WEBVTT

00:00:09.920 --> 00:00:12.000 align:center
เวลา 13:45 น.

00:00:12.080 --> 00:00:17.120 align:center
วันพุธที่ 30 ธันวาคม

00:00:20.280 --> 00:00:25.480 align:center
คุณถูกจับกุมฐานต้องสงสัย
ตามมาตรา 3 พ.ร.บ.จราจร ปี 1988

00:00:26.360 --> 00:00:28.280 align:center
แม่ฉันถามว่า "มีอะไรคืบหน้าไหม"

00:00:28.360 --> 00:00:29.520 align:center
ไม่มี

00:00:29.600 --> 00:00:31.840 align:center
เราสองคนนั่งเฉยอยู่ในครัว

00:00:32.760 --> 00:00:35.720 align:center
คอยเฝ้าโทรศัพท์ เฝ้าบ้าน รอตำรวจโทรมา

00:00:37.680 --> 00:00:39.640 align:center
ในฐานะอัยการหัวหน้าแผนกคดีฆาตกรรม

00:00:39.720 --> 00:00:43.000 align:center
ผมทราบเรื่องทุกคดีฆาตกรรม
และการเสียชีวิตที่น่าสงสัย

00:00:43.080 --> 00:00:44.520 align:center
ที่เกิดขึ้นทั่วสกอตแลนด์

00:00:45.200 --> 00:00:49.720 align:center
มีการทุ่มเททรัพยากรมหาศาล
ในการตามหาโทนี่ พาร์สันส์

00:00:50.320 --> 00:00:53.160 align:center
แต่กลับไม่พบร่องรอยของเขาที่ไหนเลย

00:00:54.040 --> 00:00:58.160 align:center
หมอมิวร์เฮดออกมาให้ปากคำ
คือเบาะแสแรกที่ตำรวจได้รับในรอบหลายปี

00:00:59.200 --> 00:01:02.200 align:center
ผมก็เลยสั่งให้ตำรวจเข้าจับกุมพี่น้องแมคเคลลาร์

00:01:03.840 --> 00:01:05.600 align:center
ตำรวจติดอาวุธ อย่าขยับ

00:01:06.920 --> 00:01:09.280 align:center
หลายคนเริ่มทักข้อความส่วนตัวมาในเฟซบุ๊ก

00:01:09.360 --> 00:01:12.280 align:center
บอกว่า "ตายแล้ว
เกิดอะไรขึ้นกับคู่แฝด พวกเขาโอเคหรือเปล่า"

00:01:12.360 --> 00:01:13.920 align:center
- ยกมือขึ้น
- หมอบลงกับพื้น

00:01:14.000 --> 00:01:16.360 align:center
คู่แฝดถูกเจ้าหน้าที่ใส่หัวโม่งควบคุมตัว

00:01:16.440 --> 00:01:18.320 align:center
ไปสอบปากคำที่สถานีตำรวจ

00:01:18.400 --> 00:01:19.240 align:center
คุณชื่ออะไร

00:01:19.320 --> 00:01:20.920 align:center
อเล็กซานเดอร์ การ์ดเนอร์ แมคเคลลาร์

00:01:22.080 --> 00:01:23.120 align:center
อายุเท่าไหร่

00:01:23.800 --> 00:01:24.640 align:center
ยี่สิบเก้า

00:01:24.720 --> 00:01:26.560 align:center
ฉันก็คิดว่า "มันยังไม่สายเกินไป"

00:01:26.640 --> 00:01:29.320 align:center
"ถ้าคุณไปสารภาพ คุณก็ยังทำสิ่งที่ถูกต้องได้

00:01:29.400 --> 00:01:31.120 align:center
แล้วเรื่องเลวร้ายนี้ก็จะจบลง"

00:01:31.200 --> 00:01:33.120 align:center
ทำอาชีพอะไรครับ อาชีพอิสระเหรอ

00:01:33.200 --> 00:01:36.040 align:center
ชาวไร่ครับ ทำทุกอย่างที่เกี่ยวกับไร่

00:01:36.120 --> 00:01:36.960 align:center
โอเค

00:01:37.040 --> 00:01:39.080 align:center
คุณไม่ได้แสดงน้ำใจกับชายคนนั้น

00:01:39.160 --> 00:01:40.800 align:center
แต่คุณแสดงน้ำใจตอนนี้ได้

00:01:40.880 --> 00:01:43.160 align:center
มันอาจจะมาช้า แต่มาช้าก็ยังดีกว่าไม่มา

00:01:43.240 --> 00:01:45.520 align:center
คุณจะถูกสอบปากคำ
ถึงส่วนเกี่ยวข้องในความผิด

00:01:45.600 --> 00:01:48.040 align:center
ตามมาตราสามเอ พ.ร.บ. จราจร ปี 1988

00:01:48.120 --> 00:01:50.400 align:center
นั่นคือการทำให้ผู้อื่นถึงแก่ความตาย

00:01:50.480 --> 00:01:53.960 align:center
ระหว่างขับขี่ยานพาหนะโดยไม่พร้อม
เพราะมึนเมาสุราหรือยาเสพติด

00:01:54.040 --> 00:01:58.640 align:center
เราเข้าใจว่าเขาเล่าเรื่องที่เกิดขึ้น
ตามความจริงให้หมอมิวร์เฮดฟัง

00:01:58.720 --> 00:02:01.680 align:center
ดังนั้นก็มีโอกาสที่เขาอาจจะบอกตำรวจ

00:02:01.760 --> 00:02:05.400 align:center
คุณไม่จำเป็นต้องตอบ
แต่ถ้าตอบ คำตอบของคุณจะถูกบันทึกเสียง

00:02:05.480 --> 00:02:08.080 align:center
จดบันทึก และอาจใช้เป็นหลักฐานได้
เข้าใจใช่ไหมครับ

00:02:08.160 --> 00:02:09.000 align:center
ครับ

00:02:10.560 --> 00:02:12.720 align:center
สายสืบสองนายมาที่หน้าประตูบ้านพ่อแม่ฉัน

00:02:14.200 --> 00:02:16.800 align:center
เขาบอกว่า "เราต้องนั่งคุยกันครับ"

00:02:19.160 --> 00:02:22.160 align:center
ฉันสังหรณ์ใจอย่างแรงว่าเกิดเหตุผิดพลาดขึ้น

00:02:22.240 --> 00:02:26.000 align:center
คุณเคยประสบอุบัติเหตุกับผู้ขับขี่จักรยานใช่หรือไม่

00:02:26.080 --> 00:02:27.320 align:center
ขอไม่ตอบครับ

00:02:27.400 --> 00:02:30.200 align:center
คุณเคยมีส่วนในความผิดอาญา
แล้วทำการกลบเกลื่อนหรือไม่

00:02:30.280 --> 00:02:31.320 align:center
ขอไม่ตอบครับ

00:02:32.000 --> 00:02:34.200 align:center
ช่วยบอกได้ไหมว่าคุณทำอะไร

00:02:34.280 --> 00:02:38.480 align:center
เมื่อคืนวันศุกร์ที่ 29 กันยายน ปี 2017

00:02:38.560 --> 00:02:39.600 align:center
ขอไม่ตอบครับ

00:02:39.680 --> 00:02:43.600 align:center
แคโรไลน์ มิวร์เฮดบอกเราว่า
แซนดี้เล่าว่าเขาชนนายพาร์สันส์ล้ม

00:02:43.680 --> 00:02:45.280 align:center
แล้วเขาก็ถูกฝังไว้ที่ไร่

00:02:45.360 --> 00:02:47.480 align:center
รู้ไหมว่าแอนโทนี่ พาร์สันส์อยู่ที่ไหน

00:02:49.320 --> 00:02:53.880 align:center
แต่ถ้ายังค้นหาและเก็บกู้ศพโทนี่ พาร์สันส์ไม่ได้

00:02:53.960 --> 00:02:56.560 align:center
ก็ไม่มีอะไรบ่งบอกได้เลย

00:02:56.640 --> 00:02:58.640 align:center
ว่าคำให้การนั้นเป็นความจริง

00:02:58.720 --> 00:03:00.520 align:center
คุณเคยเจอแอนโทนี่ พาร์สันส์หรือไม่

00:03:00.600 --> 00:03:01.920 align:center
ขอไม่ตอบครับ

00:03:02.000 --> 00:03:04.000 align:center
คุณเป็นคนสุดท้ายที่ได้เจอเขาเป็นๆ ใช่หรือไม่

00:03:04.080 --> 00:03:05.240 align:center
ขอไม่ตอบครับ

00:03:05.320 --> 00:03:08.760 align:center
ณ ตอนนั้น เราไม่มีมูลเหตุ
ให้ตั้งข้อหากับทั้งสองคนเลย

00:03:10.520 --> 00:03:13.560 align:center
สายสืบบอกว่า "เราไม่มีหลักฐานพอที่จะคุมตัว
ต้องปล่อยพวกเขาไป"

00:03:15.600 --> 00:03:17.600 align:center
แล้วสมองฉันก็คิดเลย

00:03:18.640 --> 00:03:19.480 align:center
"ฉิบหายแล้ว"

00:03:21.200 --> 00:03:23.840 align:center
แล้วตำรวจก็บอกว่า
"ไม่ต้องกลัว เราไม่ได้เปิดเผยชื่อคุณ"

00:03:23.920 --> 00:03:26.560 align:center
แล้วฉันก็คิด "เขาจะคิดว่าเป็นใครได้อีกล่ะ"

00:03:27.920 --> 00:03:31.040 align:center
"เราปิดล้อมไร่ไว้แล้ว
คู่แฝดจะไม่สามารถกลับเข้าไปได้"

00:03:31.120 --> 00:03:32.440 align:center
ฉันก็ถาม "แล้วเขาจะไปไหนได้"

00:03:33.040 --> 00:03:34.600 align:center
"นั่นไม่ใช่เรื่องของคุณ แคโรไลน์"

00:03:35.200 --> 00:03:37.640 align:center
แต่มันใช่เรื่องของฉันแน่
เพราะเขาจะต้องติดต่อมาหาฉัน

00:03:37.720 --> 00:03:40.240 align:center
ถ้าคุณปล่อยตัวเขา เขาติดต่อมาแน่

00:03:40.320 --> 00:03:43.560 align:center
"งั้นคุณก็บอกเขาไป คุณได้ข่าวว่าเขาถูกจับ

00:03:43.640 --> 00:03:45.880 align:center
บอกเขาว่าคุณติดงาน ไม่อยากเจอเขา"

00:03:46.880 --> 00:03:49.720 align:center
เขาไม่เชื่อหรอก
ฉันบอกเขาไปว่าฉันอยากแต่งงานกับเขานะ

00:03:49.800 --> 00:03:51.640 align:center
ฉันถาม "ถ้าเขามาบ้านพ่อแม่ฉันจะทำยังไง"

00:03:51.720 --> 00:03:54.240 align:center
"งั้นคุณก็แจ้งตำรวจ"
ตอนนั้นก็สายไปหน่อยแล้วไหม

00:03:55.200 --> 00:03:57.760 align:center
การคุ้มครองพยานอยู่ที่การประเมินความเสี่ยง

00:03:57.840 --> 00:04:01.800 align:center
ระดับของภัยคุกคามจากบุคคลนั้นๆ

00:04:01.880 --> 00:04:03.960 align:center
คดีนี้ไม่ได้ร้ายแรง ไม่ใช่แก๊งอาชญากรรม

00:04:04.040 --> 00:04:07.080 align:center
ที่กำลังจะไปยิงแก๊งคู่แข่ง

00:04:08.520 --> 00:04:11.800 align:center
ตำรวจแนะนำให้หมอมิวร์เฮดอยู่กับพ่อแม่ไว้

