Isipin mong nagmahal ka ng tao na nagparamdam sa 'yo na tanggap ka,
gusto,
at nakikita.
Taong pinaramdam sa 'yo na buo ka, minamahal, at talagang special.
Sobrang saya mo lang.
Tapos sasabihin niya sa 'yo,
"May nagawa akong napakasama."
Ang malayo at rugged na dulo ng Highlands
ang nagkubli sa pinakamadilim na lihim nang maraming taon.
Sobrang sama na babaliktarin nito 'yong buong mundo mo.
Hinahanap ng mountain rescue teams
ang isang lalaki na mahigit isang linggo nang nawawala.
Walang anumang bakas na buhay pa siya.
Naglaho siya na parang bula.
Para manatili 'yong pagmamahal,
kailangan mong itago 'yong sikreto na alam mong sisira sa 'yo.
Pero pag ibinunyag mo naman, sisirain mo ang lahat.
Ano'ng gagawin mo?
Noong 2020, akala ko, okay na ang buhay ko.
Twenty-nine na ako,
at walong taon na kami ng long-term partner ko.
Okay 'yong suweldo namin, at kumuha kami ng unang bahay namin.
Pati nga aso, e.
So, nagkatotoo 'yong mga inasahan ko sa puntong 'to.
In-assume ko lang na ikakasal kami at magkakaanak kami,
na susundan namin 'yong ginawa ng parents namin.
Nakilala ko si Caroline sa medical school sa Edinburgh.
Naging sobrang close friends kami.
Sobrang talino niya, high-achieving.
May photographic memory siya, so naging sobrang dali ng medicine.
Sa final year niya sa university, nagkaro'n siya ng bagong boyfriend.
Naging sila hanggang sa late 20s nila,
tapos naghiwalay sila.
Sobrang sama ng naging hiwalayan namin ng partner ko.
Umamin siyang nanloko siya.
At doon mo mare-realize na kasinungalingan 'yong seven, eight years.
Tingin ko, parang may sumabog na thermonuclear bomb sa hiwalayan nila,
at mabilis na nagkandaleche-leche lahat.
Sobra akong nasaktan, tapos para lang pala sa wala.
Sobra kong lungkot.
Gusto kong humanap ng tao na di ako gustong baguhin,
at taong gustong magsimula ng buhay pagkatapos naming ikasal
at balak magkaanak.
Morning, Glasgow!
Nagtatrabaho ako bilang pathologist sa Glasgow.
Kami 'yong mga doktor na nagde-determine sa cause of death.
Pero di ka makakahanap ng pangarap mong lalaki sa morgue.
So gaya ng lahat, nag-Tinder ako.
Ano ba'ng pwedeng mangyari?
So gumagawa ako ng profile…
at na-realize ko na marami sa mga lalaking 'to,
e, mas madalas pang manalamin kesa sa 'kin.
Sabi ko, "Ang hirap naman nito."
Kahit pa city 'to, di malaking city ang Glasgow.
Kaya kailangan mong layuan 'yong radius.
Halos Scotland na dapat.
Lawakan mo na 'yong lambat mo.
Tapos tingnan mo na lang.
Nakita ko 'tong gamekeeper na nagpop-up. Attracted ako sa mga lalaking naka-kilt.
Ang sabi do'n, "Six-foot-four Highlander.
"Malungkot na contractor na naghahanap ng taong magpapainit
"sa malalamig na gabi sa farm."
Sa isip ko, "Oof."
May hunting agency siya, at may mga picture siya sa hills.
'Yong tipo ng lalaki na pag Armageddon na, maaayos niya lahat, magha-hunt siya.
'Yong titingalain ng mga lalaki.
Sabi ko, "Yes."
'Yong pop up, "May match ka na."
Doon ko na sinend 'yong number ko sa kanya, sabi ko…
Alam mo na. Tapos nag-message siya agad.
Kaya sabi ko, "'Yan dapat." Matapang siya. Sugod agad.
Sabi niya, "Gusto mo bang makipagkita sa farm?
"Pwede tayong mag-drive sa hills."
Sabi ko naman, "Magandang experience 'yon."
Pagkatapos, tinawagan ko 'yong friend kong si Carla.
Sabi niya, "Magda-drive ka nang isa't kalahating oras.
"Paano kung may mangyari?"
Ako naman, "Keri lang 'yan. Kung hindi, e di, matatawa ako."
Sabi niya, "E, kung mamamatay-tao 'yon?"
Sabi ko, "Ano ka ba, di mangyayari 'yon. Di 'yon masamang tao."
Isa't kalahating oras 'yong biyahe, one hour and fifteen.
"Ano'ng ginagawa ko?"
Di ba? "Pero nag-commit na 'ko, e."
Nagda-drive ka sa napakagandang Highlands.
Sabi niya, "May maliit na exit sa kanan na may maliit na sign na Auch Estate.
"Doon ako nakatira."
Makikita mo 'yong Auch Estate.
At meron do'ng tinatawag na Munros, na parang mga bundok sa Scotland.
Nagda-drive ka sa magical na lugar.
6'4" siya. Lalaking-lalaki talaga. Nakakatawa, pero outdoorsy na lalaki.
