เวลา 13:45 น.
วันพุธที่ 30 ธันวาคม
คุณถูกจับกุมฐานต้องสงสัย ตามมาตรา 3 พ.ร.บ.จราจร ปี 1988
แม่ฉันถามว่า "มีอะไรคืบหน้าไหม"
ไม่มี
เราสองคนนั่งเฉยอยู่ในครัว
คอยเฝ้าโทรศัพท์ เฝ้าบ้าน รอตำรวจโทรมา
ในฐานะอัยการหัวหน้าแผนกคดีฆาตกรรม
ผมทราบเรื่องทุกคดีฆาตกรรม และการเสียชีวิตที่น่าสงสัย
ที่เกิดขึ้นทั่วสกอตแลนด์
มีการทุ่มเททรัพยากรมหาศาล ในการตามหาโทนี่ พาร์สันส์
แต่กลับไม่พบร่องรอยของเขาที่ไหนเลย
หมอมิวร์เฮดออกมาให้ปากคำ คือเบาะแสแรกที่ตำรวจได้รับในรอบหลายปี
ผมก็เลยสั่งให้ตำรวจเข้าจับกุมพี่น้องแมคเคลลาร์
ตำรวจติดอาวุธ อย่าขยับ
หลายคนเริ่มทักข้อความส่วนตัวมาในเฟซบุ๊ก
บอกว่า "ตายแล้ว เกิดอะไรขึ้นกับคู่แฝด พวกเขาโอเคหรือเปล่า"
- ยกมือขึ้น - หมอบลงกับพื้น
คู่แฝดถูกเจ้าหน้าที่ใส่หัวโม่งควบคุมตัว
ไปสอบปากคำที่สถานีตำรวจ
คุณชื่ออะไร
อเล็กซานเดอร์ การ์ดเนอร์ แมคเคลลาร์
อายุเท่าไหร่
ยี่สิบเก้า
ฉันก็คิดว่า "มันยังไม่สายเกินไป"
"ถ้าคุณไปสารภาพ คุณก็ยังทำสิ่งที่ถูกต้องได้
แล้วเรื่องเลวร้ายนี้ก็จะจบลง"
ทำอาชีพอะไรครับ อาชีพอิสระเหรอ
ชาวไร่ครับ ทำทุกอย่างที่เกี่ยวกับไร่
โอเค
คุณไม่ได้แสดงน้ำใจกับชายคนนั้น
แต่คุณแสดงน้ำใจตอนนี้ได้
มันอาจจะมาช้า แต่มาช้าก็ยังดีกว่าไม่มา
คุณจะถูกสอบปากคำ ถึงส่วนเกี่ยวข้องในความผิด
ตามมาตราสามเอ พ.ร.บ. จราจร ปี 1988
นั่นคือการทำให้ผู้อื่นถึงแก่ความตาย
ระหว่างขับขี่ยานพาหนะโดยไม่พร้อม เพราะมึนเมาสุราหรือยาเสพติด
เราเข้าใจว่าเขาเล่าเรื่องที่เกิดขึ้น ตามความจริงให้หมอมิวร์เฮดฟัง
ดังนั้นก็มีโอกาสที่เขาอาจจะบอกตำรวจ
คุณไม่จำเป็นต้องตอบ แต่ถ้าตอบ คำตอบของคุณจะถูกบันทึกเสียง
จดบันทึก และอาจใช้เป็นหลักฐานได้ เข้าใจใช่ไหมครับ
ครับ
สายสืบสองนายมาที่หน้าประตูบ้านพ่อแม่ฉัน
เขาบอกว่า "เราต้องนั่งคุยกันครับ"
ฉันสังหรณ์ใจอย่างแรงว่าเกิดเหตุผิดพลาดขึ้น
คุณเคยประสบอุบัติเหตุกับผู้ขับขี่จักรยานใช่หรือไม่
ขอไม่ตอบครับ
คุณเคยมีส่วนในความผิดอาญา แล้วทำการกลบเกลื่อนหรือไม่
ขอไม่ตอบครับ
ช่วยบอกได้ไหมว่าคุณทำอะไร
เมื่อคืนวันศุกร์ที่ 29 กันยายน ปี 2017
ขอไม่ตอบครับ
แคโรไลน์ มิวร์เฮดบอกเราว่า แซนดี้เล่าว่าเขาชนนายพาร์สันส์ล้ม
แล้วเขาก็ถูกฝังไว้ที่ไร่
รู้ไหมว่าแอนโทนี่ พาร์สันส์อยู่ที่ไหน
แต่ถ้ายังค้นหาและเก็บกู้ศพโทนี่ พาร์สันส์ไม่ได้
ก็ไม่มีอะไรบ่งบอกได้เลย
ว่าคำให้การนั้นเป็นความจริง
คุณเคยเจอแอนโทนี่ พาร์สันส์หรือไม่
ขอไม่ตอบครับ
คุณเป็นคนสุดท้ายที่ได้เจอเขาเป็นๆ ใช่หรือไม่
ขอไม่ตอบครับ
ณ ตอนนั้น เราไม่มีมูลเหตุ ให้ตั้งข้อหากับทั้งสองคนเลย
สายสืบบอกว่า "เราไม่มีหลักฐานพอที่จะคุมตัว ต้องปล่อยพวกเขาไป"
แล้วสมองฉันก็คิดเลย
"ฉิบหายแล้ว"
แล้วตำรวจก็บอกว่า "ไม่ต้องกลัว เราไม่ได้เปิดเผยชื่อคุณ"
แล้วฉันก็คิด "เขาจะคิดว่าเป็นใครได้อีกล่ะ"
"เราปิดล้อมไร่ไว้แล้ว คู่แฝดจะไม่สามารถกลับเข้าไปได้"
ฉันก็ถาม "แล้วเขาจะไปไหนได้"
"นั่นไม่ใช่เรื่องของคุณ แคโรไลน์"
แต่มันใช่เรื่องของฉันแน่ เพราะเขาจะต้องติดต่อมาหาฉัน
ถ้าคุณปล่อยตัวเขา เขาติดต่อมาแน่
"งั้นคุณก็บอกเขาไป คุณได้ข่าวว่าเขาถูกจับ
บอกเขาว่าคุณติดงาน ไม่อยากเจอเขา"
เขาไม่เชื่อหรอก ฉันบอกเขาไปว่าฉันอยากแต่งงานกับเขานะ
ฉันถาม "ถ้าเขามาบ้านพ่อแม่ฉันจะทำยังไง"
"งั้นคุณก็แจ้งตำรวจ" ตอนนั้นก็สายไปหน่อยแล้วไหม
การคุ้มครองพยานอยู่ที่การประเมินความเสี่ยง
ระดับของภัยคุกคามจากบุคคลนั้นๆ
คดีนี้ไม่ได้ร้ายแรง ไม่ใช่แก๊งอาชญากรรม
ที่กำลังจะไปยิงแก๊งคู่แข่ง
