WEBVTT

00:00:14.880 --> 00:00:19.280 align:center
ลองคิดภาพว่าคุณกำลังมีความรัก
กับคนที่ทำให้คุณรู้สึกได้รับการยอมรับ

00:00:19.360 --> 00:00:20.720 align:center
เป็นที่ต้องการ

00:00:20.800 --> 00:00:22.000 align:center
อยู่ในสายตา

00:00:24.400 --> 00:00:26.240 align:center
คนที่ทำให้คุณรู้สึกเติมเต็ม

00:00:26.320 --> 00:00:28.640 align:center
ได้รับความรัก และเป็นคนพิเศษ

00:00:31.080 --> 00:00:33.640 align:center
คุณกำลังมีความสุขมากๆ

00:00:35.440 --> 00:00:37.000 align:center
แล้วเขาก็บอกกับคุณว่า

00:00:37.840 --> 00:00:40.800 align:center
"ผมทำเรื่องเลวร้ายลงไป"

00:00:41.600 --> 00:00:45.080 align:center
ที่สันเขาขรุขระในที่ราบสูงไฮแลนด์อันห่างไกล

00:00:45.160 --> 00:00:49.240 align:center
มีความลับชั่วร้ายดำมืดซ่อนอยู่นานนับปี

00:00:50.520 --> 00:00:54.880 align:center
สิ่งที่เลวร้ายจนทำให้
โลกทั้งใบของคุณกลับตาลปัตร

00:00:57.120 --> 00:00:58.720 align:center
หน่วยกู้ภัยภูเขากำลังค้นหา

00:00:58.800 --> 00:01:01.200 align:center
ชายคนหนึ่งที่หายตัวไปนานกว่าสัปดาห์แล้ว

00:01:01.280 --> 00:01:04.360 align:center
ไม่มีใครพบเห็นร่องรอยเขาเป็นๆ อีกเลย

00:01:04.440 --> 00:01:06.560 align:center
เขาเหมือนหายวับไปเฉยๆ

00:01:06.640 --> 00:01:08.160 align:center
การจะรักษาความรักไว้

00:01:08.240 --> 00:01:12.640 align:center
คุณต้องเก็บความลับที่คุณรู้ว่ามันจะทำลายคุณเอง

00:01:12.720 --> 00:01:15.840 align:center
แต่ถ้าคุณเผยความลับนั้นออกไป
คุณก็จะทำลายทุกอย่าง

00:01:19.280 --> 00:01:20.200 align:center
เป็นคุณจะทำยังไง

00:01:24.680 --> 00:01:28.560 align:center
(ว่าที่เจ้าสาวของฆาตกร)

00:01:29.480 --> 00:01:32.400 align:center
(กลาสโกว์)

00:01:36.040 --> 00:01:38.920 align:center
เมื่อปี 2020 ฉันคิดว่าชีวิตฉันลงตัวแล้ว

00:01:39.760 --> 00:01:41.000 align:center
ฉันอายุ 29 ปี

00:01:41.080 --> 00:01:44.520 align:center
แล้วฉันก็มีคู่ชีวิตมั่นคงมาแปดปี

00:01:46.280 --> 00:01:47.920 align:center
เรามีรายได้ดี

00:01:48.000 --> 00:01:49.960 align:center
แล้วเราก็ได้ซื้อบ้านหลังแรก

00:01:50.040 --> 00:01:50.960 align:center
เราเลี้ยงหมาด้วย

00:01:51.040 --> 00:01:54.800 align:center
ทุกอย่างที่ฉันเคยหวังไว้เป็นจริงแล้ว ณ จุดนี้

00:01:56.520 --> 00:02:00.280 align:center
ฉันคิดไปเองว่าเราจะได้แต่งงานกัน แล้วมีลูก

00:02:00.360 --> 00:02:03.000 align:center
ได้เจริญรอยตามพ่อแม่เรา

00:02:05.960 --> 00:02:09.400 align:center
ผมได้เจอแคโรไลน์
ในคณะแพทยศาสตร์ที่เอดินบะระ

00:02:09.480 --> 00:02:11.920 align:center
แล้วเราก็เป็นเพื่อนสนิทกันมากๆ

00:02:12.000 --> 00:02:14.040 align:center
เธอเป็นคนฉลาดหลักแหลม

00:02:14.640 --> 00:02:15.480 align:center
ทำอะไรก็สำเร็จ

00:02:15.560 --> 00:02:18.960 align:center
เธอมีความจำแบบเห็นภาพ
การแพทย์เลยเป็นเรื่องง่ายสำหรับเธอ

00:02:19.040 --> 00:02:22.680 align:center
ปีสุดท้ายที่มหาวิทยาลัย เธอได้แฟนใหม่

00:02:23.520 --> 00:02:25.800 align:center
ทั้งคู่คบกันจนอายุ 20 ปลายๆ

00:02:25.880 --> 00:02:27.600 align:center
แล้วทุกอย่างก็พังทลาย

00:02:30.560 --> 00:02:32.920 align:center
ฉันกับแฟนเลิกกันแบบจบไม่สวย

00:02:33.000 --> 00:02:34.840 align:center
เขายอมรับว่าทรยศเรื่องเลวร้าย

00:02:34.920 --> 00:02:38.400 align:center
แล้วเราก็มารู้ว่าทุกอย่าง
ตลอดเจ็ดแปดปีที่ผ่านมาเป็นเรื่องโกหก

00:02:41.920 --> 00:02:45.600 align:center
ผมคิดว่าตอนเธอจบความสัมพันธ์
มันก็เหมือนเกิดระเบิดเทอร์โมนิวเคลียร์

00:02:45.680 --> 00:02:49.520 align:center
แล้วทุกอย่างก็พังทลายลงอย่างรวดเร็ว

00:02:50.840 --> 00:02:53.640 align:center
ฉันเสียใจสุดๆ ทุกอย่างมันสูญเปล่า

00:02:55.800 --> 00:02:57.440 align:center
ฉันรู้สึกเหงามากๆ

00:02:57.520 --> 00:03:02.120 align:center
แล้วฉันก็อยากเจอ
คนที่ไม่ได้อยากจะเปลี่ยนแปลงฉัน

00:03:02.200 --> 00:03:06.960 align:center
คนที่อยากเริ่มต้นชีวิตด้วยกันด้วยการแต่งงาน

00:03:07.040 --> 00:03:08.680 align:center
แล้วก็มีลูกกันในอนาคต

00:03:15.200 --> 00:03:16.920 align:center
อรุณสวัสดิ์ค่ะ กลาสโกว์

00:03:24.920 --> 00:03:27.680 align:center
ฉันทำงานเป็นพยาธิแพทย์ในกลาสโกว์

00:03:29.080 --> 00:03:31.440 align:center
เราคือหมอที่สรุปสาเหตุการตาย

00:03:32.920 --> 00:03:36.720 align:center
แต่ห้องดับจิตก็ไม่ใช่ที่ที่จะเจอชายในฝันหรอก

00:03:37.480 --> 00:03:39.480 align:center
ฉันก็เลยทำสิ่งที่ทุกคนทำกัน ฉันเล่นทินเดอร์

00:03:40.240 --> 00:03:41.600 align:center
จะมีอะไรผิดพลาดได้ล่ะ

00:03:41.680 --> 00:03:45.320 align:center
(รอสักครู่ - กำลังโหลด
กำลังติดตั้ง - ทินเดอร์)

00:03:45.400 --> 00:03:47.320 align:center
ตอนสร้างโปรไฟล์

00:03:49.520 --> 00:03:51.960 align:center
ฉันก็สังเกตเห็นว่าผู้ชายในนี้หลายคน

00:03:52.040 --> 00:03:54.840 align:center
ใช้เวลาส่องกระจกเยอะกว่าฉันอีก

00:03:55.440 --> 00:03:57.840 align:center
แล้วฉันก็คิดว่า "ที่นี่ฉันอยู่ยากแล้วจริงๆ"

00:03:59.520 --> 00:04:01.880 align:center
กลาสโกว์ ถึงจะเป็นเมือง
แต่ก็ไม่ได้เป็นเมืองใหญ่

00:04:01.960 --> 00:04:04.560 align:center
นั่นคือเหตุผลที่เราต้องขยายรัศมีไปไกลๆ

00:04:04.640 --> 00:04:06.600 align:center
เอาเกือบทั่วสกอตแลนด์เลย

00:04:06.680 --> 00:04:08.680 align:center
หว่านแหให้กว้างๆ

00:04:08.760 --> 00:04:10.440 align:center
ลองดูว่าจะเกิดอะไรขึ้น

00:04:11.760 --> 00:04:13.160 align:center
(แซนดี้ 29 ปี 101 กิโลเมตร)

00:04:13.240 --> 00:04:15.160 align:center
แล้วฉันก็เจอนักดูแลสัตว์ป่าคนหนึ่ง

00:04:15.800 --> 00:04:17.520 align:center
ฉันแพ้ทางผู้ชายใส่กระโปรงคิลต์

00:04:19.360 --> 00:04:21.520 align:center
ในนั้นเขียนว่า "สูง 193 ไฮแลนเดอร์"

00:04:21.600 --> 00:04:24.680 align:center
"อาชีพอิสระ ขี้เหงา อยากมีคนกอดอุ่นๆ

00:04:24.760 --> 00:04:26.440 align:center
ในค่ำคืนที่หนาวเหน็บในฟาร์ม"

00:04:27.120 --> 00:04:28.160 align:center
ฉันก็คิดเลย "อุ๊ย"

00:04:29.880 --> 00:04:31.840 align:center
เขามีบริษัทล่าสัตว์

00:04:31.920 --> 00:04:34.200 align:center
เขามีรูปถ่ายบนเนินเขา

00:04:34.280 --> 00:04:36.880 align:center
ความคิดคือเป็นผู้ชายแบบว่า

00:04:36.960 --> 00:04:39.080 align:center
ถ้าวันสิ้นโลกมาถึง เขาแก้ไขทุกอย่างได้

00:04:39.160 --> 00:04:40.240 align:center
เขาล่าสัตว์ได้ทุกแบบ

00:04:40.320 --> 00:04:41.880 align:center
เป็นลูกผู้ชายตัวจริง นึกออกไหมคะ

00:04:41.960 --> 00:04:44.000 align:center
ฉันก็แบบ "เยส"

00:04:45.520 --> 00:04:46.600 align:center
(แมตช์
คุณกับแซนดี้กดไลก์ให้กัน)

00:04:46.680 --> 00:04:48.480 align:center
แอปเด้งขึ้นมาบอกว่า "คุณได้แมตช์"

00:04:48.560 --> 00:04:50.480 align:center
แล้วฉันก็พิมพ์เบอร์ส่งไปให้เขา

00:04:50.560 --> 00:04:52.360 align:center
แล้วฉันก็แบบ… นั่นแหละ

00:04:52.440 --> 00:04:53.680 align:center
เขารีบทักมาหาเลย

00:04:53.760 --> 00:04:57.320 align:center
ฉันเลยแบบ "มาค่ะ สุดหล่อ"
เขากล้าดี เขารุกก่อนเลย

00:04:57.400 --> 00:04:59.400 align:center
(แซนดี้)

00:04:59.480 --> 00:05:02.000 align:center
เขาถามว่า "อยากมาเจอผมที่ฟาร์มไหม"

00:05:02.080 --> 00:05:03.880 align:center
"เราไปขับรถเล่นบนเนินเขากันได้นะ"

00:05:03.960 --> 00:05:05.880 align:center
ฉันก็บอกว่า "คงเป็นประสบการณ์ที่สนุกดี"

00:05:06.480 --> 00:05:07.400 align:center
(คาร์ลา)

00:05:07.480 --> 00:05:09.840 align:center
ฉันเลยโทรหาเพื่อน คาร์ลา

00:05:09.920 --> 00:05:14.200 align:center
นางบอกว่า "เธอจะขับรถไป
ตั้งชั่วโมงครึ่งเหรอ ถ้าคนนี้ไม่ดีล่ะ"

00:05:14.280 --> 00:05:17.680 align:center
ฉันก็บอก "ไม่เป็นไรน่า
ถ้าไม่มีอะไร ก็แค่ไปขำๆ"

00:05:17.760 --> 00:05:19.640 align:center
นางเลยถามว่า "ถ้าเขาเป็นฆาตกรล่ะ"

00:05:19.720 --> 00:05:22.360 align:center
ฉันก็ย้อน "ไม่เอาน่า อย่าบ้า ไม่มีทางหรอก"

00:05:22.440 --> 00:05:23.720 align:center
"เขาไม่ใช่คนเลวหรอกน่า"

00:05:32.920 --> 00:05:35.080 align:center
ขับรถไปประมาณชั่วโมงครึ่ง ชั่วโมง 15 นาที

00:05:39.120 --> 00:05:40.760 align:center
"ฉันทำอะไรอยู่เนี่ย"

00:05:40.840 --> 00:05:42.680 align:center
ใช่ไหมคะ "แต่ฉันก็นัดเขามาแล้ว"

00:05:45.320 --> 00:05:47.320 align:center
เราขับรถเข้าไปที่ไฮแลนด์แสนสวย

00:05:51.680 --> 00:05:54.080 align:center
เขาบอกว่า
"เดี๋ยวจะเจอทางออกเล็กๆ ทางขวา

