W poprzednich odcinkach...
Nick wszystko mi powiedział. Ruch oporu planował masakrę.
Udajesz, że nie jestem Komendantem, chyba że ci to pasuje.
- Poświęciłeś je, by ratować siebie. - June!
- Liczyłam na ciebie. - Możesz liczyć tylko na siebie.
- Komendant Bell chce Janine. - Czy moje dziewczę się dostosowuje?
Pracujemy nad tym. Nie jest gotowa na widok publiczny.
Żony były dziś lekceważące.
Trzeba im przypomnieć, z kim mają do czynienia.
- Ślub im przypomni. - Pobierzmy się w Bostonie.
Uroczystość godna Najwyższego Komendanta
z udziałem Komendantów i Żon.
- Będzie królową Gilead, a ty? - Na ślubie.
Podręczne, wielka anonimowa grupa.
- Idę z tobą. - Nie mają broni.
Przemycimy ją do Czerwonego Ośrodka i przekażemy Podręcznym.
Wykorzystamy sojuszników,
każdego, kto został wydymany przez Gilead.
Zaplanowałem dla Ciotki spotkanie.
Wydział Realokacji Zasobów wysłucha jutro Ciotki planu.
- Ominąłby mnie ślub. - Niewielka strata.
Niechętnie zostawiam dziewczęta, ale co robić.
Rewolucję czas zacząć.
Boże, daj nam siłę, byśmy wymordowały tych skurwysynów.
Chcieli, żebyśmy wyglądały jak unurzane we krwi.
Postać z bajki w czerwonym płaszczu.
Dziś wydaje się absurdalne,
jaką wagę przywiązywaliśmy do ubrań przed.
Mieliśmy ich pełne szafy,
podejmowaliśmy znienawidzoną pracę, by mieć więcej...
byśmy byli modni, w trendzie.
Nie wiedzieliśmy, jak się ich pozbyć.
Wyrzucaliśmy je na wysypiska,
zatruwaliśmy wodę...
doprowadziliśmy do ekologicznego załamania.
Bo wierzyliśmy, że to, co na siebie zakładamy,
mówi światu, kim jesteśmy.
A to kłamstwo.
Gilead też w nie uwierzyło.
I przypisali nam kolory.
Dyktowali, co mamy nosić.
Kim możemy być.
Wykorzystali stroje, by nas dzielić.
Odczłowieczyć.
Ale dziś te stroje będą naszą bronią.
Dziś wykorzystamy je do wojny.
Odziali nas w czerwień, kolor krwi, by nas naznaczyć.
Zapomnieli, że to też kolor gniewu.
OPOWIEŚĆ PODRĘCZNEJ
"Pójdźcie...
śpiewajmy Panu.
Gdyż wielkim Bogiem jest Pan i królem wielkim nad wszystkich bogów.
Pójdźcie, klęknijmy przed Panem, który nas uczynił".
Dobry Boże, zebraliśmy się, by uczcić nowy początek.
Nowy związek...
wiernych i sprawiedliwych...
w zgodzie z boskimi prawami Gilead.
Nadkomendancie Wharton, gdy pan ślubuje
wierność i oddanie swojej żonie,
my odnawiamy śluby wobec swoich.
Bo czcimy Boga, trwając przy żonach,
już nie jako dwoje, ale jedno ciało.
Co Bóg złączył, niech człowiek nie rozdziela.
Dobry Boże...
prosimy, byś błogosławiąc ten związek,
przebaczył nam za grzechy,
oczyścił nas z wszelkich nieprawości i pokus.
Wszyscy zgrzeszyliśmy wobec słowa Bożego.
Jesteśmy zbłąkanymi owcami.
Lecz w swej mądrości pozwalasz nam na skruchę.
Prosimy, prowadź nas do domu, Boże Wszechmogący.
- Czekamy? - Plan B. Rozdamy na weselu.
