WEBVTT

00:09.920 --> 00:12.000
เวลา 13:45 น.

00:12.080 --> 00:17.120
วันพุธที่ 30 ธันวาคม

00:20.280 --> 00:25.480
คุณถูกจับกุมฐานต้องสงสัย
ตามมาตรา 3 พ.ร.บ.จราจร ปี 1988

00:26.360 --> 00:28.280
แม่ฉันถามว่า "มีอะไรคืบหน้าไหม"

00:28.360 --> 00:29.520
ไม่มี

00:29.600 --> 00:31.840
เราสองคนนั่งเฉยอยู่ในครัว

00:32.760 --> 00:35.720
คอยเฝ้าโทรศัพท์ เฝ้าบ้าน รอตำรวจโทรมา

00:37.680 --> 00:39.640
ในฐานะอัยการหัวหน้าแผนกคดีฆาตกรรม

00:39.720 --> 00:43.000
ผมทราบเรื่องทุกคดีฆาตกรรม
และการเสียชีวิตที่น่าสงสัย

00:43.080 --> 00:44.520
ที่เกิดขึ้นทั่วสกอตแลนด์

00:45.200 --> 00:49.720
มีการทุ่มเททรัพยากรมหาศาล
ในการตามหาโทนี่ พาร์สันส์

00:50.320 --> 00:53.160
แต่กลับไม่พบร่องรอยของเขาที่ไหนเลย

00:54.040 --> 00:58.160
หมอมิวร์เฮดออกมาให้ปากคำ
คือเบาะแสแรกที่ตำรวจได้รับในรอบหลายปี

00:59.200 --> 01:02.200
ผมก็เลยสั่งให้ตำรวจเข้าจับกุมพี่น้องแมคเคลลาร์

01:03.840 --> 01:05.600
ตำรวจติดอาวุธ อย่าขยับ

01:06.920 --> 01:09.280
หลายคนเริ่มทักข้อความส่วนตัวมาในเฟซบุ๊ก

01:09.360 --> 01:12.280
บอกว่า "ตายแล้ว
เกิดอะไรขึ้นกับคู่แฝด พวกเขาโอเคหรือเปล่า"

01:12.360 --> 01:13.920
- ยกมือขึ้น
- หมอบลงกับพื้น

01:14.000 --> 01:16.360
คู่แฝดถูกเจ้าหน้าที่ใส่หัวโม่งควบคุมตัว

01:16.440 --> 01:18.320
ไปสอบปากคำที่สถานีตำรวจ

01:18.400 --> 01:19.240
คุณชื่ออะไร

01:19.320 --> 01:20.920
อเล็กซานเดอร์ การ์ดเนอร์ แมคเคลลาร์

01:22.080 --> 01:23.120
อายุเท่าไหร่

01:23.800 --> 01:24.640
ยี่สิบเก้า

01:24.720 --> 01:26.560
ฉันก็คิดว่า "มันยังไม่สายเกินไป"

01:26.640 --> 01:29.320
"ถ้าคุณไปสารภาพ คุณก็ยังทำสิ่งที่ถูกต้องได้

01:29.400 --> 01:31.120
แล้วเรื่องเลวร้ายนี้ก็จะจบลง"

01:31.200 --> 01:33.120
ทำอาชีพอะไรครับ อาชีพอิสระเหรอ

01:33.200 --> 01:36.040
ชาวไร่ครับ ทำทุกอย่างที่เกี่ยวกับไร่

01:36.120 --> 01:36.960
โอเค

01:37.040 --> 01:39.080
คุณไม่ได้แสดงน้ำใจกับชายคนนั้น

01:39.160 --> 01:40.800
แต่คุณแสดงน้ำใจตอนนี้ได้

01:40.880 --> 01:43.160
มันอาจจะมาช้า แต่มาช้าก็ยังดีกว่าไม่มา

01:43.240 --> 01:45.520
คุณจะถูกสอบปากคำ
ถึงส่วนเกี่ยวข้องในความผิด

01:45.600 --> 01:48.040
ตามมาตราสามเอ พ.ร.บ. จราจร ปี 1988

01:48.120 --> 01:50.400
นั่นคือการทำให้ผู้อื่นถึงแก่ความตาย

01:50.480 --> 01:53.960
ระหว่างขับขี่ยานพาหนะโดยไม่พร้อม
เพราะมึนเมาสุราหรือยาเสพติด

01:54.040 --> 01:58.640
เราเข้าใจว่าเขาเล่าเรื่องที่เกิดขึ้น
ตามความจริงให้หมอมิวร์เฮดฟัง

01:58.720 --> 02:01.680
ดังนั้นก็มีโอกาสที่เขาอาจจะบอกตำรวจ

02:01.760 --> 02:05.400
คุณไม่จำเป็นต้องตอบ
แต่ถ้าตอบ คำตอบของคุณจะถูกบันทึกเสียง

02:05.480 --> 02:08.080
จดบันทึก และอาจใช้เป็นหลักฐานได้
เข้าใจใช่ไหมครับ

02:08.160 --> 02:09.000
ครับ

02:10.560 --> 02:12.720
สายสืบสองนายมาที่หน้าประตูบ้านพ่อแม่ฉัน

02:14.200 --> 02:16.800
เขาบอกว่า "เราต้องนั่งคุยกันครับ"

02:19.160 --> 02:22.160
ฉันสังหรณ์ใจอย่างแรงว่าเกิดเหตุผิดพลาดขึ้น

02:22.240 --> 02:26.000
คุณเคยประสบอุบัติเหตุกับผู้ขับขี่จักรยานใช่หรือไม่

02:26.080 --> 02:27.320
ขอไม่ตอบครับ

02:27.400 --> 02:30.200
คุณเคยมีส่วนในความผิดอาญา
แล้วทำการกลบเกลื่อนหรือไม่

02:30.280 --> 02:31.320
ขอไม่ตอบครับ

02:32.000 --> 02:34.200
ช่วยบอกได้ไหมว่าคุณทำอะไร

02:34.280 --> 02:38.480
เมื่อคืนวันศุกร์ที่ 29 กันยายน ปี 2017

02:38.560 --> 02:39.600
ขอไม่ตอบครับ

02:39.680 --> 02:43.600
แคโรไลน์ มิวร์เฮดบอกเราว่า
แซนดี้เล่าว่าเขาชนนายพาร์สันส์ล้ม

02:43.680 --> 02:45.280
แล้วเขาก็ถูกฝังไว้ที่ไร่

02:45.360 --> 02:47.480
รู้ไหมว่าแอนโทนี่ พาร์สันส์อยู่ที่ไหน

02:49.320 --> 02:53.880
แต่ถ้ายังค้นหาและเก็บกู้ศพโทนี่ พาร์สันส์ไม่ได้

02:53.960 --> 02:56.560
ก็ไม่มีอะไรบ่งบอกได้เลย

02:56.640 --> 02:58.640
ว่าคำให้การนั้นเป็นความจริง

02:58.720 --> 03:00.520
คุณเคยเจอแอนโทนี่ พาร์สันส์หรือไม่

03:00.600 --> 03:01.920
ขอไม่ตอบครับ

03:02.000 --> 03:04.000
คุณเป็นคนสุดท้ายที่ได้เจอเขาเป็นๆ ใช่หรือไม่

03:04.080 --> 03:05.240
ขอไม่ตอบครับ

03:05.320 --> 03:08.760
ณ ตอนนั้น เราไม่มีมูลเหตุ
ให้ตั้งข้อหากับทั้งสองคนเลย

03:10.520 --> 03:13.560
สายสืบบอกว่า "เราไม่มีหลักฐานพอที่จะคุมตัว
ต้องปล่อยพวกเขาไป"

03:15.600 --> 03:17.600
แล้วสมองฉันก็คิดเลย

03:18.640 --> 03:19.480
"ฉิบหายแล้ว"

03:21.200 --> 03:23.840
แล้วตำรวจก็บอกว่า
"ไม่ต้องกลัว เราไม่ได้เปิดเผยชื่อคุณ"

03:23.920 --> 03:26.560
แล้วฉันก็คิด "เขาจะคิดว่าเป็นใครได้อีกล่ะ"

03:27.920 --> 03:31.040
"เราปิดล้อมไร่ไว้แล้ว
คู่แฝดจะไม่สามารถกลับเข้าไปได้"

03:31.120 --> 03:32.440
ฉันก็ถาม "แล้วเขาจะไปไหนได้"

03:33.040 --> 03:34.600
"นั่นไม่ใช่เรื่องของคุณ แคโรไลน์"

03:35.200 --> 03:37.640
แต่มันใช่เรื่องของฉันแน่
เพราะเขาจะต้องติดต่อมาหาฉัน

03:37.720 --> 03:40.240
ถ้าคุณปล่อยตัวเขา เขาติดต่อมาแน่

03:40.320 --> 03:43.560
"งั้นคุณก็บอกเขาไป คุณได้ข่าวว่าเขาถูกจับ

03:43.640 --> 03:45.880
บอกเขาว่าคุณติดงาน ไม่อยากเจอเขา"

03:46.880 --> 03:49.720
เขาไม่เชื่อหรอก
ฉันบอกเขาไปว่าฉันอยากแต่งงานกับเขานะ

03:49.800 --> 03:51.640
ฉันถาม "ถ้าเขามาบ้านพ่อแม่ฉันจะทำยังไง"

03:51.720 --> 03:54.240
"งั้นคุณก็แจ้งตำรวจ"
ตอนนั้นก็สายไปหน่อยแล้วไหม

03:55.200 --> 03:57.760
การคุ้มครองพยานอยู่ที่การประเมินความเสี่ยง

03:57.840 --> 04:01.800
ระดับของภัยคุกคามจากบุคคลนั้นๆ

04:01.880 --> 04:03.960
คดีนี้ไม่ได้ร้ายแรง ไม่ใช่แก๊งอาชญากรรม

04:04.040 --> 04:07.080
ที่กำลังจะไปยิงแก๊งคู่แข่ง

04:08.520 --> 04:11.800
ตำรวจแนะนำให้หมอมิวร์เฮดอยู่กับพ่อแม่ไว้

04:11.880 --> 04:15.480
แล้วแจ้งตำรวจถ้าได้รับการติดต่อ
จากพี่น้องแมคเคลลาร์

04:16.480 --> 04:21.960
ตำรวจรู้สึกว่าแค่นั้นก็เพียงพอแล้ว
ที่จะรับรองความปลอดภัยให้เธอในสถานการณ์นั้น