00:05:54.160 --> 00:05:55.840 align:center
มีป้ายเล็กๆ เขียนว่าออคเอสเตท"

00:05:56.440 --> 00:05:58.280 align:center
"บ้านผมอยู่ตรงนั้นแหละ"

00:06:03.800 --> 00:06:05.760 align:center
แล้วเราก็มองลงไปที่ออคเอสเตท

00:06:05.840 --> 00:06:10.000 align:center
ที่นั่นมีสิ่งที่เราเรียกว่า "มันโร"
มันเหมือนภูเขาในสกอตแลนด์

00:06:10.720 --> 00:06:12.800 align:center
เราขับรถเข้าไปสถานที่มหัศจรรย์

00:06:21.240 --> 00:06:23.400 align:center
เขาสูง 193 ซม. ดูสมเป็นชายชาตรี

00:06:23.480 --> 00:06:25.640 align:center
ฟังดูงี่เง่ามากเลย แต่แบบผู้ชายสายเอาต์ดอร์

00:06:26.600 --> 00:06:30.560 align:center
เขามีกลิ่นบุหรี่ กลิ่นเหงื่อ
กับกลิ่นครีมหลังโกนหนวดจางๆ

00:06:30.640 --> 00:06:32.800 align:center
เสียงเขาค่อนข้างทุ้ม

00:06:32.880 --> 00:06:36.800 align:center
แล้วฉันก็ประหม่าเลย

00:06:36.880 --> 00:06:38.240 align:center
ฉันนี่แบบ "สวัสดีค่ะ ไง"

00:06:39.200 --> 00:06:40.600 align:center
"เจ๋ง" "ดีจัง"

00:06:40.680 --> 00:06:42.040 align:center
"อากาศดีเนอะ" "สวยจัง"

00:06:43.520 --> 00:06:46.320 align:center
"คุณอยู่นี่เหรอ ที่นี่บ้านคุณเลยเหรอ"

00:06:47.360 --> 00:06:48.640 align:center
ฉันถาม "คุณเป็นเจ้าของเหรอ"

00:06:48.720 --> 00:06:50.760 align:center
เขาก็ตอบ "เปล่า" ฉันก็แบบ "โธ่เอ๊ย"

00:06:53.760 --> 00:06:56.920 align:center
เขาถามว่า "พร้อมขึ้นเนินเขาหนึ่งวันหรือยัง"
ฉันก็ตอบ "ไปสิคะ"

00:07:03.880 --> 00:07:06.240 align:center
เราขับขึ้นมาที่ห้วยลึกหรือทางข้ามแม่น้ำ

00:07:06.320 --> 00:07:09.320 align:center
เขาถามว่า "อยากลองไหม"
ฉันก็ "แน่ใจเหรอ มันขับยังไง"

00:07:09.400 --> 00:07:11.200 align:center
เขาก็บอก "เกียร์หนึ่ง ขับนิ่งๆ ไว้"

00:07:11.280 --> 00:07:12.680 align:center
- ขับเกียร์หนึ่งไว้นะ
- ใช่

00:07:15.120 --> 00:07:16.880 align:center
สนุกจัง ว้าว

00:07:16.960 --> 00:07:20.560 align:center
ฉันถามว่า "ขอร้องเพลงในรถได้ไหม"
เขาก็บอก "ได้ครับ"

00:07:20.640 --> 00:07:22.600 align:center
ฉันถาม "แน่ใจนะ" เขาก็ "ทำไมจะไม่ได้ล่ะ"

00:07:25.120 --> 00:07:27.560 align:center
แฟนคนก่อนบอกว่าบางครั้งฉันก็เยอะไป

00:07:27.640 --> 00:07:30.840 align:center
ฉันถูกห้ามไม่ให้ร้องเพลงในรถ
ไม่เคยมีใครยอมให้ร้องเลย

00:07:32.200 --> 00:07:34.600 align:center
แต่ผู้ชายคนนี้แบบ "ผมแค่อยากให้คุณเป็นตัวเอง"

00:07:39.000 --> 00:07:40.920 align:center
เขาร้องด้วยสุดเสียงเลย

00:07:41.000 --> 00:07:43.120 align:center
เขาขึ้นเสียงสูงไปด้วย

00:07:43.200 --> 00:07:44.800 align:center
แล้วเขาก็ออกท่าเต้น

00:07:44.880 --> 00:07:46.880 align:center
ฉันก็คิด "ตานี่บ๊องสุดๆ เลย"

00:07:46.960 --> 00:07:50.040 align:center
"แต่เขามีชีวิตชีวา เขาตามไปกับฉัน
เขาผ่อนคลายมากๆ"

00:07:50.120 --> 00:07:51.800 align:center
ฉันรู้สึกมีความสุขมากๆ

00:07:55.320 --> 00:07:58.040 align:center
เขาถามว่า "อยากเจอผมอีกไหม"
ฉันก็ตอบ "อยากสิคะ"

00:07:58.120 --> 00:08:01.800 align:center
ฉันถามกลับ "อยากเจอฉันอีกไหม"
เขาก็ตอบ "ก็อยากครับ"

00:08:01.880 --> 00:08:03.880 align:center
ฉันเลยถาม "โอเค เมื่อไหร่ดีคะ"

00:08:03.960 --> 00:08:05.880 align:center
เขาบอก "พรุ่งนี้เลยไหม" ฉันก็ "ได้ค่ะ"

00:08:09.320 --> 00:08:12.080 align:center
หลังจากเดตแรก ทุกอย่างก็ไปเร็วมาก

00:08:14.560 --> 00:08:17.240 align:center
เพราะเขาอยู่ไกล มันไม่ใช่แค่ขับไปสุดถนน

00:08:17.320 --> 00:08:19.320 align:center
เราต้องเต็มที่ ไปทั้งสุดสัปดาห์เลย

00:08:20.080 --> 00:08:21.360 align:center
เหงื่อท่วมเลย

00:08:24.120 --> 00:08:26.640 align:center
ฉันออกจากห้องดับจิตเย็นๆ

00:08:28.160 --> 00:08:32.560 align:center
ไปบ้านไร่ของชาวไร่
กับอาหารทำเองมื้อใหญ่ หมาอีกหลายตัว

00:08:38.720 --> 00:08:41.240 align:center
เขาเป็นคนสนุก แล้วก็คุยเก่ง

00:08:41.320 --> 00:08:43.440 align:center
เขาเก็ตมุกบ๊องๆ ของฉันด้วย

00:08:44.160 --> 00:08:46.680 align:center
ฉันหลงเขาหัวปักหัวปำเลย

00:08:49.760 --> 00:08:50.800 align:center
ไง

00:08:51.440 --> 00:08:54.080 align:center
ชาวไร่มีวิถีชีวิตแบบ "เวิร์กฮาร์ด เพลย์ฮาร์ด"

00:08:54.960 --> 00:08:58.040 align:center
เวลาพวกเขารวมตัวกัน พวกเขาก็จัดเต็ม

00:09:02.520 --> 00:09:06.000 align:center
เราเปิดโรงเก็บของ มีลำโพงตัวใหญ่ เบสดังๆ

00:09:08.560 --> 00:09:10.480 align:center
เพื่อนก็ขับกระบะมาถึงที่ไร่

00:09:14.080 --> 00:09:16.000 align:center
เขาก็จะมองออกไปดู แล้วมาบอกว่า

00:09:16.080 --> 00:09:18.000 align:center
"เอาล่ะ ออกไปต่อ สี่ล้อ ไปได้"

00:09:18.080 --> 00:09:20.080 align:center
ฉันก็บอก "ฉันเหนื่อยแล้ว ฉันไม่อยากไป"

00:09:20.160 --> 00:09:21.920 align:center
เขาก็ย้อน "เชื่อผมสิ งานนี้พิเศษ"

00:09:40.680 --> 00:09:42.520 align:center
วิวที่นั่นเหลือเชื่อจริงๆ

00:09:44.080 --> 00:09:46.600 align:center
มีแค่เรา เรากับจักรวาล

00:09:49.000 --> 00:09:50.960 align:center
- ขอใส่กางเกงก่อน
- ใส่เสื้อผ้าเลย พ่อหนุ่ม

00:09:54.040 --> 00:09:55.280 align:center
ใช่เลย

00:09:55.360 --> 00:10:00.240 align:center
ฉันยืนอยู่กลางบ้านไร่ไฮแลนด์ในสกอตแลนด์

00:10:01.040 --> 00:10:03.040 align:center
มันเหมือนเราเป็นเจ้าของที่นี่เองเลย

00:10:03.640 --> 00:10:06.880 align:center
ตอนนั้นแหละที่ฉันรู้ตัว
ว่าฉันรักเขา ฉันรู้สึกได้รับความรัก

00:10:07.400 --> 00:10:09.440 align:center
เขาดูภูมิใจที่มีฉันอยู่ตรงนั้น

00:10:09.520 --> 00:10:11.760 align:center
ฉันคิดว่าจุดนั้นทำให้ฉันรู้สึกพิเศษมากๆ

00:10:13.880 --> 00:10:14.920 align:center
หยุดก่อนได้ไหมคะ

00:10:24.400 --> 00:10:26.600 align:center
ทั้งคู่ดูหลงใหลกันมากๆ

00:10:27.720 --> 00:10:31.200 align:center
ในโซเชียลมีเดียมีรูปคู่เต็มไปหมด

00:10:31.720 --> 00:10:34.680 align:center
กอดกันอยู่ตรงเนินเขา จูบกัน

00:10:34.760 --> 00:10:37.680 align:center
ผมคิดว่ามันเป็นไปไม่ได้ที่อยู่ๆ เธอจะได้เจอ

00:10:37.760 --> 00:10:39.080 align:center
ผู้ชายที่ดีที่สุด

00:10:40.880 --> 00:10:44.560 align:center
ทุกคนรู้ดีว่าเธอเพิ่งจะจบ
ความสัมพันธ์ที่ยากลำบากมากๆ มา

00:10:44.640 --> 00:10:49.520 align:center
ผมก็เตือนเธอว่าเธอควรค่อยเป็นค่อยไป

00:10:49.600 --> 00:10:52.440 align:center
เธอยังไม่ได้ตัดขาดจากคนเก่าโดยสิ้นเชิง

00:10:52.520 --> 00:10:53.560 align:center
แล้วเธอก็ไม่ฟัง

00:10:58.320 --> 00:11:00.080 align:center
อรุณสวัสดิ์

00:11:00.840 --> 00:11:04.720 align:center
ช่วงเดือนหรือหกสัปดาห์หลัง
ฉันไปอยู่ที่นั่นทุกสุดสัปดาห์ถึงเช้าวันจันทร์

00:11:04.800 --> 00:11:06.440 align:center
แล้วก็ตื่นประมาณตีสี่ครึ่ง

00:11:06.520 --> 00:11:08.600 align:center
หรือประมาณตีห้า เพื่อขับรถกลับ

00:11:08.680 --> 00:11:10.040 align:center
ฉันจะได้มีเวลาเพิ่ม

00:11:10.120 --> 00:11:12.080 align:center
- ฮัลโหล ห้องดับจิตพูดค่ะ
- แคโรไลน์เองค่ะ

00:11:12.160 --> 00:11:13.120 align:center
ได้ค่ะ อีกสองนาทีนะ

00:11:13.200 --> 00:11:14.680 align:center
- ถึงประตูหน้าแล้วใช่ไหม
- ค่ะ

00:11:14.760 --> 00:11:16.240 align:center
- เดี๋ยวเจอกัน
- เดี๋ยวเจอกัน

00:11:17.920 --> 00:11:19.920 align:center
แซนดี้สนใจงานของฉันมากๆ

00:11:20.520 --> 00:11:22.400 align:center
เขาบอกว่า "รู้อะไรไหม มันดีมากเลยนะ

00:11:22.480 --> 00:11:25.520 align:center
เพราะผมก็จะได้บอกบ้างว่าผมทำอะไร
โดยที่คุณไม่รังเกียจ"

00:11:25.600 --> 00:11:28.200 align:center
"คุณคงไม่คิดว่ามันน่าขยะแขยงหรือน่าขนลุก"

00:11:31.200 --> 00:11:33.680 align:center
แซนดี้เปิดบริษัททัวร์ล่าสัตว์ของตัวเอง

00:11:36.920 --> 00:11:40.600 align:center
การจะปกป้องไร่
เราก็ต้องกำจัดกวางที่มีจำนวนมาก

00:11:48.800 --> 00:11:51.120 align:center
เราทั้งคู่ต้องเจอความตายเป็นประจำ

00:11:52.720 --> 00:11:54.600 align:center
งานชันสูตรเป็นส่วนสำคัญของงานฉัน

00:11:55.680 --> 00:12:00.160 align:center
งานชันสูตรก็คือเวลามีคนเสียชีวิต
โดยที่ไม่ทราบสาเหตุ

00:12:00.240 --> 00:12:03.840 align:center
เราก็จะเข้าไป ในนั้นจะมีศพ
เราก็จะหยิบมีดพีเอ็ม 40

