WEBVTT

00:14.880 --> 00:19.280
ลองคิดภาพว่าคุณกำลังมีความรัก
กับคนที่ทำให้คุณรู้สึกได้รับการยอมรับ

00:19.360 --> 00:20.720
เป็นที่ต้องการ

00:20.800 --> 00:22.000
อยู่ในสายตา

00:24.400 --> 00:26.240
คนที่ทำให้คุณรู้สึกเติมเต็ม

00:26.320 --> 00:28.640
ได้รับความรัก และเป็นคนพิเศษ

00:31.080 --> 00:33.640
คุณกำลังมีความสุขมากๆ

00:35.440 --> 00:37.000
แล้วเขาก็บอกกับคุณว่า

00:37.840 --> 00:40.800
"ผมทำเรื่องเลวร้ายลงไป"

00:41.600 --> 00:45.080
ที่สันเขาขรุขระในที่ราบสูงไฮแลนด์อันห่างไกล

00:45.160 --> 00:49.240
มีความลับชั่วร้ายดำมืดซ่อนอยู่นานนับปี

00:50.520 --> 00:54.880
สิ่งที่เลวร้ายจนทำให้
โลกทั้งใบของคุณกลับตาลปัตร

00:57.120 --> 00:58.720
หน่วยกู้ภัยภูเขากำลังค้นหา

00:58.800 --> 01:01.200
ชายคนหนึ่งที่หายตัวไปนานกว่าสัปดาห์แล้ว

01:01.280 --> 01:04.360
ไม่มีใครพบเห็นร่องรอยเขาเป็นๆ อีกเลย

01:04.440 --> 01:06.560
เขาเหมือนหายวับไปเฉยๆ

01:06.640 --> 01:08.160
การจะรักษาความรักไว้

01:08.240 --> 01:12.640
คุณต้องเก็บความลับที่คุณรู้ว่ามันจะทำลายคุณเอง

01:12.720 --> 01:15.840
แต่ถ้าคุณเผยความลับนั้นออกไป
คุณก็จะทำลายทุกอย่าง

01:19.280 --> 01:20.200
เป็นคุณจะทำยังไง

01:24.680 --> 01:28.560
(ว่าที่เจ้าสาวของฆาตกร)

01:29.480 --> 01:32.400
(กลาสโกว์)

01:36.040 --> 01:38.920
เมื่อปี 2020 ฉันคิดว่าชีวิตฉันลงตัวแล้ว

01:39.760 --> 01:41.000
ฉันอายุ 29 ปี

01:41.080 --> 01:44.520
แล้วฉันก็มีคู่ชีวิตมั่นคงมาแปดปี

01:46.280 --> 01:47.920
เรามีรายได้ดี

01:48.000 --> 01:49.960
แล้วเราก็ได้ซื้อบ้านหลังแรก

01:50.040 --> 01:50.960
เราเลี้ยงหมาด้วย

01:51.040 --> 01:54.800
ทุกอย่างที่ฉันเคยหวังไว้เป็นจริงแล้ว ณ จุดนี้

01:56.520 --> 02:00.280
ฉันคิดไปเองว่าเราจะได้แต่งงานกัน แล้วมีลูก

02:00.360 --> 02:03.000
ได้เจริญรอยตามพ่อแม่เรา

02:05.960 --> 02:09.400
ผมได้เจอแคโรไลน์
ในคณะแพทยศาสตร์ที่เอดินบะระ

02:09.480 --> 02:11.920
แล้วเราก็เป็นเพื่อนสนิทกันมากๆ

02:12.000 --> 02:14.040
เธอเป็นคนฉลาดหลักแหลม

02:14.640 --> 02:15.480
ทำอะไรก็สำเร็จ

02:15.560 --> 02:18.960
เธอมีความจำแบบเห็นภาพ
การแพทย์เลยเป็นเรื่องง่ายสำหรับเธอ

02:19.040 --> 02:22.680
ปีสุดท้ายที่มหาวิทยาลัย เธอได้แฟนใหม่

02:23.520 --> 02:25.800
ทั้งคู่คบกันจนอายุ 20 ปลายๆ

02:25.880 --> 02:27.600
แล้วทุกอย่างก็พังทลาย

02:30.560 --> 02:32.920
ฉันกับแฟนเลิกกันแบบจบไม่สวย

02:33.000 --> 02:34.840
เขายอมรับว่าทรยศเรื่องเลวร้าย

02:34.920 --> 02:38.400
แล้วเราก็มารู้ว่าทุกอย่าง
ตลอดเจ็ดแปดปีที่ผ่านมาเป็นเรื่องโกหก

02:41.920 --> 02:45.600
ผมคิดว่าตอนเธอจบความสัมพันธ์
มันก็เหมือนเกิดระเบิดเทอร์โมนิวเคลียร์

02:45.680 --> 02:49.520
แล้วทุกอย่างก็พังทลายลงอย่างรวดเร็ว

02:50.840 --> 02:53.640
ฉันเสียใจสุดๆ ทุกอย่างมันสูญเปล่า

02:55.800 --> 02:57.440
ฉันรู้สึกเหงามากๆ

02:57.520 --> 03:02.120
แล้วฉันก็อยากเจอ
คนที่ไม่ได้อยากจะเปลี่ยนแปลงฉัน

03:02.200 --> 03:06.960
คนที่อยากเริ่มต้นชีวิตด้วยกันด้วยการแต่งงาน

03:07.040 --> 03:08.680
แล้วก็มีลูกกันในอนาคต

03:15.200 --> 03:16.920
อรุณสวัสดิ์ค่ะ กลาสโกว์

03:24.920 --> 03:27.680
ฉันทำงานเป็นพยาธิแพทย์ในกลาสโกว์

03:29.080 --> 03:31.440
เราคือหมอที่สรุปสาเหตุการตาย

03:32.920 --> 03:36.720
แต่ห้องดับจิตก็ไม่ใช่ที่ที่จะเจอชายในฝันหรอก

03:37.480 --> 03:39.480
ฉันก็เลยทำสิ่งที่ทุกคนทำกัน ฉันเล่นทินเดอร์

03:40.240 --> 03:41.600
จะมีอะไรผิดพลาดได้ล่ะ

03:41.680 --> 03:45.320
(รอสักครู่ - กำลังโหลด
กำลังติดตั้ง - ทินเดอร์)

03:45.400 --> 03:47.320
ตอนสร้างโปรไฟล์

03:49.520 --> 03:51.960
ฉันก็สังเกตเห็นว่าผู้ชายในนี้หลายคน

03:52.040 --> 03:54.840
ใช้เวลาส่องกระจกเยอะกว่าฉันอีก

03:55.440 --> 03:57.840
แล้วฉันก็คิดว่า "ที่นี่ฉันอยู่ยากแล้วจริงๆ"

03:59.520 --> 04:01.880
กลาสโกว์ ถึงจะเป็นเมือง
แต่ก็ไม่ได้เป็นเมืองใหญ่

04:01.960 --> 04:04.560
นั่นคือเหตุผลที่เราต้องขยายรัศมีไปไกลๆ

04:04.640 --> 04:06.600
เอาเกือบทั่วสกอตแลนด์เลย

04:06.680 --> 04:08.680
หว่านแหให้กว้างๆ

04:08.760 --> 04:10.440
ลองดูว่าจะเกิดอะไรขึ้น

04:11.760 --> 04:13.160
(แซนดี้ 29 ปี 101 กิโลเมตร)

04:13.240 --> 04:15.160
แล้วฉันก็เจอนักดูแลสัตว์ป่าคนหนึ่ง

04:15.800 --> 04:17.520
ฉันแพ้ทางผู้ชายใส่กระโปรงคิลต์

04:19.360 --> 04:21.520
ในนั้นเขียนว่า "สูง 193 ไฮแลนเดอร์"

04:21.600 --> 04:24.680
"อาชีพอิสระ ขี้เหงา อยากมีคนกอดอุ่นๆ

04:24.760 --> 04:26.440
ในค่ำคืนที่หนาวเหน็บในฟาร์ม"

04:27.120 --> 04:28.160
ฉันก็คิดเลย "อุ๊ย"

04:29.880 --> 04:31.840
เขามีบริษัทล่าสัตว์

04:31.920 --> 04:34.200
เขามีรูปถ่ายบนเนินเขา

04:34.280 --> 04:36.880
ความคิดคือเป็นผู้ชายแบบว่า

04:36.960 --> 04:39.080
ถ้าวันสิ้นโลกมาถึง เขาแก้ไขทุกอย่างได้

04:39.160 --> 04:40.240
เขาล่าสัตว์ได้ทุกแบบ

04:40.320 --> 04:41.880
เป็นลูกผู้ชายตัวจริง นึกออกไหมคะ

04:41.960 --> 04:44.000
ฉันก็แบบ "เยส"

04:45.520 --> 04:46.600
(แมตช์
คุณกับแซนดี้กดไลก์ให้กัน)

04:46.680 --> 04:48.480
แอปเด้งขึ้นมาบอกว่า "คุณได้แมตช์"

04:48.560 --> 04:50.480
แล้วฉันก็พิมพ์เบอร์ส่งไปให้เขา

04:50.560 --> 04:52.360
แล้วฉันก็แบบ… นั่นแหละ

04:52.440 --> 04:53.680
เขารีบทักมาหาเลย

04:53.760 --> 04:57.320
ฉันเลยแบบ "มาค่ะ สุดหล่อ"
เขากล้าดี เขารุกก่อนเลย

04:57.400 --> 04:59.400
(แซนดี้)

04:59.480 --> 05:02.000
เขาถามว่า "อยากมาเจอผมที่ฟาร์มไหม"

05:02.080 --> 05:03.880
"เราไปขับรถเล่นบนเนินเขากันได้นะ"

05:03.960 --> 05:05.880
ฉันก็บอกว่า "คงเป็นประสบการณ์ที่สนุกดี"

05:06.480 --> 05:07.400
(คาร์ลา)

05:07.480 --> 05:09.840
ฉันเลยโทรหาเพื่อน คาร์ลา

05:09.920 --> 05:14.200
นางบอกว่า "เธอจะขับรถไป
ตั้งชั่วโมงครึ่งเหรอ ถ้าคนนี้ไม่ดีล่ะ"

05:14.280 --> 05:17.680
ฉันก็บอก "ไม่เป็นไรน่า
ถ้าไม่มีอะไร ก็แค่ไปขำๆ"

05:17.760 --> 05:19.640
นางเลยถามว่า "ถ้าเขาเป็นฆาตกรล่ะ"

05:19.720 --> 05:22.360
ฉันก็ย้อน "ไม่เอาน่า อย่าบ้า ไม่มีทางหรอก"

05:22.440 --> 05:23.720
"เขาไม่ใช่คนเลวหรอกน่า"

05:32.920 --> 05:35.080
ขับรถไปประมาณชั่วโมงครึ่ง ชั่วโมง 15 นาที

05:39.120 --> 05:40.760
"ฉันทำอะไรอยู่เนี่ย"

05:40.840 --> 05:42.680
ใช่ไหมคะ "แต่ฉันก็นัดเขามาแล้ว"

