BAWAL ANG BISITA
EPISODE THREE: SA KAIBUTURAN NG PUSO
CLUB WITHDRAWAL FORM
No'ng matalo kami sa unang laban sa nationals…
umiyak sa locker room 'yong isa sa kanila.
Sabi niya, "Sana andito sina Ryu at Arata."
Tapos bigla na lang sumabog si Seiichi.
Sabi niya, "Tayo ang nanggipit sa kanila."
Tama si Seiichi.
Pasensiya ka na.
Ayos lang po.
Ano nang gagawin mo ngayon?
Hindi ko po alam.
Pero alam kong may kailangang magbago.
Ryu.
Wag kang tumigil sa pag-aaral.
-Para saan pa po 'yong pagpasok ko? -Makinig ka.
Sa university ka matututo.
Makakakilala ka ng mga tao.
Parte lang ng oras mo dito 'yong ice hockey.
Oo nga po, pero…
Kakausapin ko 'yong Student Affairs
para hindi mawala 'yong tuition waiver galing sa athletic scholarship mo.
Nakikiusap ako.
Ayokong sirain 'yong kinabukasan ng team.
Seiichi.
Ryu!
Ano ka ba?
-Ryu! -Uy.
-Halika nga. -Bakit?
Ha?
Aalis ka na talaga?
Oo, e.
Naaalala mo ba no'ng una tayong nagkakilala sa university?
Oo.
"Ako si Seiichi Walang Inaatrasan," di ba?
Hindi.
Ganito, "Ako si Seiichi Walang Inaatrasan!"
Ayan nga. 'Yong original version.
Una tayong nagkita no'ng naglaban tayo sa high school national tournament.
Pero hindi mo na ako naaalala.
Nag-sorry na nga ako, e.
Dapat lang.
Magaling na talaga kayo ni Arata high school pa lang.
Natuwa ako no'ng malaman ko na pareho tayo ng papasukang university.
Gusto ko talagang maging starter para makalaro kayo.
Kakaiba talaga ang buhay, 'no?
Kayong magagaling 'yong umaalis,
tapos 'yong mga tulad ko, naglalaro pa din.
Ano'ng ibig mong sabihing "mga tulad ko"?
Ano'ng gagawin mo pag-alis mo sa dorm? Sa'n ka titira?
A, 'yon ba?
Balak ko talagang tumigil sa pag-aaral, tapos umuwi na lang sa 'min.
Talaga ba?
Pero maghahanap ako bukas ng mauupahan.
-Hindi ko pa nasasabi sa parents ko. -Teka.
-Uy. -Ano?
Pwede ba 'kong bumisita minsan?
Ha?
Oo naman.
Ayos!
Grabe, ang saya magkaro'n ng sariling bahay.
Magagawa mo 'yong gusto mo.
Gusto ko nang tumakas dito sa dorm para magka-girlfriend, e.
Walang kinalaman 'yon sa pagdo-dorm.
Meron kaya!
Hindi ako nakasama nang maayos sa parada last year.
Sama ka sa 'min. Pupunta ka, di ba?
Oo naman.
-Magkita tayo do'n. Kain lang kayo. -Okay.
Nagbabasa ka ng manga habang nag-iinom.
Choice ko 'yon.
Grabe, sobrang cute mo.
Isa pa nga.
Kesa nag-iinom ka dito palagi, makipagkaibigan ka.
Ha? Ano 'yon?
Alin?
May kaibigan ka na?
Ano 'yon?
-Sino? -Tsismoso ka.
Sabihin mo na kung sino!
Tigilan mo nga ako. Nagfo-focus ako sa manga ko.
Wag ka namang ganyan. Isama mo 'yong kaibigan mo sa susunod.
RYU: WALA NA AKO SA ICE HOCKEY. DI AKO TITIGIL SA PAG-AARAL.
DI KO LANG ALAM ANG GAGAWIN KO…
PASALAMAT KA NA LANG, NAKAKAPASOK KA PA SA UNIVERSITY.
MAGRE-RETIRE NA AKO BUKAS.
LABAN LANG.
"Laban lang?" Seryoso?
Isa na lang! Laksan mo pa!
Last na!
Tapos na.
Si Shim Gicheol…
Nang-engganyo din ng ibang boksingero.
May nag-leak, kaya nadamay ang lahat.
Patatalsikin na siya ng association.
Pasensiya na po kayo.