04:23.640 --> 04:26.120
แคโรไลน์บอกว่า "ตายแล้ว
แม่ต้องติดสัญญาณเตือนภัยที่บ้าน"

04:26.200 --> 04:28.640
"แม่ต้องล็อกประตู ล็อกหน้าต่าง"

04:28.720 --> 04:30.400
เธอสติแตกไปเลย

04:30.480 --> 04:31.520
เธอตื่นกลัว

04:33.240 --> 04:35.720
จะมีอะไรห้าม
ไม่ให้เขามาหน้าประตูบ้านพ่อแม่ฉันได้

04:37.200 --> 04:38.320
เขาคิดอะไร

04:39.080 --> 04:40.400
เขาคิดว่าฉันทำหรือเปล่า

04:40.480 --> 04:42.080
ตำรวจบอกอะไรเขาบ้าง

04:44.280 --> 04:45.400
เขาจะทำร้ายฉันไหม

04:47.640 --> 04:50.640
ชายคนนี้ฝึกการฆ่าแบบมืออาชีพมา

04:51.600 --> 04:53.880
ฉันเลยรู้สึกกลัวมากๆ

04:56.600 --> 05:00.600
(ว่าที่เจ้าสาวของฆาตกร)

05:06.160 --> 05:09.920
ตำรวจได้ปากคำจากหมอมิวร์เฮด
ว่าเธอทิ้งกระป๋องเรดบูลไว้

05:10.000 --> 05:13.320
ณ จุดที่แซนดี้ แมคเคลลาร์บอกว่าได้ฝังศพไว้

05:14.600 --> 05:17.640
เราก็เลยไปตามทางที่หมอมิวร์เฮดบอก

05:18.280 --> 05:21.960
เราขับรถเข้าไปในไร่บนทางขรุขระ

05:22.920 --> 05:25.840
ข้ามลำธารตื้น ขึ้นไปบนเนินเขา

05:25.920 --> 05:27.760
ที่นั่นห่างไกลเมืองมากๆ

05:27.840 --> 05:31.200
ตำรวจคอยแจ้งความคืบหน้าให้เรา
ระหว่างดำเนินการเลย

05:33.840 --> 05:37.360
สิ่งแรกที่ตำรวจทำคือตรวจค้นบริเวณนั้น

05:37.440 --> 05:39.400
เพื่อหากระป๋องเรดบูล

05:39.480 --> 05:41.200
แล้วมันก็อยู่ตรงนั้นพอดี

05:50.240 --> 05:54.920
ถ้าศพโทนี่ พาร์สันส์
ไม่ได้อยู่ใต้หรือใกล้กระป๋องเรดบูล

05:57.240 --> 06:00.920
โอกาสที่เราจะหาเจอก็แทบจะเป็นศูนย์

06:01.000 --> 06:03.440
เราไม่มีทางค้นทั่วทั้งไร่ได้

06:03.520 --> 06:05.520
ถ้าเราหาศพไม่เจอ เราก็ไม่มีรูปคดี

06:05.600 --> 06:09.680
ไม่มีมูลเหตุให้จับกุมพี่น้องแมคเคลลาร์
และสอบปากคำซ้ำอีกครั้ง

06:12.560 --> 06:15.560
ฉันบอกแม่ว่าจะไปนอนบ้านเพื่อน แต่ฉันโกหก

06:18.400 --> 06:21.600
ฉันไม่อยากให้เพื่อนเสี่ยงอันตราย
หรือเสี่ยงภัยใดๆ

06:24.640 --> 06:26.680
ฉันกลับห้องตัวเองเพราะฉันอยากอยู่คนเดียว

06:28.360 --> 06:30.880
ตอนกลับมาถึง ก็มีพัสดุส่งมาถึงฉัน

06:32.680 --> 06:34.120
ฉันรู้ว่ามันคือสิ่งเดียวเท่านั้น

06:35.160 --> 06:40.120
ในกล่องนั้นคือชุดเจ้าสาว
ที่ฉันกับแม่เขาสั่งออนไลน์มา

06:40.720 --> 06:41.800
สวยหรูเลยล่ะ

06:43.320 --> 06:44.360
ฉันคิดเลย "รู้อะไรไหม"

06:46.040 --> 06:47.440
"ช่างมัน ลองใส่ก็ได้"

06:57.600 --> 06:58.600
ใหญ่ไป

07:05.760 --> 07:06.600
เอาเถอะ

07:06.680 --> 07:08.080
แล้วฉันก็กำลังดิ่ง

07:08.680 --> 07:10.920
ฉันว่าด้วยความคิดที่…

07:12.120 --> 07:13.160
น่าสมเพช

07:13.760 --> 07:15.480
ฉันอยากลองดูว่าจะรู้สึกยังไง…

07:17.160 --> 07:18.080
ที่ได้ใส่ชุดนั้น

07:18.600 --> 07:19.880
ถึงมันจะฟังดูโง่ก็เถอะ

07:24.760 --> 07:27.520
เราจะมีบางเวลาที่คิดว่า

07:27.600 --> 07:30.080
"มันจะมีเส้นเวลาคู่ขนานไหมนะ

07:30.160 --> 07:32.840
มันจะเป็นยังไง จะเกิดอะไรขึ้นบ้าง"

07:34.040 --> 07:36.560
ถึงแม้เราจะรู้ว่ามันไม่ใช่ความจริง
แต่เราก็ชอบฝันกลางวัน

07:36.640 --> 07:38.880
เพราะในช่วงแค่ไม่กี่นาทีนั้น

07:38.960 --> 07:41.160
มันพาเราไปอยู่ในที่ที่ดีกว่า มีความสุขกว่า

07:50.960 --> 07:53.440
อยู่ๆ ก็มีข้อความเด้งขึ้นมาในอินบ็อกซ์

07:54.480 --> 07:55.680
(ไง แคโรไลน์ โรเบิร์ตกับแซนดี้…)

07:55.760 --> 07:57.920
จากเพื่อนของโรเบิร์ตกับแซนดี้

07:58.000 --> 07:59.040
คลิกเข้าไป

07:59.640 --> 08:03.600
ข้อความบอกว่า "ไง แคโรไลน์
โรเบิร์ตกับแซนดี้อยู่กับผมนะ"

08:03.680 --> 08:06.440
"เขามาค้างบ้านผมกับครอบครัว
จากกลาสโกว์ชั่วโมงเดียวถึง"

08:08.120 --> 08:11.240
เขาเห็นว่าฉันอ่านข้อความแล้ว
"ฉิบหายๆ ซวยแล้ว"

08:11.320 --> 08:14.400
เขาเล่นโทรศัพท์เวลาเดียวกับฉันพอดี

08:16.600 --> 08:18.080
แล้วเขาก็รอให้เราตอบ

08:18.840 --> 08:20.600
ถ้าฉันไม่รีบตอบทันที

08:21.200 --> 08:23.560
แล้วรีบบอกว่า "คิดถึงนะ รักนะ"

08:23.640 --> 08:26.720
มันจะเห็นชัดเลย ว่าฉันคือคนที่หักหลังเขา

08:33.480 --> 08:37.320
(ตายแล้ว ฉันเป็นห่วงทั้งสองคนจัง
ฝากบอกแซนดี้ด้วยว่าคิดถึง)

08:37.400 --> 08:38.760
(ซ่อนหมายเลข)

08:38.840 --> 08:41.160
ไม่ทันไรโทรศัพท์ก็ดัง

08:41.240 --> 08:44.400
เขาจะรู้ว่าโทรศัพท์ดังอยู่ในมือฉัน

08:45.240 --> 08:46.440
เราต้องรับสาย

08:47.320 --> 08:48.520
เราก็คิดเลย…

08:49.600 --> 08:50.720
"เวรแล้ว"

08:50.800 --> 08:51.680
"ฮัลโหล"

08:54.000 --> 08:58.280
ฉันบอกว่า "ฟังนะ ฉันได้ข้อความจากเพื่อน
บอกว่าคุณถูกจับ"

08:58.360 --> 08:59.880
"เกิดเรื่องอะไรขึ้น"

08:59.960 --> 09:03.000
"แคโรไลน์ ผมพยายามติดต่อคุณแทบตาย
ผมเป็นห่วงคุณมากเลย"

09:04.200 --> 09:07.000
เขาบอกว่า
"ผมว่าเราโดนเฝ้าระวังมานานแล้วล่ะ"

09:07.080 --> 09:10.480
"โรเบิร์ตต้องเผลอปากสว่างตอนเมาแน่"

09:11.120 --> 09:15.200
"แต่ยังไงซะ ผมกับโรเบิร์ตก็ให้การว่า
'ขอไม่ตอบ' เราปลอดภัยดี"

09:15.280 --> 09:18.600
ฉันก็เลยเริ่มจะมีความหวังว่า

09:18.680 --> 09:21.040
ตำรวจอาจจะไม่ได้บอกชื่อฉันจริงๆ

09:23.240 --> 09:25.800
เว้นแต่ว่าเขากำลังเล่นเกมชั่วร้าย โรคจิตอยู่

09:26.440 --> 09:28.480
เขาไม่มีทางรู้ว่าฉันเป็นคนไปแจ้งตำรวจ

09:29.680 --> 09:32.360
เขาบอกว่า "คุณมีห้องที่กลาสโกว์"

09:32.440 --> 09:35.240
แล้วเขาก็ถามว่า "เราไปหาได้ตอนไหน"

