W poprzednich odcinkach...
- Wróg wroga jest przyjacielem. - Zależy od przypadku.
A incydent na Ziemi Niczyjej? Na twojej zmianie.
Mógłby wskazać sprawcę tej zuchwałości.
Znajdzie pan sprawców?
Tak.
Obiecywano mi, że będą szanowanymi obywatelkami.
Odchodziłyby do Nowego Betlejem,
gdzie byłyby opiekunkami w centrum płodności.
To boskie powołanie.
- Niech Ciotka niczego nie robi. - Jesteś moją dziewczynką.
Te próby kończą się tylko gorzej.
Staram się to naprawić, od środka. Obiecałem Eleanor.
Patrzyłam, jak umierała i nie zrobiłam nic.
- Uważaj. - Spierdalaj.
- Lawrence będzie uległy. - Chcę go na murze.
Już po nim.
- Mayday wybije Komendantów. - Musisz uprzedzić kobiety.
Złapałam ich listy do bliskich. Musicie je wydostać, choćby nie wiem co.
Fred tłamsił to, co w pani najlepsze, czego nie zrobię.
Sereno Joy, czy uczynisz mi ten zaszczyt i wyjdziesz za mnie?
Tak!
Chcesz to odzyskać? Kładź się. Nie ruszaj się!
- Zablokują wyjścia. - Co jest grane?
Zabierz nas. Przewieziesz nas przez...?
Moira, a co z mapą? I listami?
Przynajmniej są w sejfie.
Na razie.
Aż ktoś je znajdzie...
i one wszystkie zginą.
A my jesteśmy w bagażniku.
- Możemy mu ufać? - Nie mamy wyjścia.
Dokąd nas zawiózł?
Wysiadać.
Chodź. Gdzie jesteśmy?
Może was tu zostawię? Ciekawe, dokąd zajdziecie.
Rób, co chcesz.
Ten tupet! Uratowałem wam dupy.
- Dzięki. - Nie dziękuj! - Co tu robicie?
Nie powiem, powtórzysz swoim koleżkom.
Tamte samoloty to nie ja.
Wiedzieli, że zagrasz o Hannę i byli gotowi.
- Mogłeś ich powstrzymać! - A ty Eleanor!
Słuchaj... nie oczekuję, że mi wybaczysz.
Nie mogę wybaczyć sobie.
Stworzyłem to parszywe miejsce i ją w nim uwięziłem.
Jastrzębie...
używają moich reform jako pułapki.
Chcą mnie posłać na mur.
Co?
- O czym ty mówisz? - Na mur. Może zawiśniemy obok siebie.
Komendanci, którzy tam dziś byli?
- Bell, Calhoun, Reynolds? - Wszyscy.
Ci są najbardziej odpychający.
Czemu tu jesteście?
Co robiłyście w penthousie?
A gdybym ci powiedziała...
że za tydzień...
- ci wszyscy łajdacy będą martwi... - Co robisz?
A ty zostaniesz najpotężniejszym Komendantem w Bostonie?
Przestań!
OPOWIEŚĆ PODRĘCZNEJ
Musicie mieć pewność, że zdołacie zlikwidować wszystkich.
Są jak Hydra:
ścina się jedną głowę, a zaraz pojawia się kolejny kretyn.
Wiem, dlatego zabijemy ich jednocześnie.
- Jeśli się uda. - Josephie, to ty?
- Zaraz... - Josephie?
Tak?
- Co się dzieje? - Zaraz przyjdę, wracaj do łóżka.
Co tu robisz? Jest późno!
Szukam...
teczki.
- Masz piłkę do kosza? - Kiedyś grałem.
- Na Harvardzie? - Dziwisz się?
To piękna przestrzeń.
- Gdyby Marty je wysprzątały... - Też o tym myślałem.
Pomówimy o tym jutro.
Zrobimy przemeblowanie. Ale jutro, za dnia.
- Może i racja. - Dobrze, dobranoc.
Nie hałasuj.
Jezu...
Naomi Putnam?
Naomi Lawrence.
Boże.
- A co się stało z...? - Był zawadą.
A więc co teraz?
Jesteś z nami?
Wasz szalony plan albo mur.
Dobrze, to odstaw nas do Mayday.
Nie mogę sobie hasać w tę i we w tę przez granicę.
- Jesteś Komendantem. - Nie. Nadkomendantem.
Dobrze.
Ale musimy ruszać. Mój człowiek na granicy kończy zmianę.
- Listy. - Josephie...
- musimy wstąpić do Jezebel. - Po co?
Zostawiłyśmy tam coś ważnego.
Jest blokada.
Nie mam powiązań w Oczach, nie wprowadzę was.
Musimy ruszać.
- Kurwa. - Dasz telefon?
