(ห้ามเข้าเยี่ยม)
(โซล เมท)
(ตอนที่สาม: ภาพสะท้อนของหัวใจ)
(ใบแจ้งลาออกจากชมรม)
ตอนที่เราแพ้แมตช์แรกในศึกระดับประเทศ…
มีคนหนึ่งร้องไห้ในห้องพักนักกีฬา
แล้วพูดว่า "ถ้าริวกับอาราตะอยู่ก็คงดี"
เซอิจิก็ฟิวส์ขาดขึ้นมาแบบที่ไม่ค่อยได้เห็น
บอกว่า "เรานี่แหละที่ต้อนพวกเขาจนมุม"
ก็อย่างที่เซอิจิพูดแหละ
ขอโทษด้วยนะ
ไม่เป็นไรครับ
เลิกแล้วจะทำอะไรต่อล่ะ
ไม่รู้สิครับ
แต่ผมรู้ว่าคงจะเป็นแบบนี้ต่อไปไม่ได้
ริว
อย่าลาออกจากมหาลัยนะ
- ถ้าไม่เล่นฮอกกี้ก็ไม่มีประโยชน์ที่จะอยู่ต่อ - ผิดแล้ว
มหาวิทยาลัยคือที่ที่เราได้เรียนรู้
เป็นที่ที่เราได้พบเจอผู้คน
ฮอกกี้น้ำแข็งเป็นแค่เศษเสี้ยวของเวลาที่นี่เท่านั้น
- ครับ แต่… - ฉันจะไปคุยกับฝ่ายกิจการนักศึกษา
ห่วงเรื่องสิทธิ์ยกเว้นค่าเทอม จากทุนนักกีฬาอยู่ใช่ไหมล่ะ
ขอร้องล่ะ
ฉันไม่อยากทำลายอนาคตของทีมนี้
เซอิจิ
ริว
ริว!
อะไรวะเนี่ย
- ริว - ไง
- เอาน่าๆ - อะไรกัน
นะ
จะออกจากชมรมจริงๆ เหรอ
อือ
จำครั้งแรกที่เราเจอกันที่มหาลัยได้ไหม
อือ
"ฉันคือเซอิจิผู้สู้สุดใจ" ใช่ไหมล่ะ
ไม่ใช่ๆ
"ฉันคือเซอิจิผู้สู้สุดใจ!" ต่างหาก
นั่นไง ตัวจริงเสียงจริง
ที่จริงเราเคยเจอกันตอนแข่งอินเตอร์ไฮด้วยนะ
แต่นายจำฉันไม่ได้เลยสักนิด
ก็ขอโทษไปแล้วไง
ก็ไม่แปลกหรอก
นายกับอาราตะมันตัวตึงระดับม.ปลายนี่นา
ฉันตื่นเต้นมากเลยนะตอนที่รู้ว่า จะได้เข้ามหาลัยเดียวกับพวกนาย
ฉันมุ่งมั่นจะเป็นตัวจริง และลงเล่นกับพวกนายให้ได้เลย
แต่ชีวิตมันก็แปลกเนอะ
พวกนายที่โคตรมีพรสวรรค์กลับจะเลิกเล่น
ในขณะที่คนอย่างฉันยังคงเล่นอยู่
"คนอย่างฉัน" พูดอะไรของนาย
ออกจากหอแล้วจะทำอะไรต่อล่ะ นายจะไปอยู่ที่ไหน
เรื่องนั้นก็
ที่จริงฉันกะว่าจะเลิกเรียน แล้วกลับไปบ้านเกิดนะ
อือ
แต่พรุ่งนี้ฉันจะไปหาห้องเช่า
- ฉันยังไม่ได้บอกพ่อแม่เลย - เดี๋ยวนะ
- นี่ - อะไร
- ไว้ฉันแวะไปบ้างได้ไหม - อะไรนะ
ได้แน่นอนสิ
ยอดไปเลย!
