ลองคิดภาพว่าคุณกำลังมีความรัก กับคนที่ทำให้คุณรู้สึกได้รับการยอมรับ
เป็นที่ต้องการ
อยู่ในสายตา
คนที่ทำให้คุณรู้สึกเติมเต็ม
ได้รับความรัก และเป็นคนพิเศษ
คุณกำลังมีความสุขมากๆ
แล้วเขาก็บอกกับคุณว่า
"ผมทำเรื่องเลวร้ายลงไป"
ที่สันเขาขรุขระในที่ราบสูงไฮแลนด์อันห่างไกล
มีความลับชั่วร้ายดำมืดซ่อนอยู่นานนับปี
สิ่งที่เลวร้ายจนทำให้ โลกทั้งใบของคุณกลับตาลปัตร
หน่วยกู้ภัยภูเขากำลังค้นหา
ชายคนหนึ่งที่หายตัวไปนานกว่าสัปดาห์แล้ว
ไม่มีใครพบเห็นร่องรอยเขาเป็นๆ อีกเลย
เขาเหมือนหายวับไปเฉยๆ
การจะรักษาความรักไว้
คุณต้องเก็บความลับที่คุณรู้ว่ามันจะทำลายคุณเอง
แต่ถ้าคุณเผยความลับนั้นออกไป คุณก็จะทำลายทุกอย่าง
เป็นคุณจะทำยังไง
(ว่าที่เจ้าสาวของฆาตกร)
(กลาสโกว์)
เมื่อปี 2020 ฉันคิดว่าชีวิตฉันลงตัวแล้ว
ฉันอายุ 29 ปี
แล้วฉันก็มีคู่ชีวิตมั่นคงมาแปดปี
เรามีรายได้ดี
แล้วเราก็ได้ซื้อบ้านหลังแรก
เราเลี้ยงหมาด้วย
ทุกอย่างที่ฉันเคยหวังไว้เป็นจริงแล้ว ณ จุดนี้
ฉันคิดไปเองว่าเราจะได้แต่งงานกัน แล้วมีลูก
ได้เจริญรอยตามพ่อแม่เรา
ผมได้เจอแคโรไลน์ ในคณะแพทยศาสตร์ที่เอดินบะระ
แล้วเราก็เป็นเพื่อนสนิทกันมากๆ
เธอเป็นคนฉลาดหลักแหลม
ทำอะไรก็สำเร็จ
เธอมีความจำแบบเห็นภาพ การแพทย์เลยเป็นเรื่องง่ายสำหรับเธอ
ปีสุดท้ายที่มหาวิทยาลัย เธอได้แฟนใหม่
ทั้งคู่คบกันจนอายุ 20 ปลายๆ
แล้วทุกอย่างก็พังทลาย
ฉันกับแฟนเลิกกันแบบจบไม่สวย
เขายอมรับว่าทรยศเรื่องเลวร้าย
แล้วเราก็มารู้ว่าทุกอย่าง ตลอดเจ็ดแปดปีที่ผ่านมาเป็นเรื่องโกหก
ผมคิดว่าตอนเธอจบความสัมพันธ์ มันก็เหมือนเกิดระเบิดเทอร์โมนิวเคลียร์
แล้วทุกอย่างก็พังทลายลงอย่างรวดเร็ว
ฉันเสียใจสุดๆ ทุกอย่างมันสูญเปล่า
ฉันรู้สึกเหงามากๆ
แล้วฉันก็อยากเจอ คนที่ไม่ได้อยากจะเปลี่ยนแปลงฉัน
คนที่อยากเริ่มต้นชีวิตด้วยกันด้วยการแต่งงาน
แล้วก็มีลูกกันในอนาคต
อรุณสวัสดิ์ค่ะ กลาสโกว์
ฉันทำงานเป็นพยาธิแพทย์ในกลาสโกว์
เราคือหมอที่สรุปสาเหตุการตาย
แต่ห้องดับจิตก็ไม่ใช่ที่ที่จะเจอชายในฝันหรอก
ฉันก็เลยทำสิ่งที่ทุกคนทำกัน ฉันเล่นทินเดอร์
จะมีอะไรผิดพลาดได้ล่ะ
(รอสักครู่ - กำลังโหลด กำลังติดตั้ง - ทินเดอร์)
ตอนสร้างโปรไฟล์
ฉันก็สังเกตเห็นว่าผู้ชายในนี้หลายคน
ใช้เวลาส่องกระจกเยอะกว่าฉันอีก
แล้วฉันก็คิดว่า "ที่นี่ฉันอยู่ยากแล้วจริงๆ"
กลาสโกว์ ถึงจะเป็นเมือง แต่ก็ไม่ได้เป็นเมืองใหญ่
นั่นคือเหตุผลที่เราต้องขยายรัศมีไปไกลๆ
เอาเกือบทั่วสกอตแลนด์เลย
หว่านแหให้กว้างๆ
ลองดูว่าจะเกิดอะไรขึ้น
(แซนดี้ 29 ปี 101 กิโลเมตร)
แล้วฉันก็เจอนักดูแลสัตว์ป่าคนหนึ่ง
ฉันแพ้ทางผู้ชายใส่กระโปรงคิลต์
ในนั้นเขียนว่า "สูง 193 ไฮแลนเดอร์"
"อาชีพอิสระ ขี้เหงา อยากมีคนกอดอุ่นๆ
ในค่ำคืนที่หนาวเหน็บในฟาร์ม"
ฉันก็คิดเลย "อุ๊ย"
เขามีบริษัทล่าสัตว์
เขามีรูปถ่ายบนเนินเขา
ความคิดคือเป็นผู้ชายแบบว่า
ถ้าวันสิ้นโลกมาถึง เขาแก้ไขทุกอย่างได้
เขาล่าสัตว์ได้ทุกแบบ
เป็นลูกผู้ชายตัวจริง นึกออกไหมคะ
ฉันก็แบบ "เยส"
(แมตช์ คุณกับแซนดี้กดไลก์ให้กัน)
แอปเด้งขึ้นมาบอกว่า "คุณได้แมตช์"
แล้วฉันก็พิมพ์เบอร์ส่งไปให้เขา
แล้วฉันก็แบบ… นั่นแหละ
เขารีบทักมาหาเลย
ฉันเลยแบบ "มาค่ะ สุดหล่อ" เขากล้าดี เขารุกก่อนเลย
(แซนดี้)
เขาถามว่า "อยากมาเจอผมที่ฟาร์มไหม"
"เราไปขับรถเล่นบนเนินเขากันได้นะ"
ฉันก็บอกว่า "คงเป็นประสบการณ์ที่สนุกดี"
(คาร์ลา)
ฉันเลยโทรหาเพื่อน คาร์ลา
นางบอกว่า "เธอจะขับรถไป ตั้งชั่วโมงครึ่งเหรอ ถ้าคนนี้ไม่ดีล่ะ"
ฉันก็บอก "ไม่เป็นไรน่า ถ้าไม่มีอะไร ก็แค่ไปขำๆ"
นางเลยถามว่า "ถ้าเขาเป็นฆาตกรล่ะ"
ฉันก็ย้อน "ไม่เอาน่า อย่าบ้า ไม่มีทางหรอก"
"เขาไม่ใช่คนเลวหรอกน่า"
ขับรถไปประมาณชั่วโมงครึ่ง ชั่วโมง 15 นาที
"ฉันทำอะไรอยู่เนี่ย"
ใช่ไหมคะ "แต่ฉันก็นัดเขามาแล้ว"
เราขับรถเข้าไปที่ไฮแลนด์แสนสวย
เขาบอกว่า "เดี๋ยวจะเจอทางออกเล็กๆ ทางขวา