09:35.320 --> 09:37.920
ฉันตัดสินใจไปแล้วว่าไม่อยากติดต่อกับเขาอีก

09:38.000 --> 09:39.040
สมองฉัน…

09:39.840 --> 09:41.400
ขัดแย้งกันอยู่สองทาง

09:41.480 --> 09:43.960
ฉันคิดถึงเขา ฉันอยากรู้ว่าเขาโอเคไหม

09:44.040 --> 09:46.680
แต่อีกทาง ชวนเขามาที่ห้องก็แปลว่า

09:46.760 --> 09:49.080
ฉันพาตัวเองไปอยู่ในสถานการณ์ล่อแหลมมากๆ

09:51.160 --> 09:53.160
แต่ถึงมันจะฟังดูบ้า

09:53.840 --> 09:54.880
ฉันก็ตอบตกลง

10:07.320 --> 10:11.400
ตอนยืนอยู่หลังประตูก็คิดว่า
"นี่คงเป็นวิธีที่ปลอดภัยที่สุด

10:11.480 --> 10:13.400
หรือไม่ก็เป็นเรื่องโง่ที่สุดที่ฉันเคยทำ"

10:13.480 --> 10:16.720
"เรื่องวู่วามที่อันตรายที่สุดที่ฉันเคยทำเลย"

10:18.680 --> 10:22.320
มีผู้ชายสูง 190 สองคนเดินมาจากทางเดินเล็กๆ

10:22.400 --> 10:24.080
กำลังมองเข้ามาในตาแมว

10:28.840 --> 10:31.360
ฉันจำได้ว่าคิดว่า "ทำหน้าดีใจไว้"

10:31.440 --> 10:33.800
"เพราะเราดีใจที่ได้เจอเขา"

10:33.880 --> 10:38.920
เพราะเขาเพิ่งถูกจับ แล้วถูกปล่อยตัว
เราต้องดีใจสุดๆ ที่เขาไม่โดนคุมตัวไว้

10:39.000 --> 10:40.040
โล่งใจสุดๆ"

10:40.120 --> 10:44.280
"กอดเขา ทำตัวอบอุ่นกับเขา
หัวเราะกับเขา ปลอบเขา"

10:44.360 --> 10:45.760
"ไม่งั้นเราซวยแน่"

10:51.160 --> 10:52.680
ภาษากายบ่งบอกได้หลายอย่าง

10:52.760 --> 10:55.440
แล้วเขาก็ดูโล่งใจจริงๆ ที่ได้เจอฉัน

10:59.480 --> 11:00.840
ณ วินาทีนั้น

11:00.920 --> 11:03.520
ฉันรู้สึกว่าตำรวจเลิกตามแล้ว

11:03.600 --> 11:05.000
เราก็เลยคิดว่า

11:06.720 --> 11:09.560
"ดีแล้ว นี่แหละโอเคแล้ว
นี่แหละดี มันไม่ใช่เรื่องแย่"

11:10.240 --> 11:11.720
แต่เราก็คิดด้วยว่า

11:12.240 --> 11:13.640
"ฉันต้องรอบคอบเข้าไว้

11:13.720 --> 11:16.240
แล้ววางแผนในหัวว่าจะเอาตัวรอดยังไง"

11:18.760 --> 11:19.760
(เสียง ดังสุด)

11:25.920 --> 11:28.040
ฉันต้องทำให้พวกเขาสบายใจเข้าไว้

11:28.120 --> 11:30.480
เท่าที่ทำได้จนกว่าตำรวจจะเจอศพ

11:30.560 --> 11:33.720
เอาล่ะ เปิดเพลง ส่งเหล้า ส่งบุหรี่

11:33.800 --> 11:34.880
จัดปาร์ตี้เลย

11:35.600 --> 11:38.720
เราเสพยา เราดื่มเหล้า
แล้วยาและแอลกอฮอล์ก็…

11:38.800 --> 11:40.720
ทำให้เราเปลี่ยนเป็นอีกคนได้

11:42.680 --> 11:45.120
ตลอดเวลานั้น เขาไม่รู้เลยว่าฉันคือคนที่

11:45.200 --> 11:47.600
ทำให้ตำรวจไปจับเขาตั้งแต่แรก

11:48.520 --> 11:50.480
คมมีดจ่อชีวิตเราอยู่จริงๆ เลย

11:51.560 --> 11:53.560
ฉันไม่รู้จริงๆ ว่ามันต้องใช้เวลานานแค่ไหน

11:53.640 --> 11:57.760
แล้วฉันก็เริ่มแตกตื่นว่าจริงๆ แซนดี้อาจจะบอกผิด

11:57.840 --> 11:59.960
ถ้าเขาไม่อยู่ตรงนั้นล่ะ

12:00.040 --> 12:03.200
ถ้าบางที ตำรวจค้นแล้วไม่เจอล่ะ

12:04.320 --> 12:06.800
ขอร้องล่ะ พระเจ้า ให้ศพอยู่ตรงนั้นที

12:14.640 --> 12:19.040
ฉันได้รับสายจากเจ้าหน้าที่สืบสวนอาวุโสในคดีนี้

12:19.720 --> 12:24.520
เขาได้เบาะแสจากพยานที่อาจจะรู้ว่า

12:24.600 --> 12:28.320
นักขี่จักรยานที่หายตัวไป นายพาร์สันส์อยู่ที่ไหน

12:30.360 --> 12:31.880
ฉันถูกเชิญให้ติดตามไปด้วย

12:31.960 --> 12:35.280
เพื่อไปดูว่ามีเบาะแสจากดินหรือพืชพรรณ

12:35.360 --> 12:37.200
ที่อาจสนับสนุนคำให้การของพยานรายนี้ไหม

12:37.760 --> 12:41.280
อดีตผู้ป่วยที่หายจากมะเร็ง โทนี่ พาร์สันส์
ได้เดินทางข้ามฟากสกอตแลนด์

12:41.360 --> 12:44.000
ในการขี่จักรยานเพื่อการกุศล
ระยะทางกว่า 160 กิโลเมตร

12:44.080 --> 12:47.800
ทุกคนจำได้จากข่าวเมื่อไม่กี่ปีก่อน

12:47.880 --> 12:53.360
นายพาร์สันส์ขี่จักรยานการกุศล
จากฟอร์ตวิลเลียมถึงทิลลิคูทรี

12:53.440 --> 12:55.600
แล้วเขาก็หายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย

12:55.680 --> 12:58.080
ที่นี่ เมื่อเดือนกันยายน ปี 2017

12:58.160 --> 13:01.360
อดีตทหารเรือนายนี้ผ่านเข้ามาในกล้องวงจรปิด

13:01.440 --> 13:03.440
ขณะท่องไปในถนนชนบท

13:07.080 --> 13:09.200
ตอนเราเดินค้นบริเวณนั้น

13:09.280 --> 13:13.080
ฉันก็เห็นว่ามีบริเวณหนึ่งที่ไม่มีพืชขึ้น

13:15.360 --> 13:18.240
สิ่งที่เราเจอก็คือพีทเก่าๆ

13:18.320 --> 13:19.840
พีทที่ไม่จับตัว อ่อนยวบ

13:19.920 --> 13:22.360
มันอยู่ใกล้พื้นผิวดินมากๆ

13:22.440 --> 13:25.800
แปลว่าบริเวณนี้เพิ่งถูกขุดไม่นาน

13:27.880 --> 13:31.320
นี่คือจุดที่อาจจะมีศพนายพาร์สันส์

13:33.160 --> 13:36.440
ในขั้นตอนนั้น เราต้องจัดตั้งทีมนิติเวช

13:38.480 --> 13:42.880
ก็จะต้องมีคนขับรถขุดดินที่มีความชำนาญ

13:42.960 --> 13:45.480
นักนิติโบราณคดีที่มีความชำนาญ

13:45.560 --> 13:47.640
นักนิติมานุษยวิทยา

13:49.280 --> 13:52.440
การขุดศพไม่ใช่สิ่งที่จะทำได้โดยเร็ว

13:52.520 --> 13:57.440
เราต้องทำอย่างระมัดระวังและประณีตมากๆ

13:57.520 --> 14:00.080
เหมือนที่นักโบราณคดีวิทยาทำ
ในแหล่งขุดวัตถุโบราณเลย

14:01.680 --> 14:04.280
ออคเอสเตทเป็นพื้นที่กันดารสูง

14:04.360 --> 14:06.280
แล้วตอนนั้นก็เป็นช่วงหนาวสุดของฤดูหนาว

14:06.360 --> 14:09.240
เห็นชัดเลยว่านี่คือสิ่งที่จะต้องใช้เวลาระยะหนึ่ง

14:11.680 --> 14:14.080
หลายวันผ่านไปที่รอให้พบชายคนนั้น

14:15.440 --> 14:19.800
อากาศหนาวมาก
จนคลองนอกหน้าต่างหน้าตึกเป็นน้ำแข็ง

14:19.880 --> 14:22.800
ทุกคนเลยพยายามอยู่แต่ในบ้าน หาที่อุ่นๆ

14:24.240 --> 14:27.240
เราอยู่กับฆาตกร นอนกับฆาตกร

14:27.320 --> 14:31.880
เรากินมื้อค่ำกับฆาตกร
ฆาตกรที่คิดว่าเราอยู่ฝั่งเดียวกับเขา

14:31.960 --> 14:33.440
แต่เรากลับทรยศเขา

14:33.520 --> 14:37.000
การค้นหานักขี่จักรยาน
ที่หายสาบสูญไปเมื่อกว่าสามปีก่อน

14:37.080 --> 14:38.840
ยังคงดำเนินต่อไปในไฮแลนด์

14:38.920 --> 14:42.440
ฉันเองก็สัมผัสได้ว่าพวกเขากลัว
ว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับตัวเอง

14:42.520 --> 14:44.280
ทุกอย่างกำลังตึงเครียด

14:44.360 --> 14:46.440
ตำรวจกล่าวว่าการสืบสวนยังดำเนินต่อไป

14:46.520 --> 14:50.640
และได้ขอร้องอีกครั้ง
ให้ผู้ที่ทราบเบาะแสออกมาให้ปากคำ

14:50.720 --> 14:53.120
ทุกครั้งที่โทรศัพท์เขาดัง เราก็จะสะดุ้ง

14:53.200 --> 14:56.560
ฉันไม่รู้ว่าจะเป็นครั้งไหน
ที่จะมีคนส่งข้อความมาบอกว่า "แคโรไลน์ทำ"