ตำรวจแนะนำให้หมอมิวร์เฮดอยู่กับพ่อแม่ไว้
แล้วแจ้งตำรวจถ้าได้รับการติดต่อ จากพี่น้องแมคเคลลาร์
ตำรวจรู้สึกว่าแค่นั้นก็เพียงพอแล้ว ที่จะรับรองความปลอดภัยให้เธอในสถานการณ์นั้น
แคโรไลน์บอกว่า "ตายแล้ว แม่ต้องติดสัญญาณเตือนภัยที่บ้าน"
"แม่ต้องล็อกประตู ล็อกหน้าต่าง"
เธอสติแตกไปเลย
เธอตื่นกลัว
จะมีอะไรห้าม ไม่ให้เขามาหน้าประตูบ้านพ่อแม่ฉันได้
เขาคิดอะไร
เขาคิดว่าฉันทำหรือเปล่า
ตำรวจบอกอะไรเขาบ้าง
เขาจะทำร้ายฉันไหม
ชายคนนี้ฝึกการฆ่าแบบมืออาชีพมา
ฉันเลยรู้สึกกลัวมากๆ
(ว่าที่เจ้าสาวของฆาตกร)
ตำรวจได้ปากคำจากหมอมิวร์เฮด ว่าเธอทิ้งกระป๋องเรดบูลไว้
ณ จุดที่แซนดี้ แมคเคลลาร์บอกว่าได้ฝังศพไว้
เราก็เลยไปตามทางที่หมอมิวร์เฮดบอก
เราขับรถเข้าไปในไร่บนทางขรุขระ
ข้ามลำธารตื้น ขึ้นไปบนเนินเขา
ที่นั่นห่างไกลเมืองมากๆ
ตำรวจคอยแจ้งความคืบหน้าให้เรา ระหว่างดำเนินการเลย
สิ่งแรกที่ตำรวจทำคือตรวจค้นบริเวณนั้น
เพื่อหากระป๋องเรดบูล
แล้วมันก็อยู่ตรงนั้นพอดี
ถ้าศพโทนี่ พาร์สันส์ ไม่ได้อยู่ใต้หรือใกล้กระป๋องเรดบูล
โอกาสที่เราจะหาเจอก็แทบจะเป็นศูนย์
เราไม่มีทางค้นทั่วทั้งไร่ได้
ถ้าเราหาศพไม่เจอ เราก็ไม่มีรูปคดี
ไม่มีมูลเหตุให้จับกุมพี่น้องแมคเคลลาร์ และสอบปากคำซ้ำอีกครั้ง
ฉันบอกแม่ว่าจะไปนอนบ้านเพื่อน แต่ฉันโกหก
ฉันไม่อยากให้เพื่อนเสี่ยงอันตราย หรือเสี่ยงภัยใดๆ
ฉันกลับห้องตัวเองเพราะฉันอยากอยู่คนเดียว
ตอนกลับมาถึง ก็มีพัสดุส่งมาถึงฉัน
ฉันรู้ว่ามันคือสิ่งเดียวเท่านั้น
ในกล่องนั้นคือชุดเจ้าสาว ที่ฉันกับแม่เขาสั่งออนไลน์มา
สวยหรูเลยล่ะ
ฉันคิดเลย "รู้อะไรไหม"
"ช่างมัน ลองใส่ก็ได้"
ใหญ่ไป
เอาเถอะ
แล้วฉันก็กำลังดิ่ง
ฉันว่าด้วยความคิดที่…
น่าสมเพช
ฉันอยากลองดูว่าจะรู้สึกยังไง…
ที่ได้ใส่ชุดนั้น
ถึงมันจะฟังดูโง่ก็เถอะ
เราจะมีบางเวลาที่คิดว่า
"มันจะมีเส้นเวลาคู่ขนานไหมนะ
มันจะเป็นยังไง จะเกิดอะไรขึ้นบ้าง"
ถึงแม้เราจะรู้ว่ามันไม่ใช่ความจริง แต่เราก็ชอบฝันกลางวัน
เพราะในช่วงแค่ไม่กี่นาทีนั้น
มันพาเราไปอยู่ในที่ที่ดีกว่า มีความสุขกว่า
อยู่ๆ ก็มีข้อความเด้งขึ้นมาในอินบ็อกซ์
(ไง แคโรไลน์ โรเบิร์ตกับแซนดี้…)
จากเพื่อนของโรเบิร์ตกับแซนดี้
คลิกเข้าไป
ข้อความบอกว่า "ไง แคโรไลน์ โรเบิร์ตกับแซนดี้อยู่กับผมนะ"
"เขามาค้างบ้านผมกับครอบครัว จากกลาสโกว์ชั่วโมงเดียวถึง"
เขาเห็นว่าฉันอ่านข้อความแล้ว "ฉิบหายๆ ซวยแล้ว"
เขาเล่นโทรศัพท์เวลาเดียวกับฉันพอดี
แล้วเขาก็รอให้เราตอบ
ถ้าฉันไม่รีบตอบทันที
แล้วรีบบอกว่า "คิดถึงนะ รักนะ"
มันจะเห็นชัดเลย ว่าฉันคือคนที่หักหลังเขา
(ตายแล้ว ฉันเป็นห่วงทั้งสองคนจัง ฝากบอกแซนดี้ด้วยว่าคิดถึง)
(ซ่อนหมายเลข)
ไม่ทันไรโทรศัพท์ก็ดัง
เขาจะรู้ว่าโทรศัพท์ดังอยู่ในมือฉัน
เราต้องรับสาย
เราก็คิดเลย…
"เวรแล้ว"
"ฮัลโหล"
ฉันบอกว่า "ฟังนะ ฉันได้ข้อความจากเพื่อน บอกว่าคุณถูกจับ"
"เกิดเรื่องอะไรขึ้น"
"แคโรไลน์ ผมพยายามติดต่อคุณแทบตาย ผมเป็นห่วงคุณมากเลย"
เขาบอกว่า "ผมว่าเราโดนเฝ้าระวังมานานแล้วล่ะ"
"โรเบิร์ตต้องเผลอปากสว่างตอนเมาแน่"
"แต่ยังไงซะ ผมกับโรเบิร์ตก็ให้การว่า 'ขอไม่ตอบ' เราปลอดภัยดี"
ฉันก็เลยเริ่มจะมีความหวังว่า
ตำรวจอาจจะไม่ได้บอกชื่อฉันจริงๆ
เว้นแต่ว่าเขากำลังเล่นเกมชั่วร้าย โรคจิตอยู่
เขาไม่มีทางรู้ว่าฉันเป็นคนไปแจ้งตำรวจ
เขาบอกว่า "คุณมีห้องที่กลาสโกว์"
แล้วเขาก็ถามว่า "เราไปหาได้ตอนไหน"
ฉันตัดสินใจไปแล้วว่าไม่อยากติดต่อกับเขาอีก
สมองฉัน…
ขัดแย้งกันอยู่สองทาง
ฉันคิดถึงเขา ฉันอยากรู้ว่าเขาโอเคไหม
แต่อีกทาง ชวนเขามาที่ห้องก็แปลว่า
