WEBVTT

00:25.483 --> 00:26.901
- โอเคไหมคะ
- ค่ะ

00:26.985 --> 00:28.945
- ลูกคนแรกเหรอคะ
- ค่ะ

00:29.029 --> 00:29.988
โอเค

00:30.864 --> 00:32.782
นี่หัวใจลูกกำลังเต้นนะคะ

00:33.408 --> 00:35.243
ตรงนี้คือส่วนท้อง

00:35.744 --> 00:37.454
นี่ไตข้างขวา

00:37.537 --> 00:38.830
ไตข้างซ้าย

00:38.913 --> 00:40.457
กระดูกสันหลัง

00:40.540 --> 00:42.542
กระดูกก้นกบ ส่วนเอว

00:42.625 --> 00:45.587
ส่วนอก หัวไหล่ ข้อศอก

00:46.588 --> 00:48.882
มีพื้นที่ให้เคลื่อนไหวเยอะเลยค่ะ

00:49.466 --> 00:50.967
(ขอที่ว่างให้หัวใจได้เคลื่อนไหว)

00:52.093 --> 00:54.095
นี่คือส่วนหัวของเด็กค่ะ

00:54.179 --> 00:57.599
ที่เห็นนี่คือขอบโครงกะโหลกเวลามองจากด้านบน

00:58.516 --> 01:00.894
ดูเข้าไปในสมอง

01:03.438 --> 01:06.316
โครงสร้างร่างกายดูปกติดีนะคะ
ขนาดตัวเด็กก็ตามเกณฑ์

01:06.399 --> 01:09.903
กระเพาะ กระดูกสันหลัง
กระเพาะปัสสาวะ ไต หัวใจ

01:09.986 --> 01:13.406
เท่าที่เห็นในทารกวัยนี้ ทุกอย่างดูปกติหมดค่ะ

01:13.865 --> 01:15.700
(ปกติ)

01:18.036 --> 01:19.996
(ปกติคืออะไร)

01:22.290 --> 01:24.417
(สิ่งใดที่ถือว่าเป็นบรรทัดฐานหรือปกติ)

01:26.086 --> 01:27.629
(นิวโรไดเวอร์เจนต์ - คำคุณศัพท์)

01:27.712 --> 01:30.340
(ความแตกต่างของการทำงาน
ทางจิตหรือระบบประสาท)

01:30.423 --> 01:32.550
(จากสิ่งที่ถือว่าเป็นบรรทัดฐานหรือปกติ)

01:36.805 --> 01:41.184
(เจนน์)

01:41.267 --> 01:44.729
(33 ปีต่อมา)

01:49.651 --> 01:50.735
สวัสดีค่ะ ทุกคน

01:51.361 --> 01:52.654
สวัสดี

01:52.737 --> 01:55.657
โอเค เรามีเวลาอยู่ด้วยกันไม่นาน เพราะงั้น…

01:56.908 --> 01:58.827
ฉันรู้ว่าหลายคนกำลังจะเรียนจบเร็วๆ นี้

01:59.536 --> 02:02.831
และการออกไปสู่โลกกว้าง
มักจะมีเรื่องที่เราไม่รู้เยอะแยะมากมาย

02:02.914 --> 02:07.460
และนี่คือช่วงเวลาที่รู้สึกเหมือน
เราต้องดิ้นรนหาคำแนะนำจากทุกที่

02:07.544 --> 02:11.589
และต้องมองไปรอบตัว
เพื่อทำความเข้าใจว่าจะใช้ชีวิตอย่างไร

02:11.673 --> 02:15.510
ฉันแค่อยากจะเตือนสติทุกคนว่า
จงอย่าลืมตัวตนของเรา

02:15.593 --> 02:18.638
และมองลึกลงไปข้างใน เชื่อมั่นในตัวเองเข้าไว้

02:18.721 --> 02:23.184
เพราะเรามีคำตอบในใจมากกว่าที่ตัวเองคิดว่ามี

02:30.024 --> 02:32.110
ฉันรู้สึกกลัว

02:34.571 --> 02:37.949
ฉันไม่เคยรู้เลยว่ามันจะยากขนาดนี้

02:39.909 --> 02:41.786
การที่ต้องเรียนรู้สิ่งเหล่านี้เกี่ยวกับตัวเอง

02:41.870 --> 02:43.288
(ขอที่ว่างให้หัวใจได้เคลื่อนไหว)