ให้ตาย มีห้องของตัวเองนี่สุดยอดที่สุดแล้ว
อยากจะทำอะไรก็ทำได้
ฉันอยากหนีไปจากหอพักนี้ แล้วก็มีแฟนสักคนจัง
- นั่นมันไม่เกี่ยวกับการอยู่หอนะ - เกี่ยวเหอะ!
เมื่อปีที่แล้วทำขบวนพาเหรดไม่ค่อยดีเลย
- ก็มาสิ ปีนี้จะมาใช่ไหม - แน่นอน
- แล้วเจอกัน ทานให้อร่อยครับ - ครับ
เฮ้อ ดื่มเหล้าไปอ่านการ์ตูนไปเนี่ยนะ
ก็เรื่องของผมน่า
ให้ตาย ไม่น่ารักเอาซะเลย
ขอแบบเดิมด้วย
แทนที่จะมาดื่มที่นี่ทั้งวัน ออกไปหาเพื่อนใหม่ๆ บ้างสิ
อะไร มีอะไรกัน
หือ
มีเพื่อนแล้วเหรอ
อะไรล่ะ
- ใครเหรอ - ยุ่งน่า
บอกมาสิว่าใคร
เลิกเซ้าซี้น่า ผมตั้งใจอ่านมังงะอยู่นะ
อย่าพูดแบบนั้นสิ คราวหน้าพาเพื่อนใหม่มาด้วยนะ
(ริว: ฉันเลิกเล่นฮอกกี้แล้ว ฉันจะไม่ออกจากมหาลัยนะ)
(แต่ไม่รู้ว่าจะเอายังไงดี…)
(ดีใจเถอะน่า นายยังได้เรียนมหาลัยนะ)
(พรุ่งนี้ฉันจะแขวนนวมแล้ว)
(สู้ๆ)
"สู้ๆ" เหรอ เอาจริงดิ
สุดท้าย ใส่เข้ามาอีก!
สุดท้าย!
จบแล้ว
ไอ้ประธานชิม…
มันเที่ยวไปเป่าหูพวกนักมวยคนอื่นด้วย
มีคนปล่อยข่าว ทุกคนเลยซวยกันหมด
ทางสมาคมจะไล่มันออกแล้ว
ขอโทษครับ
จะขอโทษเรื่องอะไรล่ะ
ช่างมันเถอะ
นักมวยในเกาหลีก็ไส้แห้งกันทั้งนั้น
แต่พวกเขาก็ยังคงชกต่อไป
ใครจะเต็มใจทำเรื่องพรรค์นั้นล่ะ
ทั้งที่ต้องฝึกหนักแทบตายแบบนี้ทุกวันน่ะ
โยฮัน
นายน่ะมันตัวแสบตั้งแต่วันที่มาถึงที่นี่แล้ว
แต่ว่า
สายตาเจ้าตัวแสบคนนั้นกลับใสซื่อ…
ยิ่งกว่าใครเลยนะ
ทั้งในตอนนั้น…
และตอนนี้ด้วย
ขอบคุณมากครับ…
สำหรับทุกอย่าง
เอาละ
รอบสุดท้าย
อีกรอบนะ
พวกเธอจะต้องไปบ้านพักคนชรา สำหรับการฝึกภาคสนาม
ซึ่งต้องไปเพื่อให้ได้หน่วยกิตในวิชานี้
- และจะไม่ผ่าน… - นี่
- จบยังอะ - ยัง
- อี๋ - ฉันหลับเป็นตายเลย
สอง-สอง-สาม สาม-สอง-สาม
หนึ่ง-สอง-สาม สอง-สอง-สาม สาม-สอง-สาม