ฉันพาตัวเองไปอยู่ในสถานการณ์ล่อแหลมมากๆ
แต่ถึงมันจะฟังดูบ้า
ฉันก็ตอบตกลง
ตอนยืนอยู่หลังประตูก็คิดว่า "นี่คงเป็นวิธีที่ปลอดภัยที่สุด
หรือไม่ก็เป็นเรื่องโง่ที่สุดที่ฉันเคยทำ"
"เรื่องวู่วามที่อันตรายที่สุดที่ฉันเคยทำเลย"
มีผู้ชายสูง 190 สองคนเดินมาจากทางเดินเล็กๆ
กำลังมองเข้ามาในตาแมว
ฉันจำได้ว่าคิดว่า "ทำหน้าดีใจไว้"
"เพราะเราดีใจที่ได้เจอเขา"
เพราะเขาเพิ่งถูกจับ แล้วถูกปล่อยตัว เราต้องดีใจสุดๆ ที่เขาไม่โดนคุมตัวไว้
โล่งใจสุดๆ"
"กอดเขา ทำตัวอบอุ่นกับเขา หัวเราะกับเขา ปลอบเขา"
"ไม่งั้นเราซวยแน่"
ภาษากายบ่งบอกได้หลายอย่าง
แล้วเขาก็ดูโล่งใจจริงๆ ที่ได้เจอฉัน
ณ วินาทีนั้น
ฉันรู้สึกว่าตำรวจเลิกตามแล้ว
เราก็เลยคิดว่า
"ดีแล้ว นี่แหละโอเคแล้ว นี่แหละดี มันไม่ใช่เรื่องแย่"
แต่เราก็คิดด้วยว่า
"ฉันต้องรอบคอบเข้าไว้
แล้ววางแผนในหัวว่าจะเอาตัวรอดยังไง"
(เสียง ดังสุด)
ฉันต้องทำให้พวกเขาสบายใจเข้าไว้
เท่าที่ทำได้จนกว่าตำรวจจะเจอศพ
เอาล่ะ เปิดเพลง ส่งเหล้า ส่งบุหรี่
จัดปาร์ตี้เลย
เราเสพยา เราดื่มเหล้า แล้วยาและแอลกอฮอล์ก็…
ทำให้เราเปลี่ยนเป็นอีกคนได้
ตลอดเวลานั้น เขาไม่รู้เลยว่าฉันคือคนที่
ทำให้ตำรวจไปจับเขาตั้งแต่แรก
คมมีดจ่อชีวิตเราอยู่จริงๆ เลย
ฉันไม่รู้จริงๆ ว่ามันต้องใช้เวลานานแค่ไหน
แล้วฉันก็เริ่มแตกตื่นว่าจริงๆ แซนดี้อาจจะบอกผิด
ถ้าเขาไม่อยู่ตรงนั้นล่ะ
ถ้าบางที ตำรวจค้นแล้วไม่เจอล่ะ
ขอร้องล่ะ พระเจ้า ให้ศพอยู่ตรงนั้นที
ฉันได้รับสายจากเจ้าหน้าที่สืบสวนอาวุโสในคดีนี้
เขาได้เบาะแสจากพยานที่อาจจะรู้ว่า
นักขี่จักรยานที่หายตัวไป นายพาร์สันส์อยู่ที่ไหน
ฉันถูกเชิญให้ติดตามไปด้วย
เพื่อไปดูว่ามีเบาะแสจากดินหรือพืชพรรณ
ที่อาจสนับสนุนคำให้การของพยานรายนี้ไหม
อดีตผู้ป่วยที่หายจากมะเร็ง โทนี่ พาร์สันส์ ได้เดินทางข้ามฟากสกอตแลนด์
ในการขี่จักรยานเพื่อการกุศล ระยะทางกว่า 160 กิโลเมตร
ทุกคนจำได้จากข่าวเมื่อไม่กี่ปีก่อน
นายพาร์สันส์ขี่จักรยานการกุศล จากฟอร์ตวิลเลียมถึงทิลลิคูทรี
แล้วเขาก็หายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย
ที่นี่ เมื่อเดือนกันยายน ปี 2017
อดีตทหารเรือนายนี้ผ่านเข้ามาในกล้องวงจรปิด
ขณะท่องไปในถนนชนบท
ตอนเราเดินค้นบริเวณนั้น
ฉันก็เห็นว่ามีบริเวณหนึ่งที่ไม่มีพืชขึ้น
สิ่งที่เราเจอก็คือพีทเก่าๆ
พีทที่ไม่จับตัว อ่อนยวบ
มันอยู่ใกล้พื้นผิวดินมากๆ
แปลว่าบริเวณนี้เพิ่งถูกขุดไม่นาน
นี่คือจุดที่อาจจะมีศพนายพาร์สันส์
ในขั้นตอนนั้น เราต้องจัดตั้งทีมนิติเวช
ก็จะต้องมีคนขับรถขุดดินที่มีความชำนาญ
นักนิติโบราณคดีที่มีความชำนาญ
นักนิติมานุษยวิทยา
การขุดศพไม่ใช่สิ่งที่จะทำได้โดยเร็ว
เราต้องทำอย่างระมัดระวังและประณีตมากๆ
เหมือนที่นักโบราณคดีวิทยาทำ ในแหล่งขุดวัตถุโบราณเลย
ออคเอสเตทเป็นพื้นที่กันดารสูง
แล้วตอนนั้นก็เป็นช่วงหนาวสุดของฤดูหนาว
เห็นชัดเลยว่านี่คือสิ่งที่จะต้องใช้เวลาระยะหนึ่ง
หลายวันผ่านไปที่รอให้พบชายคนนั้น
อากาศหนาวมาก จนคลองนอกหน้าต่างหน้าตึกเป็นน้ำแข็ง
ทุกคนเลยพยายามอยู่แต่ในบ้าน หาที่อุ่นๆ
เราอยู่กับฆาตกร นอนกับฆาตกร
เรากินมื้อค่ำกับฆาตกร ฆาตกรที่คิดว่าเราอยู่ฝั่งเดียวกับเขา
แต่เรากลับทรยศเขา
การค้นหานักขี่จักรยาน ที่หายสาบสูญไปเมื่อกว่าสามปีก่อน
ยังคงดำเนินต่อไปในไฮแลนด์
ฉันเองก็สัมผัสได้ว่าพวกเขากลัว ว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับตัวเอง
ทุกอย่างกำลังตึงเครียด
ตำรวจกล่าวว่าการสืบสวนยังดำเนินต่อไป
และได้ขอร้องอีกครั้ง ให้ผู้ที่ทราบเบาะแสออกมาให้ปากคำ
