Претходно...
Ник ми кажа се. Отпорот планирал масакр, го спречив.
Кога ти одговара, се преправаш дека не сум Командир и Око.
Си ги жртвувал жените за да се спасиш себеси. -Џун!
Сметав на тебе. - Сметај само на себе.
Командир Бел ја сака Џанин. - Се прилагодува ли мојата девојка?
Цело утро работиме на нејзиното прилагодување.
Не е спремна за јавност сега.
Сопругите беа негативни денеска. - Да ги потсетиме со кого имаат работа.
Вистинска венчавка би ги потсетила.
Тогаш, ќе се венчаме во Бостон.
Голема прослава за највисокиот Командир
пред другите Командири и Сопруги.
Таа ќе стане кралица на Гилеад, а каде ќе бидеш ти, Џун?
На венчавката. Слугинките ќе бидат голема анонимна група.
Доаѓам со тебе. -Немаат оружје! - Ќе однесеме во Црвениот центар
и ќе им го дадеме на Слугинките поканети на свадбата.
Ќе ги искористиме сите пријатели, секој што го мрази Гилеад.
Секој што местото го заебало.
Ви закажав состанок.
Одделот за човечка прераспределба утре ќе ви го сослуша планот.
Ќе ја пропуштам свадбата на Вортон. - Тоа е мала жртва.
Не ми се оставаат девојките пред свадбата, но морам.
Нека почне револуцијата.
Драг Боже, дај ни сили да ги испотепаме копилињата.
Сакаа да изгледаме како натопени во крв.
Како фигури од бајка во црвени наметки.
Сега е смешно да се размислува за тоа
колку ни беше важна облеката.
Имавме полни плакари.
Работевме работи што ги мразиме за да купуваме уште
за да бидеме модерни, во тренд.
Не знаевме како да ја фрлиме.
Затоа ја фрлавме на депониите.
Ја труевме водата.
Предизвикавме еколошки колапс.
Само затоа што верувавме дека облеката што ја носиме
му кажуваат на светот кои сме.
Тоа беше лага.
Лага во која веруваше и Гилеад.
Затоа ни доделија бои.
Одредуваа што ќе носиме.
Кои ќе бидеме.
Не делеа со облеката.
Дехуманизираа.
Но вечерва таа облека ќе ни стане оружје.
Вечерва со таа облека ќе почнеме војна.
Не обвиткаа во црвено, бојата на крвта, за да не означат.
Но заборавија дека тоа е и боја на гневот.
ПРИКАЗНАТА НА РОБИНКАТА
Слава Му.
Дојдете, да му запееме на Господа.
Зашто Господ е голем Бог
и голем Крал над сите богови.
Да се помолиме пред Бога, нашиот Творец.
Господи, денеска сме тука за да прославиме нов почеток.
Нов брак на верни и праведни.
Согласно божествените закони на Гилеад.
Висок Командиру Вортон, како што вие се заколнувате на верност
и верност на сопругата, така и сите ние ги обновуваме верноста и предаденоста.
Зашто го славиме Бога кога сме верни на Сопругите
и кога веќе не сме две души, туку една.
Што здружил Бог, ниеден човек не смее да го раскине.
Боже мили...
Те молиме да го благословиш овој брак и да ни ги простиш гревовите
и да не избавиш од сите неправедности и искушенија.
Сите сме грешници, недостојни за Словото Божјо.
Секој од нас е овца што заскитала од стадото.
Но во својата бескрајна мудрост ни даваш да се покаеме
и не водиш дома, ако Ти е волја, Господи семоќен.
Чекаме? -План Б. Ќе ги поделиме на приемот.
Господи, овој нов брак нека биде плоден
како и благословениот брак со мојата Сопруга
во кој нашето дете секогаш ќе ни биде прво.
Девојки, поздравете ги сестрите од Црвениот центар.
Благословен да е плодот. - Да отвори Господ.
Со среќа.
Дами и господа, Високиот Командир и госпоѓа Габриел Вортон!
Џозеф. -Серена.
Зошто си толку нервозен? - Нервозен? Зошто би бил нервозен?
И покрај сево ова, не се откажав од нашите цели
и посветена сум на нашите реформи.
Моќта е во твои раце, Серена.
Не само во моите, Џозеф.
Во рацете на сите жени во Гилеад.
Слава Му.
Извини, треба да ги посетам моите најважни гости.
Знаеш, твојата Слугинка сега е моја.
Тато има најдобра Слугинка во целата земја.
Само еден обред и - близнаци.
Срање, иде Серена. Бестрага.
Слугинки, соберете се, сакам да ви се обратам.
Девојки, соберете се, брзо.
Да одиме одзади.
Многу ми значи што сте сите тука.