00:04:11.880 --> 00:04:15.480 align:center
แล้วแจ้งตำรวจถ้าได้รับการติดต่อ
จากพี่น้องแมคเคลลาร์

00:04:16.480 --> 00:04:21.960 align:center
ตำรวจรู้สึกว่าแค่นั้นก็เพียงพอแล้ว
ที่จะรับรองความปลอดภัยให้เธอในสถานการณ์นั้น

00:04:23.640 --> 00:04:26.120 align:center
แคโรไลน์บอกว่า "ตายแล้ว
แม่ต้องติดสัญญาณเตือนภัยที่บ้าน"

00:04:26.200 --> 00:04:28.640 align:center
"แม่ต้องล็อกประตู ล็อกหน้าต่าง"

00:04:28.720 --> 00:04:30.400 align:center
เธอสติแตกไปเลย

00:04:30.480 --> 00:04:31.520 align:center
เธอตื่นกลัว

00:04:33.240 --> 00:04:35.720 align:center
จะมีอะไรห้าม
ไม่ให้เขามาหน้าประตูบ้านพ่อแม่ฉันได้

00:04:37.200 --> 00:04:38.320 align:center
เขาคิดอะไร

00:04:39.080 --> 00:04:40.400 align:center
เขาคิดว่าฉันทำหรือเปล่า

00:04:40.480 --> 00:04:42.080 align:center
ตำรวจบอกอะไรเขาบ้าง

00:04:44.280 --> 00:04:45.400 align:center
เขาจะทำร้ายฉันไหม

00:04:47.640 --> 00:04:50.640 align:center
ชายคนนี้ฝึกการฆ่าแบบมืออาชีพมา

00:04:51.600 --> 00:04:53.880 align:center
ฉันเลยรู้สึกกลัวมากๆ

00:04:56.600 --> 00:05:00.600 align:center
(ว่าที่เจ้าสาวของฆาตกร)

00:05:06.160 --> 00:05:09.920 align:center
ตำรวจได้ปากคำจากหมอมิวร์เฮด
ว่าเธอทิ้งกระป๋องเรดบูลไว้

00:05:10.000 --> 00:05:13.320 align:center
ณ จุดที่แซนดี้ แมคเคลลาร์บอกว่าได้ฝังศพไว้

00:05:14.600 --> 00:05:17.640 align:center
เราก็เลยไปตามทางที่หมอมิวร์เฮดบอก

00:05:18.280 --> 00:05:21.960 align:center
เราขับรถเข้าไปในไร่บนทางขรุขระ

00:05:22.920 --> 00:05:25.840 align:center
ข้ามลำธารตื้น ขึ้นไปบนเนินเขา

00:05:25.920 --> 00:05:27.760 align:center
ที่นั่นห่างไกลเมืองมากๆ

00:05:27.840 --> 00:05:31.200 align:center
ตำรวจคอยแจ้งความคืบหน้าให้เรา
ระหว่างดำเนินการเลย

00:05:33.840 --> 00:05:37.360 align:center
สิ่งแรกที่ตำรวจทำคือตรวจค้นบริเวณนั้น

00:05:37.440 --> 00:05:39.400 align:center
เพื่อหากระป๋องเรดบูล

00:05:39.480 --> 00:05:41.200 align:center
แล้วมันก็อยู่ตรงนั้นพอดี

00:05:50.240 --> 00:05:54.920 align:center
ถ้าศพโทนี่ พาร์สันส์
ไม่ได้อยู่ใต้หรือใกล้กระป๋องเรดบูล

00:05:57.240 --> 00:06:00.920 align:center
โอกาสที่เราจะหาเจอก็แทบจะเป็นศูนย์

00:06:01.000 --> 00:06:03.440 align:center
เราไม่มีทางค้นทั่วทั้งไร่ได้

00:06:03.520 --> 00:06:05.520 align:center
ถ้าเราหาศพไม่เจอ เราก็ไม่มีรูปคดี

00:06:05.600 --> 00:06:09.680 align:center
ไม่มีมูลเหตุให้จับกุมพี่น้องแมคเคลลาร์
และสอบปากคำซ้ำอีกครั้ง

00:06:12.560 --> 00:06:15.560 align:center
ฉันบอกแม่ว่าจะไปนอนบ้านเพื่อน แต่ฉันโกหก

00:06:18.400 --> 00:06:21.600 align:center
ฉันไม่อยากให้เพื่อนเสี่ยงอันตราย
หรือเสี่ยงภัยใดๆ

00:06:24.640 --> 00:06:26.680 align:center
ฉันกลับห้องตัวเองเพราะฉันอยากอยู่คนเดียว

00:06:28.360 --> 00:06:30.880 align:center
ตอนกลับมาถึง ก็มีพัสดุส่งมาถึงฉัน

00:06:32.680 --> 00:06:34.120 align:center
ฉันรู้ว่ามันคือสิ่งเดียวเท่านั้น

00:06:35.160 --> 00:06:40.120 align:center
ในกล่องนั้นคือชุดเจ้าสาว
ที่ฉันกับแม่เขาสั่งออนไลน์มา

00:06:40.720 --> 00:06:41.800 align:center
สวยหรูเลยล่ะ

00:06:43.320 --> 00:06:44.360 align:center
ฉันคิดเลย "รู้อะไรไหม"

00:06:46.040 --> 00:06:47.440 align:center
"ช่างมัน ลองใส่ก็ได้"

00:06:57.600 --> 00:06:58.600 align:center
ใหญ่ไป

00:07:05.760 --> 00:07:06.600 align:center
เอาเถอะ

00:07:06.680 --> 00:07:08.080 align:center
แล้วฉันก็กำลังดิ่ง

00:07:08.680 --> 00:07:10.920 align:center
ฉันว่าด้วยความคิดที่…

00:07:12.120 --> 00:07:13.160 align:center
น่าสมเพช

00:07:13.760 --> 00:07:15.480 align:center
ฉันอยากลองดูว่าจะรู้สึกยังไง…

00:07:17.160 --> 00:07:18.080 align:center
ที่ได้ใส่ชุดนั้น

00:07:18.600 --> 00:07:19.880 align:center
ถึงมันจะฟังดูโง่ก็เถอะ

00:07:24.760 --> 00:07:27.520 align:center
เราจะมีบางเวลาที่คิดว่า

00:07:27.600 --> 00:07:30.080 align:center
"มันจะมีเส้นเวลาคู่ขนานไหมนะ

00:07:30.160 --> 00:07:32.840 align:center
มันจะเป็นยังไง จะเกิดอะไรขึ้นบ้าง"

00:07:34.040 --> 00:07:36.560 align:center
ถึงแม้เราจะรู้ว่ามันไม่ใช่ความจริง
แต่เราก็ชอบฝันกลางวัน

00:07:36.640 --> 00:07:38.880 align:center
เพราะในช่วงแค่ไม่กี่นาทีนั้น

00:07:38.960 --> 00:07:41.160 align:center
มันพาเราไปอยู่ในที่ที่ดีกว่า มีความสุขกว่า

00:07:50.960 --> 00:07:53.440 align:center
อยู่ๆ ก็มีข้อความเด้งขึ้นมาในอินบ็อกซ์

00:07:54.480 --> 00:07:55.680 align:center
(ไง แคโรไลน์ โรเบิร์ตกับแซนดี้…)

00:07:55.760 --> 00:07:57.920 align:center
จากเพื่อนของโรเบิร์ตกับแซนดี้

00:07:58.000 --> 00:07:59.040 align:center
คลิกเข้าไป

00:07:59.640 --> 00:08:03.600 align:center
ข้อความบอกว่า "ไง แคโรไลน์
โรเบิร์ตกับแซนดี้อยู่กับผมนะ"

00:08:03.680 --> 00:08:06.440 align:center
"เขามาค้างบ้านผมกับครอบครัว
จากกลาสโกว์ชั่วโมงเดียวถึง"

00:08:08.120 --> 00:08:11.240 align:center
เขาเห็นว่าฉันอ่านข้อความแล้ว
"ฉิบหายๆ ซวยแล้ว"

00:08:11.320 --> 00:08:14.400 align:center
เขาเล่นโทรศัพท์เวลาเดียวกับฉันพอดี

00:08:16.600 --> 00:08:18.080 align:center
แล้วเขาก็รอให้เราตอบ

00:08:18.840 --> 00:08:20.600 align:center
ถ้าฉันไม่รีบตอบทันที

00:08:21.200 --> 00:08:23.560 align:center
แล้วรีบบอกว่า "คิดถึงนะ รักนะ"

00:08:23.640 --> 00:08:26.720 align:center
มันจะเห็นชัดเลย ว่าฉันคือคนที่หักหลังเขา

00:08:33.480 --> 00:08:37.320 align:center
(ตายแล้ว ฉันเป็นห่วงทั้งสองคนจัง
ฝากบอกแซนดี้ด้วยว่าคิดถึง)

00:08:37.400 --> 00:08:38.760 align:center
(ซ่อนหมายเลข)

00:08:38.840 --> 00:08:41.160 align:center
ไม่ทันไรโทรศัพท์ก็ดัง

00:08:41.240 --> 00:08:44.400 align:center
เขาจะรู้ว่าโทรศัพท์ดังอยู่ในมือฉัน

00:08:45.240 --> 00:08:46.440 align:center
เราต้องรับสาย

00:08:47.320 --> 00:08:48.520 align:center
เราก็คิดเลย…

00:08:49.600 --> 00:08:50.720 align:center
"เวรแล้ว"

00:08:50.800 --> 00:08:51.680 align:center
"ฮัลโหล"

00:08:54.000 --> 00:08:58.280 align:center
ฉันบอกว่า "ฟังนะ ฉันได้ข้อความจากเพื่อน
บอกว่าคุณถูกจับ"

00:08:58.360 --> 00:08:59.880 align:center
"เกิดเรื่องอะไรขึ้น"

00:08:59.960 --> 00:09:03.000 align:center
"แคโรไลน์ ผมพยายามติดต่อคุณแทบตาย
ผมเป็นห่วงคุณมากเลย"

00:09:04.200 --> 00:09:07.000 align:center
เขาบอกว่า
"ผมว่าเราโดนเฝ้าระวังมานานแล้วล่ะ"

00:09:07.080 --> 00:09:10.480 align:center
"โรเบิร์ตต้องเผลอปากสว่างตอนเมาแน่"

00:09:11.120 --> 00:09:15.200 align:center
"แต่ยังไงซะ ผมกับโรเบิร์ตก็ให้การว่า
'ขอไม่ตอบ' เราปลอดภัยดี"

00:09:15.280 --> 00:09:18.600 align:center
ฉันก็เลยเริ่มจะมีความหวังว่า

00:09:18.680 --> 00:09:21.040 align:center
ตำรวจอาจจะไม่ได้บอกชื่อฉันจริงๆ

00:09:23.240 --> 00:09:25.800 align:center
เว้นแต่ว่าเขากำลังเล่นเกมชั่วร้าย โรคจิตอยู่

00:09:26.440 --> 00:09:28.480 align:center
เขาไม่มีทางรู้ว่าฉันเป็นคนไปแจ้งตำรวจ

00:09:29.680 --> 00:09:32.360 align:center
เขาบอกว่า "คุณมีห้องที่กลาสโกว์"

00:09:32.440 --> 00:09:35.240 align:center
แล้วเขาก็ถามว่า "เราไปหาได้ตอนไหน"

00:09:35.320 --> 00:09:37.920 align:center
ฉันตัดสินใจไปแล้วว่าไม่อยากติดต่อกับเขาอีก

00:09:38.000 --> 00:09:39.040 align:center
สมองฉัน…

00:09:39.840 --> 00:09:41.400 align:center
ขัดแย้งกันอยู่สองทาง

00:09:41.480 --> 00:09:43.960 align:center
ฉันคิดถึงเขา ฉันอยากรู้ว่าเขาโอเคไหม

00:09:44.040 --> 00:09:46.680 align:center
แต่อีกทาง ชวนเขามาที่ห้องก็แปลว่า

00:09:46.760 --> 00:09:49.080 align:center
ฉันพาตัวเองไปอยู่ในสถานการณ์ล่อแหลมมากๆ