14:56.640 --> 14:57.600
มันเหนื่อยมาก

15:00.600 --> 15:03.400
ถึงจุดหนึ่ง
โรเบิร์ตก็บอกว่าเขามีเรื่องจะคุยกับฉัน

15:03.480 --> 15:05.960
ฉันก็คิด "เขาจะคุยเรื่องอะไรกัน"

15:06.720 --> 15:11.120
เขาทำหน้าเศร้าแล้วก็ว่างเปล่ามากๆ

15:17.840 --> 15:21.280
เขาบอกว่า "แคโรไลน์
ผมไม่รู้ว่าแซนดี้บอกอะไรคุณ"

15:25.840 --> 15:28.520
"แต่คุณต้องเข้าใจนะ ตอนเราชนผู้ชายคนนั้น

15:30.320 --> 15:32.120
มันเกิดขึ้นเร็วมาก

15:32.200 --> 15:33.640
เขาลอยข้ามรถไปเลย"

15:35.400 --> 15:38.120
"เราลงจากรถ แล้วตอนเราเดินไปดูเขา

15:39.080 --> 15:40.120
เขายังไม่ตาย"

15:41.600 --> 15:43.840
ฉันนึกว่าเขาตายตอนชนทันที

15:44.520 --> 15:45.560
ฉิบหาย

15:50.280 --> 15:54.040
เขาเล่าเหมือนอยากจะปลดภาระที่ตัวเองแบกไว้

15:55.440 --> 15:59.440
โรเบิร์ตบอกว่าเขาย้ายโทนี่
ไปไว้ข้างถนนพร้อมจักรยาน

16:00.160 --> 16:02.360
ส่วนพวกเขาจะไปเปลี่ยนรถแล้วกลับมา

16:02.440 --> 16:06.600
ฉันเลยถามว่า "โรเบิร์ต
งั้นคุณทิ้งเขาไว้ข้างถนนคนเดียวเหรอ"

16:07.800 --> 16:08.960
เขาก็บอก "ก็ใช่น่ะสิ"

16:11.600 --> 16:15.320
ความคิดที่ชายคนนั้นกำลังเจ็บปวดทรมาน

16:16.280 --> 16:18.720
แล้วคุณไปซ่อนเขาไม่ให้รถผ่านมาเห็น

16:18.800 --> 16:21.400
ที่อาจจะมีใครลงมาช่วยเขา ช่วยชีวิตเขาได้

16:21.480 --> 16:25.520
นั่นคือการกระทำที่โหดร้ายต่อผู้อื่น
โดยไม่จำเป็นเลย

16:28.240 --> 16:30.960
ถ้าคุณเรียกรถพยาบาล
แล้วเขาตายก่อนรถพยาบาลมาถึง

16:31.040 --> 16:32.480
อย่างน้อยคุณก็พยายาม

16:35.200 --> 16:37.320
เขาบอกว่า "เรากลับบ้าน

16:37.400 --> 16:38.720
เปลี่ยนรถ

16:38.800 --> 16:40.440
เอาซิมการ์ดไปทิ้ง

16:42.800 --> 16:44.520
เปลี่ยนเสื้อผ้า

16:46.520 --> 16:47.560
ใส่ถุงมือ"

16:49.840 --> 16:50.840
"เรากลับไปที่นั่น

16:50.920 --> 16:52.840
เขาก็ยังไม่ตาย

16:52.920 --> 16:55.440
แต่กำลังอ่อนแรง สติเลือนราง"

16:56.360 --> 16:59.440
ทั้งคู่บรรจงเก็บเขาใส่ผ้าใบ แล้วขับรถพากลับไป

16:59.520 --> 17:02.000
แล้วเก็บเขาไว้ในบริเวณป่าจนข้ามคืน

17:02.080 --> 17:05.040
แล้วรถคันเดียวกันนั้น
ก็ถูกลูกค้าจัดทริปล่าสัตว์เอาไปใช้ในวันรุ่งขึ้น

17:15.040 --> 17:17.680
แล้วพวกเขาค่อยฝังโทนี่ พาร์สันส์
ตอนลูกค้ากลับไปแล้ว

17:19.080 --> 17:21.000
การชนจะเป็นอุบัติเหตุหรือไม่

17:21.080 --> 17:25.040
แต่การกระทำตอนนั้น หลังจากนั้น
มันไม่ใช่อุบัติเหตุอีกแล้ว

17:25.120 --> 17:28.960
พวกเขามีวิธีการ มีการวางแผนอย่างดี

17:29.040 --> 17:33.000
ในหัวฉัน นี่ไม่ใช่การชนแล้วหนีแล้ว

17:34.440 --> 17:35.480
นี่มัน…

17:36.120 --> 17:37.200
อาจเป็นฆาตกรรมได้เลย

17:41.680 --> 17:42.920
ต่อมาในคืนนั้น

17:43.000 --> 17:44.240
แซนดี้นั่งอยู่

17:44.320 --> 17:47.360
แล้วเขาก็เริ่มพูดไปเรื่อย สูบบุหรี่

17:47.440 --> 17:50.240
ชัดเลยว่าในความทรงจำเขา
เขากำลังครุ่นคิดเรื่องต่างๆ

17:50.320 --> 17:53.560
แล้วเขาก็เปิดเผยเรื่องคดีนี้มากๆ

17:56.400 --> 18:00.400
ฉันคิดขึ้นมาได้ว่า
ถ้าฉันอัดเสียงบางเรื่องที่แซนดี้พูดได้

18:00.480 --> 18:02.320
ฉันก็จะช่วยตำรวจได้

18:02.400 --> 18:04.840
แล้วฉันก็อาจจะอัดเสียงคำสารภาพได้ด้วย

18:06.240 --> 18:08.040
เรื่องนี้จะได้จบ สิ้นสุดสักที

18:09.560 --> 18:14.080
ฉันเปิดเว็บหมากรุก เล่นไป
แต่ทางซ้ายมีโปรแกรม "อัดเสียง"

18:14.160 --> 18:17.000
เขาจะไม่รู้เลยถ้าฉันกดปุ่มอัดเสียง

18:19.400 --> 18:22.440
ฉันเล่นเกมหมากรุก โดยที่อัดเสียงไปด้วย

18:25.880 --> 18:28.640
เรื่องที่ฉันคิดว่าคุณออกจะแปลกๆ นะ แซนดี้ คือ…

18:28.720 --> 18:33.080
ในแง่หนึ่ง คุณก็เห็นใจคนอื่น
รักคนอื่น เป็นมิตร อ่อนโยนมากๆ

18:34.200 --> 18:35.240
ฉันนึกภาพไม่ออกเลย

18:36.640 --> 18:39.120
แต่พอได้เห็นคุณตอนเมา ตอนอะไรต่างๆ

18:40.120 --> 18:41.360
ฉันเห็นภาพเลยว่าพวกคุณทำ

18:43.080 --> 18:44.000
ไม่รู้สิ

18:44.520 --> 18:46.320
ผมไม่รู้อะไรอีกแล้ว

18:46.840 --> 18:48.040
มันเสี่ยงมากๆ

18:48.920 --> 18:51.080
เขาอาจจะเข้ามาหาได้ทุกเมื่อ
เอาแขนมากอดเรา

18:51.160 --> 18:52.840
แล้วบอกว่า "ทำอะไร เกมเป็นไงบ้าง"

18:53.560 --> 18:55.600
การที่ตำรวจยังสอบปากคำหลายๆ คน

18:55.680 --> 18:58.120
ยังพยายามแยกทุกคนออกจากกันอยู่

18:59.520 --> 19:01.200
แปลว่ารูปคดีไม่ชัดเจน

19:02.840 --> 19:05.280
เรื่องที่ฉันคิดว่าจะทำให้คุณโดนจับ…

19:07.880 --> 19:09.080
คือความไม่เห็นใจเขาเลย

19:12.520 --> 19:14.080
ให้ตายเถอะ ในนี้ร้อนจัง

19:15.840 --> 19:19.040
ฉันเริ่มคิดแล้ว "นี่มันไม่ได้ผล เขาไม่พูดเลย"

19:19.120 --> 19:21.440
ฉันก็เลยพยายามกดดันเขามากขึ้น

19:21.520 --> 19:23.800
คุณออกไปล่าสัตว์วันรุ่งขึ้น
โดยไม่คิดมากเลยได้ไง

19:25.600 --> 19:26.640
คุณต้องคิดบ้างสิ

19:30.560 --> 19:31.600
ไม่คิดเลยได้ไงกัน

19:35.880 --> 19:37.440
มันต้องเลือกระหว่างชีวิตผมกับเขา

19:39.520 --> 19:40.920
(รุกฆาต
จบเกม)

19:41.000 --> 19:43.600
สมองฉันคิดเลย "ฉันอัดเสียงไว้แล้ว

19:43.680 --> 19:45.040
แต่หยุดได้แล้ว"

19:49.080 --> 19:50.560
ฉันเห็นเขาเดินมา แล้วฉันก็คิด

19:50.640 --> 19:54.200
"ตอนนี้สถานการณ์เริ่มจะไม่ปลอดภัยแล้ว"

20:00.840 --> 20:01.800
ไปรับให้ทีได้ไหม

20:01.880 --> 20:03.360
- อะไรเหรอ
- ของมาส่งน่ะ

20:05.800 --> 20:07.200
ฉันสั่งเรดบูลกับน้ำกระป๋องมา

20:09.120 --> 20:10.160
เพื่อสุขภาพไง

20:16.280 --> 20:18.040
ที่บอกว่า "ต้องเลือกชีวิตผมกับเขา"

20:18.840 --> 20:23.160
นั่นคือการยอมรับสารภาพ
ฉันโล่งใจมากๆ ที่เปิดอัดเสียงไว้

20:23.240 --> 20:26.240
แต่เราก็คิดเหมือนกันนะ
"ทำไมเขาไม่พูดต่อว่า

20:26.320 --> 20:29.920
'ผมก็เสียใจนะ' หรือ 'ผมก็ขวัญเสีย'
หรือ 'ผมยังคิดย้อนไปอยู่เลย'"