00:12:05.840 --> 00:12:08.360 align:center
แล้วก็ผ่าชั้นไขมันเข้าไปถึงช่องท้อง

00:12:08.440 --> 00:12:09.960 align:center
แล้วก็เอาเครื่องในออกมา

00:12:10.040 --> 00:12:12.920 align:center
มือข้างหนึ่งถือลิ้น อีกข้างถือทวารหนัก

00:12:13.000 --> 00:12:14.800 align:center
ยาวเป็นเส้นเดียว เรียกว่าลากไส้

00:12:15.760 --> 00:12:18.480 align:center
แซนดี้ก็ต้องคว้านเครื่องในเหมือนกัน

00:12:18.560 --> 00:12:22.160 align:center
เขาทำได้เร็วมาก
เรากะพริบตาเขาก็ทำเสร็จแล้ว

00:12:22.240 --> 00:12:26.520 align:center
เขาเก่งมากเรื่องการใช้มีดกับการจัดการเนื้อ

00:12:28.800 --> 00:12:32.240 align:center
เรามีชุดทักษะที่เฉพาะทางมากๆ
แต่ทับซ้อนกันแบบแปลกๆ

00:12:41.440 --> 00:12:42.360 align:center
โอ๊ยตาย

00:12:42.440 --> 00:12:45.920 align:center
เขาบอกว่า "ผมไม่เคยเจอใคร
ที่คุยเรื่องความตายได้บ่อยๆ

00:12:46.000 --> 00:12:46.840 align:center
โดยที่เขายังโอเค"

00:12:46.920 --> 00:12:48.880 align:center
เริ่มต้นแต่ละวันยังไงกันบ้างคะ เพื่อนๆ

00:13:00.280 --> 00:13:02.880 align:center
แซนดี้มีฝาแฝดชื่อโรเบิร์ต

00:13:02.960 --> 00:13:06.840 align:center
เขากับโรเบิร์ตเกิดและโตที่ออคเอสเตท

00:13:06.920 --> 00:13:10.240 align:center
พวกเขาอยู่ด้วยกันตลอดเวลา
พูดต่อประโยคให้กัน

00:13:10.320 --> 00:13:12.440 align:center
พวกเขาสัมผัสได้ว่าอีกคนคิดอะไรอยู่

00:13:16.000 --> 00:13:19.600 align:center
เป็นคู่ที่โดดเด่น เป็นที่รู้จักในชุมชนรอบๆ ไร่

00:13:20.720 --> 00:13:24.600 align:center
(โรงแรมบริดจ์ออฟออร์กี)

00:13:26.040 --> 00:13:28.480 align:center
ผมรู้จักแซนดี้กับโรเบิร์ต

00:13:28.560 --> 00:13:30.920 align:center
พวกเขาเคยเป็นลูกค้าประจำ

00:13:31.000 --> 00:13:35.120 align:center
เวลามีแขกมาพักที่ไร่
แล้วพวกเขาพาออกมาล่าสัตว์

00:13:37.120 --> 00:13:42.160 align:center
แซนดี้เสียงดัง ดุดัน เหมือนเด็กหนุ่ม

00:13:43.120 --> 00:13:46.640 align:center
ถ้าไพนต์แรกหมดตั้งแต่ห้านาที

00:13:46.720 --> 00:13:49.440 align:center
เขาก็จะดื่มต่ออีกไพนต์
น่าจะห้านาทีหมดเหมือนกัน

00:13:51.200 --> 00:13:55.160 align:center
แซนดี้เป็นคนชอบแสดงออก
ใจดี ให้ความรัก อ่อนโยน

00:13:55.840 --> 00:13:57.960 align:center
บางครั้งก็ขี้อายนิดๆ แปลกๆ บ๊องๆ

00:13:58.040 --> 00:14:02.520 align:center
หลังจากนั้น พอดื่มต่อนั่นแหละ บึ้ม

00:14:02.600 --> 00:14:04.240 align:center
มันจะเหมือนหน้ากากปลอมตัว

00:14:04.320 --> 00:14:07.480 align:center
สีหน้ากับเสียงเขาจะเปลี่ยนไป
สายตาเขาจะเริ่มเหม่อลอย

00:14:07.560 --> 00:14:08.920 align:center
บรรยากาศเขาเปลี่ยนไป

00:14:09.000 --> 00:14:11.080 align:center
จากที่สว่างมากๆ กลายเป็นมืดมน

00:14:14.040 --> 00:14:16.280 align:center
หลังจากนั้นเขาก็จะโกรธทั้งโลก

00:14:16.360 --> 00:14:18.480 align:center
แล้วระบายความหงุดหงิดกับใครก็ตามที่อยู่ใกล้ตัว

00:14:21.200 --> 00:14:24.200 align:center
เขาจะเสียนิสัยไปเลย ว่างั้นก็ได้

00:14:25.840 --> 00:14:28.680 align:center
เขาจะเลื่อนเก้าอี้ออกห่าง โบกมือมาที่บาร์

00:14:32.680 --> 00:14:34.440 align:center
หลังดื่มวิสกี้ไปสักแปดถึงสิบแก้ว

00:14:35.280 --> 00:14:40.240 align:center
เขาก็จะยิ่งเสียงดังกว่าเดิม
แล้วสภาพเขาก็ดูจะไม่ไหวแล้ว

00:14:41.560 --> 00:14:43.080 align:center
- จะปฏิเสธเหรอ
- เปล่านะ

00:14:43.800 --> 00:14:44.920 align:center
โอเค

00:14:45.000 --> 00:14:47.440 align:center
ผมไม่เคยพูด… ผมไม่เคยปฏิเสธ แต่…

00:14:47.520 --> 00:14:48.920 align:center
คุณเพิ่งปฏิเสธไปสิบครั้ง

00:14:49.480 --> 00:14:50.520 align:center
ดูคุณสิ

00:14:56.400 --> 00:14:59.360 align:center
มีรูปสองหนุ่มในงานแต่งญาติ

00:15:00.400 --> 00:15:04.040 align:center
รูปนั้นน่าจะสักสามสี่ปีก่อนที่ฉันจะได้เจอแซนดี้

00:15:04.120 --> 00:15:06.520 align:center
พวกเขาใส่กระโปรงคิลต์ แต่งตัวดูดีมากๆ

00:15:06.600 --> 00:15:09.400 align:center
หล่อแบบเต็มสิบไม่หักทั้งคู่เลย ว่าไหมคะ

00:15:12.040 --> 00:15:15.440 align:center
แล้วมาดูสภาพตอนนี้
ฉันคิดเลย "บางอย่างเปลี่ยนไปแล้วจริงๆ"

00:15:15.520 --> 00:15:17.360 align:center
พวกเขาดูเหมือนคนไม่มีความสุข

00:15:19.960 --> 00:15:23.640 align:center
เขามีปัญหาอะไรหรือเปล่า
เพราะการดื่มเหล้าและเสพยา

00:15:23.720 --> 00:15:26.440 align:center
ใช่ มันอาจสนุกสำหรับปาร์ตี้
แต่ถ้ามันกลายเป็นสิ่งยึดเหนี่ยว

00:15:26.520 --> 00:15:27.840 align:center
เราก็ต้องถามตัวเองว่าทำไม

00:15:30.960 --> 00:15:33.080 align:center
ในปาร์ตี้ครั้งแรกๆ ที่โรงนา

00:15:35.080 --> 00:15:38.680 align:center
โรเบิร์ต ฝาแฝดของเขา
ก็เรียกฉันไปคุย โรเบิร์ตบอกว่า

00:15:38.760 --> 00:15:41.520 align:center
"แฝดผมน่ะ สมองเขาแปลกๆ เขาไม่สบาย"

00:15:46.360 --> 00:15:49.160 align:center
ฉันถูกความหลงครอบงำ

00:15:49.240 --> 00:15:51.720 align:center
จนไม่มองสัญญาณอันตราย

00:15:51.800 --> 00:15:54.000 align:center
ใจหนึ่งฉันก็คิดว่า
ตัวเองเพิ่งออกมาจากเรื่องเศร้า

00:15:54.080 --> 00:15:56.280 align:center
เราสองคนคงจะเยียวยากันได้

00:15:58.920 --> 00:16:01.320 align:center
ตอนเขาเป็น "แซนดี้แสนดี" จะว่างั้นก็ได้

00:16:01.400 --> 00:16:04.280 align:center
เราจะถูกห้อมล้อมไปด้วย
ความรักและความหลงใหล

00:16:06.680 --> 00:16:10.080 align:center
นั่นคือความรู้สึกเป็นที่ต้องการ
ที่ฉันไม่ได้เจอมานานมาก

00:16:10.160 --> 00:16:13.480 align:center
ฉันอดลุ่มหลงไปกับมันไม่ได้

00:16:16.080 --> 00:16:19.320 align:center
เราได้เจอกันช่วงต้นเดือนตุลาคม
พอถึงปลายเดือนพฤศจิกายน

00:16:19.400 --> 00:16:22.760 align:center
ลุงเขาเป็นเจ้าของไร่แห่งหนึ่ง

00:16:24.840 --> 00:16:27.080 align:center
ในไร่ส่วนตัว ลุงก็จะไปยิงสัตว์

00:16:28.360 --> 00:16:31.000 align:center
แซนดี้ก็บอกว่า "คุณต้องฝึกยิงปืนนะ"

00:16:31.080 --> 00:16:33.160 align:center
"ผมจะไปเตรียมแท่นยิงเป้าบิน"

00:16:35.520 --> 00:16:38.280 align:center
มันสนุกมากๆ

00:16:38.360 --> 00:16:39.440 align:center
ใช่เลย

00:16:43.120 --> 00:16:44.160 align:center
ไปสบายนะ

00:16:44.640 --> 00:16:47.520 align:center
ตอนไปล่าสัตว์ ลุงเขาบอกว่าจะซื้อแท่นยืนให้

00:16:47.600 --> 00:16:50.840 align:center
ซึ่งเป็นแท่นเอาไว้ใช้ยืนยิงสัตว์ด้วยกัน

00:16:50.920 --> 00:16:52.880 align:center
เป็นของขวัญงานหมั้นหรืองานแต่ง

00:16:53.640 --> 00:16:56.920 align:center
ฉันก็ถาม "เมื่อกี้ว่าไงนะคะ"

00:16:57.000 --> 00:17:01.200 align:center
แต่แซนดี้ก็ส่งสายตา ยิ้มให้ แล้วก็…

00:17:01.880 --> 00:17:02.920 align:center
ฉันก็…

00:17:05.600 --> 00:17:08.840 align:center
แซนดี้บอกตอนไปข้างนอก
"ผมไม่ได้ล้อเล่นนะ แคโรไลน์"

00:17:08.920 --> 00:17:11.480 align:center
"ผมจะภูมิใจมากถ้าคุณมาเป็นภรรยาผม"

00:17:12.080 --> 00:17:14.520 align:center
ฉันก็แบบ "หยุดเลย ถามจริง"

00:17:16.520 --> 00:17:18.960 align:center
"เดี๋ยวนะ เราจะแต่งงานเหรอ
คุณยังไม่ได้คุกเข่าขอเลย"

00:17:20.520 --> 00:17:21.880 align:center
"ฉันยังไม่ได้แหวนเลยด้วย"

00:17:21.960 --> 00:17:23.960 align:center
"ไม่มีแหวนจะแต่งงานกันได้ยังไง"

00:17:24.040 --> 00:17:25.720 align:center
เขาก็ตอบ "ใช่ เราต้องไปซื้อแหวน"

00:17:32.120 --> 00:17:35.600 align:center
เขาบอกว่าเขาฝันไว้เสมอ
ว่าจะสร้างท่าเรือที่ทะเลสาบลอคไลออน

00:17:35.680 --> 00:17:37.320 align:center
แล้วแต่งงานที่ท่าเรือนั้น

00:17:38.560 --> 00:17:42.240 align:center
ความคิดว่ามีคนอยากแต่งงานกับฉันจริงๆ…

00:17:42.320 --> 00:17:44.000 align:center
ใช่ค่ะ ฉันรู้ว่ามันฟังดูงี่เง่า

00:17:44.080 --> 00:17:46.200 align:center
ผู้หญิงเราต้องอิสระ เข้มแข็ง

00:17:47.000 --> 00:17:49.920 align:center
แต่ฉันเพ้อฝันมาตลอดว่าใครสักคนจะเลือกฉัน

00:17:50.520 --> 00:17:51.840 align:center
แล้วฉันก็ตื่นเต้นมากๆ

00:17:59.160 --> 00:18:01.600 align:center
ทำไมจะไม่ได้

00:18:03.960 --> 00:18:06.520 align:center
เราอยู่ห้องหน้าบ้าน แล้วแคโรไลน์ก็โทรมา

00:18:06.600 --> 00:18:08.960 align:center
เสียงเธอดี๊ด๊าจนแทบพูดไม่รู้เรื่อง

00:18:09.040 --> 00:18:13.800 align:center
ในใจฉันรู้เลยว่าลูกจะพูดอะไร

00:18:13.880 --> 00:18:15.320 align:center
ฉันรู้เลย แล้วฉันก็…

00:18:15.400 --> 00:18:19.280 align:center
ในหัวฉันคิดเลย "ไม่ ขอร้องล่ะ ไม่นะ"

