W poprzednich odcinkach... - Znajdź ją...
i przyprowadź do mnie.
Musisz mi powiedzieć, gdzie są Podręczne albo oni skrzywdzą Hannę.
Są na farmie Murrowów.
Wszystko, co spotkało ciebie, Hannę, Janine i pozostałe, to twoja wina.
Pojedziemy na zachód, Chicago się nie poddaje.
Skoordynuje pan naloty na wszystkich powstańczych frontach.
Uciekaj!
- Moira? - Znalazłam cię.
Jeśli nie wrócę, Hannah przepadnie na zawsze!
Jestem jej matką, mam ją chronić.
Przepraszam, że jej nie mam. Że to tylko ja.
Przepraszam. Strasznie przepraszam.
Jestem obywatelką Stanów Zjednoczonych i proszę o azyl w Kanadzie.
Muszę ci coś opowiedzieć o moim ostatnim spotkaniu z Hanną.
Musimy ją znaleźć i sprowadzić do Kanady.
- Nie sądziłem, że ci to dam. - O Boże...
Przynajmniej wiesz, gdzie jest. Powinienem był z tobą uciec.
- Interesy moje i Freda są odmienne! - Pomówimy o tym.
- Teraz! - Jesteś w ciąży. Gratuluję.
Freda jest w Kanadzie, nie bądźmy naiwni.
Musimy zawiesić wojnę.
Nazywam się June Osborne.
Fred Waterford i Serena Joy więzili mnie, bili i gwałcili.
- Proszę o sprawiedliwość. - Gilead może zabrać nam syna,
- zrobić ze mnie Podręczną. - Zrobię wszystko,
żebyście byli chronieni.
Jak ją odzyskamy?
Mamy nowe źródło, wie, jak działa system.
- Kto? - Fred Waterford.
Oskarżenie wycofało zarzuty.
To pierdolony gwałciciel! Wiesz, co nam robił! Zabiję cię!
Wysyłają Waterforda do Genewy. Tam rozpatrzą immunitet tego chuja.
A potem będzie mógł zamieszkać, gdzie zechce z tą swoją walkirią.
22 kobiety, pracowały dla ruchu oporu.
- Możecie je uratować. - A my sprowadzić brata do domu.
Wymiana? Nie możecie!
To nie wystarczy. Cokolwiek go spotka... nie wystarczy ci.
Gdzie jesteśmy? Czy jeszcze w Gilead?
Na ziemi niczyjej.
Uciekaj.
OPOWIEŚĆ PODRĘCZNEJ
June?
Co się stało?
Cześć, skarbie.
Moja córeczka...
Siadaj. Kocham cię.
June, co jest? Co się dzieje?
Jesteś cała we krwi.
- Dokąd? - Ja pierdolę...
June, zwolnij.
- Możemy porozmawiać? - Czekaj!
Dokąd idziesz? Czyja to krew?
Czyja to krew?
- Co jest? - Co się stało? - Zrobiłam to.
- Co? - Zabiłam go.
- Co zrobiłaś? - Zabiłam Freda.
Zlikwidowałaś.
Jej ręką. Jej, kurwa, ręką.
- Wejdźmy do domu. - Nie!
Otwórz! Dokąd jedziesz? Czekaj!
Kurwa!
- Błogosławiony ranek. - Pod Jego okiem.
- Jesteś zmęczony, zrobię ci kawę. - Nie trzeba...
"Żony niech będą poddane mężom, jak Panu".
Błogosławione Słowo.
Nie chciałam budzić Marty i zrobiłam sama, więc jest paskudna.
Dzięki.
Jest dobra.
Widziałeś ją?
Tak.
I dokonało się?
Tak.
Chwała Jego miłosierdziu.
Może June zazna spokoju.
Będę się za nią modlić.
Pijesz z mlekiem, zapomniałam.
Wchodzimy.
- Proszę pójść z nami. - Słucham?
- Błogosławiony dzień. - Pani Waterford, idziemy.
Co to znaczy? Kim jesteście?
Zostaje pani przeniesiona w bezpieczniejsze miejsce.
- Gdzie jest pan Tuello? - Próbują go złapać. Chodźmy.
- Nie bez rozmowy z p. Tuello. - Jest pani pod nadzorem ICC,
mogę panią zabrać siłą.
Tu życie pani dziecka jest zagrożone, rozumie pani?
- Zabrać więźnia. - Na pewno możemy to wyjaśnić...
- Cel zabezpieczony. - Tędy.
- Chodzi o mojego męża? Nie odzywa się. - Nie znam pani męża.
Marcia McPhadden, dyrektor Biura Łącznikowego ICC.
Co się dzieje?
