W poprzednich odcinkach...
Nalegam, by Fred miał należyty pogrzeb.
Przekonałem ich.
- Jak? - Nie będąc kobietą.
Ślicznie wyglądasz.
Gdyby Putnamowie wybrali Esther, mogłabym ją odwiedzać?
Nie chcę iść na posadę.
Spodobaj się Komendantowi, a szybciej zajdziesz.
Chcę cię trochę lepiej poznać. Czekoladkę?
- Potrzebuję pomocy w odzyskaniu Hanny. - Znów to?
- Powinna być ze mną i ojcem. - Czyżby?
- Ma cudowny dom... - Nie jej!
Kocham cię.
Nie wolałby się pan spotkać z córką, zamiast o nią pytać?
To mrzonka.
Gdyby odegrał pan swoją rolę, moglibyśmy sobie pomóc.
Nie zależy ci. Wykorzystałaś mnie.
- Pomocy! - O Boże! Janine!
Posłałaś jej palec. Jak ma to pomóc naszej rodzinie?
- Tak nie odzyskamy Hanny. - Chciałam, by wiedziała, że to ja.
W porządku?
Jak była ubrana?
Nie pamiętam.
Widziałam.
Próbowałam się dodzwonić na telepomoc dla uchodźców,
ale nie ma szans.
- Co to był za kolor? - Chuj wie. I co Mark robił z Sereną?
- Pewnie poszła na układ. - Kurwa.
Co miała na sobie? Co to, kurwa, za kolor?
Nie wiem, nigdy takiego nie widziałam. Śliwkowy fiolet?
- Fiolet. Co znaczy? - Nie wiem.
Ale to nie róż. Nie jest już dziewczynką.
Nick tam był. Mogę go spytać.
Nie skontaktujemy się bez pomocy Tuello.
Na granicy jest taka grupa.
Kobiet. Nieformalna, ale...
Podobno udaje im się przekazywać wiadomości do ludzi tam.
Co?
- Kiedy zamierzałaś mi powiedzieć? - Nie zamierzałam, bo to samobójczynie.
Garstka straumatyzowanych uchodźczyń, jakich powinnaś teraz unikać!
Nie ty o tym decydujesz.
Poproszę o spotkanie.
Dla Hanny.
My dwie, faceci mają szlaban.
OPOWIEŚĆ PODRĘCZNEJ
Lily? Moira.
June Osborne.
Myślałam, że jesteś wyższa.
Często to słyszę.
Chcesz przekazać wiadomość?
Jeśli możesz. Komendantowi.
- W Bostonie? - Tak.
Bywalec Jezebel's?
Nie...
- Nie. - Szkoda.
W bostońskim mamy parę dziewczyn.
To nie jedyny sposób.
Zdołałam powiększyć sieć, zanim Oczy mnie zgarnęły.
Jestem jedną z tych, które wymieniłaś na Waterforda.
Przepraszam, że tak późno.
Nie wiem, jak to zrobiłaś.
Wyciągnęłaś nas... i te dzieci.
Miałam szczęście.
Kobiety zawsze tak mówią, kiedy zrobią coś niezwykłego.
Za mną.
- Czyje to godło? - Brodericków, ze stolicy.
Komendant Christopher Broderick. Niezła zdobycz.
Miło, że znalazł czas.
Urządziła pani wielki spektakl.
Przywództwo jest pani wdzięczne. Bardzo.
Dobrze, że Fred wreszcie doczekał się należnego szacunku.
Obym nie narobiła panu kłopotów w firmie.
Domyślam się, że mogą mieć to panu za złe.
Dostała pani pozwolenie na pochowanie męża w kraju.
Forma pochówku nie jest naszą sprawą. Oficjalnie.
Pan tylko zapewnia ochronę.
To nasze przeprosiny za niefortunne nieporozumienie
odnośnie przekazania Komendanta Waterforda.
I z pewnością nie zbiera pan informacji,
by przekazać je Amerykanom i Kanadyjczykom.
Wcale.
Ale i tak nie powinien pan bawić tu długo.