20:31.200 --> 20:34.040
เขาสนใจบ้างไหมว่าตัวเองทำแบบนั้น

20:34.800 --> 20:37.120
ขั้วตรงข้ามสุดๆ ของน้ำใจกับความโหดร้าย

20:37.200 --> 20:39.040
ที่คู่แฝดสองคนนี้แสดงออกมา

20:39.640 --> 20:41.120
ทำให้ฉันสงสัยจริงๆ

20:41.200 --> 20:45.600
เกิดอะไรขึ้นในชีวิตพวกเขา
ถึงทำให้พวกเขาเป็นแบบนั้น

20:51.040 --> 20:56.880
ช่วงปี 1999 ถึง 2011
ผมเป็นเจ้าหน้าที่ตำรวจชุมชน

20:57.840 --> 21:01.240
ดูแลพื้นที่ 204 ตารางกิโลเมตร
ที่อาร์ไกล์กับบิวต์

21:02.720 --> 21:06.600
มันเป็นงานตำรวจชุมชน
ในความหมายดั้งเดิมเลย

21:06.680 --> 21:11.080
แบบสมัยก่อน เป็นตำรวจที่ดูแลพื้นที่หนึ่ง

21:11.160 --> 21:12.400
แล้วผมก็หลงรักที่นั่น

21:13.800 --> 21:15.240
ผมออกจากกรมตำรวจ

21:15.320 --> 21:17.880
แล้วผมก็ได้ทราบเรื่องคดีคนหาย

21:17.960 --> 21:20.320
รู้สึกว่าผมน่าจะดูข่าวท้องถิ่นอยู่

21:20.400 --> 21:24.560
มีข่าวหนึ่งพูดถึงบริดจ์ออฟออร์กี
ผมก็คิดเลย "นั่นมันถิ่นผม"

21:24.640 --> 21:28.960
โทนี่ พาร์สันส์ปั่นจักรยาน
จากฟอร์ตวิลเลียมกลับไปที่บ้านเกิด ทิลลิคูทรี

21:29.040 --> 21:30.200
ณ เวลาที่เขาหายตัวไป

21:30.280 --> 21:32.040
ผมก็เลยสนใจขึ้นมา

21:32.120 --> 21:35.680
ผมบอกว่า "หยุดก่อน เปิดย้อนก่อน
เราเจออะไรเนี่ย"

21:36.400 --> 21:38.400
ตำรวจได้จับกุมชายวัย 29 ปีสองราย

21:38.480 --> 21:40.960
ที่มีส่วนเกี่ยวข้อง
กับการหายตัวไปของนายพาร์สันส์

21:41.040 --> 21:43.480
พวกเขาถูกปล่อยตัว
ระหว่างรอสอบปากคำเพิ่มเติม

21:43.560 --> 21:45.120
"ตำรวจจับผู้ต้องสงสัยแล้ว"

21:45.200 --> 21:47.840
"ก็ดีแล้ว จับได้สองรายด้วย น่าสนใจ"

21:47.920 --> 21:50.720
"อยากรู้จังว่าใคร
ผมอยากรู้ว่าจะใช่คนที่ผมคิดหรือเปล่า"

21:52.280 --> 21:54.840
ผมรู้จักพี่น้องแมคเคลลาร์ตั้งแต่เด็กๆ

21:56.720 --> 21:58.880
ผมไปที่โรงเรียนบ่อยๆ

21:58.960 --> 22:01.880
ไปทำงานตำรวจชุมชน
สอนระวังคนแปลกหน้า สอนขี่จักรยาน

22:01.960 --> 22:04.040
ผมก็อยากจะคิดว่าผมมีความหมายกับพวกเขา

22:04.120 --> 22:07.560
ที่แน่ๆ ผมมีรูปด้วย โรเบิร์ตน่าจะวาดรูปผมไว้

22:07.640 --> 22:10.400
ผมเก็บไว้ ผมเก็บไว้ในห้องทำงาน
ตอนนี้ก็ยังอยู่ ผมจะให้ดู

22:10.480 --> 22:12.280
(ผมเป็นเจ้าหน้าที่ตำรวจ
ช่วยผมออกไปที)

22:12.360 --> 22:13.880
พวกเขาเป็นเด็กกระด้างกระเดื่อง

22:13.960 --> 22:16.520
แล้วผมก็จำได้ว่ามีการปรึกษาในโรงเรียน

22:17.600 --> 22:19.880
ว่าเด็กสองคนนั้นอาจเจออะไรที่บ้าน

22:19.960 --> 22:22.440
มันมากพอที่จะทำให้ครูกังวล

22:22.520 --> 22:26.480
ผมรู้สึกว่าอิทธิพลแบบนั้นต่อคู่แฝดมาจากพ่อ

22:26.560 --> 22:27.720
ทอม แมคเคลลาร์

22:29.440 --> 22:31.360
เขาถูกกล่าวหาคดีร้ายแรงสองสามอย่าง

22:31.440 --> 22:35.080
เบาะแสที่เราได้มาตอนนั้น
ก็มากพอให้ขอหมายค้นออคเอสเตท

22:35.160 --> 22:38.520
แล้วเราก็พบอาวุธปืนทั่วบ้านเลย

22:41.760 --> 22:42.960
เราพบปืนพก

22:43.040 --> 22:44.920
การครอบครองปืนพกมันผิดกฎหมาย

22:45.000 --> 22:47.920
แล้วเราก็เจออาวุธปืนในห้องนอนของแซนดี้

22:50.080 --> 22:52.120
มีอาวุธปืนอยู่ทั่วบ้าน

22:52.200 --> 22:54.520
วางอยู่ในห้องนอนลูกวัยประถม

22:54.600 --> 22:55.960
นี่เป็นความผิดร้ายแรง

22:56.040 --> 22:58.640
มันทำให้ทอม แมคเคลลาร์ถูกดำเนินคดี

23:00.960 --> 23:02.240
ตั้งแต่อายุเจ็ดขวบ

23:02.320 --> 23:04.120
เขาคุ้นเคยกับอาวุธปืน

23:04.960 --> 23:06.200
แม่เจ้า

23:08.200 --> 23:11.160
การฆ่าสัตว์และกำจัดซากสัตว์

23:12.040 --> 23:15.360
พวกเขาดูจะยอมรับเรื่องนั้นได้
ตั้งแต่อายุยังน้อยเกินไป

23:16.240 --> 23:18.480
ถ้าเราได้สัมผัสเรื่องพวกนี้ทุกวัน

23:18.560 --> 23:21.960
มันจะทำให้เราไม่รู้สึกรู้สากับการพรากชีวิตอื่น

23:23.400 --> 23:26.120
ความคิดผมตอนนั้นที่ได้ดูข่าวก็คือ

23:26.200 --> 23:28.720
"ที่นั่นก็เหมาะจะซ่อนศพคนนะ"

23:29.720 --> 23:33.160
ยังมีอีกหลายศพในอาร์ไกล์ที่เราหาไม่เจอ

23:39.400 --> 23:43.040
ภารกิจสำคัญคือการแบ่งโซน

23:43.120 --> 23:47.120
ดินแต่ละชั้น ทีละเซนติเมตร

23:48.160 --> 23:50.480
พีทมีสีเข้ม

23:50.560 --> 23:52.360
เป็นสีน้ำตาลเข้มมากๆ

23:52.440 --> 23:55.600
แล้วมันก็อยู่ใกล้พื้นผิวดิน มีเส้นใยเยอะ

23:56.120 --> 23:57.840
มันซุกซ่อนหลายๆ อย่างได้

23:58.720 --> 24:02.760
เราค้นหาวัตถุที่มาจากมนุษย์

24:02.840 --> 24:07.840
เช่นเส้นผม เล็บนิ้วมือ
หรือวัตถุที่เกิดจากร่างกายมนุษย์

24:11.440 --> 24:14.640
พอนักโบราณคดีขุดลึกลงไป

24:15.240 --> 24:16.800
ก็เริ่มเจอกระดูกโผล่ออกมา

24:17.760 --> 24:20.800
สิ่งที่นักมานุษยวิทยาบอกก็คือ

24:20.880 --> 24:23.280
"มันดูเหมือนกระดูกกวางนะ"

24:28.640 --> 24:33.320
สิ่งที่บริเวณนั้นเป็นก็คือหลุมฝังซาก

24:33.960 --> 24:39.000
นักดูแลสัตว์ป่าในไร่นั้น
พี่น้องแมคเคลลาร์ใช้พื้นที่บริเวณนี้

24:39.080 --> 24:42.360
กำจัดชิ้นส่วนสัตว์ที่ไม่จำเป็นต้องใช้

24:45.200 --> 24:47.640
เราต้องเรียกตัวหมอผ่าตัดสัตว์มา

24:47.720 --> 24:51.000
ให้เขายืนยันว่าซากเหล่านี้ค่อนข้างใหม่

24:51.080 --> 24:54.120
ซากเหล่านี้ถูกฝังในช่วงเวลาเดียวกัน

24:54.200 --> 24:56.760
กับที่นายพาร์สันส์หายตัวไป

24:59.920 --> 25:04.120
แต่อีกอย่าง เราก็เจอเศษไม้เล็กๆ เยอะมาก

25:05.800 --> 25:09.000
เราไม่มีทางเจอเศษไม้ในนั้นได้
มันไม่ได้มาตามธรรมชาติ

25:09.080 --> 25:11.920
มันคงไม่ไปอยู่ตรงนั้นถ้าไม่มีคนเอาไปไว้

25:12.000 --> 25:14.320
คำถามคือมันมาจากไหน

25:15.160 --> 25:19.320
เราก็เลยขับรถไปที่พื้นที่ฟาร์มของออคเอสเตท

25:23.600 --> 25:26.520
ระหว่างเดินตรวจสอบ เราก็เจอรถขุดดิน

25:28.840 --> 25:31.600
พอตรวจสอบถังขุดของรถ ในนั้น…

25:32.360 --> 25:33.720
มันก็มีเศษไม้พวกนี้ด้วย

25:39.440 --> 25:41.320
เศษไม้พวกนี้เป็นแบบเดียวกัน

25:41.400 --> 25:44.120
กับเศษไม้ที่เราเจอในจุดฝังซาก

25:46.840 --> 25:48.720
สิ่งที่สำคัญเป็นพิเศษ

25:48.800 --> 25:53.240
คือระยะห่างระหว่างซี่ของถังขุด

25:53.320 --> 25:55.960
เป็นระยะห่างเดียวกันกับที่วัดได้

25:56.040 --> 25:58.720
จากรอยขุดในดินชุ่มชื้นที่มีพีท

26:00.840 --> 26:05.440
แต่มีไม่กี่คนเท่านั้นที่เข้าถึงรถคันนั้นได้

26:05.520 --> 26:08.920
และสองคนในนั้นก็คือคู่แฝดแมคเคลลาร์

26:10.560 --> 26:14.160
เราโยงหลักฐานที่หลุมฝังซาก
ถึงโรเบิร์ตกับแซนดี้ได้

26:14.240 --> 26:18.240
แต่มันก็ยังไม่พอที่จะพิสูจน์ความผิด
เพราะเรายังไม่เจอศพ

26:26.200 --> 26:27.720
ทุกวันที่ผ่านไป

26:27.800 --> 26:29.760
ฉันก็คิดว่า "ตำรวจน่าจะเจอเขาได้แล้ว"