Niestety mam złą wiadomość.
Dziś rano kanadyjska straż graniczna znalazła zwłoki.
Zdołaliśmy je zidentyfikować.
To pani mąż. Nie żyje. Przykro mi.
Pani Waterford, jeśli ktoś zabił pani męża,
może wziąć na cel panią. Póki tego nie wyjaśnimy,
musimy panią przenieść w bezpieczne miejsce.
Dzień dobry. Widzę, że jest pani od nich. Co podać?
Sok i kawa na początek?
Tak, dzięki.
Spokojnie, dam wam chwilę.
Głodna?
Wszystko smakuje lepiej, kiedy Fred nie żyje.
Wiecie, o czym ciągle myślę? O mojej pani.
O jej minie, gdy usłyszy gwizdek.
Wiedząc, co ją czeka.
- Błagałby o życie? - Nie, gdybyśmy wycięły jej język.
Mam coś dla ciebie.
Mogę zdobyć dużo więcej.
Mogę zobaczyć?
- Nick mógłby ją dowieźć do granicy? - Twoją panią?
Jebaną panią Radcliffe.
- Mógłby? - Nie wiem.
- Nie sądzę. - Jest Okiem.
Nie może aresztować Żony i zawlec jej na granicę.
Dlaczego?
Ale my możemy się przedostać, prawda? Są setki przejść, dostać się jest łatwo.
Chcesz wrócić do Gilead i zabić Żonę?
Niekoniecznie zabić. Poświęcić jej trochę czasu... wiesz.
Czyń drugiemu, co tobie czynili.
- Biblia tak nie mówi. - Moja tak.
Gdzie jest Emily?
Nie ma jej tu. My jesteśmy.
Co my zrobimy?
- Poszłyśmy dla ciebie do lasu. - Zabić Freda. Musiał zapłacić.
Był twoim potworem. I rozerwałyśmy go na strzępy dla ciebie.
Teraz moja kolej!
Zostawisz rodzinę?
Męża?
- Zamknij się. - Wyruszysz aż tam,
by dać się złapać gdzieś w drodze do Filadelfii?
Zamknij się!
Nie zbliżysz się do dawnej posady. Wiesz, jak traktują szpiegów.
Krzyżują ich, wieszają na, kurwa, słupach.
Zamknij się!
Vicky.
Mogłaś na nią liczyć, a ona na ciebie? Czy którakolwiek z nas?
Nie wiem.
Jedźcie.
W lesie podjęłaś decyzję. Teraz tchórzysz!
Pani Waterford.
Możemy zostać sami?
Chciałabym zobaczyć szczątki męża.
Zorientuję się.
Właśnie go straciłam! Czy macie choć cień przyzwoitości?
Gdzie pan był?
Czy samolot Freda miał wypadek?
Nie.
Nastąpiła zmiana w planie podróży Komendanta.
Nie udał się do Genewy.
Gdzie był?
Rząd Stanów Zjednoczonych zawarł umowę z władzami Gilead.
Ubiegłej nocy... wymieniono go na granicy na więźniów.
Posłaliście go na śmierć.
Zgodzili się osądzić go w Gilead.
Dostarczyłem go całego. Nie wiem, co stało się z nim potem.
- Wiedział pan, co go spotka! - Nie...
I dostał pan swoje 30 srebrników!
Wymieniłem go na 22 więźniarki polityczne!
Zesłane przez wasz rząd na śmierć do kolonii!
Moim zadaniem jest ochrona pani i pani dziecka.
Przed kim?! Odpowiada pan za śmierć Freda!
Kurwa, Sereno...
Do ośrodka internowania przysłano dziś dwie rzeczy
w kopercie adresowanej na panią.
To jego obrączka.
Przysłali też...
palec. Urwany... palec.
Widzieliśmy już takie groźby z Gilead.
Domyśla się pani, co to może znaczyć?
Który palec?
Serdeczny, lewy.
To nie Gilead.
Skąd pani wie?
Bo to June Osborne.
Niemożliwe.
Nie zna jej pan.
June!
Czy Emily już wstała?
Nie ma jej tu.
Wiesz, gdzie jest?
Wróciła do Gilead.
Wróciła... by walczyć, tak sądzę.
Znaleźć Ciotkę Lidię.
Musiała to zrobić.
Co powiedziałaś? Rozmawiałaś z nią?
Zadzwoniła.
Pożegnała się.
Chciałam obudzić Olivera, ale nie pozwoliła.
Nie wiem... nie wiem, dlaczego nie.
Znajdę ją.
- Mogę to naprawić. - Zamknij się!
Odeszła. Już nigdy jej nie zobaczę.
Oliver już nigdy jej nie zobaczy.
