นี่ๆ
คุณมัตสึ ไม่ใช่ทางนั้น ทางนี้
- หือ - ทางนี้
- ไม่ใช่ทางนั้น ทางนี้ - อ๋อ
โย่
- คุณมัตสึ โอเคไหมครับ - ไม่โอเคเลยสักนิด
- เริ่มจะดูเข้าที่เข้าทางแล้วนะ - คิดงั้นเหรอครับ
ช่วงโควิด ฉันตกใจมากนะ ตอนที่ได้ยินว่าริวคุงจะกลับมาที่นี่
แต่ก็นั่นแหละ
งานดูแลก็ใช้แรงกายเยอะเหมือนกันใช่ไหมล่ะ
ก็นึกอยู่ว่ามันคงยากที่จู่ๆ ต้องมาใช้แรงงาน
- แต่เธอก็ทำได้ดีเลยนะ - ขอบคุณมากครับ
ท่านประธานก็ดูมีความสุขนะ
อืม คิดงั้นเหรอครับ
เขาคงคิดว่าลูกชายซมซานกลับมาหาละมั้ง
ปากเขาก็พูดไป
แต่ลึกๆ แล้ว การที่ลูกมารับช่วงต่องานของเรา
เป็นสิ่งที่พ่อคนไหนก็คงดีใจแหละ
กตัญญูนะเราเนี่ย
เป็นงั้นก็ดีสิครับ
เอาละ มาถึงแล้วจ้ะ
- ขอบคุณค่ะ คุณยาย - จ้ะ
เอาละ
ฮึบ
- หนูกลับมาแล้ว - กลับมาแล้วเหรอ คานาอุจัง
- หนูกลับมาแล้ว - กลับมาแล้วเหรอ
- เครื่องดื่มเย็นๆ จ้ะ - ขอบคุณนะ
หนูกลับมาแล้ว
- พัฒนาซีรีส์ที่รวมอันนี้ไว้ด้วย… - หนูกลับมาแล้ว
สักครู่นะคะ
- นี่จ้ะ คานาอุ ไปล้างไม้ล้างมือสิ - ไม่อยากอะ
- เรามีกฎว่าถึงบ้านแล้วต้องล้างมือนี่จ๊ะ - ค่ะ
ถ้าไม่ล้าง ก็จะไม่ได้กิน สเต๊กแฮมเบอร์เกอร์ของคุณยายนะ
- แฮมเบอร์เกอร์เหรอ - จ้ะ
ก็ได้ ฮึบ
เอาละ
ตบไล่อากาศออกไป
หนึ่ง สอง สาม สี่
แล้วก็เอาไปย่าง แบบนั้น
แบบนั้น
อ๊ะ น้ำมันกระเด็นได้นะ ระวังจ้ะ
หนูอยากดูอะๆ
- น้ำมันร้อนจ้ะ เดี๋ยวโดนลวก - หนูอยากดูอะ
- หนูอยากดู! - มานี่จ้ะ คานาอุ อันตรายนะ
- ทำการบ้านหรือยัง - ทำเสร็จแล้ว
- ยายจะย่างอร่อยๆ ให้เลยนะ - ค่ะ
หนูกับแม่ไปเล่นฮอกกี้น้ำแข็งกันดีไหม
อือ หนูจะเล่นถ้าแม่เป็นลูกบอล
อะไรนะ เรียกแม่ว่าลูกบอลเหรอ
นี่
จะไม่แคบไปเหรอ
พอคานาอุจังโตขึ้น ให้มีห้องของตัวเองจะดีกว่าเนอะ
แม่ เร็วสิ
- ก็จริงนะ - โอเคจ้ะ
ไม่ถึงเจ็ดเมตร
- ติดตรงทางเข้านี่แหละ - อือ
ขอโทษครับ แป๊บนึงนะ
ฮัลโหลครับ
ฮัลโหล เป็นไงบ้าง
ยังพอไหวอยู่นะ
แต่ก็ปวดกล้ามเนื้อทุกวันเลย
สร้างกล้ามเนื้อหน่อยๆ ยังหนุ่มยังแน่นอยู่เลย
จะพยายามเต็มที่ครับ
ทางนั้นเป็นไงบ้างครับ
- ก็เหมือนเดิมนั่นแหละ - อืม
