู… กราฟตรงนี้ก็จะเข้าใจ - [ดนตรีทะเล้น]
คือว่ามันไม่มีอะไรเปลี่ยนไปเยอะ และก็เสถียรมากเลย
หืม อันนี้คราวก่อน อันนี้ของคราวนี้ครับ
ผมดูผลตรวจอัลตราซาวนด์เมื่อกี้แล้ว ตับของเธอก็สะอาดมากเลยละครับ
และก็ลิ้นหัวใจอักเสบ ที่เห็นคราวก่อนก็หายไปหมดเลย
อันนี้ อันนี้ อันนี้ ก็เป็น… เอกซเรย์ที่ถ่ายวันนี้ ส่วนนี่ก็คราวก่อน
ตอนนี้ปอดของเธอก็สะอาดสุดๆ
คราวก่อนหัวใจเธอก็ใหญ่ขนาดนี้เลย
นี่น่ะ แต่… ตอนนี้กลับมาใหญ่แบบปกติแล้วครับ
หมายความว่า…
ฉันพยายามจะเข้าใจมันอยู่นะ
เหมือนจะบอกว่า
ตอนนี้ทุกอย่างมัน เอ่อ…
โดยรวมดีขึ้นหมดแล้ว
ไม่ครับ ไม่ใช่แค่ดีขึ้น แต่ว่า…
สุขภาพแข็งแรง สมบูรณ์เลยครับ
ได้ยังไง
นั่นน่ะสิ ผมก็เพิ่งเคยเจอเคสนี้ครั้งแรก
แน่นอนว่าบางครั้งเวลาที่รักษาคนไข้ ก็จะเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น
โดยที่ไม่รู้เหตุผลน่ะครับ
ปกติเราจะเรียกว่าปาฏิหาริย์น่ะครับ
น่าจะเกิดปาฏิหาริย์
กับแชนีแล้วละครับคุณยาย [หัวเราะ]
ปาฏิหาริย์เหรอ
[ผู้ชาย] เด็กคนนี้เป็นเด็กปาฏิหาริย์ครับ
[ดนตรีมหัศจรรย์]
[ดนตรีหยุด]
(ชเวยองจุน)
[สัญญาณรอสาย กล่องข้อความ]
- ชเวยองจุนนะครับ กรุณาฝากข้อความเอาไว้ - [ดนตรีลึกลับพิศวง]
ค่ะ ผอ.ชเว ฉันเอง
คิงจอนบกแห่งมยองดง
ถ้าได้ยินแล้วโทรมาหน่อย
[พับมือถือ]
(แล็บฮาวอนโด)
(คริสตจักรไถ่บาปชีวิตนิรันดร์)
(31 ธ.ค. วันสิ้นโลกจะมา รับการไถ่บาปด้วยชีวิตนิรันดร์)
(รับการไถ่บาปด้วยชีวิตนิรันดร์)
[เจ้าพ่อซื่อบื้อ] ลุงครับ เราจะทำไงดีล่ะ
ต่อไปเราจะมองหน้าคุณยายได้ยังไงล่ะ [ครวญคราง]
นายก็บอกฉันสิ
พวกนายคือคนที่ลากฉันเข้ามาเอี่ยว ต่อให้ฉันบอกว่าไม่ทำ ก็ตอบมาสิ
คุณลุงครับ
ถ้าไม่เข้าใจผิดว่าแชนีตาย ก็คงจะไม่เกิดเรื่องใหญ่ขนาดนี้เลยนะคุณลุง
เฮ้ย
นี่
ก็บอกว่าตอนนั้นเธอตายแล้วจริงๆ ชีพจรเธอไม่เต้นแล้ว
