W poprzednich odcinkach...
- Nie obchodzi mnie, co mi zrobią. - Nie pozwolą ci umrzeć.
Będą cię dręczyć, aż im ulegniesz, od tego są!
22 kobiety, pracowały dla ruchu oporu.
- Możecie je uratować. - Wymiana? Nie możecie!
- Widziałeś ją? - Tak.
- I dokonało się? - Tak.
To jego obrączka.
Przysłali też palec. Urwany palec.
Nie zna jej pan.
Zabieram męża pochować go w domu.
Nazwisko Waterford ma siłę, co zostanie uszanowane.
Zabiłam go.
Wydarzenia nie miały miejsca w Kanadzie. Nie jest to sprawa Korony.
Nie może nie być kary.
To sprawa między panią a pani wybranym bóstwem.
Nie bój się.
Ale Korona nie ma z panią sporu.
Jest pani wolna.
Myślałam, że będę w więzieniu.
Ale nie jesteś.
Nie.
Nie jestem.
OPOWIEŚĆ PODRĘCZNEJ
Jesteśmy gotowi, pani Waterford.
Pani pokoje zostały przygotowane i prześwietlone.
Nasza ochrona będzie zawsze przy pani.
I oczywiście ja nie odstąpię pani na krok.
Jak chroniliście Freda.
Włożono w to wiele wysiłku.
Gdy Bóg wzywa, możemy tylko słuchać.
- Błogosławiony dzień, panowie. - Witamy w domu.
Chcieliśmy rozwinąć czerwony dywan.
Dziękuję, że pozwoliliście mi przywieźć Freda do domu.
Za nic nie zostawilibyśmy brata na lodzie.
Moje kondolencje.
Państwo Putnam zaoferowali swój dom na stypę.
Jak miło.
Fred pokładał w tobie wielkie nadzieje. Niczym ojciec.
Gdyby mógł cię dziś zobaczyć... na bardziej owocnej ścieżce.
June sprowadziła na nas tyle cierpień.
Bóg mi pobłogosławił.
I pani.
No proszę...
gawędzimy jak przyjaźni dyplomaci, którzy próbują zakopać topór.
Zobaczymy.
Pomyśleliśmy, że odwieziemy panią do hotelu.
Pewnie zechce się pani odświeżyć.
Chcę zobaczyć kościół wybrany na nabożeństwo Freda.
Da się to zorganizować.
Nie jest to uczęszczany kościół.
Z szacunku dla pani uznaliśmy, że pogrzeb
powinien odbyć się szybko i skromnie.
Spocznie na cmentarzu Granary
obok innych rewolucjonistów.
To miłe.
Uznaliśmy, że zechce pani wrócić co Kanady i żyć dalej.
Obejrzeć mecz Leafs. Podobno wreszcie mają szanse.
- Nie śledzę hokeja. - Spodobałby się pani:
elegancki, ale brutalny.
Nie jest to pożegnanie godne ojca założyciela.
Jest gustowne.
Fred wyglądał jak rozszarpany przez wilki.
To nie w stylu Oczu.
Zastanawiam się, co naprawdę go spotkało.
Nie mam pojęcia.
Nie kontrolujemy amerykańskich działań na granicy.
Tylko jedna osoba ma w sobie taką furię.
I nie dopadłaby Freda bez pomocy.
Macie pojęcie, co zrobiliby inni Komendanci,
gdyby wiedzieli, że pomogliście Podręcznej zabić jej Komendanta?
Śmiałe oskarżenie.
Nalegam, by Fred miał należyty pogrzeb.
Na jaki zasługuje.
Jestem jednym z wielu Komendantów...
Nick się pnie, ale to jeszcze szczeniak, nie możemy za wiele.
Coś wymyślicie.
Jest pan bardzo pomysłowy.
Nawet poprzez tragedię śmierci Komendanta Waterforda,
dobry Bóg znalazł sposób,
by pobłogosławić nas okazją.
Dziewczęta, to chwila, kiedy możecie zalśnić w blasku Ducha!
Szansa, by zrobić wrażenie na przyszłych Komendantach.
By trwać w Bożym dziele i uczynić siebie zaprawdę godnymi.
Błogosławiony niech będzie ten dzień!
Szkoda, że nie idziesz ze mną.
Bądź grzeczna, a nic ci nie zagrozi.
Błogosławiony głupi owoc.
Wpakujesz nas w kłopoty.
Ślicznie wyglądasz, moja droga.