May amoy siya na parang usok at pawis saka konting aftershave.
Medyo malalim 'yong boses niya.
Ako naman… kinakabahan.
So, sabi ko, "Hi." "Hi."
"Ganda dito." "Ayos." "Ganda ng weather." "Maganda."
"Dito ka nakatira? Dito 'yong tirahan mo?"
Sabi ko, "Sa 'yo 'to?"
Sabi niya, "Hindi." Sabi ko naman, "A, shit."
Sabi niya, "Ready ka na sa hills?" Ako naman, "Yes, please."
Dumating kami sa parang ravine o river crossing.
Sabi niya, "Gusto mong subukan?" Ako naman, "Sure ka? Paano 'to?"
Siya naman, "First gear lang, steady."
-First gear lang? -Oo.
Saya! Wow.
Sabi ko, "Pwede bang kumanta dito?" Siya naman, "Oo."
"Sure ka?" Sagot niya, "Bakit hindi?"
Sabi ng last partner ko na nakakapagod daw ako minsan.
Binawalan akong kumanta sa kotse. Never akong pinayagan.
Habang 'tong lalaking 'to, "Magpakatotoo ka lang."
Bumibirit siya.
Nagha-high voice siya.
Duma-dance moves din siya.
Sa isip ko, "Makulit 'to, ha.
"Pero 'yong tipong masigla, nakikisabay. Sobrang relaxed niya."
Sobrang saya ko.
"Gusto mo ba 'kong makita ulit?" Sabi ko, "Oo."
Sabi ko naman, "E, ako?" Sagot niya, "Well, oo."
Ako naman, "Okay, kailan?" Sabi niya, "Bukas?" Ang sagot ko, "Sige."
Pagkatapos ng first date namin, mabilis 'yong mga pangyayari.
Dahil malayo siya at di 'yon gano'n kalapit,
kailangan mong pumunta nang weekend.
Pawis.
Mula sa malamig na morgue,
pumupunta ako sa farmer's cottage na may malalaking homemade meals at aso.
Sobrang saya niya saka nakiki-banter siya.
Gets niya rin 'yong makukulit kong pun.
Nahuhulog na 'ko sa kanya, as in.
Uy.
"Work hard, play hard" ang lifestyle ng mga farmer.
So pag nagkikita sila, matindi talaga 'yong party.
May shed sila na may sobrang laking speaker na may bass.
Pwede silang basta dumating na sakay ng truck nila.
Tapos titingin siya at sasabihing "Sige, back out, quad bikes, tara na."
Sasabihin ko, "Pagod na 'ko, ayoko." Sabi niya, "Magtiwala ka, special 'to."
Sobrang unreal ng mga view.
Kami lang 'yong nando'n. Kami laban sa mundo.
-Kailangan ko no'ng pantalon ko. -Magbihis ka na.
Oh, yeah.
Nakatayo ako sa gitna ng Scottish Highland estate.
At para bang sa 'yo 'yong lugar.
Doon ko na-realize na mahal ko siya, at feeling ko, minamahal ko.
Mukhang proud siya na nando'n ako.
At naparamdam sa 'kin no'n na talagang special ako.
Pwede nang tumigil?
Mukhang nahumaling sila sa isa't isa.
Marami rin silang pictures as a couple sa social media.
Magkayakap, naghahalikan.
Naisip kong malabo naman yata na makikilala niya bigla
'yong pinakamabuting lalaki.
Alam ng lahat na kakagaling lang niya sa sobrang challenging na relationship.
At sinabi ko sa kanya na dapat siguro magdahan-dahan siya,
na di pa siya totally na nakaka-recover.
Pero di siya nakinig.
Good morning!
Doon ako natulog kada weekend hanggang sa mag-Monday morning.
Gumigising ako nang 4:30 o 5:00 ng umaga para magmaneho para may extra time pa 'ko.
-Hello. Mortuary. -Si Caroline 'to.
Okay. Two minutes.
-Nasa front door ka ba? -Oo.
-See you soon. -See you soon.
Sobrang interesado si Sandy sa trabaho ko.
"Alam mo, ang ganda no'n,
"kasi pwede kong sabihin 'yong trabaho ko tapos di ka mandidiri.
"Di mo iisiping nakakadiri 'yon o nakakatakot."
Nag-start si Sandy ng sarili niyang hunting agency.
Para ma-maintain 'yong mga estate, kailangan mong pumatay ng mga usa.
Death 'yong kinakaharap namin araw-araw.
Big part ng trabaho ko ang postmortems.
Postmortem ang ginagawa pag may namatay tapos di alam 'yong cause of death.
Papasok ka, may katawan, tapos kukuha ka ng PM40 blade.
Hihiwa ka sa taba hanggang sa umabot ka sa abdomen,
tapos aalisin 'yong lamang-loob.
So hawak mo 'yong dila sa isang kamay, at 'yong anus sa kabila.
Magkasama 'yon. Pluck ang tawag.
Si Sandy rin, nagtatanggal ng lamang-loob.
Ginagawa niya 'yon nang sobrang bilis na pagpikit mo, tapos na.
Sobrang galing niya sa kutsilyo at pag-handle ng karne.