Marty hotelowe doniosą.
Obawia się pani o reputację?
Nie chcę, żeby ktoś sobie coś pomyślał.
Jasne.
Zostawiam panią.
Wrócę, by odeskortować panią do Komendanta Lawrence'a.
Przy ziemi niczyjej ostrożności nigdy za wiele.
To Moira i June Osborne.
Obie były w Bostonie. June zorganizowała lot aniołów.
Chodźcie, wyślemy wiadomość.
Telefony satelitarne omijają podsłuch Gilead, ale to powolny proces.
Dotarcie do twojego celu trochę potrwa.
Co to?
Wszystkie, które udało się wydostać. Czy wiele z nich.
Niesamowite.
Nie wpadaj w euforię.
Tu są te, które straciłyśmy.
- Przykro mi. - Mnie też.
Ale każdy w Mayday wie, jaka jest stawka.
- Mayday? - Mayday.
Mayday jest w Kanadzie?
Jest wszędzie.
Dlaczego was nie złapali?
Nie mamy sztandaru czy takich rzeczy.
To posterunki. Małe, jak ten.
Czasem rodziny. Ludzie, którzy chcą zrobić coś dobrego.
- Wzdłuż całej granicy? - Nie wiem.
Tak jest bezpieczniej.
Większość mojego kręgu nadal jest tam. Byłam Martą.
Otrzymywałyśmy informację stąd.
Mayday przysyłało broń, materiały wybuchowe...
A jeśli cię złapali i miałaś przejebane, przynajmniej próbowali cię wyciągnąć.
To było moje Mayday.
Myślałyśmy, że to nasz wymysł.
Że nie istnieje.
Że je zmyśliłyśmy, z musu.
No to... też byłyście w Mayday.
Jak mówiłam, przekazanie wiadomości trochę potrwa.
Pani Waterford, pan Tuello. Dynamiczny duet.
- Błogosławiony wieczór. - Teraz już tak.
Pani przyjaciele czekają na gościa honorowego.
Mamy ścisły zakaz wstępu dla szpiegów.
- Bez obrazy. - Skądże.
Ale może znajdzie pan dla mnie czas później.
Mamy wiele do przegadania.
No dobrze.
Sereno...
- wyrazy współczucia. - Dziękuję, Komendancie Mackenzie.
- Zna pani moją żonę. - Tak, trochę.
Cudownie znów panią widzieć. Żałuję, że w takich okolicznościach.
Pociechą jest pożegnanie, na jakie zasłużył.
Chwała Panu.
Oczywiście, wolelibyśmy urządzić Fredowi uczciwy proces,
jak chciał Komendant Lawrence.
Co za pech, że pani Osborne zdołała się wtrącić.
Wiecie?
Sama nie dałaby rady. O ile wiemy, miała znaczącą pomoc.
Amerykanie...
Dziwne, zdawałoby się, że zredukowany status
ograniczy dziwną skłonność do politycznych zamachów.
Ale cóż, tradycja...
Rose!
- Pani Mackenzie! - Tak się cieszę!
Nie przegapilibyśmy okazji, by spotkać się z Rose i poznać jej męża.
Dzięki za pamięć.
- Sereno, chyba zna pani Komendanta? - Tak, Nick to stary przyjaciel.
- Nie miałam okazji poznać pani Blaine. - Błagam, Rose.
- Mąż tak bardzo panią szanuje. - Tak?
Jak na siebie trafiliście?
Poznaliśmy się kilka miesięcy temu. Nick był służbowo w stolicy.
Miłość od trzeciego bankietu.
- Zawsze lubiłem rozmawiać z Rose. - Jakie to urocze.
Co za szczęście, że obojgu trafiła się cudowna partia.
To błogosławieństwo.
Dla dziecka.
Gratulacje.
Sweterek. Przepraszam za supełki, beznadziejnie szydełkuję.
- Powinniście zobaczyć pierwszy. - Nikt nie powinien.
Dziękuję za starania.
Kolacja. Możemy?
Dobry Boże!
To jej się nie należało.
Wiesz, że nie!