Bakit ka humihingi ng pasensiya?
Kalimutan mo na 'yon.
Walang pera 'yong mga boksingero sa Korea.
Pero nagbo-boxing pa din sila.
Sino'ng kusang gagawa no'n?
Pagkatapos ng nakakamatay na training na 'to?
Johan.
Pagdating mo pa lang dito, pasaway ka na.
Pero
mas makinang ang mata ng pasaway na 'yon…
kesa sa mata ng iba.
Mula noon…
hanggang ngayon.
Maraming salamat po…
sa lahat.
Sige.
Isa pa.
Isang beses pa.
Pupunta kayo sa isang nursing home para sa on-site training
na kailangan para makakuha kayo ng credits sa course na 'to.
Aray!
Hindi kayo papasa…
Uy.
Tapos na ba?
Hindi pa.
Kadiri.
Napasarap 'yong tulog ko.
Two, two, three. Three, two, three.
One, two, three. Two, two, three. Three, two, three.
Annyeonghaseyo.
Ano? Lasing ka ba?
Oo naman. May problema ka?
Mahina ka sa alak.
Grabe ka naman.
Kumusta 'yong retirement ceremony mo? May official ceremony ba?
Ceremony?
Ba't naman magkakaro'n ng gano'n? Hindi naman ako champion.
Gaya ng dati, nag-jogging at sparring lang kami.
Gano'n lang.
Talaga ba?
Nakipag-inuman din ako kay coach.
-Gano'n ba? -Oo.
Ang galing mo.
Respeto naman diyan.
Alam mo pala 'yon, a.
Siyempre, alam ko.
Mahalaga 'yong "respeto" sa mga Korean.
Gano'n ba?
Oo.
Tapos na.
Makakakain na 'ko ng madami. Jjajangmyeon, jjamppong, chicken, pizza.
Masaya ka ba na nag-quit ka sa boxing?
Oo, masaya ako.
Ikaw ba, hindi?
Magagawa mo na 'yong gusto mo mula ngayon.
Johan, hindi ka ba nakakaramdam na parang naliligaw ka, minsan?
Maganda 'yong pakiramdam na parang naliligaw.
Papasok na ako sa military service.
Ha? Ga'no katagal?
Dalawang taon siguro.
Dalawang taon?
Masyado ba 'yong mabilis o matagal?
Grabe, ang tagal no'n.
Obligado 'yong mga Korean gawin 'yon, e. Wala akong choice.
Pero magagamit n'yong mga Japanesa 'yong oras na 'yon
para maligaw.
Pwede n'yong problemahin kung ano'ng gusto n'yong gawin.
Maganda 'yon, di ba?
Isasama kita…
-Tingin mo, meron? -Ha?
Tingin mo, may mga dalaga do'n?
Uy, malapit na tayo. Kaya mo 'yan.
Tara na.
-Ayoko na. -Ano?
…isasama kita sa 'kin…
-Babalik ka na? -Hindi.
Konti pa. Muntik na 'yon!
-Ayos! -Muntik na.
-Sige. Ayan! -Go!
-Eto na. -Nagawa mo!
Kukunin ko 'yong sapin sa taas, tapos ipapantay ko sa nasa baba.
Parang ganito.
-Tama 'yan. -Ang galing ko.
-Ang bilis. -Di ba? Kumusta po 'yon?
Ayos na para sa first time.
-A, salamat po. -Salamat po.
Gawin na din po namin 'yong isa?
-Ito din po ba? -Sige.
-Okay po. -Ako do'n sa bandang ulo.
Kunin 'yong ibabaw…
Grabe naman.
Sobrang hirap nito.
Ano'ng ginagawa natin dito?
Nakakapagod 'to.
Mas madali pa 'yong practice.
Pa'no naging parte ng training 'yong pagbubunot ng damo?
-Ano'ng kinalaman nito sa caregiving? -Uy.
Magtrabaho na lang kayo, ha?
-Opo, ma'am. -Opo, ma'am.
Pag tapos na kayo, dalhin n'yo na 'yan. Tapos magpapaligo na.
Dalaga 'yon.
Ayoko.
Alam mo, mas gusto ko 'yong mabait, saka mahinhin.
Hindi ba kayo sasagot?
-Sige po, ma'am. -Sige po, ma'am.
-Sobra naman 'to. -Ha?
Hindi po ito 'yong inakala namin.
Nakakapagod pala 'tong trabahong 'to.
