So nasa flat ko ako,
tapos papunta na si Sandy.
Alam niyang pumunta ako sa mga pulis.
Ako 'yong nag-mark sa grave site.
Bigla na lang, padabog niyang sinara 'yong car door.
Galit siyang pumunta sa pinto.
My God, tingin ko, may spare key siya.
Akala ko talaga, papatayin niya 'ko.
Pero hinahanap ko 'yong galit na kumukulo sa loob ko.
Ano'ng karapatan niyang takutin ako?
Kagagawan niya 'to. So pinindot ko 'yong record button.
Pag sinubukan niya 'kong saktan, pwede kong dalhin 'yon sa pulis.
Alam mo? Fuck you, Sandy. Fuck you.
Sandy, ba't mo 'ko ininvolve dito?
Bakit?
Ano sa tingin mo'ng mangyayari? May—
Di ko mapapatawad 'yong sarili ko sa ginawa ko sa 'yo.
-Pero sa ginawa mo kay Parsons, oo? -Hindi!
Inaasahan kong magwawala si Sandy.
Pero actually…
no'ng moment na 'yon, medyo broken siya.
-Isang buwan bago mo sinabi. -Alam ko.
Bakit?
Minahal kita. Pinagkatiwalaan kita.
Seryoso, Caroline, pucha, never pa 'kong naging sobrang komportable.
Wala pa 'kong minahal nang sobra hanggang sa makilala kita.
Sabi ko, "Pero nabalitaan mo lang 'yong lata ng Red Bull."
Sabi niya, "At the end of the day, anuman 'yong nangyari, nangyari na.
"Pero di ka involved.
"Ininvolve kita."
Sa totoo lang, di mo kasalanan.
Kasalanan ko.
Sa paghingi niya ng tawad sa lahat,
nabawasan nang sobra 'yong takot ko.
Mas marami ka pang nagawa para sa 'kin kesa sa kahit na sino sa buhay ko.
'Yong isang part ng utak ko, "Ito 'yong loving na lalaking minahal ko.
"'Yong gentle na Sandy."
'Yong kabilang side naman ng utak ko, "Delikado 'tong taong 'to."
Sobrang gulo ng nararamdaman ko.
Nagdesisyon kami ni Sandy na mag-uusap pa din kami,
tapos bumalik na siya sa estate.
Okay, di ako sinaktan ni Sandy no'n,
pero posible ding iba 'yong nangyari.
Pumunta ako sa mga pulis.
Ginawa ko 'yong tama.
Akala ko, "Susuportahan ako ng mga pulis dito."
Pero hindi.
Ni-reveal lang nila na ako 'yong nantraydor.
Talagang nagbago 'yong tingin ko sa mga pulis.
Ano'ng reklamo nila?
Di n'yo ba naiintindihan na sa sobrang pagtulong ko sa inyo,
sira na 'yong buhay ko?
Ni di n'yo maipangako 'yong kaligtasan ko.
Di n'yo ba naiintindihan kung ba't sobrang lungkot at seryoso nito?
Inabandona nila ako no'ng araw na 'yon.
Bilang head ng Homicide at Major Crime,
marami na 'kong naimbestigahang murder.
Bawat isa do'n, jigsaw puzzle.
Di lahat ng jigsaw piece nasa sa 'yo,
pero kailangan sapat 'yong napagtagpi-tagpi mo
para mailahad mo sa jury 'yong kakumbinsi-kumbinsing kuwento.
Sa stage na 'to ng imbestigasyon,
'yong impormasyon mula kay Dr. Muirhead ang nagturo sa 'min papunta sa bangkay,
pero di 'yon sapat para payagan kami na magsampa ng kaso sa mga McKellar.
Kailangan pa namin ng mas maraming jigsaw piece.
Nagsagawa 'yong mga pulis ng sobrang extensive na searches
para matingnan kung mare-recover nila
'yong bisikleta ni Tony Parsons, 'yong helmet niya, rucksack.
Kailangan naming malaman kung anong sasakyan 'yong involved.
Importante na ma-recover namin lahat ng posibleng forensic evidence
para hindi sila makawala nang di pinagbabayaran 'yong ginawa nila.
Bukod pa do'n,
sinabi ni Dr. Muirhead sa mga pulis na kinumpirma ni Robert McKellar sa kanya
na buhay pa si Tony Parsons no'ng inilipat nila siya sa estate.
Kung buhay pa siya,
papasok ngayon 'yon sa teritoryo ng murder o culpable homicide.
Para ma-corroborate 'yong sinabi sa kanya,
kailangan naming magsagawa ng full postmortem examination.
Sa kasong 'to, bale ang tatanggap na morgue
ay 'yong Queen Elizabeth Hospital Mortuary sa Glasgow.
Ang nakakagulat…
dinala 'yong labi ni Tony Parsons
sa parehong morgue na pinagtatrabahuhan ko.
Kung saan may specialist access ako sa files, computer programs,
ID badges, staff access.
Hindi talaga tama na nasa loob siya o nando'n siya sa morgue
habang nando'n 'yong labi ni Mr. Parsons.
Noong una, pinag-special leave nila ako,
sakaling maging conflict of interest ako.
Di ko inasahan na magkakaproblema siya.
Devastated ako.
Minahal ko 'yong trabaho ko.
Sa medicine, medyo nagiging all-consuming ang trabaho.
'Yon lang lagi ang ginagawa mo, lagi mong topic.
Eleven years na siyang nagte-training sa stage na 'yon.
Araw-araw, tungkol lagi sa medical school o trabaho bilang doktor.
'Yong kunin 'yon sa 'yo, devastating 'yon. 'Yon lang ang meron ka.