02:43.371 --> 02:45.248
มีคำถามอะไรอยากถามไหมคะ

02:48.543 --> 02:49.544
มีค่ะ

02:50.545 --> 02:52.839
แต่เมื่อถึงจุดหนึ่ง
ฉันก็คิดเชื่อมโยงของฉันไปเองว่า

02:52.922 --> 02:58.678
การมีความอยากรู้อยากเห็น
หรือการตั้งคำถามเป็นเรื่องที่อันตราย

02:59.304 --> 03:00.305
สิบและหนึ่ง…

03:00.388 --> 03:02.765
ผู้คนจำเป็นต้องเข้าใจว่า

03:02.849 --> 03:05.351
คนบางคนเขารับรู้โลกในวิธีที่ต่างออกไป

03:05.435 --> 03:09.898
แต่วิธีที่คุณรับรู้โลกใบนี้น่ะ
มันยอดเยี่ยมและน่าทึ่งมากเลยนะ

03:17.238 --> 03:21.409
ถ้าฉันเต้นไม่ได้ ฉันก็คงไม่รู้จักตัวเอง

03:23.494 --> 03:27.373
แต่เพราะแบบนี้แหละค่ะ
มันถึงทำให้ทุกอย่างเปลี่ยนไปหมด

03:27.457 --> 03:28.499
ยังไงเหรอคะ

03:29.834 --> 03:32.712
ความเปลี่ยนแปลงเกิดขึ้นเมื่อเรารู้

03:34.047 --> 03:38.468
และสามารถเรียกชื่อประสบการณ์
และความรู้สึกต่างๆ ที่เรารับรู้มาตลอด

03:39.219 --> 03:42.013
มันทำให้ทุกอย่างดูชัดเจนขึ้นมาก

03:44.641 --> 03:49.187
ฉันรู้สึกมาตลอดเลยว่า
มีอะไรบางอย่างที่มันแปลกๆ

03:52.941 --> 03:54.651
ตอนนี้ทุกอย่างรู้สึกไม่เหมือนเดิมเลย

03:59.155 --> 04:01.282
เราพบว่ามีความท้าทายอยู่สามด้านด้วยกัน

04:01.824 --> 04:03.660
ด้านการสื่อสาร

04:03.743 --> 04:04.911
ด้านการเข้าสังคม

04:04.994 --> 04:07.372
และพฤติกรรมซ้ำๆ ที่เป็นแบบแผน

04:07.455 --> 04:10.333
คุณเข้าข่ายทั้งสามด้านที่ว่ามาเลยค่ะ

04:11.000 --> 04:12.877
ซึ่งฉันต้องประเมินพัฒนาการที่ผ่านมา

04:12.961 --> 04:15.088
ผ่านประวัติและพัฒนาการช่วงวัยเด็กของคุณ

04:18.007 --> 04:21.135
มันมีปัจจัยทางชีวประสาท
ที่หล่อหลอมตัวตนของเรา

04:21.219 --> 04:23.179
ซึ่งเริ่มขึ้นตั้งแต่ช่วงต้นของวัยเด็ก

04:23.263 --> 04:25.139
และจะอยู่กับคุณไปตลอดชีวิต

04:26.891 --> 04:30.603
และคุณมีคุณลักษณะตรงตามเกณฑ์
ของกลุ่มอาการออทิสติกสเปกตรัม

04:30.687 --> 04:34.732
(กลุ่มอาการออทิสติกสเปกตรัม)

04:34.816 --> 04:38.653
กลุ่มอาการออทิสติกสเปกตรัม
คือภาวะบกพร่องทางพัฒนาการที่ซับซ้อน