อ้าว คนที่ตายแล้วจะฟื้นขึ้นมาอีกได้ยังไงเล่า หา
ถึงขนาดทิ้งเด็กที่ปกติไว้ที่เนินเขาเลยนะคุณลุง…
เงียบๆ ไปเลย ไม่ได้ทิ้ง แต่เก็บไว้ชั่วคราวเว้ย
แล้วฉันทำคนเดียวงั้นเหรอ
แกน่ะเลวกว่าฉันอีกนะ
เป็นเพื่อนประสาอะไร หืม ทิ้งศพลงในหลุมขยะแบบนั้นน่ะ
[เฮือก อึกอัก อุทาน]
คุณลุงครับ
ผมถึงบอกว่าเราไม่ควรทำแบบนั้นไงคุณลุง
ก็ใช่น่ะสิ ใช่เลยละ ร้องอีกสิ ร้องไห้เลย
หา หน้าตาเหมือนโจรขโมยวัว แต่เอะอะก็น้ำตาไหล เอะอะก็กระเง้ากระงอด
รู้มั้ยว่าร้องไห้ด้วยหน้าตาแบบนั้นน่ะ มันโคตรสยองเลย
[เฮือก] อย่าล้อเลียนหน้าตาผมสิครับ ไม่ควรทำแบบนั้นด้วยเหมือนกัน
อ้าว คิดว่าฉันล้อเลียนหน้าตาเหรอ
ฉันเปล่านะเว้ย
โอ๊ะ ไม่ใช่เหรอครับ งั้นเหรอครับ
ก็ไม่ใช่น่ะสิ
ฉันกำลังด่าทั้งหน้าตา และความขี้งอนของแก หัดรู้ตัวบ้างดิ
ไอ้ง่าวหลอกง่ายเอ๊ย
น้ำมูกไหลย้อยไปหมดแล้วเนี่ย น่าหงุดหงิดชะมัดเลย
ฮึ่ย! เดี๋ยวปั๊ดเหนี่ยว
[กระซิก]
- นี่! - [โครม!]
[หมาเห่าแว่วๆ]
[เปิดประตู]
บอกว่าอย่าดื่มจากขวดไงล่ะ
เออใช่
เรื่องทิ้งขยะผิดกฎหมายที่เนินเขานั่นน่ะ มันอะไร
หือ
อ๋อ จ้ะๆ
ผมเพิ่งไปที่นั่นและยืนยันความคิดเห็น อย่างหนักแน่นมาน่ะจ้ะ
เดี๋ยวก็แก้แล้ว ไม่ต้องห่วงนะ
แล้วแม่ล่ะ
หืม
บอกแม่แล้วรึยัง
ว่าไม่ได้ไปฮาวาย แต่ไปบูกกฮาวาย
อือ อื้อ บอกไปแล้วสิ
แม่รู้สถานการณ์ของเราหมดนั่นแหละ
แต่ไม่ได้ดูผิดหวังสักเท่าไหร่ด้วย
[ปิดประตู]
[ดนตรีชวนเหงา]
นี่ทำอะไรน่ะ
[เก๊กหล่อ] อ๋อ มีเรื่องที่ต้องคิดนิดหน่อยน่ะ
ต้องทำตรงนั้นเหรอ
จ้ะ ต้องทำตรงนี้เลย
[พ่นลมขัดใจ] ฉันนอนก่อนนะ
อื้อ ฝันดีนะจ๊ะมุนมีฮี
[ปิดประตู]
[ดนตรีหยุด]
แหม เปิดประตูตู้เย็นปุ๊บ ลูกสาวของพ่อก็ออกมาเลยนะ
[หัวเราะกลบเกลื่อน]
กินน้ำแข็งมั้ยลูก จะได้เย็นๆ
[ถอนหายใจ]
ไม่กินงั้นเหรอ
[ฮึดฮัดออกแรง]