มีป้ายเล็กๆ เขียนว่าออคเอสเตท"
"บ้านผมอยู่ตรงนั้นแหละ"
แล้วเราก็มองลงไปที่ออคเอสเตท
ที่นั่นมีสิ่งที่เราเรียกว่า "มันโร" มันเหมือนภูเขาในสกอตแลนด์
เราขับรถเข้าไปสถานที่มหัศจรรย์
เขาสูง 193 ซม. ดูสมเป็นชายชาตรี
ฟังดูงี่เง่ามากเลย แต่แบบผู้ชายสายเอาต์ดอร์
เขามีกลิ่นบุหรี่ กลิ่นเหงื่อ กับกลิ่นครีมหลังโกนหนวดจางๆ
เสียงเขาค่อนข้างทุ้ม
แล้วฉันก็ประหม่าเลย
ฉันนี่แบบ "สวัสดีค่ะ ไง"
"เจ๋ง" "ดีจัง"
"อากาศดีเนอะ" "สวยจัง"
"คุณอยู่นี่เหรอ ที่นี่บ้านคุณเลยเหรอ"
ฉันถาม "คุณเป็นเจ้าของเหรอ"
เขาก็ตอบ "เปล่า" ฉันก็แบบ "โธ่เอ๊ย"
เขาถามว่า "พร้อมขึ้นเนินเขาหนึ่งวันหรือยัง" ฉันก็ตอบ "ไปสิคะ"
เราขับขึ้นมาที่ห้วยลึกหรือทางข้ามแม่น้ำ
เขาถามว่า "อยากลองไหม" ฉันก็ "แน่ใจเหรอ มันขับยังไง"
เขาก็บอก "เกียร์หนึ่ง ขับนิ่งๆ ไว้"
- ขับเกียร์หนึ่งไว้นะ - ใช่
สนุกจัง ว้าว
ฉันถามว่า "ขอร้องเพลงในรถได้ไหม" เขาก็บอก "ได้ครับ"
ฉันถาม "แน่ใจนะ" เขาก็ "ทำไมจะไม่ได้ล่ะ"
แฟนคนก่อนบอกว่าบางครั้งฉันก็เยอะไป
ฉันถูกห้ามไม่ให้ร้องเพลงในรถ ไม่เคยมีใครยอมให้ร้องเลย
แต่ผู้ชายคนนี้แบบ "ผมแค่อยากให้คุณเป็นตัวเอง"
เขาร้องด้วยสุดเสียงเลย
เขาขึ้นเสียงสูงไปด้วย
แล้วเขาก็ออกท่าเต้น
ฉันก็คิด "ตานี่บ๊องสุดๆ เลย"
"แต่เขามีชีวิตชีวา เขาตามไปกับฉัน เขาผ่อนคลายมากๆ"
ฉันรู้สึกมีความสุขมากๆ
เขาถามว่า "อยากเจอผมอีกไหม" ฉันก็ตอบ "อยากสิคะ"
ฉันถามกลับ "อยากเจอฉันอีกไหม" เขาก็ตอบ "ก็อยากครับ"
ฉันเลยถาม "โอเค เมื่อไหร่ดีคะ"
เขาบอก "พรุ่งนี้เลยไหม" ฉันก็ "ได้ค่ะ"
หลังจากเดตแรก ทุกอย่างก็ไปเร็วมาก
เพราะเขาอยู่ไกล มันไม่ใช่แค่ขับไปสุดถนน
เราต้องเต็มที่ ไปทั้งสุดสัปดาห์เลย
เหงื่อท่วมเลย
ฉันออกจากห้องดับจิตเย็นๆ
ไปบ้านไร่ของชาวไร่ กับอาหารทำเองมื้อใหญ่ หมาอีกหลายตัว
เขาเป็นคนสนุก แล้วก็คุยเก่ง
เขาเก็ตมุกบ๊องๆ ของฉันด้วย
ฉันหลงเขาหัวปักหัวปำเลย
ไง
ชาวไร่มีวิถีชีวิตแบบ "เวิร์กฮาร์ด เพลย์ฮาร์ด"
เวลาพวกเขารวมตัวกัน พวกเขาก็จัดเต็ม
เราเปิดโรงเก็บของ มีลำโพงตัวใหญ่ เบสดังๆ
เพื่อนก็ขับกระบะมาถึงที่ไร่
เขาก็จะมองออกไปดู แล้วมาบอกว่า
"เอาล่ะ ออกไปต่อ สี่ล้อ ไปได้"
ฉันก็บอก "ฉันเหนื่อยแล้ว ฉันไม่อยากไป"
เขาก็ย้อน "เชื่อผมสิ งานนี้พิเศษ"
วิวที่นั่นเหลือเชื่อจริงๆ
มีแค่เรา เรากับจักรวาล
- ขอใส่กางเกงก่อน - ใส่เสื้อผ้าเลย พ่อหนุ่ม
ใช่เลย
ฉันยืนอยู่กลางบ้านไร่ไฮแลนด์ในสกอตแลนด์
มันเหมือนเราเป็นเจ้าของที่นี่เองเลย
ตอนนั้นแหละที่ฉันรู้ตัว ว่าฉันรักเขา ฉันรู้สึกได้รับความรัก
เขาดูภูมิใจที่มีฉันอยู่ตรงนั้น
ฉันคิดว่าจุดนั้นทำให้ฉันรู้สึกพิเศษมากๆ
หยุดก่อนได้ไหมคะ
ทั้งคู่ดูหลงใหลกันมากๆ
ในโซเชียลมีเดียมีรูปคู่เต็มไปหมด
กอดกันอยู่ตรงเนินเขา จูบกัน
ผมคิดว่ามันเป็นไปไม่ได้ที่อยู่ๆ เธอจะได้เจอ
ผู้ชายที่ดีที่สุด
ทุกคนรู้ดีว่าเธอเพิ่งจะจบ ความสัมพันธ์ที่ยากลำบากมากๆ มา
ผมก็เตือนเธอว่าเธอควรค่อยเป็นค่อยไป
เธอยังไม่ได้ตัดขาดจากคนเก่าโดยสิ้นเชิง
แล้วเธอก็ไม่ฟัง
อรุณสวัสดิ์
ช่วงเดือนหรือหกสัปดาห์หลัง ฉันไปอยู่ที่นั่นทุกสุดสัปดาห์ถึงเช้าวันจันทร์
แล้วก็ตื่นประมาณตีสี่ครึ่ง
หรือประมาณตีห้า เพื่อขับรถกลับ
ฉันจะได้มีเวลาเพิ่ม
- ฮัลโหล ห้องดับจิตพูดค่ะ - แคโรไลน์เองค่ะ
ได้ค่ะ อีกสองนาทีนะ
- ถึงประตูหน้าแล้วใช่ไหม - ค่ะ
- เดี๋ยวเจอกัน - เดี๋ยวเจอกัน
แซนดี้สนใจงานของฉันมากๆ
เขาบอกว่า "รู้อะไรไหม มันดีมากเลยนะ
เพราะผมก็จะได้บอกบ้างว่าผมทำอะไร โดยที่คุณไม่รังเกียจ"
"คุณคงไม่คิดว่ามันน่าขยะแขยงหรือน่าขนลุก"
แซนดี้เปิดบริษัททัวร์ล่าสัตว์ของตัวเอง
การจะปกป้องไร่ เราก็ต้องกำจัดกวางที่มีจำนวนมาก
เราทั้งคู่ต้องเจอความตายเป็นประจำ
งานชันสูตรเป็นส่วนสำคัญของงานฉัน
งานชันสูตรก็คือเวลามีคนเสียชีวิต โดยที่ไม่ทราบสาเหตุ