Nang-aasar ka ba?
Hindi naman po sa gano'n.
Wala talaga akong pasensiya sa mga tulad n'yo.
-Ayaw din po namin sa inyo. -Ano?
Wala po.
Para sa inyo, parte lang 'to ng kurso n'yo,
pero wala akong napapala sa pagsama sa inyo.
Uy, ano ba? Hindi diyan.
Do'n tayo. Kanan.
Okay ka lang ba?
Oo.
Kumusta po? Madiin po ba 'yong pagkuskos ko?
Hindi. Masarap nga, e.
Sige po.
May makati po ba?
A, ang sarap niyan.
Pwedeng pakipatay 'yong tubig?
Sige po.
Sige, banlawan ko na po kayo, a.
Salamat.
Eto na po.
Oo, babalik ako bukas.
Opo, nakabili na po ako ng ticket sa Busta.
Ha? Hindi po, galing sa Busta.
Hindi po pasta, Busta.
Opo.
Sige po.
Kailangan ko na pong ibaba.
Opo. Okay po, bye.
Surprise.
Ano?
Hulaan mo kung asan ako ngayon.
Saan?
Hindi ko nga alam kung tagasaan ka sa Korea.
Nasa Narita Airport ako.
Ano?
Sa'n ka nakatira?
Seryoso ka ba?
Annyeong.
"Annyeong"?
Surprise talaga 'to. Dapat sinabi mong pupunta ka.
Hindi na surprise 'yon pag sinabi ko sa 'yo.
Totoo naman, pero…
Ano? Hindi ka ba masayang makita ako?
Masaya naman.
E, di ayos lang.
Ano'ng gagawin mo kung may iba pala akong plano?
Teka, meron nga.
Ano?
May plano ako.
Bigla pong dumating 'yong kaibigan ko.
Nakilala ko po siya dati.
Hindi po siya sa university nag-aaral.
Opo.
Hindi po siya Japanese.
Wow.
Sabi nila, ayos lang.
-Talaga? -Oo.
Oo nga pala,
bakit ka uuwi?
Sandali lang, a.
Wow, ang layo.
Ayos, a.
Sa Korean, ano…
Ano?
Hindi ko nakita.
Ano ba 'yan?
Chesa?
J-Jesa?
Jesa?
Oo.
Sigurado ka bang okay lang?
Wag ka nang mag-alala.
A…
Pero importante sa mga pamilya ang jesa.
Masaya nga 'yong parents ko dahil dito, e.
Okay.
Salamat.
Teka nga, ga'no ka katagal sa Japan?
Dalawang gabi.
Gano'n ba?
Malungkot ka ba?
Mabilis lang pala.
Maghahanda pa 'ko para sa military.
Sige.
A.
Ngayong nasa Tokyo ka na, may gusto ka bang puntahan?
Oo.
Uy!
Blade of the Immortal.
Ang luma naman niyan.
Ha?
Samurai.
Samu…
Para namang ninja 'yan, e.
Hindi diyan! Do'n sa isa.
Sorry.
Wala bang mga manga café sa Korea?
-Meron. -Talaga?
-Oo nga. -A, meron pala.
Oo.
Okay.
Shh.
Ay, sorry.
Ilagay 'to sa ibabaw.
-Mackerel ba 'to? -Oo.
Tapos 'yong mackerel.
Uy, masitda!
-Buti naman. -Oo.
-Uy, masitda. -Masitda.
-Oo. -Ayos.
Oo nga pala, ilang taon ka na?
Twenty-one na 'ko.
Talaga ba? Kung gano'n…
Ha?
Dapat…
ganito ka na uminom mula ngayon.
-Nakita ko na 'yan sa mga Korean drama. -Oo.
Sa Korea,
magkaibang uminom ang mga matanda at bata.
Kaninong inom 'yong gano'n?
Sa mga bata.
Anong taon ka ba pinanganak?
-Ha? Ako? -Oo.
Pinanganak ako
no'ng 19…
Tama.
95.
-Ha? E, di magkasingtanda lang tayo. -Hindi.
-Twenty-one ka din. -Hindi.
Sa Korea, 22 years old na 'ko.
-Ha? -Oo.
Korean ako. Japanese ka.
Magkaiba 'yong pagbilang natin ng edad depende sa kung saang bansa tayo galing.
Rule ko 'yon.
-Sige. -Ano'ng kakaiba sa rule na 'yon?