- ชอบลงหน้างานอยู่แล้วนี่ครับ - ก็คงงั้น
ก็ คือว่า…
ยินดีด้วยกับการแต่งงานนะ
บอกแล้วไง ยังอยู่ในขั้นวางแผนอยู่เลย
คู่ฉันก็คบกันมาหกปีแล้ว ยังไม่มีอะไรคืบหน้าเลย
อ๋อ คุณมาโดกะก็อยากแต่งงานด้วยเหรอเนี่ย
ฉันก็เหมือนคนทั่วไปนะ มีปัญหาหรือไง
ไม่เลยครับ ผมไม่มีปัญหากับเรื่องนั้นเลย
แล้วเรื่องงานแต่งล่ะ
ไม่มีหรอก
นี่ก็เพื่อคานาอุน่ะ
เราแค่จะจดทะเบียนกัน
งั้นเหรอ
ฉันจะส่งของขวัญไปให้นะ
ไม่ ไม่ต้องหรอก
ทำไมล่ะ
ก็เปล่า
ฉันจะพูดแค่นี้แหละ ไว้มาเยี่ยมเราบ้างนะ
ตั้งแต่ที่นายออกไป เรามีพนักงานไม่พอเลย
- ครับ - อือ
- ขอบคุณครับ - อือ
"ท้องฟ้ากลายเป็นสีชมพูระเรื่อ
และดวงอาทิตย์ก็ค่อยๆ ทอแสงขึ้นมา"
อือ
- จบบริบูรณ์ - เอาละ เข้านอนกันเถอะ
หนูยังไม่ง่วงนี่นา
ก็ใช่ แต่พรุ่งนี้หนูจะไปชอปปิง กับคุณแม่และคุณยายใช่ไหม
อือ แล้วก็ริวด้วย
พรุ่งนี้ริวมีนัดกับคุณตาแล้ว เลยไปไม่ได้น่ะ
อะไรอะ
เอาละ บอกฝันดีพ่อสิ
ฝันดีค่ะ
- ดีมาก งั้นเข้านอนกันเถอะ - อือ
เอาละ
โอเค หลับตานะ
ฉันจะอยู่ตรงนี้จนกว่าหนูจะหลับไป
- อือ - อือ
- แกหลับแล้วเหรอ - อือ
แถมยังกรนนิดหน่อยด้วย
พอออกมาทำเองและทำงานรีโมตได้เนี่ย ดูเธอจะงานยุ่งขึ้นนะ
อืม ก็จริงนะ
มีคนเยอะเลยที่ย้ายกลับมาอยู่กับพ่อแม่ หรือไม่ก็ย้ายไปที่อื่น
ฉันรู้สึกว่าตอนนี้ได้ทำสิ่งที่อยากทำมากกว่าอีก
เทียบกับตอนที่ฉันอยู่ที่นั่นน่ะ
งั้นเหรอ
ก็เพราะเธอทุ่มเทเพื่อมันไงละ
- คิดงั้นเหรอ - แหงอยู่แล้วสิ
ขอบคุณสำหรับอาหาร
มาทุบตรงนี้ และทำเป็นห้องคานาอุจังกันเถอะ
แน่ใจนะว่าคุณอาจะไม่โกรธ
ตรงกันข้ามเลยละ
หมอนั่นน่าจะตื่นเต้นอยู่บนฟ้า ที่พวกแกจะมาอยู่ที่นี่มากกว่า
หวังว่าอย่างนั้นนะ
แล้วบ้านเนี่ย ก็เป็นอะไรที่ตลกดีนะ
มันจะโทรมลงเวลาที่ไม่มีคนอยู่
มันคงเหงาที่ไม่มีคนอยู่ละมั้ง
ทีนี้ก็เหลือแค่ว่าจะทำยังไงกับภาพวาดพวกนี้ดี
นั่นสินะ
อืม
หือ
นี่อะไรน่ะ
เจ้าหมอนั่น
โยฮัน
เขาเคยมาที่บ้านเราโดยไม่มีผมไหม
ไม่นะ
อะไรกัน
("ที่นี่จริงเหรอ ไม่เห็นมีอะไรเลย ชู่ว ได้ยินหรือเปล่า")
("ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน แต่น่าจะอยู่ใกล้ๆ ทุกคนนะ")