05:45.320 --> 05:47.320
เราขับรถเข้าไปที่ไฮแลนด์แสนสวย

05:51.680 --> 05:54.080
เขาบอกว่า
"เดี๋ยวจะเจอทางออกเล็กๆ ทางขวา

05:54.160 --> 05:55.840
มีป้ายเล็กๆ เขียนว่าออคเอสเตท"

05:56.440 --> 05:58.280
"บ้านผมอยู่ตรงนั้นแหละ"

06:03.800 --> 06:05.760
แล้วเราก็มองลงไปที่ออคเอสเตท

06:05.840 --> 06:10.000
ที่นั่นมีสิ่งที่เราเรียกว่า "มันโร"
มันเหมือนภูเขาในสกอตแลนด์

06:10.720 --> 06:12.800
เราขับรถเข้าไปสถานที่มหัศจรรย์

06:21.240 --> 06:23.400
เขาสูง 193 ซม. ดูสมเป็นชายชาตรี

06:23.480 --> 06:25.640
ฟังดูงี่เง่ามากเลย แต่แบบผู้ชายสายเอาต์ดอร์

06:26.600 --> 06:30.560
เขามีกลิ่นบุหรี่ กลิ่นเหงื่อ
กับกลิ่นครีมหลังโกนหนวดจางๆ

06:30.640 --> 06:32.800
เสียงเขาค่อนข้างทุ้ม

06:32.880 --> 06:36.800
แล้วฉันก็ประหม่าเลย

06:36.880 --> 06:38.240
ฉันนี่แบบ "สวัสดีค่ะ ไง"

06:39.200 --> 06:40.600
"เจ๋ง" "ดีจัง"

06:40.680 --> 06:42.040
"อากาศดีเนอะ" "สวยจัง"

06:43.520 --> 06:46.320
"คุณอยู่นี่เหรอ ที่นี่บ้านคุณเลยเหรอ"

06:47.360 --> 06:48.640
ฉันถาม "คุณเป็นเจ้าของเหรอ"

06:48.720 --> 06:50.760
เขาก็ตอบ "เปล่า" ฉันก็แบบ "โธ่เอ๊ย"

06:53.760 --> 06:56.920
เขาถามว่า "พร้อมขึ้นเนินเขาหนึ่งวันหรือยัง"
ฉันก็ตอบ "ไปสิคะ"

07:03.880 --> 07:06.240
เราขับขึ้นมาที่ห้วยลึกหรือทางข้ามแม่น้ำ

07:06.320 --> 07:09.320
เขาถามว่า "อยากลองไหม"
ฉันก็ "แน่ใจเหรอ มันขับยังไง"

07:09.400 --> 07:11.200
เขาก็บอก "เกียร์หนึ่ง ขับนิ่งๆ ไว้"

07:11.280 --> 07:12.680
- ขับเกียร์หนึ่งไว้นะ
- ใช่

07:15.120 --> 07:16.880
สนุกจัง ว้าว

07:16.960 --> 07:20.560
ฉันถามว่า "ขอร้องเพลงในรถได้ไหม"
เขาก็บอก "ได้ครับ"

07:20.640 --> 07:22.600
ฉันถาม "แน่ใจนะ" เขาก็ "ทำไมจะไม่ได้ล่ะ"

07:25.120 --> 07:27.560
แฟนคนก่อนบอกว่าบางครั้งฉันก็เยอะไป

07:27.640 --> 07:30.840
ฉันถูกห้ามไม่ให้ร้องเพลงในรถ
ไม่เคยมีใครยอมให้ร้องเลย

07:32.200 --> 07:34.600
แต่ผู้ชายคนนี้แบบ "ผมแค่อยากให้คุณเป็นตัวเอง"

07:39.000 --> 07:40.920
เขาร้องด้วยสุดเสียงเลย

07:41.000 --> 07:43.120
เขาขึ้นเสียงสูงไปด้วย

07:43.200 --> 07:44.800
แล้วเขาก็ออกท่าเต้น

07:44.880 --> 07:46.880
ฉันก็คิด "ตานี่บ๊องสุดๆ เลย"

07:46.960 --> 07:50.040
"แต่เขามีชีวิตชีวา เขาตามไปกับฉัน
เขาผ่อนคลายมากๆ"

07:50.120 --> 07:51.800
ฉันรู้สึกมีความสุขมากๆ

07:55.320 --> 07:58.040
เขาถามว่า "อยากเจอผมอีกไหม"
ฉันก็ตอบ "อยากสิคะ"

07:58.120 --> 08:01.800
ฉันถามกลับ "อยากเจอฉันอีกไหม"
เขาก็ตอบ "ก็อยากครับ"

08:01.880 --> 08:03.880
ฉันเลยถาม "โอเค เมื่อไหร่ดีคะ"

08:03.960 --> 08:05.880
เขาบอก "พรุ่งนี้เลยไหม" ฉันก็ "ได้ค่ะ"

08:09.320 --> 08:12.080
หลังจากเดตแรก ทุกอย่างก็ไปเร็วมาก

08:14.560 --> 08:17.240
เพราะเขาอยู่ไกล มันไม่ใช่แค่ขับไปสุดถนน

08:17.320 --> 08:19.320
เราต้องเต็มที่ ไปทั้งสุดสัปดาห์เลย

08:20.080 --> 08:21.360
เหงื่อท่วมเลย

08:24.120 --> 08:26.640
ฉันออกจากห้องดับจิตเย็นๆ

08:28.160 --> 08:32.560
ไปบ้านไร่ของชาวไร่
กับอาหารทำเองมื้อใหญ่ หมาอีกหลายตัว

08:38.720 --> 08:41.240
เขาเป็นคนสนุก แล้วก็คุยเก่ง

08:41.320 --> 08:43.440
เขาเก็ตมุกบ๊องๆ ของฉันด้วย

08:44.160 --> 08:46.680
ฉันหลงเขาหัวปักหัวปำเลย

08:49.760 --> 08:50.800
ไง

08:51.440 --> 08:54.080
ชาวไร่มีวิถีชีวิตแบบ "เวิร์กฮาร์ด เพลย์ฮาร์ด"

08:54.960 --> 08:58.040
เวลาพวกเขารวมตัวกัน พวกเขาก็จัดเต็ม

09:02.520 --> 09:06.000
เราเปิดโรงเก็บของ มีลำโพงตัวใหญ่ เบสดังๆ

09:08.560 --> 09:10.480
เพื่อนก็ขับกระบะมาถึงที่ไร่

09:14.080 --> 09:16.000
เขาก็จะมองออกไปดู แล้วมาบอกว่า

09:16.080 --> 09:18.000
"เอาล่ะ ออกไปต่อ สี่ล้อ ไปได้"

09:18.080 --> 09:20.080
ฉันก็บอก "ฉันเหนื่อยแล้ว ฉันไม่อยากไป"

09:20.160 --> 09:21.920
เขาก็ย้อน "เชื่อผมสิ งานนี้พิเศษ"

09:40.680 --> 09:42.520
วิวที่นั่นเหลือเชื่อจริงๆ

09:44.080 --> 09:46.600
มีแค่เรา เรากับจักรวาล

09:49.000 --> 09:50.960
- ขอใส่กางเกงก่อน
- ใส่เสื้อผ้าเลย พ่อหนุ่ม

09:54.040 --> 09:55.280
ใช่เลย

09:55.360 --> 10:00.240
ฉันยืนอยู่กลางบ้านไร่ไฮแลนด์ในสกอตแลนด์

10:01.040 --> 10:03.040
มันเหมือนเราเป็นเจ้าของที่นี่เองเลย

10:03.640 --> 10:06.880
ตอนนั้นแหละที่ฉันรู้ตัว
ว่าฉันรักเขา ฉันรู้สึกได้รับความรัก

10:07.400 --> 10:09.440
เขาดูภูมิใจที่มีฉันอยู่ตรงนั้น

10:09.520 --> 10:11.760
ฉันคิดว่าจุดนั้นทำให้ฉันรู้สึกพิเศษมากๆ

10:13.880 --> 10:14.920
หยุดก่อนได้ไหมคะ

10:24.400 --> 10:26.600
ทั้งคู่ดูหลงใหลกันมากๆ

10:27.720 --> 10:31.200
ในโซเชียลมีเดียมีรูปคู่เต็มไปหมด

10:31.720 --> 10:34.680
กอดกันอยู่ตรงเนินเขา จูบกัน

10:34.760 --> 10:37.680
ผมคิดว่ามันเป็นไปไม่ได้ที่อยู่ๆ เธอจะได้เจอ

10:37.760 --> 10:39.080
ผู้ชายที่ดีที่สุด

10:40.880 --> 10:44.560
ทุกคนรู้ดีว่าเธอเพิ่งจะจบ
ความสัมพันธ์ที่ยากลำบากมากๆ มา

10:44.640 --> 10:49.520
ผมก็เตือนเธอว่าเธอควรค่อยเป็นค่อยไป

10:49.600 --> 10:52.440
เธอยังไม่ได้ตัดขาดจากคนเก่าโดยสิ้นเชิง

10:52.520 --> 10:53.560
แล้วเธอก็ไม่ฟัง

10:58.320 --> 11:00.080
อรุณสวัสดิ์

11:00.840 --> 11:04.720
ช่วงเดือนหรือหกสัปดาห์หลัง
ฉันไปอยู่ที่นั่นทุกสุดสัปดาห์ถึงเช้าวันจันทร์

11:04.800 --> 11:06.440
แล้วก็ตื่นประมาณตีสี่ครึ่ง

11:06.520 --> 11:08.600
หรือประมาณตีห้า เพื่อขับรถกลับ

11:08.680 --> 11:10.040
ฉันจะได้มีเวลาเพิ่ม

11:10.120 --> 11:12.080
- ฮัลโหล ห้องดับจิตพูดค่ะ
- แคโรไลน์เองค่ะ

11:12.160 --> 11:13.120
ได้ค่ะ อีกสองนาทีนะ

11:13.200 --> 11:14.680
- ถึงประตูหน้าแล้วใช่ไหม
- ค่ะ

11:14.760 --> 11:16.240
- เดี๋ยวเจอกัน
- เดี๋ยวเจอกัน

11:17.920 --> 11:19.920
แซนดี้สนใจงานของฉันมากๆ

11:20.520 --> 11:22.400
เขาบอกว่า "รู้อะไรไหม มันดีมากเลยนะ

11:22.480 --> 11:25.520
เพราะผมก็จะได้บอกบ้างว่าผมทำอะไร
โดยที่คุณไม่รังเกียจ"

11:25.600 --> 11:28.200
"คุณคงไม่คิดว่ามันน่าขยะแขยงหรือน่าขนลุก"