04:38.736 --> 04:42.240
ซึ่งส่งผลให้เกิดความท้าทายอย่างต่อเนื่อง
ในการปฏิสัมพันธ์ทางสังคม

04:42.323 --> 04:47.912
การพูด การสื่อสารผ่านอากัปกิริยา
รวมถึงพฤติกรรมที่จำกัดหรือซ้ำซาก

05:00.508 --> 05:04.929
โดยปกติแล้ว โรคออทิสติกมักจะได้รับการวินิจฉัย
ในช่วงวัยหัดเดินหรือวัยเด็กตอนต้น

05:06.848 --> 05:11.853
ผลกระทบของโรคออทิสติกและความรุนแรง
จะแตกต่างกันไปในแต่ละคน

05:20.486 --> 05:22.447
มีคำถามอะไรอยากถามไหมคะ

05:41.382 --> 05:42.675
จะเอาอะไรไหม

05:45.803 --> 05:47.638
แค่รู้สึกเหมือน…

05:49.640 --> 05:53.519
รู้สึกโล่งใจยังไงไม่รู้

05:56.981 --> 05:58.232
นึกภาพไม่ออกเลย

05:59.067 --> 06:03.529
วันนี้ฉันได้รับการวินิจฉัยอย่างเป็นทางการ

06:03.613 --> 06:06.908
ว่าเข้าข่ายกลุ่มอาการ
ออทิสติกสเปกตรัมระดับหนึ่ง

06:06.991 --> 06:08.534
"ต้องการการสนับสนุน"

06:09.035 --> 06:09.952
เตรียมเก็บกระเป๋า

06:10.036 --> 06:11.204
(เอียน สจวร์ต
สามี โปรดิวเซอร์)

06:11.287 --> 06:12.455
เก็บกระเป๋าเหรอ

06:13.164 --> 06:14.874
- ใช่
- จะไปไหน

06:14.957 --> 06:16.709
- เตรียมตัวเดินทางครั้งใหญ่ไง
- อ๋อ

06:16.793 --> 06:18.961
ลืมไปว่าคุณไม่ชอบคำเปรียบเปรย

06:19.045 --> 06:20.630
ไม่เก็ตเลยสักนิด

06:25.301 --> 06:28.262
ค่ะ ฉันมีความรู้สึกเยอะแยะไปหมดเลย แบบ…

06:29.472 --> 06:34.185
รู้สึกเหมือนไม่ไว้ใจความคิด
หรือพื้นที่ในหัวของตัวเองยังไงไม่รู้

06:34.268 --> 06:35.353
มันเหมือน…

06:36.938 --> 06:40.566
พอฉันอ่าน… ลักษณะอาการ

06:40.650 --> 06:44.362
ของคนที่เป็นออทิสติก
หรือกลุ่มอาการออทิสติกสเปกตรัมระดับหนึ่ง

06:44.445 --> 06:48.408
ฉันรู้สึกเหมือนกำลังอ่าน
เรื่องราวในชีวิตตัวเองเลย

06:48.950 --> 06:52.829
มันชัดเจนมากและฉันก็รู้สึกอินไปกับมันสุดๆ

06:52.912 --> 06:57.834
แต่เดี๋ยวฉันก็รู้สึกว่าตัวเองมโนไปเอง
หรือรู้สึกว่ามันไม่จริงหรอก