ทุกครั้งที่โทรศัพท์เขาดัง เราก็จะสะดุ้ง
ฉันไม่รู้ว่าจะเป็นครั้งไหน ที่จะมีคนส่งข้อความมาบอกว่า "แคโรไลน์ทำ"
มันเหนื่อยมาก
ถึงจุดหนึ่ง โรเบิร์ตก็บอกว่าเขามีเรื่องจะคุยกับฉัน
ฉันก็คิด "เขาจะคุยเรื่องอะไรกัน"
เขาทำหน้าเศร้าแล้วก็ว่างเปล่ามากๆ
เขาบอกว่า "แคโรไลน์ ผมไม่รู้ว่าแซนดี้บอกอะไรคุณ"
"แต่คุณต้องเข้าใจนะ ตอนเราชนผู้ชายคนนั้น
มันเกิดขึ้นเร็วมาก
เขาลอยข้ามรถไปเลย"
"เราลงจากรถ แล้วตอนเราเดินไปดูเขา
เขายังไม่ตาย"
ฉันนึกว่าเขาตายตอนชนทันที
ฉิบหาย
เขาเล่าเหมือนอยากจะปลดภาระที่ตัวเองแบกไว้
โรเบิร์ตบอกว่าเขาย้ายโทนี่ ไปไว้ข้างถนนพร้อมจักรยาน
ส่วนพวกเขาจะไปเปลี่ยนรถแล้วกลับมา
ฉันเลยถามว่า "โรเบิร์ต งั้นคุณทิ้งเขาไว้ข้างถนนคนเดียวเหรอ"
เขาก็บอก "ก็ใช่น่ะสิ"
ความคิดที่ชายคนนั้นกำลังเจ็บปวดทรมาน
แล้วคุณไปซ่อนเขาไม่ให้รถผ่านมาเห็น
ที่อาจจะมีใครลงมาช่วยเขา ช่วยชีวิตเขาได้
นั่นคือการกระทำที่โหดร้ายต่อผู้อื่น โดยไม่จำเป็นเลย
ถ้าคุณเรียกรถพยาบาล แล้วเขาตายก่อนรถพยาบาลมาถึง
อย่างน้อยคุณก็พยายาม
เขาบอกว่า "เรากลับบ้าน
เปลี่ยนรถ
เอาซิมการ์ดไปทิ้ง
เปลี่ยนเสื้อผ้า
ใส่ถุงมือ"
"เรากลับไปที่นั่น
เขาก็ยังไม่ตาย
แต่กำลังอ่อนแรง สติเลือนราง"
ทั้งคู่บรรจงเก็บเขาใส่ผ้าใบ แล้วขับรถพากลับไป
แล้วเก็บเขาไว้ในบริเวณป่าจนข้ามคืน
แล้วรถคันเดียวกันนั้น ก็ถูกลูกค้าจัดทริปล่าสัตว์เอาไปใช้ในวันรุ่งขึ้น
แล้วพวกเขาค่อยฝังโทนี่ พาร์สันส์ ตอนลูกค้ากลับไปแล้ว
การชนจะเป็นอุบัติเหตุหรือไม่
แต่การกระทำตอนนั้น หลังจากนั้น มันไม่ใช่อุบัติเหตุอีกแล้ว
พวกเขามีวิธีการ มีการวางแผนอย่างดี
ในหัวฉัน นี่ไม่ใช่การชนแล้วหนีแล้ว
นี่มัน…
อาจเป็นฆาตกรรมได้เลย
ต่อมาในคืนนั้น
แซนดี้นั่งอยู่
แล้วเขาก็เริ่มพูดไปเรื่อย สูบบุหรี่
ชัดเลยว่าในความทรงจำเขา เขากำลังครุ่นคิดเรื่องต่างๆ
แล้วเขาก็เปิดเผยเรื่องคดีนี้มากๆ
ฉันคิดขึ้นมาได้ว่า ถ้าฉันอัดเสียงบางเรื่องที่แซนดี้พูดได้
ฉันก็จะช่วยตำรวจได้
แล้วฉันก็อาจจะอัดเสียงคำสารภาพได้ด้วย
เรื่องนี้จะได้จบ สิ้นสุดสักที
ฉันเปิดเว็บหมากรุก เล่นไป แต่ทางซ้ายมีโปรแกรม "อัดเสียง"
เขาจะไม่รู้เลยถ้าฉันกดปุ่มอัดเสียง
ฉันเล่นเกมหมากรุก โดยที่อัดเสียงไปด้วย
เรื่องที่ฉันคิดว่าคุณออกจะแปลกๆ นะ แซนดี้ คือ…
ในแง่หนึ่ง คุณก็เห็นใจคนอื่น รักคนอื่น เป็นมิตร อ่อนโยนมากๆ
ฉันนึกภาพไม่ออกเลย
แต่พอได้เห็นคุณตอนเมา ตอนอะไรต่างๆ
ฉันเห็นภาพเลยว่าพวกคุณทำ
ไม่รู้สิ
ผมไม่รู้อะไรอีกแล้ว
มันเสี่ยงมากๆ
เขาอาจจะเข้ามาหาได้ทุกเมื่อ เอาแขนมากอดเรา
แล้วบอกว่า "ทำอะไร เกมเป็นไงบ้าง"
การที่ตำรวจยังสอบปากคำหลายๆ คน
ยังพยายามแยกทุกคนออกจากกันอยู่
แปลว่ารูปคดีไม่ชัดเจน
เรื่องที่ฉันคิดว่าจะทำให้คุณโดนจับ…
คือความไม่เห็นใจเขาเลย
ให้ตายเถอะ ในนี้ร้อนจัง
ฉันเริ่มคิดแล้ว "นี่มันไม่ได้ผล เขาไม่พูดเลย"
ฉันก็เลยพยายามกดดันเขามากขึ้น
คุณออกไปล่าสัตว์วันรุ่งขึ้น โดยไม่คิดมากเลยได้ไง
คุณต้องคิดบ้างสิ
ไม่คิดเลยได้ไงกัน
มันต้องเลือกระหว่างชีวิตผมกับเขา
(รุกฆาต จบเกม)
สมองฉันคิดเลย "ฉันอัดเสียงไว้แล้ว
แต่หยุดได้แล้ว"
ฉันเห็นเขาเดินมา แล้วฉันก็คิด
"ตอนนี้สถานการณ์เริ่มจะไม่ปลอดภัยแล้ว"
ไปรับให้ทีได้ไหม
- อะไรเหรอ - ของมาส่งน่ะ
ฉันสั่งเรดบูลกับน้ำกระป๋องมา
เพื่อสุขภาพไง
ที่บอกว่า "ต้องเลือกชีวิตผมกับเขา"
นั่นคือการยอมรับสารภาพ ฉันโล่งใจมากๆ ที่เปิดอัดเสียงไว้
แต่เราก็คิดเหมือนกันนะ "ทำไมเขาไม่พูดต่อว่า
'ผมก็เสียใจนะ' หรือ 'ผมก็ขวัญเสีย' หรือ 'ผมยังคิดย้อนไปอยู่เลย'"