Многу сум свесна колку малку благодарност ви покажуваме
за вашата света служба. Но промена е на хоризонтот.
Тоа е моја лична цел.
Прекрасно. Девојки, заблагодарете и на г-ѓа Вортон.
Фала, г-ѓо Вортон. - Ви благодарам.
Знаете, и јас имав Слугинка еднаш.
И можев да бидам подобра со неа.
Искрено, можеше да биде и таа со мене.
Си кажавме и си направивме непростливи работи.
Но тоа не изедначи во одмаздата и инаетот.
И сега ја сметам за добра пријателка.
Иако беше голем предизвик да се поправи нашиот однос,
верувам дека мојата бивша Слугинка ми простува.
Г-ѓо Вортон. Рита.
Рита, баш зборував за значењето на прошката.
Сакаш да го споделиш своето искуство?
Па, си поставуваш цел и работиш на неа.
Мислете на наградата, дами.
Да, одлично.
Би сакала да ви ги видам лицата!
Извинете што прекинувам, но време е сега.
Не е рано? -Не, сега е совршен момент. -Во ред.
Ќе се вратам за нашиот заеднички портрет и ве сакам сите откриени.
Сакам да прославам секоја од вас поединечно.
Бог да ве благослови и чува.
Слава Му. - Господ да подари.
Наваму.
Благодрам.
Колку време ќе трае? - Час до два.
Ќе си отидат дома и ќе заспијат, а потоа настапуваме ние.
Благословени да се дежурните Слугинки.
Ова е вкусно. -Јас се најадов, но ти слободно земи си уште.
Мислам дека ми е доволно. -Ајде, почести се. Инаку јадеш како пиле.
Однеси ги во Црвениот центар, јас ќе влезам со дежурните Слугинки.
Претпазливо.
Ти пази. Гледај да спие.
Без гајле, спреми ги.
Благословен да е плодот, мили. - Господ да отвори.
Време е за збогувањето, ајде.
Моите девојки се враќаат во Црвениот центар, а другите во домаќинствата.
Брзо и уредно, девојки.
Се гледаме во Црвениот центар. Среќно.
Чувај ги.
Тетка Лидија, колку убаво! - Г-ѓо Вортон, преубава сте.
Фала. Секако ќе ви донесат чинија, чув дека е превкусно.
Иако, секако, самите ние не стигнавме да уживаме.
Уживајте, слава Му. - Слава Му.
Џун?
Џун!
Слава Му, Тетка Лидија. - Лидија, мило ми е што стигна!
Лидија!
Не си отишла на состанокот!
Мислам дека Џун Озборн е тука.
Не си арна. Џун Озборн е на Алјаска.
На Алјаска?
Командиру Лоренс, ве молам.
Тетка Лидија патувала цел ден и ноќ.
Седни да не се онесвестиш.
Дај и некое овошје. Халуцинира.
Извинете, може да донесете голем стек, чаша црвено вино
и малку торта за Тетка Лидија? Благодарам. -Дојдете со мене.
Добре дојдовте дома, Командиру. Госпоѓо Вортон.
Благодарам.
Во салонот ве чека подарок од Командир Бел постариот.
Фала. Мислам дека знам што е.
Само момент!
О, да!
Долго сакам да го направам ова.
Добре дојде во својот нов дом.
Што велиш? - Совршено е.
Те молам.
Благословен да е плодот. - Господ да отвори.
Јас сум Командир Вортон. - Бог да ве благослови
и да ме направи достојна.
Ова е голема чест. Наводно е најплодната Слугинка во Гилеад.
Но јас сум плодна.
Да, секако... Ќе се обидуваме, со Божја помош,
но ти си само еден човек, љубов моја.
Не!
Не сакам Слугинка во нашата куќа.
Разговаравме за големо семејство.
Габриелова... - Не викај ја така!
Но така се вика. - Не е точно.
Ќе ни помогне да ја исполниме нашата должност кон Бога.
Ќе го носи нашиот плод како наш свет сад.
Таа не е сад, туку човек.
Како се викаш? - Габриелова, госпоѓо.
Не, кое ти е вистинското име?
Кристина. - Кристина, оди си од куќава.
Бегај. И не враќај се.
Габриелова, те молам, оди во својата соба.
Што ти е? -Навистина сум глупава што го повторив ова!
Серена... - Згрешив во врска со тебе.
Мислев дека си подобар маж, но ист си како нив!
Доста!
Постојано ти удоволував.
Се согласував на компромиси, се прилагодував.
Радикално си го сменив животот.
Им се поклонив на твоите либерални ставови,
но не мислам да му свртам грб на Бога.
Мислиш, Бог го сака овој извитоперен брак?
Ме измами.
Серена!
Мислам дека ве бара вас, г-ѓо Вортон.
