W poprzednich odcinkach...
Nadal pracuję nad przyspieszeniem rozprawy.
- Ile to potrwa? - Trzy, cztery miesiące.
Nie będę bezczynnie czekał!
- Może odwiedzę Nowe Betlejem. - Nie. - Mogą coś wiedzieć o siostrze.
Luke i Moira utknęli za patrolami Gilead w Ziemi Niczyjej.
Mamy wszystkie nazwiska.
Nie mogę się doczekać, aż ich zajebią.
Strażników pozostaw mnie.
W Nowym Betlejem kobiety zachodzą w ciążę, dzieci rozkwitają!
A kto z was może to powiedzieć o swoim kraju?
Chętnie opowiem panu więcej o Nowym Betlejem.
Z przyjemnością pozwolę pani spróbować.
Zabiorę cię z tego strasznego miejsca!
- Mówiono mi, że otrzymacie nagrodę. - Okłamali Ciotkę.
- Skończyliśmy z nią. - Słyszała Ciotka moją żonę.
Jest Żoną starej daty, nie Sereną Waterford.
- Pani Waterford? - June?
O Boże. Żyjesz.
- Spadajmy. - Zawsze to robimy?
- Co? - Całe to pożegnanie.
- Co mamy mówić? - Do zobaczenia?
Do zobaczenia.
Jedna gotowa.
Jakieś sześć kilo.
- Jest sygnał? - Słabiutki.
OPOWIEŚĆ PODRĘCZNEJ
Fundamenty w zasadzie stoją w piasku.
- Co to znaczy? - Że budynki są niestabilne.
- Mark już idzie. - Daj nam jeszcze...
- Przepraszam. - Jesteśmy zajęci. Dzięki.
Gdzieś tu, taki promień rażenia
- da nam maksymalny efekt. - Dzięki.
- Chodzi o rozmieszczenie bomb? - Tak.
- Narobimy dymu. - Jakie cele?
Wieża łączności, magazyn amunicji, a potem gmach federalny.
- Jak przemycicie bomby? - Jest nowy szlak handlowy
z Nowego Betlejem prosto do Gilead.
Słabiej strzeżony, znacznie bardziej ruchliwy.
Wykorzystamy go do przewiezienia ładunków.
Oby się udało.
June, Luke.
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
Mam dobre wieści. Twoją sprawę umorzono.
O Boże...
Przekazaliśmy wasze informacje Kanadyjczykom.
Nieoficjalnie też chcą pozbyć się Komendantów.
To, plus argument samoobrony...
- Oddalili zarzuty? - Gratulacje.
Jesteś oficjalnie deportowany.
Niesamowite.
Fajnie.
Postaram się załatwić wam lot na Alaskę,
- wywieźć was stąd jak najszybciej. - Dzięki. - Jasne.
Holly tak urosła.
Ucieszy się na twój widok.
- Luke? Możemy cię porwać na chwilę? - Co jest?
- Mamy plan sieci, spojrzysz? - Serio? Super.
Na chwilę.
Witaj.
Masz coś dla mnie?
Coś lepkiego?
Imponujące.
Dostrzegam wpływy Helen Frankenthaler.
- Moja żona byłaby pod wrażeniem. - Angela!
Prawdziwa żona.
Sio! Sio!
- Czeka go ważny dzień. - Chodź.
Długo na to czekał.
Żony zbiorą się wcześniej, bo chcą się pochwalić
nową biżuterią z Paryża, dzięki tobie.
Żyję, by służyć.
Ładnie wyglądasz.
Wiesz, co mówią o mężczyznach w mundurze.
Co?
Co mówią... o mężczyznach w mundurze?
- Będą mieć wobec ciebie oczekiwania. - Poradzę sobie z każdym zadaniem.
To już nie tylko golf i przyjęcia.
Nadkomendantów łączy bardzo konkretna hierarchia wartości.
Znam je.
Czerpią poczucie siły z jurności.
Siła przyjdzie z reform.
Potrzebują mnie.
Jak uważasz.
Jurność.