May sobrang niche pero weird na overlap ng skill set.
Hay, basta Lunes…
"First time kong makakilala ng tao na pwede ko laging i-topic ang death
"tapos okay lang."
Pa'no mo sinisimulan ang araw mo?
May kakambal si Sandy, si Robert. Born and raised sila sa Auch Estate.
Lagi silang magkasama. Tinatapos nila 'yong sinasabi ng isa't isa.
Nase-sense nila 'yong iniisip ng isa't isa.
Pansinin sila, so kilala sila ng community malapit sa estate.
Kilala ko sina Sandy at Robert.
Dati silang madalas sa bar, alam mo na,
pag may bisita sila sa estate na sinasama nila para mag-hunting.
Laging maingay, maangas, at boyish si Sandy, alam mo na…
Pag tumagal nang five minutes 'yong unang pint,
iinom ulit siya siguro within five minutes.
Si Sandy 'yong tipong demonstrative, mabait, mapagmahal, affectionate,
minsan mahiyain, quirky, goofy.
Tapos pag pinainom mo pa ng isa, magiging bang.
Parang maskara talaga.
Mag-iiba 'yong itsura niya, boses niya. Walang buhay 'yong mata niya.
Nagbabago 'yong energy niya. From sobrang light, magiging dark.
Pwede siyang magalit sa mundo.
Ibubuhos niya 'yong galit niya sa malapit sa kanya.
Nagiging mahirap na siyang i-manage.
Itutulak niya 'yong upuan, magwawala siya sa bar.
Pagkatapos ng walo o sampung whiskey,
mas maingay na siya, at mukhang pagod na pagod na.
-Susubukan mong i-deny? -Hindi.
Okay.
Di ko sinabing… Di ko dineny, pero—
Kaka-deny mo lang nang sampung beses. Tingnan mo 'yang sarili mo.
May picture sila sa kasal ng pinsan nila.
Siguro mga tatlo o apat na taon 'yon bago ko makilala si Sandy.
Naka-kilt sila, sobrang popogi, at sobrang attractive nila, di ba?
Pag tinitingnan ko sila, iniisip ko, "May nagbago talaga."
Parang sobrang lungkot nila.
May gumugulo ba sa kanya? Kasi 'yong pag-inom at recreational drugs,
oo, masaya 'yon sa party, pero pag 'yon ang sandalan mo,
magtanong ka na kung bakit.
Isa sa mga unang party 'yon sa barn.
Hinila ako ng kambal niyang si Robert at sabi niya,
"May problema 'yong kapatid ko. May mali sa kanya."
Sobra akong nadala sa affection ko
na di ko napansin 'yong mga red flag.
Dahil galing ako sa malungkot na situation,
naisip kong pwede naming i-heal 'yong isa't isa.
Kapag mabuting Sandy siya,
malulunod ka lang talaga sa pagmamahal at affection.
'Yon 'yong sense of wanting na matagal kong di naramdaman,
at di ko mapigilan 'yong sarili kong magpadala do'n.
Nagkakilala kami no'ng early October, at patapos na 'yong November no'n,
may estate 'yong tito niya.
Sa private estate, nagpa-private hunting kami.
Sabi ni Sandy, "Mag-practice ka na kung pa'no bumaril.
"Kukuha ako ng clay pigeon trap."
Sobrang exciting no'n.
Oh yeah.
RIP.
Sa hunt, sinabi ng tito niya na ikukuha niya kami ng peg,
'yong tawag sa area kung saan kayo magkasamang babaril,
bilang engagement gift o regalo sa kasal.
Sabi ko, "Po?"
Pero tiningnan ako ni Sandy, ngumingisi-ngisi pa siya, tapos…
Ako naman…
Sabi ni Sandy sa labas, "Di ako nagjo-joke, Caroline.
"Magiging proud ako kung asawa kita."
Sabi ko naman, "Tumigil ka nga. Seryoso?
"Teka, ikakasal tayo? Di ka pa lumuluhod.
"Wala pa ngang singsing, o. Pa'no tayo ikakasal niyan?"
Sabi niya, "Oo nga, bibili tayo."
Sabi niya, matagal na niyang pangarap na gumawa ng jetty sa Loch Lyon
at ikasal sa jetty na 'yon.
'Yong idea na may tao na gusto akong pakasalan…
Oo, alam kong parang tanga,
at uso ngayon 'yong independent at strong woman,
pero lagi kong pinapangarap na may taong pipili sa 'kin.
Sobrang excited ko.
Bakit hindi?
Nasa front room kami, tapos tumawag si Caroline.
Halos di na siya maintindihan sa tuwa niya.
Sa puso ko, alam ko na 'yong mismong sasabihin niya.
Alam ko na. At…
Sa isip ko, 'ka ko, "Wag, please, wag."
Sabi ko, "Ma, sinabi niya na gusto niya raw akong pakasalan."
Sabi niya, "Ano? Di ko pa…
"Stephen, di pa natin siya nakikilala."
"Masaya ka ba para sa 'kin?"
Sabi ko, "Oo naman, sobrang saya namin, pero…
"Take your time lang. Wag kayong magmadali."