00:09:51.160 --> 00:09:53.160 align:center
แต่ถึงมันจะฟังดูบ้า

00:09:53.840 --> 00:09:54.880 align:center
ฉันก็ตอบตกลง

00:10:07.320 --> 00:10:11.400 align:center
ตอนยืนอยู่หลังประตูก็คิดว่า
"นี่คงเป็นวิธีที่ปลอดภัยที่สุด

00:10:11.480 --> 00:10:13.400 align:center
หรือไม่ก็เป็นเรื่องโง่ที่สุดที่ฉันเคยทำ"

00:10:13.480 --> 00:10:16.720 align:center
"เรื่องวู่วามที่อันตรายที่สุดที่ฉันเคยทำเลย"

00:10:18.680 --> 00:10:22.320 align:center
มีผู้ชายสูง 190 สองคนเดินมาจากทางเดินเล็กๆ

00:10:22.400 --> 00:10:24.080 align:center
กำลังมองเข้ามาในตาแมว

00:10:28.840 --> 00:10:31.360 align:center
ฉันจำได้ว่าคิดว่า "ทำหน้าดีใจไว้"

00:10:31.440 --> 00:10:33.800 align:center
"เพราะเราดีใจที่ได้เจอเขา"

00:10:33.880 --> 00:10:38.920 align:center
เพราะเขาเพิ่งถูกจับ แล้วถูกปล่อยตัว
เราต้องดีใจสุดๆ ที่เขาไม่โดนคุมตัวไว้

00:10:39.000 --> 00:10:40.040 align:center
โล่งใจสุดๆ"

00:10:40.120 --> 00:10:44.280 align:center
"กอดเขา ทำตัวอบอุ่นกับเขา
หัวเราะกับเขา ปลอบเขา"

00:10:44.360 --> 00:10:45.760 align:center
"ไม่งั้นเราซวยแน่"

00:10:51.160 --> 00:10:52.680 align:center
ภาษากายบ่งบอกได้หลายอย่าง

00:10:52.760 --> 00:10:55.440 align:center
แล้วเขาก็ดูโล่งใจจริงๆ ที่ได้เจอฉัน

00:10:59.480 --> 00:11:00.840 align:center
ณ วินาทีนั้น

00:11:00.920 --> 00:11:03.520 align:center
ฉันรู้สึกว่าตำรวจเลิกตามแล้ว

00:11:03.600 --> 00:11:05.000 align:center
เราก็เลยคิดว่า

00:11:06.720 --> 00:11:09.560 align:center
"ดีแล้ว นี่แหละโอเคแล้ว
นี่แหละดี มันไม่ใช่เรื่องแย่"

00:11:10.240 --> 00:11:11.720 align:center
แต่เราก็คิดด้วยว่า

00:11:12.240 --> 00:11:13.640 align:center
"ฉันต้องรอบคอบเข้าไว้

00:11:13.720 --> 00:11:16.240 align:center
แล้ววางแผนในหัวว่าจะเอาตัวรอดยังไง"

00:11:18.760 --> 00:11:19.760 align:center
(เสียง ดังสุด)

00:11:25.920 --> 00:11:28.040 align:center
ฉันต้องทำให้พวกเขาสบายใจเข้าไว้

00:11:28.120 --> 00:11:30.480 align:center
เท่าที่ทำได้จนกว่าตำรวจจะเจอศพ

00:11:30.560 --> 00:11:33.720 align:center
เอาล่ะ เปิดเพลง ส่งเหล้า ส่งบุหรี่

00:11:33.800 --> 00:11:34.880 align:center
จัดปาร์ตี้เลย

00:11:35.600 --> 00:11:38.720 align:center
เราเสพยา เราดื่มเหล้า
แล้วยาและแอลกอฮอล์ก็…

00:11:38.800 --> 00:11:40.720 align:center
ทำให้เราเปลี่ยนเป็นอีกคนได้

00:11:42.680 --> 00:11:45.120 align:center
ตลอดเวลานั้น เขาไม่รู้เลยว่าฉันคือคนที่

00:11:45.200 --> 00:11:47.600 align:center
ทำให้ตำรวจไปจับเขาตั้งแต่แรก

00:11:48.520 --> 00:11:50.480 align:center
คมมีดจ่อชีวิตเราอยู่จริงๆ เลย

00:11:51.560 --> 00:11:53.560 align:center
ฉันไม่รู้จริงๆ ว่ามันต้องใช้เวลานานแค่ไหน

00:11:53.640 --> 00:11:57.760 align:center
แล้วฉันก็เริ่มแตกตื่นว่าจริงๆ แซนดี้อาจจะบอกผิด

00:11:57.840 --> 00:11:59.960 align:center
ถ้าเขาไม่อยู่ตรงนั้นล่ะ

00:12:00.040 --> 00:12:03.200 align:center
ถ้าบางที ตำรวจค้นแล้วไม่เจอล่ะ

00:12:04.320 --> 00:12:06.800 align:center
ขอร้องล่ะ พระเจ้า ให้ศพอยู่ตรงนั้นที

00:12:14.640 --> 00:12:19.040 align:center
ฉันได้รับสายจากเจ้าหน้าที่สืบสวนอาวุโสในคดีนี้

00:12:19.720 --> 00:12:24.520 align:center
เขาได้เบาะแสจากพยานที่อาจจะรู้ว่า

00:12:24.600 --> 00:12:28.320 align:center
นักขี่จักรยานที่หายตัวไป นายพาร์สันส์อยู่ที่ไหน

00:12:30.360 --> 00:12:31.880 align:center
ฉันถูกเชิญให้ติดตามไปด้วย

00:12:31.960 --> 00:12:35.280 align:center
เพื่อไปดูว่ามีเบาะแสจากดินหรือพืชพรรณ

00:12:35.360 --> 00:12:37.200 align:center
ที่อาจสนับสนุนคำให้การของพยานรายนี้ไหม

00:12:37.760 --> 00:12:41.280 align:center
อดีตผู้ป่วยที่หายจากมะเร็ง โทนี่ พาร์สันส์
ได้เดินทางข้ามฟากสกอตแลนด์

00:12:41.360 --> 00:12:44.000 align:center
ในการขี่จักรยานเพื่อการกุศล
ระยะทางกว่า 160 กิโลเมตร

00:12:44.080 --> 00:12:47.800 align:center
ทุกคนจำได้จากข่าวเมื่อไม่กี่ปีก่อน

00:12:47.880 --> 00:12:53.360 align:center
นายพาร์สันส์ขี่จักรยานการกุศล
จากฟอร์ตวิลเลียมถึงทิลลิคูทรี

00:12:53.440 --> 00:12:55.600 align:center
แล้วเขาก็หายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย

00:12:55.680 --> 00:12:58.080 align:center
ที่นี่ เมื่อเดือนกันยายน ปี 2017

00:12:58.160 --> 00:13:01.360 align:center
อดีตทหารเรือนายนี้ผ่านเข้ามาในกล้องวงจรปิด

00:13:01.440 --> 00:13:03.440 align:center
ขณะท่องไปในถนนชนบท

00:13:07.080 --> 00:13:09.200 align:center
ตอนเราเดินค้นบริเวณนั้น

00:13:09.280 --> 00:13:13.080 align:center
ฉันก็เห็นว่ามีบริเวณหนึ่งที่ไม่มีพืชขึ้น

00:13:15.360 --> 00:13:18.240 align:center
สิ่งที่เราเจอก็คือพีทเก่าๆ

00:13:18.320 --> 00:13:19.840 align:center
พีทที่ไม่จับตัว อ่อนยวบ

00:13:19.920 --> 00:13:22.360 align:center
มันอยู่ใกล้พื้นผิวดินมากๆ

00:13:22.440 --> 00:13:25.800 align:center
แปลว่าบริเวณนี้เพิ่งถูกขุดไม่นาน

00:13:27.880 --> 00:13:31.320 align:center
นี่คือจุดที่อาจจะมีศพนายพาร์สันส์

00:13:33.160 --> 00:13:36.440 align:center
ในขั้นตอนนั้น เราต้องจัดตั้งทีมนิติเวช

00:13:38.480 --> 00:13:42.880 align:center
ก็จะต้องมีคนขับรถขุดดินที่มีความชำนาญ

00:13:42.960 --> 00:13:45.480 align:center
นักนิติโบราณคดีที่มีความชำนาญ

00:13:45.560 --> 00:13:47.640 align:center
นักนิติมานุษยวิทยา

00:13:49.280 --> 00:13:52.440 align:center
การขุดศพไม่ใช่สิ่งที่จะทำได้โดยเร็ว

00:13:52.520 --> 00:13:57.440 align:center
เราต้องทำอย่างระมัดระวังและประณีตมากๆ

00:13:57.520 --> 00:14:00.080 align:center
เหมือนที่นักโบราณคดีวิทยาทำ
ในแหล่งขุดวัตถุโบราณเลย

00:14:01.680 --> 00:14:04.280 align:center
ออคเอสเตทเป็นพื้นที่กันดารสูง

00:14:04.360 --> 00:14:06.280 align:center
แล้วตอนนั้นก็เป็นช่วงหนาวสุดของฤดูหนาว

00:14:06.360 --> 00:14:09.240 align:center
เห็นชัดเลยว่านี่คือสิ่งที่จะต้องใช้เวลาระยะหนึ่ง

00:14:11.680 --> 00:14:14.080 align:center
หลายวันผ่านไปที่รอให้พบชายคนนั้น

00:14:15.440 --> 00:14:19.800 align:center
อากาศหนาวมาก
จนคลองนอกหน้าต่างหน้าตึกเป็นน้ำแข็ง

00:14:19.880 --> 00:14:22.800 align:center
ทุกคนเลยพยายามอยู่แต่ในบ้าน หาที่อุ่นๆ

00:14:24.240 --> 00:14:27.240 align:center
เราอยู่กับฆาตกร นอนกับฆาตกร

00:14:27.320 --> 00:14:31.880 align:center
เรากินมื้อค่ำกับฆาตกร
ฆาตกรที่คิดว่าเราอยู่ฝั่งเดียวกับเขา

00:14:31.960 --> 00:14:33.440 align:center
แต่เรากลับทรยศเขา

00:14:33.520 --> 00:14:37.000 align:center
การค้นหานักขี่จักรยาน
ที่หายสาบสูญไปเมื่อกว่าสามปีก่อน

00:14:37.080 --> 00:14:38.840 align:center
ยังคงดำเนินต่อไปในไฮแลนด์

00:14:38.920 --> 00:14:42.440 align:center
ฉันเองก็สัมผัสได้ว่าพวกเขากลัว
ว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับตัวเอง

00:14:42.520 --> 00:14:44.280 align:center
ทุกอย่างกำลังตึงเครียด

00:14:44.360 --> 00:14:46.440 align:center
ตำรวจกล่าวว่าการสืบสวนยังดำเนินต่อไป

00:14:46.520 --> 00:14:50.640 align:center
และได้ขอร้องอีกครั้ง
ให้ผู้ที่ทราบเบาะแสออกมาให้ปากคำ

00:14:50.720 --> 00:14:53.120 align:center
ทุกครั้งที่โทรศัพท์เขาดัง เราก็จะสะดุ้ง

00:14:53.200 --> 00:14:56.560 align:center
ฉันไม่รู้ว่าจะเป็นครั้งไหน
ที่จะมีคนส่งข้อความมาบอกว่า "แคโรไลน์ทำ"