26:30.440 --> 26:32.720
ตำรวจไม่ได้แจ้งอะไรมาเลย ดังนั้น…

26:33.840 --> 26:37.520
ฉันเลยไม่รู้เลยว่าเกิดอะไรขึ้นบ้าง

26:39.360 --> 26:43.920
ฉันรู้สึกว่าตัวเองอยู่ในสภาวะกลัวตลอดเวลา

26:44.440 --> 26:46.560
ฉันนอนอยู่บนเตียง กลิ้งไปกลิ้งมา

26:49.240 --> 26:50.960
แซนดี้ก็นอนกรนอยู่ข้างๆ

26:51.040 --> 26:53.080
จากนั้นก็มีเสียงทุบ

26:54.920 --> 26:57.200
ปังๆ ที่ประตูหน้า

27:00.680 --> 27:01.960
"ซวยแล้ว ฉิบหาย"

27:02.040 --> 27:04.640
ฉันคิดว่า "คนเดียวที่จะทำแบบนั้นคือตำรวจ"

27:07.440 --> 27:08.880
ฉันรีบลุกจากเตียง

27:08.960 --> 27:10.840
รีบปิดประตูห้องนอนโดยเร็วที่สุด

27:10.920 --> 27:13.320
แล้วก็เดินไปตามทางเดิน

27:14.720 --> 27:18.320
แล้วก็เจอสายสืบหญิงคนเดิม
ที่เคยไปบ้านพ่อแม่ฉัน

27:21.000 --> 27:22.680
ฉันแง้มประตูออกนิดๆ

27:22.760 --> 27:26.080
ฉันบอกว่า "ไปคุยกันข้างล่างได้ไหมคะ"

27:27.520 --> 27:28.640
"ใครอยู่ในนั้นน่ะ"

27:28.720 --> 27:31.560
"ฉันต้องคุยกับคุณในรถ ข้างนอก"

27:31.640 --> 27:32.840
"ทำไม"

27:32.920 --> 27:33.760
"ใครอยู่ในนั้น"

27:35.200 --> 27:36.280
"เพื่อน"

27:36.360 --> 27:37.200
"คุณโกหก"

27:37.280 --> 27:38.600
ปัง

27:41.760 --> 27:45.360
แล้วเธอก็เปิดประตูห้องที่โรเบิร์ตนอนอยู่

27:45.440 --> 27:48.840
แล้วเธอก็บอกว่า "อะไรเนี่ย แคโรไลน์
คุณเป็นพยานของเรานะ"

27:48.920 --> 27:51.360
ฉันคิดเลย "เขาได้ยินไหม"

27:51.440 --> 27:54.120
แล้วตำรวจชายก็เข้าไปจับโรเบิร์ตจากเตียง

27:54.800 --> 27:58.120
ส่วนผู้หญิงก็รีบขึ้นห้องนอนชั้นบน
จับแซนดี้มาจากเตียงด้วย

27:59.040 --> 28:03.080
ตำรวจบอกว่า "คุณไม่ควรมาที่นี่นะ
คุณควรจะอยู่กับเพื่อนที่อาเบอร์ฟอยล์"

28:03.160 --> 28:06.960
แซนดี้ก็ย้อนว่า "ผมมาที่นี่ได้
นี่บ้านแฟนผมนะ ผมมีสิทธิ์มาที่นี่"

28:07.040 --> 28:10.120
ฉันก็บอก "แน่นอน คุณมานอนที่นี่ได้อยู่แล้ว"

28:11.400 --> 28:15.960
แล้วตำรวจก็บอก "เอาล่ะ ทั้งสองคน
รีบออกไปจากที่นี่เดี๋ยวนี้เลย"

28:18.640 --> 28:19.680
แล้วพวกเขาก็ออกไปเลย

28:22.480 --> 28:25.920
ตำรวจไปดูแคโรไลน์ว่าปลอดภัยดีไหม

28:26.000 --> 28:30.240
ผมมั่นใจว่าตำรวจคงตกใจ
ที่พบว่าพี่น้องแมคเคลลาร์อยู่ที่ห้องเธอด้วย

28:30.320 --> 28:32.600
ถ้าเธอตัดการติดต่อกับพวกเขา

28:32.680 --> 28:34.520
ซึ่งเธอมีโอกาสทำได้แล้ว

28:35.160 --> 28:39.680
เธอก็จะปลอดภัยกว่าแน่นอน

28:39.760 --> 28:43.320
ถ้าเป็นผมนะ ผมจะยอมวิ่งเป็นกิโล
ไปสถานีตำรวจที่ใกล้ที่สุด

28:43.400 --> 28:46.320
จากนั้นผมก็จะรีบไปต่อ ไปหาที่ปลอดภัย

28:46.400 --> 28:48.760
แล้วผมก็จะไม่ไปเจอเขาอีก

28:53.280 --> 28:55.960
ฉันยืนอยู่ในห้องนั่งเล่น แล้วโรเบิร์ตก็บอกว่า

28:58.560 --> 28:59.600
"แคโรไลน์

29:00.160 --> 29:01.760
ตำรวจรู้ชื่อคุณได้ยังไง"

29:04.840 --> 29:07.320
"เคยเจอกันมาก่อนเหรอ เธอรู้จักคุณเหรอ"

29:08.200 --> 29:09.680
"คุณคุยกับตำรวจมาเหรอ"

29:12.440 --> 29:13.800
"เปล่าๆ"

29:13.880 --> 29:16.560
โชคดีที่แซนดี้ขัดก่อน บอกว่า "โรเบิร์ต อย่าน่า"

29:17.080 --> 29:19.160
"แคโรไลน์ไม่ทำกับเราแบบนั้นแน่"

29:19.240 --> 29:21.280
"เธอรักเรา ฉันไว้ใจเธอ"

29:22.480 --> 29:25.040
ฉันเห็นเลยว่าโรเบิร์ตโกรธมาก

29:25.120 --> 29:27.800
แซนดี้ก็กล่อมโรเบิร์ต พวกเขากอดกัน

29:27.880 --> 29:29.320
โรเบิร์ตบอก "แซนดี้ เราจะทำไงดี"

29:31.560 --> 29:35.280
แซนดี้ก็บอก "ฟังนะ โรเบิร์ต นั่นมันสามปีก่อน"

29:37.800 --> 29:40.120
"ถ้าตำรวจมีหลักฐาน ก็คงจับเราได้ไปแล้ว"

29:40.200 --> 29:41.600
"ตำรวจไม่เจอเขาหรอก"

29:42.120 --> 29:45.240
"ต่อให้ขุดทั้งไร่ ตำรวจก็ไม่เจอเขา"

29:47.960 --> 29:50.760
โรเบิร์ตบอกว่า "ใช่ แต่เราต้องรีบหนี"

29:50.840 --> 29:52.680
แล้วแซนดี้ก็บอกว่า

29:52.760 --> 29:55.080
"ฉันมีสิทธิ์อยู่กับแฟนตามกฎหมาย
เธอเป็นคู่หมั้นฉัน"

29:55.160 --> 29:56.640
"ตำรวจเถียงไม่ได้"

29:58.240 --> 30:01.880
โรเบิร์ตไปอยู่บ้านเพื่อนของญาตินอกกลาสโกว์

30:01.960 --> 30:04.080
ส่วนแซนดี้กับฉันยังอยู่ที่ห้อง

30:05.280 --> 30:09.120
เขาบอกว่า "ไม่ แคโรไลน์
ผมรู้ว่าคุณไม่มีวันทรยศผม"

30:09.200 --> 30:11.200
การที่แซนดี้ปกป้องฉันมันก็…

30:13.400 --> 30:14.560
อุ่นใจแปลกๆ

30:17.600 --> 30:19.160
เพื่อเอาตัวรอดในวินาทีนั้น

30:19.240 --> 30:22.120
ฉันเลยเริ่มเชื่อคำโกหกของตัวเองจริงๆ

30:24.160 --> 30:26.000
ฉันคือแฟนสาวที่คอยอยู่ข้างเขา

30:26.080 --> 30:28.000
ที่ได้รับการปฏิบัติแย่ๆ จากตำรวจเหมือนกัน

30:30.560 --> 30:31.760
ฉันโกหก

30:31.840 --> 30:35.480
ฉันทรยศ ใช่ แต่ก็มีเหตุผลที่สมควรมากๆ

30:35.560 --> 30:38.440
แต่การโกหกก็กัดกินจิตวิญญาณเรา

30:38.520 --> 30:43.120
มันเป็นความพัวพันที่ท็อกซิก

30:44.800 --> 30:48.000
แคโรไลน์บอกว่า "แม่ เขาคิดว่าเรายังรักกัน"

30:48.080 --> 30:50.000
"หนูจะทำยังไง เขามีกุญแจด้วย"

30:51.520 --> 30:53.800
ฉันรู้ว่าเธอกลัวมากๆ

30:53.880 --> 30:56.120
แล้วเธอก็คงนอนคิดว่า

30:56.840 --> 30:58.440
"ฉันจะหลุดพ้นออกไปยังไง"