Spraw, Boże, by ów związek był tak owocny,
jak błogosławiony związek...
z moją żoną...
obdarowany moim dzieckiem.
Pierwszy i na zawsze.
Dziewczęta, przywitajcie się z siostrami z Ośrodka.
Błogosławiony owoc.
- Niech Bóg otworzy. - Z Bogiem.
Panie i panowie, Nadkomendant Wharton z małżonką.
- Josephie. - Sereno.
- Zestresowany? - Ja?
Niby dlaczego?
Pomimo całej pompy nie rezygnuję z naszych dążeń
i pozostaję oddana reformom.
Rośnij w siłę, Sereno.
Nie tylko ja. Wszystkie kobiety w Gilead.
Chwała Panu.
A teraz przepraszam, zajmę się najważniejszymi gośćmi.
Twoja Podręczna...
jest teraz moja.
Mój tata... ma najlepszą Podręczną w kraju.
Jedna ceremonia i za każdym razem bliźnięta.
Szlag. Serena tu idzie.
- Cholera. - Podręczne, podejdźcie.
- Chciałabym z wami porozmawiać. - Dziewczęta, do pani Wharton.
Stań z tyłu.
Wasza obecność tak wiele dla mnie znaczy.
Uświadamiam sobie z bólem, jak...
mało wdzięczności okazujemy wam za waszą świętą posługę.
Ale nadchodzi zmiana.
Stawiam ją sobie za cel.
Wspaniale. Podziękujcie pani Wharton.
- Dziękujemy, pani Wharton. - Bardzo dziękuję.
Wiecie...
kiedyś sama miałam Podręczną.
I... mogłam okazać jej więcej serca.
A ona mnie.
Obie wyrządziłyśmy sobie niewybaczalne rzeczy.
Ale to nas zrównało w zemście i złości.
I dziś zaliczam ją do przyjaciółek.
I choć naprawa naszych relacji stanowiła wyzwanie,
wierzę, że moja była Podręczna mi wybacza.
Pani Wharton, Rita.
Właśnie mówiłam, jak ważne jest przebaczenie.
Powiesz, jak do niego doszłaś?
No cóż...
wytyczasz cel...
i do niego dążysz.
- Myślcie o nagrodzie. - Doskonałe.
- Chciałabym zobaczyć wasze twarze. - Wybacz, że przerywam, ale już czas.
- Nie za wcześnie? - Nie, idealnie.
Dobrze.
Wrócę na grupowe zdjęcie, chcę, byście zdjęły do niego woalki.
Żebym mogła oddać hołd każdej z was z osobna.
Niech Bóg ma was w opiece.
- Chwała Panu. - Niech Bóg otworzy.
Tędy.
Dziękuję.
- Ile to potrwa? - Godzinę do dwóch.
Wrócą do domów, zasną...
i zaczynamy.
Błogosławione Podręczne na placówkach.
- Pyszny. - Najadłem się, ale weź dokładkę.
Chyba mam dość.
Należy ci się, jesz jak ptaszek.
Odstaw je do Ośrodka. Ja pójdę z domowymi. Uważaj.
Trzeba spróbować, na szczęście.
Ty uważaj. Sprawdź, czy mocno śpi.
Spokojnie. Przygotuj je.
- Błogosławiony owoc. - Niech Bóg otworzy.
Czas na błogosławione pożegnanie.
Moje dziewczęta do Ośrodka, reszta na placówki.
Ładne rządki, rach ciach.
Spotkamy się w Ośrodku. Z Bogiem.
Uważaj na nie.
Ciotko Lidio, jak miło!
- Pięknie pani wygląda. - Dziękuję.
Zorganizuję Ciotce talerz, podobno jest pyszne,
choć sami nie mieliśmy chwili, by spróbować.
- Smacznego. - Chwała Panu.
June?
June!
Chwała Panu, Ciotko Lidio.
Jak dobrze, że Ciotka zdążyła!
Lidio!