00:14:56.640 --> 00:14:57.600 align:center
มันเหนื่อยมาก

00:15:00.600 --> 00:15:03.400 align:center
ถึงจุดหนึ่ง
โรเบิร์ตก็บอกว่าเขามีเรื่องจะคุยกับฉัน

00:15:03.480 --> 00:15:05.960 align:center
ฉันก็คิด "เขาจะคุยเรื่องอะไรกัน"

00:15:06.720 --> 00:15:11.120 align:center
เขาทำหน้าเศร้าแล้วก็ว่างเปล่ามากๆ

00:15:17.840 --> 00:15:21.280 align:center
เขาบอกว่า "แคโรไลน์
ผมไม่รู้ว่าแซนดี้บอกอะไรคุณ"

00:15:25.840 --> 00:15:28.520 align:center
"แต่คุณต้องเข้าใจนะ ตอนเราชนผู้ชายคนนั้น

00:15:30.320 --> 00:15:32.120 align:center
มันเกิดขึ้นเร็วมาก

00:15:32.200 --> 00:15:33.640 align:center
เขาลอยข้ามรถไปเลย"

00:15:35.400 --> 00:15:38.120 align:center
"เราลงจากรถ แล้วตอนเราเดินไปดูเขา

00:15:39.080 --> 00:15:40.120 align:center
เขายังไม่ตาย"

00:15:41.600 --> 00:15:43.840 align:center
ฉันนึกว่าเขาตายตอนชนทันที

00:15:44.520 --> 00:15:45.560 align:center
ฉิบหาย

00:15:50.280 --> 00:15:54.040 align:center
เขาเล่าเหมือนอยากจะปลดภาระที่ตัวเองแบกไว้

00:15:55.440 --> 00:15:59.440 align:center
โรเบิร์ตบอกว่าเขาย้ายโทนี่
ไปไว้ข้างถนนพร้อมจักรยาน

00:16:00.160 --> 00:16:02.360 align:center
ส่วนพวกเขาจะไปเปลี่ยนรถแล้วกลับมา

00:16:02.440 --> 00:16:06.600 align:center
ฉันเลยถามว่า "โรเบิร์ต
งั้นคุณทิ้งเขาไว้ข้างถนนคนเดียวเหรอ"

00:16:07.800 --> 00:16:08.960 align:center
เขาก็บอก "ก็ใช่น่ะสิ"

00:16:11.600 --> 00:16:15.320 align:center
ความคิดที่ชายคนนั้นกำลังเจ็บปวดทรมาน

00:16:16.280 --> 00:16:18.720 align:center
แล้วคุณไปซ่อนเขาไม่ให้รถผ่านมาเห็น

00:16:18.800 --> 00:16:21.400 align:center
ที่อาจจะมีใครลงมาช่วยเขา ช่วยชีวิตเขาได้

00:16:21.480 --> 00:16:25.520 align:center
นั่นคือการกระทำที่โหดร้ายต่อผู้อื่น
โดยไม่จำเป็นเลย

00:16:28.240 --> 00:16:30.960 align:center
ถ้าคุณเรียกรถพยาบาล
แล้วเขาตายก่อนรถพยาบาลมาถึง

00:16:31.040 --> 00:16:32.480 align:center
อย่างน้อยคุณก็พยายาม

00:16:35.200 --> 00:16:37.320 align:center
เขาบอกว่า "เรากลับบ้าน

00:16:37.400 --> 00:16:38.720 align:center
เปลี่ยนรถ

00:16:38.800 --> 00:16:40.440 align:center
เอาซิมการ์ดไปทิ้ง

00:16:42.800 --> 00:16:44.520 align:center
เปลี่ยนเสื้อผ้า

00:16:46.520 --> 00:16:47.560 align:center
ใส่ถุงมือ"

00:16:49.840 --> 00:16:50.840 align:center
"เรากลับไปที่นั่น

00:16:50.920 --> 00:16:52.840 align:center
เขาก็ยังไม่ตาย

00:16:52.920 --> 00:16:55.440 align:center
แต่กำลังอ่อนแรง สติเลือนราง"

00:16:56.360 --> 00:16:59.440 align:center
ทั้งคู่บรรจงเก็บเขาใส่ผ้าใบ แล้วขับรถพากลับไป

00:16:59.520 --> 00:17:02.000 align:center
แล้วเก็บเขาไว้ในบริเวณป่าจนข้ามคืน

00:17:02.080 --> 00:17:05.040 align:center
แล้วรถคันเดียวกันนั้น
ก็ถูกลูกค้าจัดทริปล่าสัตว์เอาไปใช้ในวันรุ่งขึ้น

00:17:15.040 --> 00:17:17.680 align:center
แล้วพวกเขาค่อยฝังโทนี่ พาร์สันส์
ตอนลูกค้ากลับไปแล้ว

00:17:19.080 --> 00:17:21.000 align:center
การชนจะเป็นอุบัติเหตุหรือไม่

00:17:21.080 --> 00:17:25.040 align:center
แต่การกระทำตอนนั้น หลังจากนั้น
มันไม่ใช่อุบัติเหตุอีกแล้ว

00:17:25.120 --> 00:17:28.960 align:center
พวกเขามีวิธีการ มีการวางแผนอย่างดี

00:17:29.040 --> 00:17:33.000 align:center
ในหัวฉัน นี่ไม่ใช่การชนแล้วหนีแล้ว

00:17:34.440 --> 00:17:35.480 align:center
นี่มัน…

00:17:36.120 --> 00:17:37.200 align:center
อาจเป็นฆาตกรรมได้เลย

00:17:41.680 --> 00:17:42.920 align:center
ต่อมาในคืนนั้น

00:17:43.000 --> 00:17:44.240 align:center
แซนดี้นั่งอยู่

00:17:44.320 --> 00:17:47.360 align:center
แล้วเขาก็เริ่มพูดไปเรื่อย สูบบุหรี่

00:17:47.440 --> 00:17:50.240 align:center
ชัดเลยว่าในความทรงจำเขา
เขากำลังครุ่นคิดเรื่องต่างๆ

00:17:50.320 --> 00:17:53.560 align:center
แล้วเขาก็เปิดเผยเรื่องคดีนี้มากๆ

00:17:56.400 --> 00:18:00.400 align:center
ฉันคิดขึ้นมาได้ว่า
ถ้าฉันอัดเสียงบางเรื่องที่แซนดี้พูดได้

00:18:00.480 --> 00:18:02.320 align:center
ฉันก็จะช่วยตำรวจได้

00:18:02.400 --> 00:18:04.840 align:center
แล้วฉันก็อาจจะอัดเสียงคำสารภาพได้ด้วย

00:18:06.240 --> 00:18:08.040 align:center
เรื่องนี้จะได้จบ สิ้นสุดสักที

00:18:09.560 --> 00:18:14.080 align:center
ฉันเปิดเว็บหมากรุก เล่นไป
แต่ทางซ้ายมีโปรแกรม "อัดเสียง"

00:18:14.160 --> 00:18:17.000 align:center
เขาจะไม่รู้เลยถ้าฉันกดปุ่มอัดเสียง

00:18:19.400 --> 00:18:22.440 align:center
ฉันเล่นเกมหมากรุก โดยที่อัดเสียงไปด้วย

00:18:25.880 --> 00:18:28.640 align:center
เรื่องที่ฉันคิดว่าคุณออกจะแปลกๆ นะ แซนดี้ คือ…

00:18:28.720 --> 00:18:33.080 align:center
ในแง่หนึ่ง คุณก็เห็นใจคนอื่น
รักคนอื่น เป็นมิตร อ่อนโยนมากๆ

00:18:34.200 --> 00:18:35.240 align:center
ฉันนึกภาพไม่ออกเลย

00:18:36.640 --> 00:18:39.120 align:center
แต่พอได้เห็นคุณตอนเมา ตอนอะไรต่างๆ

00:18:40.120 --> 00:18:41.360 align:center
ฉันเห็นภาพเลยว่าพวกคุณทำ

00:18:43.080 --> 00:18:44.000 align:center
ไม่รู้สิ

00:18:44.520 --> 00:18:46.320 align:center
ผมไม่รู้อะไรอีกแล้ว

00:18:46.840 --> 00:18:48.040 align:center
มันเสี่ยงมากๆ

00:18:48.920 --> 00:18:51.080 align:center
เขาอาจจะเข้ามาหาได้ทุกเมื่อ
เอาแขนมากอดเรา

00:18:51.160 --> 00:18:52.840 align:center
แล้วบอกว่า "ทำอะไร เกมเป็นไงบ้าง"

00:18:53.560 --> 00:18:55.600 align:center
การที่ตำรวจยังสอบปากคำหลายๆ คน

00:18:55.680 --> 00:18:58.120 align:center
ยังพยายามแยกทุกคนออกจากกันอยู่

00:18:59.520 --> 00:19:01.200 align:center
แปลว่ารูปคดีไม่ชัดเจน

00:19:02.840 --> 00:19:05.280 align:center
เรื่องที่ฉันคิดว่าจะทำให้คุณโดนจับ…

00:19:07.880 --> 00:19:09.080 align:center
คือความไม่เห็นใจเขาเลย

00:19:12.520 --> 00:19:14.080 align:center
ให้ตายเถอะ ในนี้ร้อนจัง

00:19:15.840 --> 00:19:19.040 align:center
ฉันเริ่มคิดแล้ว "นี่มันไม่ได้ผล เขาไม่พูดเลย"

00:19:19.120 --> 00:19:21.440 align:center
ฉันก็เลยพยายามกดดันเขามากขึ้น

00:19:21.520 --> 00:19:23.800 align:center
คุณออกไปล่าสัตว์วันรุ่งขึ้น
โดยไม่คิดมากเลยได้ไง

00:19:25.600 --> 00:19:26.640 align:center
คุณต้องคิดบ้างสิ

00:19:30.560 --> 00:19:31.600 align:center
ไม่คิดเลยได้ไงกัน

00:19:35.880 --> 00:19:37.440 align:center
มันต้องเลือกระหว่างชีวิตผมกับเขา

00:19:39.520 --> 00:19:40.920 align:center
(รุกฆาต
จบเกม)

00:19:41.000 --> 00:19:43.600 align:center
สมองฉันคิดเลย "ฉันอัดเสียงไว้แล้ว

00:19:43.680 --> 00:19:45.040 align:center
แต่หยุดได้แล้ว"

00:19:49.080 --> 00:19:50.560 align:center
ฉันเห็นเขาเดินมา แล้วฉันก็คิด

00:19:50.640 --> 00:19:54.200 align:center
"ตอนนี้สถานการณ์เริ่มจะไม่ปลอดภัยแล้ว"

00:20:00.840 --> 00:20:01.800 align:center
ไปรับให้ทีได้ไหม

00:20:01.880 --> 00:20:03.360 align:center
- อะไรเหรอ
- ของมาส่งน่ะ

00:20:05.800 --> 00:20:07.200 align:center
ฉันสั่งเรดบูลกับน้ำกระป๋องมา

00:20:09.120 --> 00:20:10.160 align:center
เพื่อสุขภาพไง

00:20:16.280 --> 00:20:18.040 align:center
ที่บอกว่า "ต้องเลือกชีวิตผมกับเขา"

00:20:18.840 --> 00:20:23.160 align:center
นั่นคือการยอมรับสารภาพ
ฉันโล่งใจมากๆ ที่เปิดอัดเสียงไว้

00:20:23.240 --> 00:20:26.240 align:center
แต่เราก็คิดเหมือนกันนะ
"ทำไมเขาไม่พูดต่อว่า

00:20:26.320 --> 00:20:29.920 align:center
'ผมก็เสียใจนะ' หรือ 'ผมก็ขวัญเสีย'
หรือ 'ผมยังคิดย้อนไปอยู่เลย'"