Bigla na lang, nasa bahay ka.
Walang makausap.
Tapos lockdown pa no'n.
Mag-isa siya, nag-iisip.
Hay, buhay!
Malamang sobrang hirap no'n para sa kanya.
Naging mahirap 'yon.
Wala akong purpose. Walang dahilan para bumangon.
Oh, my gosh.
Nire-record ko na lahat, kahit sarili ko, para lang di ako mawala sa sarili ko.
Sobrang hirap no'n.
Talagang naging paranoid siya.
At anti-police.
Anti nang makipagkita, makipag-usap,
gumawa ng kahit na ano.
Feeling ko, napakalaki kong failure sa parents ko sa puntong 'yon ng buhay ko.
Alam kong ginawa kong magulo 'yong mundo nila.
At di ko matanggap 'yon.
Nakiusap si Mama sa mga detective
kung pwede ba na may makausap akong professional.
Sabi ng pulis, "Walang pwedeng kausapin ang anak n'yo,
"kundi baka makompromiso 'yong kaso."
Wala na 'yong mga katrabaho ko na support network ko.
Nagkawatak-watak na 'yong pamilya ko.
Wala akong kahit na ano sa Glasgow.
Paminsan-minsan, nakakatanggap ako ng messages ni Caroline.
Gulong-gulo siya.
Alam mo 'yon, whirlwind romance, engagement…
Di ko alam kung may opportunity para biglang i-off 'yong feelings na 'yon.
Sobrang broken ko. Feeling ko, never na 'kong magugustuhan.
Magse-send si Sandy ng pictures at maiikling video,
"Grabe, miss na miss na kita."
Ni-report ko siya. Sinira ko 'yong buhay niya.
Dapat magalit siya sa 'kin.
Naramdaman kong minamahal ako, na gusto ako.
At 'yong… feeling na tinatrato ka nang maayos,
di tulad sa past mo,
panghahawakan mo 'yon nang sobra.
Nando'n pa rin 'yong hatak ng isang toxic
kapag mine-message niya 'ko.
Ikaw lang 'yong nakakapagpangiti sa 'kin nang sobra.
Ikaw lang 'yong nakakapagpatawa sa 'kin nang sobra.
Wala pa 'kong nakilala noon na tulad mo.
Kabaliwan man kung papakinggan,
di mo basta mao-off 'yong pagmamahal mo kahit may nagawa silang napakasama.
Pumunta ako sa Auch Estate,
pabalik kay Sandy.
Ang weird na parang pauwi ako sa tahanan ko.
Sa lugar na kung saan siguro…
minamahal talaga ako.
Kahit pa 'yon na 'yong pinaka-weird na pagmamahal.
Lahat tayo, nasubukan nang ipagpatuloy 'yong alam nating makakasama para sa 'tin.
Tao lang tayo.
TATLONG BUWAN MULA NANG MAARESTO AT PAKAWALAN ANG MGA MCCKELLAR
Morning!
Sa estate na 'yon, pwede kang magtago sa mundo.
Hay, 'yong mapag-isa sa Scotland. Ayos.
Nabuhay kami ni Sandy sa bubble, sa munti naming false reality.
Hay, the best 'to.
Tinanggap ulit ako ng kapatid niyang si Robert.
Naaalala kong sinabi ni Robert,
"Sobrang lala at dysfunctional nito, pero mahal natin ang isa't isa."
Kami lang nina Robert at Sandy 'yong nakakaalam
sa intensity ng mga nangyayari.
Pag nasa estate ka tapos dumating 'yong mga pulis…
Tuwing may police car na dadaan, napapatigil kaming lahat,
iniisip na aarestuhin ulit sila.
Pinaalam sa 'kin ng mga pulis na kay Robert ulit siya tumutuloy.
Talagang sobrang weird para sa 'kin ng desisyong 'yon.
Sinabi ni Robert na nakapatay siya.
Nagsagawa ng libing para sa isang charity cyclist
na natagpuan ang bangkay tatlong taon matapos nitong mawala.
Sa part pa lang na may ugnayan pa rin sila ni Sandy,
talagang nag-alala o nabahala ako
na posibleng di siya willing na makipagtulungan as a witness kalaunan.
Sinabi niya sa 'kin na babalik siya sa estate ng kambal.
Kabaliwan 'yon para sa 'kin.
Di ko alam kung ano'ng ginagawa niya.
Tingin mo, pa'no huhusgahan ng mga tao 'yong desisyon mong bumalik sa farm?
Di kayang isipin at mag-cope ng utak ko sa idea
na 'yong lalaking minahal ko, e, mamamatay-tao.
At nagawa kong…
Poor coping strategies man, nabago ko 'yong mga paniniwala ko.
Iniisip ko, "Kasalanan 'to ng parents.
"Masama 'yong naging childhood niya. Di niya sinadya 'yon. Lasing siya…"
o kaya "Mai-improve ko 'to, mababago ako, makokontrol ko 'to."
'Yong part ng brain mo na kumakapit sa idea
na baka mali ako, baka mabuti silang tao, na talaga namang…
Saka… may bond kami
na, obviously, hindi talaga healthy,
pero bond 'yon, at punong-puno ng pagmamahal 'yon.
Sobrang tinding emotion ng pagmamahal.
Inilalayo ka no'n sa reality kasi nga sobrang saklap ng realidad.
Sa moment na 'to, desperado akong makita 'yong mabuting pagkatao ni Sandy.
Deep down, ayaw niya 'yong realidad na…
Hello, friend.
…itong taong minahal niya, e, nakapatay ng tao.
