Uy. Hoy!
Matsu, wag diyan. Dito.
-Po? -Dito.
-Wag banda diyan. Dito. -A.
Hay.
-Okay lang kayo, Kuya Matsu? -Hindi ako okay.
Mukha ka nang professional dito.
Talaga po?
Nagulat ako no'ng nalaman ko na babalik ka no'ng pandemic.
Pero sabi nga nila,
sobrang nakakapagod ang trabaho ng caregiver, di ba?
Akala ko, mahihirapan ka na bigla kang papasok sa manual labor,
pero nakakasabay ka.
Salamat po.
Mukhang masaya din si boss.
Tingin n'yo po?
Naiisip niya siguro na sa kanya ang bagsak ng anak niya.
Baka iba ang sinasabi niya,
pero dahil anak niya ang papalit sa kanya sa trabaho,
kahit sinong ama, magiging masaya.
Nagiging mabuti ka sa papa mo.
Sana nga po.
Okay, andito na tayo.
-Thank you po, Lola. -Siyempre naman.
Sige.
Hay.
-Andito na po ako. -Nakauwi ka na, Kanau.
-Andito na po ako. -Welcome back.
Eto ang malamig na inumin.
Salamat.
Andito na po ako!
-…nag-develop sa series na kasama 'tong… -Andito na po ako.
Sandali lang po.
-Tara, Kanau. Maghugas ka ng kamay. -Ayoko po.
-Kailangan mong maghugas ng kamay. -Opo.
Kundi, hindi ka makakakain ng hamburger steak ni Lola.
-Hamburger steak? -Oo.
Okay po. Eto na.
Sige.
Alisin natin 'yong hangin.
One, two, three, four.
Tapos piprituhin na natin. Ayan.
Tapos ganyan.
Ay! Ingat ka, kasi tumatalsik 'yong mantika.
Patingin po ako!
-Mainit 'yong mantika. Masakit 'to. -Gusto ko pong makita!
-Gusto kong makita! -Halika, Kanau. Delikado 'yan.
-Gumawa ka na ba ng assignment? -Tapos na po.
-Ipagluluto kita ng masarap, okay? -Okay po.
Gusto mo, maglaro tayo ng kunyaring ice hockey?
Sige po. Basta ikaw 'yong bola.
Ano? Tinawag mo akong bola?
Uy!
Hindi ba masikip?
Mas maganda kung may sariling kuwarto si Kanau paglaki niya.
Bilis, Mama.
-Totoo 'yan. -Okay.
Mababa lang sa pitong metro.
-Problema 'yong pasukan. -Oo nga po.
Sorry po, saglit lang.
Hello?
Hello.
Kumusta ka na?
Ayos lang naman.
Araw-araw masakit ang katawan.
Magpalaki ka lang ng katawan. Bata ka pa.
Gagawin ko ang best ko.
Kumusta naman diyan?
Gaya pa din ng dati.
A.
Gusto mo 'yang nagtatrabaho on-site, e.
Siguro nga.
Ano pala…
Congratulations sa kasal mo.
Sinabi ko naman sa 'yo. Pinaplano pa lang.
Kami nga, six years na, pero wala pang nangyayari.
Aba? Interesado ka palang magpakasal, a.
Oo naman, katulad lang din ako ng iba. May problema ba do'n?
Wala naman. Walang masama do'n.
Kailan ang seremonya?
Naku.
Para lang 'to kay Kanau.
Ipaparehistro lang namin.
Gano'n ba?
Magpapadala ako ng regalo.
Hindi na kailangan.
Bakit hindi?
Wala.
'Yon lang ang sasabihin ko. Bumisita ka naman paminsan-minsan.
Kulang na kami sa tao simula no'ng umalis ka, e.
-Okay. -Sige.
-Salamat. -Wala 'yon.
"Naging kulay-rosas ang langit
at unti-unting sumikat ang araw."
Okay.
The end.
Sige. Matulog ka na.
Pero hindi pa po ako inaantok.
Oo nga, pero sasama kang mag-shopping kina Mama at Lola bukas, di ba?
Opo, pati ikaw.
May plano kami ni Lolo bukas, e. Hindi ako makakasama.
Ha?
Okay, mag-goodnight ka na sa Papa mo.
Good night po.
-Sige. Matulog ka na. -Okay po.
Sige.
Okay, pumikit ka na.
Dito lang ako hanggang makatulog ka.
-Okay po. -Sige.