To moja wina.
Nieważne.
Jej nie ma. Nie potrzebuję winnych.
Co za różnica, czyja to wina? Żebym mogła kogoś nienawidzić?
Ciebie? Co to da?
Będziemy z Oliverem wdzięczni za czas, spędzony z nią.
Nie było jej...
a potem była.
Nie sądziłam, że dostanę nawet tyle.
Mamy szczęście.
Jeśli się odezwie, powiesz mi?
Nie.
Żegnaj, June.
Proszę pani?
Proszę pani. Dobrze się pani czuje?
Wszystko w porządku?
W porządku.
- W porządku? - Tak.
Przepraszam.
Nie, bo... radziłeś sobie.
Miałeś Nichole, Moirę, a ja...
wszystko rozwaliłam. Rozpierdalam ci życie.
Jesteś moim życiem. Więc...
Emily wróciła.
Do Gilead, znaleźć Lidię, czy każdego, kogo zdoła dorwać.
- Zostawiła Sylvię, Olivera... - Wiem.
Poszła na całość.
- Co jest szaleństwem. - Tak.
Ale to rozumiem.
Czuję to.
Przyciąganie Gilead.
A ty nie?
Tak, wiesz...
Czuję Hannę.
Czułem ciebie, czasem tak bardzo, że nie mogłem oddychać.
Ale cię odzyskałem.
Chodźmy.
Nie. Nie powinnam być przy Nichole.
Nie zrobiłaś nic złego. Nic! Dostał za swoje.
Tak, ale nie widziałeś...
nie widziałeś, co mu zrobiłyśmy.
Gdybyś widział... Nie zrozumiesz.
Nie mów mi, że nie rozumiem.
Nie mów, bo rozumiem.
Byłam zachwycona.
Zachwycona.
Myślisz, że tego nie rozumiem? Że nie chcę...
- Chodźmy stąd. - Proszę za mną.
Muszę coś zrobić.
- Co się dzieje? - Posłuchaj. Nie mogę...
czekać na kroki na schodach.
- Co zrobiłaś? - Nie mogę tak żyć. Przykro mi.
- Nie woli pani... - Zabiłam Komendanta Waterforda.
Nie wie, co mówi. Zabieram cię do domu.
- Posłuchaj. Muszę to zrobić. - Nie musisz tak żyć.
Uciekniemy na Hawaje, zabierzemy Nichole... Rozmawiam z żoną.
- Będzie dobrze. - Ma pani adwokata? - Nic nie mów!
Broń? Proszę z nami.
- Przyślij adwokata. - Nie rób tego! - Moira kogoś znajdzie.
Nie rób tego!
Spierdalaj.
Sama poszłam za Komendantem do lasu.
I goniłam go sama.
Opuścić ręce.
Próbował uciec.
Do mnie. Otworzyć usta, język do góry.
...ale go złapałam. Biłam go, kopałam i gryzłam.
Kiedy już nie żył, zostawiłam go w lesie.
Zakładam, że raniła go pani celowo.
Tak. Jak tylko się dało.
- Dlaczego? - Gwałcił mnie i więził.
Był potworem i zasługiwał na śmierć.
Rozumiem.
Społeczeństwo pozostawia takie decyzje takim jak ja, pani Osborne.
Nie obywatelom,
a na pewno nie uchodźcom, którzy są gośćmi w naszym kraju.
Wiem. Dlatego tu przyszłam.
Zgłosiłam się sama.
Owszem.
Niestety, jak to się mówi, to nie moja działka.
A może na szczęście.
Wydarzenia nie miały miejsca w Kanadzie. Nie jest to sprawa Korony.
Zabiłam go.
Jak by nie było...
Dziękujemy, że pani przyszła. Dobrej nocy.
Nie może nie być kary.
To sprawa między panią a pani wybranym bóstwem.
Ale Korona nie ma z panią sporu.
Jest pani wolna.
Jest jeszcze palec.
Dostanie pani mandat za transport niezabezpieczonej próbki.
88$, płatne na dole.
Chyba nie mam przy sobie takiej kwoty.
Może pani zapłacić online.
Miłego dnia.
Proszę na siebie uważać.
Chodź.
Chodź, kochanie.
Muszę zapłacić mandat. Online.
Moje kondolencje.
Chcę złożyć oficjalną petycję do władz Kanady o przywrócenie kary śmierci...
w świetle ohydnych czynów tej kobiety.
Pani Waterford... nie będzie kanadyjskiego śledztwa w tej sprawie.
Dlaczego?
- Jakich jeszcze dowodów im trzeba? - Jak się zdaje,
incydent miał miejsce
na spornym terytorium między Gilead i Kanadą,
takiej... ziemi niczyjej.