(เขารู้สึกว่าถ้าเป็นแบบนี้ คงช่วยน้องสาวไม่ได้แน่)
หมอนั่นน่ะ…
สรุปว่าเป็นอะไรกันนะ
ตอนนั้นสนุกมากเลยนะ
ตอนที่ริวจังมาเบอร์ลิน…
ตอนที่ฉันได้เจอเซอิจิคุง
และตอนที่เราอยู่ด้วยกันกับโยฮันคุง เราสี่คน
สักปีนึงได้แล้วมั้ง
ซูอาจัง…
ติดต่อฉันมา
เธอบอกว่าโยฮันคุง…
ไม่สบาย
ตอนนี้…
เขาอยู่ที่โรงพยาบาลในเยอรมนี
งั้นเหรอ
คานาอุกับฉัน…
เราไม่เป็นไรหรอก
- จะฉีดยาให้นะ - อือ
พร้อมไหม
แป๊บนึงนะ
ฉันต้องทำแบบนี้ แล้วก็แบบนี้
ได้ละ
โอเคแล้วใช่ไหม
โอเค
จะเริ่มถ่ายแล้วนะ
หนึ่ง สอง สาม
ฉัน…
ใช้ทั้งชีวิตมา…
โดยไร้ความหวังและความปรารถนาใดๆ
ฉันยอมแพ้มาตลอด
ตอนฉันอายุ 14
แม่เราตายไป
- ซูอากับฉัน… - กลับมาแล้วเหรอ
- เลยกลายเป็นเด็กกำพร้า - อือ
แม่ทิ้งไว้เพียงสมบัติติดตัวน้อยนิด
ไปอ่านหนังสือตรงนั้นสิ
ญาติๆ ก็แห่มารุมทึ้ง
ซูอา กินข้าวกัน
เราไม่อาจไว้ใจคนที่บ้านเด็กกำพร้า ที่เราสองคนถูกส่งไป
ซูอากับฉันก็เลย
ตัดสินใจใช้ชีวิตกันเอง
ต้องพูดขอบคุณก่อนสิ
ขอบคุณค่า
ตอนนั้น ชีวิตฉันตกต่ำสุดขีด
ทำอะไรของนายเนี่ย
ไม่ดูตาม้าตาเรือเลย
ควบคู่ไปกับการทำงาน ฉันได้เริ่มชกมวยที่โรงเรียน
- มันช่วยให้ลืมเรื่องต่างๆ ได้ - ทำให้เสร็จนะ
- ครับ - การชกมวยมันดีมากจริงๆ
เป็นโลกที่เรียบง่าย ที่ซึ่งคนที่แกร่งกว่าเป็นฝ่ายชนะ
ช่วงนี้แหละที่ฉันได้เริ่มรู้จักโลกมังงะ
ฉันชอบเรื่องเล่า
(วิหคเพลิง เท็ตซึกะ โอซามุ คอลเลกชัน)
พวกมันเป็นโลกของฉัน
แต่ในความเป็นจริง…
ลองชกฉันดูสิ นายมันก็แค่ไอ้กุ้งแห้ง
มันต่างออกไปเลย
เพราะมันนั่นแหละ ทำไมถึงโยนงานให้ฉันคนเดียววะ
ไม่มีใครกล้าว่ามันสักคน
ฉันเคยคิดว่าคนอื่นเป็นแค่ขยะ
และพวกเขาก็เป็นแบบนั้นจริงๆ
พวกเธอทำได้ดีมาก คงเพราะคุณพ่อคุณแม่มากันสินะ
ขอโทษครับ ขอทางหน่อย
- ใครแก้โจทย์ข้อนี้ได้บ้าง - ขอโทษครับ
มีใครไหม
- ไม่มีเลยเหรอ - หนูค่ะ
ฮวังซูอา
- ขอยืนตอบตรงนี้นะคะ - เอาสิ
เอ็กซ์เท่ากับลบเจ็ดส่วนสิบเอ็ดค่ะ
เธอคิดเลขในใจได้ด้วย ทุกคน ขอเสียงปรบมือหน่อย
ภายในความเป็นจริงนั้น
ซูอาคือความภูมิใจและความหวังในชีวิตฉัน