เราก็จะเข้าไป ในนั้นจะมีศพ เราก็จะหยิบมีดพีเอ็ม 40
แล้วก็ผ่าชั้นไขมันเข้าไปถึงช่องท้อง
แล้วก็เอาเครื่องในออกมา
มือข้างหนึ่งถือลิ้น อีกข้างถือทวารหนัก
ยาวเป็นเส้นเดียว เรียกว่าลากไส้
แซนดี้ก็ต้องคว้านเครื่องในเหมือนกัน
เขาทำได้เร็วมาก เรากะพริบตาเขาก็ทำเสร็จแล้ว
เขาเก่งมากเรื่องการใช้มีดกับการจัดการเนื้อ
เรามีชุดทักษะที่เฉพาะทางมากๆ แต่ทับซ้อนกันแบบแปลกๆ
โอ๊ยตาย
เขาบอกว่า "ผมไม่เคยเจอใคร ที่คุยเรื่องความตายได้บ่อยๆ
โดยที่เขายังโอเค"
เริ่มต้นแต่ละวันยังไงกันบ้างคะ เพื่อนๆ
แซนดี้มีฝาแฝดชื่อโรเบิร์ต
เขากับโรเบิร์ตเกิดและโตที่ออคเอสเตท
พวกเขาอยู่ด้วยกันตลอดเวลา พูดต่อประโยคให้กัน
พวกเขาสัมผัสได้ว่าอีกคนคิดอะไรอยู่
เป็นคู่ที่โดดเด่น เป็นที่รู้จักในชุมชนรอบๆ ไร่
(โรงแรมบริดจ์ออฟออร์กี)
ผมรู้จักแซนดี้กับโรเบิร์ต
พวกเขาเคยเป็นลูกค้าประจำ
เวลามีแขกมาพักที่ไร่ แล้วพวกเขาพาออกมาล่าสัตว์
แซนดี้เสียงดัง ดุดัน เหมือนเด็กหนุ่ม
ถ้าไพนต์แรกหมดตั้งแต่ห้านาที
เขาก็จะดื่มต่ออีกไพนต์ น่าจะห้านาทีหมดเหมือนกัน
แซนดี้เป็นคนชอบแสดงออก ใจดี ให้ความรัก อ่อนโยน
บางครั้งก็ขี้อายนิดๆ แปลกๆ บ๊องๆ
หลังจากนั้น พอดื่มต่อนั่นแหละ บึ้ม
มันจะเหมือนหน้ากากปลอมตัว
สีหน้ากับเสียงเขาจะเปลี่ยนไป สายตาเขาจะเริ่มเหม่อลอย
บรรยากาศเขาเปลี่ยนไป
จากที่สว่างมากๆ กลายเป็นมืดมน
หลังจากนั้นเขาก็จะโกรธทั้งโลก
แล้วระบายความหงุดหงิดกับใครก็ตามที่อยู่ใกล้ตัว
เขาจะเสียนิสัยไปเลย ว่างั้นก็ได้
เขาจะเลื่อนเก้าอี้ออกห่าง โบกมือมาที่บาร์
หลังดื่มวิสกี้ไปสักแปดถึงสิบแก้ว
เขาก็จะยิ่งเสียงดังกว่าเดิม แล้วสภาพเขาก็ดูจะไม่ไหวแล้ว
- จะปฏิเสธเหรอ - เปล่านะ
โอเค
ผมไม่เคยพูด… ผมไม่เคยปฏิเสธ แต่…
คุณเพิ่งปฏิเสธไปสิบครั้ง
ดูคุณสิ
มีรูปสองหนุ่มในงานแต่งญาติ
รูปนั้นน่าจะสักสามสี่ปีก่อนที่ฉันจะได้เจอแซนดี้
พวกเขาใส่กระโปรงคิลต์ แต่งตัวดูดีมากๆ
หล่อแบบเต็มสิบไม่หักทั้งคู่เลย ว่าไหมคะ
แล้วมาดูสภาพตอนนี้ ฉันคิดเลย "บางอย่างเปลี่ยนไปแล้วจริงๆ"
พวกเขาดูเหมือนคนไม่มีความสุข
เขามีปัญหาอะไรหรือเปล่า เพราะการดื่มเหล้าและเสพยา
ใช่ มันอาจสนุกสำหรับปาร์ตี้ แต่ถ้ามันกลายเป็นสิ่งยึดเหนี่ยว
เราก็ต้องถามตัวเองว่าทำไม
ในปาร์ตี้ครั้งแรกๆ ที่โรงนา
โรเบิร์ต ฝาแฝดของเขา ก็เรียกฉันไปคุย โรเบิร์ตบอกว่า
"แฝดผมน่ะ สมองเขาแปลกๆ เขาไม่สบาย"
ฉันถูกความหลงครอบงำ
จนไม่มองสัญญาณอันตราย
ใจหนึ่งฉันก็คิดว่า ตัวเองเพิ่งออกมาจากเรื่องเศร้า
เราสองคนคงจะเยียวยากันได้
ตอนเขาเป็น "แซนดี้แสนดี" จะว่างั้นก็ได้
เราจะถูกห้อมล้อมไปด้วย ความรักและความหลงใหล
นั่นคือความรู้สึกเป็นที่ต้องการ ที่ฉันไม่ได้เจอมานานมาก
ฉันอดลุ่มหลงไปกับมันไม่ได้
เราได้เจอกันช่วงต้นเดือนตุลาคม พอถึงปลายเดือนพฤศจิกายน
ลุงเขาเป็นเจ้าของไร่แห่งหนึ่ง
ในไร่ส่วนตัว ลุงก็จะไปยิงสัตว์
แซนดี้ก็บอกว่า "คุณต้องฝึกยิงปืนนะ"
"ผมจะไปเตรียมแท่นยิงเป้าบิน"
มันสนุกมากๆ
ใช่เลย
ไปสบายนะ
ตอนไปล่าสัตว์ ลุงเขาบอกว่าจะซื้อแท่นยืนให้
ซึ่งเป็นแท่นเอาไว้ใช้ยืนยิงสัตว์ด้วยกัน
เป็นของขวัญงานหมั้นหรืองานแต่ง
ฉันก็ถาม "เมื่อกี้ว่าไงนะคะ"
แต่แซนดี้ก็ส่งสายตา ยิ้มให้ แล้วก็…
ฉันก็…
แซนดี้บอกตอนไปข้างนอก "ผมไม่ได้ล้อเล่นนะ แคโรไลน์"
"ผมจะภูมิใจมากถ้าคุณมาเป็นภรรยาผม"
ฉันก็แบบ "หยุดเลย ถามจริง"
"เดี๋ยวนะ เราจะแต่งงานเหรอ คุณยังไม่ได้คุกเข่าขอเลย"
"ฉันยังไม่ได้แหวนเลยด้วย"
"ไม่มีแหวนจะแต่งงานกันได้ยังไง"
เขาก็ตอบ "ใช่ เราต้องไปซื้อแหวน"
เขาบอกว่าเขาฝันไว้เสมอ ว่าจะสร้างท่าเรือที่ทะเลสาบลอคไลออน
แล้วแต่งงานที่ท่าเรือนั้น
ความคิดว่ามีคนอยากแต่งงานกับฉันจริงๆ…
ใช่ค่ะ ฉันรู้ว่ามันฟังดูงี่เง่า
ผู้หญิงเราต้องอิสระ เข้มแข็ง
แต่ฉันเพ้อฝันมาตลอดว่าใครสักคนจะเลือกฉัน
แล้วฉันก็ตื่นเต้นมากๆ
ทำไมจะไม่ได้
เราอยู่ห้องหน้าบ้าน แล้วแคโรไลน์ก็โทรมา