Tingin ko, ginusto at inasahan ni Caroline
na umamin si Sandy sa kanya para ma-redeem niya 'yong sarili niya.
-Sobra kang nahirapan na… -Oo.
Tingin ko, dapat di na niya siya kinausap, lumayo na lang siya.
So sa puntong 'to, hinihintay pa rin namin 'yong written opinion ng pathologist.
Ginawa ng mga pulis 'yong makakaya nila para mahanap 'yong gamit ni Mr. Parsons.
Pero walang nahanap na kahit anong bakas ng bisikleta o equipment niya.
Ang nadiskubre nila, 'yong sasakyan na pinaniniwalang ginamit…
e, sasakyan ni Robert.
Isang Isuzu pickup.
No'ng ma-examine,
naging malinaw na na-involve 'yong sasakyan sa banggaan.
Pinaayos ng magkapatid na McKellar 'yong sasakyan
sa malayong talyer kung saan, normally, di mo pupuntahan para magpaayos
sa oras na consistent sa aftermath ng aksidente.
At ang nakakamangha,
pagdating ng mga pulis do'n,
nagawang magpakita ng mekaniko ng mga picture
ng sasakyan pagdating no'n doon.
Pasok na pasok 'yong tama sa isang road traffic accident.
Lumalabas na sinabi ng magkapatid sa talyer
na nakabangga sila ng usa.
Ayaw nilang mag-claim ng insurance.
Nagbayad sila gamit ang cash.
Lahat ng 'to, e, pagtatangka na pagtakpan
'yong involvement nila sa aksidente kung saan involved si Mr. Parsons.
Ngayon, dahil naayos na 'yong sasakyan,
ibig sabihin no'n, imposible nang makahanap
ng forensic evidence na gaya ng pintura galing sa bike,
tela mula sa suot ni Mr. Parsons.
Wala na 'yong mga bagay na 'yon.
Pero 'yong mismong pagpapaayos, napakahalaga no'n.
Pinapahiwatig no'n na guilty sila.
Lahat ng maliliit na piraso ng jigsaw, e, nagsisimula nang mabuo.
Pero di 'to direct evidence na magtuturo sa McKellars bilang salarin
sa pagkamatay ni Tony Parsons.
Malinaw sa 'kin na si Caroline Muirhead ang pundasyon ng kasong 'to.
At kung magtatangka kami na makuha ang hustisya,
kailangan na magbigay siya ng ebidensiya laban sa mga McKellar sa korte.
ANIM NA BUWAN MULA NANG ARESTUHIN AT PAKAWALAN ANG MGA MCKELLAR
'Yong mga araw, nagiging linggo na, nagiging buwan,
tapos nagiging mas malungkot at medyo delikado na 'yong bubble namin.
Sinubukan kong bumalik sa trabaho, pero talagang di ako handang magtrabaho.
Alam naming lahat na maaaresto ulit sila,
pero para bang sobrang tagal.
Nagpakasawa kami nina Robert at Sandy sa drugs at alak.
Three-day bender, walang surrender para sa 'kin.
Dalawa sa 'yo.
Paraan 'yon ng escape.
Tumahimik ka nga.
Pucha.
Pero mas dumadalas 'yong mga away namin.
Sa gitna ng kawalan,
tapos aburido pa 'tong si Sandy.
Nando'n ako, mag-isa sa farm,
litong-lito at lutang,
sinasayang 'yong buhay ko,
naghihintay.
Isang gabi, naglalaro kami ng Scrabble,
tapos… dahil high kami sa drugs,
nagkuwento siya tungkol sa kaso.
Nag-record ulit ako.
Alam mo, no'ng mabangga ko siya, nagtinginan kami, "Ano 'yon?"
Sabi niya, "Di ko alam."
Anyway, akala ko, homeless.
Sabi ko, "Sino'ng magba-bike nang ganitong oras?"
Tapos nagkuwento na siya tungkol sa bike. "Nasa ilalim 'yon ng waterfall."
Ibinaba ko sa loch tapos sinubukan kong ihagis.
Pero pataas at pababa 'yong loch.
So kinailangan kong lumangoy at kunin. Putang ina.
Sa may Loch Lyon ba?
Nahanap na ba ng mga pulis 'yong bike?
Ewan. Malay ko.
Pagkatapos, nagkuwento na siya tungkol sa police investigation
at mga napag-usapan nila ng abogado niya.
Sabi niya, siguro nga may baraha sila, si Caroline, pero 'yon lang 'yon.
Sobrang circumstantial.
May angas, halos pagbabalewala sa boses niya,
na "Natakasan namin 'to".
"Pa'no napunta do'n 'yong lalaki? 'Yong kambal ba?"
"Di namin alam."
Walang compassion, walang pagsisisi.
Di 'yon gawain ng mga normal na tao.
Asawa siya.
Tatay.
TARANTADONG BOBO, WALA DAPAT SIYA DO'N
Matinding wake-up call 'yon.
Sino 'tong lalaking 'to? Sino 'tong halimaw na 'to?
Kung sino man 'yong minahal ko, di siya totoo.
Kasinungalingan 'yon naging buhay ko.
At naging posible 'yon sa pagiging high at lasing.
Nawala 'yong sense of self ko at sense ko ng tama at mali.
Anyway, okay 'yon. Pwedeng option 'yon.
Pagkatapos no'n, puputok na 'yong false bubble ko ng reality.
Di ko hahayaang sirain mo pa 'yong buhay ko.
'Yon 'yong patuloy mong ginagawa.
Tinanggap ko na lang sa wakas na never siyang magbabago.
So kinailangan kong umalis.
-Ganito ba talaga natin tatapusin 'to? -Oo, Sandy, tapos na.