สอง-สอง-สาม สาม-สอง-สาม
หนึ่ง-สอง-สาม สอง-สอง-สาม สาม-สอง-สาม
อันยองฮาเซโย
หือ นี่เมาอยู่เหรอ
เมาสิ แล้วมีปัญหาหรือไง
นายคอไม่แข็งนะ
ให้ตายเถอะ
นี่ แล้วพิธีแขวนนวมเป็นไง มีพิธีอย่างเป็นทางการไหม
พิธีเหรอ
ทำไมจะต้องมีด้วย ฉันไม่ใช่แชมป์ด้วยซ้ำ
ก็เหมือนทุกครั้งแหละ เราไปวิ่งจ็อกกิง ซ้อมชก
ก็แค่นั้น
อือ
ฉันยังนั่งดื่มกับโค้ชด้วย
- เหรอ - อือ
ขอบคุณที่เหนื่อยมานะ
ให้เกียรติกันมากกว่านี้หน่อย
ไปรู้จักคำยากๆ แบบนั้นมาได้ไง
ต้องรู้อยู่แล้วสิ
คำว่า "ให้เกียรติ" เป็นพื้นฐานของคนเกาหลีนะ
- งั้นเหรอ - ใช่สิ
จบสักที
ตอนนี้ฉันกินได้เต็มที่แล้วละ ทั้งจาจังมยอน จัมปง ไก่ทอด พิซซ่า
ดีใจที่เลิกชกมวยเหรอ
อือ ฉันดีใจนะ
แล้วนายไม่ดีใจเหรอ
จากนี้ไปจะทำอะไรก็ได้นะ
โยฮัน นายไม่เคยรู้สึกลังเลบ้างเหรอ
การลังเลเป็นเรื่องดีนะ
ฉันจะไปเกณฑ์ทหาร
เหรอ นานแค่ไหนล่ะ
ประมาณสองปี
สองปีเหรอ
สั้นไปเหรอ หรือว่านานไป
ให้ตาย นานนะนั่น
เป็นหน้าที่ผู้ชายเกาหลีน่ะ ฉันมีทางเลือกที่ไหน
แต่คนญี่ปุ่นอย่างนายใช้เวลานานขนาดนั้น
เพื่อลังเลได้นะ
นายลังเลเรื่องสิ่งที่อยากทำได้
ก็ดีไม่ใช่เหรอ
ฉันจะพาเธอไปด้วย…
- นายว่าจะมีไหม - หือ
นายว่าจะมีสาวๆ บ้างไหม
นี่ เกือบถึงแล้ว นายทำได้
ไปเร็ว
- ไม่เอาแล้ว - อะไรนะ
จะพาเธอไปด้วย…
- อยากกลับไหม - ไม่
อีกนิดเดียว เกือบไปแล้ว
- แบบนั้นแหละ - เกือบแล้ว
- เอาละ นี่ - ไปเลย
- มาแล้ว - คุณทำได้
เอาผ้าปูไว้ด้านบน แล้วก็จัดข้างล่างเข้าที่
แบบนี้
- ใช่แล้ว - ฉันเก่งแฮะ
- เร็วมาก - ใช่ไหมล่ะ เป็นไงครับ
ไม่เลวเลยสำหรับครั้งแรก
- ขอบคุณครับ - ขอบคุณครับ
ให้ทำตรงนั้นต่อไหมครับ
- ตรงนี้ด้วยไหม - ครับ
- ฉันจะไปตรงหัวเตียงนะ
เอาผ้าปูไว้ด้านบน…
ให้ตาย
นี่มันโหดสุดๆ เลย