แกเป็นปัญหารึว่าฉันเป็นปัญหาวะ
ถ้าแกเป็นปัญหา ฉันจะเรียกคนมาซ่อม แต่ถ้าเป็นฉัน แล้วฉันจะเรียกใคร
[ดนตรีตึงเครียด]
[ฮึบออกแรง]
[ฮึดฮัด]
[ดนตรีซินธ์ป๊อปจังหวะคึกคักบรรเลง]
นะนี่ๆ นี่มัน
อืม
ได้ยังไง
[เฮือก]
อ๋อ
[ดนตรีอึดอัดตึงเครียด]
[ดนตรีหยุด]
[จอนบกถอนหายใจ]
ผู้สมรู้ร่วมคิดคือใครกันเหรอ
[ไอสำลัก]
[กระแอม]
อาชญากรเดี่ยว
โรบินกับคุณซนร้านดอกไม้
พวกโง่นั่นต้องเอี่ยวด้วยแน่
แล้วมีคนอื่นอีกรึเปล่า
เอ่อ มีแค่สามคน อาชญากรเดี่ยว
ไม่รู้ว่าอาชญากรเดี่ยวแปลว่าอะไรเหรอ
เปล่านะ รู้ดีมากเลยล่ะ
ซุปเย็นแล้ว เอ้า
แต่ว่าแกไม่มีพาสปอร์ต แล้วจะไปไหนได้ยังไงกัน หา
[จอนบกถอนหายใจ]
โรงพยาบาลบอก… ว่าไง
หรือว่าบอกเรื่องไม่ดีอะไรมารึเปล่า
ช่วงที่แกโตมา
ไม่มีวันไหนเลยที่ไม่สวดมนต์
ไม่มีวันไหนเลยที่สบายใจ
ติดต่อไม่ได้แค่แป๊บเดียว หัวใจก็แทบจะวาย
ทุกครั้งที่ไปโรงพยาบาลก็กังวลเหมือนจะเป็นบ้า
ฉันกลัวขนาดนั้นเลย
ตลอด 20 ปี
แต่ว่า
ถึงฉันจะกลัวมากแค่ไหน
มันก็ไม่เท่ากับแกหรอก
ขอโทษค่ะคุณยาย
จะมาขอโทษอะไรล่ะ
อึนแชนีกตัญญูเป็นครั้งแรกในรอบ 27 ปี
ผลการตรวจออกมาดีมากๆ เลย
ทุกอย่างปกติหมด
- ไม่คิดเลยว่าจะมีวันแบบนี้ หืม - [ดนตรีละมุน]
ทุกอย่างสะอาดมากเลย
ความใหญ่ ขนาด สภาพของหัวใจก็ดีมากๆ เลย
คุณหมอนั่นน่ะ
โวยวายเกินจริง บอกว่ามันเป็นปาฏิหาริย์ [หัวเราะ]
เพราะฉะนั้น
ต่อไป
ตั้งใจใช้ชีวิตมากกว่านี้ หืม
อย่าวางใจและก็ตรวจสุขภาพเป็นประจำ
นั่นอะไรนะ
ไปดูไอ้แสงเหนืออะไรนั่น และก็ไอ้หินที่มีหัวใหญ่ๆ
แล้ว… แล้ว… แล้วก็ไป ไอ้น้ำตกอีกัวน่าอะไรนั่นด้วย
ไปแอฟริกาด้วย
ไปลองทำทุกอย่างเลย
ดังนั้น
ตั้งแต่นี้ไป
ตั้งใจใช้ชีวิตนะ
ตั้งใจใช้ชีวิต
แล้วหาเงินมาจ่ายค่าเที่ยว
ปอกหัวหอมแล้วจะได้ไปเมื่อไหร่
[ถอนหายใจเบาๆ]
(หนังสือเดินทาง บัตรโดยสาร)
[อุทาน] คุณยาย!