Blaine.
Co tu robisz?
Tak. Mogę zdobyć kod, przywiozę ci je.
Nie jedź z nimi, niech weźmie Moirę.
Czekaj na mnie.
Musimy się spotkać.
Cześć.
Gdybym zostawił rękę, obcięłoby mi palec.
O kurczę!
No proszę, harcerzyk!
Tata Wharton pozwolił ci tu przyjść?
Nie potrzebuję zgody.
Musiałeś się wymknąć, co?
Twój pierwszy raz? Nigdy cię tu nie widziałem.
Przychodzi, tylko bardzo późno.
Ruchasz tego pajaca?
Boże, nie!
Ale miał faworytkę, o imieniu May czy...
April, jakoś tak. Co się z nią stało?
Przenieśli ją. Ma się dobrze.
Boże, jak mnie to strasznie nudzi, a mamy ciekawsze zajęcia.
Chodźmy.
Uściski dla papy. Do zobaczenia.
Cześć.
- Mam to. - O Boże...
Dziękuję.
Lawrence zabrał Moirę, jedźmy.
- W porządku? - Tak.
- Co tu robisz w stroju Marty? - Wyjaśnię w samochodzie.
Czekaj.
Rose i jej ojciec jadą do Waszyngtonu,
mogę cię wywieźć o świcie.
Może mogłabyś zostać ze mną?
Pojechalibyśmy rano.
Będzie bezpieczniej.
Dobrze.
Co się stało?
Poza tobą nie ma w moim życiu nic dobrego.
- Nie chcę wracać do Waterfordów. - Nie wracaj.
Dobrze.
To... zostanę, będziemy spać do późna...
obudzimy się razem...
pójdziemy na kawę do kawiarni naprzeciwko.
Może przejdziemy się do Muzeum Sztuk Pięknych...
obejrzeć Monety.
Zawsze chciałam pojechać do Paryża, zobaczyć resztę.
Chciałbym cię tam zabrać.
Też bym chciała.
Choć nie jestem muzealnym typem. Wolę jedzenie.
Jak się nazywała ta włoska knajpka na Everett?
Carmella's. Dobra carbonara.
- Chodźmy do Carmelli. - Pójdziemy.
Na pierwszą randkę, dobrze?
Umowa.
Zadam ci pytanie z pierwszej randki.
Co studiowałeś?
Nie poszedłem na studia.
Mama chciała, żebym studiował, ale...
odeszła, kiedy miałem 11 lat.
Nie miałem... życia, przedtem.
Byłem nikim.
Nie zauważyłabyś mnie.
Zauważyłabym.
Nie. Byłbym dla ciebie niczym.
Pakowałbym ci zakupy...
- woził Uberem. - Nie.
Byłbyś sobą.
Dobrym...
ciepłym... odważnym.
Tak?
I bardzo przystojnym.
To bym zauważyła.
Droga Janine!
Dla ciebie i dziewcząt: ciastka! Owsiane z rodzynkami, mój przepis.
- Dziękuję. - Dla poprawy nastroju.
Muszę wracać, więc...
Da Bóg, nie będziesz tu już długo.
- Co Ciotka zrobiła? - Złożyłam wniosek do Rady.
Emerytowane podręczne będą opiekunkami
- w centrum płodności w Nowym Betlejem! - Co?
Gdzie będziecie traktowane z szacunkiem jako wolne kobiety.
Wolne? Jasne.
Masz pojęcie, jak ryzykuję, by ci pomóc?
- Nie potrzebuję pomocy. - Nie pleć głupstw! Zgnijesz tu!
Nieprawda.
A jaki masz plan?
- Powiedz. - Ten pojebany kraj runie.
- To mój plan. - Próbuję znaleźć ci wyjście!
Nie ma wyjścia!
Komendanci z góry chcą mnie tu.
Na kolanach.
Jezu, jak możesz być tak, kurwa, ślepa?
Przepraszam. Przepraszam!
Przebacz mi za wszystko...
Możesz mi dać moją córkę.
Jeśli chcesz przebaczenia, przyprowadź mi moje dziecko.
- Wiesz, że Angela... - Charlotte! Ma na imię Charlotte.
- Jest córką Nadkomendanta. - Jest moją córką!
Lawrence to wie!
Przyniósł mi jej rysunek i wiem,
że gdzieś w głębi też wiesz, że jest moja.
Powiedz to. Jest moja.
Obawiam się...
że to, o co prosisz... nie jest możliwe.
Pamiętasz, jak mi ją ukradłaś?
To byłaś ty. Ty ją zabrałaś, ukradłaś mi ją!
- Ukradłaś moje dziecko! - Przepraszam.
Ukradłaś mi ją!
- Ukradłaś mi ją, wynoś się! - Nie...