เขาสนใจบ้างไหมว่าตัวเองทำแบบนั้น
ขั้วตรงข้ามสุดๆ ของน้ำใจกับความโหดร้าย
ที่คู่แฝดสองคนนี้แสดงออกมา
ทำให้ฉันสงสัยจริงๆ
เกิดอะไรขึ้นในชีวิตพวกเขา ถึงทำให้พวกเขาเป็นแบบนั้น
ช่วงปี 1999 ถึง 2011 ผมเป็นเจ้าหน้าที่ตำรวจชุมชน
ดูแลพื้นที่ 204 ตารางกิโลเมตร ที่อาร์ไกล์กับบิวต์
มันเป็นงานตำรวจชุมชน ในความหมายดั้งเดิมเลย
แบบสมัยก่อน เป็นตำรวจที่ดูแลพื้นที่หนึ่ง
แล้วผมก็หลงรักที่นั่น
ผมออกจากกรมตำรวจ
แล้วผมก็ได้ทราบเรื่องคดีคนหาย
รู้สึกว่าผมน่าจะดูข่าวท้องถิ่นอยู่
มีข่าวหนึ่งพูดถึงบริดจ์ออฟออร์กี ผมก็คิดเลย "นั่นมันถิ่นผม"
โทนี่ พาร์สันส์ปั่นจักรยาน จากฟอร์ตวิลเลียมกลับไปที่บ้านเกิด ทิลลิคูทรี
ณ เวลาที่เขาหายตัวไป
ผมก็เลยสนใจขึ้นมา
ผมบอกว่า "หยุดก่อน เปิดย้อนก่อน เราเจออะไรเนี่ย"
ตำรวจได้จับกุมชายวัย 29 ปีสองราย
ที่มีส่วนเกี่ยวข้อง กับการหายตัวไปของนายพาร์สันส์
พวกเขาถูกปล่อยตัว ระหว่างรอสอบปากคำเพิ่มเติม
"ตำรวจจับผู้ต้องสงสัยแล้ว"
"ก็ดีแล้ว จับได้สองรายด้วย น่าสนใจ"
"อยากรู้จังว่าใคร ผมอยากรู้ว่าจะใช่คนที่ผมคิดหรือเปล่า"
ผมรู้จักพี่น้องแมคเคลลาร์ตั้งแต่เด็กๆ
ผมไปที่โรงเรียนบ่อยๆ
ไปทำงานตำรวจชุมชน สอนระวังคนแปลกหน้า สอนขี่จักรยาน
ผมก็อยากจะคิดว่าผมมีความหมายกับพวกเขา
ที่แน่ๆ ผมมีรูปด้วย โรเบิร์ตน่าจะวาดรูปผมไว้
ผมเก็บไว้ ผมเก็บไว้ในห้องทำงาน ตอนนี้ก็ยังอยู่ ผมจะให้ดู
(ผมเป็นเจ้าหน้าที่ตำรวจ ช่วยผมออกไปที)
พวกเขาเป็นเด็กกระด้างกระเดื่อง
แล้วผมก็จำได้ว่ามีการปรึกษาในโรงเรียน
ว่าเด็กสองคนนั้นอาจเจออะไรที่บ้าน
มันมากพอที่จะทำให้ครูกังวล
ผมรู้สึกว่าอิทธิพลแบบนั้นต่อคู่แฝดมาจากพ่อ
ทอม แมคเคลลาร์
เขาถูกกล่าวหาคดีร้ายแรงสองสามอย่าง
เบาะแสที่เราได้มาตอนนั้น ก็มากพอให้ขอหมายค้นออคเอสเตท
แล้วเราก็พบอาวุธปืนทั่วบ้านเลย
เราพบปืนพก
การครอบครองปืนพกมันผิดกฎหมาย
แล้วเราก็เจออาวุธปืนในห้องนอนของแซนดี้
มีอาวุธปืนอยู่ทั่วบ้าน
วางอยู่ในห้องนอนลูกวัยประถม
นี่เป็นความผิดร้ายแรง
มันทำให้ทอม แมคเคลลาร์ถูกดำเนินคดี
ตั้งแต่อายุเจ็ดขวบ
เขาคุ้นเคยกับอาวุธปืน
แม่เจ้า
การฆ่าสัตว์และกำจัดซากสัตว์
พวกเขาดูจะยอมรับเรื่องนั้นได้ ตั้งแต่อายุยังน้อยเกินไป
ถ้าเราได้สัมผัสเรื่องพวกนี้ทุกวัน
มันจะทำให้เราไม่รู้สึกรู้สากับการพรากชีวิตอื่น
ความคิดผมตอนนั้นที่ได้ดูข่าวก็คือ
"ที่นั่นก็เหมาะจะซ่อนศพคนนะ"
ยังมีอีกหลายศพในอาร์ไกล์ที่เราหาไม่เจอ
ภารกิจสำคัญคือการแบ่งโซน
ดินแต่ละชั้น ทีละเซนติเมตร
พีทมีสีเข้ม
เป็นสีน้ำตาลเข้มมากๆ
แล้วมันก็อยู่ใกล้พื้นผิวดิน มีเส้นใยเยอะ
มันซุกซ่อนหลายๆ อย่างได้
เราค้นหาวัตถุที่มาจากมนุษย์
เช่นเส้นผม เล็บนิ้วมือ หรือวัตถุที่เกิดจากร่างกายมนุษย์
พอนักโบราณคดีขุดลึกลงไป
ก็เริ่มเจอกระดูกโผล่ออกมา
สิ่งที่นักมานุษยวิทยาบอกก็คือ
"มันดูเหมือนกระดูกกวางนะ"
สิ่งที่บริเวณนั้นเป็นก็คือหลุมฝังซาก
นักดูแลสัตว์ป่าในไร่นั้น พี่น้องแมคเคลลาร์ใช้พื้นที่บริเวณนี้
กำจัดชิ้นส่วนสัตว์ที่ไม่จำเป็นต้องใช้
เราต้องเรียกตัวหมอผ่าตัดสัตว์มา
ให้เขายืนยันว่าซากเหล่านี้ค่อนข้างใหม่
ซากเหล่านี้ถูกฝังในช่วงเวลาเดียวกัน
กับที่นายพาร์สันส์หายตัวไป
แต่อีกอย่าง เราก็เจอเศษไม้เล็กๆ เยอะมาก
เราไม่มีทางเจอเศษไม้ในนั้นได้ มันไม่ได้มาตามธรรมชาติ
มันคงไม่ไปอยู่ตรงนั้นถ้าไม่มีคนเอาไปไว้
คำถามคือมันมาจากไหน
เราก็เลยขับรถไปที่พื้นที่ฟาร์มของออคเอสเตท
ระหว่างเดินตรวจสอบ เราก็เจอรถขุดดิน
พอตรวจสอบถังขุดของรถ ในนั้น…
มันก็มีเศษไม้พวกนี้ด้วย
เศษไม้พวกนี้เป็นแบบเดียวกัน