Nag-send siya ng message sa group chat.
Walang imik 'yong ibang friends ko sa group.
Binabalewala lang nila.
Sobrang uncomfortable ng lahat. Sa isip ko, malaking pagkakamali 'to.
As a response yata, tinawagan ako ni Caroline para pag-usapan 'yon,
at sobrang nakakabaliw lang.
Sabi ko, "Grabe 'to."
At parang sobra at sobrang bilis lang pagkatapos ng huling relationship niya.
May devil-may-care attitude ako na "Alam n'yo, gets ko 'yong concern,
"pero may happy ending na kayo. Ako naman.
"May masama bang mangyayari?"
Oo, minadali 'yon. At oo, matindi 'yon.
Pero sa mga oras na 'yon, parang di mo na talaga maaawat, e.
Sabi niya, "In-announce na niya sa FB." Sabi ko, "A… okay."
Masaya akong masaya 'yong anak ko.
Di ako masaya…
na in-announce niyang engaged na sila, e, ilang buwan pa lang sila ng anak ko.
"Stephen, kailangan natin siyang makita. Pupunta siya. Pumunta siya sa Pasko."
Medyo… nabahala kami.
Nagulat.
Pero ayoko namang sirain 'yong moment ng anak ko.
Pauwi na kami nang gabing 'yon, at naisip ko,
"Panahon na yata 'to para tanungin kung may di pa ba siya sinasabi sa 'kin."
Sabi ko, "Kung ikakasal tayo,
"kailangan mong sabihin lahat ng pinagmamalaki mo
"at mga bagay na di ka proud.
"Magtiwala tayo sa isa't isa. Wala dapat kasinungalingan."
Naging seryoso siya at biglang lumalim 'yong paghinga niya.
Naging pag-iyak 'yong malalalim na paghinga niya.
Sabi ko, "Sandy, kung may anak ka, dapat kong malaman 'yon."
Sabi niya, "Hindi, hindi bata." Sabi ko, "Okay, utang ba?"
Sabi niya, "Hindi, di utang."
Tapos…
tumingin siya sa 'kin, sabi niya, "Mahal mo ba 'ko?"
Sagot ko naman, "Oo naman."
Sabi niya, "Puwes, may kailangan akong sabihin."
Sabi niya, "Itabi mo."
So itinabi ko 'yong kotse.
Yumuko siya tapos kinuha niya 'yong susi.
Ibinulsa niya tapos sabi niya, "Akin na 'yang phone mo."
Nilagay niya sa compartment, tapos sabi niya, "Bumaba ka."
Medyo nagulat ako.
Sabi niya, "Nag-iipon talaga ako ng lakas ng loob para sabihin sa 'yo."
Sabi niya,
"Wala pa 'kong minahal at pinagkatiwalaang tao na gaya mo."
Pagkatapos, sinabi niya na may nangyari ilang taon na ang nakakaraan.
Sabi ko, "Ano'ng nangyari?"
Kakatapos ng hunting party nila ni Robert,
sa Bridge of Orchy pub sila tumuloy, na mga 2.4 kilometers mula sa estate.
Sa isa sa mga last night, sine-celebrate ng party
'yong successful na araw sa hill.
Uminom sina Robert at Sandy sa okasyong 'yon.
Sabi niya, umalis sila.
Gusto nilang makita 'yong kaibigan nila sa Oban. Over the limit na sila.
Habang nagmamaneho sila pauwi sa estate.
May malaking truck daw na dumaan na naka-full beam
at sumilaw sa kanya.
Sa moment na 'yon, nakabangga siya ng cyclist.
Tumilapon 'yong lalaki.
So huminto sila.
Sabi ko, "Okay ba siya? Buhay ba siya? Ano…"
Sabi niya, "Mabilis 'yong takbo namin. Imposibleng buhay pa siya."
Sabi ni Sandy, nagtatalo silang dalawa kung pupunta ba sila sa mga pulis.
Sabi ko, "Tumawag ba kayo?" Sabi niya, "Ano'ng magagawa namin?
"Pag tumawag kami, mawawala lahat sa 'kin.
"Makukulong kami.
"Masasayang 'yong buhay namin sa taong wala dapat do'n.
"113 km per hour na mga kalsada 'to.
"Pag nalaman nila, habang-buhay kaming makukulong.
"Mawawala lahat ng pinaghirapan namin.
"Di kami masamang tao. Wala kaming kasalanan.
"Aksidente lang 'yon. Pagkakamali.
"Nagkakamali ang lahat. At karamihan, nakakalusot.
"Nag-panic kami at nilibing namin siya."
Sabi ko, "Anong nilibing n'yo siya?"
Sabi niya, "Nasa estate siya. Nadadaanan mo siya araw-araw.
"Nasa baba mo siya tuwing bumabaril ka ng mga clay pigeon."
Sabi niya, "Caroline, aksidente 'yon.
"Di namin sinadya 'yon. Di ako masamang tao."
Naniwala ako sa sinasabi niya.
Sobra akong nabigla no'ng sandaling 'yon.
Sinabi ko lang sa kanya na mahal ko siya, kasi umiiyak siya,
at kahit mabubuting tao, nagkakamali.