-Tulog na siya? -Oo.
Humihilik na nga, e.
Naging mas busy ka na ngayong naging independent at work-from-home ka.
Oo, totoo 'yan.
Maraming umuwi sa mga magulang nila o lumipat sa malayo.
Parang mas marami akong nagagawa ngayon na gusto ko
kesa no'ng andun pa 'ko.
Ayos.
Kasi pinaghihirapan mo.
Tingin mo?
Oo naman.
Ang sarap nito.
Gibain natin 'to. Gawin nating kuwarto ni Kanau.
Sigurado po ba kayong hindi magagalit si Tito?
Kabaliktaran pa nga.
Baka masaya pa siya sa langit na dito kayo titira.
Sana nga po.
Alam mo, ang nakakatawa sa mga bahay,
mas nasisira pag walang tumitira.
Nalulungkot siguro sila pag walang nakatira sa kanila.
Iisipin na lang natin ngayon kung ano'ng gagawin sa mga painting.
Oo nga po.
Hay.
Hmm.
Ha?
Ano 'to?
Siya pala.
Johan.
Pumunta po ba siya sa inyo nang hindi ako kasama?
Hindi.
Ha?
"DITO BA TALAGA 'YON? BAKANTE NAMAN 'TO." "SHH! NARINIG MO 'YON?"
"HINDI KO DIN ALAM, PERO MALAPIT 'TO SA LAHAT."
PARANG HINDI NIYA MAILILIGTAS ANG KAPATID NIYA
Hindi ko talaga alam…
kung ano'ng iniisip niya.
Ang saya ng mga panahong 'yon.
No'ng dumating ka sa Berlin…
No'ng nakilala ko si Seiichi…
Tapos tumira tayong magkakasama ni Johan, tayong apat.
Isang taon na din 'yon.
Si Sua…
tumawag sa 'kin.
Sabi niya, si Johan daw…
may sakit.
Ngayon…
nasa ospital siya sa Germany.
Gano'n ba?
Kami ni Kanau…
Magiging ayos lang kami.
-Bibigyan kita ng gamot. -Okay.
Ready ka na?
Sandali lang.
Kailangan ko lang gawin 'to, saka ito.
Ayos na.
Ready ka na ba?
Okay.
Magre-record na ako.
One, two, three.
Buong…
buhay ko…
wala akong kahit anong hinangad o ginusto.
Tuloy-tuloy akong sumuko.
No'ng 14 years old ako,
namatay ang mama namin.
Kami ni Sua…
Buti nakauwi ka na.
…naging ulila.
Oo.
Iniwan sa 'min ng mama namin 'yong konting ari-arian niya.
-Mag-aral ka na do'n. -Pinagpiyestahan ng mga kamag-anak namin.
Sua, kain na tayo.
Hindi din mapapagkatiwalaan 'yong mga tao sa ampunang pinagdalhan sa amin.
Kaya kami ni Sua,
nagdesisyong mamuhay nang kami lang.
Magpasalamat ka muna.
Salamat.
No'ng panahong 'yon, walang-wala ako.
Ano'ng ginagawa mo?
Ang lampa mo.
Habang nagtatrabaho, nagsimula akong mag-boxing sa school.
-Nakatulong 'yon sa 'kin na makalimot. -Tapusin mo 'to.
Opo, sir.
Ang saya ng boxing.
Isang simpleng mundo kung saan ang malakas ay malakas.
No'ng panahong din 'yon, na-discover ko ang manga.
Mahilig ako sa mga kuwento.
PHOENIX TEZUKA OSAMU COLLECTION
Sila 'yong sariling mundo ko.
Pero sa realidad…
Suntukin mo nga ako. Para ka lang hipon, e.
…ibang-iba.
Kasalanan niya. Bakit niya pinapasa lahat ng trabaho sa 'kin?
Walang nagrereklamo sa kanya!
Basura ang tingin ko sa lahat dati.
Totoo naman, e.
Ang galing n'yo dahil andito 'yong parents n'yo.
Sorry po, makikiraan.
-Sino'ng makakasagot nito? -Makikiraan po.
Meron ba?
-Wala? -Ako po.
Miss Hwang Sua.
-Dito na po ako sasagot. -Sige lang.
X is equal to minus 7 over 11.
Na-calculate mo 'yon sa utak mo. Palakpakan natin siya.
Sa realidad na 'yon,
si Sua ang dangal at pag-asa ko sa buhay.