กับเศษไม้ที่เราเจอในจุดฝังซาก
สิ่งที่สำคัญเป็นพิเศษ
คือระยะห่างระหว่างซี่ของถังขุด
เป็นระยะห่างเดียวกันกับที่วัดได้
จากรอยขุดในดินชุ่มชื้นที่มีพีท
แต่มีไม่กี่คนเท่านั้นที่เข้าถึงรถคันนั้นได้
และสองคนในนั้นก็คือคู่แฝดแมคเคลลาร์
เราโยงหลักฐานที่หลุมฝังซาก ถึงโรเบิร์ตกับแซนดี้ได้
แต่มันก็ยังไม่พอที่จะพิสูจน์ความผิด เพราะเรายังไม่เจอศพ
ทุกวันที่ผ่านไป
ฉันก็คิดว่า "ตำรวจน่าจะเจอเขาได้แล้ว"
ตำรวจไม่ได้แจ้งอะไรมาเลย ดังนั้น…
ฉันเลยไม่รู้เลยว่าเกิดอะไรขึ้นบ้าง
ฉันรู้สึกว่าตัวเองอยู่ในสภาวะกลัวตลอดเวลา
ฉันนอนอยู่บนเตียง กลิ้งไปกลิ้งมา
แซนดี้ก็นอนกรนอยู่ข้างๆ
จากนั้นก็มีเสียงทุบ
ปังๆ ที่ประตูหน้า
"ซวยแล้ว ฉิบหาย"
ฉันคิดว่า "คนเดียวที่จะทำแบบนั้นคือตำรวจ"
ฉันรีบลุกจากเตียง
รีบปิดประตูห้องนอนโดยเร็วที่สุด
แล้วก็เดินไปตามทางเดิน
แล้วก็เจอสายสืบหญิงคนเดิม ที่เคยไปบ้านพ่อแม่ฉัน
ฉันแง้มประตูออกนิดๆ
ฉันบอกว่า "ไปคุยกันข้างล่างได้ไหมคะ"
"ใครอยู่ในนั้นน่ะ"
"ฉันต้องคุยกับคุณในรถ ข้างนอก"
"ทำไม"
"ใครอยู่ในนั้น"
"เพื่อน"
"คุณโกหก"
ปัง
แล้วเธอก็เปิดประตูห้องที่โรเบิร์ตนอนอยู่
แล้วเธอก็บอกว่า "อะไรเนี่ย แคโรไลน์ คุณเป็นพยานของเรานะ"
ฉันคิดเลย "เขาได้ยินไหม"
แล้วตำรวจชายก็เข้าไปจับโรเบิร์ตจากเตียง
ส่วนผู้หญิงก็รีบขึ้นห้องนอนชั้นบน จับแซนดี้มาจากเตียงด้วย
ตำรวจบอกว่า "คุณไม่ควรมาที่นี่นะ คุณควรจะอยู่กับเพื่อนที่อาเบอร์ฟอยล์"
แซนดี้ก็ย้อนว่า "ผมมาที่นี่ได้ นี่บ้านแฟนผมนะ ผมมีสิทธิ์มาที่นี่"
ฉันก็บอก "แน่นอน คุณมานอนที่นี่ได้อยู่แล้ว"
แล้วตำรวจก็บอก "เอาล่ะ ทั้งสองคน รีบออกไปจากที่นี่เดี๋ยวนี้เลย"
แล้วพวกเขาก็ออกไปเลย
ตำรวจไปดูแคโรไลน์ว่าปลอดภัยดีไหม
ผมมั่นใจว่าตำรวจคงตกใจ ที่พบว่าพี่น้องแมคเคลลาร์อยู่ที่ห้องเธอด้วย
ถ้าเธอตัดการติดต่อกับพวกเขา
ซึ่งเธอมีโอกาสทำได้แล้ว
เธอก็จะปลอดภัยกว่าแน่นอน
ถ้าเป็นผมนะ ผมจะยอมวิ่งเป็นกิโล ไปสถานีตำรวจที่ใกล้ที่สุด
จากนั้นผมก็จะรีบไปต่อ ไปหาที่ปลอดภัย
แล้วผมก็จะไม่ไปเจอเขาอีก
ฉันยืนอยู่ในห้องนั่งเล่น แล้วโรเบิร์ตก็บอกว่า
"แคโรไลน์
ตำรวจรู้ชื่อคุณได้ยังไง"
"เคยเจอกันมาก่อนเหรอ เธอรู้จักคุณเหรอ"
"คุณคุยกับตำรวจมาเหรอ"
"เปล่าๆ"
โชคดีที่แซนดี้ขัดก่อน บอกว่า "โรเบิร์ต อย่าน่า"
"แคโรไลน์ไม่ทำกับเราแบบนั้นแน่"
"เธอรักเรา ฉันไว้ใจเธอ"
ฉันเห็นเลยว่าโรเบิร์ตโกรธมาก
แซนดี้ก็กล่อมโรเบิร์ต พวกเขากอดกัน
โรเบิร์ตบอก "แซนดี้ เราจะทำไงดี"
แซนดี้ก็บอก "ฟังนะ โรเบิร์ต นั่นมันสามปีก่อน"
"ถ้าตำรวจมีหลักฐาน ก็คงจับเราได้ไปแล้ว"
"ตำรวจไม่เจอเขาหรอก"
"ต่อให้ขุดทั้งไร่ ตำรวจก็ไม่เจอเขา"
โรเบิร์ตบอกว่า "ใช่ แต่เราต้องรีบหนี"
แล้วแซนดี้ก็บอกว่า
"ฉันมีสิทธิ์อยู่กับแฟนตามกฎหมาย เธอเป็นคู่หมั้นฉัน"
"ตำรวจเถียงไม่ได้"
โรเบิร์ตไปอยู่บ้านเพื่อนของญาตินอกกลาสโกว์
ส่วนแซนดี้กับฉันยังอยู่ที่ห้อง
เขาบอกว่า "ไม่ แคโรไลน์ ผมรู้ว่าคุณไม่มีวันทรยศผม"
การที่แซนดี้ปกป้องฉันมันก็…
อุ่นใจแปลกๆ
เพื่อเอาตัวรอดในวินาทีนั้น
ฉันเลยเริ่มเชื่อคำโกหกของตัวเองจริงๆ
ฉันคือแฟนสาวที่คอยอยู่ข้างเขา
ที่ได้รับการปฏิบัติแย่ๆ จากตำรวจเหมือนกัน
ฉันโกหก
ฉันทรยศ ใช่ แต่ก็มีเหตุผลที่สมควรมากๆ
แต่การโกหกก็กัดกินจิตวิญญาณเรา
มันเป็นความพัวพันที่ท็อกซิก
แคโรไลน์บอกว่า "แม่ เขาคิดว่าเรายังรักกัน"
"หนูจะทำยังไง เขามีกุญแจด้วย"
ฉันรู้ว่าเธอกลัวมากๆ
แล้วเธอก็คงนอนคิดว่า
"ฉันจะหลุดพ้นออกไปยังไง"
ฉันคิดจริงๆ ว่าฉันจะหัวใจวายแล้ว
เขาจะทำร้ายเธอไหม
เขาจะฆ่าเธอไหม