Sobrang saya niya.
Para bang nawala 'yong matinding bigat na pasan niya.
Pinapakalma niya 'ko, hinahalikan ako sa ulo,
sinasabi niya, "Masaya ako na kaya nating pag-usapan 'to.
"Mahal na mahal kita."
Sabi ko, "Oo, wag kang mag-alala."
So magkahawak-kamay kaming naglakad pabalik sa kotse.
Tahimik kaming nagmaneho.
Kakasabi ko lang sa mama at papa ko na papakasalan ako ng lalaking 'to.
Kakasabi ko lang din sa mga kaibigan ko.
Ang naisip ko lang,
"Sobrang nakakahiya."
Sa lahat ng tinakasan ko, sampung beses pang mas malala 'to.
Pagbalik sa bahay, sabi ko, pagod na talaga ako, matutulog na 'ko.
Habang tulog siya, nag-Google ako sa phone.
NAWAWALANG SIKLISTA BRIDGE OF ORCHY
Doon na lumabas.
'Yong picture niya, pangalan,
date, 'yong Bridge of Orchy Hotel,
at bike niya.
Nilabas na ang mga kuha ng nawawalang siklista sa CCTV,
isang taon mula nang mawala ito, at pati na ang bagong apela para…
Tinatahak ng cancer survivor na si Tony Parsons ang Scotland
sa isang 161-km charity cycle.
Dito, noong September 2017,
nakunan sa CCTV ang Navy veteran na nagbibisikleta sa mga rural road.
Kakatapos lang namin ng kasamahan ko sa bar.
Naka-lock na 'yong bar. Binibilang na 'yong pera.
Tapos nakarinig ako ng… May kumatok sa pinto.
So binuksan ko 'yong pinto, at may nakatayong lalaki.
Mukha siyang miserable.
Basang-basa siya.
Nakasuot siya ng kapote.
Sabi ko, "Sorry, sarado na ang bar."
So pinagtimpla namin siya ng kape. Binigyan ko pa yata siya ng biskuwit.
Sabi niya, nagbibisikleta siya mula Fort William hanggang Stirling.
Para daw sa charity.
Di 'yon basta-bastang kalsada para sa kahit anong sasakyan,
pero kung naka-bike ka nang gano'ng oras sa gabi,
sobrang hirap makakita do'n.
Sinabi ko sa kanya,
"Gusto mo bang tingnan ko kung may pwede kang matuluyan ngayon?"
Pero talagang determinado siya.
"Hindi." Kailangan niyang makarating sa huling destinasyon niya.
Lumabas na lang siya at nawala na.
Inumpisahan niya ang charity cycle na ito at naglaho na parang bula.
Sabi ko, "Putang ina.
"Tatay siya. Kaedad ng papa ko."
Hinahanap nila siya.
May mga panawagan sila. Desperadong naghahanap 'yong pamilya.
So gagawin mo lang ang lahat para pumikit at huminga.
Tapos yayakapin ka ng taong 'to. Nandidiri ka, pero ano'ng magagawa mo?
Nare-realize ko na na kailangan kong pumunta sa mga pulis,
pero di ko alam kung pa'no ako aalis.
Takot na takot akong matulog.
Sinusubukan ko lang kumalma.
Lunes ng umaga, early morning.
Natagalang bumangon si Sandy.
Umalis ako nang 6:30 ng umaga para pumasok sa trabaho.
Haharapin ko lahat sa tamang oras. Pero sa ngayon, trabaho muna.
Di ko pwedeng pabayaan ang lahat.
Dumating ako sa trabaho. Binigay ng manager 'yong paperwork.
May lalaking nakahiga sa slab.
At sobrang nakakatakot lang…
na para siyang 'yong lalaki na iniisip ko sa utak ko.
Talagang nahirapan ako.
Nakalimutan ko pa nga na isulat 'yong weight ng mga organ.
Dumating 'yong consultant.
Sabi niya, "Nagawa mo na 'to, 'yan. Di ka ganito."
Naaalala kong nasa labas ako ng pinto ng morgue.
Nag-ring 'yong phone ko. Si Sandy.
Sabi niya, "Sobrang excited ko.
"Nakausap ko 'yong celebrant sa Oban para malaman kung pwedeng ikasal sa loch.
"Nakakuha ako ng appointment, tatawagan ka raw niya bukas."
"Okay, sige."
Alam mo 'yon, na para bang walang…
Sa isip niya, tuloy ang buhay.
Pwedeng di ka na pumasok no'n
at pumunta sa police station para sabihin 'yong nangyari.
Pwedeng sabihin ng mga tao, "Ba't di ka agad pumunta sa pulis?"
Di pa handa 'yong utak ko na pumunta sa mga pulis.
Di pa tinatanggap ng utak ko 'yong sinabi sa 'kin.
Sobrang tindi no'ng sense of panic na di ko siya maharap no'ng oras na 'yon.
Stuck lang 'yong utak ko sa gitna,
ayaw niyang papasukin 'yong thoughts na 'yon.
No'ng linggong 'yon, nakakatanggap ako ng mga message ng friends ko, family,
"Aba, aba, ikakasal na si Caroline."