A co z moim zebraniem?
Zdaje się, że jest tu June Osborne.
Ciotka ma omamy. June Osborne jest na Alasce.
- Na Alasce? - Komendancie, proszę.
Ciotka Lidia ma za sobą dzień i noc w podróży.
Zemdleje nam, jeśli nie usiądzie.
Dajcie jej owoc, ma halucynacje.
Przepraszam, może pan dać Ciotce stek,
kieliszek czerwonego wina, a na deser tort?
- Dziękuję. - Tędy.
- Witamy państwa w domu. - Dziękuję.
Prezent od Komendanta Bella Seniora czeka.
Domyślam się co.
Zaczekaj.
Tak.
Marzyłem o tym.
Witaj w nowym domu.
- Co sądzisz? - Idealny.
Proszę.
- Błogosławiony owoc. - Niech Bóg otworzy.
- Jestem Komendant Wharton. - Oby Bóg uczynił mnie godną.
To zaszczyt. Podobno jest najbardziej płodną Podręczną w Gilead.
Jestem płodna.
Tak, oczywiście.
Da Bóg, będziemy się starać, ale jesteś tylko jedna.
Nie.
Nie będę miała w domu Podręcznej.
Rozmawialiśmy o dużej rodzinie.
- Gabriela... - Nie nazywaj jej tak!
- To jej imię. - Nie!
Pomoże nam wypełnić obowiązek wobec Boga:
mnożyć się, jako nasze święte naczynie.
Jest człowiekiem, nie naczyniem.
- Jak masz na imię? - Gabriela, proszę pani.
Nie, pytam o to prawdziwe.
Christina.
Christino... opuść ten dom.
Uciekaj. I nigdy nie wracaj.
Gabrielo, idź do pokoju.
- Co się z tobą dzieje? - Byłam głupia, że znów to zrobiłam!
Myliłam się.
Miałam cię za lepszego, ale jesteś taki, jak oni wszyscy!
Dosyć!
Nieustannie ci pobłażałem...
ustępowałem, ulegałem.
Znacząco odmieniłem swoje życie,
naginałem się do twoich liberalnych poglądów, ale za nic...
nie odwrócę się od Boga.
Myślisz, że Bóg chce takiej obrazy małżeństwa?
Zwiodłaś mnie.
Sereno!
Chyba chce do pani.
- Nie możemy tu zostać. - Oszalałaś, stój!
Zabraniam ci odejść.
Wypuść mnie.
Nie.
Jesteś moją żoną.
Twoje miejsce jest w tym domu.
Nie masz dokąd pójść, jesteś pod moją...
Pod twoim czym?
Pod twoim czym?!
Twoją władzą?
Co zrobisz? Obetniesz mi palec?
Zbijesz pasem?
Bo to wszystko już mnie spotkało.
I to przetrwam! Jak przetrwam ciebie!
Nie jestem czymś do przetrwania.
Jestem dobrym człowiekiem...
i dobrym mężem.
Nie możesz być.
Jesteś Komendantem.
Harry, odsuń się.
Pani Wharton chce wyjść.
Proszę pana. Kto był tam?
- Proszę? - Kto tam siedział?
Podręczne.
Ciotko Lidio!
- Już Ciotce lepiej? - Co z dziewczętami?
Już w łóżkach, całe i zdrowe.
Upiekłam ciastka wg przepisu Ciotki, chodźmy do kuchni.
Muszę do nich zajrzeć, coś się tu dzieje.
Ciotko Lidio!
Błogosławiony wieczór. Jak wesele?
Otwórz drzwi. Otwieraj!
Na miłość boską!
Przepraszam...
Otwórz!
- Peter, bądź czujny. - Tak jest.
Na Boga...
Są w łóżkach od ponad godziny.
Bell.
Co? Powtórz.
June Osborne.
Miło poznać.
June?
Cześć.
Dzięki.
Panie, Boże pomsty! Boże pomsty, ukaż się!