ตำรวจบอกตั้งแต่แรกว่า "คุณห้ามบอกใครเรื่องนี้นะ"
"ไม่งั้นคุณอาจทำให้ การสืบสวนทั้งหมดเสียหายได้"
แต่ฉันก็ต้องการคนปรึกษา
โอกาสครั้งต่อไป ตอนแซนดี้ออกไปจากห้อง ฉันก็ติดต่อหาใครคนหนึ่ง
ที่ฉันรู้ว่าจะไม่ตัดสินฉัน จากสภาพที่ฉันเป็นอยู่ และจะเข้าใจ
"นายอาจจะสังเกตเห็น ว่าช่วงนี้ฉันเงียบแปลกๆ"
"ไม่รู้ว่าฉันทนได้ยังไง แต่ฉันเป็นพยานคดีอาชญากรรม"
"ฉันได้ยินเสียงนาย ในหัวฉันเลยว่า 'โอ๊ยตายแล้ว'"
ผมก็เลยตัดสินใจขับรถไปหาเธอที่บ้าน
แล้วเธอก็เปิดประตู หน้าตาเธอดูตกใจสุดๆ
ผมก็คิด "เกิดอะไรขึ้นที่นี่กันแน่เนี่ย"
แคโรไลน์เป็นคนสะอาดเนี้ยบ ระดับโรคย้ำคิดย้ำทำ
แต่สภาพบ้านสกปรกมาก
เธอเล่าเรื่องให้ผมฟังแบบพูดรัวเป็นปืนกล
โดยไม่มีโครงสร้างลำดับเรื่องราวเลย
ผ่านไปประมาณ 20 นาที ผมถึงเข้าใจว่าเธอพยายามจะบอกอะไร
แซนดี้มีส่วนกับการตายของชายคนหนึ่ง
ตอนนี้เธอกำลังสอดแนมแซนดี้
แซนดี้ ที่เราเพิ่งรู้ว่าฆ่าคนตายมา
อยู่ที่ห้องกับเธอด้วย ซึ่งผมไม่รู้มาก่อน
แล้วเขาก็เพิ่งออกไปซื้อเบียร์
แล้วก็กำลังจะกลับมา
ผมก็คิด "เกิดอะไรขึ้นที่นี่กันแน่"
ภรรยาผมกำลังท้องแก่
ผมต้องออกมาจากสถานการณ์นั้น
ตอนผมออกมา แซนดี้ก็กลับมาถึงพอดี
เขายื่นมือมาจับมือกับผม
ผมก็จับมือกับเขาอย่างอึดอัด
บอกว่า "ยินดีที่ได้รู้จัก" แล้วรีบเดินออกไปเลย
ผมเสียใจแทนเลยนะ
ชีวิตเธอพังทลาย
ผมคิดว่านั่นเป็นหนึ่งในไม่กี่ครั้ง ที่ผมร้องไห้ในรอบ 20 ปีมานี้
ทุกอย่างมันหนักเกินไป
ฉันบอกเลยนะ ตอนนั้นฉันแตกตื่นมากๆ
ฉันคิดว่าฉันคงควบคุมการกระทำ ของตัวเองไม่ค่อยได้
ฉันว่าในบางแง่ ชีวิตฉันกำลังเกิดเรื่องที่เหลือเชื่อมากๆ
จนฉันเริ่มแยกแยะความจริงไม่ออก
ตำรวจได้ค้นไร่แห่งนี้ ใกล้บริดจ์ออฟออร์กีมาประมาณสองสัปดาห์แล้ว
เราเข้าใจว่าเจ้าหน้าที่ค้นหาชำนาญการ
และทีมนิติเวชกำลังขุดค้นบริเวณนี้
แซนดี้ได้ข้อความจากเพื่อน
บอกว่าตำรวจกำลังขุดหลุมฝังซาก
ตอนนั้น ไม่รู้สิ เราฟังเพลงหรืออะไรสักอย่างอยู่
เขาปิดวิทยุปังเลย
แล้วเขาก็ใช้กำปั้นทุบตู้
เขาบอกว่า "ตำรวจรู้ได้ไง"
"ให้ตายสิ ตำรวจรู้ได้ไงว่าเขาอยู่ไหน"
ฉันบอกว่า "ไม่เป็นไร ตำรวจไม่รู้หรอกว่าเขาอยู่ไหน"
แล้วเขาก็ถาม "ตำรวจไปบริเวณนั้นได้ไง"
"ไร่นั่นมันใหญ่มากนะ"
ฉันก็บอก "แซนดี้ คงมีคนอื่นรู้ หรือคนที่ฟาร์มบอกแน่"
เขาเปลี่ยนไปเป็นคนบ้าเลย
เขาเชื่อปักใจว่ามีเครื่องสอดแนม
หรือเครื่องดักฟังของตำรวจอยู่ในห้อง
แล้วเขาก็รื้อไฟทุกดวง ทุกอย่างเลย
พูดง่ายๆ คือจะพังบ้านฉันแล้ว
เขามีความต้องการระดับที่ผิดมนุษย์
ที่จะตามหาอุปกรณ์อะไรก็ตามที่ตำรวจทิ้งไว้
ฉันก็คิดนะ "ฉันบอกตำรวจเองว่าเขาอยู่ไหน"
"ฉันทำเครื่องหมายไว้
เพื่อให้เรื่องนี้จบเร็วที่สุดสำหรับพวกคุณ"
"มันจะเป็นแบบนี้ไปตลอดไม่ได้"
แต่มันรู้สึกยาวนานเหมือนชั่วนิรันดร์
วันนั้นเป็นวันพฤหัสในเดือนมกราคม
เป็นวันที่อากาศหนาว
วันนั้นเป็นวันที่ฉันจะจำไปตลอดชีวิต
เราขุดลงไปถึงความลึก ประมาณ 30-35 เซนติเมตร
แล้วนักนิติโบราณคดี
ก็เอาเกรียงขึ้นมา แล้วค่อยๆ บรรจงขูด
ทีละมิลลิเมตร
เธอบอกว่า
"ตรงนี้มีสีแดงๆ มีวัตถุสีแดงอยู่"
แล้วเราก็มองเห็น
มันดูเหมือนผ้า จากที่พบเห็นนายพาร์สันส์ครั้งสุดท้าย
ตอนที่เขาขี่จักรยาน
เราเห็นเลยว่ามันเป็นถุงมือเปิดนิ้ว สำหรับขี่จักรยาน
แล้วเธอก็พบว่ามีแหวนแต่งงานที่นิ้วนางเขาด้วย
เรายกเขาขึ้นเปลหาม
ตอนที่เขาถูกนำตัวออกมา
พระอาทิตย์ก็ส่องมาตรงช่องก้อนเมฆพอดี
เราทุกคนยืนก้มหน้า
แล้วเราทุกคนก็ภาวนากันเงียบๆ
ให้นายพาร์สันส์กับครอบครัว
ผมคิดว่าการไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น