AKALAIN MO!
Sinabi ko lang, "Salamat."
Kahit pa sa isip ko, "Pa'no ko matatakasan 'to?"
PUPUNTA PA BA KAYO NI SANDY SA FAMILY XMAS SUPPER
Sabi ng mama ko, "Dapat imbitahan mo si Sandy sa Pasko.
"Kailangan namin siyang makilala. Pumunta kayo."
So naka-schedule na 'yon.
Sobrang lungkot at disappointed ng parents ko
sa kung pa'no natapos 'yong huli kong relationship.
Pa'no mo sisimulang sabihin,
"Alam n'yo, killer pala siya"?
Nagkamali na naman ako.
So papatagalin mo,
iniisip na "Patapusin mo lang 'yong Pasko, tapos pag-usapan n'yo".
So, ang sama man at nakakahiyang pakinggan,
pinuntahan at sinundo ko si Sandy nang Friday night,
tapos pumunta kami sa parents ko.
Hi, Blue. Hello.
Halika.
Hiya.
Hello.
Hi, darling.
Sa pinakakitang-kitang part, sa mantelpiece,
nag-print siya ng dalawang picture namin na pina-frame pa niya.
Oh my God.
Kung ga'no kalaki.
Siyempre, nakita ni Sandy 'yong pictures. Proud na proud siya.
So nilagay ko sa mga frame 'yong ilang pictures nila.
Paraan ko 'yon ng pagsasabi,
ng pagsasabi namin,
"Tinatanggap namin kayo as a couple. Welcome kayo sa bahay namin."
At para na rin… makita nila na act of love 'yon.
Kailangan mo ng tulong, Ma?
Ang dami naming pinagsaluhan, at siyempre, alam mo na,
unang beses 'yon na sama-sama kaming kumain ulit sa hapag.
Parang puno 'yong bahay.
Pwede pong mag-picture?
Nilalagay ng aso 'yong ulo niya sa lap ni Sandy,
naghahanap ng tira-tira.
Nakaupo lang siya, nakalabas 'yong ngipin.
Tumatawa kaming lahat,
at 'yong pinakamasama, e, mabilis siyang nag-fit sa pamilya.
Matalino siya. Malinis siya. Maayos siya.
Saka magalang siya.
Nakaupo kami dito no'ng sinabi niya,
"Di po ba kayo nababahala na di kami pareho ng natapos ni Caroline?"
Sabi ko sa kanya, "Walang magbabago dahil do'n.
"Ang mahalaga lang sa 'kin, e, mahal mo 'yong anak namin,
"na aalagaan mo siya,
"at disente kang tao."
Sumagot siya, "Mahalaga po siya sa 'kin. Aalagaan ko siya. Inaalagaan ko siya."
Sobrang saya ng mama ko
na nakahanap ako ng tao na nagpasaya sa 'kin.
Sobrang saya lang ng lahat.
Na para bang pagiging selfish kung babasagin ko 'yon, lalo na sa Pasko.
Kung gagawin ko 'yong tama, alam ko na kailangan kong isuko 'yong mahal ko.
Nando'n 'yong…
"Ba't di ko na lang muna siya hayaan na maging masaya sa ngayon?"
Alam mo, minsan, di natin mapipili 'yong taong mamahalin natin.
Alam kong parang baluktot at mali,
pero para bang bibinigay niya lahat ng tiwala sa 'yo.
Kasi niloko na 'ko dati at sobrang nasaktan.
'Yong kakaibang feeling na may nagkatiwala sa 'yo
ng napakalaking sikreto.
Ang special no'n,
kahit pa alam kong maling-mali 'yon.
Pero may pinagawa siya sa 'kin na talagang ikinagulat ko.
Sinabi niyang may bagong may-ari 'yong Auch Estate,
Hong Kong billionaire,
na nakakuha na ng permit ng building plans mula sa local council.
Sabi ni Sandy, sa tabi ng pinaglibingan no'ng lalaki,
gigibain 'yong area para sa housing.
"Kailangan kong masiguro na wala na siya do'n
"bago pa may makahanap sa kanya.
"At… kailangan ko ng tulong mo.
"Pag nawala na ang problemang 'to, pwede na tayong magpatuloy."
Tinatanong niya 'ko kung ga'no katagal magsunog ng bangkay.
Sabi ko, "Depende sa state of decomposition."
Sabi niya, "Sobrang dami ng bleach ng binuhos ko sa kanya.
"Ang sama.
"Sobrang sama."
Doon ko na-realize,
"Kailangan ko nang pumunta sa mga pulis.
"Pero para mapanatili siyang kalmado, kailangan kong mag-work mode."
Sabi ko, "Well, mahirap magsunog ng bangkay.
"Kailangan ng crematorium na 1,000 degrees 'yong init.
"Kung hindi, dahil sa visceral fat ng tao, pwedeng abutin ng ilang araw."
Tapos napapaisip ako, "Ginagamit ba 'ko dahil sa skill set ko?"
"Pathologist" 'yong nakalagay sa Tinder profile ko.
Pinili niya ba 'ko specifically dahil…
gusto niyang may tumulong sa kanya?