เรามาทำอะไรที่นี่เนี่ย อย่างเหนื่อยเลย
ซ้อมยังไม่หนักขนาดนี้
การถอนหญ้ามันเกี่ยวกับการฝึกยังไง
- ไหนจะดูแลคนแก่อีก - คือว่า
ช่วยตั้งใจทำงานได้ไหม
- ครับ - ครับ
ถอนเสร็จแล้วก็ขนไป จากนั้นจะเป็นเวลาพาไปอาบน้ำ
นั่นสาวไง
ไม่ละ
ฉันชอบคนที่ใจดีและเป็นผู้หญิงกว่านี้น่ะ
ช่วยตอบหน่อยได้ไหม
- ครับ - ครับ
- นี่มันสุดยอดเลยนะครับ - หา
คือว่า ที่ผมคิดไว้ไม่ใช่แบบนี้เลย
งานที่นี่ต้องใช้แรงเยอะจริงๆ
นี่คุณประชดเหรอ
เปล่า ไม่ได้หมายความแบบนั้น
ฉันเข้ากับคนแบบพวกคุณไม่ได้จริงๆ
- ทางนี้ก็ไม่ชอบเหมือนกันแหละ - หา
ขอโทษครับ
นี่อาจส่วนหนึ่งของวิชาหรืออะไรก็ช่าง
แต่ฉันไม่ได้อะไรเลยจากการต้องมาอยู่กับพวกคุณ
นี่ ไม่ใช่ทางนั้น
ทางนี้ ไปทางขวา
โอเคไหม
อือ
เป็นยังไงคะ ฉันขัดแรงไปหรือเปล่า
ไม่นะ รู้สึกดีจัง
ดีแล้วค่ะ
รู้สึกคันตรงไหนไหมคะ
โอ้ ดีจังเลย
- ปิดน้ำอุ่นทีได้ไหม - ครับ
เอาละ ไปล้างตัวกันค่ะ
ขอบใจนะ
ค่ะ
อือ ผมจะกลับพรุ่งนี้นะ
อือ ซื้อตั๋วจากบัสต้าไว้แล้ว
หือ ไม่ใช่ จากบัสต้า
ไม่ใช่พาสต้า บัสต้า
อือ
โทษที ผมต้องวางสายแล้ว
อือ ครับๆ บาย
เซอร์ไพรส์
หา
ทายซิว่าตอนนี้ฉันอยู่ที่ไหน
ที่ไหนล่ะ
ฉันไม่รู้ด้วยซ้ำว่านายอยู่ที่ไหนในเกาหลี
- ที่สนามบินนาริตะ - ว่าไงนะ
บ้านนายอยู่ที่ไหนล่ะ
ถามจริง
อันยอง
"อันยอง" เหรอ
เซอร์ไพรส์นะเนี่ย ก็น่าจะบอกกันก่อนสิว่าจะมา
ถ้าบอกก็ไม่เซอร์ไพรส์น่ะสิ
ก็จริงนะ แต่…
อะไร ไม่ดีใจที่เจอฉันเหรอ
- ก็ดีใจแหละมั้ง - งั้นก็ไม่มีปัญหานี่
แล้วถ้าฉันมีนัดอื่นขึ้นมา นายจะทำยังไง
ฉันมีนัดนี่นา
- ว่าไงนะ - ฉันมีนัด
จู่ๆ เพื่อนผมก็แวะมาน่ะ
ผู้ชายที่ผมเจอเมื่อคราวก่อนน่ะ
เปล่า ไม่ใช่เพื่อนที่มหาลัย
อือ เขาไม่ใช่คนญี่ปุ่น
สุดยอดเลย
พวกท่านบอกว่าโอเค
- จริงเหรอ - ใช่