Wiem... wiem, że czasem...
nie jesteś ze mnie zadowolony.
Puszczały mi nerwy...
dokonywałam wyborów,
dokonywałam ich...
Próbowałam...
zapewnić moim dziewczętom bezpieczeństwo.
Z pewnością to rozumiesz.
Proszę, nie karz jej!
Nie karz jej, by dać nauczkę mnie.
Zaprowadzę zmiany, mogę to zrobić i zrobię.
Będę postępować inaczej.
Przyrzekam.
Proszę...
Rano czytałem raporty.
Reakcje na transmisję pogrzebu są bardzo pozytywne.
Imponujący pokaz wstępny.
Powinniśmy rozważyć sondę próbnej strategii eksportowej do Europy...
Omówimy to wszystko jutro na Radzie.
Josephie, zanudzasz panie.
Przepraszam. Jeśli to panie pocieszy, zanudzam siebie.
Po ponownym ożenku będzie miał pan kogoś,
kto pokieruje rozmową przy kolacji. To nie domena mężczyzn.
Nie zamierzam się żenić.
To też będziemy musieli omówić.
Dla singla nie ma miejsca w przywództwie.
Z przyjemnością spotkałam się wczoraj z Agnes.
Jestem wdzięczna, że wasza rodzina przyjechała z tak daleka.
Oddać hołd.
I szczerze, porozmawiać o wspólnym przeciwniku.
Mieliśmy nadzieję, że z panią Osborne w Toronto wszystko się uspokoi, ale...
Ona się nie podda.
Wygląda na to, że nie.
Zdołała dopaść Freda i boję się,
że przy pomocy Amerykanów może dotrzeć do naszej rodziny
Zaczynam żałować moich interwencji w jej sprawie.
Nie chcieliśmy, by biologiczną matkę Agnes spotkało coś strasznego.
To byłaby trauma.
Bóg tylko wie, jak nasz aniołek wyszedł z tej diablicy.
Kierowaliśmy się wrażliwością i miłosierdziem.
Ale Agnes jest silna i zrozumie, w stosownym czasie.
June Osborne jest rakiem. Musimy ją wyciąć.
- Dzięki za pomoc. - No pewnie.
Dobra robota.
Co jeszcze wszywacie? Poza mapami?
Zależy. Twoja dostanie arszenik.
Liczymy, że uda się zlikwidować stołecznego Komendanta.
Arszenik to... straszna śmierć.
Dobrze.
- Nie strzelaj! - Rzuć broń!
- Ani kroku! Rzuć broń! - Proszę! - Kurwa, broń!
Sama rzuć broń, jestem przyjacielem!
- Gdzie Mike? - Nie mógł przyjść, znam hasło.
- Skoro tak, "Czerwone róże na ławce". - Daj mi chwilę.
"Czerwone róże na ławce". - Jonah! "Wyglądały jak krople krwi"!
Rachel.
- Nie strzelaj, to przyjaciel. - Dobra, jesteś bezpieczna.
- Dziękuję za wszystko. - Z Bogiem.
Tak się cieszymy, że tu jesteś.
Rodzina cię szukała.
Dzięki.
Wracasz tam?
Zanim zauważą. Mam żonę i dziecko.
Nie mogę ich zostawić.
- Sekunda, dobrze? - Uważaj.
Komendancie.
Niech pan posłucha... chciałbym sam powiedzieć o niej June.
O Rose.
Jasne.
Myślał pan o naszej rozmowie?
Tak. Teraz nie mogę.
- Dobry wieczór. Macie wspólne tematy? - Nie.
Nie wypada zostawiać żony na chłodzie.
Wybaczy nam pan?
Oczywiście.
Przyjaźnię się z ojcem Rose od lat.
Mam nadzieję, że stanowisko Nadkomendanta Whartona
nie wpłynęło na jej urok w oczach młodego, ambitnego Komendanta.
Skądże.
Będę miał cię na oku, chłopcze. Traktują ją jak należy.
Tak jest.
Kurwa.
Eleanor miała silną osobowość.