00:20:31.200 --> 00:20:34.040 align:center
เขาสนใจบ้างไหมว่าตัวเองทำแบบนั้น

00:20:34.800 --> 00:20:37.120 align:center
ขั้วตรงข้ามสุดๆ ของน้ำใจกับความโหดร้าย

00:20:37.200 --> 00:20:39.040 align:center
ที่คู่แฝดสองคนนี้แสดงออกมา

00:20:39.640 --> 00:20:41.120 align:center
ทำให้ฉันสงสัยจริงๆ

00:20:41.200 --> 00:20:45.600 align:center
เกิดอะไรขึ้นในชีวิตพวกเขา
ถึงทำให้พวกเขาเป็นแบบนั้น

00:20:51.040 --> 00:20:56.880 align:center
ช่วงปี 1999 ถึง 2011
ผมเป็นเจ้าหน้าที่ตำรวจชุมชน

00:20:57.840 --> 00:21:01.240 align:center
ดูแลพื้นที่ 204 ตารางกิโลเมตร
ที่อาร์ไกล์กับบิวต์

00:21:02.720 --> 00:21:06.600 align:center
มันเป็นงานตำรวจชุมชน
ในความหมายดั้งเดิมเลย

00:21:06.680 --> 00:21:11.080 align:center
แบบสมัยก่อน เป็นตำรวจที่ดูแลพื้นที่หนึ่ง

00:21:11.160 --> 00:21:12.400 align:center
แล้วผมก็หลงรักที่นั่น

00:21:13.800 --> 00:21:15.240 align:center
ผมออกจากกรมตำรวจ

00:21:15.320 --> 00:21:17.880 align:center
แล้วผมก็ได้ทราบเรื่องคดีคนหาย

00:21:17.960 --> 00:21:20.320 align:center
รู้สึกว่าผมน่าจะดูข่าวท้องถิ่นอยู่

00:21:20.400 --> 00:21:24.560 align:center
มีข่าวหนึ่งพูดถึงบริดจ์ออฟออร์กี
ผมก็คิดเลย "นั่นมันถิ่นผม"

00:21:24.640 --> 00:21:28.960 align:center
โทนี่ พาร์สันส์ปั่นจักรยาน
จากฟอร์ตวิลเลียมกลับไปที่บ้านเกิด ทิลลิคูทรี

00:21:29.040 --> 00:21:30.200 align:center
ณ เวลาที่เขาหายตัวไป

00:21:30.280 --> 00:21:32.040 align:center
ผมก็เลยสนใจขึ้นมา

00:21:32.120 --> 00:21:35.680 align:center
ผมบอกว่า "หยุดก่อน เปิดย้อนก่อน
เราเจออะไรเนี่ย"

00:21:36.400 --> 00:21:38.400 align:center
ตำรวจได้จับกุมชายวัย 29 ปีสองราย

00:21:38.480 --> 00:21:40.960 align:center
ที่มีส่วนเกี่ยวข้อง
กับการหายตัวไปของนายพาร์สันส์

00:21:41.040 --> 00:21:43.480 align:center
พวกเขาถูกปล่อยตัว
ระหว่างรอสอบปากคำเพิ่มเติม

00:21:43.560 --> 00:21:45.120 align:center
"ตำรวจจับผู้ต้องสงสัยแล้ว"

00:21:45.200 --> 00:21:47.840 align:center
"ก็ดีแล้ว จับได้สองรายด้วย น่าสนใจ"

00:21:47.920 --> 00:21:50.720 align:center
"อยากรู้จังว่าใคร
ผมอยากรู้ว่าจะใช่คนที่ผมคิดหรือเปล่า"

00:21:52.280 --> 00:21:54.840 align:center
ผมรู้จักพี่น้องแมคเคลลาร์ตั้งแต่เด็กๆ

00:21:56.720 --> 00:21:58.880 align:center
ผมไปที่โรงเรียนบ่อยๆ

00:21:58.960 --> 00:22:01.880 align:center
ไปทำงานตำรวจชุมชน
สอนระวังคนแปลกหน้า สอนขี่จักรยาน

00:22:01.960 --> 00:22:04.040 align:center
ผมก็อยากจะคิดว่าผมมีความหมายกับพวกเขา

00:22:04.120 --> 00:22:07.560 align:center
ที่แน่ๆ ผมมีรูปด้วย โรเบิร์ตน่าจะวาดรูปผมไว้

00:22:07.640 --> 00:22:10.400 align:center
ผมเก็บไว้ ผมเก็บไว้ในห้องทำงาน
ตอนนี้ก็ยังอยู่ ผมจะให้ดู

00:22:10.480 --> 00:22:12.280 align:center
(ผมเป็นเจ้าหน้าที่ตำรวจ
ช่วยผมออกไปที)

00:22:12.360 --> 00:22:13.880 align:center
พวกเขาเป็นเด็กกระด้างกระเดื่อง

00:22:13.960 --> 00:22:16.520 align:center
แล้วผมก็จำได้ว่ามีการปรึกษาในโรงเรียน

00:22:17.600 --> 00:22:19.880 align:center
ว่าเด็กสองคนนั้นอาจเจออะไรที่บ้าน

00:22:19.960 --> 00:22:22.440 align:center
มันมากพอที่จะทำให้ครูกังวล

00:22:22.520 --> 00:22:26.480 align:center
ผมรู้สึกว่าอิทธิพลแบบนั้นต่อคู่แฝดมาจากพ่อ

00:22:26.560 --> 00:22:27.720 align:center
ทอม แมคเคลลาร์

00:22:29.440 --> 00:22:31.360 align:center
เขาถูกกล่าวหาคดีร้ายแรงสองสามอย่าง

00:22:31.440 --> 00:22:35.080 align:center
เบาะแสที่เราได้มาตอนนั้น
ก็มากพอให้ขอหมายค้นออคเอสเตท

00:22:35.160 --> 00:22:38.520 align:center
แล้วเราก็พบอาวุธปืนทั่วบ้านเลย

00:22:41.760 --> 00:22:42.960 align:center
เราพบปืนพก

00:22:43.040 --> 00:22:44.920 align:center
การครอบครองปืนพกมันผิดกฎหมาย

00:22:45.000 --> 00:22:47.920 align:center
แล้วเราก็เจออาวุธปืนในห้องนอนของแซนดี้

00:22:50.080 --> 00:22:52.120 align:center
มีอาวุธปืนอยู่ทั่วบ้าน

00:22:52.200 --> 00:22:54.520 align:center
วางอยู่ในห้องนอนลูกวัยประถม

00:22:54.600 --> 00:22:55.960 align:center
นี่เป็นความผิดร้ายแรง

00:22:56.040 --> 00:22:58.640 align:center
มันทำให้ทอม แมคเคลลาร์ถูกดำเนินคดี

00:23:00.960 --> 00:23:02.240 align:center
ตั้งแต่อายุเจ็ดขวบ

00:23:02.320 --> 00:23:04.120 align:center
เขาคุ้นเคยกับอาวุธปืน

00:23:04.960 --> 00:23:06.200 align:center
แม่เจ้า

00:23:08.200 --> 00:23:11.160 align:center
การฆ่าสัตว์และกำจัดซากสัตว์

00:23:12.040 --> 00:23:15.360 align:center
พวกเขาดูจะยอมรับเรื่องนั้นได้
ตั้งแต่อายุยังน้อยเกินไป

00:23:16.240 --> 00:23:18.480 align:center
ถ้าเราได้สัมผัสเรื่องพวกนี้ทุกวัน

00:23:18.560 --> 00:23:21.960 align:center
มันจะทำให้เราไม่รู้สึกรู้สากับการพรากชีวิตอื่น

00:23:23.400 --> 00:23:26.120 align:center
ความคิดผมตอนนั้นที่ได้ดูข่าวก็คือ

00:23:26.200 --> 00:23:28.720 align:center
"ที่นั่นก็เหมาะจะซ่อนศพคนนะ"

00:23:29.720 --> 00:23:33.160 align:center
ยังมีอีกหลายศพในอาร์ไกล์ที่เราหาไม่เจอ

00:23:39.400 --> 00:23:43.040 align:center
ภารกิจสำคัญคือการแบ่งโซน

00:23:43.120 --> 00:23:47.120 align:center
ดินแต่ละชั้น ทีละเซนติเมตร

00:23:48.160 --> 00:23:50.480 align:center
พีทมีสีเข้ม

00:23:50.560 --> 00:23:52.360 align:center
เป็นสีน้ำตาลเข้มมากๆ

00:23:52.440 --> 00:23:55.600 align:center
แล้วมันก็อยู่ใกล้พื้นผิวดิน มีเส้นใยเยอะ

00:23:56.120 --> 00:23:57.840 align:center
มันซุกซ่อนหลายๆ อย่างได้

00:23:58.720 --> 00:24:02.760 align:center
เราค้นหาวัตถุที่มาจากมนุษย์

00:24:02.840 --> 00:24:07.840 align:center
เช่นเส้นผม เล็บนิ้วมือ
หรือวัตถุที่เกิดจากร่างกายมนุษย์

00:24:11.440 --> 00:24:14.640 align:center
พอนักโบราณคดีขุดลึกลงไป

00:24:15.240 --> 00:24:16.800 align:center
ก็เริ่มเจอกระดูกโผล่ออกมา

00:24:17.760 --> 00:24:20.800 align:center
สิ่งที่นักมานุษยวิทยาบอกก็คือ

00:24:20.880 --> 00:24:23.280 align:center
"มันดูเหมือนกระดูกกวางนะ"

00:24:28.640 --> 00:24:33.320 align:center
สิ่งที่บริเวณนั้นเป็นก็คือหลุมฝังซาก

00:24:33.960 --> 00:24:39.000 align:center
นักดูแลสัตว์ป่าในไร่นั้น
พี่น้องแมคเคลลาร์ใช้พื้นที่บริเวณนี้

00:24:39.080 --> 00:24:42.360 align:center
กำจัดชิ้นส่วนสัตว์ที่ไม่จำเป็นต้องใช้

00:24:45.200 --> 00:24:47.640 align:center
เราต้องเรียกตัวหมอผ่าตัดสัตว์มา

00:24:47.720 --> 00:24:51.000 align:center
ให้เขายืนยันว่าซากเหล่านี้ค่อนข้างใหม่

00:24:51.080 --> 00:24:54.120 align:center
ซากเหล่านี้ถูกฝังในช่วงเวลาเดียวกัน

00:24:54.200 --> 00:24:56.760 align:center
กับที่นายพาร์สันส์หายตัวไป

00:24:59.920 --> 00:25:04.120 align:center
แต่อีกอย่าง เราก็เจอเศษไม้เล็กๆ เยอะมาก

00:25:05.800 --> 00:25:09.000 align:center
เราไม่มีทางเจอเศษไม้ในนั้นได้
มันไม่ได้มาตามธรรมชาติ

00:25:09.080 --> 00:25:11.920 align:center
มันคงไม่ไปอยู่ตรงนั้นถ้าไม่มีคนเอาไปไว้

00:25:12.000 --> 00:25:14.320 align:center
คำถามคือมันมาจากไหน

00:25:15.160 --> 00:25:19.320 align:center
เราก็เลยขับรถไปที่พื้นที่ฟาร์มของออคเอสเตท

00:25:23.600 --> 00:25:26.520 align:center
ระหว่างเดินตรวจสอบ เราก็เจอรถขุดดิน

00:25:28.840 --> 00:25:31.600 align:center
พอตรวจสอบถังขุดของรถ ในนั้น…

00:25:32.360 --> 00:25:33.720 align:center
มันก็มีเศษไม้พวกนี้ด้วย

00:25:39.440 --> 00:25:41.320 align:center
เศษไม้พวกนี้เป็นแบบเดียวกัน

00:25:41.400 --> 00:25:44.120 align:center
กับเศษไม้ที่เราเจอในจุดฝังซาก

00:25:46.840 --> 00:25:48.720 align:center
สิ่งที่สำคัญเป็นพิเศษ

00:25:48.800 --> 00:25:53.240 align:center
คือระยะห่างระหว่างซี่ของถังขุด

00:25:53.320 --> 00:25:55.960 align:center
เป็นระยะห่างเดียวกันกับที่วัดได้

00:25:56.040 --> 00:25:58.720 align:center
จากรอยขุดในดินชุ่มชื้นที่มีพีท

00:26:00.840 --> 00:26:05.440 align:center
แต่มีไม่กี่คนเท่านั้นที่เข้าถึงรถคันนั้นได้