00:18:19.360 --> 00:18:22.640 align:center
ฉันบอกว่า "แม่ ผู้ชายคนนี้บอกจริงๆ
ว่าเขาอาจจะอยากแต่งงาน"

00:18:22.720 --> 00:18:24.760 align:center
แม่ก็บอก "ลูกว่าไงนะ แม่…"

00:18:24.840 --> 00:18:26.760 align:center
"สตีเฟ่น เรายังไม่เคยเจอเขาเลย"

00:18:28.200 --> 00:18:29.800 align:center
"แม่ไม่ดีใจกับหนูเหรอ"

00:18:29.880 --> 00:18:34.320 align:center
ฉันก็ "ดีใจสิ เราดีใจมากๆ แต่มัน…"

00:18:34.400 --> 00:18:36.920 align:center
"ให้เวลามันหน่อย
อย่ารีบร้อนยกระดับความสัมพันธ์"

00:18:41.560 --> 00:18:45.200 align:center
เธอส่งข้อความมาบอกในแช็ตกลุ่ม

00:18:45.280 --> 00:18:46.320 align:center
(ทายซิใครเพิ่งหมั้น)

00:18:46.400 --> 00:18:49.520 align:center
แล้วเพื่อนทุกคนในกลุ่มนั้นก็เงียบไปหมด

00:18:49.600 --> 00:18:51.440 align:center
ไม่มีใครตอบเลย

00:18:53.120 --> 00:18:56.800 align:center
เห็นชัดเลยว่าทุกคนอึดอัดมากกับข่าวนี้
แล้วก็คิดว่าเธอทำพลาดครั้งใหญ่

00:18:56.880 --> 00:19:00.360 align:center
ผมว่าเพราะเพื่อนเงียบ แคโรไลน์เลยโทรหาผม

00:19:00.440 --> 00:19:01.680 align:center
โทรมาคุยเรื่องนี้

00:19:01.760 --> 00:19:03.760 align:center
มันฟังดูบ้าบอสุดๆ เลย

00:19:03.840 --> 00:19:06.000 align:center
ผมบอกไปว่า "นี่มันบ้าชัดๆ เลยนะ"

00:19:06.080 --> 00:19:08.560 align:center
ทุกอย่างมันดูเกินเลยไปไกลมาก

00:19:08.640 --> 00:19:11.840 align:center
เร็วเกินไปมาก หลังเพิ่งเลิกกับแฟนเก่า

00:19:11.920 --> 00:19:15.640 align:center
ฉันมีทัศนคติไม่สนโลกแบบ "รู้อะไรไหม พวกนาย

00:19:15.720 --> 00:19:18.480 align:center
ฉันเข้าใจที่เป็นห่วงนะ
แต่พวกนายได้ตอนจบสวยๆ ไปแล้ว"

00:19:18.560 --> 00:19:19.520 align:center
"ฉันก็อยากได้บ้าง"

00:19:19.600 --> 00:19:20.920 align:center
"กรณีเลวร้ายที่สุดคืออะไร"

00:19:24.240 --> 00:19:26.120 align:center
ใช่ มันเร็ว ใช่ มันบ้า

00:19:26.800 --> 00:19:27.840 align:center
แต่ในจังหวะนั้นน่ะ

00:19:28.920 --> 00:19:30.320 align:center
ความรู้สึกมันห้ามไม่ได้จริงๆ

00:19:30.400 --> 00:19:32.240 align:center
เธอบอกว่า "เขาประกาศลงเฟซบุ๊กเลย"

00:19:32.320 --> 00:19:36.080 align:center
ฉันก็ "อ๋อ โอเค"

00:19:36.160 --> 00:19:40.480 align:center
(หมั้นกับแคโรไลน์ มิวร์เฮด)

00:19:40.560 --> 00:19:43.240 align:center
ฉันดีใจที่ลูกสาวมีความสุข

00:19:44.280 --> 00:19:46.760 align:center
แต่ฉันไม่พอใจเรื่องที่…

00:19:48.320 --> 00:19:51.240 align:center
เขาประกาศว่าทั้งคู่หมั้นกัน ทั้งที่จริงๆ…

00:19:51.320 --> 00:19:53.040 align:center
เพิ่งจะคบกันได้ไม่กี่เดือน

00:19:53.120 --> 00:19:55.400 align:center
"สตีเฟ่น เราต้องได้เจอเขา จบนะ"

00:19:55.480 --> 00:19:57.760 align:center
"เขาต้องมาบ้าน เขาต้องมาวันคริสต์มาส"

00:19:57.840 --> 00:20:01.160 align:center
เราก็กังวลนั่นแหละ ฉันว่า

00:20:01.240 --> 00:20:02.080 align:center
ตกใจ

00:20:03.040 --> 00:20:06.600 align:center
แต่ฉันคงไม่ไปทำลายภาพฝันของลูกแน่ๆ

00:20:12.480 --> 00:20:15.320 align:center
เราขับรถกลับคืนนั้น ฉันก็คิดกับตัวเอง

00:20:15.400 --> 00:20:16.840 align:center
"ตอนนี้น่าจะเป็นเวลาที่ควรถาม

00:20:16.920 --> 00:20:19.920 align:center
ว่ามีอะไรที่ฉันต้องรู้
แล้วเขาไม่ได้บอกฉันหรือเปล่า"

00:20:20.000 --> 00:20:21.840 align:center
ฉันเลยบอกเขาว่า "ถ้าเราจะแต่งงานกัน

00:20:21.920 --> 00:20:23.720 align:center
คุณต้องเล่าทุกอย่างที่คุณภูมิใจ

00:20:24.280 --> 00:20:26.320 align:center
และทุกอย่างที่คุณไม่ได้ภูมิใจ"

00:20:26.400 --> 00:20:28.760 align:center
"เราต้องไว้ใจกัน ไม่มีการโกหก"

00:20:31.240 --> 00:20:34.400 align:center
แล้วเขาก็ตึงใส่ เริ่มหายใจแรง

00:20:35.160 --> 00:20:37.800 align:center
จากหายใจแรงก็เปลี่ยนเป็นสะอื้น

00:20:38.320 --> 00:20:42.280 align:center
ฉันก็ถาม "แซนดี้ ถ้าคุณมีลูกแล้ว ฉันควรรู้นะ"

00:20:42.360 --> 00:20:44.120 align:center
เขาบอกว่า "เปล่าๆ ไม่ได้มีลูก"

00:20:44.200 --> 00:20:46.200 align:center
ฉันก็ถามต่อ "โอเค เป็นหนี้เหรอ"

00:20:46.280 --> 00:20:47.640 align:center
เขาก็ "เปล่า ไม่ได้เป็นหนี้"

00:20:48.600 --> 00:20:49.640 align:center
แล้ว…

00:20:50.760 --> 00:20:53.800 align:center
เขามองฉันแล้วถามว่า "คุณรักผมไหม"

00:20:53.880 --> 00:20:56.520 align:center
ฉันก็ตอบ "ใช่ รักสิ"

00:20:58.040 --> 00:21:01.400 align:center
แล้วเขาก็ "งั้นผมมีเรื่องที่ต้องบอก"

00:21:02.520 --> 00:21:03.880 align:center
เขาบอกว่า "จอดรถ"

00:21:05.040 --> 00:21:06.320 align:center
ฉันก็เลยจอดรถ

00:21:07.000 --> 00:21:09.560 align:center
แล้วเขาก็โน้มตัวมาดึงกุญแจออกจากช่องสตาร์ต

00:21:10.560 --> 00:21:12.960 align:center
เอาใส่กระเป๋าตัวเอง
แล้วบอกว่า "ขอโทรศัพท์คุณด้วย"

00:21:15.280 --> 00:21:18.080 align:center
เขาเอาใส่ช่องเก็บของในรถ
แล้วบอกว่า "ลงมาจากรถ"

00:21:20.800 --> 00:21:22.280 align:center
ฉันตกใจนิดหน่อย

00:21:23.520 --> 00:21:27.120 align:center
เขาบอกว่า "ผมรวบรวมความกล้า
จะบอกคุณเรื่องนี้มาทั้งวันแล้ว"

00:21:27.800 --> 00:21:29.000 align:center
แล้วเขาก็บอกว่า

00:21:29.080 --> 00:21:32.200 align:center
"ผมไม่เคยรักและไว้ใจใคร
เท่ากับที่รักและไว้ใจคุณเลย"

00:21:33.920 --> 00:21:38.600 align:center
แล้วเขาก็บอกว่าเคยมีเรื่องเกิดขึ้นเมื่อไม่กี่ปีก่อน

00:21:39.400 --> 00:21:41.160 align:center
ฉันก็ถาม "เกิดอะไรขึ้นเมื่อไม่กี่ปีก่อน"

00:21:43.240 --> 00:21:48.120 align:center
(วันที่ 29 กันยายน ปี 2017)

00:21:50.080 --> 00:21:52.240 align:center
เขากับโรเบิร์ตจัดทริปล่าสัตว์

00:21:52.320 --> 00:21:54.760 align:center
ลูกค้าพักที่ผับบริดจ์ออฟออร์กี

00:21:54.840 --> 00:21:57.000 align:center
ซึ่งห่างจากไร่ประมาณ 2.4 กิโลเมตร

00:21:58.560 --> 00:22:01.120 align:center
ในคืนท้ายๆ กลุ่มก็มาฉลองกัน

00:22:01.200 --> 00:22:02.800 align:center
เพราะวันนั้นล่าสัตว์บนเนินเขาได้สำเร็จ

00:22:02.880 --> 00:22:06.040 align:center
โรเบิร์ตกับแซนดี้ก็ดื่มเหล้าในปาร์ตี้นั้นด้วย

00:22:09.080 --> 00:22:10.800 align:center
เขาเล่าว่าทั้งคู่ออกจากปาร์ตี้

00:22:12.200 --> 00:22:15.480 align:center
พวกเขาอยากไปหาเพื่อนที่โอบาน
แล้วพวกเขาก็ดื่มเกินกฎหมายกำหนด

00:22:23.360 --> 00:22:26.120 align:center
ระหว่างทางกลับ ตอนขับรถกลับไร่

00:22:34.920 --> 00:22:37.800 align:center
เขาบอกว่ามีรถบรรทุกคันใหญ่เปิดไฟสูงสวนมา

00:22:38.880 --> 00:22:39.920 align:center
จนเขามองไม่เห็น

00:22:42.760 --> 00:22:45.000 align:center
แล้วจังหวะนั้น เขาก็ชนจักรยาน

00:22:45.080 --> 00:22:47.640 align:center
ผู้ชายคนนั้นกระเด็นข้ามรถไปเลย

00:22:47.720 --> 00:22:49.440 align:center
พวกเขาก็เลยจอด

00:22:51.840 --> 00:22:55.760 align:center
ฉันก็ถาม "เขาเป็นอะไรไหม
เขารอดไหม หรือว่า…"

00:22:55.840 --> 00:22:59.480 align:center
เขาบอกว่า "เขาถูกรถเร็วชน
เขาไม่มีทางรอดอยู่แล้ว"

00:23:01.080 --> 00:23:03.520 align:center
แซนดี้บอกว่าพวกเขาเถียงกัน

00:23:03.600 --> 00:23:05.280 align:center
ว่าจะแจ้งตำรวจดีไหม

00:23:05.880 --> 00:23:08.800 align:center
ฉันก็ถาม "ได้เรียกรถพยาบาลไหม"
เขาก็บอก "เราจะทำอะไรได้"

00:23:08.880 --> 00:23:11.440 align:center
"ถ้าเราแจ้งตำรวจ ผมก็เสียทุกอย่าง"

00:23:11.520 --> 00:23:12.720 align:center
"เราจะติดคุก

00:23:12.800 --> 00:23:15.600 align:center
ชีวิตเราจะพังเพราะผู้ชาย
ที่ไม่ควรจะอยู่ตรงนั้นเลย"

00:23:15.680 --> 00:23:17.480 align:center
"ถนนนี้ขับกันเกิน 110 นะ"

00:23:19.520 --> 00:23:22.920 align:center
"ถ้าตำรวจรู้ว่าเราทำ
เราได้ติดคุกตลอดชีวิตแน่"

00:23:23.000 --> 00:23:25.400 align:center
"แล้วเราก็จะเสียทุกอย่างที่ทุ่มเทสร้างมา"

00:23:25.480 --> 00:23:27.520 align:center
"เราไม่ใช่คนเลว มันไม่ใช่ความผิดเรา"

00:23:27.600 --> 00:23:29.520 align:center
"มันเป็นแค่อุบัติเหตุ เป็นความผิดพลาด"

00:23:29.600 --> 00:23:32.240 align:center
"แคโรไลน์ ทุกคนทำพลาด
เกือบทุกคนก็ไม่โดนลงโทษ"

00:23:35.440 --> 00:23:37.920 align:center
"เราตกใจ แล้วเราก็ฝังเขาเลย"

00:23:43.200 --> 00:23:45.240 align:center
ฉันก็ถาม "หมายความว่าไง ฝังเลยเหรอ"

00:23:46.360 --> 00:23:49.600 align:center
เขาบอกว่า "เขาอยู่ในไร่นั่นแหละ
คุณวิ่งผ่านเขาทุกวัน"