Bez niej dom pewnie zionie pustką.
Owszem.
Zawsze ją lubiłam.
Bez wzajemności. Przykro mi.
Kobiety nigdy szczególnie mnie nie lubiły.
Nie mam pojęcia dlaczego.
Fred nie powinien był pani tego zrobić.
Nie.
Był słabym człowiekiem.
Nadrabiał to... toksyczną męskością.
Moi studenci uwielbiali to określenie. Dawniej.
Zaczynam się zastanawiać, czy nie jest...
błogosławieństwem, że nie będzie wychowywał naszego dziecka.
Kochałam Freda, ale chłopiec potrzebuje przewodniej dłoni silnego ojca.
Mój mąż popełnił tyle błędów.
Z następnym z pewnością pójdzie pani lepiej.
Mackenzie ma rację.
Nieżonaty mężczyzna w Gilead ma ograniczony wpływ.
Małżeństwo dla władzy, Sereno,
nie zawsze wychodzi najlepiej.
Zależy od małżeństwa.
Po posiłkach jest bardzo aktywny.
Ochronimy panią, Sereno. I pani dziecko.
Chwała Panu.
Pani Putnam. Bogu dzięki, że pani przyszła.
Nie dano mi wielkiego wyboru.
Niemniej...
jak pamiętam, obecność Janine w szpitalu wiele zmieniła,
kiedy kochana Angela cierpiała.
Zapewne.
Lekarze nie mają... wielkich nadziei.
Przykro mi. Była błogosławieństwem.
Jest nim. Wyzdrowieje.
Oczywiście.
Chcesz się przywitać? Chcesz?
Przywitaj się.
Dopilnuję, by Angela wiedziała, po kim ma piękny uśmiech.
I słodkie usposobienie.
Nie zostaniesz zapomniana.
Podziękowałbym za uroczy wieczór, ale nie byłoby to szczere.
Przykro mi. Myślałam, że chociaż wpuszczą pana do środka.
Tak... Liczyłem na rozmowę z Komendantem Lawrence'em,
ale mogłem się tego spodziewać.
Ludzie władzy nie mogą oprzeć się pokusie okazywania władzy.
Pobyt tu jest ciekawy.
Tyle lat badałem ten kraj.
- Rozminął się z oczekiwaniami? - Nie bardzo.
Powierzchowne piękno przysłania góry hipokryzji.
Szkoda, że nie może pan zobaczyć, ile zrobiliśmy dobrego.
- Dobranoc. - Chciałabym...
coś z panem omówić, jeśli ma pan chwilę.
Co nie może poczekać, aż jutro wrócimy do domu?
Ja jestem w domu.
Co?
Tu jest moje miejsce.
Chciałabym jeszcze tak wiele dokonać.
Chcę zostać.
Wreszcie jest pani wolną kobietą. Chce pani to odrzucić?
Dziękuję za wszystko, co pan dla mnie zrobił.
To moja praca.
Mimo to...
Sereno... pozostanie tu byłoby błędem.
Przykro mi, że pan tak uważa.
Kobiety nie są tu bezpieczne.
- Zwłaszcza niezamężne. - Nie sądzę, bym długo taką pozostała.
- Planuje pani małżeństwo? - Nie... jestem w żałobie.
Proszę!
Dobry wieczór. Rada zaprasza panią jutro na 11:00.
- Mogę potwierdzić obecność? - Oczywiście.
Posiedzenie zwołał Kom. Lawrence?
Tego nie wiem. Polecenie przyszło przed chwilą.
Dziękuję.
Żegnaj, Sereno.
Uważaj na siebie.
June?
Dziękuję.
Nick?
June. Cześć.
Cześć.
- Jak dobrze cię słyszeć. - Ciebie też.
Nie rozmawiałem z Hanną, ale jest bezpieczna.
Jest z Sereną?
Nie. Po pogrzebie już nie.
Co znaczy fiolet,
w który była ubrana?
Że jest gotowa.
Do czego?
Nowej szkoły.
Gdzie szkoli się córki Komendantów na przyszłe Żony.
Żony?