ซูอาอยากไปเรียนเมืองนอกจริงๆ นะ
เรียนเมืองนอกเหรอ
ซูอาเป็นอัจฉริยะ อัจฉริยะตัวจริงเลย
เธอมีพรสวรรค์มากนะ
โรงเรียนมัธยมและมหาวิทยาลัยชั้นนำที่นี่ เล็กไปสำหรับเธอแล้ว
ควรส่งเธอไปโรงเรียนเด็กอัจฉริยะ
ถ้าทำได้ดี เธอก็จะได้ทุนไปเรียนต่อเมืองนอก
นี่โบรชัวร์มหาวิทยาลัยต่างประเทศ
พึ่งพาผู้ใหญ่บ้างก็ไม่แย่นักหรอกนะ
โยฮัน
นายทำให้ฝันของนายและของซูอา เป็นจริงได้ด้วยการชกมวยนะ
บางทีฉัน…
- มาลองดูกันนะ - อาจเชื่อใจคนคนนี้ได้นะ
เป็นครั้งแรกเลยที่ฉันรู้สึกแบบนั้นกับคนอื่น
หมดก๊อกแล้วเหรอ
ไอ้เด็กเวรที่ถูกริบสิทธิ์เข้ามหาลัย เพราะมีเรื่องชกต่อยน่ะ
จะเป็นแชมป์ไม่ใช่เหรอ
หมัดของนายจะส่งน้องสาว ไปเรียนเมืองนอกไม่ใช่หรือไง
สุดท้าย!
- โอเคหรือเปล่า อาจารย์ - หุบปากไปเลย
อีกรอบเถอะ
ใส่พลังเข้าไปอีก ดี แรงอีก!
เอาให้จบ
(ที่เดิมโอเคไหม)
(โอเคครับ)
อีกที
- อีกที - โอ้โฮ ฟิตจัดเลยนะ
ดีมาก แบบนั้นแหละ
รุ่นพี่ วันคริสต์มาสยังจะทำงานอีกเหรอ
อือ แต่ฉันมีนัดสำคัญก่อนหน้านั้นน่ะ
ไปก่อนนะ
มาลุยกันต่อ
เมื่อกี้พูดว่าไงนะครับ
เรื่องชกมวยน่ะ เลิกดีไหม
ฉันคิดว่าการมีงานที่มั่นคง
คงจะดีกับซูอาด้วยนะ
ก็
คุณเป็นคนบอกผมเองนะ ว่าให้ไล่ตามความฝันของผมและของซูอา
นั่นสินะ
นั่นก็จริง
ฉันถึงได้พูดแบบนี้ไง
ฉันผิดเองแหละ
ความฝัน อุดมการณ์ มันมีจริงที่ไหนล่ะ
ฉันเป็นครูมาสิบปี ในที่สุดฉันก็เข้าใจ
โยฮัน
ทำในสิ่งที่นายทนได้นานที่สุด ไม่ใช่สิ่งที่นายอยากทำ
ตอนนี้ใช้ชีวิตสบายๆ เถอะ
ไม่ต้องแบกรับอะไรอีกแล้ว
การใช้ชีวิตในโลกความเป็นจริงน่ะ ทำให้อะไรๆ ง่ายขึ้นนะ
ฉันก็จะเลิกเป็นครูแล้ว
ฉันรู้สึกว่าต้องบอกเรื่องนี้กับนาย
นี่จะเป็นครั้งสุดท้ายที่ฉันเข้ามายุ่งแล้วละ
ฉันพยายามใช้ชีวิตให้ดีที่สุดแล้ว
ฉันนึกว่าได้เจอผู้ใหญ่ ที่ฉันเอาเป็นแบบอย่างได้แล้ว
แต่แม้แต่คนคนนั้น…
ก็ยังต้องยอมแพ้ต่อความเป็นจริง
แล้วเขาก็เดินจากฉันไป
(ยอดเงินคงเหลือ 30,350 วอน)
คนบางคนไม่มีวันได้รับรางวัลตอบแทน
ไม่ว่าพวกเขาจะทำอะไรเลยเหรอ
เอาจริงๆ
นี่ฉันกำลังดิ้นรนไปเพื่ออะไรกัน