00:23:50.840 --> 00:23:53.480 align:center
"เขาอยู่ใต้เท้าคุณตอนคุณยิงเป้าบิน"

00:24:06.960 --> 00:24:09.320 align:center
เขาบอกว่า "แคโรไลน์ มันเป็นอุบัติเหตุ"

00:24:09.400 --> 00:24:11.960 align:center
"เราไม่ได้ตั้งใจทำ ผมไม่ใช่คนเลว"

00:24:13.400 --> 00:24:15.240 align:center
ฉันเชื่อในสิ่งที่เขาพูด

00:24:16.400 --> 00:24:18.840 align:center
ตอนนั้นฉันตกใจมาก

00:24:18.920 --> 00:24:21.920 align:center
ฉันบอกเขาไปว่าฉันรักเขา เพราะเขาร้องไห้

00:24:22.000 --> 00:24:24.440 align:center
บอกว่าคนดีก็ทำผิดพลาดได้

00:24:25.880 --> 00:24:27.280 align:center
เขาดีใจขึ้นมาเลย

00:24:27.360 --> 00:24:30.040 align:center
เหมือนได้ยกภูเขาลูกใหญ่ออกจากอก

00:24:30.120 --> 00:24:32.680 align:center
แล้วเขาก็ปลอบฉัน จูบหัวฉัน

00:24:32.760 --> 00:24:36.600 align:center
บอกว่า "ผมดีใจจริงๆ ที่เรารับได้
ผมรักคุณมากนะ"

00:24:36.680 --> 00:24:38.080 align:center
ฉันก็ "ค่ะ ไม่ต้องกังวล"

00:24:38.800 --> 00:24:41.400 align:center
แล้วเราก็เดินจูงมือกันกลับไปขึ้นรถ

00:24:43.160 --> 00:24:44.440 align:center
เราขับกลับเงียบๆ

00:24:46.000 --> 00:24:48.760 align:center
ฉันเพิ่งบอกพ่อแม่ไป
ว่าผู้ชายคนนี้อยากแต่งงานกับฉัน

00:24:50.520 --> 00:24:51.880 align:center
ฉันเพิ่งบอกเพื่อนไป

00:24:53.240 --> 00:24:54.280 align:center
ฉันคิดแต่ว่า

00:24:55.160 --> 00:24:57.320 align:center
"ฉันรู้สึกอายมาก"

00:24:57.400 --> 00:25:00.800 align:center
ทุกอย่างที่ฉันหนีมา
ฉันมาเจอเลวร้ายกว่าเดิมสิบเท่า

00:25:04.520 --> 00:25:08.280 align:center
ตอนกลับมาถึงบ้าน
ฉันก็บอกว่าฉันง่วงมาก จะเข้านอนเลย

00:25:11.040 --> 00:25:12.000 align:center
พอเขาหลับไป

00:25:12.080 --> 00:25:14.040 align:center
ฉันก็หยิบโทรศัพท์มาเข้ากูเกิล

00:25:14.760 --> 00:25:16.360 align:center
(นักปั่นจักรยานหาย บริดจ์ออฟออร์กี)

00:25:16.440 --> 00:25:17.800 align:center
แล้วมันก็อยู่ในนั้น

00:25:18.600 --> 00:25:19.520 align:center
รูปผู้ตาย

00:25:20.080 --> 00:25:20.960 align:center
ชื่อ

00:25:21.520 --> 00:25:22.560 align:center
วันที่

00:25:23.160 --> 00:25:24.400 align:center
โรงแรมบริดจ์ออฟออร์กี

00:25:25.480 --> 00:25:26.480 align:center
จักรยานของเขา

00:25:26.560 --> 00:25:29.680 align:center
มีการเผยแพร่ภาพกล้องวงจรปิด
ของนักปั่นจักรยานที่สูญหาย

00:25:29.760 --> 00:25:33.040 align:center
หนึ่งปีหลังจากที่เขาหายตัวไป
พร้อมเรียกร้องหาเบาะแสครั้งใหม่

00:25:33.120 --> 00:25:36.680 align:center
อดีตผู้ป่วยที่หายจากมะเร็ง โทนี่ พาร์สันส์
ได้เดินทางข้ามฟากสกอตแลนด์

00:25:36.760 --> 00:25:39.360 align:center
ในการขี่จักรยานเพื่อการกุศล
ระยะทางกว่า 160 กิโลเมตร

00:25:39.440 --> 00:25:42.000 align:center
ที่นี่ เมื่อเดือนกันยายน ปี 2017

00:25:42.080 --> 00:25:45.200 align:center
อดีตทหารเรือนายนี้ผ่านเข้ามาในกล้องวงจรปิด

00:25:45.280 --> 00:25:47.360 align:center
ขณะท่องไปในถนนชนบท

00:25:51.160 --> 00:25:54.040 align:center
ผมกับเพื่อนร่วมงานเพิ่งปิดบาร์

00:25:54.120 --> 00:25:56.400 align:center
บาร์ล็อกแล้ว เรากำลังนับเงิน

00:25:56.480 --> 00:25:59.760 align:center
แล้วผมก็ได้ยินเสียงเคาะประตู

00:26:06.000 --> 00:26:08.640 align:center
ผมก็เลยไปเปิดประตู ผู้ชายคนนี้ยืนอยู่

00:26:10.200 --> 00:26:11.440 align:center
สภาพเขาดูย่ำแย่

00:26:11.520 --> 00:26:13.120 align:center
เขาเปียกโชกไปทั้งตัว

00:26:13.920 --> 00:26:16.320 align:center
เขาสวมผ้าคลุมไว้

00:26:17.240 --> 00:26:20.080 align:center
ผมบอกว่า "ขอโทษครับ บาร์ปิดแล้ว"

00:26:20.160 --> 00:26:23.600 align:center
เราก็เลยชงกาแฟให้เขา
รู้สึกผมจะให้บิสกิตเขาด้วย

00:26:26.320 --> 00:26:29.320 align:center
เขาบอกว่าเขาขี่จักรยาน
จากฟอร์ตวิลเลียมมาถึงสเตอร์ลิง

00:26:29.400 --> 00:26:30.720 align:center
เขาทำเพื่อการกุศล

00:26:30.800 --> 00:26:35.400 align:center
นี่ไม่ใช่ถนนที่จะประมาทได้
ไม่ว่าคุณจะขับรถอะไร

00:26:35.480 --> 00:26:38.520 align:center
แต่ถ้าขี่จักรยานกลางดึกขนาดนั้น

00:26:38.600 --> 00:26:40.960 align:center
ทัศนวิสัยก็คงแย่อยู่แล้ว

00:26:44.320 --> 00:26:45.520 align:center
ผมบอกเขาไปว่า

00:26:45.600 --> 00:26:49.400 align:center
"ให้ผมดูห้องพักคืนนี้ให้ไหมครับ"

00:26:49.480 --> 00:26:51.080 align:center
แต่เขามุ่งมั่นมากๆ

00:26:51.160 --> 00:26:54.840 align:center
"ไม่" เขาต้องไปให้ถึงปลายทางสุดท้าย

00:26:54.920 --> 00:26:57.240 align:center
แล้วเขาก็ออกไปข้างนอก แล้วก็จากไป

00:27:02.280 --> 00:27:06.440 align:center
เขาเดินทางขี่จักรยานการกุศล
แล้วหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย

00:27:09.160 --> 00:27:10.760 align:center
ฉันคิดเลย "ซวยแล้ว"

00:27:12.080 --> 00:27:14.680 align:center
"เขาเป็นพ่อคน เขาอายุเท่าพ่อฉันเลย"

00:27:16.160 --> 00:27:17.520 align:center
ครอบครัวก็ตามหาเขา

00:27:17.600 --> 00:27:19.440 align:center
ทุกคนออกมาขอเบาะแส

00:27:19.520 --> 00:27:21.160 align:center
ครอบครัวตามหาอย่างสิ้นหวัง

00:27:22.760 --> 00:27:27.040 align:center
ฉันก็เลยพยายามหลับตา หายใจเข้า

00:27:27.680 --> 00:27:29.360 align:center
แล้วเขาก็เอาแขนมากอดฉัน

00:27:30.120 --> 00:27:32.760 align:center
ฉันก็รังเกียจ แต่จะทำยังไง

00:27:33.920 --> 00:27:36.600 align:center
ตอนนี้ฉันคิดได้แล้วว่าฉันต้องแจ้งตำรวจเรื่องนี้

00:27:36.680 --> 00:27:39.120 align:center
แต่ฉันไม่รู้จะออกไปยังไง

00:27:42.360 --> 00:27:43.560 align:center
ฉันกลัวจนนอนไม่หลับ

00:27:45.160 --> 00:27:46.720 align:center
ฉันแค่พยายามตั้งสติ

00:27:49.120 --> 00:27:50.720 align:center
เช้าวันจันทร์ ช่วงเช้าตรู่

00:27:51.240 --> 00:27:53.280 align:center
แซนดี้นอนตื่นสาย

00:27:56.800 --> 00:27:59.920 align:center
ฉันออกจากบ้านหกโมงครึ่งเพื่อขับรถไปทำงาน

00:28:00.000 --> 00:28:04.360 align:center
ทุกอย่างจะถูกจัดการเมื่อถึงเวลาของมัน
แต่ตอนนี้ฉันต้องไปทำงานก่อน

00:28:04.440 --> 00:28:07.080 align:center
ฉันจะปล่อยให้ทุกอย่างพังทลายไม่ได้

00:28:10.800 --> 00:28:14.480 align:center
ฉันไปถึงที่ทำงาน ผู้จัดการก็ส่งเอกสารเคสมาให้

00:28:14.560 --> 00:28:17.480 align:center
เป็นผู้ชายนอนอยู่บนเตียง

00:28:17.560 --> 00:28:21.280 align:center
แล้วมันก็ดูคล้าย…

00:28:22.880 --> 00:28:26.720 align:center
ผู้ชายที่ฉันคิดภาพไว้ในหัวจนน่าขนลุก

00:28:28.680 --> 00:28:29.840 align:center
ฉันทำงานไม่ไหวจริงๆ

00:28:29.920 --> 00:28:32.800 align:center
ฉันลืมจดน้ำหนักอวัยวะ

00:28:33.560 --> 00:28:34.760 align:center
ฉันจำได้ว่าที่ปรึกษามาหา

00:28:34.840 --> 00:28:37.960 align:center
เธอบอกว่า "คุณไม่ได้ทำตรงนี้ ตรงนั้น
ไม่สมเป็นคุณเลย"

00:28:40.200 --> 00:28:43.160 align:center
ฉันจำได้ว่าออกไปยืนหน้าประตูห้องดับจิต

00:28:44.680 --> 00:28:45.600 align:center
(แซนดี้)

00:28:45.680 --> 00:28:47.040 align:center
โทรศัพท์ดัง แซนดี้โทรมา

00:28:48.800 --> 00:28:50.480 align:center
เขาบอกว่า "ผมตื่นเต้นจัง"

00:28:50.560 --> 00:28:54.840 align:center
"ผมคุยกับพิธีกรในโอบาน
ถามเรื่องจัดพิธีแต่งงานที่ทะเลสาบ"

00:28:58.320 --> 00:29:01.120 align:center
"ผมนัดเธอได้แล้ว เธอจะโทรหาคุณพรุ่งนี้"

00:29:01.760 --> 00:29:03.400 align:center
"ค่ะ โอเค"

00:29:04.400 --> 00:29:07.200 align:center
นึกออกไหม มันเหมือนไม่มีอะไร…

00:29:07.280 --> 00:29:09.320 align:center
ในหัวเขา เขาเดินหน้าเต็มที่

00:29:11.000 --> 00:29:12.800 align:center
วันนั้นคุณไม่ไปทำงานก็ได้นี่ครับ

00:29:12.880 --> 00:29:15.680 align:center
คุณขับรถไปสถานีตำรวจ ไปแจ้งเลยก็ได้

00:29:16.400 --> 00:29:18.000 align:center
ประเด็นคือคนอาจจะบอกว่า

00:29:18.080 --> 00:29:19.640 align:center
"ทำไมคุณไม่แจ้งตำรวจทันที"

00:29:20.880 --> 00:29:23.520 align:center
สมองฉันยังไม่อยู่ในจุดที่จะไปแจ้งตำรวจ

00:29:24.120 --> 00:29:27.920 align:center
สมองฉันยังไม่ค่อยจะยอมรับเรื่องที่ได้ฟัง

00:29:28.520 --> 00:29:30.720 align:center
ความรู้สึกแตกตื่นข้างในมันแรงมาก

00:29:30.800 --> 00:29:33.000 align:center
จนฉันจัดการไม่ได้ในตอนนั้น

00:29:35.200 --> 00:29:37.680 align:center
สมองฉันติดอยู่ตรงกลาง

00:29:38.360 --> 00:29:40.960 align:center
ไม่ยอมให้ความคิดทั้งสองฝั่งเข้ามา

00:29:41.040 --> 00:29:43.200 align:center
(ยินดีด้วย ดีใจด้วยจริงๆ
ตื่นเต้นแทนสุดๆ รอไม่ไหว…)