00:26:05.520 --> 00:26:08.920 align:center
และสองคนในนั้นก็คือคู่แฝดแมคเคลลาร์

00:26:10.560 --> 00:26:14.160 align:center
เราโยงหลักฐานที่หลุมฝังซาก
ถึงโรเบิร์ตกับแซนดี้ได้

00:26:14.240 --> 00:26:18.240 align:center
แต่มันก็ยังไม่พอที่จะพิสูจน์ความผิด
เพราะเรายังไม่เจอศพ

00:26:26.200 --> 00:26:27.720 align:center
ทุกวันที่ผ่านไป

00:26:27.800 --> 00:26:29.760 align:center
ฉันก็คิดว่า "ตำรวจน่าจะเจอเขาได้แล้ว"

00:26:30.440 --> 00:26:32.720 align:center
ตำรวจไม่ได้แจ้งอะไรมาเลย ดังนั้น…

00:26:33.840 --> 00:26:37.520 align:center
ฉันเลยไม่รู้เลยว่าเกิดอะไรขึ้นบ้าง

00:26:39.360 --> 00:26:43.920 align:center
ฉันรู้สึกว่าตัวเองอยู่ในสภาวะกลัวตลอดเวลา

00:26:44.440 --> 00:26:46.560 align:center
ฉันนอนอยู่บนเตียง กลิ้งไปกลิ้งมา

00:26:49.240 --> 00:26:50.960 align:center
แซนดี้ก็นอนกรนอยู่ข้างๆ

00:26:51.040 --> 00:26:53.080 align:center
จากนั้นก็มีเสียงทุบ

00:26:54.920 --> 00:26:57.200 align:center
ปังๆ ที่ประตูหน้า

00:27:00.680 --> 00:27:01.960 align:center
"ซวยแล้ว ฉิบหาย"

00:27:02.040 --> 00:27:04.640 align:center
ฉันคิดว่า "คนเดียวที่จะทำแบบนั้นคือตำรวจ"

00:27:07.440 --> 00:27:08.880 align:center
ฉันรีบลุกจากเตียง

00:27:08.960 --> 00:27:10.840 align:center
รีบปิดประตูห้องนอนโดยเร็วที่สุด

00:27:10.920 --> 00:27:13.320 align:center
แล้วก็เดินไปตามทางเดิน

00:27:14.720 --> 00:27:18.320 align:center
แล้วก็เจอสายสืบหญิงคนเดิม
ที่เคยไปบ้านพ่อแม่ฉัน

00:27:21.000 --> 00:27:22.680 align:center
ฉันแง้มประตูออกนิดๆ

00:27:22.760 --> 00:27:26.080 align:center
ฉันบอกว่า "ไปคุยกันข้างล่างได้ไหมคะ"

00:27:27.520 --> 00:27:28.640 align:center
"ใครอยู่ในนั้นน่ะ"

00:27:28.720 --> 00:27:31.560 align:center
"ฉันต้องคุยกับคุณในรถ ข้างนอก"

00:27:31.640 --> 00:27:32.840 align:center
"ทำไม"

00:27:32.920 --> 00:27:33.760 align:center
"ใครอยู่ในนั้น"

00:27:35.200 --> 00:27:36.280 align:center
"เพื่อน"

00:27:36.360 --> 00:27:37.200 align:center
"คุณโกหก"

00:27:37.280 --> 00:27:38.600 align:center
ปัง

00:27:41.760 --> 00:27:45.360 align:center
แล้วเธอก็เปิดประตูห้องที่โรเบิร์ตนอนอยู่

00:27:45.440 --> 00:27:48.840 align:center
แล้วเธอก็บอกว่า "อะไรเนี่ย แคโรไลน์
คุณเป็นพยานของเรานะ"

00:27:48.920 --> 00:27:51.360 align:center
ฉันคิดเลย "เขาได้ยินไหม"

00:27:51.440 --> 00:27:54.120 align:center
แล้วตำรวจชายก็เข้าไปจับโรเบิร์ตจากเตียง

00:27:54.800 --> 00:27:58.120 align:center
ส่วนผู้หญิงก็รีบขึ้นห้องนอนชั้นบน
จับแซนดี้มาจากเตียงด้วย

00:27:59.040 --> 00:28:03.080 align:center
ตำรวจบอกว่า "คุณไม่ควรมาที่นี่นะ
คุณควรจะอยู่กับเพื่อนที่อาเบอร์ฟอยล์"

00:28:03.160 --> 00:28:06.960 align:center
แซนดี้ก็ย้อนว่า "ผมมาที่นี่ได้
นี่บ้านแฟนผมนะ ผมมีสิทธิ์มาที่นี่"

00:28:07.040 --> 00:28:10.120 align:center
ฉันก็บอก "แน่นอน คุณมานอนที่นี่ได้อยู่แล้ว"

00:28:11.400 --> 00:28:15.960 align:center
แล้วตำรวจก็บอก "เอาล่ะ ทั้งสองคน
รีบออกไปจากที่นี่เดี๋ยวนี้เลย"

00:28:18.640 --> 00:28:19.680 align:center
แล้วพวกเขาก็ออกไปเลย

00:28:22.480 --> 00:28:25.920 align:center
ตำรวจไปดูแคโรไลน์ว่าปลอดภัยดีไหม

00:28:26.000 --> 00:28:30.240 align:center
ผมมั่นใจว่าตำรวจคงตกใจ
ที่พบว่าพี่น้องแมคเคลลาร์อยู่ที่ห้องเธอด้วย

00:28:30.320 --> 00:28:32.600 align:center
ถ้าเธอตัดการติดต่อกับพวกเขา

00:28:32.680 --> 00:28:34.520 align:center
ซึ่งเธอมีโอกาสทำได้แล้ว

00:28:35.160 --> 00:28:39.680 align:center
เธอก็จะปลอดภัยกว่าแน่นอน

00:28:39.760 --> 00:28:43.320 align:center
ถ้าเป็นผมนะ ผมจะยอมวิ่งเป็นกิโล
ไปสถานีตำรวจที่ใกล้ที่สุด

00:28:43.400 --> 00:28:46.320 align:center
จากนั้นผมก็จะรีบไปต่อ ไปหาที่ปลอดภัย

00:28:46.400 --> 00:28:48.760 align:center
แล้วผมก็จะไม่ไปเจอเขาอีก

00:28:53.280 --> 00:28:55.960 align:center
ฉันยืนอยู่ในห้องนั่งเล่น แล้วโรเบิร์ตก็บอกว่า

00:28:58.560 --> 00:28:59.600 align:center
"แคโรไลน์

00:29:00.160 --> 00:29:01.760 align:center
ตำรวจรู้ชื่อคุณได้ยังไง"

00:29:04.840 --> 00:29:07.320 align:center
"เคยเจอกันมาก่อนเหรอ เธอรู้จักคุณเหรอ"

00:29:08.200 --> 00:29:09.680 align:center
"คุณคุยกับตำรวจมาเหรอ"

00:29:12.440 --> 00:29:13.800 align:center
"เปล่าๆ"

00:29:13.880 --> 00:29:16.560 align:center
โชคดีที่แซนดี้ขัดก่อน บอกว่า "โรเบิร์ต อย่าน่า"

00:29:17.080 --> 00:29:19.160 align:center
"แคโรไลน์ไม่ทำกับเราแบบนั้นแน่"

00:29:19.240 --> 00:29:21.280 align:center
"เธอรักเรา ฉันไว้ใจเธอ"

00:29:22.480 --> 00:29:25.040 align:center
ฉันเห็นเลยว่าโรเบิร์ตโกรธมาก

00:29:25.120 --> 00:29:27.800 align:center
แซนดี้ก็กล่อมโรเบิร์ต พวกเขากอดกัน

00:29:27.880 --> 00:29:29.320 align:center
โรเบิร์ตบอก "แซนดี้ เราจะทำไงดี"

00:29:31.560 --> 00:29:35.280 align:center
แซนดี้ก็บอก "ฟังนะ โรเบิร์ต นั่นมันสามปีก่อน"

00:29:37.800 --> 00:29:40.120 align:center
"ถ้าตำรวจมีหลักฐาน ก็คงจับเราได้ไปแล้ว"

00:29:40.200 --> 00:29:41.600 align:center
"ตำรวจไม่เจอเขาหรอก"

00:29:42.120 --> 00:29:45.240 align:center
"ต่อให้ขุดทั้งไร่ ตำรวจก็ไม่เจอเขา"

00:29:47.960 --> 00:29:50.760 align:center
โรเบิร์ตบอกว่า "ใช่ แต่เราต้องรีบหนี"

00:29:50.840 --> 00:29:52.680 align:center
แล้วแซนดี้ก็บอกว่า

00:29:52.760 --> 00:29:55.080 align:center
"ฉันมีสิทธิ์อยู่กับแฟนตามกฎหมาย
เธอเป็นคู่หมั้นฉัน"

00:29:55.160 --> 00:29:56.640 align:center
"ตำรวจเถียงไม่ได้"

00:29:58.240 --> 00:30:01.880 align:center
โรเบิร์ตไปอยู่บ้านเพื่อนของญาตินอกกลาสโกว์

00:30:01.960 --> 00:30:04.080 align:center
ส่วนแซนดี้กับฉันยังอยู่ที่ห้อง

00:30:05.280 --> 00:30:09.120 align:center
เขาบอกว่า "ไม่ แคโรไลน์
ผมรู้ว่าคุณไม่มีวันทรยศผม"

00:30:09.200 --> 00:30:11.200 align:center
การที่แซนดี้ปกป้องฉันมันก็…

00:30:13.400 --> 00:30:14.560 align:center
อุ่นใจแปลกๆ

00:30:17.600 --> 00:30:19.160 align:center
เพื่อเอาตัวรอดในวินาทีนั้น

00:30:19.240 --> 00:30:22.120 align:center
ฉันเลยเริ่มเชื่อคำโกหกของตัวเองจริงๆ

00:30:24.160 --> 00:30:26.000 align:center
ฉันคือแฟนสาวที่คอยอยู่ข้างเขา

00:30:26.080 --> 00:30:28.000 align:center
ที่ได้รับการปฏิบัติแย่ๆ จากตำรวจเหมือนกัน

00:30:30.560 --> 00:30:31.760 align:center
ฉันโกหก

00:30:31.840 --> 00:30:35.480 align:center
ฉันทรยศ ใช่ แต่ก็มีเหตุผลที่สมควรมากๆ

00:30:35.560 --> 00:30:38.440 align:center
แต่การโกหกก็กัดกินจิตวิญญาณเรา

00:30:38.520 --> 00:30:43.120 align:center
มันเป็นความพัวพันที่ท็อกซิก

00:30:44.800 --> 00:30:48.000 align:center
แคโรไลน์บอกว่า "แม่ เขาคิดว่าเรายังรักกัน"

00:30:48.080 --> 00:30:50.000 align:center
"หนูจะทำยังไง เขามีกุญแจด้วย"

00:30:51.520 --> 00:30:53.800 align:center
ฉันรู้ว่าเธอกลัวมากๆ

00:30:53.880 --> 00:30:56.120 align:center
แล้วเธอก็คงนอนคิดว่า

00:30:56.840 --> 00:30:58.440 align:center
"ฉันจะหลุดพ้นออกไปยังไง"