11:31.200 --> 11:33.680
แซนดี้เปิดบริษัททัวร์ล่าสัตว์ของตัวเอง

11:36.920 --> 11:40.600
การจะปกป้องไร่
เราก็ต้องกำจัดกวางที่มีจำนวนมาก

11:48.800 --> 11:51.120
เราทั้งคู่ต้องเจอความตายเป็นประจำ

11:52.720 --> 11:54.600
งานชันสูตรเป็นส่วนสำคัญของงานฉัน

11:55.680 --> 12:00.160
งานชันสูตรก็คือเวลามีคนเสียชีวิต
โดยที่ไม่ทราบสาเหตุ

12:00.240 --> 12:03.840
เราก็จะเข้าไป ในนั้นจะมีศพ
เราก็จะหยิบมีดพีเอ็ม 40

12:05.840 --> 12:08.360
แล้วก็ผ่าชั้นไขมันเข้าไปถึงช่องท้อง

12:08.440 --> 12:09.960
แล้วก็เอาเครื่องในออกมา

12:10.040 --> 12:12.920
มือข้างหนึ่งถือลิ้น อีกข้างถือทวารหนัก

12:13.000 --> 12:14.800
ยาวเป็นเส้นเดียว เรียกว่าลากไส้

12:15.760 --> 12:18.480
แซนดี้ก็ต้องคว้านเครื่องในเหมือนกัน

12:18.560 --> 12:22.160
เขาทำได้เร็วมาก
เรากะพริบตาเขาก็ทำเสร็จแล้ว

12:22.240 --> 12:26.520
เขาเก่งมากเรื่องการใช้มีดกับการจัดการเนื้อ

12:28.800 --> 12:32.240
เรามีชุดทักษะที่เฉพาะทางมากๆ
แต่ทับซ้อนกันแบบแปลกๆ

12:41.440 --> 12:42.360
โอ๊ยตาย

12:42.440 --> 12:45.920
เขาบอกว่า "ผมไม่เคยเจอใคร
ที่คุยเรื่องความตายได้บ่อยๆ

12:46.000 --> 12:46.840
โดยที่เขายังโอเค"

12:46.920 --> 12:48.880
เริ่มต้นแต่ละวันยังไงกันบ้างคะ เพื่อนๆ

13:00.280 --> 13:02.880
แซนดี้มีฝาแฝดชื่อโรเบิร์ต

13:02.960 --> 13:06.840
เขากับโรเบิร์ตเกิดและโตที่ออคเอสเตท

13:06.920 --> 13:10.240
พวกเขาอยู่ด้วยกันตลอดเวลา
พูดต่อประโยคให้กัน

13:10.320 --> 13:12.440
พวกเขาสัมผัสได้ว่าอีกคนคิดอะไรอยู่

13:16.000 --> 13:19.600
เป็นคู่ที่โดดเด่น เป็นที่รู้จักในชุมชนรอบๆ ไร่

13:20.720 --> 13:24.600
(โรงแรมบริดจ์ออฟออร์กี)

13:26.040 --> 13:28.480
ผมรู้จักแซนดี้กับโรเบิร์ต

13:28.560 --> 13:30.920
พวกเขาเคยเป็นลูกค้าประจำ

13:31.000 --> 13:35.120
เวลามีแขกมาพักที่ไร่
แล้วพวกเขาพาออกมาล่าสัตว์

13:37.120 --> 13:42.160
แซนดี้เสียงดัง ดุดัน เหมือนเด็กหนุ่ม

13:43.120 --> 13:46.640
ถ้าไพนต์แรกหมดตั้งแต่ห้านาที

13:46.720 --> 13:49.440
เขาก็จะดื่มต่ออีกไพนต์
น่าจะห้านาทีหมดเหมือนกัน

13:51.200 --> 13:55.160
แซนดี้เป็นคนชอบแสดงออก
ใจดี ให้ความรัก อ่อนโยน

13:55.840 --> 13:57.960
บางครั้งก็ขี้อายนิดๆ แปลกๆ บ๊องๆ

13:58.040 --> 14:02.520
หลังจากนั้น พอดื่มต่อนั่นแหละ บึ้ม

14:02.600 --> 14:04.240
มันจะเหมือนหน้ากากปลอมตัว

14:04.320 --> 14:07.480
สีหน้ากับเสียงเขาจะเปลี่ยนไป
สายตาเขาจะเริ่มเหม่อลอย

14:07.560 --> 14:08.920
บรรยากาศเขาเปลี่ยนไป

14:09.000 --> 14:11.080
จากที่สว่างมากๆ กลายเป็นมืดมน

14:14.040 --> 14:16.280
หลังจากนั้นเขาก็จะโกรธทั้งโลก

14:16.360 --> 14:18.480
แล้วระบายความหงุดหงิดกับใครก็ตามที่อยู่ใกล้ตัว

14:21.200 --> 14:24.200
เขาจะเสียนิสัยไปเลย ว่างั้นก็ได้

14:25.840 --> 14:28.680
เขาจะเลื่อนเก้าอี้ออกห่าง โบกมือมาที่บาร์

14:32.680 --> 14:34.440
หลังดื่มวิสกี้ไปสักแปดถึงสิบแก้ว

14:35.280 --> 14:40.240
เขาก็จะยิ่งเสียงดังกว่าเดิม
แล้วสภาพเขาก็ดูจะไม่ไหวแล้ว

14:41.560 --> 14:43.080
- จะปฏิเสธเหรอ
- เปล่านะ

14:43.800 --> 14:44.920
โอเค

14:45.000 --> 14:47.440
ผมไม่เคยพูด… ผมไม่เคยปฏิเสธ แต่…

14:47.520 --> 14:48.920
คุณเพิ่งปฏิเสธไปสิบครั้ง

14:49.480 --> 14:50.520
ดูคุณสิ

14:56.400 --> 14:59.360
มีรูปสองหนุ่มในงานแต่งญาติ

15:00.400 --> 15:04.040
รูปนั้นน่าจะสักสามสี่ปีก่อนที่ฉันจะได้เจอแซนดี้

15:04.120 --> 15:06.520
พวกเขาใส่กระโปรงคิลต์ แต่งตัวดูดีมากๆ

15:06.600 --> 15:09.400
หล่อแบบเต็มสิบไม่หักทั้งคู่เลย ว่าไหมคะ

15:12.040 --> 15:15.440
แล้วมาดูสภาพตอนนี้
ฉันคิดเลย "บางอย่างเปลี่ยนไปแล้วจริงๆ"

15:15.520 --> 15:17.360
พวกเขาดูเหมือนคนไม่มีความสุข

15:19.960 --> 15:23.640
เขามีปัญหาอะไรหรือเปล่า
เพราะการดื่มเหล้าและเสพยา

15:23.720 --> 15:26.440
ใช่ มันอาจสนุกสำหรับปาร์ตี้
แต่ถ้ามันกลายเป็นสิ่งยึดเหนี่ยว

15:26.520 --> 15:27.840
เราก็ต้องถามตัวเองว่าทำไม

15:30.960 --> 15:33.080
ในปาร์ตี้ครั้งแรกๆ ที่โรงนา

15:35.080 --> 15:38.680
โรเบิร์ต ฝาแฝดของเขา
ก็เรียกฉันไปคุย โรเบิร์ตบอกว่า

15:38.760 --> 15:41.520
"แฝดผมน่ะ สมองเขาแปลกๆ เขาไม่สบาย"

15:46.360 --> 15:49.160
ฉันถูกความหลงครอบงำ

15:49.240 --> 15:51.720
จนไม่มองสัญญาณอันตราย

15:51.800 --> 15:54.000
ใจหนึ่งฉันก็คิดว่า
ตัวเองเพิ่งออกมาจากเรื่องเศร้า

15:54.080 --> 15:56.280
เราสองคนคงจะเยียวยากันได้

15:58.920 --> 16:01.320
ตอนเขาเป็น "แซนดี้แสนดี" จะว่างั้นก็ได้

16:01.400 --> 16:04.280
เราจะถูกห้อมล้อมไปด้วย
ความรักและความหลงใหล

16:06.680 --> 16:10.080
นั่นคือความรู้สึกเป็นที่ต้องการ
ที่ฉันไม่ได้เจอมานานมาก

16:10.160 --> 16:13.480
ฉันอดลุ่มหลงไปกับมันไม่ได้

16:16.080 --> 16:19.320
เราได้เจอกันช่วงต้นเดือนตุลาคม
พอถึงปลายเดือนพฤศจิกายน

16:19.400 --> 16:22.760
ลุงเขาเป็นเจ้าของไร่แห่งหนึ่ง

16:24.840 --> 16:27.080
ในไร่ส่วนตัว ลุงก็จะไปยิงสัตว์

16:28.360 --> 16:31.000
แซนดี้ก็บอกว่า "คุณต้องฝึกยิงปืนนะ"

16:31.080 --> 16:33.160
"ผมจะไปเตรียมแท่นยิงเป้าบิน"

16:35.520 --> 16:38.280
มันสนุกมากๆ

16:38.360 --> 16:39.440
ใช่เลย

16:43.120 --> 16:44.160
ไปสบายนะ

16:44.640 --> 16:47.520
ตอนไปล่าสัตว์ ลุงเขาบอกว่าจะซื้อแท่นยืนให้

16:47.600 --> 16:50.840
ซึ่งเป็นแท่นเอาไว้ใช้ยืนยิงสัตว์ด้วยกัน

16:50.920 --> 16:52.880
เป็นของขวัญงานหมั้นหรืองานแต่ง

16:53.640 --> 16:56.920
ฉันก็ถาม "เมื่อกี้ว่าไงนะคะ"

16:57.000 --> 17:01.200
แต่แซนดี้ก็ส่งสายตา ยิ้มให้ แล้วก็…

17:01.880 --> 17:02.920
ฉันก็…

17:05.600 --> 17:08.840
แซนดี้บอกตอนไปข้างนอก
"ผมไม่ได้ล้อเล่นนะ แคโรไลน์"

17:08.920 --> 17:11.480
"ผมจะภูมิใจมากถ้าคุณมาเป็นภรรยาผม"

17:12.080 --> 17:14.520
ฉันก็แบบ "หยุดเลย ถามจริง"

17:16.520 --> 17:18.960
"เดี๋ยวนะ เราจะแต่งงานเหรอ
คุณยังไม่ได้คุกเข่าขอเลย"

17:20.520 --> 17:21.880
"ฉันยังไม่ได้แหวนเลยด้วย"

17:21.960 --> 17:23.960
"ไม่มีแหวนจะแต่งงานกันได้ยังไง"

17:24.040 --> 17:25.720
เขาก็ตอบ "ใช่ เราต้องไปซื้อแหวน"

17:32.120 --> 17:35.600
เขาบอกว่าเขาฝันไว้เสมอ
ว่าจะสร้างท่าเรือที่ทะเลสาบลอคไลออน

17:35.680 --> 17:37.320
แล้วแต่งงานที่ท่าเรือนั้น

17:38.560 --> 17:42.240
ความคิดว่ามีคนอยากแต่งงานกับฉันจริงๆ…

17:42.320 --> 17:44.000
ใช่ค่ะ ฉันรู้ว่ามันฟังดูงี่เง่า

17:44.080 --> 17:46.200
ผู้หญิงเราต้องอิสระ เข้มแข็ง

17:47.000 --> 17:49.920
แต่ฉันเพ้อฝันมาตลอดว่าใครสักคนจะเลือกฉัน

17:50.520 --> 17:51.840
แล้วฉันก็ตื่นเต้นมากๆ

17:59.160 --> 18:01.600
ทำไมจะไม่ได้

18:03.960 --> 18:06.520
เราอยู่ห้องหน้าบ้าน แล้วแคโรไลน์ก็โทรมา

18:06.600 --> 18:08.960
เสียงเธอดี๊ด๊าจนแทบพูดไม่รู้เรื่อง

18:09.040 --> 18:13.800
ในใจฉันรู้เลยว่าลูกจะพูดอะไร

18:13.880 --> 18:15.320
ฉันรู้เลย แล้วฉันก็…

18:15.400 --> 18:19.280
ในหัวฉันคิดเลย "ไม่ ขอร้องล่ะ ไม่นะ"