Błogosławiony dzień. Oby Pan uczynił mnie godną.
Bądź posłuszna, a uczyni.
Idźcie.
Spisałaś się.
- Dziękuję. - Ponieważ tak pomogłaś Esther,
pozwolę ci jej towarzyszyć w roli opiekunki.
Dziękuję!
Putnamowie są zainteresowani nową Podręczną.
Esther jest młoda i płodna.
Być może, pod twoją kuratelą, wywrze dobre wrażenie.
Zrobiła duże postępy. Mam nadzieję, że jest gotowa.
Obie zaszłyście daleko.
Liczę na to, że tym razem zabłyśniemy razem.
- Przebierz się. - Ciotko Lidio...
gdyby Putnamowie wybrali Esther, mogłabym ją odwiedzać?
Skarbie... nie fantazjuj.
Idź się przygotować.
No dobrze!
- Błogosławiony dzień. - Błogosławiony.
Serena.
- Cała i zdrowa. Chwała Panu. - Chwała.
Szkoda tylko, że spotykamy się w tak smutnych okolicznościach.
- Fred był dla mnie jak brat. - Tak.
Bóg zawsze jest z nami w potrzebie.
Zaiste.
Chodź. Cieszymy się, że tu jesteś.
- Panie Tuello. - Komendancie Putnam.
Gratuluję awansu, cieszę się na przyszłe negocjacje.
Dziękuję, zostaje pan tu. Z pewnością pan rozumie.
Według umowy mam towarzyszyć pani Waterford.
Spokojnie. Serena jest wśród przyjaciół.
- Już tak zaawansowana. - Tak, jeszcze kilka miesięcy.
Tak wiele nas ominęło.
Szkoda, że nie możesz zostać, mogłybyśmy to nadrobić.
Jak Bóg da. Niech Pan prowadzi nas wszystkich.
Amen.
Przepraszam, muszę dopilnować szczegółów pogrzebu.
I...?
Zdaniem Rady obecny plan pogrzebu jest więcej niż właściwy.
- Nie spytał pan, prawda? - Oboje wiemy, jak tu jest.
Słowo kobiety liczy się mniej.
Panuje ogólne przekonanie, że choć Fred miał godne podziwu cechy,
to poniekąd... był zdrajcą.
Błogosławionego dnia.
- Gdzie June? - Uprawia zimowy ogród.
Widziałam jego ulotki.
Tak! I nie, na sto procent!
Magnat nieruchomości.
Przepraszam.
- Wciągnęłam się w ogród. - Nie szkodzi. Miło cię widzieć.
Kto jest gotów na ostry melanż? Twister!
Przestań!
Monopoly.
W porządku?
Możesz założyć cylinder i pójść na balet.
Chleb, zaraz wracam. Nie ruszać forsy.
Kiedy wyrzucasz jedynkę, jesteś numer jeden.
- Nie możesz wymyślać zasad. - Nie wymyślam.
- Musi ostygnąć. - Spoko.
Wiesz, że wróciła do Gilead? Serena?
- Co kombinuje? - Nie wiem.
Nie może się bujać między Kanadą i Gilead jak jakaś jebana królowa.
Kiedy dostanie za swoje?
Może powieszą ją na murze?
Może odbiorą jej dziecko i zrobią z niej Podręczną...
a potem powieszą na murze.
- Pamiętasz, jak cię spoliczkowała? - Jezu, June!
- Nie chcę rozmawiać o Serenie. - Ale pamiętasz?
- Po tym pojebanym bociankowym? - Zamknij się!
Wściekła się na mnie,
ale byłam w ciąży, więc wyładowała się na tobie.
Zamknij się. Kurwa...!
Przestań.
Może nie byłam Podręczną, ale też się z tym szarpię.
Każdego dnia.
Każdego, kurwa, dnia.
- Przepraszam. - Dobrze.
Pojebało cię?
Panie Komendancie.
Dzień dobry.
- Błogosławiony dzień. - Błogosławiony, Ciotko...
- Lidio. - Chwała Panu.
Idźcie.
Postawa.
Blask Pański lśni w najsprawiedliwszych.
Błogosławiony dzień, pani Putnam.
Pani Waterford... moje kondolencje.
Dziękuję.
A jednak, Bóg opromienił panią swoją łaską.
Jestem wdzięczna, że mogę być narzędziem w Jego planie.
Cóż, jest pani...
cudowna, pani Waterford.
Pani Putnam, proszę za mną.
Wyrwałyśmy się z tej głupiej sali i tylko tu stoimy.