Gusto talagang mag-aral abroad ni Sua.
Mag-aral abroad?
Genius si Sua. Sobrang galing niya.
Ang dami niyang talent.
Hindi sapat 'yong mga sikat na high school at university dito.
Dapat sa school ng mga gifted siya pumasok.
Pag ginalingan niya, makakakuha siya ng scholarshi para makapag-aral abroad.
Eto ang brochure ng mga university sa ibang bansa.
Hindi masamang umasa sa matatanda paminsan-minsan.
Johan.
Matutupad mo ang pangarap n'yo ni Sua sa pamamagitan ng boxing.
Baka pwede kong…
-Subukan natin. -…pagkatiwalaan ang taong 'to.
'Yon ang unang beses na naramdaman ko 'yon sa ibang tao.
Nanghihina ka na agad?
Siga na di natanggap sa college dahil sa pakikipag-away?
Magiging champion ka.
Pag-aaralin ng mga kamao mo 'yong kapatid mo sa abroad, di ba?
Isa pa!
-Ayos lang kayo, Mr. Kang? -Tumahimik ka.
Ulitin natin.
Laksan mo pa. Ayos. Sige pa!
Tapusin mo na.
OKAY NA BA SA DATING LUGAR?
OKAY
Isa pa.
-Isa pa! -Wow, ang sipag mo, a.
Sige, ituloy mo 'yan.
Johan, magtatrabaho ka pa din kahit pasko?
Oo, pero may importante akong lakad bago 'yon.
Sige.
Tulog na natin.
Ano pong sinabi n'yo?
Tumigil ka na kaya sa pagba-boxing?
Sa tingin ko, mas makakatulong din kay Sua
kung makakakuha ka ng maayos na trabaho.
E,
kayo po 'yong nagsabi sa 'kin na abutin ko 'yong pangarap namin ni Sua.
Oo nga.
Totoo naman 'yan.
Kaya nga sinasabi ko 'to.
Mali ako.
Pangarap? Mithiin? May gano'n ba talaga?
Sampung taon na akong nagtuturo, pero ngayon ko lang naintindihan.
Johan.
Mag-focus ka sa kung ano'ng meron ka, kesa sa kung ano'ng gusto mong gawin.
Pwede ka nang mag-relax.
Bawasan mo na 'yong pasan mo.
Mas madali kung harapin mo 'yong realidad.
Titigil na din ako sa pagtuturo.
Pakiramdam ko, kailangan kong sabihin 'to sa 'yo.
Huling beses ko nang pakikialam 'to.
Sinubukan kong mabuhay nang maayos.
Akala ko, nakakilala na ako ng matanda na pwede kong tingalain.
Pero kahit ang taong 'yon…
nagising sa realidad.
At iniwan ako.
AVAILABLE BALANCE 30,350 WON
May mga tao ba talagang hindi nabibiyayaan
kahit ano'ng gawin nila?
Isa pa,
para saan ba ang paghihirap ko?
Para saan pa ang magandang buhay na hinahabol ko?
Welcome.
Libre ko na 'yong susunod.
Ako si Shim Gicheol, boxing promoter.
Baka makatulong ako sa 'yo.
Maupo ka.
Bumubulong ang demonyo.
-Dalawang pa nga nitong inumin, please. -Sige, sir.
Ang galing ng timing nila.
Upo ka.
Bakit amateur ka pa din?
Nakinig ako sa boses
na madalas ay hindi ko naman pinapansin.
Sa tatlong laban pa lang,
ilang dosenang beses na ang laki ng kinita ko
kumpara sa kinita ko sa buong buhay ko sa boxing.
Galingan mo.
Pero…
Opo, sir.
Hindi ko alam kung bakit.
Ito dapat 'yong gusto ko, pero…
Sorry.
A…
Natakot akong magustuhan.
Pucha.
Alam ko na agad pagtingin ko pa lang sa mga mata niya.
Pareho kami.
-Bakit lagi na lang ako? Bakit? -Gano'n din siya.
Parang ako.
Uy, teka lang!
Sandali!
Ibang-iba 'yong nakita ko no'n.
May sinusubukan siyang tanggapin.
'Yong bagay na hindi ko magawang matanggap.
-Uy! -Kumilos ako nang hindi nag-iisip.
Alam kong ayoko siyang mamatay.
Hindi ko alam kung ba't ginawa ko 'yon.
Walang sense 'yong ginawa ko.
Pero kung ngayon ko iisipin…
Uy.