Posible ba na…
may makikilala kang tao
na nakapatay tapos kailangan niya ng tulong sa paglipat ng bangkay?
Lahat ng napag-usapan namin,
biglang bumabalik lahat sa isip ko.
"Pwede nating pag-usapan ang death, Caroline,"
saka, "Di nagkakalayo 'yong trabaho natin."
Talaga bang nagustuhan niya 'ko?
O ginagawa niya lang ba ang lahat para malagay ako sa posisyon
na alam niyang makokontrol at maiimpluwensiyahan niya 'ko?
Gusto ko nang mawala 'yong taong 'yon sa bahay ng parents ko.
Gusto ko nang magmaneho, ihatid siya pauwi sa estate,
at umalis at huminga.
Literal na nag-drive ako palabas ng estate
tapos nagka-panic attack ako.
Kung tatawag ako sa mga pulis, ngayon na dapat talaga.
Pero alam ko rin na oras na pumunta ako sa mga pulis
at gawin ko 'yong kailangan kong gawin, tuluyang magbabago 'yong buhay niya.
Nag-ring 'yong phone.
"Ma, si Caroline 'to."
Nagpa-panic siya.
"Gising ka ba? Gising ka?"
Pagpasok niya,
literal na bumagsak siya sa mga braso ko,
"Nakapatay siya."
Di ko na maalala 'to,
pero sabi ng mama ko na humahagulgol ako sa sahig
habang naka-fetal position.
Parang galing sa TV.
Para bang istorya na mababasa mo, at di istorya na talagang mararanasan mo.
Sabi niya, "Kailangan kong gawin 'yong tama.
"Kailangan kong tumawag ng pulis."
Sabi ko, "Oo naman, kailangan mo talagang tumawag ng pulis."
Alam kong 'yon 'yong tamang gawin,
pero di pa rin gano'n kadali na manakit ng tao
na, kahit pa may masama silang nagawa, mahal mo pa rin sila.
Good morning, ito ang Police Scotland. Ano'ng maitutulong namin?
May ire-report po akong impormasyon tungkol sa isang krimen
na nangyari three years ago sa Bridge of Orchy.
Hit-and-run. Pag-dispose ng bangkay at pagsisinungaling sa mga pulis.
Tony Parsons ang pangalan niya.
Sinabi sa 'kin 'yon ng recent partner ko.
Di ko kaya.
Di ko kayang manahimik. Kailangan kong i-report.
Ano po'ng pangalan niya?
Alexander McKellar.
Sabi no'ng pulis, "Sige po. Iho-hold ko muna."
Tapos sabi ng papa ko,
"Pa'no kung arestuhin 'yong anak natin
"at sabihing tumulong siya o kasabwat siya?
"Dapat tumawag ka na agad sa mga pulis."
Sabi ko, "Di ko alam."
Sabi ng operator, "Ganito, magpapadala kami ng dalawang detective."
May unmarked police car na huminto.
Naka-suit 'yong dalawang officer. Lumapit sila, sobrang respectful nila.
Umupo sila sa kitchen table.
Doon ko na binigay 'yong unang statement ko.
Nakausap siguro namin sila nang two hours, three hours.
Tapos tinanong nila ako kung saan nakalibing 'yong lalaki,
kung malo-locate ko ba sa mapa,
at kung madadala ko ba sila sa mismong spot.
Go.
Sabi ni Sandy, nasa ilalim lang namin 'yong lalaki, malapit sa clay pigeon trap.
Sabi nila, "Ga'no kalapit sa clay pigeon trap?"
Iniisip ko, di ko alam kung two meters, five meters, fifty meters, twenty meters.
Doon ko na-realize na di ko talaga alam kung saan siya mismo nakalibing.
"Ganito, kausapin mo lang siya. Panatilihin mo siyang kalmado.
"Sabihin mo, kasama mo lang ang parents mo at magkikita kayo in a few days.
"Babalikan ka namin bukas kung paano ang gagawin."
So nakahiga lang ako, pagod na pagod 'yong utak ko.
Iniisip ko, "Ano'ng ginawa ko?
"Ano ba'ng ginawa ko?
"Diyos ko, ano ba'ng ginawa ko? Shit.
"Diyos ko, ano'ng ginawa ko?
"Ni di ko alam kung nasaan mismo 'yong lalaki."
Kailangan kong masiguro, sa abot ng makakaya ko,
na mamamarkahan ko kung nasaan siya
para mahanap nila siya.
Gusto ko ring makita si Sandy.
May part sa 'kin na gustong magpaalam.
Maaga akong umalis, tumakas ako sa bahay ng parents ko.
Sumakay ako ng kotse, wala akong sinabihan.
Alam kong di dapat, pero pumunta ako sa Auch Estate.
Naaalala ko, pumarada ako sa estate,
tapos sinabi ni Sandy, "Halika, maglakad tayo. Usap tayo."
Sabi ko, "Ba't di tayo bumaril ng mga clay?"
So nilalabas na niya 'yong mga shotgun,
kinukuha 'yong mga bala.
Pag pupunta ka sa hills, makakasanayan mong magbulsa ng energy can.