Makukulong ka.
Talagang sinira mo 'yong buhay ko. Tingnan mo kung saan mo 'ko ininvolve.
Lumabas ka!
Bumalik ako sa Glasgow.
Sa bahay ng parents ko.
Hello.
Dahil…
Hi, darling.
…umalis na 'ko sa flat ko.
Blue, hello.
No'ng bumalik siya, sobra kaming naginhawaan.
Pero sobrang dalas na gising siya magdamag.
Nasa kuwarto niya lang siya buong araw.
Sa pagbalik ko sa bahay ng parents ko, napilitan akong i-acknowledge
'yong mga pag-uugali at desisyon ko.
Feeling ko, ang daming nadismaya sa 'kin.
Masama 'yong lagay niya, 'no?
Oo.
Pucha. Buwisit na 'to.
Gusto ko na lang na matapos 'yong imbestigasyon.
Walang kaalam-alam si Sandy tungkol sa mga recording.
Ang naisip ko,
"Baka kaya sobrang tagal ng imbestigasyon, e, dahil di pa nila nahanap 'yong bike."
Baka napakaimportanteng ebidensiya ng bike para sa prosecution.
So tumawag ako sa mga detective, sabi ko, "May isa pa 'kong recording."
Dalawang detective 'yong dumating sa bahay ng parents ko.
Pinarinig ko 'yong secret recording ni Sandy na nagkukuwento tungkol sa bike.
Ibinaba ko sa loch tapos sinubukan kong ihagis.
Pero pataas at pababa 'yong loch.
Base do'n, naghanap 'yong mga pulis sa lahat ng waterfall.
Di mabilang 'yong waterfalls sa estate.
Gustong makita ng mga pulis 'yong bike
dahil baka may pintura 'yon na mula sa sasakyan.
Pero…
wala silang nahanap.
-Di ba nasira 'yong windscreen? -Hindi, ayos lang.
Habang nakaupo at nakikinig sa recording,
naririnig ko 'yong sarili ko na nagko-cocaine.
Sobrang sama.
Sabi ko, "Makinig kayo, kailangan ko ng tulong."
Sabi ng detective, "Di ka pa ba na-refer sa Victim Support Service?"
Sabi ko, "Hindi."
Sabi niya, "Dapat nasa kanila ka na simula pa lang."
Sa Scottish law,
ang mga witness na karelasyon 'yong akusado,
ay dapat tratuhin bilang mga vulnerable na witness.
May tungkulin ang mga pulis at ang Crown na magbigay…
Bahala na.
…ng emotional at mental support
kay Dr. Muirhead simula't sapul pa lang.
Umuwi na tayo.
Sa pagkakaintindi ko, di gano'n katagal 'yong relasyon nila.
Ilang linggo o buwan lang 'yon.
Sigurado ako na naging parte 'yon
ng risk assessment na isinagawa ng mga pulis noon.
Walang kinalaman ang haba ng relasyon
sa katotohanang highly vulnerable siya.
Pwede namin siyang i-refer para makatulong,
pero kailangan mong isipin na ang pinapag-usapan natin,
e, tao na sobrang matalino.
Fully qualified doctor siya.
Taong alam mismo kung ano'ng available sa kanya.
Di pasok si Dr. Muirhead sa stereotype ng mga pulis
ng isang vulnerable na witness.
Doon siya binigo ng sistema.
Tingin ko lang, sobrang lala ng naging pagtrato sa kanya.
Sa wakas, bumalik na 'yong results ng postmorten.
Nalaman ng forensic pathologist
na may multiple blunt force trauma injury si Mr. Parsons.
Tumutugma 'yon sa pagbangga sa kanya ng isang sasakyan.
Pero di ipinapahiwatig ng injuries na 'yon na agad niya 'yong ikakamatay.
Malinaw na malinaw 'yong opinion ng pathologist.
Buhay pa si Mr. Parsons pagkatapos niyang mabangga.
Agad-agad, kailangan namin ng expert sa accident and emergency medicine
para magbigay ng opinion sa posibleng itatagal ng buhay
ni Mr. Parsons.
Ang opinyon ng expert, between 20 to 30 minutes.
Sobrang importante no'n sa jigsaw puzzle ng ebidensiya.
Sa Scottish law, pwede kang pumatay,
intensiyonal man o sa mas kilalang wicked recklessness,
'yong pagsasagawa ng isang bagay na kung wala kang pakialam
kung mabubuhay o mamamatay 'yong tao.
Di sila humingi ng tulong.
Di sila tumawag ng pulis, di sila tumawag ng ambulansiya.
Di sila gumawa ng kahit na anong hakbang
para mabigyan ng pagkakataon si Mr. Parsons na mabuhay.
Wala talagang awa, sa totoo lang.
Sa wakas, tumutugma na 'yong mga jigsaw piece.
Inutusan ko 'yong mga pulis na arestuhin 'yong mga McKellar.
Ito na 'yong pinaka-serious na krimen,
murder.
11 BUWAN MULA NANG UNANG ARESTUHIN ANG MGA MCKELLAR
Pakikumpirma ang pangalan.
Alexander Gardner McKellar.
Pwede bang matanong ang pangalan nila?
Robert McKellar.
Sa mga interview,
ang tactic ng mga pulis dito, e, subukang i-humanize si Mr. Parsons,
subukang konsensiyahin 'yong magkapatid na McKellar.
Kilala mo ba 'to?
Tingnan mo 'yang picture at isipin mo 'yong ginawa mo.
May pamilya siya.
Nakikita ko.
Nakikita mo ba 'yang lalaki?