00:29:43.280 --> 00:29:44.600 align:center
ตลอดสัปดาห์นั้น

00:29:44.680 --> 00:29:47.560 align:center
ฉันได้ข้อความจากเพื่อนๆ ญาติๆ

00:29:47.640 --> 00:29:51.160 align:center
บอกว่า "แหมๆ แคโรไลน์จะแต่งงานแล้ว"

00:29:51.760 --> 00:29:52.680 align:center
(ใครจะไปคิด)

00:29:52.760 --> 00:29:54.240 align:center
ฉันตอบแค่ "ขอบคุณนะ"

00:29:54.840 --> 00:29:57.000 align:center
ถึงแม้ในใจจะคิดว่า
"เราจะออกจากจุดนี้ไปยังไง"

00:29:58.320 --> 00:30:01.280 align:center
แม่บอกว่า "ลูกต้องชวนแซนดี้มาวันคริสต์มาสนะ"

00:30:02.160 --> 00:30:04.400 align:center
"เราต้องได้เจอเขานะ แวะมาด้วย"

00:30:04.920 --> 00:30:06.280 align:center
ฉันจดไว้ในปฏิทินแล้ว

00:30:07.200 --> 00:30:11.240 align:center
พ่อแม่ฉันเสียใจและผิดหวังมาก

00:30:11.800 --> 00:30:14.120 align:center
กับการจบความสัมพันธ์ครั้งก่อน

00:30:14.200 --> 00:30:17.400 align:center
แล้วเราจะชวนคุยยังไงว่า

00:30:17.480 --> 00:30:20.200 align:center
"รู้อะไรไหม จริงๆ เขาเป็นฆาตกร"

00:30:20.760 --> 00:30:22.840 align:center
ฉันพลาดอีกแล้ว

00:30:25.280 --> 00:30:26.720 align:center
เราทำได้แค่ยื้อสิ่งที่เลี่ยงไม่ได้

00:30:26.800 --> 00:30:30.440 align:center
คิดว่า "ผ่านคริสต์มาสไปก่อนๆ
แล้วเราค่อยจัดการ"

00:30:33.560 --> 00:30:36.880 align:center
ถึงมันจะฟังดูแย่ ถึงมันจะฟังดูหน้าไม่อาย

00:30:36.960 --> 00:30:39.280 align:center
ฉันก็ไปรับแซนดี้ในคืนวันศุกร์นั้น

00:30:39.360 --> 00:30:40.920 align:center
แล้วเราก็ขับไปบ้านพ่อแม่ฉัน

00:30:41.880 --> 00:30:44.680 align:center
ไง บลู สวัสดีจ้ะ

00:30:44.760 --> 00:30:46.680 align:center
มานี่

00:30:46.760 --> 00:30:47.920 align:center
ไงจ๊ะ

00:30:48.000 --> 00:30:49.040 align:center
สวัสดี

00:30:50.760 --> 00:30:51.960 align:center
ไง เจ้าหนู

00:30:52.040 --> 00:30:54.440 align:center
จุดตั้งโชว์ที่เด่นที่สุดบนเตาผิง

00:30:54.520 --> 00:30:57.720 align:center
แม่อัดรูปฉันกับเขามาสองใบ
แล้วเอาไปใส่กรอบไว้

00:30:57.800 --> 00:30:58.880 align:center
คุณพระ

00:31:01.280 --> 00:31:02.320 align:center
เทียบขนาด

00:31:04.160 --> 00:31:06.600 align:center
แน่นอน เขาก็เห็นรูปบนเตาผิง

00:31:06.680 --> 00:31:07.840 align:center
แล้วเขาก็ภูมิใจมากๆ

00:31:08.960 --> 00:31:13.520 align:center
ฉันเอารูปพวกเขาไปใส่กรอบ

00:31:13.600 --> 00:31:15.760 align:center
นั่นเป็นวิธีของฉันที่จะบอกว่า…

00:31:15.840 --> 00:31:17.400 align:center
วิธีของเราที่จะบอกว่า

00:31:17.480 --> 00:31:19.320 align:center
"เรายอมรับว่าพวกลูกเป็นคู่รักกัน"

00:31:19.400 --> 00:31:20.840 align:center
"บ้านเรายินดีต้อนรับพวกลูกนะ"

00:31:21.520 --> 00:31:23.000 align:center
เพื่อให้พวกเขา…

00:31:23.680 --> 00:31:25.280 align:center
เห็นว่านี่เป็นการแสดงความรัก

00:31:26.840 --> 00:31:28.160 align:center
ให้ช่วยไหม แม่

00:31:28.800 --> 00:31:31.400 align:center
เราจัดมื้อใหญ่ในครอบครัว และแน่นอน

00:31:31.480 --> 00:31:34.400 align:center
นั่นเป็นครั้งแรกในรอบนานมาก
ที่เราได้ร่วมโต๊ะกันพร้อมหน้า

00:31:34.480 --> 00:31:35.640 align:center
บ้านเลยรู้สึกครบคน

00:31:35.720 --> 00:31:37.120 align:center
ขอถ่ายรูปได้ไหม

00:31:37.200 --> 00:31:39.440 align:center
เจ้าหมาก็โผล่หน้าไปตรงตักแซนดี้

00:31:39.520 --> 00:31:40.880 align:center
ไปขอของกิน

00:31:41.760 --> 00:31:44.680 align:center
มันนั่งฟันยื่นอยู่เนี่ย

00:31:44.760 --> 00:31:46.120 align:center
ทุกคนหัวเราะกัน

00:31:46.200 --> 00:31:51.440 align:center
เรื่องที่แย่ที่สุด
คือเขาเข้ากับครอบครัวฉันได้ง่ายมากๆ

00:31:51.520 --> 00:31:53.560 align:center
เขาฉลาด เขาสะอาด

00:31:54.160 --> 00:31:55.600 align:center
เขามีระเบียบ

00:31:56.200 --> 00:31:58.400 align:center
แล้วเขาก็สุภาพ

00:32:00.440 --> 00:32:02.120 align:center
เรานั่งอยู่ตรงนี้ เขาบอกว่า

00:32:02.200 --> 00:32:06.720 align:center
"คุณรังเกียจไหม
ที่ผมไม่ได้การศึกษาสูงเหมือนแคโรไลน์"

00:32:06.800 --> 00:32:09.400 align:center
ฉันตอบไปว่า "เรื่องนั้นไม่ได้มีผลอะไรเลย"

00:32:09.480 --> 00:32:13.600 align:center
"เรื่องเดียวที่ฉันสนใจคือเธอมีใจให้ลูกสาวเรา

00:32:13.680 --> 00:32:15.280 align:center
เธอจะดูแลลูกฉัน

00:32:16.040 --> 00:32:17.800 align:center
และเธอก็เป็นคนดี"

00:32:18.480 --> 00:32:21.760 align:center
เขาตอบว่า "ผมห่วงใยเธอ ผมจะดูแลเธอ"

00:32:21.840 --> 00:32:23.120 align:center
"แล้วผมก็เป็นคนดี"

00:32:24.880 --> 00:32:27.240 align:center
แม่ฉันดีใจมากๆ

00:32:27.320 --> 00:32:30.160 align:center
ที่ฉันเจอคนที่ทำให้ฉันมีความสุขได้

00:32:30.240 --> 00:32:33.120 align:center
แล้วทุกคนก็อยู่ในภาพมายาที่แสนสุข

00:32:33.720 --> 00:32:38.640 align:center
มันรู้สึกเหมือนเห็นแก่ตัวเลย
ถ้าฉันทำลายภาพมายานั้น ยิ่งช่วงคริสต์มาสด้วย

00:32:39.240 --> 00:32:43.440 align:center
ถ้าทำสิ่งที่ถูกต้อง
ฉันรู้ว่าฉันจะต้องส่งผู้ชายที่ฉันรักให้ตำรวจ

00:32:43.520 --> 00:32:44.680 align:center
แล้วมันก็มีความคิดว่า

00:32:45.280 --> 00:32:50.440 align:center
"ฉันปล่อยให้เขามีความสุขต่อไป
อีกสักนิดดีไหมนะ"

00:32:54.680 --> 00:32:57.760 align:center
บางครั้งเราก็ห้ามใจไม่ให้รักใครไม่ได้

00:33:00.160 --> 00:33:02.520 align:center
ฉันรู้ว่ามันฟังดูบิดเบี้ยวและผิดแปลก

00:33:02.600 --> 00:33:05.640 align:center
แต่ในบางแง่ เขาไว้ใจเราทุกอย่าง

00:33:06.920 --> 00:33:09.880 align:center
เพราะฉันเคยถูกโกหกมาก่อน แล้วก็เจ็บมากๆ

00:33:10.560 --> 00:33:14.640 align:center
มันเป็นความรู้สึกแปลกๆ ที่มีคนไว้ใจฉันมากพอ

00:33:14.720 --> 00:33:16.040 align:center
ที่จะบอกความลับสำคัญขนาดนั้น

00:33:17.680 --> 00:33:18.760 align:center
มันรู้สึกพิเศษ

00:33:18.840 --> 00:33:21.200 align:center
ถึงฉันจะรู้ดีว่ามันผิดร้ายแรงมากๆ

00:33:30.480 --> 00:33:34.040 align:center
แต่แล้ว เขาก็ขอให้ฉันทำบางอย่าง
ที่ทำให้ฉันช็อกถึงขั้วหัวใจ

00:33:36.520 --> 00:33:40.040 align:center
เขาเริ่มเล่าว่าออคเอสเตทมีเจ้าของใหม่

00:33:40.120 --> 00:33:41.520 align:center
เป็นมหาเศรษฐีฮ่องกง

00:33:41.600 --> 00:33:46.080 align:center
ที่เพิ่งได้อนุมัติแผนก่อสร้างจากสภาท้องถิ่น

00:33:48.560 --> 00:33:50.920 align:center
แซนดี้บอกว่าข้างจุดที่ฝังศพชายคนนั้น

00:33:51.000 --> 00:33:53.200 align:center
เขาจะรื้อบริเวณนั้นทำที่อยู่อาศัย

00:33:54.440 --> 00:33:56.680 align:center
"ผมต้องเอาผู้ชายคนนั้นขึ้นมา

00:33:56.760 --> 00:33:58.680 align:center
ก่อนที่คนอื่นจะมาเจอเข้า"

00:33:59.480 --> 00:34:02.120 align:center
"แล้วผมก็ต้องการให้คุณช่วย"

00:34:02.960 --> 00:34:06.200 align:center
"แล้วถ้าเราจัดการปัญหานี้ได้
เราก็จะได้ใช้ชีวิตด้วยกัน"

00:34:07.600 --> 00:34:10.800 align:center
เขาถามว่าการเผาศพคนใช้เวลานานแค่ไหน

00:34:10.880 --> 00:34:13.120 align:center
ฉันก็ตอบ "มันก็แล้วแต่สภาพความเน่าเปื่อย"

00:34:13.760 --> 00:34:16.960 align:center
เขาบอกว่า "ผมราดน้ำยาฟอกผ้าขาว
ใส่ผู้ชายคนนั้นไปเป็นตัน"

00:34:17.040 --> 00:34:18.240 align:center
มันเลวร้ายมาก

00:34:20.000 --> 00:34:21.440 align:center
มันเลวร้ายเข้าขั้นน่ารังเกียจ

00:34:25.920 --> 00:34:27.440 align:center
ตอนนั้นฉันก็คิดได้

00:34:27.520 --> 00:34:30.040 align:center
"ฉันต้องรีบไปแจ้งตำรวจโดยเร็วที่สุด"

00:34:30.120 --> 00:34:32.160 align:center
"แต่เพื่อให้เขายังไม่แตกตื่น

00:34:32.240 --> 00:34:34.240 align:center
ฉันต้องเข้าโหมดทำงานก่อน"

00:34:35.400 --> 00:34:36.440 align:center
แล้วฉันก็ตอบ "ก็นะ

00:34:37.440 --> 00:34:39.160 align:center
จริงๆ การเผาศพมันยากมาก"

00:34:39.240 --> 00:34:42.440 align:center
"คุณต้องใช้เตาเผาศพที่ร้อน 1,000 องศา"

00:34:42.520 --> 00:34:46.040 align:center
"ไม่งั้นอาจต้องใช้เวลาหลายวัน
เพราะไขมันในช่องท้อง"

00:34:46.120 --> 00:34:50.600 align:center
แล้วเราก็คิดกับตัวเอง
"นี่ฉันถูกหลอกใช้ความรู้ความสามารถหรือเปล่า"

00:34:50.680 --> 00:34:52.520 align:center
ฉันลง "พยาธิแพทย์" ไว้ในโปรไฟล์ทินเดอร์

00:34:53.280 --> 00:34:55.640 align:center
เขาเจาะจงเลือกฉันเพราะว่า

00:34:55.720 --> 00:34:57.280 align:center
(แมตช์
คุณกับแซนดี้กดไลก์ให้กัน)