[ดนตรีคึกคัก]
แต่เดี๋ยวก่อน
ต้องทำอันนี้ให้เต็มหมดซะก่อน
ทำตัวสุภาพ
แข็งแรง พูดให้เพราะจนกว่าจะถึงตอนนั้น
และอย่าถุยน้ำลายใส่บ้านคนอื่นด้วย แล้วฉันจะเอาให้
[พ่นลม]
โธ่ยาย หนูไม่ได้อายุเจ็ดขวบ
แต่ว่า 27 แล้วนะ
เออ ถ้าไม่ชอบก็ไปปอกหอมหาเงินเอาเองไป๊
โห่ ไม่นะๆ ไม่ๆๆๆๆ [หัวเราะแก้เขิน]
[จอนบก] ถ้างั้น
เริ่มจากการกินข้าวให้หมดก่อนเลย
[หัวเราะ]
[มือถือสั่นสายเข้า]
ค่ะ คิมจอนบกร้านอิ่มเอมใจค่ะ
[ดนตรีหยุด]
[กระแอม]
ผอ.ชเว ไม่ได้เจอกันนานนะ
[เพลงกีตาร์อารมณ์สบาย]
[หัวเราะ]
อืม
[แชนีฮัมเพลง]
เก่งมากๆ เลย
[หัวเราะชอบใจ]
ปากก็ไม่ม่วงแล้วด้วย
ผิวก็ดีขึ้นด้วย
ไม่หูอื้อแล้วด้วย
รอยฟกช้ำก็หายไป
[ดนตรีหยุด]
หัวใจก็เต้นปกติ
หลังประสบการณ์ใกล้ตาย ร่างกายฉันก็ดีขึ้นจริงๆ
แต่ทำไมถึงเห็นภาพหลอนอยู่นั่น
[ผู้หญิง] ทำเบล่อไหรอยู่ฮั่น แขบๆ ออกมาตะ
[ดนตรีพิศวงทะเล้น]
แต่ว่าที่นั่น
ไม่ใช่ถ้ำด้วยซ้ำ
[จอแจ]
[ผู้ชายร้องโหยหวน]
หรือว่าไทม์…
[คิดในใจ] ต่อให้ตาย ก็ไทม์สลิปข้ามเวลาไม่ได้เว้ย
[โรบินร้องเจ็บปวด]
[แชนีคิดในใจ] ใช่แล้ว
สมองฉันต้องขาด ออกซิเจนไหลเวียนอยู่พักใหญ่แน่ๆ
นั่นแหละ ใช่แล้วละ
อืมฮึ
[ถอนหายใจ] ที่เห็นเป็นภาพหลอนไม่ผิดแน่
เดี๋ยวนะ
ถ้างั้นแลกกับการได้หัวใจ…
เจ็ดห้าสามสิบห้า เจ็ดหกสี่สิบสอง
เจ็ดเจ็ดสี่สิบเก้า เจ็ดแปด… เจ็ด… เจ็ดแปด… เจ็ดแปด…
[เฮือก]
โอ้มายก๊อช
ฉันได้หัวใจแลกกับ การที่เสียสมองไปเหรอ [เฮือก]
โอ้มายก๊อด
แชนี มีแขกมาหาข้างนอก
เป็นผู้ชายแหละ
เขาหล่อด้วยนะ
[โรบิน] อย่าไปจับ แสบตา
อย่าขยับนะ
[พ่นหายใจออก]
มาทำไมล่ะ มีธุระอะไร
จะจ่ายค่าซักแห้งให้เหรอ
เคยตายมากี่ครั้งแล้วครับ
ฉันเหรอ
ครั้งแรกงั้นเหรอครับ
หรือว่าเคยตายมาก่อนแล้ว
นี่เขาบอกว่าเขาอยากจะตายงั้นเหรอ
ไม่ใช่ เขาไงล่ะ
คนที่แจ้งความว่าเมื่อวานเราทิ้งศพไง
ตอนเธอเจอประสบการณ์ใกล้ตายไปแป๊บนึง
อ่าฮ่า อะไร
ทำกระเป๋าคนอื่นพังยังไม่พอ ยังทำให้เป็นเรื่องใหญ่โตอีกเหรอ
ผมเห็นแก่คุณ ถึงได้แจ้งความนะ ครอบครัวจะได้หาศพ
ศพอย่างงั้นเหรอ ฮึ
อะไร ฉันยังมีชีวิตเป็นปกติ
- แต่ว่าคุณตายไปแล้วจริงๆ - บอกว่าไม่ใช่!