18:19.360 --> 18:22.640
ฉันบอกว่า "แม่ ผู้ชายคนนี้บอกจริงๆ
ว่าเขาอาจจะอยากแต่งงาน"

18:22.720 --> 18:24.760
แม่ก็บอก "ลูกว่าไงนะ แม่…"

18:24.840 --> 18:26.760
"สตีเฟ่น เรายังไม่เคยเจอเขาเลย"

18:28.200 --> 18:29.800
"แม่ไม่ดีใจกับหนูเหรอ"

18:29.880 --> 18:34.320
ฉันก็ "ดีใจสิ เราดีใจมากๆ แต่มัน…"

18:34.400 --> 18:36.920
"ให้เวลามันหน่อย
อย่ารีบร้อนยกระดับความสัมพันธ์"

18:41.560 --> 18:45.200
เธอส่งข้อความมาบอกในแช็ตกลุ่ม

18:45.280 --> 18:46.320
(ทายซิใครเพิ่งหมั้น)

18:46.400 --> 18:49.520
แล้วเพื่อนทุกคนในกลุ่มนั้นก็เงียบไปหมด

18:49.600 --> 18:51.440
ไม่มีใครตอบเลย

18:53.120 --> 18:56.800
เห็นชัดเลยว่าทุกคนอึดอัดมากกับข่าวนี้
แล้วก็คิดว่าเธอทำพลาดครั้งใหญ่

18:56.880 --> 19:00.360
ผมว่าเพราะเพื่อนเงียบ แคโรไลน์เลยโทรหาผม

19:00.440 --> 19:01.680
โทรมาคุยเรื่องนี้

19:01.760 --> 19:03.760
มันฟังดูบ้าบอสุดๆ เลย

19:03.840 --> 19:06.000
ผมบอกไปว่า "นี่มันบ้าชัดๆ เลยนะ"

19:06.080 --> 19:08.560
ทุกอย่างมันดูเกินเลยไปไกลมาก

19:08.640 --> 19:11.840
เร็วเกินไปมาก หลังเพิ่งเลิกกับแฟนเก่า

19:11.920 --> 19:15.640
ฉันมีทัศนคติไม่สนโลกแบบ "รู้อะไรไหม พวกนาย

19:15.720 --> 19:18.480
ฉันเข้าใจที่เป็นห่วงนะ
แต่พวกนายได้ตอนจบสวยๆ ไปแล้ว"

19:18.560 --> 19:19.520
"ฉันก็อยากได้บ้าง"

19:19.600 --> 19:20.920
"กรณีเลวร้ายที่สุดคืออะไร"

19:24.240 --> 19:26.120
ใช่ มันเร็ว ใช่ มันบ้า

19:26.800 --> 19:27.840
แต่ในจังหวะนั้นน่ะ

19:28.920 --> 19:30.320
ความรู้สึกมันห้ามไม่ได้จริงๆ

19:30.400 --> 19:32.240
เธอบอกว่า "เขาประกาศลงเฟซบุ๊กเลย"

19:32.320 --> 19:36.080
ฉันก็ "อ๋อ โอเค"

19:36.160 --> 19:40.480
(หมั้นกับแคโรไลน์ มิวร์เฮด)

19:40.560 --> 19:43.240
ฉันดีใจที่ลูกสาวมีความสุข

19:44.280 --> 19:46.760
แต่ฉันไม่พอใจเรื่องที่…

19:48.320 --> 19:51.240
เขาประกาศว่าทั้งคู่หมั้นกัน ทั้งที่จริงๆ…

19:51.320 --> 19:53.040
เพิ่งจะคบกันได้ไม่กี่เดือน

19:53.120 --> 19:55.400
"สตีเฟ่น เราต้องได้เจอเขา จบนะ"

19:55.480 --> 19:57.760
"เขาต้องมาบ้าน เขาต้องมาวันคริสต์มาส"

19:57.840 --> 20:01.160
เราก็กังวลนั่นแหละ ฉันว่า

20:01.240 --> 20:02.080
ตกใจ

20:03.040 --> 20:06.600
แต่ฉันคงไม่ไปทำลายภาพฝันของลูกแน่ๆ

20:12.480 --> 20:15.320
เราขับรถกลับคืนนั้น ฉันก็คิดกับตัวเอง

20:15.400 --> 20:16.840
"ตอนนี้น่าจะเป็นเวลาที่ควรถาม

20:16.920 --> 20:19.920
ว่ามีอะไรที่ฉันต้องรู้
แล้วเขาไม่ได้บอกฉันหรือเปล่า"

20:20.000 --> 20:21.840
ฉันเลยบอกเขาว่า "ถ้าเราจะแต่งงานกัน

20:21.920 --> 20:23.720
คุณต้องเล่าทุกอย่างที่คุณภูมิใจ

20:24.280 --> 20:26.320
และทุกอย่างที่คุณไม่ได้ภูมิใจ"

20:26.400 --> 20:28.760
"เราต้องไว้ใจกัน ไม่มีการโกหก"

20:31.240 --> 20:34.400
แล้วเขาก็ตึงใส่ เริ่มหายใจแรง

20:35.160 --> 20:37.800
จากหายใจแรงก็เปลี่ยนเป็นสะอื้น

20:38.320 --> 20:42.280
ฉันก็ถาม "แซนดี้ ถ้าคุณมีลูกแล้ว ฉันควรรู้นะ"

20:42.360 --> 20:44.120
เขาบอกว่า "เปล่าๆ ไม่ได้มีลูก"

20:44.200 --> 20:46.200
ฉันก็ถามต่อ "โอเค เป็นหนี้เหรอ"

20:46.280 --> 20:47.640
เขาก็ "เปล่า ไม่ได้เป็นหนี้"

20:48.600 --> 20:49.640
แล้ว…

20:50.760 --> 20:53.800
เขามองฉันแล้วถามว่า "คุณรักผมไหม"

20:53.880 --> 20:56.520
ฉันก็ตอบ "ใช่ รักสิ"

20:58.040 --> 21:01.400
แล้วเขาก็ "งั้นผมมีเรื่องที่ต้องบอก"

21:02.520 --> 21:03.880
เขาบอกว่า "จอดรถ"

21:05.040 --> 21:06.320
ฉันก็เลยจอดรถ

21:07.000 --> 21:09.560
แล้วเขาก็โน้มตัวมาดึงกุญแจออกจากช่องสตาร์ต

21:10.560 --> 21:12.960
เอาใส่กระเป๋าตัวเอง
แล้วบอกว่า "ขอโทรศัพท์คุณด้วย"

21:15.280 --> 21:18.080
เขาเอาใส่ช่องเก็บของในรถ
แล้วบอกว่า "ลงมาจากรถ"

21:20.800 --> 21:22.280
ฉันตกใจนิดหน่อย

21:23.520 --> 21:27.120
เขาบอกว่า "ผมรวบรวมความกล้า
จะบอกคุณเรื่องนี้มาทั้งวันแล้ว"

21:27.800 --> 21:29.000
แล้วเขาก็บอกว่า

21:29.080 --> 21:32.200
"ผมไม่เคยรักและไว้ใจใคร
เท่ากับที่รักและไว้ใจคุณเลย"

21:33.920 --> 21:38.600
แล้วเขาก็บอกว่าเคยมีเรื่องเกิดขึ้นเมื่อไม่กี่ปีก่อน

21:39.400 --> 21:41.160
ฉันก็ถาม "เกิดอะไรขึ้นเมื่อไม่กี่ปีก่อน"

21:43.240 --> 21:48.120
(วันที่ 29 กันยายน ปี 2017)

21:50.080 --> 21:52.240
เขากับโรเบิร์ตจัดทริปล่าสัตว์

21:52.320 --> 21:54.760
ลูกค้าพักที่ผับบริดจ์ออฟออร์กี

21:54.840 --> 21:57.000
ซึ่งห่างจากไร่ประมาณ 2.4 กิโลเมตร

21:58.560 --> 22:01.120
ในคืนท้ายๆ กลุ่มก็มาฉลองกัน

22:01.200 --> 22:02.800
เพราะวันนั้นล่าสัตว์บนเนินเขาได้สำเร็จ

22:02.880 --> 22:06.040
โรเบิร์ตกับแซนดี้ก็ดื่มเหล้าในปาร์ตี้นั้นด้วย

22:09.080 --> 22:10.800
เขาเล่าว่าทั้งคู่ออกจากปาร์ตี้

22:12.200 --> 22:15.480
พวกเขาอยากไปหาเพื่อนที่โอบาน
แล้วพวกเขาก็ดื่มเกินกฎหมายกำหนด

22:23.360 --> 22:26.120
ระหว่างทางกลับ ตอนขับรถกลับไร่

22:34.920 --> 22:37.800
เขาบอกว่ามีรถบรรทุกคันใหญ่เปิดไฟสูงสวนมา

22:38.880 --> 22:39.920
จนเขามองไม่เห็น

22:42.760 --> 22:45.000
แล้วจังหวะนั้น เขาก็ชนจักรยาน

22:45.080 --> 22:47.640
ผู้ชายคนนั้นกระเด็นข้ามรถไปเลย

22:47.720 --> 22:49.440
พวกเขาก็เลยจอด

22:51.840 --> 22:55.760
ฉันก็ถาม "เขาเป็นอะไรไหม
เขารอดไหม หรือว่า…"

22:55.840 --> 22:59.480
เขาบอกว่า "เขาถูกรถเร็วชน
เขาไม่มีทางรอดอยู่แล้ว"

23:01.080 --> 23:03.520
แซนดี้บอกว่าพวกเขาเถียงกัน

23:03.600 --> 23:05.280
ว่าจะแจ้งตำรวจดีไหม

23:05.880 --> 23:08.800
ฉันก็ถาม "ได้เรียกรถพยาบาลไหม"
เขาก็บอก "เราจะทำอะไรได้"

23:08.880 --> 23:11.440
"ถ้าเราแจ้งตำรวจ ผมก็เสียทุกอย่าง"

23:11.520 --> 23:12.720
"เราจะติดคุก

23:12.800 --> 23:15.600
ชีวิตเราจะพังเพราะผู้ชาย
ที่ไม่ควรจะอยู่ตรงนั้นเลย"

23:15.680 --> 23:17.480
"ถนนนี้ขับกันเกิน 110 นะ"

23:19.520 --> 23:22.920
"ถ้าตำรวจรู้ว่าเราทำ
เราได้ติดคุกตลอดชีวิตแน่"

23:23.000 --> 23:25.400
"แล้วเราก็จะเสียทุกอย่างที่ทุ่มเทสร้างมา"

23:25.480 --> 23:27.520
"เราไม่ใช่คนเลว มันไม่ใช่ความผิดเรา"

23:27.600 --> 23:29.520
"มันเป็นแค่อุบัติเหตุ เป็นความผิดพลาด"

23:29.600 --> 23:32.240
"แคโรไลน์ ทุกคนทำพลาด
เกือบทุกคนก็ไม่โดนลงโทษ"

23:35.440 --> 23:37.920
"เราตกใจ แล้วเราก็ฝังเขาเลย"

23:43.200 --> 23:45.240
ฉันก็ถาม "หมายความว่าไง ฝังเลยเหรอ"