00:34:57.360 --> 00:34:59.240 align:center
เขาอยากมีคนช่วยเรื่องนี้หรือเปล่า

00:35:01.480 --> 00:35:02.840 align:center
มีโอกาสแค่ไหนที่…

00:35:03.720 --> 00:35:04.880 align:center
เราจะได้เจอใครสักคน

00:35:05.640 --> 00:35:09.360 align:center
ที่เคยฆ่าคน แล้วต้องการให้ช่วยจัดการศพ

00:35:09.440 --> 00:35:11.200 align:center
บทสนทนาทุกอย่าง

00:35:11.280 --> 00:35:13.880 align:center
อยู่ดีๆ ภาพทุกอย่างก็ฉายกลับมาในหัว

00:35:14.760 --> 00:35:16.800 align:center
"ผมพูดเรื่องความตายกับคุณได้ แคโรไลน์"

00:35:16.880 --> 00:35:19.600 align:center
และ "งานของเราก็ไม่ได้ต่างกันขนาดนั้น"

00:35:21.000 --> 00:35:22.640 align:center
เขาเคยชอบฉันที่ตัวฉันจริงๆ ไหม

00:35:22.720 --> 00:35:26.440 align:center
หรือเขาแค่ทำทุกอย่างที่ทำได้
เพื่อให้ฉันอยู่ในจุดที่

00:35:26.520 --> 00:35:29.440 align:center
เขารู้ว่าเขาจะควบคุมฉันได้
และมีอิทธิพลเหนือฉันได้

00:35:34.600 --> 00:35:37.320 align:center
ฉันแค่อยากให้ชายคนนั้นออกไปจากบ้านพ่อแม่

00:35:37.400 --> 00:35:40.560 align:center
ฉันอยากขับรถออกถนน
พาเขากลับไปไร่ ไปส่งเขา

00:35:40.640 --> 00:35:41.880 align:center
แล้วขับออกมา แล้วพักหายใจ

00:35:48.240 --> 00:35:50.960 align:center
ฉันขับออกมาจากไร่

00:35:51.040 --> 00:35:52.880 align:center
แล้วก็เกิดอาการแพนิกเลย

00:35:56.120 --> 00:35:58.680 align:center
ถ้าฉันจะแจ้งตำรวจ มันก็ต้องตอนนี้เท่านั้น

00:35:58.760 --> 00:36:02.320 align:center
แต่ลึกๆ แล้วฉันก็รู้ว่าทันทีที่ไปแจ้งตำรวจ

00:36:03.040 --> 00:36:06.040 align:center
และทำสิ่งที่ฉันต้องทำ

00:36:06.120 --> 00:36:07.920 align:center
ทั้งชีวิตของเขาจะไม่มีวันเหมือนเดิม

00:36:11.680 --> 00:36:12.840 align:center
โทรศัพท์ดังขึ้น

00:36:13.600 --> 00:36:15.520 align:center
"แม่ นี่แคโรไลน์นะ"

00:36:15.600 --> 00:36:17.760 align:center
อาการเธอแตกตื่น

00:36:17.840 --> 00:36:19.520 align:center
"แม่ตื่นหรือยัง ตื่นแล้วใช่ไหม"

00:36:22.000 --> 00:36:23.160 align:center
พอเธอมาถึงบ้าน

00:36:23.240 --> 00:36:26.400 align:center
เธอก็ล้มลงในอ้อมแขนฉันเลย

00:36:26.480 --> 00:36:30.320 align:center
แล้วบอกว่า "เขาฆ่าคน"

00:36:30.400 --> 00:36:32.000 align:center
ฉันจำไม่ได้เลยด้วยซ้ำ

00:36:32.680 --> 00:36:35.040 align:center
แต่แม่บอกว่าฉันนอนร้องอยู่บนพื้น

00:36:36.000 --> 00:36:37.440 align:center
ขดตัวเหมือนเด็กในท้อง

00:36:37.520 --> 00:36:39.440 align:center
มันรู้สึกเหมือนสิ่งที่เห็นในทีวี

00:36:39.520 --> 00:36:42.680 align:center
รู้สึกเหมือนข่าวที่เราได้อ่าน

00:36:42.760 --> 00:36:44.880 align:center
ไม่ใช่สิ่งที่เราเจอจริงๆ

00:36:44.960 --> 00:36:47.760 align:center
เธอบอกว่า "หนูต้องทำสิ่งที่ถูกต้อง"

00:36:47.840 --> 00:36:49.400 align:center
"หนูจะแจ้งตำรวจ"

00:36:49.480 --> 00:36:52.360 align:center
ฉันก็บอก "ใช่ แน่นอน ลูกต้องแจ้งตำรวจ"

00:36:52.440 --> 00:36:54.480 align:center
ฉันรู้อยู่แล้วว่ามันเป็นสิ่งที่ถูกต้อง

00:36:54.560 --> 00:36:58.280 align:center
แต่มันก็ไม่ได้ง่ายขึ้นเลยที่ต้องทำร้ายใครสักคน

00:36:58.360 --> 00:37:01.960 align:center
ที่ถึงเขาจะทำเรื่องเลวร้าย เราก็ยังแคร์เขา

00:37:04.520 --> 00:37:06.880 align:center
(999
หมายเลขฉุกเฉิน - โทรออก)

00:37:12.440 --> 00:37:15.640 align:center
อรุณสวัสดิ์ครับ ตำรวจสกอตแลนด์พูด
มีอะไรให้ช่วยไหมครับ

00:37:15.720 --> 00:37:18.440 align:center
ฉันอยากแจ้งเบาะแสอาชญากรรม

00:37:18.520 --> 00:37:20.560 align:center
ที่เกิดขึ้นเมื่อสามปีก่อน ที่บริดจ์ออฟออร์กีค่ะ

00:37:21.760 --> 00:37:22.800 align:center
ชนแล้วหนี

00:37:23.320 --> 00:37:25.840 align:center
อำพรางศพ และให้ปากคำเท็จกับตำรวจ

00:37:28.080 --> 00:37:29.880 align:center
ชื่อผู้ตายคือโทนี่ พาร์สันส์

00:37:31.920 --> 00:37:34.720 align:center
แฟนที่เพิ่งคบกันเล่าให้ฉันฟัง

00:37:35.440 --> 00:37:38.120 align:center
ฉันทนไม่ได้

00:37:38.200 --> 00:37:40.240 align:center
ฉันทนอยู่กับมันไม่ได้ ฉันต้องแจ้งความ

00:37:41.440 --> 00:37:42.600 align:center
เขาชื่ออะไรครับ

00:37:46.240 --> 00:37:47.800 align:center
อเล็กซานเดอร์ แมคเคลลาร์

00:37:49.520 --> 00:37:50.560 align:center
ตำรวจบอก "ครับ"

00:37:51.640 --> 00:37:52.720 align:center
"ถือสายรอก่อนนะครับ"

00:37:54.120 --> 00:37:55.240 align:center
แล้วพ่อฉันก็บอกว่า

00:37:55.320 --> 00:37:57.240 align:center
"ถ้าลูกเราโดนจับด้วยล่ะ

00:37:57.320 --> 00:37:59.480 align:center
ข้อหาช่วยเหลือ ยุยง
และสมรู้ร่วมคิดฆาตกรรม"

00:37:59.560 --> 00:38:01.560 align:center
"ลูกน่าจะรีบแจ้งตำรวจทันที"

00:38:01.640 --> 00:38:02.920 align:center
ฉันก็ "หนูไม่รู้จะทำยังไง"

00:38:04.480 --> 00:38:07.880 align:center
แล้วโอเปอเรเตอร์ก็บอกว่า
"ฟังนะ เราจะส่งสายสืบไปสองนาย"

00:38:10.000 --> 00:38:12.000 align:center
รถตำรวจที่ไม่ติดตราเข้ามาจอด

00:38:12.080 --> 00:38:16.800 align:center
เจ้าหน้าที่สองนายใส่สูท
พวกเขาเดินเข้ามา มารยาทดีมาก

00:38:18.520 --> 00:38:20.200 align:center
พวกเขามานั่งที่โต๊ะในครัว

00:38:20.280 --> 00:38:22.680 align:center
แล้วตอนนั้นฉันก็เริ่มให้ปากคำครั้งแรก

00:38:22.760 --> 00:38:25.800 align:center
เราน่าจะคุยกับตำรวจประมาณสองสามชั่วโมง

00:38:28.080 --> 00:38:31.080 align:center
แล้วตำรวจก็เริ่มถามว่าชายคนนั้นถูกฝังอยู่ที่ไหน

00:38:31.160 --> 00:38:32.680 align:center
ให้ฉันระบุบนแผนที่ได้ไหม

00:38:32.760 --> 00:38:34.840 align:center
ฉันพาไปที่จุดนั้นเลยได้ไหม

00:38:35.440 --> 00:38:36.480 align:center
ไป

00:38:37.800 --> 00:38:41.880 align:center
แซนดี้บอกว่าชายคนนั้น
แทบจะอยู่ใต้เท้าเราตรงแท่นยิงเป้าบิน

00:38:43.760 --> 00:38:45.760 align:center
ตำรวจก็ถามว่า "ใกล้แท่นยิงเป้าบินแค่ไหน"

00:38:46.760 --> 00:38:47.800 align:center
ฉันก็คิด

00:38:48.640 --> 00:38:52.200 align:center
ฉันไม่รู้ว่าสองเมตร ห้าเมตร
50 เมตร หรือ 20 เมตร

00:38:54.200 --> 00:38:55.480 align:center
แล้วฉันก็เริ่มคิดได้

00:38:55.560 --> 00:38:58.080 align:center
ว่าฉันไม่ได้รู้แน่ชัดว่าเขาถูกฝังไว้ตรงไหน

00:39:00.440 --> 00:39:03.600 align:center
"ฟังนะ คอยคุยกับเขาไว้ อย่าให้เขาไหวตัวทัน"

00:39:04.400 --> 00:39:07.800 align:center
"บอกว่าคุณอยู่ที่บ้านพ่อแม่
อีกสองสามวันจะไปเจอเขา"

00:39:07.880 --> 00:39:10.600 align:center
"พรุ่งนี้เราจะกลับมาพร้อมแผน
ว่าเราจะจัดการยังไง"

00:39:16.120 --> 00:39:20.280 align:center
ฉันนอนอยู่บนเตียง แล้วสมองก็ตื่นตัวสุดๆ

00:39:20.360 --> 00:39:21.720 align:center
กับความคิดว่า "ฉันทำอะไรลงไป"

00:39:22.840 --> 00:39:23.880 align:center
"ฉันทำบ้าอะไรลงไป"

00:39:24.760 --> 00:39:26.080 align:center
"พระเจ้า ฉันทำอะไรลงไป"

00:39:26.760 --> 00:39:27.600 align:center
"บัดซบ"

00:39:28.120 --> 00:39:29.680 align:center
"พระเจ้าช่วย ฉันทำอะไรลงไป"

00:39:30.520 --> 00:39:32.800 align:center
"ฉันไม่รู้แน่ชัดด้วยซ้ำว่าชายคนนั้นอยู่ตรงไหน"

00:39:36.960 --> 00:39:39.880 align:center
ฉันต้องทำให้เต็มที่เพื่อให้แน่ใจว่า

00:39:39.960 --> 00:39:42.200 align:center
ระบุพิกัดชายคนนั้นได้

00:39:43.240 --> 00:39:45.320 align:center
ตำรวจจะได้หาเขาเจอ

00:39:45.400 --> 00:39:47.200 align:center
แล้วฉันก็อยากเจอแซนดี้

00:39:48.240 --> 00:39:51.720 align:center
ใจหนึ่งฉันก็อยากบอกลาเขาในแบบของตัวเอง

00:39:55.360 --> 00:39:58.360 align:center
ฉันออกไปตั้งแต่เช้าตรู่ ฉันแอบออกจากบ้านพ่อแม่

00:39:58.440 --> 00:40:00.400 align:center
ฉันขึ้นรถไปโดยไม่ได้บอกใคร

00:40:00.480 --> 00:40:02.520 align:center
ฉันรู้ว่าไม่ควร แต่ฉันขับไปที่ออคเอสเตท

00:40:09.120 --> 00:40:11.840 align:center
ฉันจำได้ว่าเลี้ยวเข้าไปที่ไร่ แล้วก็จอดรถ

00:40:11.920 --> 00:40:15.560 align:center
แล้วแซนดี้ก็บอกว่า "ไปเดินเล่นกัน คุยกัน"6

00:40:16.160 --> 00:40:18.400 align:center
ฉันก็ "เราไปยิงเป้าบินกันดีไหม"

00:40:23.000 --> 00:40:24.520 align:center
แล้วเขาก็หยิบปืนลูกซองออกมา

00:40:25.880 --> 00:40:26.920 align:center
เตรียมกระสุนพร้อม

00:40:28.360 --> 00:40:30.120 align:center
ตามปกติแล้ว ถ้าเราขึ้นเนินเขา

00:40:30.200 --> 00:40:32.040 align:center
เราก็เอาเครื่องดื่มชูกำลังติดกระเป๋าไปด้วย

00:40:35.560 --> 00:40:37.320 align:center
แล้วเราก็เดินไปที่รถ

00:40:48.200 --> 00:40:49.480 align:center
ถึงจะอยู่ในสถานการณ์นั้น

00:40:49.560 --> 00:40:52.600 align:center
เราก็ต้องทำทุกอย่างที่ทำได้

00:40:52.680 --> 00:40:56.320 align:center
เพื่อทำตัวให้ปกติที่สุด เพราะไม่งั้น ฉันซวยแน่