กับคนที่เรารักมัน…
เป็นการทรมานอย่างหนึ่งนะ จริงๆ
การที่อย่างน้อยก็ช่วยยุติเรื่องนั้นได้
ด้วยการบอกว่า "เราเก็บกู้ศพเขาได้แล้ว"
"แล้วในภายหลัง
เราจะคืนศพให้เพื่อให้คุณนำไปประกอบพิธี"
ก็ทำให้ครอบครัวได้มีสิ่งยึดเหนี่ยว
มีการพบซากศพมนุษย์ ในพื้นที่ห่างไกลที่อาร์ไกล์
ตำรวจได้ทุ่มเททำการตรวจค้นบริเวณนั้น
ระหว่างการสืบสวน…
คดีนักปั่นจักรยานหายสาบสูญ โทนี่ พาร์สันส์
ชายวัย 63 รายนี้มีผู้พบเห็นครั้งสุดท้าย เมื่อนานกว่าสามปีก่อน
ไปฟังรายงานจากซาช่า สแปรตต์ค่ะ
ข่าวออกมาว่ามีการพบซากศพมนุษย์ที่ออคเอสเตท
แซนดี้นั่งลง
ฉันคิดว่าเขาจะกรีดร้องหรือโวยวาย
แต่เขาแค่นั่งเงียบไปสักพัก
ฉันคิดว่า ณ วินาทีนั้น เขาก็ใจสลายนิดๆ
แต่เขาก็มีความคิดในหัว
ว่าอาจจะมีคนงานอีกคนในไร่นั้น
ที่อาจจะเห็นเหตุการณ์หรือเอาข่าวไปบอก
โชคดีที่เขาไม่เคยคิดเลยสักครั้ง
ว่าข้อแรก คนนั้นคือฉันเอง
หรือข้อสอง มีการทำเครื่องหมายไว้
แซนดี้กับฝาแฝดได้รับอนุญาตให้กลับไร่
ฉันเลยไปส่งเขาที่บ้าน แล้วโบกมือลาเขา
ฉันรู้สึกใจสลาย แต่ขณะเดียวกันก็โล่งอก
ฉันรีบขับรถไปที่สถานีตำรวจ
เพราะโรเบิร์ตบอกฉัน ว่าโทนี่ พาร์สันส์อาจจะยังมีชีวิตอยู่
ณ เวลาเกิดอุบัติเหตุ
แล้วฉันก็มีคำสารภาพบันทึกไว้ในแลปท็อป
ฉันอยากให้ตำรวจได้ฟัง
คุณออกไปล่าสัตว์วันรุ่งขึ้น โดยไม่คิดมากเลยได้ไง
มันต้องเลือกระหว่างชีวิตผมกับเขา
(หนูเพิ่งไปส่งแซนดี้มา)
ฉันจำได้ว่าส่งข้อความไปบอกพ่อแม่ พ่อแม่ก็บอก "เราภูมิใจในตัวลูกจริงๆ"
(ตำรวจเจอศพที่ไร่แล้ว)
มันแบบว่า…
ฉันคิดนะ "ฉันได้ทำความดีให้โลกแล้ว"
หมอมิวร์เฮดได้ให้เบาะแสกับตำรวจ
ว่าโรเบิร์ต แมคเคลลาร์ได้ยืนยันกับเธอ
ว่าโทนี่ พาร์สันส์ยังมีชีวิตอยู่ ขณะที่ทั้งคู่นำตัวเขามาที่ไร่
เบาะแสนั้นเปลี่ยนคดีไป
เพราะมันเปลี่ยนสิ่งที่เรากำลังสืบ
จากข้อหาขับรถอันตราย จนเป็นเหตุให้ผู้อื่นถึงแก่ความตาย
เป็นข้อหาที่ร้ายแรงที่สุดที่จะเป็นได้
นั่นก็คือฆาตกรรม
แต่ในสกอตแลนด์ เรามีสิ่งที่เรียกว่าหลักฐานสนับสนุน
ทุกข้อเท็จจริงที่เกี่ยวข้อง จะต้องพิสูจน์ด้วยพยานหลักฐานสองทาง
ศพของนายพาร์สันส์ ไม่สามารถตรวจชันสูตรได้ทันที
เพราะมันถูกแช่แข็งไว้
เลยต้องรอประมาณเจ็ดวันก่อนจะทำการชันสูตร
ก่อนที่จะมีการชันสูตรอย่างเต็มรูปแบบ
และพยาธิแพทย์ได้สรุปสาเหตุการเสียชีวิต
และในคดีนี้ ที่สำคัญมากๆ คือเสียชีวิตในทันทีหรือไม่
เราก็ยังไม่มีมูลเหตุให้จับกุมพวกเขา
เพราะเราไม่รู้ว่าข้อหาที่ถูกต้องคืออะไร
ตอนกลับมาที่ห้อง
นั่นเป็นครั้งแรกในรอบสองสัปดาห์ ที่ฉันไม่รู้สึกแตกตื่นหรือตื่นตระหนก
แดดส่องเข้ามา ฉันก็เริ่มรู้สึกตัวเบา มีความสุข
(แซนดี้)
แล้วโทรศัพท์ก็ดัง แซนดี้โทรมา
ฉันได้ยินเสียงเขาขับรถกระบะ
เขาเปิดลำโพง
แล้วฉันก็ทักเขาว่า "ฮัลโหล"
เขาขึ้นเสียงโวยวาย
"นังชั่วสารเลว แกเป็นคนทำ"
ฉันก็ย้อน "ฉันไม่ได้ทำอะไรนะ"
เขาบอกว่าตำรวจสกอตแลนด์ใช้ชาวไร่ท้องถิ่น
ช่วยทำการขุดหลุมศพ
"ตรงนั้นมีกระป๋องเรดบูลไม่มีน้ำตาล"
"แกเป็นคนเดียวที่ดื่มเรดบูลไม่มีน้ำตาล แกนั่นแหละทิ้งไว้"
เขาบอกว่า "แกทำแบบนี้
ทั้งที่ฉันปกป้องแกกับทุกคน"
"ฉันบอกว่าแกไม่ได้ทำ แล้วแกกลับเป็นคนทำ"
"แกส่งฉันให้ตำรวจ แกทรยศฉันกับโรเบิร์ต แกทำลายชีวิตพวกเรา"
เขาบอกว่า "ฉันอยากเจอแกตอนนี้ เราต้องเคลียร์กันต่อหน้า"
แล้วเขาก็วางสายไป ฉันสาบานเลย ฉันกรี๊ดออกมา
สมองฉันคิดว่า "คราวนี้เราได้เจ็บหนักแน่"
เขามีกุญแจสำรองห้องฉันอยู่ในพวงกุญแจรถ
ฉันคิดเลย "ฉันตายแน่ เขาจะฆ่าฉัน"
คำบรรยายโดย วรากรณ์ จันทา ฆ่าฉัน"