Buhay pa sana siya kung may ginawa ka, pero pinili mong walang gawin.
Pinlay ng mga pulis 'yong recording ni Caroline Muirhead kay Sandy.
May kinumpiska kaming laptop na inexamine kalaunan.
Sa laptop na 'to, may ilang recording…
Malinaw na malinaw,
sa reaksiyon ni Sandy,
na wala siyang alam sa recording.
Makikita mo 'yon sa pagpapatunog niya ng knuckles niya.
…isa sa mga audio clip dito.
Buhay ko o buhay niya.
Tarantadong bobo, wala dapat siya do'n.
Gulat na gulat siya.
Parang di ako, sa totoo lang. Para bang edited.
Sa palagay ko,
'yong body language ni Sandy, 'yong reaksiyon niya sa tape recording,
magiging sobrang effective no'n sa harap ng isang jury.
Wala ka bang pinagsisisihan sa ginawa mo?
No comment.
Kinasuhan ang magkambal
kaugnay ng pagkamatay ng siklista na naiulat na nawawala four years ago.
Kinasuhan sina Alexander McKellar at Robert McKellar ng murder.
Pareho silang kasalukuyang nakakulong.
Nag-ring 'yong phone ko. Isa sa mga detective.
Tumawag siya at sinabing "Caroline, gusto lang naming sabihin
"na kinasuhan na sila officially at formally sa pagpatay kay Tony Parsons."
Sabi niya, "Caroline, makukulong na sila.
"May ise-set na trial date.
"Ipapatawag ka bilang witness."
Nakahinga ako nang maluwag,
pero meron ding matindi at nagbabadyang anxiety
at pangamba sa murder tiral.
Alam kong madudurog ako.
Ang pinakakaraniwang tanong na makukuha mo,
"Paano mo nagagawang depensahan 'yong mga tao na inaakusahan ng pagpatay?"
Ang sagot ko,
"Di ko trabahong magdesisyon kung inosente o guilty 'yong tao.
"Ang trabaho ko lang ay mag-represent sa abot ng makakaya ko."
No'ng una kong makita si Mr. McKellar,
di na niya inilaban na sila ng kakambal niya
ang pumatay at naglibing kay Mr. Parsons.
Sa utos niya, nag-offer ako ng guilty plea sa Crown
sa salang causing death by dangerous driving.
Pero ipinaalam sa 'kin na di tatanggapin 'yong gano'ng plea.
Gusto ng Crown na magpatuloy sa kasong murder.
Ang principal sources ng ebidensiya ng Crown
ay 'yong statement mula kay Caroline Muirhead
na may pag-amin
na buhay pa si Mr. Parsons no'ng mabangga siya,
bagay na fair lang sigurong sabihin na pinabulaanan ni Mr. McKellar.
'Yong ibang ebidensiya, e, report
na nagsasabing posibleng buhay pa si Mr. Parsons matapos niyang mabangga.
Pero 'yong expert ng Crown, e, nagpapahayag lang talaga ng opinyon.
Di 'yon sapat, sa tingin ko, para sa kasong murder.
Tingin ko, 'yong kabuuan ng kaso nila, e, umikot lang sa iisang witness.
At sa opinyon ko,
hindi reliable na witness si Miss Muirhead.
Pagkatapos ng pag-aresto, di pa rin ako sigurado.
Hanggang sa maresolba 'yon sa mga korte,
di pa rin mawala-wala 'yong anino ng nangyari.
Napakatagal niyang waiting room.
Di nagsisimula ang magagandang kuwento sa "Bumili ako ng box ng home hair dye",
pero sabi ko, "Alam mo? Bahala na."
Wow.
Ni ayokong isipin 'yong dati kong buhay o dati kong reality.
Ang pangit, 'no?
Na-set sa July 'yong trial date.
Sinabihan akong iko-cross-examine ako
ng abogado ni Robert
tapos ng abogado ni Sandy, back-to-back.
Nag-aalala ako na sisirain nila 'yong pagkatao ko
na baka di na 'ko makapag-practice ng medicine ulit.
At, alam mo,
kayang gumawa ng utak
ng mga bagay na sobrang wild pag under pressure.
Nagha-hike nang 1:00 a.m.
Naki-hang out ako sa mga tao na di dapat ako sumama.
Talk to me, baby
Drugs at alcohol 'yong naging takbuhan ko.
Partikular na sa cocaine.
Sinisira ko na 'yong buhay ko.
Si Caroline, no'ng una ko siyang makilala,
siya na 'yong kahuli-hulihang tao na aakalain mong magda-drugs.
Pero pagkatapos niyang makilala si Sandy,
halos araw-araw na siyang nagda-drugs.
Kasabay no'n 'yong buhay niya na nawawala na sa kontrol.
Kaya akong mag-ketamine.
May mga…
panahong di siya umuuwi,
panahong akala namin, wala na siya.
Ayon sa ilang testigo,
matindi 'yong impluwensiya ng droga at alak kay Miss Muirhead.
Bagay 'yon na, sa palagay ko, makakaapekto sa pananaw ng jury
kung ang sinasabi ba niya sa mga pulis, e, accurate talaga o hindi.
Isama mo pa 'yon sa desisyon niya na ipagpatuloy 'yong relasyon
ang magiging umpisa
ng pag-discredit kay Miss Muirhead bilang witness.
Pag di na-satisfy ang jury sa ebidensiya niya,
ibig sabihin, di sila pwedeng hatulan ng murder.
Sa puntong 'yon, paulit-ulit kong sinabi,
lalo na sa Victim Support Services,
wala ako sa kondisyon para gawin 'to.
Nag-alala ako sa kanya.