- Widziałeś Moirę? Musi się zbierać. - Gdzieś tu jest.
Posłuchaj, powinienem był ci powiedzieć,
gdzie byłem, co robiłem. Że pracuję z Mayday.
W porządku. Cieszę się, że nic wam nie jest.
Po prostu przepraszam, ale nie chciałem cię niepokoić.
- Nie wyszło. - Nie z mojej winy.
Tych patroli miało tam nie być. Wydostalibyśmy się bez problemu.
Ale na tym polega problem: nie wszystko da się przewidzieć.
Czy mogłabyś... Przepraszam, próbuję coś powiedzieć.
Mam tam wjechać i dostarczyć bomby.
Zostanę i to zrobię.
Myślisz, że nie życzę tym Komendantom śmierci?
Że nie chcę zaszkodzić Gilead?
Zrobiłaś to wiele razy, teraz moja kolej.
To nie są zawodowcy.
Nie znają się. I porywają się na Gilead.
Na ich żołnierzy, strażników i Oczy.
To zbyt...
zbyt niebezpieczne.
Zaufaj mi.
Holly nas potrzebuje, moja mama też.
Musimy wrócić i wspólnie budować nasze życie.
Proszę?
Odszyfrowali dane, które przywieźliśmy, zajrzę tam.
Dzięki.
- Kocham cię. - A ja ciebie.
Dokumenty, proszę.
- Tutaj! - Dziękuję.
Nie wierzę!
Tato!
Rita! Tak się cieszę.
- Jeszcze raz dziękuję za dziś. - Oczywiście, choć tyle mogłam zrobić.
Jak minęła... podróż?
Dobrze, dziękuję.
Pojawi się.
Pewnie coś ją zatrzymało.
Dużo jest biurokracji, łączy się wiele rodzin.
Musiałam uruchomić znajomości, Nick też.
Bardzo chce się z tobą spotkać.
Myślałaś o przeprowadzce tutaj?
Gina.
Kochana...
Gina!
Kochana...
Cześć.
Przepraszam. Bardzo przepraszam...
Tak mi przykro. Podobno zrobili z ciebie Martę.
Tak. Nie szkodzi, uciekłam.
Próbowałam cię odnaleźć, przysięgam.
Cieszę się, że żyjesz.
Jestem tu.
Mogę prosić o uwagę?
To chwila, na którą czekaliśmy.
Nasz gość specjalny, June Osborne, sprowadziła Luke'a i Moirę.
Luke i Moira, nasze gwiazdy.
Dzięki nim wiemy,
którzy Komendanci zestrzelili nasze samoloty i gdzie będą odsłonięci.
Te jastrzębie nawet się nie zorientują.
A co do miejsc, gdzie ich namierzymy...
kto obstawiał country club,
przegrał.
Kto mówił, że to sztab czy pole golfowe...
również nie wygrał.
Ale kto powiedział "Jezebel",
jest bogatszy o dychę.
- Co zrobią w Jezebel? - Zabijamy Komendantów.
Będą rozkojarzeni, będą chlać w penthousie.
Tam w przyszłym tygodniu wyślemy snajperów.
Zabijemy Komendantów w Jezebel, potem odpalimy bomby
i wejdzie wojsko.
Nie wypali nawet pierwszy krok.
Przepraszam, to wasz plan? Nie wypali pierwszy krok.
Bo co, wpadniecie tam i zaczniecie pruć?
Sugerowałabyś bagnety?
- Myśleliście o truciźnie? - Bywała skuteczna.
- Wiem, byłam przy tym. - Teraz wszystko badają.
Serio?
A kobiety? Jeśli ich nie uprzedzicie,
dostaną się w krzyżowy ogień.
Ellen, nie wiemy, jak wygląda penthouse.
Musimy znać wejścia, wyjścia, grafik strażników.
- Nie możemy wejść w ciemno. - I nie wejdziemy. Zrobimy rekonesans.
Dzięki Luke'owi i Moirze wiemy, kiedy penthouse będzie pusty.
Ktoś go wybada
i uprzedzi pracujące tam kobiety.