เสียงเธอดี๊ด๊าจนแทบพูดไม่รู้เรื่อง
ในใจฉันรู้เลยว่าลูกจะพูดอะไร
ฉันรู้เลย แล้วฉันก็…
ในหัวฉันคิดเลย "ไม่ ขอร้องล่ะ ไม่นะ"
ฉันบอกว่า "แม่ ผู้ชายคนนี้บอกจริงๆ ว่าเขาอาจจะอยากแต่งงาน"
แม่ก็บอก "ลูกว่าไงนะ แม่…"
"สตีเฟ่น เรายังไม่เคยเจอเขาเลย"
"แม่ไม่ดีใจกับหนูเหรอ"
ฉันก็ "ดีใจสิ เราดีใจมากๆ แต่มัน…"
"ให้เวลามันหน่อย อย่ารีบร้อนยกระดับความสัมพันธ์"
เธอส่งข้อความมาบอกในแช็ตกลุ่ม
(ทายซิใครเพิ่งหมั้น)
แล้วเพื่อนทุกคนในกลุ่มนั้นก็เงียบไปหมด
ไม่มีใครตอบเลย
เห็นชัดเลยว่าทุกคนอึดอัดมากกับข่าวนี้ แล้วก็คิดว่าเธอทำพลาดครั้งใหญ่
ผมว่าเพราะเพื่อนเงียบ แคโรไลน์เลยโทรหาผม
โทรมาคุยเรื่องนี้
มันฟังดูบ้าบอสุดๆ เลย
ผมบอกไปว่า "นี่มันบ้าชัดๆ เลยนะ"
ทุกอย่างมันดูเกินเลยไปไกลมาก
เร็วเกินไปมาก หลังเพิ่งเลิกกับแฟนเก่า
ฉันมีทัศนคติไม่สนโลกแบบ "รู้อะไรไหม พวกนาย
ฉันเข้าใจที่เป็นห่วงนะ แต่พวกนายได้ตอนจบสวยๆ ไปแล้ว"
"ฉันก็อยากได้บ้าง"
"กรณีเลวร้ายที่สุดคืออะไร"
ใช่ มันเร็ว ใช่ มันบ้า
แต่ในจังหวะนั้นน่ะ
ความรู้สึกมันห้ามไม่ได้จริงๆ
เธอบอกว่า "เขาประกาศลงเฟซบุ๊กเลย"
ฉันก็ "อ๋อ โอเค"
(หมั้นกับแคโรไลน์ มิวร์เฮด)
ฉันดีใจที่ลูกสาวมีความสุข
แต่ฉันไม่พอใจเรื่องที่…
เขาประกาศว่าทั้งคู่หมั้นกัน ทั้งที่จริงๆ…
เพิ่งจะคบกันได้ไม่กี่เดือน
"สตีเฟ่น เราต้องได้เจอเขา จบนะ"
"เขาต้องมาบ้าน เขาต้องมาวันคริสต์มาส"
เราก็กังวลนั่นแหละ ฉันว่า
ตกใจ
แต่ฉันคงไม่ไปทำลายภาพฝันของลูกแน่ๆ
เราขับรถกลับคืนนั้น ฉันก็คิดกับตัวเอง
"ตอนนี้น่าจะเป็นเวลาที่ควรถาม
ว่ามีอะไรที่ฉันต้องรู้ แล้วเขาไม่ได้บอกฉันหรือเปล่า"
ฉันเลยบอกเขาว่า "ถ้าเราจะแต่งงานกัน
คุณต้องเล่าทุกอย่างที่คุณภูมิใจ
และทุกอย่างที่คุณไม่ได้ภูมิใจ"
"เราต้องไว้ใจกัน ไม่มีการโกหก"
แล้วเขาก็ตึงใส่ เริ่มหายใจแรง
จากหายใจแรงก็เปลี่ยนเป็นสะอื้น
ฉันก็ถาม "แซนดี้ ถ้าคุณมีลูกแล้ว ฉันควรรู้นะ"
เขาบอกว่า "เปล่าๆ ไม่ได้มีลูก"
ฉันก็ถามต่อ "โอเค เป็นหนี้เหรอ"
เขาก็ "เปล่า ไม่ได้เป็นหนี้"
แล้ว…
เขามองฉันแล้วถามว่า "คุณรักผมไหม"
ฉันก็ตอบ "ใช่ รักสิ"
แล้วเขาก็ "งั้นผมมีเรื่องที่ต้องบอก"
เขาบอกว่า "จอดรถ"
ฉันก็เลยจอดรถ
แล้วเขาก็โน้มตัวมาดึงกุญแจออกจากช่องสตาร์ต
เอาใส่กระเป๋าตัวเอง แล้วบอกว่า "ขอโทรศัพท์คุณด้วย"
เขาเอาใส่ช่องเก็บของในรถ แล้วบอกว่า "ลงมาจากรถ"
ฉันตกใจนิดหน่อย
เขาบอกว่า "ผมรวบรวมความกล้า จะบอกคุณเรื่องนี้มาทั้งวันแล้ว"
แล้วเขาก็บอกว่า
"ผมไม่เคยรักและไว้ใจใคร เท่ากับที่รักและไว้ใจคุณเลย"
แล้วเขาก็บอกว่าเคยมีเรื่องเกิดขึ้นเมื่อไม่กี่ปีก่อน
ฉันก็ถาม "เกิดอะไรขึ้นเมื่อไม่กี่ปีก่อน"
(วันที่ 29 กันยายน ปี 2017)
เขากับโรเบิร์ตจัดทริปล่าสัตว์
ลูกค้าพักที่ผับบริดจ์ออฟออร์กี
ซึ่งห่างจากไร่ประมาณ 2.4 กิโลเมตร
ในคืนท้ายๆ กลุ่มก็มาฉลองกัน
เพราะวันนั้นล่าสัตว์บนเนินเขาได้สำเร็จ
โรเบิร์ตกับแซนดี้ก็ดื่มเหล้าในปาร์ตี้นั้นด้วย
เขาเล่าว่าทั้งคู่ออกจากปาร์ตี้
พวกเขาอยากไปหาเพื่อนที่โอบาน แล้วพวกเขาก็ดื่มเกินกฎหมายกำหนด
ระหว่างทางกลับ ตอนขับรถกลับไร่
เขาบอกว่ามีรถบรรทุกคันใหญ่เปิดไฟสูงสวนมา
จนเขามองไม่เห็น
แล้วจังหวะนั้น เขาก็ชนจักรยาน
ผู้ชายคนนั้นกระเด็นข้ามรถไปเลย
พวกเขาก็เลยจอด
ฉันก็ถาม "เขาเป็นอะไรไหม เขารอดไหม หรือว่า…"
เขาบอกว่า "เขาถูกรถเร็วชน เขาไม่มีทางรอดอยู่แล้ว"
แซนดี้บอกว่าพวกเขาเถียงกัน
ว่าจะแจ้งตำรวจดีไหม
ฉันก็ถาม "ได้เรียกรถพยาบาลไหม" เขาก็บอก "เราจะทำอะไรได้"
"ถ้าเราแจ้งตำรวจ ผมก็เสียทุกอย่าง"
"เราจะติดคุก
ชีวิตเราจะพังเพราะผู้ชาย ที่ไม่ควรจะอยู่ตรงนั้นเลย"
"ถนนนี้ขับกันเกิน 110 นะ"
"ถ้าตำรวจรู้ว่าเราทำ เราได้ติดคุกตลอดชีวิตแน่"
"แล้วเราก็จะเสียทุกอย่างที่ทุ่มเทสร้างมา"
"เราไม่ใช่คนเลว มันไม่ใช่ความผิดเรา"
"มันเป็นแค่อุบัติเหตุ เป็นความผิดพลาด"