Не можеме да останеме тука. - Си полудела! Застани!
Ти забранувам да си одиш.
Пушти ме.
Нема. Сега си ми Сопруга.
Местото ти е во куќава.
Немаш каде да одиш. Ти си под моја...
Што сум под твоја?
Под твоја што?
Власт, можеби?
Што ќе сториш?
Ќе ми исечеш прст? Ќе ме истепаш со каиш?
Затоа што сум го проживеала сето тоа и ќе го преживеам!
И ќе те преживеам тебе!
Јас не сум нешто за преживување.
Добар човек сум.
Добар сопруг.
Не можеш да бидеш.
Командир си.
Хари, истави се.
Г-ѓа Вортон сака да си оди.
Господине, кој бил таму?
Молам? - Кој седел таму?
Слугинките, госпоѓо.
Тетка Лидија, подобро си?
Добро ли се девојките? - Секако, сите спијат убаво.
Направив колачиња по твојот рецепт. Дојди во кујната.
Треба да ги видам девојките. Се случува нешто.
Тетка Лидија, благословена вечер.
Како беше на свадбата? - Отвори ја вратава!
Аман! - Извинете.
Еве го. -Отвори!
Питер, биди на штрек. - Да, госпоѓо.
Аман!
Спијат веќе еден час, Тетка Лидија.
Бел.
Што? Повтори.
Џун Озборн.
Мило ми е.
Џун?
Здраво. - Здраво.
Фала.
О, Господи! Боже на одмаздата, појави се!
Стани, Судијо на Земјата и казни ги гордите!
Мислите, Господ не знае што правите?
Не слуша ли Оној што ги создал ушите?
Не гледа ли Оној што го создал окото?
И Оној што знае се, нема да ги казни лошите?
Питер!
Не, Лидија!
Лажге една, што си намислила?
Зошто се уште во облеката? Зошто си ги скриле тортите?
Тетка Лидија!
Тргни се од неа, ебате!
Која си ти?
Не ме памтиш?
Како се викаш?
Што ти е гајле?
Зошто, кога ми го украде?
Се викам Мојра.
Тибам кучката!
Работиш со неа! - Со кого?
Имав право, се вратила!
Знам дека се вратила. Каде е?
Не знам за кого зборуваш. - Каде е?!
Нема да се мислам да убијам предавник.
Кажи ми каде е Џун Озборн!
Тука сум.
Знаев.
Ти си го направила ова. - Не, Тетка Лидија.
Туку ти.
Не обучи да бидеме вакви.
Откако не тепаше, касапеше и мачеше.
Откако ни ги грабна децата.
Ти го направи ова.
Но мислам дека си видела работи што не можеш да ги заборавиш.
И дека си дознала работи што исто не можеш да ги заборавиш.
И знам дека длабоко во срцето си свесна
дека силување си е силување.
И знаеш дека не сме виновни.
Дека не го заслужуваме ова.
Дека не сме паднати жени.
Стануваме затоа што во секоја од нас
има една беспрекорна душа
што ни ја дал Бог.
Што едноставно тежнее
кон достоинство...
и слобода. - Не знаеш што ми е во срцето!
А ни во Божјото!
Да, имаш право.
Не знам.
Но би сакала да се прашаш нешто.
Лидија, навистина ли мислиш
дека Бог го сака ова за нас?
За твоите девојки?
Би го дозволил ли Бог сево ова?
Или можеби постои Бог
што би и дал сила на жена како тебе
да се застапи за нас?
Да се сврти кон светлината.
И конечно да каже...
Доста е.
Затоа што на сите нас тука
ни е веќе смачено.
Ме повредуваше, Тетка Лидија.
Не повредуваа.
Не силуваа.
Ти не даде на нив.
Се што сакав беше да ги спасам моите девојки.
Ако сакаш да не спасиш, пушти не.
Те молам, Тетка Лидија.
Жал ми е што те повредил, душо.
Одиме, ајде.
Боже, помогни ми.
Боже, помогни ми...
Помогни ми...
Ја зедовме облеката со која не поробија за да се ослободиме.
Кои бевме под таа облека?
Кои можевме да станеме?
Кои ќе бевме да не не спречеа во тоа?
Мајки и ќерки.
Читателки и писателки.
Професионалки и пријателки.
Бевме лути. Восхитени.
Бевме спремни за нов почеток.
Наметката ни стана униформа.
Станавме војска.
Војска што ќе се ослободи од занданата на облеката.
Решивме да станеме оние што требаше да бидеме.
Што заслужуваме да бидеме.
Си ја зграпчивме слободата и решивме да тргнеме во борба.
И така избегавме.
Подалеку од темнината.
Онаа внатре и онаа надвор.
Кон светлината.
МЕДИЈА-ПРЕВОДИ