Zatem June Osborne nie złamała prawa.
Radzę skupić się na przyszłości pani i pani dziecka.
Gdy zarzuty zostaną uchylone,
pani i dziecko będziecie mogli zacząć nowe życie w Toronto.
- Jak miałabym się czuć bezpieczna? - Może pani wnieść o azyl,
jako uchodźczyni. Znajdą się środki, by pani pomóc.
- Nie zostanie pani sama. - Czy pan mnie ochroni?
Ochroni mnie pan, w ten sposób?
Czy wie pan, do czego ona jest zdolna?
To niech pan się dobrze przyjrzy, do czego jest zdolna!
I nie waży się mówić, że ochroni mnie pan przed nią!
Modlimy się za pani męża.
I za panią.
- Jest już u Boga. - Dziękuję.
- Pod Jego okiem. - Pod Jego okiem.
Jesteśmy z tobą, Sereno.
Dziękuję.
Bóg jest z tobą.
- Chwała Panu. - Chwała Panu.
- Bóg z tobą. - Dziękuję.
Wraca do ośrodka internowania.
Na pewno jest pani zmęczona.
Zabieram męża do domu, by go pochować.
Do domu, do... Gilead?
Dopilnuję, by Komendant miał godny pogrzeb...
w kraju, który założył.
Nazwisko Waterford ma wagę...
należy mu się szacunek.
I pamięć.
Nie wyobrażam sobie, by było to możliwe.
Panie Tuello...
mój mąż został zamordowany...
a ja chcę go pochować.
Każdy cywilizowany kraj by mi na to pozwolił.
Tak... wykonam kilka telefonów.
Co tylko będzie konieczne.
Muszę się napić. Chcesz?
- Tak. - Dobra, napijmy się.
Moira, zostało to dobre czerwone?
Tata wrócił.
- Tak, jest... - Chodź.
Idziemy.
Luke, jak... Co z nią?
W porządku.
Nie jest w porządku!
Gilead zabiłoby Freda, chciała to zrobić sama!
Jest tutaj. Z nami, wygrałem mecz.
Kurwa, wygrałem! Zanieś to jej, świętujemy.
No idź.
Dzięki.
Słyszałaś o Emily?
Tak.
Służby i Czerwony Krzyż mają jej dane, są na granicy, więc... będą jej szukać.
Nie będą szukać kogoś, kto wraca do Gilead.
Nie.
Kto tam wraca?
Zdarza się. Częściej niż myślisz.
Ludzie pękają.
Muszę wykąpać Nichole.
Mogę to zrobić.
Proszę, chciałabym.
Wolałabym nie powierzać ci teraz Nichole.
Boję się.
Ja też.
Boję się ciebie.
Ja też.
Myślałam, że będę w więzieniu.
Ale nie jesteś.
Nie.
Nie jestem.
Kąpiel.
Kocham cię.
Ja ciebie też.
June?
Dobry wieczór, pani Osborne.
Dobry wieczór.
Przyszedł pan...
by mnie aresztować czy...?
Nie.
Podobno nie postawią zarzutów.
To pewnie dobra wiadomość.
Zapewne.
Przepraszam, że pana... wykiwałam.
Dobra.
I co powiedziała?
Kiedy się dowiedziała o Fredzie?
Bała się.
- Mnie? - Tak.
Strach bywa bardzo niebezpieczny.
Ona zawsze będzie niebezpieczna.
Myślę, że nastraszyła pani też Gilead.
Podręczna zabija swojego Komendanta...
Nie sądzę, by mogli na to pozwolić.
Pewnie chce pani wrócić do bliskich.
Tak.
Chciałem tylko powiedzieć...
brawo.
Zrobiła pani coś strasznego, co należało zrobić.
Wiem, że ma to swoją cenę.
Oby gnił w piekle.
Chwała Panu.
"Nie daj się draniom".
A, to!
Kochanie, przepraszam...
Mama!
To mama!
- Cześć. - Przywitasz się z mamą?
Chodź.
Czy to mama?
Ta rączka.
Świetnie ci idzie.
Nie musisz się kąpać, jeśli nie chcesz.
Skąpiemy cię w buziakach. Co ty na to?
W buziakach.
Już dobrze, kochana. Już dobrze.
Przejmę ją.
Już dobrze.
REŻYSERIA
SCENARIUSZ
NA PODSTAWIE POWIEŚCI MARGARET ATWOOD
WYSĄPILI
ZDJĘCIA
MUZYKA
Wersja polska na zlecenie HBO: Hiventy Poland
Cytaty ze Starego i Nowego Testamentu wg Biblii Tysiąclecia
Tekst: Michał Kwiatkowski