"แคโรไลน์ ทุกคนทำพลาด เกือบทุกคนก็ไม่โดนลงโทษ"
"เราตกใจ แล้วเราก็ฝังเขาเลย"
ฉันก็ถาม "หมายความว่าไง ฝังเลยเหรอ"
เขาบอกว่า "เขาอยู่ในไร่นั่นแหละ คุณวิ่งผ่านเขาทุกวัน"
"เขาอยู่ใต้เท้าคุณตอนคุณยิงเป้าบิน"
เขาบอกว่า "แคโรไลน์ มันเป็นอุบัติเหตุ"
"เราไม่ได้ตั้งใจทำ ผมไม่ใช่คนเลว"
ฉันเชื่อในสิ่งที่เขาพูด
ตอนนั้นฉันตกใจมาก
ฉันบอกเขาไปว่าฉันรักเขา เพราะเขาร้องไห้
บอกว่าคนดีก็ทำผิดพลาดได้
เขาดีใจขึ้นมาเลย
เหมือนได้ยกภูเขาลูกใหญ่ออกจากอก
แล้วเขาก็ปลอบฉัน จูบหัวฉัน
บอกว่า "ผมดีใจจริงๆ ที่เรารับได้ ผมรักคุณมากนะ"
ฉันก็ "ค่ะ ไม่ต้องกังวล"
แล้วเราก็เดินจูงมือกันกลับไปขึ้นรถ
เราขับกลับเงียบๆ
ฉันเพิ่งบอกพ่อแม่ไป ว่าผู้ชายคนนี้อยากแต่งงานกับฉัน
ฉันเพิ่งบอกเพื่อนไป
ฉันคิดแต่ว่า
"ฉันรู้สึกอายมาก"
ทุกอย่างที่ฉันหนีมา ฉันมาเจอเลวร้ายกว่าเดิมสิบเท่า
ตอนกลับมาถึงบ้าน ฉันก็บอกว่าฉันง่วงมาก จะเข้านอนเลย
พอเขาหลับไป
ฉันก็หยิบโทรศัพท์มาเข้ากูเกิล
(นักปั่นจักรยานหาย บริดจ์ออฟออร์กี)
แล้วมันก็อยู่ในนั้น
รูปผู้ตาย
ชื่อ
วันที่
โรงแรมบริดจ์ออฟออร์กี
จักรยานของเขา
มีการเผยแพร่ภาพกล้องวงจรปิด ของนักปั่นจักรยานที่สูญหาย
หนึ่งปีหลังจากที่เขาหายตัวไป พร้อมเรียกร้องหาเบาะแสครั้งใหม่
อดีตผู้ป่วยที่หายจากมะเร็ง โทนี่ พาร์สันส์ ได้เดินทางข้ามฟากสกอตแลนด์
ในการขี่จักรยานเพื่อการกุศล ระยะทางกว่า 160 กิโลเมตร
ที่นี่ เมื่อเดือนกันยายน ปี 2017
อดีตทหารเรือนายนี้ผ่านเข้ามาในกล้องวงจรปิด
ขณะท่องไปในถนนชนบท
ผมกับเพื่อนร่วมงานเพิ่งปิดบาร์
บาร์ล็อกแล้ว เรากำลังนับเงิน
แล้วผมก็ได้ยินเสียงเคาะประตู
ผมก็เลยไปเปิดประตู ผู้ชายคนนี้ยืนอยู่
สภาพเขาดูย่ำแย่
เขาเปียกโชกไปทั้งตัว
เขาสวมผ้าคลุมไว้
ผมบอกว่า "ขอโทษครับ บาร์ปิดแล้ว"
เราก็เลยชงกาแฟให้เขา รู้สึกผมจะให้บิสกิตเขาด้วย
เขาบอกว่าเขาขี่จักรยาน จากฟอร์ตวิลเลียมมาถึงสเตอร์ลิง
เขาทำเพื่อการกุศล
นี่ไม่ใช่ถนนที่จะประมาทได้ ไม่ว่าคุณจะขับรถอะไร
แต่ถ้าขี่จักรยานกลางดึกขนาดนั้น
ทัศนวิสัยก็คงแย่อยู่แล้ว
ผมบอกเขาไปว่า
"ให้ผมดูห้องพักคืนนี้ให้ไหมครับ"
แต่เขามุ่งมั่นมากๆ
"ไม่" เขาต้องไปให้ถึงปลายทางสุดท้าย
แล้วเขาก็ออกไปข้างนอก แล้วก็จากไป
เขาเดินทางขี่จักรยานการกุศล แล้วหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย
ฉันคิดเลย "ซวยแล้ว"
"เขาเป็นพ่อคน เขาอายุเท่าพ่อฉันเลย"
ครอบครัวก็ตามหาเขา
ทุกคนออกมาขอเบาะแส
ครอบครัวตามหาอย่างสิ้นหวัง
ฉันก็เลยพยายามหลับตา หายใจเข้า
แล้วเขาก็เอาแขนมากอดฉัน
ฉันก็รังเกียจ แต่จะทำยังไง
ตอนนี้ฉันคิดได้แล้วว่าฉันต้องแจ้งตำรวจเรื่องนี้
แต่ฉันไม่รู้จะออกไปยังไง
ฉันกลัวจนนอนไม่หลับ
ฉันแค่พยายามตั้งสติ
เช้าวันจันทร์ ช่วงเช้าตรู่
แซนดี้นอนตื่นสาย
ฉันออกจากบ้านหกโมงครึ่งเพื่อขับรถไปทำงาน
ทุกอย่างจะถูกจัดการเมื่อถึงเวลาของมัน แต่ตอนนี้ฉันต้องไปทำงานก่อน
ฉันจะปล่อยให้ทุกอย่างพังทลายไม่ได้
ฉันไปถึงที่ทำงาน ผู้จัดการก็ส่งเอกสารเคสมาให้
เป็นผู้ชายนอนอยู่บนเตียง
แล้วมันก็ดูคล้าย…
ผู้ชายที่ฉันคิดภาพไว้ในหัวจนน่าขนลุก
ฉันทำงานไม่ไหวจริงๆ
ฉันลืมจดน้ำหนักอวัยวะ
ฉันจำได้ว่าที่ปรึกษามาหา
เธอบอกว่า "คุณไม่ได้ทำตรงนี้ ตรงนั้น ไม่สมเป็นคุณเลย"
ฉันจำได้ว่าออกไปยืนหน้าประตูห้องดับจิต
(แซนดี้)
โทรศัพท์ดัง แซนดี้โทรมา
เขาบอกว่า "ผมตื่นเต้นจัง"
"ผมคุยกับพิธีกรในโอบาน ถามเรื่องจัดพิธีแต่งงานที่ทะเลสาบ"
"ผมนัดเธอได้แล้ว เธอจะโทรหาคุณพรุ่งนี้"
"ค่ะ โอเค"
นึกออกไหม มันเหมือนไม่มีอะไร…
ในหัวเขา เขาเดินหน้าเต็มที่
วันนั้นคุณไม่ไปทำงานก็ได้นี่ครับ
คุณขับรถไปสถานีตำรวจ ไปแจ้งเลยก็ได้
ประเด็นคือคนอาจจะบอกว่า
"ทำไมคุณไม่แจ้งตำรวจทันที"
สมองฉันยังไม่อยู่ในจุดที่จะไปแจ้งตำรวจ
สมองฉันยังไม่ค่อยจะยอมรับเรื่องที่ได้ฟัง