ทำให้คนปกติกลายเป็นแปลกเลย
ถ้าไม่ใช่แล้วอะไร
[อึกอัก]
ความลับไง
[อุนจองคิดในใจ] เธอซ่อนอะไรอยู่แน่ๆ
บอกผมไม่ได้งั้นเหรอครับ
บอกไม่ได้เพราะเป็นความลับไง
ถ้าบอกไปแล้วจะเป็นความลับเหรอ หือ
- หึ - หึ
[ถอนหายใจ]
ถ้างั้นคุณ…
[ดนตรีตึงเครียด]
รู้จักวุนเดอร์คินเดอร์รึเปล่า
สถานการณ์แบบนี้
บุน… บุน… บุนดังคึนดักขายไก่เหรอ
ฉันไม่ชอบกินไก่
มีร้านไก่มาเปิดใหม่งั้นเหรอ
แล้วทำไมเอาแต่ถามเรื่องนั้นเล่า ก็บอกแล้วไงว่าไม่มีอะไรไง
เห็นมั้ย เขาบอกว่าไม่มีอะไร
[ถอนหายใจ] เข้าใจแล้วครับ
งั้นก็ตามนั้นเลยครับ
- [โอดครวญ] - อะไร เหมือนมีพวกเพี้ยนมาตามติดเลย ว่ามั้ย
จะเป็นไรมั้ย ถ้าถูกจับได้จะทำยังไงดีเล่า!
ฉันเป็นคนทำอยู่ดี
คุณลุงบอกว่าถ้าตำรวจจับได้ พวกเราอาจจะมีปัญหาก็ได้อ่ะนะ
- ก็ไม่มีหลักฐานอยู่ดี - เฮ้อ
เก็บกระเป๋าเดินทางกับกล้องวิดีโอมาแล้วใช่มั้ย
เปล่า น่าจะยังอยู่ที่เรือนกระจกร้าง
ไม่ได้ลบคลิปที่ถ่ายฉันเหรอ
อื้ม
ตอนนั้นอยู่ๆ เธอก็ตาย เราก็เลยงงกันไปหมดเลย…
[ร้องครวญคราง]
โอ๊ย ถามจริง วันนี้นายต้องปอกหอมส่วนของฉันให้หมด
พรุ่งนี้ มะรืนนี้ มะเรื่องนี้ด้วย ทำให้หมดเลย!
[ดนตรีทะเล้น]
คุณลุงครับ ผมโรบินนะครับ
เออเข้าใจแล้ว แค่นี้นะ
ถ้ารู้ว่าจะเป็นแบบนี้คงไม่ยุ่งเกี่ยวกับพวกนั้นหรอก
ยุ่งเหยิงวุ่นวายไปหมดเลย
[รถสตาร์ตไม่ติด]
โธ่ อีแก่ลูกรัก อย่าดื้อกับพ่อแบบนี้สิ
- [เครื่องยนต์ติด] - โอ้ มันต้องแบบนี้ ดีมากลูก
[ดนตรีระทึก]
เอ้าๆ เปลี่ยนกะ วันนี้จาจังบับ ไปกินข้าวกันได้เลยครับ
อ้าว คุณอุนจองก็ไปกินข้าวแล้วแฮะ
ไปคนเดียวอีกแล้ว ไอ้หมอนี่นะ แหมๆๆ
โธ่เอ๊ย
[ดนตรีระทึกพิศวง]
[อุนจองคิด] มีแค่ทางเดียว ที่จะรู้ว่ามีพลังฟื้นคืนชีพ
จริงรึเปล่า
สร้างโอกาสให้เธอฟื้นคืนชีพใหม่
[ดนตรีระทึกพิศวงบรรเลงต่อเนื่อง]
[ถอนหายใจ]
[ดนตรีชะงัก]
[ดนตรีคึกคักสดใส]
ขอแบบเวลดัน
[ดนตรีตึงเครียด]
[ดนตรีเบาลง]
[ดนตรีระทึก]
[ดนตรีชะงัก]
[อุนจองคิด] แต่ถ้าเกิดว่าไม่ใช่
จะทำไง
[รถบีบแตร]
[รถบีบแตรรัวๆ]
[ดนตรีลุ้นระทึกไล่ล่า]
[อุนจอง] ขอโทษที
(แฮวอนฟลาวเวอร์ส)
[ดนตรีหยุด]