Nag-alala ako para sa kanya.
Pero nilagay niya 'yong sarili niya sa sitwasyon
na walang magagawa ang Crown kundi pilitin siyang paharapin sa korte.
At ipinaliwanag ko sa kanya 'yon sa isang sulat.
Sa sulat, ang nakalagay, pag di ako tumestigo,
iko-contempt ako ng court.
Bale, "Gawin mo 'to, o makukulong ka mismo."
Sinusubukan ko lang siyang tulungan.
Kasi tinitingnan ko 'yong sitwasyon, ang iniisip ko,
"Sasayangin mo 'yong buhay mo.
"Bata ka pa at matalino kang babae na may nag-aabang na magandang career,
"tapos para kang magpapasabog ng granada at, 'Boom'."
May mga paraan para ipaalam
ang consequences ng di pagharap nang hindi nagpapakaprangka.
Bilang Crown witness,
inalok dapat si Dr. Muirhead no'ng special measure
na ibigay 'yong ebidensiya niya sa isang commissioner.
Procedure 'yon para sa mga vulnerable witness
kung saan ire-record 'yong ebidensiya bago pa 'yong trial process.
Para sa 'kin, di siya pasok sa criteria.
Prosecutor ako. Trabaho kong mang-prosecute.
Kung personal niyang sasabihin 'yong ebidensiya, mas impactful 'yon.
Di ako 'yong strong na tao na magbibigay ng ebidensiya.
Tao lang ako na walang kakuwenta-kuwenta.
Pa'no kung sobra akong ma-discredit tapos matalo 'yong kaso?
Nakatakdang litisin ang kambal sa Glasgow High Court ngayon.
Ang mga akusado sa pagpatay sa siklista at pag-cover up ng kanilang krimen.
Nahaharap sa life imprisonment sina Alexander at Robert McKellar
sakaling mahatulang guilty sa pagpatay kay Anthony Parsons.
Sa dock,
may lalaking inaakusahan na pumatay
at 'yong tao na tetestigo laban sa kanya ay 'yong babaeng papakasalan niya.
Tingin mo man sa korte, e, espektakulo o hindi,
alam mo, high drama 'yon.
Para makamit ng pamilya Parsons ang hustisya,
sobrang importante ng magiging testimony ni Caroline.
Naisip ko na dahil matalino siyang babae,
magiging mahirap siyang i-cross-examine bilang witness.
Inasahan ko na na magiging medyo volatile siya.
Walang kahit na anong pahiwatig na magiging madali siyang witness.
Maaga akong nagising.
May inihanda nang outfit si Mama.
Pagtingin ko, ang iniisip ko, "Di na kasya 'yan sa 'kin."
Ibang klase 'yong pakiramdam, sa totoo lang, na nasa korte ka.
Habang unti-unting nagtitipon 'yong mga tao,
mula sa mga abogado hanggang sa pamilya ng kawawang lalaki,
pataas nang pataas 'yong expectation.
Pagkatapos, pinaakyat na 'yong mga akusado sa dock.
Suot nila 'yong pinakamagandang suit nila.
Bagong-bago ang gupit nila.
Moment 'yon na talagang tensiyonado.
Hiyang-hiya ako
sa kung sino ako at sa ipinagbago ko.
Court.
Tapos hinihintay mo si Caroline…
na tumestigo.
Call the diet. Ang Advocate ng Kamahalan
laban kina Alexander McKellar at Robert McKellar.
Naisip ko lang na mabibigo ko silang lahat.
Nag-panic ako.
Gusto kong magpakalayo hangga't kaya ko.
Mararamdaman mo na parang may problema para sa Crown.
-Advocate Depute. -Salamat, My Lord.
Ikinalulungkot kong ipanukala ang pag-adjourn hanggang bukas ng umaga.
Sige.
'Yong di pagdating ng star witness sa unang araw…
hindi
Nag-ring 'yong phone. Mga pulis.
"Di ho siya dumating. Nasaan siya?" Sabi ko, "Wala siya dito."
At di ko alam kung nasaan siya.
Pipigilan mo 'yong isip mo sa pagiging negative
sa kung ano'ng posibleng nangyari o kung saan siya pumunta.
Naisip ko lang na pag nahanap ko 'yong bike,
baka okay na ang lahat.
Alam ko kung nasaan 'yong bike. At least meron 'yon. Di lang ako.
Alam mo 'yon? Di lang kuwento ng baliw na tao.
Baka may ebidensiya na di pa nila nakikita na kagagawan nila 'to.
So wala talagang sense. Siyempre naman.
So, basically, walang signal.
Walang nakakaalam na nandito ako.
Para marating 'yong waterfall…
Konting issue.
…mahabang lakaran 'yon.
Pag inikot ko 'tong baha,
aabutin ako nang 40 minutes.
Pero…
Tara.
…uminom ako ng wine pagbaba ko sa kotse.
Grabe 'yong dumadaloy sa 'king adrenaline.
Pucha.
Shit, pare!
Pupunta ako sa waterfall, kukunin ko 'yong bike.
Walang makakapigil sa 'kin.
Ipapakita ko sa mga pulis. Gagawin ko 'yong trabaho nila.
4.8 kilometers sa 29-km na hike.
Wala na 'kong oras.
Kumukuha ako ng pictures ko.
Wala akong pinagsendan.
Tingin ko, meron nitong "Tingnan n'yo 'ko at itong gagawin ko…
"Biktima ako. Tingnan n'yo 'yong ginawa sa 'kin ng mga tao."
Ano na?
Pag may sinimulan ka, kailangan mong tapusin.
Dapat…
Wala ako sa katinuan.