Kaya ganito ako iinom.
Ganito din ang apartments sa Korea?
-Hindi. -Talaga?
-Matataas do'n. -Gano'n ba?
-Sa second floor 'yong kuwarto ko. -Okay.
Maganda, a.
-Talaga? -Oo.
Wow.
Salamat sa pagpapatuloy.
Pasok ka.
Ayan.
Hala.
KOREAN FOR BEGINNERS
Ibaba mo na lang kahit saan 'yong gamit mo.
Okay.
Grabe! Ano ba 'yan?
Hindi gumagana.
Oo.
Pundi na 'yong ilaw.
NISHINASUNO SHIOBARA
Nasu na.
-Ha? -Andito na tayo.
-Nasu na? -Oo.
NASU SHIOBARA TOURIST INFORMATION CENTER
-Welcome home. -Andito na po ako.
-Dito. -A.
Mama't papa ko.
Nice to meet you po. Ako po si Hwang Johan.
Ang pogi mo naman!
Welcome!
Thirteenth anniversary ng pagkamatay ng mas bata kong kapatid.
Pintor 'yong kapatid ko. Lagi siyang nagpipinta.
No'ng seven si Rye, bigla niyang sinabing ipipinta niya 'yong dagat,
tapos lumipat siya sa Kyushu.
Alam mo kasi,
walang mga dagat dito.
Hindi ko dapat sinasabi 'to bilang kuya,
pero kakaiba ang taong 'yon.
Siguro,
pag naka-focus siya sa isang bagay,
magpapakain siya nang matagal sa mundong 'yon.
Tapos…
namatay siya dahil sa dagat.
Ayan.
Sige.
May malapit na bahay dito na ginamit ng kapatid ko
bilang art studio.
Ipakita mo kay Johan kung gusto niya.
-Di ba? -Oo.
Matutuwa ang tito mo no'n. Di ba?
Gusto mo ba?
Oo naman.
-Ihatid natin sila do'n. -Okay.
Linisin na natin 'to.
Ingat po kayo pauwi.
-Sige. Gusto mong pumasok? -Okay.
Diyan n'yo tinatago 'yong susi?
Ganito talaga sa mga probinsya sa Japan.
Sobrang payapa.
-Pasok ka na. -Okay.
Ito 'yong art studio.
Oo nga.
Ginawa ng tito ko ang painting na 'to hanggang dulo.
'Yong painting…
parang ang lungkot.
Saan 'to?
Iniisip ko din.
Pero sa tingin ko…
pininta niya 'yan habang iniisip 'yong taong mahalaga sa kanya.
Gano'n ba?
Uy, Ryu.
Ano sa tingin mo ang kalungkutan?
-Pag palagi ka pong mag-isa… -Oo.
-Pag wala ka pong kaibigan. -Tama.
Pag mag-isa ka po.
Gano'n ba ang tingin mo sa 'kin?
Pag lumipat ka po ba sa malayo, hindi na po tayo magkikita?
Naku. Okay.
Ryu, halika dito.
Sige. Kandong ka sa 'kin.
Ang dami kong pintura sa kamay.
Zombie ako!
-Ang dami, 'no? -Opo.
Oo nga.
Alam mo, ang kalungkutan…
Ang kalungkutan…
siguro 'yong pakiramdam na wala kang taong pinapahalagahan.
-Po? -A, hindi.
Maraming taong mahalaga sa 'kin, di ba?
Pag nalulungkot ka, subukan mong tumingin sa tanawin.
Kahit saan pa 'yon.
Sa tanawin po?
Oo, tama.
'Yong tanawin…
sumasalamin sa puso mo.
Pag tiningnan mo nang matagal, tapos naisip mo, "Ang ganda,"
o kaya "Nagbabalik ng alaala,"
nakita mo kasi 'yong tanawin na 'yon kasama ng taong importante sa 'yo.
Makikita mo 'yong taong importante sa 'yo sa tanawin na 'yon.
Naiintindihan mo kung bakit?
Kasi sinasalamin ng tanawin na 'yon 'yong puso mo.
Naiintindihan mo ba talaga?
-Naiintindihan ko po. -Talaga ba?
-May nakikita ka ba sa tanawin na 'to? -Wala po.
E, do'n sa isang 'yon?
Wala din po.
Pero balang araw, baka may makita ka na diyan.
Okay?
Nagsalin ng Subtitle: Precious A. ka na diyan.