ฉันจะพยายามมีชีวิตที่ดีไปเพื่ออะไร
ยินดีต้อนรับครับ
แก้วต่อไปผมเลี้ยงเองครับ
ผมชิมกีชอล โปรโมเตอร์มวยครับ
ผมอาจจะช่วยคุณได้นะ
- นั่งสิครับ - เสียงกระซิบจากปีศาจ
- ขอเหมือนกันสองแก้วครับ - ครับ
- มันมาได้จังหวะพอดีเหลือเกิน - นั่งสิครับ
- คุณยังเป็นมือสมัครเล่นได้ยังไง - ฉันได้ฟังเสียงหนึ่ง
ซึ่งปกติแล้วฉันจะไม่ใส่ใจมันเลย
และจากการขึ้นชกแค่สามไฟต์
ฉันก็ได้เงินมากกว่าที่เคยได้รับ
มาตลอดชีวิตการชกมวยหลายสิบเท่า
ทำงานดีๆ นะครับ
- แต่ว่า… - ครับ
ฉันก็ไม่แน่ใจว่าทำไม
นี่ควรจะเป็นสิ่งที่ฉันต้องการ แต่ฉัน…
ผมขอโทษ
ผม…
ผมกลัวที่มีคนมาชอบ
บ้าเอ๊ย
แค่มองตาเขา ฉันก็บอกได้ทันที
เราไม่ได้ต่างกัน
- ทำไมต้องเป็นฉันตลอด ทำไมกัน - เขาก็เหมือนกัน
เหมือนกันกับฉัน
นี่ เดี๋ยวสิ!
รอก่อน!
สิ่งที่ฉันเห็นตอนนั้นมันแปลกมาก
เหมือนว่าเขาพยายามทำใจยอมรับบางเรื่องอยู่
บางเรื่องที่ฉันไม่มีทางทำใจยอมรับได้
- นี่! - ฉันทำไปโดยไม่ทันคิด
ฉันรู้แค่ว่าไม่อยากให้เขาตาย
ฉันก็ไม่รู้ว่าทำไปทำไม
สิ่งที่ฉันทำไม่มีเหตุผลเอาซะเลย
แต่พอมองย้อนกลับไป
- นี่ - ฉันคิดว่า
ตอนนั้นหัวใจของฉันมันได้สั่นไหวไปแล้ว
เพราะงั้น…
อย่าหนีนะ ฮวังโยฮัน!
ตอนที่ฉันได้ยินเสียงนั้นบนสังเวียน
จากคนที่ฉันคิดว่าจะไม่ได้เจออีกแล้ว
มันฟังดูไม่ต่างอะไรจากเสียงสวรรค์เลย
ในเสียงนั้น ฉันรู้สึกเหมือนได้พบที่พึ่งทางใจ
สู้ได้ดีมาก
โอเค
(จากริว: สู้ๆ)
"สู้ๆ" เหรอ เอาจริงดิ
เขาน่าจะวาดมันโดยที่คิดถึงคนสำคัญของเขา
นายพยายามปกป้องมันสินะ
จิตวิญญาณน่ะ
มันรู้สึกเหมือนปาฏิหาริย์จริงๆ
อร่อยนะ
จิตใจเขาค่อนข้างเปราะบาง
นี่ จะเอาอะไรไปฝากพวกเขาดี
และเขาคิดว่าตัวเองเป็นคนอ่อนแอ
แต่การที่ยังรู้สึกเจ็บปวดได้ เป็นสิ่งที่วิเศษเหลือเกิน
- จริงเหรอ - มีหลายคนที่ยอมแพ้
- พวกนั้นต้องชอบแน่ - คนพวกนี้…
อ๋อ จริงเหรอ
- ก็แค่ใช้ชีวิตไปวันๆ - โอ้โฮ
พวกเขาไม่มีทางเจ็บปวด
พวกเขากลัวที่จะเจ็บปวด
เราจะทำสองเลย
พวกเขาเลยเลือกที่จะหนี
- นายชวนฉันมาญี่ปุ่นเองนะ - อะไรนะ
อย่ามาดูถูกฉันนะ
แต่นายก็ยังทำให้ตัวเองเจ็บปวดได้
มาต้มราเมนกันไหม