- Zróbmy coś. - Każdy, kto coś robi, umiera.
Albo gorzej.
Najrozsądniej jest trzymać się zasad i żyć.
Wierz mi. Uwaga.
Pani Putnam, oto Esther.
Taka młoda...
I podobno była Żoną.
Co oznacza, że wie, jaki należy się pani szacunek.
Poczyniłaś wielkie postępy, prawda?
Tak, ciotko Lidio. Z Jego łaski.
Dobrze.
Chodź, moja droga.
Zachowuj się, a wszystko będzie dobrze.
Angela, wracaj!
Kochanie...
- Błogosławiony dzień. - Jaka słodka. Mogę cię przytulić?
- Dziękuję. - Dobrze się bawisz?
Wystarczy.
- Cecelio, zabierz Angelę. - No już.
Gotowa? Biegnij.
Ma pani śliczną córkę.
Codziennie dziękuję za nią Bogu.
I za tych, którzy mi ją sprowadzili.
Panowie... Chwała Panu.
- Błogosławiony owoc. - Niech Bóg otworzy.
Ciotka Lidia wiele mi o tobie mówiła.
- Oby Bóg uczynił mnie godną. - Z pewnością uczyni.
Panowie, zostawicie nas na chwilę?
Dojdę do was.
Ty też, Ciotko Lidio.
Proszę?
Błogosławionego dnia.
Dobrze.
Nie musisz się bać.
Bóg widzi twoje serce.
Pozwól, by dary, którymi cię pobłogosławił,
stały się widoczne dla innych.
Co znaczy, że chcę cię trochę lepiej poznać.
Chwała Panu.
Chcesz czekoladkę?
W porządku?
Tak.
Muszę ci coś powiedzieć.
Serena wie, że zabiłam Freda.
Skąd może wiedzieć?
Zrobiłam coś.
Posłałam jej palec.
Palec Freda.
Co?
Obcięłam mu go.
Chciałam, by wiedziała, że to ja.
Chcesz, żeby się mściła na naszej rodzinie?
Nie! Ale znam ją i wiem, do czego jest zdolna.
- I wiem, że ma plan. - Przestań!
Masz obsesję na jej punkcie!
Posłałaś jej palec.
Jak to ma pomóc naszej rodzinie? Tobie?
Tak nie odzyskamy Hanny.
Wiem.
Myślisz, że nie wiem?
Wiem o tym.
- June. - Co?
Musisz być tu. Tu i nigdzie indziej, bo potrzebuję cię tu
i Nichole potrzebuje cię tu.
Twoja rodzina potrzebuje cię... tu.
Bo jeśli nie, to nie wiem, co będzie...
z nami.
Przepraszam.
Kurwa, przepraszam.
Jej nie ma.
Pewnie śmiertelnie się ciebie boi.
Bo wygrałaś, jesteś tu.
Nie dopadnie cię.
Więc musisz...
odpuścić, zapomnieć. Jebać ją.
Jebać ją.
Pani Waterford.
Co za niespodzianka.
Komendancie Calhoun, przepraszam, że przeszkadzam.
Czy możemy w czymś pomóc?
Chciałam z panami porozmawiać w imieniu męża.
Fred poświęcił życie temu wspaniałemu krajowi.
Dziękuję za hołd dla jego dziedzictwa.
Nie ma za co.
Chcę, by mój nienarodzony syn był dumny z ojca.
I by ludzie widzieli, co panowie stworzyliście:
królestwo Boże na Ziemi.
Może czas pokazać Gilead światu.
Byłam w Kanadzie i wiem, co o nas myślą.
Jeśli mamy być szanowani, musimy im pokazać,
że obchodzimy żałobę, jak oni.
Uczynić z pogrzebu Freda wydarzenie międzynarodowe,
transmitowane na świat.
Pani Waterford, stresy, jakie pani przeszła,
rozchwiałyby każdego, zwłaszcza w pani stanie.
Pokazaliśmy światu naszą pięść.
Czas pokazać ludzką twarz.
Mielibyśmy słuchać pana?
Nie przejął pan naszego stylu życia.
Nie ma pan żony... dziecka, rodziny.
Dziękuję, Komendancie,
że przypomniał mi pan o przedwczesnej śmierci żony.
Warren, powoli.
Co nam szkodzi, wysłuchać szczegółów?
Patrzyłem, jak trwoniliście kolejne okazje,
które mogły doprowadzić do wzrostu dobrobytu.