I przygotuje plan ich ewakuacji, tak?
Nie można ich spisać na straty, są ludźmi!
W idealnym świecie.
W którym niestety nie żyjemy.
Ja pójdę.
Musimy mieć kogoś w penthousie i uprzedzić kobiety.
Dopiero wróciłaś. Jesteś pewna?
Jestem tu jedyną Jezebel.
Niestety, znam to miejsce jak własną kieszeń.
To ja muszę iść.
"Miej nadzieję w Panu i strzeż Jego drogi,
a On cię wyniesie, abyś posiadł ziemię".
"Błogosławiony mąż, który wytrwa w pokusie,
gdy bowiem zostanie poddany próbie, otrzyma wieniec życia".
"Oto jak dobrze i miło, gdy bracia mieszkają razem...
mając te same dążenia...
pragnąc tylko jednego".
Chwała Panu, Nadkomendancie Lawrence.
Chwała Panu!
Chwała Panu.
Wasza obecność jest błogosławieństwem i zaszczytem.
Błogosławiony dzień.
Błogosławiony dzień, Komendancie.
- Dziękuję za czynienie honorów. - Zasłużyłeś.
Jak blisko jest do normalizacji stosunków z Meksykiem i Wlk. Brytanią?
Nowe Betlejem daje im przykrywkę do pozbywania się uchodźców,
a ich bezpłodne żony chcą przyjeżdżać po świeże morskie powietrze.
- Czynimy postępy. - Panowie! Złoty zegarek dla każdego,
- samochody zabiorą was na uroczystość. - Uroczystość?
Zasługujesz, by radować się owocami swego trudu.
A co to za owoce?
Najbardziej dojrzałe w Gilead.
Lepsze niż w stolicy, co?
Nie znam się.
Mój ojciec mówi, że tam też nie bywasz.
Jest szanowanym przywódcą, oddanym Gilead.
Jego zasługi przewyższają słabości.
Blaine, a ty? Chcesz się rozluźnić przy paru głębszych?
Pojedź, Nick.
Rose spodziewa się nas na kolacji.
To prawda.
Ruszajmy z tą imprezą.
Pani Waterford.
Rose mówiła, że marzy o czymś słodkim.
- Jak miło, ale akurat się zdrzemnęła. - Szkoda, ciasto jest ciepłe.
No cóż... nie odmówię.
Nigdy nie przywykłem do obsługi przez Marty.
Ja byłem kucharzem w swoim domu.
Nauczyłem Rose.
Zazdroszczę, beznadziejnie gotuję.
Przypalam makaron, gdy się tylko przyglądam.
- Mam się na coś przygotować? - Kupiłam je w piekarni.
Jak się czuje Rose? Pewnie jest pan wniebowzięty.
Tak, dziękuję.
Jej ciąża jest nagrodą od Boga.
Choć się martwię, to dla niej obciążenie.
Gilead ma najlepszą opiekę prenatalną.
Jestem nadopiekuńczy. Straciła matkę tak młodo.
Każda kobieta zasługuje na takiego ojca. Też miałam wielkie szczęście.
Na pewno byłby z pani dumny.
Dziękuję.
Marzyłem o dużej rodzinie.
Zanim Beth zachorowała, myśleliśmy o piątce.
Oczywiście, wtedy wszyscy staliśmy wobec wyzwań.
Kryzys płodności, klimat, zapaść ekologiczna.
Nawet gdy Rose się urodziła,
nie starczało środków, by walczyć o każde życie.
Zrobiłem wszystko, by jej pomóc, ale...
każde dziecko zasługuje na szansę.
Nie tylko te z przywileju.
Bez wątpienia jest pan współtwórcą kraju, który to urzeczywistnił.
Pani również.
Rozbudowując Nowe Betlejem,
przywrócimy Gilead na drogę światłości.
Żadna rodzina nie powinna znosić tego, co nasze.
Tak.
Przyznam, że miałem wątpliwości.
Ale pani wiara w reformy nobilituje to miejsce.
Lawrence ma szczęście, że to pani je sprzedaje.