- Wypierdalaj stąd! - Proszę cię!
- Koniec. Wypierdalaj. - Nie, proszę...
Won!
- Cholera... - Co?
Teść jest w domu.
Schyl się.
- Jeśli zaraz nie wrócę, idź do Sereny. - Sereny?
Numer 57. Ukryje cię.
Myślałem, że jest pan w stolicy.
- Rose zdrowa? - Posłałem ją do domu.
Na lotnisku odebrałem telefon...
- O tobie. - Na lotnisku?
Dlaczego?
Gdzie byłeś wieczorem?
Załatwiałem coś.
Służbowo.
- Gdzie? - W centrum.
Gdzie w centrum?
- O co chodzi? - Byłeś w burdelu?
Tak.
Szczerość.
Dobrze.
Zdradzasz moją córkę?
- Nie. - To co tam robiłeś?
- Obawiam się, że to poufne. - Wiesz, że mnie poufne nie dotyczy.
To delikatne... dochodzenie.
Delikatne?
Jak... to w sprawie strzelaniny?
I strażnika z Ziemi Niczyjej, jedynego świadka,
który zmarł po twoich odwiedzinach?
W tym sensie delikatne?
- To straszna tragedia. - Fatalny zbieg okoliczności.
- Nie wiem, w co się wplątałeś... - W nic.
To co tam dziś robiłeś?!
Przepraszam.
Czy nie widzisz...
że te kłamstwa zaprowadzą cię na mur?
A twój syn zostanie bez ojca.
Czy tego chcesz?
- Skądże. - Skądże.
Chcę ci pomóc.
A nie zdołam, jeśli nie będziesz szczery, rozumiesz?
Rozumiem.
Dobrze.
No to słucham.
Cholera.
- Czy ktoś cię widział? - Nie.
Czemu tu jesteś w tym stroju?
Nie chciałam być rozpoznana.
Co tu robisz?
Chciałam spytać Nicka, czy pojedzie ze mną na Alaskę.
Nie.
Chcę, żeby był obecny w życiu naszej córki i moim.
Co powiedział?
Odmówił, zostaje z Rose.
I przyszłaś do mnie?
Nie wiedziałam, dokąd pójść.
Potrzebuję kogoś zaufanego.
A mnie ufasz?
Muszę. Do tego doszło.
- To, co stało się w pociągu... - Nie, uratowałaś nas.
Naprawdę. Uchroniłaś nas przed tym motłochem.
Nick ma obowiązki, rodzinę.
Rose za parę miesięcy urodzi.
A co... co na to twój mąż?
Chyba rozumiesz...
jak egoistyczna jest twoja prośba i jak niezręcznie Nick mógł się poczuć.
Nasza córka, ta relacja, to się zaczęło przez ciebie.
Ty tego chciałaś.
Tak, kazałaś mi zapłacić w więzieniu
- za twój romansik... - Nie zaczynajmy porównywać cierpienia.
Ani mówić, kto za to odpowiada, więc...
Potrzebuję kryjówki do jutra, kiedy Nick przewiezie mnie przez granicę.
- Kto wie, że tu jesteś? - Tylko Nick.
Wiesz, że za ukrywanie zbiega grożą konsekwencje.
Dla Gilead jestem na Alasce,
przyszłam jako Marta i nikt mnie nie widział.
Jesteś mi coś winna.
Prysznic jest na górze, to piżama i ubranie na jutro.
Dziękuję.
Los nas ciągle zderza, jakby Bóg miał wobec nas plan.
Wolałabym, żeby zajął się czymś innym.
Wychodzę za mąż.
Za ojca Rose. Nadkomendant Wharton będzie moim mężem.
Czyli będziesz... teściową Nicka?
Tak.
Nie myślałam jeszcze w tych kategoriach.
Dobrze, pani Wharton.
- Nie jest taki jak Fred. - A Fred był jak Fred... na początku?
Gabriel mnie szanuje.
Zbudował mi bibliotekę, razem zreformujemy Gilead.
Świetna partia.
- Nie pochwalasz. - Nie, jestem zaskoczona.
- Myślałam, że chcesz się zmienić. - Zmieniłam się.
Nadal poddajesz się mężczyźnie z władzą.
- I będziesz pracować dla Gilead. - Nowe Betlejem to nie Gilead.
To, że kobiety mogą tu czytać, nie znaczy, że są wolne.
To tylko inna wersja Gilead, korzystniejsza dla ciebie.
Gdybyś wierzyła, że to Gilead,
takie słowa do jedynej osoby, która cię chroni,
byłyby bardzo niemądre.
Tak.
Masz rację.
Zmiana wymaga czasu. Postęp następuje zrywami.
Dzięki za truizmy.