ความรู้สึกแตกตื่นข้างในมันแรงมาก
จนฉันจัดการไม่ได้ในตอนนั้น
สมองฉันติดอยู่ตรงกลาง
ไม่ยอมให้ความคิดทั้งสองฝั่งเข้ามา
(ยินดีด้วย ดีใจด้วยจริงๆ ตื่นเต้นแทนสุดๆ รอไม่ไหว…)
ตลอดสัปดาห์นั้น
ฉันได้ข้อความจากเพื่อนๆ ญาติๆ
บอกว่า "แหมๆ แคโรไลน์จะแต่งงานแล้ว"
(ใครจะไปคิด)
ฉันตอบแค่ "ขอบคุณนะ"
ถึงแม้ในใจจะคิดว่า "เราจะออกจากจุดนี้ไปยังไง"
แม่บอกว่า "ลูกต้องชวนแซนดี้มาวันคริสต์มาสนะ"
"เราต้องได้เจอเขานะ แวะมาด้วย"
ฉันจดไว้ในปฏิทินแล้ว
พ่อแม่ฉันเสียใจและผิดหวังมาก
กับการจบความสัมพันธ์ครั้งก่อน
แล้วเราจะชวนคุยยังไงว่า
"รู้อะไรไหม จริงๆ เขาเป็นฆาตกร"
ฉันพลาดอีกแล้ว
เราทำได้แค่ยื้อสิ่งที่เลี่ยงไม่ได้
คิดว่า "ผ่านคริสต์มาสไปก่อนๆ แล้วเราค่อยจัดการ"
ถึงมันจะฟังดูแย่ ถึงมันจะฟังดูหน้าไม่อาย
ฉันก็ไปรับแซนดี้ในคืนวันศุกร์นั้น
แล้วเราก็ขับไปบ้านพ่อแม่ฉัน
ไง บลู สวัสดีจ้ะ
มานี่
ไงจ๊ะ
สวัสดี
ไง เจ้าหนู
จุดตั้งโชว์ที่เด่นที่สุดบนเตาผิง
แม่อัดรูปฉันกับเขามาสองใบ แล้วเอาไปใส่กรอบไว้
คุณพระ
เทียบขนาด
แน่นอน เขาก็เห็นรูปบนเตาผิง
แล้วเขาก็ภูมิใจมากๆ
ฉันเอารูปพวกเขาไปใส่กรอบ
นั่นเป็นวิธีของฉันที่จะบอกว่า…
วิธีของเราที่จะบอกว่า
"เรายอมรับว่าพวกลูกเป็นคู่รักกัน"
"บ้านเรายินดีต้อนรับพวกลูกนะ"
เพื่อให้พวกเขา…
เห็นว่านี่เป็นการแสดงความรัก
ให้ช่วยไหม แม่
เราจัดมื้อใหญ่ในครอบครัว และแน่นอน
นั่นเป็นครั้งแรกในรอบนานมาก ที่เราได้ร่วมโต๊ะกันพร้อมหน้า
บ้านเลยรู้สึกครบคน
ขอถ่ายรูปได้ไหม
เจ้าหมาก็โผล่หน้าไปตรงตักแซนดี้
ไปขอของกิน
มันนั่งฟันยื่นอยู่เนี่ย
ทุกคนหัวเราะกัน
เรื่องที่แย่ที่สุด คือเขาเข้ากับครอบครัวฉันได้ง่ายมากๆ
เขาฉลาด เขาสะอาด
เขามีระเบียบ
แล้วเขาก็สุภาพ
เรานั่งอยู่ตรงนี้ เขาบอกว่า
"คุณรังเกียจไหม ที่ผมไม่ได้การศึกษาสูงเหมือนแคโรไลน์"
ฉันตอบไปว่า "เรื่องนั้นไม่ได้มีผลอะไรเลย"
"เรื่องเดียวที่ฉันสนใจคือเธอมีใจให้ลูกสาวเรา
เธอจะดูแลลูกฉัน
และเธอก็เป็นคนดี"
เขาตอบว่า "ผมห่วงใยเธอ ผมจะดูแลเธอ"
"แล้วผมก็เป็นคนดี"
แม่ฉันดีใจมากๆ
ที่ฉันเจอคนที่ทำให้ฉันมีความสุขได้
แล้วทุกคนก็อยู่ในภาพมายาที่แสนสุข
มันรู้สึกเหมือนเห็นแก่ตัวเลย ถ้าฉันทำลายภาพมายานั้น ยิ่งช่วงคริสต์มาสด้วย
ถ้าทำสิ่งที่ถูกต้อง ฉันรู้ว่าฉันจะต้องส่งผู้ชายที่ฉันรักให้ตำรวจ
แล้วมันก็มีความคิดว่า
"ฉันปล่อยให้เขามีความสุขต่อไป อีกสักนิดดีไหมนะ"
บางครั้งเราก็ห้ามใจไม่ให้รักใครไม่ได้
ฉันรู้ว่ามันฟังดูบิดเบี้ยวและผิดแปลก
แต่ในบางแง่ เขาไว้ใจเราทุกอย่าง
เพราะฉันเคยถูกโกหกมาก่อน แล้วก็เจ็บมากๆ
มันเป็นความรู้สึกแปลกๆ ที่มีคนไว้ใจฉันมากพอ
ที่จะบอกความลับสำคัญขนาดนั้น
มันรู้สึกพิเศษ
ถึงฉันจะรู้ดีว่ามันผิดร้ายแรงมากๆ
แต่แล้ว เขาก็ขอให้ฉันทำบางอย่าง ที่ทำให้ฉันช็อกถึงขั้วหัวใจ
เขาเริ่มเล่าว่าออคเอสเตทมีเจ้าของใหม่
เป็นมหาเศรษฐีฮ่องกง
ที่เพิ่งได้อนุมัติแผนก่อสร้างจากสภาท้องถิ่น
แซนดี้บอกว่าข้างจุดที่ฝังศพชายคนนั้น
เขาจะรื้อบริเวณนั้นทำที่อยู่อาศัย
"ผมต้องเอาผู้ชายคนนั้นขึ้นมา
ก่อนที่คนอื่นจะมาเจอเข้า"
"แล้วผมก็ต้องการให้คุณช่วย"
"แล้วถ้าเราจัดการปัญหานี้ได้ เราก็จะได้ใช้ชีวิตด้วยกัน"
เขาถามว่าการเผาศพคนใช้เวลานานแค่ไหน
ฉันก็ตอบ "มันก็แล้วแต่สภาพความเน่าเปื่อย"
เขาบอกว่า "ผมราดน้ำยาฟอกผ้าขาว ใส่ผู้ชายคนนั้นไปเป็นตัน"
มันเลวร้ายมาก
มันเลวร้ายเข้าขั้นน่ารังเกียจ
ตอนนั้นฉันก็คิดได้
"ฉันต้องรีบไปแจ้งตำรวจโดยเร็วที่สุด"
"แต่เพื่อให้เขายังไม่แตกตื่น
ฉันต้องเข้าโหมดทำงานก่อน"
แล้วฉันก็ตอบ "ก็นะ
จริงๆ การเผาศพมันยากมาก"
"คุณต้องใช้เตาเผาศพที่ร้อน 1,000 องศา"
"ไม่งั้นอาจต้องใช้เวลาหลายวัน เพราะไขมันในช่องท้อง"
แล้วเราก็คิดกับตัวเอง "นี่ฉันถูกหลอกใช้ความรู้ความสามารถหรือเปล่า"
ฉันลง "พยาธิแพทย์" ไว้ในโปรไฟล์ทินเดอร์
เขาเจาะจงเลือกฉันเพราะว่า