Powstań, sędzio Ziemi i wymierz karę pysznym!
Sądzicie, że Bóg nie wie, co czynicie?
Stwórca ucha miałby nie słuchać?
Stwórca oka miałby nie widzieć?
I ten, co wie wszystko, miałby nie karać niegodziwych?
Peter!
- Nie! Lidio... - Kłamczucho!
Co knujesz? Dlaczego są w ubraniach?
- Czemu pochowały tort? - Ciotko Lidio!
Odpierdol się od niej!
Kim jesteś?
Nie pamiętasz mnie?
Jak ci na imię?
Co cię to obchodzi? Skoro mi je ukradłaś?
Mam na imię...
Moira...
jebana suko!
- Pracujesz z nią! - Z kim?
Miałam rację, wróciła!
Wiem, że wróciła! Gdzie jest?
- Nie wiem, o kim mówisz. - Gdzie jest?!
Bez wahania zastrzelę zdrajczynię.
Mów: gdzie jest June Osborne?!
Tutaj.
Wiedziałam. Wiedziałam.
- To twoja sprawka. - Nie, Ciotko Lidio.
Twoja.
Ty nas tak wytresowałaś.
Swoim biciem...
okaleczaniem, swoimi torturami.
Odbierając nam nasze dzieci.
To ty.
Ale myślę...
że widziałaś rzeczy, których nie da się odwidzieć.
I słyszałaś rzeczy, których nie da się zagłuszyć.
I wiem, że w głębi serca...
wiesz, że gwałt to gwałt...
i że to nie nasza wina.
Że sobie nie zasłużyłyśmy.
I nie jesteśmy upadłe.
Powstajemy, bo w każdej z nas z osobna
jest niepokalana dusza,
dana nam przez Boga...
która po prostu...
woła...
o godność...
i wolność.
Nie sądź, że przejrzałaś moje serce.
Czy Boga!
Masz rację.
Nie będę.
Ale chciałabym, żebyś zadała sobie pytanie...
Lidio...
czy sądzisz, że...
Bóg chce tego dla nas?
Dla twoich dziewcząt?
Czy Bóg...
pozwoliłby na to wszystko?
A może...
istnieje Bóg...
który dałby siłę takiej jak ty...
by stanęła w naszej obronie...
przychyliła się ku światłu...
i wreszcie powiedziała...
"Dość".
Bo my...
wszystkie...
razem...
mamy już dość.
On mnie krzywdził, Ciotko.
Krzywdzili nas.
Gwałcili.
A ty im nas dawałaś.
Zawsze chciałam jedynie zbawiać swoje dziewczęta.
Jeśli chcesz nas wybawić...
daj nam odejść.
Proszę, Ciotko Lidio.
Przykro mi... że cię krzywdził.
Chodźcie.
Idziemy.
Boże, pomóż mi.
Użyłyśmy stroju, którym nas zniewolili, do wyzwolenia.
Kim byłyśmy pod tym ubiorem? Kim mogłyśmy być?
Bycie kim nam uniemożliwili?
Matkami i córkami.
Czytelniczkami i pisarkami. Specjalistkami. Przyjaciółkami.
Byłyśmy gniewne. Podekscytowane.
Gotowe na nowy początek.
Strój stał się mundurem...
a my armią.
Armią, by wyzwolić się z więzienia stroju.
Wyzwolić i stać się tym, kim miałyśmy być.
Na co zasłużyłyśmy.
I wykorzystać naszą wolność do ostatniej uncji,
by walczyć.
Uciekałyśmy...
od ciemności...
tej wewnątrz i wokół...
ku światłu.
REŻYSERIA
SCENARIUSZ
NA MOTYWACH POWIEŚCI MARGARET ATWOOD
WYSTĄPILI
ZDJĘCIA
MUZYKA
Wersja polska na zlecenie HBO Transperfect Media Poland
Tekst: Michał Kwiatkowski