แต่นายก็ยังไม่ยอมแพ้
นายยังไม่ยอมแพ้ที่จะผูกพันกับคนอื่น
- แต่นแต๊น เป็นไงบ้าง - นั่นแหละ…
- โห สวยนะ - นั่นแหละคนที่เข้มแข็งจริงๆ
- ดูสิ - เหมือนนายเป๊ะเลย
จริงเหรอ
ฉัน…
ฉันเปลี่ยนไปเพราะได้อยู่กับริว
ไม่สิ
ฉันได้โอกาสเปลี่ยนตัวเองต่างหาก
ถ้าหาก…
ถ้าฉันบอกเขาเรื่องอาการป่วย…
ด้วยนิสัยของริว เขาคงจะยืนกรานดูแลฉัน
แต่ว่า
นั่น…
นั่นไม่ใช่ความสุขที่ฉันอยากให้ริวได้รับ
แต่ว่า…
ฉันอยากให้นายอยู่ข้างๆ ตอนที่ฉันตาย
ฉันอยากให้นายเป็นภาพท้ายๆ…
ที่ฉันจะได้เห็นในโลกนี้
ฉันดีใจนะที่พี่ได้เจอกับริว
โย่
ทำไมล่ะ
นายมาที่นี่ทำไม
ถ้า…
ถ้านายมาที่นี่
มันจะทำให้ฉัน…
มันจะทำให้ฉันอยากมีชีวิตอยู่ต่อไปสิ
ไปก่อนนะครับ
ไปนะ
ในที่สุด
นายก็เจอสิ่งที่ตามหาแล้วสินะ
นายพูดอย่างแผ่วเบาว่า
"การเดินทางอันยาวนานนี้…
ใกล้จะจบลงแล้ว"
จนถึงตอนนี้ ฉันได้เจอผู้คนมากมาย
ในบรรดาคนเหล่านั้น ก็มีคนที่ฉันไม่มีวันได้เจออีกแล้ว
นายเคยพูดกับฉันว่า
"นายทำหน้าตาเหงาๆ แบบนั้นอีกแล้วนะ"
"ความรู้สึกเหงาเป็นสิ่งประดิษฐ์ที่วิเศษจริงๆ"
ถึงแล้วละ
"เพราะความรู้สึกเหงาคือหลักฐานว่า
ในใจเรามีคนที่สำคัญอยู่จริงๆ"
"ว่าเรามีคนที่เราอยากเจอ"
คานาอุเป็นไงบ้าง
เดี๋ยวฉันให้ดูนะ
"แบบนั้นมันวิเศษจริงๆ นะ"
- แผ่นมาสก์หน้า - "ก็รู้อยู่ใช่ไหมล่ะ"
ฉันพยักหน้า
น้ำตาเอ่อล้นขึ้นมา
หน้าแกเหมือนเซอิจิมากเลย
- แล้ว… - ซูมิโกะไม่ชอบเลย
น้ำตาก็อาบแสงและกลายเป็นผลึกแก้ว ที่ส่องประกายสวยงาม
- ฉันร้องไห้ - ไปนั่งเรือกันไหม
เพราะทุกครั้งที่ฉันมองอะไรสักอย่าง…
- หือ - อะไรนะ
นายก็จะอยู่ข้างๆ ฉัน ดูมันกับฉัน
น่าสนุกดีนะ
และเมื่อนายมองอะไรสักอย่าง
ฉันก็อยากดูมันเหมือนกัน ดูมันอยู่ข้างๆ นาย
เราเห็นวิวสวยๆ ด้วยกันมาเยอะเลยนะ
อยู่ๆ ก็พูดอะไรออกมาน่ะ
เป็นเรื่องราวที่เยี่ยมไปเลยเนอะ
มันเป็นเรื่องราวของฉันไง
เพราะงั้นไม่ว่าเราจะอยู่ที่ไหน ไม่ว่าเราจะทำอะไร
เราก็ไม่ได้ตัวคนเดียว
(โซล เมท)
เราจะไปไหนกันต่อดี
ไปไหนก็ได้
ขอแค่ได้ไปกับนาย
รักนะ
ฉันรักนายนะ
(โซล เมท)
คำบรรยายโดย นัฐ วงศ์ศักดิ์ภักดี