Jestem wdzięczna za platformę.
I za głos.
Wiem, że nie zawsze tak było.
Jeśli wolno...
Lepszy mężczyzna ceniłby pani wpływ.
- Nie pójdziesz, dobrze? - Co?
Poślij na rekonesans kogoś innego, nie wracasz tam.
Wychodzisz na psycholkę, więc zastanów się,
czy chcesz tak rozmawiać z dorosłą kobietą.
- Na Ziemi Niczyjej prawie zginęłaś. - To zbliża nas do zabicia skurwysynów.
Wiesz, jakim zagrożeniem jest dla ciebie Jezebel.
Mam bardzo dokładne wyobrażenie o tym zagrożeniu.
- A jeśli cię rozpoznają? - Marty noszą maski.
I zmieniają się co tydzień, nikt mnie nie pozna.
Ledwo cię odzyskałam.
Jestem wdzięczna za ratunek, ale je też trzeba uratować.
Niech zrobi to ktoś inny. Proszę...
Poleć z nami na Alaskę. Możemy razem żyć...
Nie! Nie.
Życzę wam tego, naprawdę.
Ale ja już nie mogę.
- Czego? - Żyć waszym życiem.
Cholera.
Co?
Nie...
Kurwa. Lawrence mówił, że jest w Czerwonym Ośrodku.
Już nie.
Kici, kici.
No chodź.
Kiedy następnym razem zagwiżdżę, podejdziesz na czworaka.
Jak mówi kicia?
Cześć.
"Cześć".
Głupia, kurwa, jesteś?
Miau.
No tak.
Kiedyś była twoja, prawda?
Przez chwilę.
Ale za krótko, żeby ją dobrze poznać.
Wiesz co?
To twój dzień. Możesz ją dziś mieć.
- Bardzo hojna propozycja. - Może nie dać sobie z nią rady.
Pewnie.
Już tęsknisz?
- Będę tęsknić. - I dobrze.
A teraz z Bogiem, czyń swoją powinność.
Powodzenia.
- Dobrej zabawy. - Patrzcie go!
Zuch chłopak! Zuch!
Nie będziemy niczego robić.
Możesz mówić, jeśli chcesz.
- Nie chcę z panem rozmawiać. - Często to słyszę.
Bo jest pan straszny. Byłam u pana, a jestem tu, tak?
Przykro mi.
Nadepnęłaś starej na odcisk.
Ożenił się pan z pizdą.
Przepraszam.
Nie...
nie musisz.
Myślał pan, że co mnie czeka?
Powolna śmierć w Koloniach albo szybka na murze.
Wiedziałem, że masz po co żyć, więc...
zrobiłem, co mogłem, żebyś miała szansę.
Angela świetnie sobie radzi. Narysowała to.
Prawdziwy talent. Genialne.
Co z nią będzie?
Jest nadzieja, że wkrótce nauczy się wymawiać "jabłko".
Ma dobre życie.
Na razie. A potem?
Córki Komendantów też spotykają złe rzeczy.
Pomoże jej pan?
Zrobię wszystko, by była bezpieczna.
Mogę iść?
Odczekaj kilka minut. Nie jestem młodzieniaszkiem, podejrzewaliby coś.
No proszę.
Niby co?
Gdy cię poznałam, byłeś dzieciakiem a teraz jesteś tu.
Gdzie najbezpieczniej.
I jesteś tym.
Czym najbezpieczniej.
Cieszę się.
Czy to prawda, co mówią? Naprawdę jest tu lepiej?
Chyba tak.
- I już tak będzie? - Mam tego dopilnować.
To zostanę.
Do czasu, aż wydostaniesz moją rodzinę.
Jesteś Komendantem, więc...
możesz to zrobić, tak?
Potrwa to rok czy dwa.
- Możesz tyle czekać? - Na rodzinę?
Zrobię wszystko.
Wygląda dobrze. Zostaw mi to.
Dzięki, dobra robota.
Luke to zaplanował, wiesz?
Wyrósł na przywódcę, będzie go brakowało.
Przedział powinien być większy, to długa droga.