23:46.360 --> 23:49.600
เขาบอกว่า "เขาอยู่ในไร่นั่นแหละ
คุณวิ่งผ่านเขาทุกวัน"

23:50.840 --> 23:53.480
"เขาอยู่ใต้เท้าคุณตอนคุณยิงเป้าบิน"

24:06.960 --> 24:09.320
เขาบอกว่า "แคโรไลน์ มันเป็นอุบัติเหตุ"

24:09.400 --> 24:11.960
"เราไม่ได้ตั้งใจทำ ผมไม่ใช่คนเลว"

24:13.400 --> 24:15.240
ฉันเชื่อในสิ่งที่เขาพูด

24:16.400 --> 24:18.840
ตอนนั้นฉันตกใจมาก

24:18.920 --> 24:21.920
ฉันบอกเขาไปว่าฉันรักเขา เพราะเขาร้องไห้

24:22.000 --> 24:24.440
บอกว่าคนดีก็ทำผิดพลาดได้

24:25.880 --> 24:27.280
เขาดีใจขึ้นมาเลย

24:27.360 --> 24:30.040
เหมือนได้ยกภูเขาลูกใหญ่ออกจากอก

24:30.120 --> 24:32.680
แล้วเขาก็ปลอบฉัน จูบหัวฉัน

24:32.760 --> 24:36.600
บอกว่า "ผมดีใจจริงๆ ที่เรารับได้
ผมรักคุณมากนะ"

24:36.680 --> 24:38.080
ฉันก็ "ค่ะ ไม่ต้องกังวล"

24:38.800 --> 24:41.400
แล้วเราก็เดินจูงมือกันกลับไปขึ้นรถ

24:43.160 --> 24:44.440
เราขับกลับเงียบๆ

24:46.000 --> 24:48.760
ฉันเพิ่งบอกพ่อแม่ไป
ว่าผู้ชายคนนี้อยากแต่งงานกับฉัน

24:50.520 --> 24:51.880
ฉันเพิ่งบอกเพื่อนไป

24:53.240 --> 24:54.280
ฉันคิดแต่ว่า

24:55.160 --> 24:57.320
"ฉันรู้สึกอายมาก"

24:57.400 --> 25:00.800
ทุกอย่างที่ฉันหนีมา
ฉันมาเจอเลวร้ายกว่าเดิมสิบเท่า

25:04.520 --> 25:08.280
ตอนกลับมาถึงบ้าน
ฉันก็บอกว่าฉันง่วงมาก จะเข้านอนเลย

25:11.040 --> 25:12.000
พอเขาหลับไป

25:12.080 --> 25:14.040
ฉันก็หยิบโทรศัพท์มาเข้ากูเกิล

25:14.760 --> 25:16.360
(นักปั่นจักรยานหาย บริดจ์ออฟออร์กี)

25:16.440 --> 25:17.800
แล้วมันก็อยู่ในนั้น

25:18.600 --> 25:19.520
รูปผู้ตาย

25:20.080 --> 25:20.960
ชื่อ

25:21.520 --> 25:22.560
วันที่

25:23.160 --> 25:24.400
โรงแรมบริดจ์ออฟออร์กี

25:25.480 --> 25:26.480
จักรยานของเขา

25:26.560 --> 25:29.680
มีการเผยแพร่ภาพกล้องวงจรปิด
ของนักปั่นจักรยานที่สูญหาย

25:29.760 --> 25:33.040
หนึ่งปีหลังจากที่เขาหายตัวไป
พร้อมเรียกร้องหาเบาะแสครั้งใหม่

25:33.120 --> 25:36.680
อดีตผู้ป่วยที่หายจากมะเร็ง โทนี่ พาร์สันส์
ได้เดินทางข้ามฟากสกอตแลนด์

25:36.760 --> 25:39.360
ในการขี่จักรยานเพื่อการกุศล
ระยะทางกว่า 160 กิโลเมตร

25:39.440 --> 25:42.000
ที่นี่ เมื่อเดือนกันยายน ปี 2017

25:42.080 --> 25:45.200
อดีตทหารเรือนายนี้ผ่านเข้ามาในกล้องวงจรปิด

25:45.280 --> 25:47.360
ขณะท่องไปในถนนชนบท

25:51.160 --> 25:54.040
ผมกับเพื่อนร่วมงานเพิ่งปิดบาร์

25:54.120 --> 25:56.400
บาร์ล็อกแล้ว เรากำลังนับเงิน

25:56.480 --> 25:59.760
แล้วผมก็ได้ยินเสียงเคาะประตู

26:06.000 --> 26:08.640
ผมก็เลยไปเปิดประตู ผู้ชายคนนี้ยืนอยู่

26:10.200 --> 26:11.440
สภาพเขาดูย่ำแย่

26:11.520 --> 26:13.120
เขาเปียกโชกไปทั้งตัว

26:13.920 --> 26:16.320
เขาสวมผ้าคลุมไว้

26:17.240 --> 26:20.080
ผมบอกว่า "ขอโทษครับ บาร์ปิดแล้ว"

26:20.160 --> 26:23.600
เราก็เลยชงกาแฟให้เขา
รู้สึกผมจะให้บิสกิตเขาด้วย

26:26.320 --> 26:29.320
เขาบอกว่าเขาขี่จักรยาน
จากฟอร์ตวิลเลียมมาถึงสเตอร์ลิง

26:29.400 --> 26:30.720
เขาทำเพื่อการกุศล

26:30.800 --> 26:35.400
นี่ไม่ใช่ถนนที่จะประมาทได้
ไม่ว่าคุณจะขับรถอะไร

26:35.480 --> 26:38.520
แต่ถ้าขี่จักรยานกลางดึกขนาดนั้น

26:38.600 --> 26:40.960
ทัศนวิสัยก็คงแย่อยู่แล้ว

26:44.320 --> 26:45.520
ผมบอกเขาไปว่า

26:45.600 --> 26:49.400
"ให้ผมดูห้องพักคืนนี้ให้ไหมครับ"

26:49.480 --> 26:51.080
แต่เขามุ่งมั่นมากๆ

26:51.160 --> 26:54.840
"ไม่" เขาต้องไปให้ถึงปลายทางสุดท้าย

26:54.920 --> 26:57.240
แล้วเขาก็ออกไปข้างนอก แล้วก็จากไป

27:02.280 --> 27:06.440
เขาเดินทางขี่จักรยานการกุศล
แล้วหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย

27:09.160 --> 27:10.760
ฉันคิดเลย "ซวยแล้ว"

27:12.080 --> 27:14.680
"เขาเป็นพ่อคน เขาอายุเท่าพ่อฉันเลย"

27:16.160 --> 27:17.520
ครอบครัวก็ตามหาเขา

27:17.600 --> 27:19.440
ทุกคนออกมาขอเบาะแส

27:19.520 --> 27:21.160
ครอบครัวตามหาอย่างสิ้นหวัง

27:22.760 --> 27:27.040
ฉันก็เลยพยายามหลับตา หายใจเข้า

27:27.680 --> 27:29.360
แล้วเขาก็เอาแขนมากอดฉัน

27:30.120 --> 27:32.760
ฉันก็รังเกียจ แต่จะทำยังไง

27:33.920 --> 27:36.600
ตอนนี้ฉันคิดได้แล้วว่าฉันต้องแจ้งตำรวจเรื่องนี้

27:36.680 --> 27:39.120
แต่ฉันไม่รู้จะออกไปยังไง

27:42.360 --> 27:43.560
ฉันกลัวจนนอนไม่หลับ

27:45.160 --> 27:46.720
ฉันแค่พยายามตั้งสติ

27:49.120 --> 27:50.720
เช้าวันจันทร์ ช่วงเช้าตรู่

27:51.240 --> 27:53.280
แซนดี้นอนตื่นสาย

27:56.800 --> 27:59.920
ฉันออกจากบ้านหกโมงครึ่งเพื่อขับรถไปทำงาน

28:00.000 --> 28:04.360
ทุกอย่างจะถูกจัดการเมื่อถึงเวลาของมัน
แต่ตอนนี้ฉันต้องไปทำงานก่อน

28:04.440 --> 28:07.080
ฉันจะปล่อยให้ทุกอย่างพังทลายไม่ได้

28:10.800 --> 28:14.480
ฉันไปถึงที่ทำงาน ผู้จัดการก็ส่งเอกสารเคสมาให้

28:14.560 --> 28:17.480
เป็นผู้ชายนอนอยู่บนเตียง

28:17.560 --> 28:21.280
แล้วมันก็ดูคล้าย…

28:22.880 --> 28:26.720
ผู้ชายที่ฉันคิดภาพไว้ในหัวจนน่าขนลุก

28:28.680 --> 28:29.840
ฉันทำงานไม่ไหวจริงๆ

28:29.920 --> 28:32.800
ฉันลืมจดน้ำหนักอวัยวะ

28:33.560 --> 28:34.760
ฉันจำได้ว่าที่ปรึกษามาหา

28:34.840 --> 28:37.960
เธอบอกว่า "คุณไม่ได้ทำตรงนี้ ตรงนั้น
ไม่สมเป็นคุณเลย"

28:40.200 --> 28:43.160
ฉันจำได้ว่าออกไปยืนหน้าประตูห้องดับจิต

28:44.680 --> 28:45.600
(แซนดี้)

28:45.680 --> 28:47.040
โทรศัพท์ดัง แซนดี้โทรมา

28:48.800 --> 28:50.480
เขาบอกว่า "ผมตื่นเต้นจัง"

28:50.560 --> 28:54.840
"ผมคุยกับพิธีกรในโอบาน
ถามเรื่องจัดพิธีแต่งงานที่ทะเลสาบ"

28:58.320 --> 29:01.120
"ผมนัดเธอได้แล้ว เธอจะโทรหาคุณพรุ่งนี้"

29:01.760 --> 29:03.400
"ค่ะ โอเค"

29:04.400 --> 29:07.200
นึกออกไหม มันเหมือนไม่มีอะไร…

29:07.280 --> 29:09.320
ในหัวเขา เขาเดินหน้าเต็มที่

29:11.000 --> 29:12.800
วันนั้นคุณไม่ไปทำงานก็ได้นี่ครับ

29:12.880 --> 29:15.680
คุณขับรถไปสถานีตำรวจ ไปแจ้งเลยก็ได้

29:16.400 --> 29:18.000
ประเด็นคือคนอาจจะบอกว่า

29:18.080 --> 29:19.640
"ทำไมคุณไม่แจ้งตำรวจทันที"

29:20.880 --> 29:23.520
สมองฉันยังไม่อยู่ในจุดที่จะไปแจ้งตำรวจ

29:24.120 --> 29:27.920
สมองฉันยังไม่ค่อยจะยอมรับเรื่องที่ได้ฟัง

29:28.520 --> 29:30.720
ความรู้สึกแตกตื่นข้างในมันแรงมาก

29:30.800 --> 29:33.000
จนฉันจัดการไม่ได้ในตอนนั้น

29:35.200 --> 29:37.680
สมองฉันติดอยู่ตรงกลาง

29:38.360 --> 29:40.960
ไม่ยอมให้ความคิดทั้งสองฝั่งเข้ามา

29:41.040 --> 29:43.200
(ยินดีด้วย ดีใจด้วยจริงๆ
ตื่นเต้นแทนสุดๆ รอไม่ไหว…)