Publiczne opłakiwanie jednego z naszych to okazja,
której nie możemy zmarnować.
Ale pogrzeb zdrajcy, na oczach świata?
Na kogo wyjdziemy?
Na miłosiernych.
Wyjdziemy na miłosiernych.
Wiele lat służyłem u Komendanta Waterforda.
Nie był doskonały.
Ale przynajmniej uhonorujmy jego poświęcenie dla ojczyzny.
Które przyniosło cud.
Kobieta jałowa powiła owoc z łaski Pana.
Taki symbol...
mógłby przyspieszyć międzynarodowe uznanie Gilead...
abyśmy wreszcie mogli zająć należne miejsce wśród narodów świata.
Pani pozwoli, pani Waterford,
musimy omówić sprawy urzędowe.
Nie chcę iść na posadę.
Spodobaj się Komendantowi, a szybciej zajdziesz.
Myślisz, że ciąża mnie ochroni?
To twoja jedyna ochrona.
Jasne.
Przynajmniej pani spróbowała.
W najgorszym wypadku odmówią.
Ma pan papierosa?
Przekonałem ich.
- Jak? - Nie będąc kobietą.
- Zostawię was. - Świetnie.
Chciałabym niezwłocznie omówić listę gości.
Czemu nie?
Ważne, byśmy zaprosili Komendantów spoza miasta.
- Jakieś konkretne nazwiska? - Tak. Komendant Johnson.
Davidson... Scott.
- Sam to załatwię. - Tak jest.
Byłem ciekaw, czy uda nam się pogadać.
Co z nią?
Ta pańska teczka dla niej była dobra.
A Nichole?
Jest w dobrych rękach.
Szybko pan awansował, a jednocześnie pomagał pan June.
Taka niewykrywalność to talent.
Staram się unikać kłopotów.
Nie wolałby się pan spotkać z córką, zamiast o nią pytać?
To mrzonka.
Wiem, że ma pan trudną przeszłość.
Ale Ameryka potrafi wybaczać.
Gdyby się pan pokajał,
dał nam wgląd, odegrał swoją rolę...
Chciałbym panu pomóc. I pańskiej córce.
Jeśli mi pan pozwoli.
Moglibyśmy sobie pomóc.
Zapamiętam.
Nie wiem...
To chyba trudne...
Widzisz córkę, a potem musisz ją zostawić.
Przyzwyczajasz się.
Niestety.
Ukradłam u Putnamów.
Wiesz... jeden mały bunt nie zaszkodzi.
Nikomu nie powiemy.
Wiem, to dziwne, ale...
mieć dziecko...
to coś niesamowitego.
Malutkie stópki i rączki wyrosły we mnie!
Niepojęte!
To najpełniejsza miłość, jakiej w życiu zaznasz.
Nawet, jeśli wychowuje je ktoś inny.
W ciąży traktują cię super.
Jak księżniczkę.
Na pewno.
Będę tęsknić.
Może Ciotka Lidia pozwoli nam spacerować w parze.
Może.
Wiesz...
nie spodobałaś mi się, kiedy cię poznałam.
I miałam rację.
Co?
Dlaczego?
Nie zależy ci na mnie.
Chciałaś tylko zobaczyć córkę, prawda?
Oszukałaś mnie.
Wykorzystałaś. Jak Ciotka Lidia.
Jak one wszystkie.
A ty jesteś jedną z nich.
Pomagałam ci przeżyć. Jak June pomogła mnie.
Nie jesteś June. Jesteś zakałą.
I cię, kurwa, nienawidzę.
O Boże, Esther...
June będzie z nas dumna.
Co się stało?
Pomocy!
Co zrobiłaś?
Co zrobiłaś?! Pomocy!
Ratunku!
Co się stało?
Janine! Nie! O Boże!
Kochanie, chodź tu. Nie...
Janine, spójrz na mnie!
Pomocy! Posadźcie je!
Proszę się nie spieszyć, zaczekają.
Jestem gotowa.
A więc... jak widzisz szanse na drugą randkę?
- Powoli. - Zawsze miałem tupet, co?
Nie pędź.
- Do domu? - Jedźmy.
- Gotów? - Gotów.
Jedno w głowie.
Ja pierdolę...
REŻYSERIA
SCENARIUSZ
NA PODSTAWIE POWIEŚCI MARGARET ATWOOD
WYSTĄPILI
ZDJĘCIA
MUZYKA
Wersja polska na zlecenie HBO HIVENTY POLAND
Tekst: Michał Kwiatkowski