(แมตช์ คุณกับแซนดี้กดไลก์ให้กัน)
เขาอยากมีคนช่วยเรื่องนี้หรือเปล่า
มีโอกาสแค่ไหนที่…
เราจะได้เจอใครสักคน
ที่เคยฆ่าคน แล้วต้องการให้ช่วยจัดการศพ
บทสนทนาทุกอย่าง
อยู่ดีๆ ภาพทุกอย่างก็ฉายกลับมาในหัว
"ผมพูดเรื่องความตายกับคุณได้ แคโรไลน์"
และ "งานของเราก็ไม่ได้ต่างกันขนาดนั้น"
เขาเคยชอบฉันที่ตัวฉันจริงๆ ไหม
หรือเขาแค่ทำทุกอย่างที่ทำได้ เพื่อให้ฉันอยู่ในจุดที่
เขารู้ว่าเขาจะควบคุมฉันได้ และมีอิทธิพลเหนือฉันได้
ฉันแค่อยากให้ชายคนนั้นออกไปจากบ้านพ่อแม่
ฉันอยากขับรถออกถนน พาเขากลับไปไร่ ไปส่งเขา
แล้วขับออกมา แล้วพักหายใจ
ฉันขับออกมาจากไร่
แล้วก็เกิดอาการแพนิกเลย
ถ้าฉันจะแจ้งตำรวจ มันก็ต้องตอนนี้เท่านั้น
แต่ลึกๆ แล้วฉันก็รู้ว่าทันทีที่ไปแจ้งตำรวจ
และทำสิ่งที่ฉันต้องทำ
ทั้งชีวิตของเขาจะไม่มีวันเหมือนเดิม
โทรศัพท์ดังขึ้น
"แม่ นี่แคโรไลน์นะ"
อาการเธอแตกตื่น
"แม่ตื่นหรือยัง ตื่นแล้วใช่ไหม"
พอเธอมาถึงบ้าน
เธอก็ล้มลงในอ้อมแขนฉันเลย
แล้วบอกว่า "เขาฆ่าคน"
ฉันจำไม่ได้เลยด้วยซ้ำ
แต่แม่บอกว่าฉันนอนร้องอยู่บนพื้น
ขดตัวเหมือนเด็กในท้อง
มันรู้สึกเหมือนสิ่งที่เห็นในทีวี
รู้สึกเหมือนข่าวที่เราได้อ่าน
ไม่ใช่สิ่งที่เราเจอจริงๆ
เธอบอกว่า "หนูต้องทำสิ่งที่ถูกต้อง"
"หนูจะแจ้งตำรวจ"
ฉันก็บอก "ใช่ แน่นอน ลูกต้องแจ้งตำรวจ"
ฉันรู้อยู่แล้วว่ามันเป็นสิ่งที่ถูกต้อง
แต่มันก็ไม่ได้ง่ายขึ้นเลยที่ต้องทำร้ายใครสักคน
ที่ถึงเขาจะทำเรื่องเลวร้าย เราก็ยังแคร์เขา
(999 หมายเลขฉุกเฉิน - โทรออก)
อรุณสวัสดิ์ครับ ตำรวจสกอตแลนด์พูด มีอะไรให้ช่วยไหมครับ
ฉันอยากแจ้งเบาะแสอาชญากรรม
ที่เกิดขึ้นเมื่อสามปีก่อน ที่บริดจ์ออฟออร์กีค่ะ
ชนแล้วหนี
อำพรางศพ และให้ปากคำเท็จกับตำรวจ
ชื่อผู้ตายคือโทนี่ พาร์สันส์
แฟนที่เพิ่งคบกันเล่าให้ฉันฟัง
ฉันทนไม่ได้
ฉันทนอยู่กับมันไม่ได้ ฉันต้องแจ้งความ
เขาชื่ออะไรครับ
อเล็กซานเดอร์ แมคเคลลาร์
ตำรวจบอก "ครับ"
"ถือสายรอก่อนนะครับ"
แล้วพ่อฉันก็บอกว่า
"ถ้าลูกเราโดนจับด้วยล่ะ
ข้อหาช่วยเหลือ ยุยง และสมรู้ร่วมคิดฆาตกรรม"
"ลูกน่าจะรีบแจ้งตำรวจทันที"
ฉันก็ "หนูไม่รู้จะทำยังไง"
แล้วโอเปอเรเตอร์ก็บอกว่า "ฟังนะ เราจะส่งสายสืบไปสองนาย"
รถตำรวจที่ไม่ติดตราเข้ามาจอด
เจ้าหน้าที่สองนายใส่สูท พวกเขาเดินเข้ามา มารยาทดีมาก
พวกเขามานั่งที่โต๊ะในครัว
แล้วตอนนั้นฉันก็เริ่มให้ปากคำครั้งแรก
เราน่าจะคุยกับตำรวจประมาณสองสามชั่วโมง
แล้วตำรวจก็เริ่มถามว่าชายคนนั้นถูกฝังอยู่ที่ไหน
ให้ฉันระบุบนแผนที่ได้ไหม
ฉันพาไปที่จุดนั้นเลยได้ไหม
ไป
แซนดี้บอกว่าชายคนนั้น แทบจะอยู่ใต้เท้าเราตรงแท่นยิงเป้าบิน
ตำรวจก็ถามว่า "ใกล้แท่นยิงเป้าบินแค่ไหน"
ฉันก็คิด
ฉันไม่รู้ว่าสองเมตร ห้าเมตร 50 เมตร หรือ 20 เมตร
แล้วฉันก็เริ่มคิดได้
ว่าฉันไม่ได้รู้แน่ชัดว่าเขาถูกฝังไว้ตรงไหน
"ฟังนะ คอยคุยกับเขาไว้ อย่าให้เขาไหวตัวทัน"
"บอกว่าคุณอยู่ที่บ้านพ่อแม่ อีกสองสามวันจะไปเจอเขา"
"พรุ่งนี้เราจะกลับมาพร้อมแผน ว่าเราจะจัดการยังไง"
ฉันนอนอยู่บนเตียง แล้วสมองก็ตื่นตัวสุดๆ
กับความคิดว่า "ฉันทำอะไรลงไป"
"ฉันทำบ้าอะไรลงไป"
"พระเจ้า ฉันทำอะไรลงไป"
"บัดซบ"
"พระเจ้าช่วย ฉันทำอะไรลงไป"
"ฉันไม่รู้แน่ชัดด้วยซ้ำว่าชายคนนั้นอยู่ตรงไหน"
ฉันต้องทำให้เต็มที่เพื่อให้แน่ใจว่า
ระบุพิกัดชายคนนั้นได้
ตำรวจจะได้หาเขาเจอ
แล้วฉันก็อยากเจอแซนดี้
ใจหนึ่งฉันก็อยากบอกลาเขาในแบบของตัวเอง
ฉันออกไปตั้งแต่เช้าตรู่ ฉันแอบออกจากบ้านพ่อแม่
ฉันขึ้นรถไปโดยไม่ได้บอกใคร
ฉันรู้ว่าไม่ควร แต่ฉันขับไปที่ออคเอสเตท
ฉันจำได้ว่าเลี้ยวเข้าไปที่ไร่ แล้วก็จอดรถ
แล้วแซนดี้ก็บอกว่า "ไปเดินเล่นกัน คุยกัน"6
ฉันก็ "เราไปยิงเป้าบินกันดีไหม"
แล้วเขาก็หยิบปืนลูกซองออกมา
เตรียมกระสุนพร้อม
ตามปกติแล้ว ถ้าเราขึ้นเนินเขา
เราก็เอาเครื่องดื่มชูกำลังติดกระเป๋าไปด้วย
แล้วเราก็เดินไปที่รถ