29:43.280 --> 29:44.600
ตลอดสัปดาห์นั้น

29:44.680 --> 29:47.560
ฉันได้ข้อความจากเพื่อนๆ ญาติๆ

29:47.640 --> 29:51.160
บอกว่า "แหมๆ แคโรไลน์จะแต่งงานแล้ว"

29:51.760 --> 29:52.680
(ใครจะไปคิด)

29:52.760 --> 29:54.240
ฉันตอบแค่ "ขอบคุณนะ"

29:54.840 --> 29:57.000
ถึงแม้ในใจจะคิดว่า
"เราจะออกจากจุดนี้ไปยังไง"

29:58.320 --> 30:01.280
แม่บอกว่า "ลูกต้องชวนแซนดี้มาวันคริสต์มาสนะ"

30:02.160 --> 30:04.400
"เราต้องได้เจอเขานะ แวะมาด้วย"

30:04.920 --> 30:06.280
ฉันจดไว้ในปฏิทินแล้ว

30:07.200 --> 30:11.240
พ่อแม่ฉันเสียใจและผิดหวังมาก

30:11.800 --> 30:14.120
กับการจบความสัมพันธ์ครั้งก่อน

30:14.200 --> 30:17.400
แล้วเราจะชวนคุยยังไงว่า

30:17.480 --> 30:20.200
"รู้อะไรไหม จริงๆ เขาเป็นฆาตกร"

30:20.760 --> 30:22.840
ฉันพลาดอีกแล้ว

30:25.280 --> 30:26.720
เราทำได้แค่ยื้อสิ่งที่เลี่ยงไม่ได้

30:26.800 --> 30:30.440
คิดว่า "ผ่านคริสต์มาสไปก่อนๆ
แล้วเราค่อยจัดการ"

30:33.560 --> 30:36.880
ถึงมันจะฟังดูแย่ ถึงมันจะฟังดูหน้าไม่อาย

30:36.960 --> 30:39.280
ฉันก็ไปรับแซนดี้ในคืนวันศุกร์นั้น

30:39.360 --> 30:40.920
แล้วเราก็ขับไปบ้านพ่อแม่ฉัน

30:41.880 --> 30:44.680
ไง บลู สวัสดีจ้ะ

30:44.760 --> 30:46.680
มานี่

30:46.760 --> 30:47.920
ไงจ๊ะ

30:48.000 --> 30:49.040
สวัสดี

30:50.760 --> 30:51.960
ไง เจ้าหนู

30:52.040 --> 30:54.440
จุดตั้งโชว์ที่เด่นที่สุดบนเตาผิง

30:54.520 --> 30:57.720
แม่อัดรูปฉันกับเขามาสองใบ
แล้วเอาไปใส่กรอบไว้

30:57.800 --> 30:58.880
คุณพระ

31:01.280 --> 31:02.320
เทียบขนาด

31:04.160 --> 31:06.600
แน่นอน เขาก็เห็นรูปบนเตาผิง

31:06.680 --> 31:07.840
แล้วเขาก็ภูมิใจมากๆ

31:08.960 --> 31:13.520
ฉันเอารูปพวกเขาไปใส่กรอบ

31:13.600 --> 31:15.760
นั่นเป็นวิธีของฉันที่จะบอกว่า…

31:15.840 --> 31:17.400
วิธีของเราที่จะบอกว่า

31:17.480 --> 31:19.320
"เรายอมรับว่าพวกลูกเป็นคู่รักกัน"

31:19.400 --> 31:20.840
"บ้านเรายินดีต้อนรับพวกลูกนะ"

31:21.520 --> 31:23.000
เพื่อให้พวกเขา…

31:23.680 --> 31:25.280
เห็นว่านี่เป็นการแสดงความรัก

31:26.840 --> 31:28.160
ให้ช่วยไหม แม่

31:28.800 --> 31:31.400
เราจัดมื้อใหญ่ในครอบครัว และแน่นอน

31:31.480 --> 31:34.400
นั่นเป็นครั้งแรกในรอบนานมาก
ที่เราได้ร่วมโต๊ะกันพร้อมหน้า

31:34.480 --> 31:35.640
บ้านเลยรู้สึกครบคน

31:35.720 --> 31:37.120
ขอถ่ายรูปได้ไหม

31:37.200 --> 31:39.440
เจ้าหมาก็โผล่หน้าไปตรงตักแซนดี้

31:39.520 --> 31:40.880
ไปขอของกิน

31:41.760 --> 31:44.680
มันนั่งฟันยื่นอยู่เนี่ย

31:44.760 --> 31:46.120
ทุกคนหัวเราะกัน

31:46.200 --> 31:51.440
เรื่องที่แย่ที่สุด
คือเขาเข้ากับครอบครัวฉันได้ง่ายมากๆ

31:51.520 --> 31:53.560
เขาฉลาด เขาสะอาด

31:54.160 --> 31:55.600
เขามีระเบียบ

31:56.200 --> 31:58.400
แล้วเขาก็สุภาพ

32:00.440 --> 32:02.120
เรานั่งอยู่ตรงนี้ เขาบอกว่า

32:02.200 --> 32:06.720
"คุณรังเกียจไหม
ที่ผมไม่ได้การศึกษาสูงเหมือนแคโรไลน์"

32:06.800 --> 32:09.400
ฉันตอบไปว่า "เรื่องนั้นไม่ได้มีผลอะไรเลย"

32:09.480 --> 32:13.600
"เรื่องเดียวที่ฉันสนใจคือเธอมีใจให้ลูกสาวเรา

32:13.680 --> 32:15.280
เธอจะดูแลลูกฉัน

32:16.040 --> 32:17.800
และเธอก็เป็นคนดี"

32:18.480 --> 32:21.760
เขาตอบว่า "ผมห่วงใยเธอ ผมจะดูแลเธอ"

32:21.840 --> 32:23.120
"แล้วผมก็เป็นคนดี"

32:24.880 --> 32:27.240
แม่ฉันดีใจมากๆ

32:27.320 --> 32:30.160
ที่ฉันเจอคนที่ทำให้ฉันมีความสุขได้

32:30.240 --> 32:33.120
แล้วทุกคนก็อยู่ในภาพมายาที่แสนสุข

32:33.720 --> 32:38.640
มันรู้สึกเหมือนเห็นแก่ตัวเลย
ถ้าฉันทำลายภาพมายานั้น ยิ่งช่วงคริสต์มาสด้วย

32:39.240 --> 32:43.440
ถ้าทำสิ่งที่ถูกต้อง
ฉันรู้ว่าฉันจะต้องส่งผู้ชายที่ฉันรักให้ตำรวจ

32:43.520 --> 32:44.680
แล้วมันก็มีความคิดว่า

32:45.280 --> 32:50.440
"ฉันปล่อยให้เขามีความสุขต่อไป
อีกสักนิดดีไหมนะ"

32:54.680 --> 32:57.760
บางครั้งเราก็ห้ามใจไม่ให้รักใครไม่ได้

33:00.160 --> 33:02.520
ฉันรู้ว่ามันฟังดูบิดเบี้ยวและผิดแปลก

33:02.600 --> 33:05.640
แต่ในบางแง่ เขาไว้ใจเราทุกอย่าง

33:06.920 --> 33:09.880
เพราะฉันเคยถูกโกหกมาก่อน แล้วก็เจ็บมากๆ

33:10.560 --> 33:14.640
มันเป็นความรู้สึกแปลกๆ ที่มีคนไว้ใจฉันมากพอ

33:14.720 --> 33:16.040
ที่จะบอกความลับสำคัญขนาดนั้น

33:17.680 --> 33:18.760
มันรู้สึกพิเศษ

33:18.840 --> 33:21.200
ถึงฉันจะรู้ดีว่ามันผิดร้ายแรงมากๆ

33:30.480 --> 33:34.040
แต่แล้ว เขาก็ขอให้ฉันทำบางอย่าง
ที่ทำให้ฉันช็อกถึงขั้วหัวใจ

33:36.520 --> 33:40.040
เขาเริ่มเล่าว่าออคเอสเตทมีเจ้าของใหม่

33:40.120 --> 33:41.520
เป็นมหาเศรษฐีฮ่องกง

33:41.600 --> 33:46.080
ที่เพิ่งได้อนุมัติแผนก่อสร้างจากสภาท้องถิ่น

33:48.560 --> 33:50.920
แซนดี้บอกว่าข้างจุดที่ฝังศพชายคนนั้น

33:51.000 --> 33:53.200
เขาจะรื้อบริเวณนั้นทำที่อยู่อาศัย

33:54.440 --> 33:56.680
"ผมต้องเอาผู้ชายคนนั้นขึ้นมา

33:56.760 --> 33:58.680
ก่อนที่คนอื่นจะมาเจอเข้า"

33:59.480 --> 34:02.120
"แล้วผมก็ต้องการให้คุณช่วย"

34:02.960 --> 34:06.200
"แล้วถ้าเราจัดการปัญหานี้ได้
เราก็จะได้ใช้ชีวิตด้วยกัน"

34:07.600 --> 34:10.800
เขาถามว่าการเผาศพคนใช้เวลานานแค่ไหน

34:10.880 --> 34:13.120
ฉันก็ตอบ "มันก็แล้วแต่สภาพความเน่าเปื่อย"

34:13.760 --> 34:16.960
เขาบอกว่า "ผมราดน้ำยาฟอกผ้าขาว
ใส่ผู้ชายคนนั้นไปเป็นตัน"

34:17.040 --> 34:18.240
มันเลวร้ายมาก

34:20.000 --> 34:21.440
มันเลวร้ายเข้าขั้นน่ารังเกียจ

34:25.920 --> 34:27.440
ตอนนั้นฉันก็คิดได้

34:27.520 --> 34:30.040
"ฉันต้องรีบไปแจ้งตำรวจโดยเร็วที่สุด"

34:30.120 --> 34:32.160
"แต่เพื่อให้เขายังไม่แตกตื่น

34:32.240 --> 34:34.240
ฉันต้องเข้าโหมดทำงานก่อน"

34:35.400 --> 34:36.440
แล้วฉันก็ตอบ "ก็นะ

34:37.440 --> 34:39.160
จริงๆ การเผาศพมันยากมาก"

34:39.240 --> 34:42.440
"คุณต้องใช้เตาเผาศพที่ร้อน 1,000 องศา"

34:42.520 --> 34:46.040
"ไม่งั้นอาจต้องใช้เวลาหลายวัน
เพราะไขมันในช่องท้อง"

34:46.120 --> 34:50.600
แล้วเราก็คิดกับตัวเอง
"นี่ฉันถูกหลอกใช้ความรู้ความสามารถหรือเปล่า"

34:50.680 --> 34:52.520
ฉันลง "พยาธิแพทย์" ไว้ในโปรไฟล์ทินเดอร์

34:53.280 --> 34:55.640
เขาเจาะจงเลือกฉันเพราะว่า

34:55.720 --> 34:57.280
(แมตช์
คุณกับแซนดี้กดไลก์ให้กัน)