[ฝีเท้าวิ่งเข้ามา]
[หอบ]
[ผู้ชาย] เสียแล้วเหรอ อะไร ทำไมใช้ไม่ได้
ต้องทำให้ใช้ได้ถึงจะได้รับเงินเพิ่มอีก
หืม
[ตบกล้อง]
[คยองฮุน] แชนี แชนี
- เป็นอะไรน่ะ - หืม
[คยองฮุน] ลบมันทิ้งซะ
- อะไร - [โรบินครวญครางตกใจ]
[ในคลิปร้องแตกตื่น]
[โรบิน] อะไรครับเนี่ย [ร้องไห้]
- [ดนตรีพิศวง] - [โรบิน] ทำไมแชนีเป็นแบบนั้น
ทำไมคุณลุงเป็นแบบนั้น [ร้องไห้]
[คยองฮุน] แชนี
ตะ-ตะ-ตะ-ตายแล้ว
แชนี
ตะ-ตะ-ตะ-ตายแล้ว
[ดนตรีพิศวงโหม]
[ถอนหายใจ]
ผมขอซื้อกล้องนี่
[ดนตรีเบาลง]
ไม่นะ เอาไปวางไว้ที่ไหนกันแน่เนี่ย
พวกนั้นวางไว้ที่นี่แน่ๆ ใช่มั้ย
โอ๊ะ ทำไมมีแต่อันนี้
[ตื่นตูมขึ้นเรื่อยๆ] ทำไมมีแต่อันนี้ ทำไมมีแต่อันนี้ล่ะ
[ถอนหายใจ]
[ดนตรีพิศวงจังหวะคึกคัก]
โธ่เว้ย
จริงๆ เล้ย ไอ้โง่นั่นน่ะ ทำไมไม่เอามาวะ
ฮึ่ย
[ดนตรีเร้าอารมณ์]
อะไร เกิดอะไร อะไร!
[กรี๊ด]
[กรี๊ดลั่น]
[เพลงสายเข้า]
[มีฮี] คุณอยู่ที่ไหนล่ะหา
จ๋า
จะไปไหนได้เล่า ก็ส่งของอยู่น่ะสิ
ของที่ต้องส่งอยู่นี่ แล้วไปส่งของเนี่ยนะ
- ไปส่งอะไรงั้นเหรอคะ - [คยองฮุน] หา
อะไรเหรอ
อะไรของคุณ ฉันสิอยากถาม
ว่านี่คุณทำอะไรอยู่กันแน่เนี่ย
- [คยองฮุน] หา - หา
- [คยองฮุน] หา! - หา!
[คยองฮุน] ที่รัก วางก่อนนะ
นี่กล้าวางสาย
กับฉันเหรอ
[ล้อบดดัง]
[ดนตรีระทึกยิ่งใหญ่]
[กรี๊ด]
อะไรกันเนี่ย!
ฉันต้องออกไป!
[กรี๊ดลั่น]
[ครวญคราง]
ไม่จริงมั้ง
ตอนนี้ไอ้โคตรห่วยแตก
ไม่ได้อยู่ข้างในนั้น… ใช่มั้ยเนี่ย
ว้าย!
[กรี๊ด]
[หายใจแรง]
[กรี๊ด]
[หายใจแรง]
[กรี๊ด]
[เหวอ]
[กรี๊ด]
[ฮึบ]
[กรี๊ด]
[ร้องเสียงหลง]
[ดนตรีลุ้น]
[ดนตรีชะงัก]
[นกร้อง]
[คลื่นซัด]
[นกร้อง]
[เรือลั่นเอี๊ยดอ๊าด]
- [ทางทีวี] มันยังไม่รู้จักกลัวฟ้าดิน - [ลูกค้า] ขอโทษนะคะ ขอผักกูดเพิ่มหน่อยค่ะ
[พนักงาน] ค่ะ
[ทางทีวี] ลงโทษไอ้คนคิดกบฏ ด้วยการบิดเข่ามันซะ
- โอ๊ยตกใจหมด - ทางโน้นขอผักกูดเพิ่มอีก
โอ๊ย พี่ช่วยเอาไปให้หน่อยสิ ตอนนี้เป็นฉากจบพอดีเลย
- [พนักงาน] ค่ะ รอสักครู่นะคะ - [ชายในทีวีกรีดร้อง]
- โอ๊ะ ขัดข้องตอนออกอากาศเหรอ - ไหนๆ
- หายไปแล้ว - หือ
ตัดคอข้าซะเถิด!