Poślij mnie do Jezebel.
Zrobię rekonesans, wybadam penthouse, uprzedzę kobiety.
Co tylko trzeba.
- Moira się... - Pojadę za nią.
Znam to miejsce, byłam tam wiele razy.
- Moira już się zgłosiła. - Nie była w Gilead od lat,
nie ma pojęcia, co tam poczuje. Zwłaszcza w Jezebel, gdzie była...
Może...
spanikować.
Jedno potknięcie i zginie.
- Skąd wiesz, że nie spanikujesz? - Radzę sobie.
Muszę jechać.
Tam jest moja przyjaciółka i...
jest...
dla mnie jak młodsza siostra, więc...
- Współczuję, ale... - Jeśli poślesz Moirę i coś się stanie...
będzie zdana na siebie.
Jeśli poślesz mnie, wiesz, że mam tam Komendanta.
A on mi pomoże.
Co mam powiedzieć Moirze? I Luke'owi?
Pozostaw to mnie.
Kanał prowadzi prosto do wieży.
- Na pewno? - Tak...
- Przepraszam... możemy pogadać? - Jasne.
Wrócimy do tego. Co tam?
- Zmiana planów... - June!
Co powiedziałaś Ellen?
- Po prostu cię chronię. - Co się dzieje?
Powiedziała, że jedzie do Jezebel za mnie.
- Nie lecisz na Alaskę? - Oczywiście, że lecę,
ale moja przyjaciółka jest w Jezebel i muszę...
- Mówiłaś, że nie powinienem zostawać. - Ale coś wypłynęło, przyjadę.
Jedź do Holly, zajmij się nimi, a ja wkrótce dojadę.
- Ty się nimi zajmij, to twoja mama. - Nie chcę...
- Nie musisz tu być. - Wiem, co robię!
- I byłam tam o wiele dłużej od was. - Nie w tym rzecz!
- Nawet nie spytałaś! - To brak szacunku!
Brakiem szacunku jest fakt,
że okłamywaliście mnie miesiącami i trzymaliście to w tajemnicy!
- To jest brak szacunku! - Wiedzieliśmy, że by ci odbiło!
- Jak teraz! - I rozwalasz nam całą robotę.
Dobra, bądźcie na mnie wściekli, proszę bardzo!
Mam to w dupie! Bądźcie wściekli, ale żywi!
Co za upupianie!
Jadę do Jezebel. Możesz jechać ze mną albo wcale.
Co chcesz, kurwa, udowodnić?
- Nic. Nie muszę ci niczego udowadniać. - Nie macie pojęcia, co robicie,
nie wiecie, jak tam walczyć i nie przeżyjecie!
Tak nisko nas cenisz?
Nie idź za mną.
Wcale nie chodzi o nas, tylko o to, co ty chcesz.
Co?
O czym ty mówisz? Nie byłoby mnie tu, gdybym nie musiała was ratować.
To wracaj na Alaskę.
Prawda jest taka, że chcesz tam wjechać. Chcesz walczyć.
Ale to ja stworzyłem ten plan od zera.
Jasne? Dowiozę moje bomby do miejsc, które ja wybrałem.
To moja szansa, by zawalczyć o Hannę!
To była...
ulubiona książka mojej Eleanor z dzieciństwa.
Kiedyś też ją przeczytasz. Samodzielnie.
"Mała księżniczka, rozdział pierwszy. Sara.
Pewnego razu, w ponury zimowy dzień,
gdy żółta ciężka mgła spowiła ulice Londynu tak gęsto,
że zapalono latarnie, a witryny sklepów jarzyły się gazem jak po zmroku...
dziewczynka o dziwnym wyglądzie...
siedziała z ojcem w dorożce
i jechała dość powoli poprzez szerokie aleje.
Nogi podwinęła pod siebie...
i opierając się o ojca...
który obejmował ją ramieniem,
przypatrywała się przez okno przechodniom...
z wyrazem dziwnego zadumania...
w swoich dużych oczach.
Była tak mała...
że nikt nie spodziewał się takiego wyrazu po jej twarzyczce.