00:30:59.880 --> 00:31:02.600 align:center
ฉันคิดจริงๆ ว่าฉันจะหัวใจวายแล้ว

00:31:02.680 --> 00:31:03.760 align:center
เขาจะทำร้ายเธอไหม

00:31:04.280 --> 00:31:05.760 align:center
เขาจะฆ่าเธอไหม

00:31:08.680 --> 00:31:11.800 align:center
ตำรวจบอกตั้งแต่แรกว่า
"คุณห้ามบอกใครเรื่องนี้นะ"

00:31:11.880 --> 00:31:14.560 align:center
"ไม่งั้นคุณอาจทำให้
การสืบสวนทั้งหมดเสียหายได้"

00:31:16.680 --> 00:31:19.040 align:center
แต่ฉันก็ต้องการคนปรึกษา

00:31:20.040 --> 00:31:23.440 align:center
โอกาสครั้งต่อไป ตอนแซนดี้ออกไปจากห้อง
ฉันก็ติดต่อหาใครคนหนึ่ง

00:31:23.520 --> 00:31:26.480 align:center
ที่ฉันรู้ว่าจะไม่ตัดสินฉัน
จากสภาพที่ฉันเป็นอยู่ และจะเข้าใจ

00:31:29.000 --> 00:31:31.320 align:center
"นายอาจจะสังเกตเห็น
ว่าช่วงนี้ฉันเงียบแปลกๆ"

00:31:34.040 --> 00:31:37.160 align:center
"ไม่รู้ว่าฉันทนได้ยังไง
แต่ฉันเป็นพยานคดีอาชญากรรม"

00:31:38.040 --> 00:31:40.760 align:center
"ฉันได้ยินเสียงนาย
ในหัวฉันเลยว่า 'โอ๊ยตายแล้ว'"

00:31:42.080 --> 00:31:46.520 align:center
ผมก็เลยตัดสินใจขับรถไปหาเธอที่บ้าน

00:31:46.600 --> 00:31:51.200 align:center
แล้วเธอก็เปิดประตู หน้าตาเธอดูตกใจสุดๆ

00:31:51.280 --> 00:31:54.200 align:center
ผมก็คิด "เกิดอะไรขึ้นที่นี่กันแน่เนี่ย"

00:31:56.760 --> 00:32:00.800 align:center
แคโรไลน์เป็นคนสะอาดเนี้ยบ
ระดับโรคย้ำคิดย้ำทำ

00:32:00.880 --> 00:32:02.880 align:center
แต่สภาพบ้านสกปรกมาก

00:32:04.320 --> 00:32:06.960 align:center
เธอเล่าเรื่องให้ผมฟังแบบพูดรัวเป็นปืนกล

00:32:07.920 --> 00:32:09.800 align:center
โดยไม่มีโครงสร้างลำดับเรื่องราวเลย

00:32:09.880 --> 00:32:12.760 align:center
ผ่านไปประมาณ 20 นาที
ผมถึงเข้าใจว่าเธอพยายามจะบอกอะไร

00:32:15.040 --> 00:32:17.760 align:center
แซนดี้มีส่วนกับการตายของชายคนหนึ่ง

00:32:19.200 --> 00:32:22.880 align:center
ตอนนี้เธอกำลังสอดแนมแซนดี้

00:32:22.960 --> 00:32:25.720 align:center
แซนดี้ ที่เราเพิ่งรู้ว่าฆ่าคนตายมา

00:32:25.800 --> 00:32:28.160 align:center
อยู่ที่ห้องกับเธอด้วย ซึ่งผมไม่รู้มาก่อน

00:32:28.240 --> 00:32:32.000 align:center
แล้วเขาก็เพิ่งออกไปซื้อเบียร์

00:32:32.080 --> 00:32:33.240 align:center
แล้วก็กำลังจะกลับมา

00:32:36.640 --> 00:32:40.000 align:center
ผมก็คิด "เกิดอะไรขึ้นที่นี่กันแน่"

00:32:40.080 --> 00:32:41.600 align:center
ภรรยาผมกำลังท้องแก่

00:32:41.680 --> 00:32:44.400 align:center
ผมต้องออกมาจากสถานการณ์นั้น

00:32:45.000 --> 00:32:48.240 align:center
ตอนผมออกมา แซนดี้ก็กลับมาถึงพอดี

00:32:48.320 --> 00:32:52.000 align:center
เขายื่นมือมาจับมือกับผม

00:32:52.080 --> 00:32:54.560 align:center
ผมก็จับมือกับเขาอย่างอึดอัด

00:32:54.640 --> 00:32:58.240 align:center
บอกว่า "ยินดีที่ได้รู้จัก" แล้วรีบเดินออกไปเลย

00:33:01.320 --> 00:33:02.440 align:center
ผมเสียใจแทนเลยนะ

00:33:03.760 --> 00:33:05.760 align:center
ชีวิตเธอพังทลาย

00:33:05.840 --> 00:33:09.960 align:center
ผมคิดว่านั่นเป็นหนึ่งในไม่กี่ครั้ง
ที่ผมร้องไห้ในรอบ 20 ปีมานี้

00:33:10.040 --> 00:33:12.120 align:center
ทุกอย่างมันหนักเกินไป

00:33:13.560 --> 00:33:16.000 align:center
ฉันบอกเลยนะ ตอนนั้นฉันแตกตื่นมากๆ

00:33:16.080 --> 00:33:19.720 align:center
ฉันคิดว่าฉันคงควบคุมการกระทำ
ของตัวเองไม่ค่อยได้

00:33:19.800 --> 00:33:23.120 align:center
ฉันว่าในบางแง่
ชีวิตฉันกำลังเกิดเรื่องที่เหลือเชื่อมากๆ

00:33:23.200 --> 00:33:24.840 align:center
จนฉันเริ่มแยกแยะความจริงไม่ออก

00:33:27.120 --> 00:33:31.520 align:center
ตำรวจได้ค้นไร่แห่งนี้
ใกล้บริดจ์ออฟออร์กีมาประมาณสองสัปดาห์แล้ว

00:33:31.600 --> 00:33:33.920 align:center
เราเข้าใจว่าเจ้าหน้าที่ค้นหาชำนาญการ

00:33:34.000 --> 00:33:36.760 align:center
และทีมนิติเวชกำลังขุดค้นบริเวณนี้

00:33:38.760 --> 00:33:40.880 align:center
แซนดี้ได้ข้อความจากเพื่อน

00:33:40.960 --> 00:33:43.440 align:center
บอกว่าตำรวจกำลังขุดหลุมฝังซาก

00:33:44.160 --> 00:33:46.920 align:center
ตอนนั้น ไม่รู้สิ เราฟังเพลงหรืออะไรสักอย่างอยู่

00:33:47.000 --> 00:33:48.320 align:center
เขาปิดวิทยุปังเลย

00:33:48.400 --> 00:33:52.320 align:center
แล้วเขาก็ใช้กำปั้นทุบตู้

00:33:53.280 --> 00:33:56.040 align:center
เขาบอกว่า "ตำรวจรู้ได้ไง"

00:33:56.120 --> 00:33:59.280 align:center
"ให้ตายสิ ตำรวจรู้ได้ไงว่าเขาอยู่ไหน"

00:34:01.720 --> 00:34:04.000 align:center
ฉันบอกว่า "ไม่เป็นไร
ตำรวจไม่รู้หรอกว่าเขาอยู่ไหน"

00:34:04.080 --> 00:34:06.600 align:center
แล้วเขาก็ถาม "ตำรวจไปบริเวณนั้นได้ไง"

00:34:06.680 --> 00:34:07.840 align:center
"ไร่นั่นมันใหญ่มากนะ"

00:34:07.920 --> 00:34:11.360 align:center
ฉันก็บอก "แซนดี้
คงมีคนอื่นรู้ หรือคนที่ฟาร์มบอกแน่"

00:34:14.000 --> 00:34:18.240 align:center
เขาเปลี่ยนไปเป็นคนบ้าเลย

00:34:18.320 --> 00:34:20.200 align:center
เขาเชื่อปักใจว่ามีเครื่องสอดแนม

00:34:20.280 --> 00:34:22.880 align:center
หรือเครื่องดักฟังของตำรวจอยู่ในห้อง

00:34:24.160 --> 00:34:27.600 align:center
แล้วเขาก็รื้อไฟทุกดวง ทุกอย่างเลย

00:34:28.680 --> 00:34:30.200 align:center
พูดง่ายๆ คือจะพังบ้านฉันแล้ว

00:34:32.600 --> 00:34:34.560 align:center
เขามีความต้องการระดับที่ผิดมนุษย์

00:34:34.640 --> 00:34:36.960 align:center
ที่จะตามหาอุปกรณ์อะไรก็ตามที่ตำรวจทิ้งไว้

00:34:38.760 --> 00:34:41.560 align:center
ฉันก็คิดนะ "ฉันบอกตำรวจเองว่าเขาอยู่ไหน"

00:34:41.640 --> 00:34:42.680 align:center
"ฉันทำเครื่องหมายไว้

00:34:43.680 --> 00:34:45.960 align:center
เพื่อให้เรื่องนี้จบเร็วที่สุดสำหรับพวกคุณ"

00:34:46.040 --> 00:34:48.040 align:center
"มันจะเป็นแบบนี้ไปตลอดไม่ได้"

00:34:48.120 --> 00:34:50.920 align:center
แต่มันรู้สึกยาวนานเหมือนชั่วนิรันดร์

00:34:54.440 --> 00:34:56.800 align:center
วันนั้นเป็นวันพฤหัสในเดือนมกราคม

00:34:57.800 --> 00:34:59.800 align:center
เป็นวันที่อากาศหนาว

00:35:00.800 --> 00:35:03.480 align:center
วันนั้นเป็นวันที่ฉันจะจำไปตลอดชีวิต

00:35:07.880 --> 00:35:12.520 align:center
เราขุดลงไปถึงความลึก
ประมาณ 30-35 เซนติเมตร

00:35:13.760 --> 00:35:16.280 align:center
แล้วนักนิติโบราณคดี

00:35:17.480 --> 00:35:21.120 align:center
ก็เอาเกรียงขึ้นมา แล้วค่อยๆ บรรจงขูด

00:35:21.200 --> 00:35:22.920 align:center
ทีละมิลลิเมตร

00:35:23.480 --> 00:35:24.520 align:center
เธอบอกว่า

00:35:25.280 --> 00:35:28.520 align:center
"ตรงนี้มีสีแดงๆ มีวัตถุสีแดงอยู่"

00:35:32.400 --> 00:35:33.880 align:center
แล้วเราก็มองเห็น

00:35:34.800 --> 00:35:38.200 align:center
มันดูเหมือนผ้า
จากที่พบเห็นนายพาร์สันส์ครั้งสุดท้าย

00:35:38.280 --> 00:35:39.880 align:center
ตอนที่เขาขี่จักรยาน

00:35:44.920 --> 00:35:49.440 align:center
เราเห็นเลยว่ามันเป็นถุงมือเปิดนิ้ว
สำหรับขี่จักรยาน

00:35:49.520 --> 00:35:54.960 align:center
แล้วเธอก็พบว่ามีแหวนแต่งงานที่นิ้วนางเขาด้วย

00:35:58.400 --> 00:36:01.240 align:center
เรายกเขาขึ้นเปลหาม

00:36:02.040 --> 00:36:05.440 align:center
ตอนที่เขาถูกนำตัวออกมา

00:36:05.520 --> 00:36:08.040 align:center
พระอาทิตย์ก็ส่องมาตรงช่องก้อนเมฆพอดี

00:36:09.720 --> 00:36:13.440 align:center
เราทุกคนยืนก้มหน้า

00:36:17.560 --> 00:36:20.200 align:center
แล้วเราทุกคนก็ภาวนากันเงียบๆ

00:36:21.840 --> 00:36:23.720 align:center
ให้นายพาร์สันส์กับครอบครัว

00:36:24.520 --> 00:36:27.160 align:center
ผมคิดว่าการไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น