ว่าแต่
ทำไมถึงกลับบ้านล่ะ
แป๊บนะ
ว้าว ลอยไปแล้วๆ ดีจัง
ในภาษาเกาหลีก็คือ…
ว่าไง
โทษที ฉันไม่เห็น
ให้ตาย
"เชซา"
"เจซา"
เจซาเหรอ
อือ
แน่ใจนะว่าโอเค
อย่ามากังวลเอาดื้อๆ สิ
แต่เจซาเป็นวันสำคัญสำหรับครอบครัวนี่
พ่อแม่ฉันกลับดีใจด้วยซ้ำนะ
- โอเค - ขอบใจ
ว่าแต่ นายจะอยู่ญี่ปุ่นนานแค่ไหน
สองคืน
เหรอ
เสียใจเหรอ
มันสั้นกว่าที่ฉันคิดไว้น่ะ
ฉันต้องเตรียมตัวเกณฑ์ทหารไง
อือ
ไหนๆ ก็มาโตเกียวแล้ว มีที่ที่อยากไปไหม
มีสิ
ฤทธิ์ดาบไร้ปรานี
- เก่าจัดเลย - หือ
- ซามูไร - ซามู…
ท่านั้นมันนินจามากกว่านะ
ไม่ ตรงนั้นต่างหาก
ขอโทษครับ
ที่เกาหลีไม่มีคาเฟ่มังงะเหรอ
- มีสิ - มีเหรอ
- ใช่ - มีด้วยสินะ
อือ
โทษที
โปะนี่ไว้ด้านบน
- นี่ซาบะเหรอ - ใช่
แล้วก็ซาบะ
อืม มาชิตะ
- โล่งอกไปที - อือ
- อือ มาชิตะ - มาชิตะ
- ใช่ - ใช่
ว่าแต่ นายอายุเท่าไรนะ
ฉัน 21
อือ ถ้าอย่างนั้น…
ว่าไง
จากนี้ไป…
นายจะต้องดื่มแบบนี้นะ
- ฉันเคยเห็นในซีรีส์เกาหลีนะ - ใช่
ในเกาหลีน่ะ
รุ่นพี่กับรุ่นน้องจะมีวิธีดื่มต่างกัน
แล้วเมื่อกี้นายดื่มแบบไหน
แบบรุ่นน้อง
เดี๋ยวนะ นายเกิดปีอะไร
- หือ ฉันเหรอ - อือ
ฉันเกิดปี
- 19… - อือ
9
- อะไร งั้นเราก็อายุเท่ากันสิ - ไม่
- นายอายุ 21 นะ - ไม่
ที่เกาหลี ฉันถือว่าอายุ 22 แล้ว
- อะไรนะ - ใช่
ฉันเป็นคนเกาหลี ส่วนนายเป็นคนญี่ปุ่น
วิธีนับอายุมันต่างกันไปตามประเทศที่เราเกิด
นั่นคือกฎของฉัน
- ใช่ - กฎเพี้ยนๆ นั่นมันอะไรกัน
เพราะงั้นฉันถึงจะดื่มแบบนี้
อะพาร์ตเมนต์ที่เกาหลีก็แบบนี้ไหม
- ไม่นะ - ไม่เหรอ
- มันสูงน่ะ - อ๋อ
- ห้องฉันอยู่ข้างบน ชั้นสอง - โอเค
ดูดีนะ
- เหรอ - ใช่
โอ้โฮ
ขออนุญาตนะครับ
เชิญเลย
เอาละ
(ภาษาเกาหลีเบื้องต้น)
วางของไว้ตรงไหนก็ได้นะ
โอเค
เฮ้ย อะไรวะเนี่ย!