Byłby zbyt dojrzały dla dziecka dwunastoletniego,
a Sara Crewe liczyła zaledwie siedem lat.
Faktem pozostaje, że sama nie pamiętała,
by kiedykolwiek zdarzyło jej się nie myśleć o dorosłych sprawach...
- Lubię nasze spacery. - Ja też.
Pani tego nie pamięta,
ale widziałem panią kilka lat temu na balu w stolicy.
Tańczyła pani i... promieniała.
- Niespotykane piękno i wdzięk. - Kilka lat temu?
- Była pani mężatką. - Rozumiem.
Prosiłem Boga, by wybaczył mi pożądanie żony bliźniego.
Wtedy był już bardziej przekleństwem niż mężem.
Naprawdę?
- Rozmawialiśmy? - Nie starczyło mi śmiałości.
Ale...
żałowałem, że to nie ja tańczyłem wtedy z panią.
Tu, teraz?
- Na środku ulicy? - Śmiało.
- Ciotko Lidio. - Pani Waterford. Komendancie.
Błogosławiony wieczór.
Rozumiem to.
Wiesz... skoro już musisz...
to pojedź ze mną.
Jeśli chcesz walczyć, walczmy razem.
Oczywiście, że chcę.
Tam jest Hannah.
Ale byłam już na tej drodze.
I...
znam to uczucie, przez chwilę jest naprawdę świetnie.
Masz wrażenie, że się do niej zbliżasz.
I czasem tak jest.
A potem...
znów jej nie ma.
Co jest bardzo bolesne.
Może chciałam ci tego oszczędzić.
Nie możesz.
Miałam ideę.
Chciałam, żebyśmy byli rodziną...
znów.
Na Alasce.
Ale to niemożliwe.
Nieważne, gdzie jesteśmy:
w Kanadzie czy na Alasce,
to nieistotne, bo jej z nami nie ma.
Wydaje się, że...
kiedy ją straciliśmy...
złamało nas to i...
złamało mnie.
I...
jakby łamało nas codziennie.
Tak, jesteśmy... złamaną rodziną.
Być może bez szans na ratunek.
Ale już dostałem jeden niewyobrażalny dar.
Jaki?
Odzyskałem cię.
Żyjesz.
Ty żyjesz, ja żyję, i oto, kim jesteśmy.
Parą szaleńców, która rusza do Gilead, zdając się na los.
Dla niej.
Wiesz, że... nawet, gdyby...
plan Mayday wypalił
bez zarzutu...
a nie wypali...
to wcale nie znaczy, że do niej dotrzemy.
Chcę, żebyś to wiedział.
Ale musimy spróbować.
Jasne.
Musimy spróbować.
Wiesz, że cię kocham, prawda?
Tak.
Bo...
wiesz, że ja ciebie też?
- Prawda? - Tak.
"Akurat w tej chwili wspominała podróż,
jaką właśnie odbyła z Bombaju z ojcem, kapitanem Crewe.
Myślała o wielkim statku,
o marynarzach krążących po nim w milczeniu,
o dzieciach bawiących się na rozgrzanym pokładzie
i żonach młodych oficerów,
które próbowały nakłonić ją do rozmów, i śmiały się z jej uwag.
A głównie myślała o tym, jakie to przedziwne,
że raz było się w rozpalonych słońcem Indiach,
potem na środku oceanu,
a potem jechało się nieznanym pojazdem przez obce ulice,
gdzie dzień był ciemny jak noc.
Było to tak frapujące, że aż przysunęła się do ojca.
'Papo?', powiedziała cicho, tajemniczo zniżając głos do szeptu.
'Papo?'. 'Tak, moja droga?'.
Kapitan Crewe objął ją mocniej i spojrzał w dół.
'O czym myśli moja Sara?'.
'Czy to tu?', wyszeptała Sara, tuląc się do niego.
'To tu, Papo?'. 'Tak, mała Saro, to tu'.".
Wersja polska na zlecenie HBO TRANSPERFECT MEDIA POLAND
Tekst: Michał Kwiatkowski