00:36:28.240 --> 00:36:30.080 align:center
กับคนที่เรารักมัน…

00:36:31.200 --> 00:36:33.120 align:center
เป็นการทรมานอย่างหนึ่งนะ จริงๆ

00:36:33.200 --> 00:36:37.120 align:center
การที่อย่างน้อยก็ช่วยยุติเรื่องนั้นได้

00:36:37.200 --> 00:36:39.760 align:center
ด้วยการบอกว่า "เราเก็บกู้ศพเขาได้แล้ว"

00:36:39.840 --> 00:36:41.400 align:center
"แล้วในภายหลัง

00:36:41.480 --> 00:36:44.120 align:center
เราจะคืนศพให้เพื่อให้คุณนำไปประกอบพิธี"

00:36:44.960 --> 00:36:47.720 align:center
ก็ทำให้ครอบครัวได้มีสิ่งยึดเหนี่ยว

00:36:52.840 --> 00:36:56.760 align:center
มีการพบซากศพมนุษย์
ในพื้นที่ห่างไกลที่อาร์ไกล์

00:36:56.840 --> 00:37:00.040 align:center
ตำรวจได้ทุ่มเททำการตรวจค้นบริเวณนั้น

00:37:00.120 --> 00:37:01.560 align:center
ระหว่างการสืบสวน…

00:37:01.640 --> 00:37:04.640 align:center
คดีนักปั่นจักรยานหายสาบสูญ โทนี่ พาร์สันส์

00:37:04.720 --> 00:37:07.640 align:center
ชายวัย 63 รายนี้มีผู้พบเห็นครั้งสุดท้าย
เมื่อนานกว่าสามปีก่อน

00:37:07.720 --> 00:37:09.600 align:center
ไปฟังรายงานจากซาช่า สแปรตต์ค่ะ

00:37:11.080 --> 00:37:15.080 align:center
ข่าวออกมาว่ามีการพบซากศพมนุษย์ที่ออคเอสเตท

00:37:16.800 --> 00:37:18.800 align:center
แซนดี้นั่งลง

00:37:18.880 --> 00:37:22.320 align:center
ฉันคิดว่าเขาจะกรีดร้องหรือโวยวาย

00:37:22.400 --> 00:37:25.440 align:center
แต่เขาแค่นั่งเงียบไปสักพัก

00:37:25.520 --> 00:37:29.040 align:center
ฉันคิดว่า ณ วินาทีนั้น เขาก็ใจสลายนิดๆ

00:37:29.680 --> 00:37:31.360 align:center
แต่เขาก็มีความคิดในหัว

00:37:31.440 --> 00:37:34.520 align:center
ว่าอาจจะมีคนงานอีกคนในไร่นั้น

00:37:34.600 --> 00:37:37.160 align:center
ที่อาจจะเห็นเหตุการณ์หรือเอาข่าวไปบอก

00:37:37.240 --> 00:37:40.240 align:center
โชคดีที่เขาไม่เคยคิดเลยสักครั้ง

00:37:40.320 --> 00:37:43.000 align:center
ว่าข้อแรก คนนั้นคือฉันเอง

00:37:43.080 --> 00:37:45.640 align:center
หรือข้อสอง มีการทำเครื่องหมายไว้

00:37:47.920 --> 00:37:50.400 align:center
แซนดี้กับฝาแฝดได้รับอนุญาตให้กลับไร่

00:37:52.040 --> 00:37:54.560 align:center
ฉันเลยไปส่งเขาที่บ้าน แล้วโบกมือลาเขา

00:37:56.000 --> 00:37:59.520 align:center
ฉันรู้สึกใจสลาย แต่ขณะเดียวกันก็โล่งอก

00:38:00.240 --> 00:38:02.480 align:center
ฉันรีบขับรถไปที่สถานีตำรวจ

00:38:02.560 --> 00:38:05.760 align:center
เพราะโรเบิร์ตบอกฉัน
ว่าโทนี่ พาร์สันส์อาจจะยังมีชีวิตอยู่

00:38:05.840 --> 00:38:07.200 align:center
ณ เวลาเกิดอุบัติเหตุ

00:38:07.280 --> 00:38:11.040 align:center
แล้วฉันก็มีคำสารภาพบันทึกไว้ในแลปท็อป

00:38:11.120 --> 00:38:12.400 align:center
ฉันอยากให้ตำรวจได้ฟัง

00:38:19.680 --> 00:38:21.960 align:center
คุณออกไปล่าสัตว์วันรุ่งขึ้น
โดยไม่คิดมากเลยได้ไง

00:38:23.000 --> 00:38:24.640 align:center
มันต้องเลือกระหว่างชีวิตผมกับเขา

00:38:29.080 --> 00:38:29.920 align:center
(หนูเพิ่งไปส่งแซนดี้มา)

00:38:30.000 --> 00:38:33.240 align:center
ฉันจำได้ว่าส่งข้อความไปบอกพ่อแม่
พ่อแม่ก็บอก "เราภูมิใจในตัวลูกจริงๆ"

00:38:33.320 --> 00:38:34.160 align:center
(ตำรวจเจอศพที่ไร่แล้ว)

00:38:34.240 --> 00:38:35.280 align:center
มันแบบว่า…

00:38:36.960 --> 00:38:40.080 align:center
ฉันคิดนะ "ฉันได้ทำความดีให้โลกแล้ว"

00:38:40.840 --> 00:38:43.560 align:center
หมอมิวร์เฮดได้ให้เบาะแสกับตำรวจ

00:38:43.640 --> 00:38:46.440 align:center
ว่าโรเบิร์ต แมคเคลลาร์ได้ยืนยันกับเธอ

00:38:46.520 --> 00:38:51.680 align:center
ว่าโทนี่ พาร์สันส์ยังมีชีวิตอยู่
ขณะที่ทั้งคู่นำตัวเขามาที่ไร่

00:38:52.960 --> 00:38:54.600 align:center
เบาะแสนั้นเปลี่ยนคดีไป

00:38:54.680 --> 00:38:56.960 align:center
เพราะมันเปลี่ยนสิ่งที่เรากำลังสืบ

00:38:57.040 --> 00:39:00.760 align:center
จากข้อหาขับรถอันตราย
จนเป็นเหตุให้ผู้อื่นถึงแก่ความตาย

00:39:00.840 --> 00:39:03.280 align:center
เป็นข้อหาที่ร้ายแรงที่สุดที่จะเป็นได้

00:39:03.360 --> 00:39:04.440 align:center
นั่นก็คือฆาตกรรม

00:39:06.240 --> 00:39:09.520 align:center
แต่ในสกอตแลนด์
เรามีสิ่งที่เรียกว่าหลักฐานสนับสนุน

00:39:09.600 --> 00:39:14.920 align:center
ทุกข้อเท็จจริงที่เกี่ยวข้อง
จะต้องพิสูจน์ด้วยพยานหลักฐานสองทาง

00:39:17.120 --> 00:39:21.600 align:center
ศพของนายพาร์สันส์
ไม่สามารถตรวจชันสูตรได้ทันที

00:39:21.680 --> 00:39:23.960 align:center
เพราะมันถูกแช่แข็งไว้

00:39:24.040 --> 00:39:27.800 align:center
เลยต้องรอประมาณเจ็ดวันก่อนจะทำการชันสูตร

00:39:29.280 --> 00:39:32.920 align:center
ก่อนที่จะมีการชันสูตรอย่างเต็มรูปแบบ

00:39:33.000 --> 00:39:37.720 align:center
และพยาธิแพทย์ได้สรุปสาเหตุการเสียชีวิต

00:39:37.800 --> 00:39:41.680 align:center
และในคดีนี้ ที่สำคัญมากๆ
คือเสียชีวิตในทันทีหรือไม่

00:39:43.000 --> 00:39:45.640 align:center
เราก็ยังไม่มีมูลเหตุให้จับกุมพวกเขา

00:39:45.720 --> 00:39:49.280 align:center
เพราะเราไม่รู้ว่าข้อหาที่ถูกต้องคืออะไร

00:39:54.200 --> 00:39:55.400 align:center
ตอนกลับมาที่ห้อง

00:39:56.200 --> 00:40:00.720 align:center
นั่นเป็นครั้งแรกในรอบสองสัปดาห์
ที่ฉันไม่รู้สึกแตกตื่นหรือตื่นตระหนก

00:40:00.800 --> 00:40:04.320 align:center
แดดส่องเข้ามา ฉันก็เริ่มรู้สึกตัวเบา มีความสุข

00:40:09.520 --> 00:40:10.360 align:center
(แซนดี้)

00:40:10.440 --> 00:40:12.360 align:center
แล้วโทรศัพท์ก็ดัง แซนดี้โทรมา

00:40:13.800 --> 00:40:15.640 align:center
ฉันได้ยินเสียงเขาขับรถกระบะ

00:40:15.720 --> 00:40:16.880 align:center
เขาเปิดลำโพง

00:40:17.440 --> 00:40:19.120 align:center
แล้วฉันก็ทักเขาว่า "ฮัลโหล"

00:40:20.240 --> 00:40:22.000 align:center
เขาขึ้นเสียงโวยวาย

00:40:22.080 --> 00:40:26.480 align:center
"นังชั่วสารเลว แกเป็นคนทำ"

00:40:26.560 --> 00:40:28.120 align:center
ฉันก็ย้อน "ฉันไม่ได้ทำอะไรนะ"

00:40:29.760 --> 00:40:32.680 align:center
เขาบอกว่าตำรวจสกอตแลนด์ใช้ชาวไร่ท้องถิ่น

00:40:32.760 --> 00:40:34.800 align:center
ช่วยทำการขุดหลุมศพ

00:40:34.880 --> 00:40:37.080 align:center
"ตรงนั้นมีกระป๋องเรดบูลไม่มีน้ำตาล"

00:40:37.160 --> 00:40:40.880 align:center
"แกเป็นคนเดียวที่ดื่มเรดบูลไม่มีน้ำตาล
แกนั่นแหละทิ้งไว้"

00:40:42.640 --> 00:40:45.520 align:center
เขาบอกว่า "แกทำแบบนี้

00:40:45.600 --> 00:40:47.200 align:center
ทั้งที่ฉันปกป้องแกกับทุกคน"

00:40:47.280 --> 00:40:50.160 align:center
"ฉันบอกว่าแกไม่ได้ทำ แล้วแกกลับเป็นคนทำ"

00:40:50.240 --> 00:40:54.200 align:center
"แกส่งฉันให้ตำรวจ แกทรยศฉันกับโรเบิร์ต
แกทำลายชีวิตพวกเรา"

00:40:54.280 --> 00:40:58.440 align:center
เขาบอกว่า "ฉันอยากเจอแกตอนนี้
เราต้องเคลียร์กันต่อหน้า"

00:40:58.520 --> 00:41:01.640 align:center
แล้วเขาก็วางสายไป
ฉันสาบานเลย ฉันกรี๊ดออกมา

00:41:03.280 --> 00:41:06.520 align:center
สมองฉันคิดว่า "คราวนี้เราได้เจ็บหนักแน่"

00:41:08.560 --> 00:41:10.600 align:center
เขามีกุญแจสำรองห้องฉันอยู่ในพวงกุญแจรถ

00:41:11.520 --> 00:41:14.480 align:center
ฉันคิดเลย "ฉันตายแน่ เขาจะฆ่าฉัน"

00:42:09.600 --> 00:42:11.760 align:center
คำบรรยายโดย วรากรณ์ จันทา
ฆ่าฉัน"