(สนับสนุนสถานที่ถ่ายทำ หมู่บ้านพื้นเมืองเกาหลี)
- นั่นไง นั่นไง นั่นๆ นั่นๆ นั่นไง - ไหนๆ
ตายแล้วๆ โอ้
ได้ยินว่าเดี๋ยวนี้ถ่ายไลฟ์สด สงสัยจะจริงแฮะ หืม
ชุดผู้ป่วยโรงพยาบาลในยุคโชซอนเหรอ เหลือเชื่อเลยนะนั่นน่ะ
ป่านนี้คงวุ่นวายกันใหญ่
[ทั้งคู่หัวเราะชอบใจ]
ฉันเห็นมันละ ฉันเห็นด้วย
[ถอนหายใจ]
[เฮือก] อะไร หา เฮ้อ [อึกอัก]
เดี๋ยวนะ เอ่อ…
[เพลงสายเข้า]
ที่รักจ๋า
เค้าเองนะ
จ้า เข้าใจแล้ว จะกลับเดี๋ยวนี้
ไม่สิ ต้องแวะไปศาลาว่าการแป๊บนึงน่ะ
ไม่ได้ คือตอนนี้…
- ก็กำลังไปอยู่เนี่ย - [ดนตรีพิศวงติดตลก]
หา!
เออ พูดจริง บอกว่าเดี๋ยวก็กลับไป
อะไรอีกวะเนี่ย
[มีฮี] เฮ้อ อย่าเปลี่ยนเรื่องไปเรื่อยสิ อีกนานแค่ไหนจะถึงล่ะ
[ร้องเหวอ หายใจสั่น]
อ๋อ เอ่อ…
ชั่วโมงนึงจ้ะ
[ฮึบ]
อ๋อไม่ใช่ เอ่อ
กำลังรีบไปอยู่ แต่รถมันติด อุ้ย [กลั้นเจ็บ]
จ้ะ ที่รัก โดดงานแล้วจะทำไม
คิดว่าไม่มีงานอื่นนอกจากส่งของรึไง
ผมก็มีธุระต้องทำนะ
หา
เด็กคนที่ผมเกลียดที่สุดในโลก ดูเหมือนจะตกอยู่ในอันตรายน่ะ
เพราะงั้นวางสายนะ ไม่ต้องรอผมด้วย
ผมยุ่งอยู่!
[ดนตรีลึกลับมหัศจรรย์]
[ดนตรีหยุด]
[เหล็กลั่น]
[ดนตรีระทึกยิ่งใหญ่]
โอ้โห!
[ครางหวาดกลัว]
[หายใจสั่น]
397
นายก็หาอะไรอยู่สินะ
[ดนตรีหยุด]
[อุนจองคิด] ไม่ใช่ความสามารถฟื้นคืนชีพเหรอ
หรือว่า…
[คอมพิวเตอร์ดังเป็นจังหวะถี่ๆ]
[จุนโม] ว้าย อยากจะบ้าตาย
ไปถึงน่านน้ำสากลแล้วเหรอ
[อุนจอง] เคลื่อนย้ายได้ในชั่วพริบตาเหรอ
[ขึ้นไกปืน]
[ฝีเท้าวิ่งเข้ามา]
[ดนตรีระทึก]
ลื้อขึ้นมาตอนไหนน่ะ
ลื้อเป็นตำรวจงั้นเหรอ
[ผู้ชาย] ไอ้หนูนั่นไปเจออะไรมา ถึงได้ทำหน้าเอ๋อขนาดนั้น
หยุดพูดไร้สาระได้แล้ว
ฉวยจังหวะรีบจัดการเธอโยนลงทะเลเดี๋ยวนี้เลย
เออ
[ดนตรีระทึกบรรเลงต่อเนื่อง]
ช่วยฉันด้วย
[ดนตรีหยุด]
มาดามคิงมาถึงแล้วอย่างงั้นเหรอ
[ดนตรีตึงเครียด]
[ดนตรีสะพรึงขึ้น]
ไม่เจอกันนานนะ ผอ.ชเว
[เฮือก]
(รางวัลเกียรติคุณ ชเวยองจุน)
[ดนตรีเบาลง]