- มันเสียแล้ว - อือ
หลอดขาดน่ะ
(นิชินะซุโนะ ชิโอบาระ)
นาสุ
- หือ - ถึงแล้ว
- นาสุเหรอ - ใช่
(ศูนย์ข้อมูลนักท่องเที่ยว นาสุ ชิโอบาระ)
- ยินดีต้อนรับกลับบ้าน - ผมกลับมาแล้ว
- ทางนี้ - อ๋อ
นี่คุณพ่อกับคุณแม่ฉัน
ยินดีที่ได้รู้จักครับ ผมฮวังโยฮัน
หล่อมากเลยจ้ะ
ยินดีต้อนรับๆ
วันนี้เป็นวันครบรอบ 13 ปีที่น้องชายฉันเสียไป
น้องชายฉันเป็นจิตรกร เขาวาดรูปอยู่ตลอดเลย
ตอนริวอายุเจ็ดขวบ จู่ๆ เจ้านั่นก็พูดว่าจะวาดรูปทะเล
แล้วก็ย้ายไปอยู่คิวชู
ก็นะ
ที่นี่เราไม่มีทะเลนี่นา
ก็รู้นะว่าไม่ควรพูดแบบนี้ในฐานะพี่ชาย
แต่เจ้านั่นเป็นคนแปลกๆ น่ะ
ประมาณว่า
เวลาที่เขาจดจ่อกับอะไรสักอย่าง
ก็จะหลุดเข้าไปอยู่ในโลกนั้นนานเลย
สุดท้าย
เขาก็ตายไปเพราะทะเลที่นั่นแหละ
เรียบร้อย
จริงสิ
มีบ้านอยู่ไม่ไกลจากที่นี่ที่เขาเคยใช้
เป็นสตูดิโอวาดภาพ
ถ้าโยฮันคุงอยากไป แกก็พาเขาไปดูสิ
- เนอะ - อือ
คุณอาต้องดีใจแน่ๆ เลย ใช่ไหม
ว่าไงล่ะ
ผมอยากไปครับ
- งั้นขับไปส่งพวกเขากัน - ค่ะ
เอาละ เก็บของกันเถอะ
ขับรถกลับดีๆ ครับ
- เอาละ อยากเข้าไปไหม - อือ
เก็บกุญแจไว้ในนั้นเลยเหรอ
ในชนบทของญี่ปุ่นก็แบบนี้แหละ
สงบดีจัง
- เข้ามาสิ - อือ
- นี่แหละสตูดิโอวาดภาพ - อ๋อ
คุณอาฉันวาดภาพนี้จนถึงวาระสุดท้ายเลย
ภาพนี้…
ดูเศร้านะ
คือที่ไหนเหรอ
นั่นสินะ
แต่ฉันคิดว่า…
เขาน่าจะวาดมันโดยที่คิดถึงคนสำคัญของเขา
งั้นเหรอ
นี่ ริว
เธอคิดว่าความเหงาคืออะไร
- การอยู่คนเดียวตลอด… - อือ
- ไม่มีเพื่อน - อือ
ตัวคนเดียวน่ะ
เธอมองอาแบบนั้นเองเหรอ
ถ้าคุณอาย้ายไปอยู่ไกลๆ เราก็จะไม่ได้เจอกันใช่ไหมฮะ
งั้นก็ เอาละ
ริว มานี่สิ
ใช่ ขึ้นมาเลย
มืออาเลอะสีเต็มไปหมด
อาเป็นซอมบี้
- เยอะเลยใช่ไหม - ฮะ
ใช่
รู้ไหม ความเหงาก็คือ…
ความเหงาน่ะ
อาจเป็นความรู้สึกของการที่ ในใจเราไม่มีคนสำคัญเลยสักคนเดียว
- หือ - ไม่ใช่นะ
อามีคนสำคัญอยู่เยอะเลย รู้ไหม
เวลาที่รู้สึกเหงา ลองมองวิวที่ไหนสักที่สิ
ที่ไหนก็ได้เลย
- วิวเหรอฮะ - ใช่แล้วๆ
วิวนั้น…
สะท้อนหัวใจของเรา
ถ้าเรามองมันสักพัก และมันทำให้เราคิดว่า "สวยดีนะ"
หรือ "ทำให้นึกถึงเรื่องเก่าๆ เลย"
นั่นก็เพราะมันเป็นวิว ที่เราเคยมองกับคนสำคัญของเราไง
แล้วเราจะเจอคนสำคัญคนนั้นในวิวทุกที่เลย
รู้ไหมว่าทำไม
เพราะวิวสะท้อนหัวใจของเราฮะ
เข้าใจจริงๆ ไหมเนี่ย
- เข้าใจฮะ - จริงเหรอ
- งั้นเธอเห็นใครในวิวนี้ล่ะ - ไม่เห็น
- แล้ววิวนั้นล่ะ - ไม่เห็น
แต่สักวัน เธออาจได้พบใครสักคนในนั้น
เนอะ