30:59.880 --> 31:02.600
ฉันคิดจริงๆ ว่าฉันจะหัวใจวายแล้ว

31:02.680 --> 31:03.760
เขาจะทำร้ายเธอไหม

31:04.280 --> 31:05.760
เขาจะฆ่าเธอไหม

31:08.680 --> 31:11.800
ตำรวจบอกตั้งแต่แรกว่า
"คุณห้ามบอกใครเรื่องนี้นะ"

31:11.880 --> 31:14.560
"ไม่งั้นคุณอาจทำให้
การสืบสวนทั้งหมดเสียหายได้"

31:16.680 --> 31:19.040
แต่ฉันก็ต้องการคนปรึกษา

31:20.040 --> 31:23.440
โอกาสครั้งต่อไป ตอนแซนดี้ออกไปจากห้อง
ฉันก็ติดต่อหาใครคนหนึ่ง

31:23.520 --> 31:26.480
ที่ฉันรู้ว่าจะไม่ตัดสินฉัน
จากสภาพที่ฉันเป็นอยู่ และจะเข้าใจ

31:29.000 --> 31:31.320
"นายอาจจะสังเกตเห็น
ว่าช่วงนี้ฉันเงียบแปลกๆ"

31:34.040 --> 31:37.160
"ไม่รู้ว่าฉันทนได้ยังไง
แต่ฉันเป็นพยานคดีอาชญากรรม"

31:38.040 --> 31:40.760
"ฉันได้ยินเสียงนาย
ในหัวฉันเลยว่า 'โอ๊ยตายแล้ว'"

31:42.080 --> 31:46.520
ผมก็เลยตัดสินใจขับรถไปหาเธอที่บ้าน

31:46.600 --> 31:51.200
แล้วเธอก็เปิดประตู หน้าตาเธอดูตกใจสุดๆ

31:51.280 --> 31:54.200
ผมก็คิด "เกิดอะไรขึ้นที่นี่กันแน่เนี่ย"

31:56.760 --> 32:00.800
แคโรไลน์เป็นคนสะอาดเนี้ยบ
ระดับโรคย้ำคิดย้ำทำ

32:00.880 --> 32:02.880
แต่สภาพบ้านสกปรกมาก

32:04.320 --> 32:06.960
เธอเล่าเรื่องให้ผมฟังแบบพูดรัวเป็นปืนกล

32:07.920 --> 32:09.800
โดยไม่มีโครงสร้างลำดับเรื่องราวเลย

32:09.880 --> 32:12.760
ผ่านไปประมาณ 20 นาที
ผมถึงเข้าใจว่าเธอพยายามจะบอกอะไร

32:15.040 --> 32:17.760
แซนดี้มีส่วนกับการตายของชายคนหนึ่ง

32:19.200 --> 32:22.880
ตอนนี้เธอกำลังสอดแนมแซนดี้

32:22.960 --> 32:25.720
แซนดี้ ที่เราเพิ่งรู้ว่าฆ่าคนตายมา

32:25.800 --> 32:28.160
อยู่ที่ห้องกับเธอด้วย ซึ่งผมไม่รู้มาก่อน

32:28.240 --> 32:32.000
แล้วเขาก็เพิ่งออกไปซื้อเบียร์

32:32.080 --> 32:33.240
แล้วก็กำลังจะกลับมา

32:36.640 --> 32:40.000
ผมก็คิด "เกิดอะไรขึ้นที่นี่กันแน่"

32:40.080 --> 32:41.600
ภรรยาผมกำลังท้องแก่

32:41.680 --> 32:44.400
ผมต้องออกมาจากสถานการณ์นั้น

32:45.000 --> 32:48.240
ตอนผมออกมา แซนดี้ก็กลับมาถึงพอดี

32:48.320 --> 32:52.000
เขายื่นมือมาจับมือกับผม

32:52.080 --> 32:54.560
ผมก็จับมือกับเขาอย่างอึดอัด

32:54.640 --> 32:58.240
บอกว่า "ยินดีที่ได้รู้จัก" แล้วรีบเดินออกไปเลย

33:01.320 --> 33:02.440
ผมเสียใจแทนเลยนะ

33:03.760 --> 33:05.760
ชีวิตเธอพังทลาย

33:05.840 --> 33:09.960
ผมคิดว่านั่นเป็นหนึ่งในไม่กี่ครั้ง
ที่ผมร้องไห้ในรอบ 20 ปีมานี้

33:10.040 --> 33:12.120
ทุกอย่างมันหนักเกินไป

33:13.560 --> 33:16.000
ฉันบอกเลยนะ ตอนนั้นฉันแตกตื่นมากๆ

33:16.080 --> 33:19.720
ฉันคิดว่าฉันคงควบคุมการกระทำ
ของตัวเองไม่ค่อยได้

33:19.800 --> 33:23.120
ฉันว่าในบางแง่
ชีวิตฉันกำลังเกิดเรื่องที่เหลือเชื่อมากๆ

33:23.200 --> 33:24.840
จนฉันเริ่มแยกแยะความจริงไม่ออก

33:27.120 --> 33:31.520
ตำรวจได้ค้นไร่แห่งนี้
ใกล้บริดจ์ออฟออร์กีมาประมาณสองสัปดาห์แล้ว

33:31.600 --> 33:33.920
เราเข้าใจว่าเจ้าหน้าที่ค้นหาชำนาญการ

33:34.000 --> 33:36.760
และทีมนิติเวชกำลังขุดค้นบริเวณนี้

33:38.760 --> 33:40.880
แซนดี้ได้ข้อความจากเพื่อน

33:40.960 --> 33:43.440
บอกว่าตำรวจกำลังขุดหลุมฝังซาก

33:44.160 --> 33:46.920
ตอนนั้น ไม่รู้สิ เราฟังเพลงหรืออะไรสักอย่างอยู่

33:47.000 --> 33:48.320
เขาปิดวิทยุปังเลย

33:48.400 --> 33:52.320
แล้วเขาก็ใช้กำปั้นทุบตู้

33:53.280 --> 33:56.040
เขาบอกว่า "ตำรวจรู้ได้ไง"

33:56.120 --> 33:59.280
"ให้ตายสิ ตำรวจรู้ได้ไงว่าเขาอยู่ไหน"

34:01.720 --> 34:04.000
ฉันบอกว่า "ไม่เป็นไร
ตำรวจไม่รู้หรอกว่าเขาอยู่ไหน"

34:04.080 --> 34:06.600
แล้วเขาก็ถาม "ตำรวจไปบริเวณนั้นได้ไง"

34:06.680 --> 34:07.840
"ไร่นั่นมันใหญ่มากนะ"

34:07.920 --> 34:11.360
ฉันก็บอก "แซนดี้
คงมีคนอื่นรู้ หรือคนที่ฟาร์มบอกแน่"

34:14.000 --> 34:18.240
เขาเปลี่ยนไปเป็นคนบ้าเลย

34:18.320 --> 34:20.200
เขาเชื่อปักใจว่ามีเครื่องสอดแนม

34:20.280 --> 34:22.880
หรือเครื่องดักฟังของตำรวจอยู่ในห้อง

34:24.160 --> 34:27.600
แล้วเขาก็รื้อไฟทุกดวง ทุกอย่างเลย

34:28.680 --> 34:30.200
พูดง่ายๆ คือจะพังบ้านฉันแล้ว

34:32.600 --> 34:34.560
เขามีความต้องการระดับที่ผิดมนุษย์

34:34.640 --> 34:36.960
ที่จะตามหาอุปกรณ์อะไรก็ตามที่ตำรวจทิ้งไว้

34:38.760 --> 34:41.560
ฉันก็คิดนะ "ฉันบอกตำรวจเองว่าเขาอยู่ไหน"

34:41.640 --> 34:42.680
"ฉันทำเครื่องหมายไว้

34:43.680 --> 34:45.960
เพื่อให้เรื่องนี้จบเร็วที่สุดสำหรับพวกคุณ"

34:46.040 --> 34:48.040
"มันจะเป็นแบบนี้ไปตลอดไม่ได้"

34:48.120 --> 34:50.920
แต่มันรู้สึกยาวนานเหมือนชั่วนิรันดร์

34:54.440 --> 34:56.800
วันนั้นเป็นวันพฤหัสในเดือนมกราคม

34:57.800 --> 34:59.800
เป็นวันที่อากาศหนาว

35:00.800 --> 35:03.480
วันนั้นเป็นวันที่ฉันจะจำไปตลอดชีวิต

35:07.880 --> 35:12.520
เราขุดลงไปถึงความลึก
ประมาณ 30-35 เซนติเมตร

35:13.760 --> 35:16.280
แล้วนักนิติโบราณคดี

35:17.480 --> 35:21.120
ก็เอาเกรียงขึ้นมา แล้วค่อยๆ บรรจงขูด

35:21.200 --> 35:22.920
ทีละมิลลิเมตร

35:23.480 --> 35:24.520
เธอบอกว่า

35:25.280 --> 35:28.520
"ตรงนี้มีสีแดงๆ มีวัตถุสีแดงอยู่"

35:32.400 --> 35:33.880
แล้วเราก็มองเห็น

35:34.800 --> 35:38.200
มันดูเหมือนผ้า
จากที่พบเห็นนายพาร์สันส์ครั้งสุดท้าย

35:38.280 --> 35:39.880
ตอนที่เขาขี่จักรยาน

35:44.920 --> 35:49.440
เราเห็นเลยว่ามันเป็นถุงมือเปิดนิ้ว
สำหรับขี่จักรยาน

35:49.520 --> 35:54.960
แล้วเธอก็พบว่ามีแหวนแต่งงานที่นิ้วนางเขาด้วย

35:58.400 --> 36:01.240
เรายกเขาขึ้นเปลหาม

36:02.040 --> 36:05.440
ตอนที่เขาถูกนำตัวออกมา

36:05.520 --> 36:08.040
พระอาทิตย์ก็ส่องมาตรงช่องก้อนเมฆพอดี

36:09.720 --> 36:13.440
เราทุกคนยืนก้มหน้า

36:17.560 --> 36:20.200
แล้วเราทุกคนก็ภาวนากันเงียบๆ

36:21.840 --> 36:23.720
ให้นายพาร์สันส์กับครอบครัว

36:24.520 --> 36:27.160
ผมคิดว่าการไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น