ถึงจะอยู่ในสถานการณ์นั้น
เราก็ต้องทำทุกอย่างที่ทำได้
เพื่อทำตัวให้ปกติที่สุด เพราะไม่งั้น ฉันซวยแน่
ฉันได้ซวยสุดๆ แน่
ถึงแล้ว
ฉันดูนาฬิกา แล้วคิดว่า
"พ่อแม่น่าจะรู้แล้วว่าฉันไม่อยู่บ้าน ฉันมีเวลาไม่มากแล้ว"
ฉันคิดเลย "ถ้ารถตำรวจมา แล้วเขาถือปืน
เขาจะยิงฉันไหม"
ฉันใส่แอปเปิลวอตช์ไว้ รู้สึกมันจะบอกว่าหัวใจฉันเต้น 190
ได้ยินเสียงหัวใจเต้นถึงในหูเลย
ฉันบอกว่า "แซนดี้ ถ้าคุณอยากให้ฉันช่วยเรื่องนี้
คุณต้องพาไปดูชัดๆ ว่าคุณฝังชายคนนี้ไว้ที่ไหน"
หลังจากนั้น พร้อมปืนในมือ
เราก็เดินไปตามทาง
เขาเคาะพื้นแล้วบอกว่า "ตรงนี้"
ฉันก็ "โอเค"
เราหันเดินกลับ แล้วฉันก็มองหา
ฉันคิด "ให้ตายสิ"
แบบ…
ฉันไม่ได้นับก้าวเลย
มันไม่มีจุดเด่นอะไรเลย ไม่มีต้นไม้หรือก้อนหิน
ไม่มีจุดไหนเลยที่จะเป็นจุดสังเกต หรือจำได้เลยว่าจุดนี้อยู่ตรงไหน
โชคดีที่ฉันดื่มเรดบูลหมดแล้ว
ฉันโยนทิ้งข้ามไหล่ไป
เขาอาจจะเห็นจากหางตา ว่าฉันทำท่าโยนกระป๋องเรดบูลทิ้ง
ฉันเลยพูดไปตามสัญชาตญาณ "ขอโทษค่ะ ฉันก็ไม่รู้ว่าโยนทิ้งทำไม"
เขาบอกว่า "ก็ไปเก็บมาสิ"
ฉันก็ "นั่นสิ ขอโทษ ฉันจะไปเก็บ ฉันย้อนไปเอง"
นั่นคือจังหวะ "ตอนนี้เท่านั้น"
ฉันย่ำมันลงกับพื้น
แล้วก็รีบเดินเร็วก้าวยาวๆ กลับไปหาเขา
ฉันคิดเลย "เขาไม่เห็นแน่ๆ ใช่ไหม ไม่เห็นหรอก"
พอฉันขึ้นรถขับออกไป
โทรศัพท์ก็ดังขึ้น
ซ่อนหมายเลข เหมือนตอนตำรวจสกอตแลนด์โทรมา
แล้วฉันก็รับสาย
เป็นเสียงผู้หญิง เธอถามว่า "คุณอยู่ไหน"
ฉันก็ตอบ "ฉันจอดรถอยู่นอกไร่ ฉันวางกระป๋องเรดบูลบอกพิกัดหลุมศพไว้"
ฉันเปิดกูเกิลแมป ชี้จุดที่ชายคนนั้นถูกฝัง
ตำรวจก็ถามแบบ "เขาจะยิงตำรวจไหม"
ฉันไม่รู้ แต่เราก็คิดกับตัวเอง
"ถ้าเขามี…" มันเป็นวินาที "ช่างหัวมัน"
"ถึงฉันจะหวังว่าเขาจะไม่ยิง แต่มันก็อาจเป็นไปได้"
แล้วฉันก็กลับบ้าน
ชัดเลยว่าแม่ฉันกลัวมาก
เพราะแม่บอกว่า "เขารู้ว่าบ้านเราอยู่ไหน"
ทั้งบ้านเป็นบ้าไปด้วยความเครียด
เราไม่เคยรู้สึกมีอันตราย หรือเสี่ยงภัยขนาดนี้มาก่อนในชีวิต
เขาตัวใหญ่ กำยำ แข็งแกร่ง
แล้วเขาก็ชำแหละสัตว์ได้เก่งระดับมืออาชีพ
ฉันคิดแค่ว่า "มันใกล้จะจบแล้ว"
ฉันพยายามทำทุกอย่างให้ปกติ
เพราะมันเลยจุดที่เราจะทำใจไม่ได้มาแล้ว
(ล่าสุด แซนดี้)
แล้วแซนดี้ก็ทักมา บอกว่า "ฟังนะ เปลี่ยนแผน"
"คืนนี้เราจะไปบ้านเพื่อนผมกัน มาด้วยกันสิ มาปาร์ตี้กัน"
(แซนดี้ ไปปาร์ตี้กัน)
ฉันรีบแจ้งสายสืบทันทีเลย
(ตำรวจสกอตแลนด์ โทรออก)
ฉันบอกว่า "คืนนี้เขากับฝาแฝดไม่อยู่ที่ไร่"
"เขาจะไปบ้านเพื่อน"
ตำรวจบอกว่า "ค่ะ อย่าให้เขาแตกตื่น"
"ถามว่าเขาอยู่ไหน แล้วรีบมาแจ้งเรา"
ฉันนั่งอยู่ในสวนที่บ้านพ่อแม่
เขาโทรมา
(แซนดี้)
ฉันก็บอกว่า "พรุ่งนี้ฉันลางานดีกว่า"
"ฉันจะ… แบบ…"
"คืนนี้ฉันไปด้วยดีกว่า" เขาก็บอกว่า "ที่รัก แบบนั้นคงสนุกมากเลย"
"ตามมานะ"
เขาบอกว่า "ผมอยากให้คุณมาด้วยจริงๆ" ฉันก็ตอบ "ฉันก็อยากไปจริงๆ"
ฉันได้ยินเสียงปาร์ตี้ในโทรศัพท์
เขาดื่มไปหลายแก้วแล้ว เขาบอกว่า
"แคโรไลน์ ผมโชคดีจริงๆ ที่มีคุณ ผมรักคุณมากนะ"
ฉันก็ตอบ "ฉันก็รักคุณ จริงๆ นะ"
ฉันบอกว่า "ส่งโลเคชั่นมาหน่อย"
แล้วเขาก็ส่งมา
(ส่งโลเคชั่นมาหน่อย)
ฉันส่งต่อให้ตำรวจ
(ตำรวจสกอตแลนด์)
ฉันเกลียดตัวเอง
ฉันรู้สึกเหมือนเป็นคนทรยศ
ฉันรู้สึกเหมือนเป็นคนโกหก
แล้วฉันก็ดูโทรศัพท์
ดูแอปข้อความที่เราใช้คุยกัน มันจะบอกเวลาใช้งานครั้งล่าสุด
ครั้งล่าสุดที่คนคนนั้นเปิดแอปนั้นในโทรศัพท์
แอปบอกว่า "ใช้งานล่าสุดประมาณ 3:20 น."
แล้วก็หายไปเลย
ฉันคิดว่าการที่คู่แฝดถูกจับจะจบเรื่องทุกอย่าง
พวกเขาจะถูกตำรวจคุมตัว
ฉันจะปลอดภัย พ่อแม่จะปลอดภัย
ฉันไม่รู้เลยว่านี่ไม่ใช่แค่การชนแล้วหนี
จริงๆ นี่คือสิ่งที่เลวร้ายกว่านั้นมาก
แล้วมันก็จะเป็นบทหนึ่งที่มืดมนที่สุดในชีวิตฉัน
ตำรวจติดอาวุธ อย่าขยับ
ยกมือขึ้น
- ยกมือขึ้น อย่าขยับ - หมอบลง
คำบรรยายโดย วรากรณ์ จันทา ง