Alam mo, tahanan ko 'to. Tumira ako dito, mahal ko 'to.
Nawala sa 'kin lahat.
Miss na miss ko na 'to.
Patas lang na sabihin na no'ng mangyari 'yon nang umaga,
mas masigla 'yong defense team kesa sa prosecution team.
Kung di handang tumestigo ang key witness mo, problema 'yon.
Di pumunta si Dr. Muirhead sa kabila ng abiso sa kanya.
May hiniling na warrant para maaresto siya.
Nakita siya sa estate.
Hello!
11.3 kilometers pa lang ang nagawa ko.
Magte-testify dapat ako three hours ago?
Lumilipas 'yong mga oras.
Hahanapin nila ako.
Lahat ng kotse, dadaan do'n.
Mga ilan pa, 11.3 kilometers papuntang dam?
Tapos may narinig akong helicopter,
nag-e-echo.
Paparating na sila, boys!
Tumakbo ako papunta sa barn.
No'ng makita ko 'yong helicopter,
tuluyan nang nawala 'yong natitira kong rational thought.
Nawala na talaga.
Sobrang suwerte ko na nakapasok ako bago sila dumating.
Nasa ilalim ako ng mesa. Nasa shed ako. Walang tao dito.
Walang kahit anong bakas ko, di ba?
Para marating ko 'yong waterfall, nauubusan na 'ko ng oras.
Kailangan ko ng mas mabilis na sasakyan.
Oh my God. Tingnan natin kung nandito 'yong susi.
Oh my God.
Mga tanga, iniwan 'yong susi!
Hindi, di ako marunong mag-drive ng tractor.
Shit!
Pag-ikot ko, nando'n 'yong manual, nasa plastic casing pa, sa back seat.
Sabi ko, "Okay."
Habang nasa kandungan ko 'yong manual,
pinasok ko 'yong susi, "Iikot mo 'to, gawin mo 'to," tapos…
Nagnakaw ako
ng tractor.
Putang… ina…
Diyos ko!
Dinrive ko 'yong tractor malapit sa waterfall.
Hinarangan ko 'yong daan.
Ngayon, di na 'ko mahahabol ng mga pulis.
Pucha.
Like…
Nakakabaliw 'to, ha!
Makikita natin na may maliit na kuweba sa likod.
Sa pressure ng tubig, pag hinagis sa ilalim 'yong bike,
itinutulak niya palikod.
At… kung nandiyan pa 'yong bike,
susubukan kong hanapin.
Naglalakad ako sa tubig.
Sobrang lamig no'ng tubig.
At dahil nakakabigla 'yong malamig na tubig,
talagang naging sobrang emosyonal ako.
No'ng moment na 'yon, sobrang bilis ng isip ko.
Hindi logically, pero sobrang bilis.
Naisip ko, "Alam mo? Bahala na."
"Non, je ne regrette rien."
Mania.
Psychosis.
Naging ako 'yon.
Hysterical at broken kang tao.
Wag n'yong hayaan ang sinuman
na abandunahin at maging broken gaya ko.
Sinira ko 'yong buong buhay ko.
Para saan?
Para sa lalaking nakapatay ng tao.
At 'yong pighating 'yon, 'yong pagkawalang 'yon, at stress,
nauwi 'yon
sa psychotic finale na 'yon.
Kailangan kong malaman kung nandito 'yong bike.
Kung may higit pa ba sa 'kin.
Di ako magsisimula ng murder trial para sa bagay na di ko naman nakita.
Nahanap ako sa waterfall, tapos inaresto ako
sa salang contempt of court.
Di ko nahanap 'yong bike.
Pagkatapos, dinala ako sa High Court.
So nakaupo ako do'n, naghihintay na tumestigo.
Iniisip ko,
"Sobrang magagalit at malulungkot sina mama at papa para sa 'kin."
Tumawag 'yong mga pulis.
A, oo.
Sinabi nilang nahanap na nila siya.
Nahaharap siya sa pagkakakulong.
Naano lang ako…
Nagulat ako sa buong sitwasyon.
Di ko kinaya.
Maraming oras ng kabataan niya 'yong nasayang
sa pagkakasunod-sunod ng mga pangyayari.
Masakit 'yon para sa 'kin.
Alam mo naman…
dapat ine-enjoy ang pagkabata.
At…
nasasaktan ako.
Kinabukasan, nag-reconvene ang korte.
May mga nabalitaan akong tsismis kung bakit di siya nagpakita.
May nagsabi, buong gabi siyang nasa selda.
Court!
Sat in the court.
Akala namin, makakakuha kami ng live court case.
Pero ibang-iba 'yong naging takbo.
Sobrang kakaiba.
Ipinapaalam ko ho na may nangyari sa kaso.
Hinihintay ko 'yong guard na dalhin ako para tumestigo.
Sa harap ng korte,
hiniling ng prosecutor na ma-amend 'yong indictment.
My Lord, hinggil sa unang kaso,
sa line 11, burahin ang salitang "murder"
at palitan ng salitang "kill".
Sobrang importante talaga no'n.
Naging unsustainable na 'yong kasong murder.
May utos ho sa akin na maghain ng guilty plea sa unang kaso.
Nakatanggap ako ng telephone call mula sa prosecution.
Kung handang umamin si Mr. McKellar sa salang culpable homicide,
tatanggapin 'yon ng Crown.
Mas mababang krimen ang culpable homicide kesa sa murder.
Katanggap-tanggap ang mga plea na ito sa Crown.
Dahil pinayagan ang plea, ibig sabihin, wala nang trial.