Kim jesteś, by osądzać? Przyszłaś zdradzać męża, rozbić małżeństwo!
- Tu mnie masz. - Wiem, że kiedyś byłam straszna!
Kiedyś? Jeden raz?
I nieustannie...
nic, tylko próbuję,
raz po raz, przeprosić się za krzywdy.
A ty mi nie pozwalasz!
Uratowałam ci życie!
Pomogłam urodzić syna...
- Ale odmawiasz mi przebaczenia! - Nie mogę ci wybaczyć!
Myślisz, że bym nie chciała?
- Wreszcie miałabym ciebie z głowy! - To czego ode mnie chcesz?!
Mówiłam: łóżka na jedną noc!
No to się kładź.
Zrobiłam ci śniadanie.
June... cześć.
Co... co robisz?
Jak to możliwe?
Odnaleźli moją siostrę.
Pomyślałam, że chętnie pogadacie.
- To bezpieczne? - Dopilnowałam, żeby było.
Tylko dziś rano.
W porządku.
Usiądźcie.
Rita tu mieszka. Załatwiłam jej pracę w piekarni.
Co ty powiesz?
Tak mi brakuje twojego cudownego chleba.
Zważywszy, że zbliża się wesele, może mogłabyś upiec tort?
- Nie musi. - Nie mów za mnie.
Wiem, że nie musi.
Możesz przyjść jako gość honorowy i nic ponadto.
Ktoś jest głodny. Przepraszam.
Cześć.
Mówi, że wróciłaś dla Nicka?
Nie. Dla Mayday.
Oczywiście.
Skoro tu jesteś... mogłabyś nam pomóc.
June...
jestem tu, by chronić rodzinę.
Rozumiem.
- Naprawdę. - Dla ciebie to takie proste...
wybór tego, co odważne.
- Hannah wciąż tam jest, więc... - Wiem.
Odnalazłaś siostrę.
Zasługujesz na to.
Na spokój.
Dziękuję.
Koń jest niedocenianą figurą.
Skoczek. Bo wszystkie te...
wspanialsze figury przyciągają całą uwagę, ale...
taka wytrawna zawodniczka jak ty...
wykorzystuje tę słabość.
Co robisz?
Ma lekcję rysunku.
- Masz lekcję rysunku. - Nie!
- Maniery! - Uczę jej szachów.
Nie, jest za mała.
Wbijasz jej do głowy rzeczy, które będą o nas źle świadczyć.
- Chodź. - Nie przejmuj się.
- To będzie bez znaczenia. - Niby jak?
Zobaczysz.
Podręczne stanowiły istotny element
Byłam głosem za powrotem do wiary
- Gdzie Serena? - Z dzieckiem.
- Olej Mayday. - Co? - Jedźmy do Paryża.
- Co? - Mam dokumenty, paszporty.
- Czekaj... - Kocham cię.
Wiem, że ty mnie też.
- Nie mogę wszystkich zostawić. - Możesz.
Twoja mama przywiozłaby Holly, bylibyśmy rodziną.
A co... co z Rose?
Krzywdzę ich. To ciebie kocham.
Tak? Ciebie od zawsze.
Jedź ze mną.
Pojedź ze mną.
Tak?
- Jesteś szalony. - Wiem.
Cholera. Kto to?
Kto to?
Schowaj się. Tam! Cicho.
Gabriel! Myślałem, że jedziesz do stolicy.
Rose pojechała beze mnie, musiałem coś załatwić.
Jak miło, że wpadłeś. Może zabierzemy Noah na spacer?
Pewnie, a nie śpi?
Przecież wiesz, że śpiącego dziecka się nie budzi.
Oczywiście, masz rację.
Jesteś dziś w dobrym humorze.
Od wczoraj nosi mnie ze szczęścia. Przyszła pani Wharton.
Ładnie brzmi.
Razem stworzymy czyste i godne Gilead.
Błogosławiona misja.
Dziś rano udało mi się coś, do czego dążyłem od dawna.
Co?
- Ten szemrany klub Jezebel w centrum? - Tak?
Zamknąłem go.
Jak?
Dowiedziałem się, że ruch oporu planował masakrę:
rzeź Komendantów i prawie im się udało.
Ale z łaski Pana zdemaskowano ich zamiar.
Bóg widzi wszystko.
Bóg...
i mój zięć.
Szczerze mówiąc, wątpiłem w niego, ale dowiódł lojalności.
To Nick wpadł na ich plan i wszystko mi powiedział.
REŻYSERIA
SCENARIUSZ
NA MOTYWACH POWIEŚCI MARGARET ATWOOD
WYSTĄPILI
ZDJĘCIA
MUZYKA
Wersja polska na zlecenie HBO TRANSPERFECT MEDIA POLAND
Tekst: Michał Kwiatkowski