34:57.360 --> 34:59.240
เขาอยากมีคนช่วยเรื่องนี้หรือเปล่า

35:01.480 --> 35:02.840
มีโอกาสแค่ไหนที่…

35:03.720 --> 35:04.880
เราจะได้เจอใครสักคน

35:05.640 --> 35:09.360
ที่เคยฆ่าคน แล้วต้องการให้ช่วยจัดการศพ

35:09.440 --> 35:11.200
บทสนทนาทุกอย่าง

35:11.280 --> 35:13.880
อยู่ดีๆ ภาพทุกอย่างก็ฉายกลับมาในหัว

35:14.760 --> 35:16.800
"ผมพูดเรื่องความตายกับคุณได้ แคโรไลน์"

35:16.880 --> 35:19.600
และ "งานของเราก็ไม่ได้ต่างกันขนาดนั้น"

35:21.000 --> 35:22.640
เขาเคยชอบฉันที่ตัวฉันจริงๆ ไหม

35:22.720 --> 35:26.440
หรือเขาแค่ทำทุกอย่างที่ทำได้
เพื่อให้ฉันอยู่ในจุดที่

35:26.520 --> 35:29.440
เขารู้ว่าเขาจะควบคุมฉันได้
และมีอิทธิพลเหนือฉันได้

35:34.600 --> 35:37.320
ฉันแค่อยากให้ชายคนนั้นออกไปจากบ้านพ่อแม่

35:37.400 --> 35:40.560
ฉันอยากขับรถออกถนน
พาเขากลับไปไร่ ไปส่งเขา

35:40.640 --> 35:41.880
แล้วขับออกมา แล้วพักหายใจ

35:48.240 --> 35:50.960
ฉันขับออกมาจากไร่

35:51.040 --> 35:52.880
แล้วก็เกิดอาการแพนิกเลย

35:56.120 --> 35:58.680
ถ้าฉันจะแจ้งตำรวจ มันก็ต้องตอนนี้เท่านั้น

35:58.760 --> 36:02.320
แต่ลึกๆ แล้วฉันก็รู้ว่าทันทีที่ไปแจ้งตำรวจ

36:03.040 --> 36:06.040
และทำสิ่งที่ฉันต้องทำ

36:06.120 --> 36:07.920
ทั้งชีวิตของเขาจะไม่มีวันเหมือนเดิม

36:11.680 --> 36:12.840
โทรศัพท์ดังขึ้น

36:13.600 --> 36:15.520
"แม่ นี่แคโรไลน์นะ"

36:15.600 --> 36:17.760
อาการเธอแตกตื่น

36:17.840 --> 36:19.520
"แม่ตื่นหรือยัง ตื่นแล้วใช่ไหม"

36:22.000 --> 36:23.160
พอเธอมาถึงบ้าน

36:23.240 --> 36:26.400
เธอก็ล้มลงในอ้อมแขนฉันเลย

36:26.480 --> 36:30.320
แล้วบอกว่า "เขาฆ่าคน"

36:30.400 --> 36:32.000
ฉันจำไม่ได้เลยด้วยซ้ำ

36:32.680 --> 36:35.040
แต่แม่บอกว่าฉันนอนร้องอยู่บนพื้น

36:36.000 --> 36:37.440
ขดตัวเหมือนเด็กในท้อง

36:37.520 --> 36:39.440
มันรู้สึกเหมือนสิ่งที่เห็นในทีวี

36:39.520 --> 36:42.680
รู้สึกเหมือนข่าวที่เราได้อ่าน

36:42.760 --> 36:44.880
ไม่ใช่สิ่งที่เราเจอจริงๆ

36:44.960 --> 36:47.760
เธอบอกว่า "หนูต้องทำสิ่งที่ถูกต้อง"

36:47.840 --> 36:49.400
"หนูจะแจ้งตำรวจ"

36:49.480 --> 36:52.360
ฉันก็บอก "ใช่ แน่นอน ลูกต้องแจ้งตำรวจ"

36:52.440 --> 36:54.480
ฉันรู้อยู่แล้วว่ามันเป็นสิ่งที่ถูกต้อง

36:54.560 --> 36:58.280
แต่มันก็ไม่ได้ง่ายขึ้นเลยที่ต้องทำร้ายใครสักคน

36:58.360 --> 37:01.960
ที่ถึงเขาจะทำเรื่องเลวร้าย เราก็ยังแคร์เขา

37:04.520 --> 37:06.880
(999
หมายเลขฉุกเฉิน - โทรออก)

37:12.440 --> 37:15.640
อรุณสวัสดิ์ครับ ตำรวจสกอตแลนด์พูด
มีอะไรให้ช่วยไหมครับ

37:15.720 --> 37:18.440
ฉันอยากแจ้งเบาะแสอาชญากรรม

37:18.520 --> 37:20.560
ที่เกิดขึ้นเมื่อสามปีก่อน ที่บริดจ์ออฟออร์กีค่ะ

37:21.760 --> 37:22.800
ชนแล้วหนี

37:23.320 --> 37:25.840
อำพรางศพ และให้ปากคำเท็จกับตำรวจ

37:28.080 --> 37:29.880
ชื่อผู้ตายคือโทนี่ พาร์สันส์

37:31.920 --> 37:34.720
แฟนที่เพิ่งคบกันเล่าให้ฉันฟัง

37:35.440 --> 37:38.120
ฉันทนไม่ได้

37:38.200 --> 37:40.240
ฉันทนอยู่กับมันไม่ได้ ฉันต้องแจ้งความ

37:41.440 --> 37:42.600
เขาชื่ออะไรครับ

37:46.240 --> 37:47.800
อเล็กซานเดอร์ แมคเคลลาร์

37:49.520 --> 37:50.560
ตำรวจบอก "ครับ"

37:51.640 --> 37:52.720
"ถือสายรอก่อนนะครับ"

37:54.120 --> 37:55.240
แล้วพ่อฉันก็บอกว่า

37:55.320 --> 37:57.240
"ถ้าลูกเราโดนจับด้วยล่ะ

37:57.320 --> 37:59.480
ข้อหาช่วยเหลือ ยุยง
และสมรู้ร่วมคิดฆาตกรรม"

37:59.560 --> 38:01.560
"ลูกน่าจะรีบแจ้งตำรวจทันที"

38:01.640 --> 38:02.920
ฉันก็ "หนูไม่รู้จะทำยังไง"

38:04.480 --> 38:07.880
แล้วโอเปอเรเตอร์ก็บอกว่า
"ฟังนะ เราจะส่งสายสืบไปสองนาย"

38:10.000 --> 38:12.000
รถตำรวจที่ไม่ติดตราเข้ามาจอด

38:12.080 --> 38:16.800
เจ้าหน้าที่สองนายใส่สูท
พวกเขาเดินเข้ามา มารยาทดีมาก

38:18.520 --> 38:20.200
พวกเขามานั่งที่โต๊ะในครัว

38:20.280 --> 38:22.680
แล้วตอนนั้นฉันก็เริ่มให้ปากคำครั้งแรก

38:22.760 --> 38:25.800
เราน่าจะคุยกับตำรวจประมาณสองสามชั่วโมง

38:28.080 --> 38:31.080
แล้วตำรวจก็เริ่มถามว่าชายคนนั้นถูกฝังอยู่ที่ไหน

38:31.160 --> 38:32.680
ให้ฉันระบุบนแผนที่ได้ไหม

38:32.760 --> 38:34.840
ฉันพาไปที่จุดนั้นเลยได้ไหม

38:35.440 --> 38:36.480
ไป

38:37.800 --> 38:41.880
แซนดี้บอกว่าชายคนนั้น
แทบจะอยู่ใต้เท้าเราตรงแท่นยิงเป้าบิน

38:43.760 --> 38:45.760
ตำรวจก็ถามว่า "ใกล้แท่นยิงเป้าบินแค่ไหน"

38:46.760 --> 38:47.800
ฉันก็คิด

38:48.640 --> 38:52.200
ฉันไม่รู้ว่าสองเมตร ห้าเมตร
50 เมตร หรือ 20 เมตร

38:54.200 --> 38:55.480
แล้วฉันก็เริ่มคิดได้

38:55.560 --> 38:58.080
ว่าฉันไม่ได้รู้แน่ชัดว่าเขาถูกฝังไว้ตรงไหน

39:00.440 --> 39:03.600
"ฟังนะ คอยคุยกับเขาไว้ อย่าให้เขาไหวตัวทัน"

39:04.400 --> 39:07.800
"บอกว่าคุณอยู่ที่บ้านพ่อแม่
อีกสองสามวันจะไปเจอเขา"

39:07.880 --> 39:10.600
"พรุ่งนี้เราจะกลับมาพร้อมแผน
ว่าเราจะจัดการยังไง"

39:16.120 --> 39:20.280
ฉันนอนอยู่บนเตียง แล้วสมองก็ตื่นตัวสุดๆ

39:20.360 --> 39:21.720
กับความคิดว่า "ฉันทำอะไรลงไป"

39:22.840 --> 39:23.880
"ฉันทำบ้าอะไรลงไป"

39:24.760 --> 39:26.080
"พระเจ้า ฉันทำอะไรลงไป"

39:26.760 --> 39:27.600
"บัดซบ"

39:28.120 --> 39:29.680
"พระเจ้าช่วย ฉันทำอะไรลงไป"

39:30.520 --> 39:32.800
"ฉันไม่รู้แน่ชัดด้วยซ้ำว่าชายคนนั้นอยู่ตรงไหน"

39:36.960 --> 39:39.880
ฉันต้องทำให้เต็มที่เพื่อให้แน่ใจว่า

39:39.960 --> 39:42.200
ระบุพิกัดชายคนนั้นได้

39:43.240 --> 39:45.320
ตำรวจจะได้หาเขาเจอ

39:45.400 --> 39:47.200
แล้วฉันก็อยากเจอแซนดี้

39:48.240 --> 39:51.720
ใจหนึ่งฉันก็อยากบอกลาเขาในแบบของตัวเอง

39:55.360 --> 39:58.360
ฉันออกไปตั้งแต่เช้าตรู่ ฉันแอบออกจากบ้านพ่อแม่

39:58.440 --> 40:00.400
ฉันขึ้นรถไปโดยไม่ได้บอกใคร

40:00.480 --> 40:02.520
ฉันรู้ว่าไม่ควร แต่ฉันขับไปที่ออคเอสเตท

40:09.120 --> 40:11.840
ฉันจำได้ว่าเลี้ยวเข้าไปที่ไร่ แล้วก็จอดรถ

40:11.920 --> 40:15.560
แล้วแซนดี้ก็บอกว่า "ไปเดินเล่นกัน คุยกัน"6

40:16.160 --> 40:18.400
ฉันก็ "เราไปยิงเป้าบินกันดีไหม"

40:23.000 --> 40:24.520
แล้วเขาก็หยิบปืนลูกซองออกมา

40:25.880 --> 40:26.920
เตรียมกระสุนพร้อม

40:28.360 --> 40:30.120
ตามปกติแล้ว ถ้าเราขึ้นเนินเขา

40:30.200 --> 40:32.040
เราก็เอาเครื่องดื่มชูกำลังติดกระเป๋าไปด้วย

40:35.560 --> 40:37.320
แล้วเราก็เดินไปที่รถ

40:48.200 --> 40:49.480
ถึงจะอยู่ในสถานการณ์นั้น

40:49.560 --> 40:52.600
เราก็ต้องทำทุกอย่างที่ทำได้

40:52.680 --> 40:56.320
เพื่อทำตัวให้ปกติที่สุด เพราะไม่งั้น ฉันซวยแน่

40:56.400 --> 40:57.760
ฉันได้ซวยสุดๆ แน่

41:08.560 --> 41:09.600
ถึงแล้ว

41:15.800 --> 41:17.200
ฉันดูนาฬิกา แล้วคิดว่า

41:17.280 --> 41:20.080
"พ่อแม่น่าจะรู้แล้วว่าฉันไม่อยู่บ้าน
ฉันมีเวลาไม่มากแล้ว"