Dapat sana'y lilitisin ang magkambal na Alexander at Robert McKellar
sa salang pagpatay kay Anthony Parsons.
Ngunit ngayon, dito sa High Court,
sa umpisa ng inaasahan na mahabang paglilitis,
umaming guilty si Alexander sa mas mababang kaso na culpable homicide
habang umamin naman si Robert na nakipagtulungan siya kay Alexander
para itago at ilibing ang bangkay.
Ang sabi ng court officials sa 'kin, "Tumanggap ng plea 'yong magkapatid.
"Malaya ka nang umalis.
"Wala kang criminal record dahil sa contempt of court.
"At gusto kang pasalamatan nang sobra ng pamilya Parsons."
-Pumunta ka ba no'ng araw ng hatol? -Oo.
Huling pinto na 'yon na isasara ko.
Diet adjourned para sa sentensiya.
Ang Advocate ng Kamahalan
laban kina Alexander McKellar at Robert McKellar.
Maupo po tayo.
Mula sa kinauupuan ko, kita ko si Sandy.
At sobrang…
overwhelming no'n.
Mr. McConnachie.
May binasang statement 'yong abogado ni Sandy para sa kanya.
Tinatanggap niya na matindi man ang tama,
buhay pa nang mga panahong 'yon si Mr. Parsons.
Ang tanging paliwanag
na kanyang maiaalok ay pawang takot at panic.
Ayon nga sa kanya, masyado siyang duwag para sabihin ang totoo.
Nang makilala niya si Caroline, at magpunta si Caroline sa mga pulis,
tinatanggap niya nang buo na, sa huli,
tama ang ginawa niyang desisyon.
Kung gano'n, Alexander McKellar at Robert McKellar, please tumayo kayo.
Sinabi na ng judge 'yong hatol sa kanila.
Robert McKellar, ang ipapataw ko ngayon na sentensiya sa 'yo
ay pagkakabilanggo ng limang taon at tatlong buwan.
Alexander McKellar, umamin kang guilty ka sa grave at serious crimes.
Hindi siya hinatulan ng murder,
pero buhay ng isang inosente 'yong kinuha niya.
Para sa 'kin, duwag siya at mamamatay-tao.
Alexander McKellar,
papatawan kita ng isang sentensiya na 12 taon pagkakakulong.
'Yon lang.
May kaibigan si Tony Parsons na nagsabing nakatakas sila sa murder.
Mararamdaman mo na kung wala 'yong ebidensiya ni Caroline,
'yong buong katotohanan ng kaso,
'yong malagim na pangyayari, e, siguro hindi naibunyag.
Nai-imagine ko na naramdaman ng pamilya na wala pa ring closure.
Kung iniisip ng mga tao
na kung tumestigo ako, mas matindi ba 'yong magiging sentensiya?
Sa kondisyon ko no'n,
sino'ng nakakaalam?
Kung nagdesisyong manahimik si Caroline Muirhead,
nakalibing pa rin siguro si Mr. Parsons sa estate.
Ginawa niya 'yong tama.
Kailangan mong hangaan 'yong katapangan niya,
pero malamang sobrang bigat no'ng pressure.
Napakatigas mo na lang na tao kung di ka makikisimpatya.
May part ba sa inyo na nakikisimpatya kay Caroline Muirhead?
Wala.
'Yong buong sitwasyon
kung saan hindi niya hinarap 'yong mga bagay
sa paraan na inaasahan sa kanya ng mga tao,
ang nagpapawala, sa tingin ko,
sa kung ano mang simpatya ang nararamdaman ko para sa kanya.
Kung gusto ng criminal justice agencies
na humarap ang mga tao bilang mga witness,
kailangan pa nilang paghusayan ang bawat stage.
Kailangan ng totoong awareness
sa trauma na dinanas ng mga witness.
Wala akong pinagsisisihan sa pag-amin ko.
Ito 'yong nangyari sa 'kin. Kuwento ko 'to.
Sana lang kapulutan ng aral ng mga tao para di nila maulit 'yong pagkakamali ko.
Kasi, grabe, sobrang dami kong pagkakamali.
Sobrang suwerte ko na nagawa kong mag-move on sa buhay.
Lumipat na 'ko sa coast.
Nagawa kong di na uminom at mag-drugs.
May nakakausap na 'kong psychiatrist.
At hinaharap ko na 'yong napakaraming insecurity
na nagtulak sa 'kin sa vulnerable relationship na 'yon.
Three, two, one, smile!
Mas maayos na 'yong relationship ko sa pamilya ko.
May nakilala akong bago,
na sobrang buti.
Pag mahal mo ang sarili mo,
makaka-attract ka ng healthy love.
Patuloy ka lang na mag-improve.
At 'yon na.
Buti naman.
-Tapos na. -Tapos na, Caroline.
TUMANGGI ANG POLICE SCOTLAND AT VICTIM SUPPORT SCOTLAND
NA MAGING BAHAGI NG SERIES NA ITO
NAGHAIN NG MARAMING REKLAMO SI CAROLINE LABAN SA POLICE SCOTLAND
MATAPOS ANG LIMANG TAONG IMBESTIGASYON, MARAMI RITO AY HINDI KINATIGAN
PATULOY NILANG IGINIGIIT NA NAG-ALOK SILA NG ANGKOP NA SUPORTA KAY CAROLINE
KUNG IKAW MAN O ANG IYONG KAKILALA AY NAHIHIRAPAN SA KANILANG MENTAL HEALTH,
AVAILABLE ANG IMPORMASYON AT RESOURCES SA WANNATALKABOUTIT.COM
Nagsalin ng Subtitle: Lawrence Arot ES SA WANNATALKABOUTIT.COM