00:40:56.400 --> 00:40:57.760 align:center
ฉันได้ซวยสุดๆ แน่

00:41:08.560 --> 00:41:09.600 align:center
ถึงแล้ว

00:41:15.800 --> 00:41:17.200 align:center
ฉันดูนาฬิกา แล้วคิดว่า

00:41:17.280 --> 00:41:20.080 align:center
"พ่อแม่น่าจะรู้แล้วว่าฉันไม่อยู่บ้าน
ฉันมีเวลาไม่มากแล้ว"

00:41:24.560 --> 00:41:27.600 align:center
ฉันคิดเลย "ถ้ารถตำรวจมา แล้วเขาถือปืน

00:41:27.680 --> 00:41:28.760 align:center
เขาจะยิงฉันไหม"

00:41:33.240 --> 00:41:36.440 align:center
ฉันใส่แอปเปิลวอตช์ไว้
รู้สึกมันจะบอกว่าหัวใจฉันเต้น 190

00:41:36.520 --> 00:41:38.680 align:center
ได้ยินเสียงหัวใจเต้นถึงในหูเลย

00:41:41.920 --> 00:41:44.400 align:center
ฉันบอกว่า "แซนดี้ ถ้าคุณอยากให้ฉันช่วยเรื่องนี้

00:41:44.480 --> 00:41:47.080 align:center
คุณต้องพาไปดูชัดๆ ว่าคุณฝังชายคนนี้ไว้ที่ไหน"

00:41:48.760 --> 00:41:50.880 align:center
หลังจากนั้น พร้อมปืนในมือ

00:41:50.960 --> 00:41:52.400 align:center
เราก็เดินไปตามทาง

00:41:54.160 --> 00:41:56.560 align:center
เขาเคาะพื้นแล้วบอกว่า "ตรงนี้"

00:42:02.080 --> 00:42:02.960 align:center
ฉันก็ "โอเค"

00:42:03.040 --> 00:42:05.840 align:center
เราหันเดินกลับ แล้วฉันก็มองหา

00:42:05.920 --> 00:42:07.240 align:center
ฉันคิด "ให้ตายสิ"

00:42:08.240 --> 00:42:09.080 align:center
แบบ…

00:42:09.600 --> 00:42:12.040 align:center
ฉันไม่ได้นับก้าวเลย

00:42:13.240 --> 00:42:16.240 align:center
มันไม่มีจุดเด่นอะไรเลย ไม่มีต้นไม้หรือก้อนหิน

00:42:16.880 --> 00:42:20.800 align:center
ไม่มีจุดไหนเลยที่จะเป็นจุดสังเกต
หรือจำได้เลยว่าจุดนี้อยู่ตรงไหน

00:42:22.520 --> 00:42:25.080 align:center
โชคดีที่ฉันดื่มเรดบูลหมดแล้ว

00:42:25.680 --> 00:42:27.560 align:center
ฉันโยนทิ้งข้ามไหล่ไป

00:42:27.640 --> 00:42:31.560 align:center
เขาอาจจะเห็นจากหางตา
ว่าฉันทำท่าโยนกระป๋องเรดบูลทิ้ง

00:42:31.640 --> 00:42:35.240 align:center
ฉันเลยพูดไปตามสัญชาตญาณ
"ขอโทษค่ะ ฉันก็ไม่รู้ว่าโยนทิ้งทำไม"

00:42:35.320 --> 00:42:36.760 align:center
เขาบอกว่า "ก็ไปเก็บมาสิ"

00:42:38.440 --> 00:42:41.160 align:center
ฉันก็ "นั่นสิ ขอโทษ
ฉันจะไปเก็บ ฉันย้อนไปเอง"

00:42:42.760 --> 00:42:44.920 align:center
นั่นคือจังหวะ "ตอนนี้เท่านั้น"

00:42:46.640 --> 00:42:48.800 align:center
ฉันย่ำมันลงกับพื้น

00:42:48.880 --> 00:42:52.960 align:center
แล้วก็รีบเดินเร็วก้าวยาวๆ กลับไปหาเขา

00:42:56.920 --> 00:43:00.280 align:center
ฉันคิดเลย
"เขาไม่เห็นแน่ๆ ใช่ไหม ไม่เห็นหรอก"

00:43:07.680 --> 00:43:10.680 align:center
พอฉันขึ้นรถขับออกไป

00:43:10.760 --> 00:43:11.880 align:center
โทรศัพท์ก็ดังขึ้น

00:43:12.520 --> 00:43:15.040 align:center
ซ่อนหมายเลข
เหมือนตอนตำรวจสกอตแลนด์โทรมา

00:43:15.800 --> 00:43:17.240 align:center
แล้วฉันก็รับสาย

00:43:17.320 --> 00:43:19.760 align:center
เป็นเสียงผู้หญิง เธอถามว่า "คุณอยู่ไหน"

00:43:20.960 --> 00:43:24.120 align:center
ฉันก็ตอบ "ฉันจอดรถอยู่นอกไร่
ฉันวางกระป๋องเรดบูลบอกพิกัดหลุมศพไว้"

00:43:25.320 --> 00:43:28.680 align:center
ฉันเปิดกูเกิลแมป ชี้จุดที่ชายคนนั้นถูกฝัง

00:43:29.880 --> 00:43:32.800 align:center
ตำรวจก็ถามแบบ "เขาจะยิงตำรวจไหม"

00:43:34.240 --> 00:43:37.200 align:center
ฉันไม่รู้ แต่เราก็คิดกับตัวเอง

00:43:37.280 --> 00:43:40.800 align:center
"ถ้าเขามี…" มันเป็นวินาที "ช่างหัวมัน"

00:43:40.880 --> 00:43:44.040 align:center
"ถึงฉันจะหวังว่าเขาจะไม่ยิง
แต่มันก็อาจเป็นไปได้"

00:43:44.840 --> 00:43:45.920 align:center
แล้วฉันก็กลับบ้าน

00:43:47.120 --> 00:43:49.920 align:center
ชัดเลยว่าแม่ฉันกลัวมาก

00:43:50.000 --> 00:43:52.040 align:center
เพราะแม่บอกว่า "เขารู้ว่าบ้านเราอยู่ไหน"

00:43:55.480 --> 00:43:57.840 align:center
ทั้งบ้านเป็นบ้าไปด้วยความเครียด

00:43:59.480 --> 00:44:03.600 align:center
เราไม่เคยรู้สึกมีอันตราย
หรือเสี่ยงภัยขนาดนี้มาก่อนในชีวิต

00:44:04.440 --> 00:44:06.760 align:center
เขาตัวใหญ่ กำยำ แข็งแกร่ง

00:44:06.840 --> 00:44:12.640 align:center
แล้วเขาก็ชำแหละสัตว์ได้เก่งระดับมืออาชีพ

00:44:12.720 --> 00:44:16.640 align:center
ฉันคิดแค่ว่า "มันใกล้จะจบแล้ว"

00:44:17.560 --> 00:44:21.280 align:center
ฉันพยายามทำทุกอย่างให้ปกติ

00:44:21.360 --> 00:44:23.720 align:center
เพราะมันเลยจุดที่เราจะทำใจไม่ได้มาแล้ว

00:44:26.000 --> 00:44:27.200 align:center
(ล่าสุด
แซนดี้)

00:44:27.720 --> 00:44:30.760 align:center
แล้วแซนดี้ก็ทักมา บอกว่า "ฟังนะ เปลี่ยนแผน"

00:44:30.840 --> 00:44:34.080 align:center
"คืนนี้เราจะไปบ้านเพื่อนผมกัน
มาด้วยกันสิ มาปาร์ตี้กัน"

00:44:34.160 --> 00:44:35.840 align:center
(แซนดี้
ไปปาร์ตี้กัน)

00:44:35.920 --> 00:44:38.960 align:center
ฉันรีบแจ้งสายสืบทันทีเลย

00:44:39.040 --> 00:44:40.280 align:center
(ตำรวจสกอตแลนด์
โทรออก)

00:44:40.360 --> 00:44:42.760 align:center
ฉันบอกว่า "คืนนี้เขากับฝาแฝดไม่อยู่ที่ไร่"

00:44:43.560 --> 00:44:45.680 align:center
"เขาจะไปบ้านเพื่อน"

00:44:50.640 --> 00:44:53.320 align:center
ตำรวจบอกว่า "ค่ะ อย่าให้เขาแตกตื่น"

00:44:53.400 --> 00:44:56.040 align:center
"ถามว่าเขาอยู่ไหน แล้วรีบมาแจ้งเรา"

00:44:57.000 --> 00:44:59.040 align:center
ฉันนั่งอยู่ในสวนที่บ้านพ่อแม่

00:44:59.120 --> 00:45:00.160 align:center
เขาโทรมา

00:45:00.240 --> 00:45:04.920 align:center
(แซนดี้)

00:45:06.080 --> 00:45:09.600 align:center
ฉันก็บอกว่า "พรุ่งนี้ฉันลางานดีกว่า"

00:45:09.680 --> 00:45:11.080 align:center
"ฉันจะ… แบบ…"

00:45:12.280 --> 00:45:15.600 align:center
"คืนนี้ฉันไปด้วยดีกว่า"
เขาก็บอกว่า "ที่รัก แบบนั้นคงสนุกมากเลย"

00:45:15.680 --> 00:45:16.520 align:center
"ตามมานะ"

00:45:17.400 --> 00:45:20.320 align:center
เขาบอกว่า "ผมอยากให้คุณมาด้วยจริงๆ"
ฉันก็ตอบ "ฉันก็อยากไปจริงๆ"

00:45:25.120 --> 00:45:27.000 align:center
ฉันได้ยินเสียงปาร์ตี้ในโทรศัพท์

00:45:28.560 --> 00:45:30.520 align:center
เขาดื่มไปหลายแก้วแล้ว เขาบอกว่า

00:45:30.600 --> 00:45:33.360 align:center
"แคโรไลน์ ผมโชคดีจริงๆ ที่มีคุณ
ผมรักคุณมากนะ"

00:45:34.280 --> 00:45:36.440 align:center
ฉันก็ตอบ "ฉันก็รักคุณ จริงๆ นะ"

00:45:37.160 --> 00:45:38.960 align:center
ฉันบอกว่า "ส่งโลเคชั่นมาหน่อย"

00:45:42.360 --> 00:45:43.400 align:center
แล้วเขาก็ส่งมา

00:45:44.440 --> 00:45:45.640 align:center
(ส่งโลเคชั่นมาหน่อย)

00:45:48.120 --> 00:45:49.160 align:center
ฉันส่งต่อให้ตำรวจ

00:45:50.040 --> 00:45:51.360 align:center
(ตำรวจสกอตแลนด์)

00:45:51.440 --> 00:45:52.640 align:center
ฉันเกลียดตัวเอง

00:45:54.800 --> 00:45:55.920 align:center
ฉันรู้สึกเหมือนเป็นคนทรยศ

00:45:56.680 --> 00:45:59.320 align:center
ฉันรู้สึกเหมือนเป็นคนโกหก

00:46:04.160 --> 00:46:06.920 align:center
แล้วฉันก็ดูโทรศัพท์

00:46:07.000 --> 00:46:10.360 align:center
ดูแอปข้อความที่เราใช้คุยกัน
มันจะบอกเวลาใช้งานครั้งล่าสุด

00:46:10.440 --> 00:46:13.200 align:center
ครั้งล่าสุดที่คนคนนั้นเปิดแอปนั้นในโทรศัพท์

00:46:14.000 --> 00:46:17.360 align:center
แอปบอกว่า "ใช้งานล่าสุดประมาณ 3:20 น."

00:46:18.680 --> 00:46:19.960 align:center
แล้วก็หายไปเลย

00:46:31.880 --> 00:46:34.560 align:center
ฉันคิดว่าการที่คู่แฝดถูกจับจะจบเรื่องทุกอย่าง

00:46:35.120 --> 00:46:37.000 align:center
พวกเขาจะถูกตำรวจคุมตัว

00:46:37.080 --> 00:46:39.040 align:center
ฉันจะปลอดภัย พ่อแม่จะปลอดภัย

00:46:39.960 --> 00:46:42.880 align:center
ฉันไม่รู้เลยว่านี่ไม่ใช่แค่การชนแล้วหนี

00:46:43.560 --> 00:46:45.920 align:center
จริงๆ นี่คือสิ่งที่เลวร้ายกว่านั้นมาก

00:46:47.360 --> 00:46:51.120 align:center
แล้วมันก็จะเป็นบทหนึ่งที่มืดมนที่สุดในชีวิตฉัน

00:46:57.600 --> 00:46:59.400 align:center
ตำรวจติดอาวุธ อย่าขยับ

00:46:59.480 --> 00:47:00.680 align:center
ยกมือขึ้น

00:47:00.760 --> 00:47:03.560 align:center
- ยกมือขึ้น อย่าขยับ
- หมอบลง

00:47:56.720 --> 00:47:58.640 align:center
คำบรรยายโดย วรากรณ์ จันทา
ง