To tylko przygotowanie, bez dalszych planów, o ile wiem.
Poradzi sobie, jest twarda, jak ty.
A Mackenzie... naprawdę ją kochają.
Tak bardzo, że posyłają dwunastolatkę do szkoły żon?
- Żałuję, że nie mogę więcej. - Może...
wiem, że to wielka prośba,
ale może mógłbyś się przenieść do jej okręgu, pilnować jej?
- Proszę... - Chciałbym,
ale...
mam zobowiązania.
Nowe.
Żonę.
Wiesz, jak tu jest.
Tak.
Kto to?
Ma na imię Rose. Powiedziałem jej o tobie.
- Polubiłabym ją? - Tak, polubiłabyś.
- Jak Nichole? - Jest piękna. Taka bystra.
Kocha tę laleczkę od ciebie.
Posłuchaj, musisz uważać.
Mackenzie jest potężny.
Musisz strzec siebie i Nichole, obiecaj.
Obiecuję.
Stracimy kontakt na jakiś czas, przepraszam.
Nie, tylko...
To znaczy...
Rozumiem.
Nick...
postaraj się być szczęśliwy, dobrze?
Dokąd ją zabrali?
Ocknęła się kilka godzin temu. Stan się poprawił.
Świeże powietrze dobrze jej zrobi.
Dzień dobry.
Czy to pan zwołał posiedzenie?
Nie.
Czy... coś się stało?
Nie.
Jest pan nieswój.
Sereno, czy...
żywi pani wobec mnie jakieś oczekiwania?
Nie, skądże.
Przykro mi.
Sereno, błogosławiony dzień.
Błogosławiony, Komendanci.
Długo roztrząsaliśmy pani przyszłość.
Wieści są dobre.
Nadarza się wspaniała okazja, by być użyteczną.
Chcielibyśmy wykorzystać pani doświadczenie,
poszerzając wpływy naszego wielkiego kraju.
Będzie pani kimś w rodzaju globalnej ambasador.
Nieoficjalnie, rzecz jasna.
Uznaliśmy, że warto, by tak imponująca kobieta
zabierała głos w naszej sprawie.
Zatem nie znajdziecie dla mnie miejsca tu.
Ja... my... chcemy cię w Toronto.
Abyś reprezentowała naszą świętą republikę.
Jest pani niezwykłą...
kobietą, Sereno, a...
my nie mamy...
odpowiedniej... infrastruktury,
by niezwykłe kobiety żyły w naszych granicach.
- Konieczny będzie personel. - Oczywiście.
I znaczny budżet.
I ochrona przed tymi,
którzy mogliby skrzywdzić mnie i moje dziecko.
- Jak najbardziej. - Bez obawy.
Przywództwu bardzo zależy na powodzeniu tej misji.
Dziękuję.
Kazali nam wstrzymać wylot. Zmiana zdania?
Wróciliśmy do punktu wyjścia.
Jak mam chronić swoją córeczkę stąd?
W jaki sposób?
Jest w jednej czwartej Holly...
i w połowie tobą.
Poradzi sobie. Nie zostanie Żoną.
Nie ma, kurwa, mowy.
Pójdę...
po nasze rzeczy. Wracamy, poradzi sobie.
Dzięki.
June?
Amerykanie eskortują Serenę Waterford do Toronto.
Wraca?
Na prywatne lotnisko.
Odprowadzą panią do samochodu.
Wraca do ośrodka internowania.
Ma pani fanów, pani Waterford.
To słudzy Boży.
Głosimy Jego słowo.
- Co się dzieje? - Nie wiem.
Stoi.
Nigdy więcej nie dotykaj mojej córki.
- Niech pan zawraca. - Nigdy więcej nie dotykaj mojej córki!
Niech pan wycofa, już!
REŻYSERIA
SCENARIUSZ
NA PODSTAWIE POWIEŚCI MARGARET ATWOOD
WYSTĄPILI
ZDJĘCIA
MUZYKA
Wersja polska na zlecenie HBO HIVENTY POLAND
Tekst: Michał Kwiatkowski