Sa tingin ko,
tinamaan na agad ang puso ko sa puntong 'yon.
Kaya naman…
Wag kang tumakas, Hwang Johan!
…no'ng narinig ko ang boses na 'yon sa ring
mula sa lalaking akala ko hindi ko na makikita ulit,
sa totoo lang, para akong naligtas.
Napanatag ako sa boses na 'yon.
Ang galing mo.
Okay.
FROM RYU: LABAN LANG
"Laban lang"? Seryoso ba siya?
Tingin ko, pininta niya 'yan habang iniisip 'yong taong importante sa kanya.
Pinoprotektahan mo 'yon.
'Yong soul mo.
Parang himala talaga.
Ang sarap nito.
Madali siyang masaktan.
Ano'ng dadalhin natin sa kanila?
Mahina ang tingin niya sa sarili niya.
Pero magandang bagay 'yong nakakaramdam ka ng sakit.
Talaga?
May mga taong sumusuko.
-Magugustuhan nila 'yon. -Ang mga taong 'yon…
A, talaga?
…nagpapadala lang sa buhay.
Wow.
Hindi sila nasasaktan.
Takot silang masaktan.
Gawa tayo ng dalawa.
Kaya tumatakas sila.
-Pinapunta mo 'ko sa Japan. -Ano?
Wag mo 'kong kaawaan.
Pero hinahayaan mo pa ding masaktan ka.
Magluto kaya tayo ng ramen?
At hindi ka sumusuko.
Hindi ka sumusukong mapalapit sa mga tao.
-Ta-da. Kumusta? -Pagiging malakas…
-Hala, ang ganda niyan! -Pagiging sobrang malakas 'yon.
-Tingnan mo. -Kamukha mo.
Talaga ba?
A…
Nagbago ako kasi nakasama ko si Ryu.
Hindi.
Nabago ko 'yong sarili ko.
Kung…
Kung sinabi ko sa kanya 'yong sakit ko…
sa pagkakakilala ko kay Ryu, siguradong pipilitin niyang alagaan ako.
Pero alam n'yo…
Hindi…
Hindi 'yon ang kaligayahang gusto ko para kay Ryu.
Pero…
Gusto kong nasa tabi kita pag namatay ako.
Gusto kong parte ka ng huling makikita ko…
sa mundong ito.
Masaya ako
na nakilala mo si Ryu.
Hi.
Bakit?
Bakit andito ka?
Pag…
Pag andito ka,
parang gusto kong…
Gusto ko pang mabuhay nang matagal.
Aalis na kami.
Bye.
Sa wakas,
nakita mo na ang hinahanap mo.
Sinabi mo nang mahinahon.
"Malapit nang matapos
ang mahabang paglalakbay na ito."
Marami na akong nakilalang tao.
Marami sa mga taong 'yon ang hindi ko na makikita ulit.
Sinabi mo sa akin.
"Malungkot na naman ang mukha mo."
"Pambihirang imbensiyon ang makaramdam ng kalungkutan."
Andito na tayo.
"Dahil pag malungkot ka,
ibig sabihin, meron kang pinapahalagahan."
"Meron kang taong gustong makita."
Kumusta si Kanau?
Ipapakita ko.
"Sobrang ganda no'n."
Face mask 'yan.
"Alam mo 'yon, di ba?"
Tumango ako.
Nangilid 'yong luha sa mga mata ko.
Kamukhang-kamukha siya ni Seiichi.
Tapos…
Ayaw ni Sumiko 'yon.
…natapat sa liwanag 'yong mga luha at naging maganda at makinang na kristal.
-Umiiyak ako. -Gusto mong sumakay ng bangka?
Kasi sa tuwing may tinitingnan ako…
-Ha? -Ano?
…katabi kita, kasama kitang nakatingin do'n.
Mukhang masaya.
At pag may tinitingnan ka,
gusto ko ding tingnan 'yon habang nasa tabi mo.
Marami na tayong nakita nang magkasama.
Bigla-bigla naman 'yan.
Ang gandang kuwento no'n, di ba?
Kuwento ko 'yon.
Kaya kahit asan man tayo, kahit ano'ng ginagawa natin,
hindi tayo nag-iisa.
Sa'n naman tayo pupunta?
Ayos lang kahit saan.
Basta kasama kita.
Saranghae.
Mahal kita.
Nagsalin ng Subtitle: Precious A. o'ng ginagawa natin,