36:28.240 --> 36:30.080
กับคนที่เรารักมัน…

36:31.200 --> 36:33.120
เป็นการทรมานอย่างหนึ่งนะ จริงๆ

36:33.200 --> 36:37.120
การที่อย่างน้อยก็ช่วยยุติเรื่องนั้นได้

36:37.200 --> 36:39.760
ด้วยการบอกว่า "เราเก็บกู้ศพเขาได้แล้ว"

36:39.840 --> 36:41.400
"แล้วในภายหลัง

36:41.480 --> 36:44.120
เราจะคืนศพให้เพื่อให้คุณนำไปประกอบพิธี"

36:44.960 --> 36:47.720
ก็ทำให้ครอบครัวได้มีสิ่งยึดเหนี่ยว

36:52.840 --> 36:56.760
มีการพบซากศพมนุษย์
ในพื้นที่ห่างไกลที่อาร์ไกล์

36:56.840 --> 37:00.040
ตำรวจได้ทุ่มเททำการตรวจค้นบริเวณนั้น

37:00.120 --> 37:01.560
ระหว่างการสืบสวน…

37:01.640 --> 37:04.640
คดีนักปั่นจักรยานหายสาบสูญ โทนี่ พาร์สันส์

37:04.720 --> 37:07.640
ชายวัย 63 รายนี้มีผู้พบเห็นครั้งสุดท้าย
เมื่อนานกว่าสามปีก่อน

37:07.720 --> 37:09.600
ไปฟังรายงานจากซาช่า สแปรตต์ค่ะ

37:11.080 --> 37:15.080
ข่าวออกมาว่ามีการพบซากศพมนุษย์ที่ออคเอสเตท

37:16.800 --> 37:18.800
แซนดี้นั่งลง

37:18.880 --> 37:22.320
ฉันคิดว่าเขาจะกรีดร้องหรือโวยวาย

37:22.400 --> 37:25.440
แต่เขาแค่นั่งเงียบไปสักพัก

37:25.520 --> 37:29.040
ฉันคิดว่า ณ วินาทีนั้น เขาก็ใจสลายนิดๆ

37:29.680 --> 37:31.360
แต่เขาก็มีความคิดในหัว

37:31.440 --> 37:34.520
ว่าอาจจะมีคนงานอีกคนในไร่นั้น

37:34.600 --> 37:37.160
ที่อาจจะเห็นเหตุการณ์หรือเอาข่าวไปบอก

37:37.240 --> 37:40.240
โชคดีที่เขาไม่เคยคิดเลยสักครั้ง

37:40.320 --> 37:43.000
ว่าข้อแรก คนนั้นคือฉันเอง

37:43.080 --> 37:45.640
หรือข้อสอง มีการทำเครื่องหมายไว้

37:47.920 --> 37:50.400
แซนดี้กับฝาแฝดได้รับอนุญาตให้กลับไร่

37:52.040 --> 37:54.560
ฉันเลยไปส่งเขาที่บ้าน แล้วโบกมือลาเขา

37:56.000 --> 37:59.520
ฉันรู้สึกใจสลาย แต่ขณะเดียวกันก็โล่งอก

38:00.240 --> 38:02.480
ฉันรีบขับรถไปที่สถานีตำรวจ

38:02.560 --> 38:05.760
เพราะโรเบิร์ตบอกฉัน
ว่าโทนี่ พาร์สันส์อาจจะยังมีชีวิตอยู่

38:05.840 --> 38:07.200
ณ เวลาเกิดอุบัติเหตุ

38:07.280 --> 38:11.040
แล้วฉันก็มีคำสารภาพบันทึกไว้ในแลปท็อป

38:11.120 --> 38:12.400
ฉันอยากให้ตำรวจได้ฟัง

38:19.680 --> 38:21.960
คุณออกไปล่าสัตว์วันรุ่งขึ้น
โดยไม่คิดมากเลยได้ไง

38:23.000 --> 38:24.640
มันต้องเลือกระหว่างชีวิตผมกับเขา

38:29.080 --> 38:29.920
(หนูเพิ่งไปส่งแซนดี้มา)

38:30.000 --> 38:33.240
ฉันจำได้ว่าส่งข้อความไปบอกพ่อแม่
พ่อแม่ก็บอก "เราภูมิใจในตัวลูกจริงๆ"

38:33.320 --> 38:34.160
(ตำรวจเจอศพที่ไร่แล้ว)

38:34.240 --> 38:35.280
มันแบบว่า…

38:36.960 --> 38:40.080
ฉันคิดนะ "ฉันได้ทำความดีให้โลกแล้ว"

38:40.840 --> 38:43.560
หมอมิวร์เฮดได้ให้เบาะแสกับตำรวจ

38:43.640 --> 38:46.440
ว่าโรเบิร์ต แมคเคลลาร์ได้ยืนยันกับเธอ

38:46.520 --> 38:51.680
ว่าโทนี่ พาร์สันส์ยังมีชีวิตอยู่
ขณะที่ทั้งคู่นำตัวเขามาที่ไร่

38:52.960 --> 38:54.600
เบาะแสนั้นเปลี่ยนคดีไป

38:54.680 --> 38:56.960
เพราะมันเปลี่ยนสิ่งที่เรากำลังสืบ

38:57.040 --> 39:00.760
จากข้อหาขับรถอันตราย
จนเป็นเหตุให้ผู้อื่นถึงแก่ความตาย

39:00.840 --> 39:03.280
เป็นข้อหาที่ร้ายแรงที่สุดที่จะเป็นได้

39:03.360 --> 39:04.440
นั่นก็คือฆาตกรรม

39:06.240 --> 39:09.520
แต่ในสกอตแลนด์
เรามีสิ่งที่เรียกว่าหลักฐานสนับสนุน

39:09.600 --> 39:14.920
ทุกข้อเท็จจริงที่เกี่ยวข้อง
จะต้องพิสูจน์ด้วยพยานหลักฐานสองทาง

39:17.120 --> 39:21.600
ศพของนายพาร์สันส์
ไม่สามารถตรวจชันสูตรได้ทันที

39:21.680 --> 39:23.960
เพราะมันถูกแช่แข็งไว้

39:24.040 --> 39:27.800
เลยต้องรอประมาณเจ็ดวันก่อนจะทำการชันสูตร

39:29.280 --> 39:32.920
ก่อนที่จะมีการชันสูตรอย่างเต็มรูปแบบ

39:33.000 --> 39:37.720
และพยาธิแพทย์ได้สรุปสาเหตุการเสียชีวิต

39:37.800 --> 39:41.680
และในคดีนี้ ที่สำคัญมากๆ
คือเสียชีวิตในทันทีหรือไม่

39:43.000 --> 39:45.640
เราก็ยังไม่มีมูลเหตุให้จับกุมพวกเขา

39:45.720 --> 39:49.280
เพราะเราไม่รู้ว่าข้อหาที่ถูกต้องคืออะไร

39:54.200 --> 39:55.400
ตอนกลับมาที่ห้อง

39:56.200 --> 40:00.720
นั่นเป็นครั้งแรกในรอบสองสัปดาห์
ที่ฉันไม่รู้สึกแตกตื่นหรือตื่นตระหนก

40:00.800 --> 40:04.320
แดดส่องเข้ามา ฉันก็เริ่มรู้สึกตัวเบา มีความสุข

40:09.520 --> 40:10.360
(แซนดี้)

40:10.440 --> 40:12.360
แล้วโทรศัพท์ก็ดัง แซนดี้โทรมา

40:13.800 --> 40:15.640
ฉันได้ยินเสียงเขาขับรถกระบะ

40:15.720 --> 40:16.880
เขาเปิดลำโพง

40:17.440 --> 40:19.120
แล้วฉันก็ทักเขาว่า "ฮัลโหล"

40:20.240 --> 40:22.000
เขาขึ้นเสียงโวยวาย

40:22.080 --> 40:26.480
"นังชั่วสารเลว แกเป็นคนทำ"

40:26.560 --> 40:28.120
ฉันก็ย้อน "ฉันไม่ได้ทำอะไรนะ"

40:29.760 --> 40:32.680
เขาบอกว่าตำรวจสกอตแลนด์ใช้ชาวไร่ท้องถิ่น

40:32.760 --> 40:34.800
ช่วยทำการขุดหลุมศพ

40:34.880 --> 40:37.080
"ตรงนั้นมีกระป๋องเรดบูลไม่มีน้ำตาล"

40:37.160 --> 40:40.880
"แกเป็นคนเดียวที่ดื่มเรดบูลไม่มีน้ำตาล
แกนั่นแหละทิ้งไว้"

40:42.640 --> 40:45.520
เขาบอกว่า "แกทำแบบนี้

40:45.600 --> 40:47.200
ทั้งที่ฉันปกป้องแกกับทุกคน"

40:47.280 --> 40:50.160
"ฉันบอกว่าแกไม่ได้ทำ แล้วแกกลับเป็นคนทำ"

40:50.240 --> 40:54.200
"แกส่งฉันให้ตำรวจ แกทรยศฉันกับโรเบิร์ต
แกทำลายชีวิตพวกเรา"

40:54.280 --> 40:58.440
เขาบอกว่า "ฉันอยากเจอแกตอนนี้
เราต้องเคลียร์กันต่อหน้า"

40:58.520 --> 41:01.640
แล้วเขาก็วางสายไป
ฉันสาบานเลย ฉันกรี๊ดออกมา

41:03.280 --> 41:06.520
สมองฉันคิดว่า "คราวนี้เราได้เจ็บหนักแน่"

41:08.560 --> 41:10.600
เขามีกุญแจสำรองห้องฉันอยู่ในพวงกุญแจรถ

41:11.520 --> 41:14.480
ฉันคิดเลย "ฉันตายแน่ เขาจะฆ่าฉัน"

42:09.600 --> 42:11.760
คำบรรยายโดย วรากรณ์ จันทา
ฆ่าฉัน"