So naglalakad kami papunta sa kotse…
Kahit gano'n 'yong sitwasyon,
gagawin mo ang lahat ng makakaya mo
para magmukhang normal kasi kung hindi, lagot ako.
Lagot talaga.
Ayan na.
Tinitingnan ko 'yong relo ko.
"Mapapansin nina Mama na wala ako. Konti lang 'yong oras ko."
Iniisip ko, "Pag dumating 'yong mga police car tapos may baril siya,
"babarilin ba niya 'ko?"
May Apple Watch ako. 'Yong heart rate ko yata do'n, e, 190.
'Yon bang rinig mo na 'yong tibok sa tenga mo?
Sabi ko, "Sandy, kung gusto mong tulungan kita,
"ipakita mo kung saan mo mismo nilibing."
So habang may hawak na mga baril,
naglalakad kami sa daan.
Tinapik niya 'yong lupa, "Dito."
Sabi ko, "Okay."
Pabalik na kami, tapos naghahanap ako, iniisip ko, "Puta."
Di ko binilang 'yong steps ko.
Walang mga identifiable feature. Walang puno o bato.
Wala kang makikitang signpost o kahit ano para matandaan kung saan.
Buti na lang, naubos ko 'yong Red Bull ko.
Tinapon ko sa likod ko.
Siguro nakita niya kahit papa'no na tinapon ko 'yong lata.
Sabi ko, instinctively, "Sorry, di ko alam kung ba't ko ginawa 'yon."
Sabi niya, "Pulutin mo 'yon."
Sabi ko, "Alam ko, sorry. Kukunin ko. Babalik ako."
Now or never moment na 'yon.
Inapakan ko sa lupa
tapos nagmadali agad ako na bumalik sa kanya.
Iniisip ko, "Di niya nakita 'yon, 'no? Hindi."
So pagsakay ko sa kotse ko at no'ng nagmaneho na 'ko,
nag-ring 'yong phone ko.
Unknown number. 'Yong ginamit ng Police Scotland.
So sinagot ko, babae 'yong boses, sabi niya, "Nasaan ka?"
"Naka-park ako sa labas ng estate. Nag-iwan ako ng lata sa site."
Tinitingnan ko sa Google Maps, pinakita ko kung saan siya nakalibing.
Tinatanong nila ako, "Babaril ba sila ng mga pulis?"
At ewan ko, pero mapapaisip ka,
"Kung umabot sila sa… Ano… 'bahala na' moment…
"Ayoko mang magpaputok sila, di ko pwedeng i-rule out 'yon."
So nakauwi na ako.
Takot na takot si Mama, sabi niya, "Alam niya kung saan tayo nakatira."
Sobrang stressful sa bahay.
First time naming makaramdam ng threat o maramdamang vulnerable kami.
Malaki sila, broad, malalakas,
at kaya nilang humiwa ng mga hayop nang sobrang professional.
Iniisip ko na lang, "Malapit nang matapos 'to."
Halos sinusubukan ko na magkunwaring normal
kasi nga di na namin kayang di mag-cope.
Tapos nag-message si Sandy, "Bago na 'yong plano.
"Pupunta kami sa bahay ng kaibigan ko. Tara, sama ka."
SANDY PARTY TAYO!
Agad kong tinawagan 'yong detective.
Sabi ko, "Wala sila sa estate ngayon. Nasa bahay siya ng kaibigan niya."
Sabi niya, "Sige, panatilihin mo lang siyang kalmado.
"Alamin mo kung nasaan siya at sabihin mo kaagad sa 'min."
Nakaupo ako sa garden ng parents ko, tapos tumawag siya.
Sabi ko, "Baka di na lang ako… magtrabaho bukas.
"Sasabihan kita…
"Pupunta na lang ako mamaya." Sabi niya, "Babe, masaya 'to. Pumunta ka."
Sabi niya, "Sana nandito ka." Sabi ko naman, "Sana nga nandiyan ako."
Naririnig ko 'yong party sa background.
Nakainom na siya, ang sinasabi niya,
"Hay, Caroline, ang suwerte ko sa 'yo. Mahal na mahal kita."
Sabi ko, "Mahal din kita. Sobra."
Sabi ko, "I-send mo 'yong location mo."
So ginawa niya.
PA-SEND NG LIVE LOCATION
Sinend ko sa kanila.
Nagalit ako sa sarili ko.
Feeling ko, traydor ako. Feeling ko… sinungaling ako.
Tinitingnan ko 'yong phone ko,
sa messaging app na ginagamit namin, pinapakita do'n 'yong last active,
so last time na binuksan no'ng tao 'yong app sa phone.
Ang nakalagay, "Last seen, mga 3:20 a.m."
Tapos wala na.
Akala ko, sa pagkakaaresto nila, matatapos na ang lahat.
Ilalagay na sila sa police custody. Magiging ligtas kami ng parents ko.
Di ko alam na di lang pala 'to basta hit-and-run.
Mas malala pa pala.
At isa 'yon sa pinakamadidilim na bahagi ng buhay ko.
Armed police! Walang gagalaw!
Taas ang kamay!
-Taas ang kamay! Walang gagalaw! -Dapa!
Nagsalin ng Subtitle: Lawrence Arot pa!