41:24.560 --> 41:27.600
ฉันคิดเลย "ถ้ารถตำรวจมา แล้วเขาถือปืน

41:27.680 --> 41:28.760
เขาจะยิงฉันไหม"

41:33.240 --> 41:36.440
ฉันใส่แอปเปิลวอตช์ไว้
รู้สึกมันจะบอกว่าหัวใจฉันเต้น 190

41:36.520 --> 41:38.680
ได้ยินเสียงหัวใจเต้นถึงในหูเลย

41:41.920 --> 41:44.400
ฉันบอกว่า "แซนดี้ ถ้าคุณอยากให้ฉันช่วยเรื่องนี้

41:44.480 --> 41:47.080
คุณต้องพาไปดูชัดๆ ว่าคุณฝังชายคนนี้ไว้ที่ไหน"

41:48.760 --> 41:50.880
หลังจากนั้น พร้อมปืนในมือ

41:50.960 --> 41:52.400
เราก็เดินไปตามทาง

41:54.160 --> 41:56.560
เขาเคาะพื้นแล้วบอกว่า "ตรงนี้"

42:02.080 --> 42:02.960
ฉันก็ "โอเค"

42:03.040 --> 42:05.840
เราหันเดินกลับ แล้วฉันก็มองหา

42:05.920 --> 42:07.240
ฉันคิด "ให้ตายสิ"

42:08.240 --> 42:09.080
แบบ…

42:09.600 --> 42:12.040
ฉันไม่ได้นับก้าวเลย

42:13.240 --> 42:16.240
มันไม่มีจุดเด่นอะไรเลย ไม่มีต้นไม้หรือก้อนหิน

42:16.880 --> 42:20.800
ไม่มีจุดไหนเลยที่จะเป็นจุดสังเกต
หรือจำได้เลยว่าจุดนี้อยู่ตรงไหน

42:22.520 --> 42:25.080
โชคดีที่ฉันดื่มเรดบูลหมดแล้ว

42:25.680 --> 42:27.560
ฉันโยนทิ้งข้ามไหล่ไป

42:27.640 --> 42:31.560
เขาอาจจะเห็นจากหางตา
ว่าฉันทำท่าโยนกระป๋องเรดบูลทิ้ง

42:31.640 --> 42:35.240
ฉันเลยพูดไปตามสัญชาตญาณ
"ขอโทษค่ะ ฉันก็ไม่รู้ว่าโยนทิ้งทำไม"

42:35.320 --> 42:36.760
เขาบอกว่า "ก็ไปเก็บมาสิ"

42:38.440 --> 42:41.160
ฉันก็ "นั่นสิ ขอโทษ
ฉันจะไปเก็บ ฉันย้อนไปเอง"

42:42.760 --> 42:44.920
นั่นคือจังหวะ "ตอนนี้เท่านั้น"

42:46.640 --> 42:48.800
ฉันย่ำมันลงกับพื้น

42:48.880 --> 42:52.960
แล้วก็รีบเดินเร็วก้าวยาวๆ กลับไปหาเขา

42:56.920 --> 43:00.280
ฉันคิดเลย
"เขาไม่เห็นแน่ๆ ใช่ไหม ไม่เห็นหรอก"

43:07.680 --> 43:10.680
พอฉันขึ้นรถขับออกไป

43:10.760 --> 43:11.880
โทรศัพท์ก็ดังขึ้น

43:12.520 --> 43:15.040
ซ่อนหมายเลข
เหมือนตอนตำรวจสกอตแลนด์โทรมา

43:15.800 --> 43:17.240
แล้วฉันก็รับสาย

43:17.320 --> 43:19.760
เป็นเสียงผู้หญิง เธอถามว่า "คุณอยู่ไหน"

43:20.960 --> 43:24.120
ฉันก็ตอบ "ฉันจอดรถอยู่นอกไร่
ฉันวางกระป๋องเรดบูลบอกพิกัดหลุมศพไว้"

43:25.320 --> 43:28.680
ฉันเปิดกูเกิลแมป ชี้จุดที่ชายคนนั้นถูกฝัง

43:29.880 --> 43:32.800
ตำรวจก็ถามแบบ "เขาจะยิงตำรวจไหม"

43:34.240 --> 43:37.200
ฉันไม่รู้ แต่เราก็คิดกับตัวเอง

43:37.280 --> 43:40.800
"ถ้าเขามี…" มันเป็นวินาที "ช่างหัวมัน"

43:40.880 --> 43:44.040
"ถึงฉันจะหวังว่าเขาจะไม่ยิง
แต่มันก็อาจเป็นไปได้"

43:44.840 --> 43:45.920
แล้วฉันก็กลับบ้าน

43:47.120 --> 43:49.920
ชัดเลยว่าแม่ฉันกลัวมาก

43:50.000 --> 43:52.040
เพราะแม่บอกว่า "เขารู้ว่าบ้านเราอยู่ไหน"

43:55.480 --> 43:57.840
ทั้งบ้านเป็นบ้าไปด้วยความเครียด

43:59.480 --> 44:03.600
เราไม่เคยรู้สึกมีอันตราย
หรือเสี่ยงภัยขนาดนี้มาก่อนในชีวิต

44:04.440 --> 44:06.760
เขาตัวใหญ่ กำยำ แข็งแกร่ง

44:06.840 --> 44:12.640
แล้วเขาก็ชำแหละสัตว์ได้เก่งระดับมืออาชีพ

44:12.720 --> 44:16.640
ฉันคิดแค่ว่า "มันใกล้จะจบแล้ว"

44:17.560 --> 44:21.280
ฉันพยายามทำทุกอย่างให้ปกติ

44:21.360 --> 44:23.720
เพราะมันเลยจุดที่เราจะทำใจไม่ได้มาแล้ว

44:26.000 --> 44:27.200
(ล่าสุด
แซนดี้)

44:27.720 --> 44:30.760
แล้วแซนดี้ก็ทักมา บอกว่า "ฟังนะ เปลี่ยนแผน"

44:30.840 --> 44:34.080
"คืนนี้เราจะไปบ้านเพื่อนผมกัน
มาด้วยกันสิ มาปาร์ตี้กัน"

44:34.160 --> 44:35.840
(แซนดี้
ไปปาร์ตี้กัน)

44:35.920 --> 44:38.960
ฉันรีบแจ้งสายสืบทันทีเลย

44:39.040 --> 44:40.280
(ตำรวจสกอตแลนด์
โทรออก)

44:40.360 --> 44:42.760
ฉันบอกว่า "คืนนี้เขากับฝาแฝดไม่อยู่ที่ไร่"

44:43.560 --> 44:45.680
"เขาจะไปบ้านเพื่อน"

44:50.640 --> 44:53.320
ตำรวจบอกว่า "ค่ะ อย่าให้เขาแตกตื่น"

44:53.400 --> 44:56.040
"ถามว่าเขาอยู่ไหน แล้วรีบมาแจ้งเรา"

44:57.000 --> 44:59.040
ฉันนั่งอยู่ในสวนที่บ้านพ่อแม่

44:59.120 --> 45:00.160
เขาโทรมา

45:00.240 --> 45:04.920
(แซนดี้)

45:06.080 --> 45:09.600
ฉันก็บอกว่า "พรุ่งนี้ฉันลางานดีกว่า"

45:09.680 --> 45:11.080
"ฉันจะ… แบบ…"

45:12.280 --> 45:15.600
"คืนนี้ฉันไปด้วยดีกว่า"
เขาก็บอกว่า "ที่รัก แบบนั้นคงสนุกมากเลย"

45:15.680 --> 45:16.520
"ตามมานะ"

45:17.400 --> 45:20.320
เขาบอกว่า "ผมอยากให้คุณมาด้วยจริงๆ"
ฉันก็ตอบ "ฉันก็อยากไปจริงๆ"

45:25.120 --> 45:27.000
ฉันได้ยินเสียงปาร์ตี้ในโทรศัพท์

45:28.560 --> 45:30.520
เขาดื่มไปหลายแก้วแล้ว เขาบอกว่า

45:30.600 --> 45:33.360
"แคโรไลน์ ผมโชคดีจริงๆ ที่มีคุณ
ผมรักคุณมากนะ"

45:34.280 --> 45:36.440
ฉันก็ตอบ "ฉันก็รักคุณ จริงๆ นะ"

45:37.160 --> 45:38.960
ฉันบอกว่า "ส่งโลเคชั่นมาหน่อย"

45:42.360 --> 45:43.400
แล้วเขาก็ส่งมา

45:44.440 --> 45:45.640
(ส่งโลเคชั่นมาหน่อย)

45:48.120 --> 45:49.160
ฉันส่งต่อให้ตำรวจ

45:50.040 --> 45:51.360
(ตำรวจสกอตแลนด์)

45:51.440 --> 45:52.640
ฉันเกลียดตัวเอง

45:54.800 --> 45:55.920
ฉันรู้สึกเหมือนเป็นคนทรยศ

45:56.680 --> 45:59.320
ฉันรู้สึกเหมือนเป็นคนโกหก

46:04.160 --> 46:06.920
แล้วฉันก็ดูโทรศัพท์

46:07.000 --> 46:10.360
ดูแอปข้อความที่เราใช้คุยกัน
มันจะบอกเวลาใช้งานครั้งล่าสุด

46:10.440 --> 46:13.200
ครั้งล่าสุดที่คนคนนั้นเปิดแอปนั้นในโทรศัพท์

46:14.000 --> 46:17.360
แอปบอกว่า "ใช้งานล่าสุดประมาณ 3:20 น."

46:18.680 --> 46:19.960
แล้วก็หายไปเลย

46:31.880 --> 46:34.560
ฉันคิดว่าการที่คู่แฝดถูกจับจะจบเรื่องทุกอย่าง

46:35.120 --> 46:37.000
พวกเขาจะถูกตำรวจคุมตัว

46:37.080 --> 46:39.040
ฉันจะปลอดภัย พ่อแม่จะปลอดภัย

46:39.960 --> 46:42.880
ฉันไม่รู้เลยว่านี่ไม่ใช่แค่การชนแล้วหนี

46:43.560 --> 46:45.920
จริงๆ นี่คือสิ่งที่เลวร้ายกว่านั้นมาก

46:47.360 --> 46:51.120
แล้วมันก็จะเป็นบทหนึ่งที่มืดมนที่สุดในชีวิตฉัน

46:57.600 --> 46:59.400
ตำรวจติดอาวุธ อย่าขยับ

46:59.480 --> 47:00.680
ยกมือขึ้น

47:00.760 --> 47:03.560
- ยกมือขึ้น อย่าขยับ
- หมอบลง

47:56.720 --> 47:58.640
คำบรรยายโดย วรากรณ์ จันทา
ง