06:57.917 --> 07:03.172
หรือฉันแค่กำลังมองหาทางลัดเพื่อแก้ปัญหา

07:03.256 --> 07:05.633
เหมือนเป็นการต่อสู้ทางความคิด
แบบแปลกๆ ในหัวฉัน

07:05.716 --> 07:09.804
แต่วันนี้ฉันได้รับการวินิจฉัยอย่างเป็นทางการแล้ว

07:09.887 --> 07:13.474
ฉันก็เลย… พอจะหายใจได้บ้าง

07:13.558 --> 07:17.645
และได้… รู้จักตัวเอง

07:17.728 --> 07:21.232
ฉันไม่เคยรู้สึกว่าตัวเองเคยมี…

07:21.315 --> 07:23.860
ความเป็นไปได้หรือโอกาสที่จะทำแบบนั้นเลย

07:23.943 --> 07:28.448
มันดูเป็นเรื่องใหญ่มาก แต่ในอีกมุมหนึ่ง

07:30.032 --> 07:30.867
ก็รู้สึกมีความหวัง

07:30.950 --> 07:32.743
และฉันรู้สึกขอบคุณจริงๆ

07:32.827 --> 07:36.873
ที่มีโอกาสได้ผ่านกระบวนการนี้มาได้

07:37.457 --> 07:38.624
แล้วทำไมถึงกลัวล่ะ

07:41.085 --> 07:45.715
การถ่ายสารคดีคือฝันร้ายที่สุดของฉัน

07:46.841 --> 07:51.846
การที่ต้องสื่อสารกับคน

07:51.929 --> 07:54.640
ในระดับที่ลึกซึ้งขนาดนี้ แล้วก็…

07:57.977 --> 08:03.065
ฉันก็ไว้ใจอเล็กซ์แหละ แต่…
ฉันไม่ชอบทำเรื่องที่ตัวเองทำไม่เป็น

08:04.066 --> 08:05.443
แต่คุณก็รู้คำตอบดีนี่นา

08:05.526 --> 08:08.946
เพราะทุกอย่างที่คุณทำได้ตอนนี้
คุณเคยทำไม่เป็นมาก่อน

08:10.573 --> 08:14.994
อะไรที่ทำให้คุณเอาชนะช่วงเวลาเหล่านั้นได้

08:16.454 --> 08:19.165
งงเลยว่า "อยู่ไหนแล้วเนี่ย" เป็นไงบ้าง

08:19.248 --> 08:21.000
- ยินดีที่ได้รู้จักครับ
- เช่นกันครับ

08:21.083 --> 08:23.336
- นี่เอียน
- สวัสดีครับ เอียน ผมอเล็กซ์

08:24.170 --> 08:26.589
ฉันเชื่อว่านี่คือสิ่งที่ควรทำ

08:29.550 --> 08:30.718
ฉันก็เลยจะทำ

08:38.142 --> 08:39.727
(ควีนส์ รัฐนิวยอร์ก)

08:39.810 --> 08:41.229
นี่เจมส์ค่ะ

08:42.897 --> 08:46.275
- ว้าว ดูหน้าสิ
- ว้าว จัดเต็มจริงๆ

08:46.359 --> 08:49.028
- ฮีเสิร์ฟจ้ะ
- เสิร์ฟจริงๆ

08:49.111 --> 08:50.988
และตำนานตัวจริงเสียงจริง ผมไม่…

08:51.072 --> 08:52.782
- งานแสดงครั้งแรกของฉัน
- รูปนั้นน่ะ…

08:52.865 --> 08:54.492
- ดูมือ…
- ใช่ไหมล่ะ

08:54.575 --> 08:56.661
- ขอติดไมค์ให้ได้ไหม
- ได้สิ

08:57.245 --> 09:01.707
ส่วนหนึ่งที่ฉันเครียดก็เพราะ
ฉันไม่รู้ว่าหนังสารคดีสร้างยังไง

09:01.791 --> 09:03.668
หรือเธอทำงานยังไง และ…

09:03.751 --> 09:05.795
- คุณก็ถ่ายผมด้วยนี่นา
- ใช่ ผมถ่ายอยู่ตลอด

09:05.878 --> 09:09.173
ผมแค่พยายามจะเก็บภาพ
ตอนที่เธอใช้ชีวิตตามปกติในพื้นที่ต่างๆ

09:09.257 --> 09:11.342
และมันก็ออกมาดีมากเลย

09:11.425 --> 09:15.930
มันแปลกดีนะ เพราะทุกคนที่ฉันเจอตอนนี้

09:16.430 --> 09:18.307
ไม่รู้เรื่องนี้เลย

09:18.849 --> 09:22.770
แล้วพอต้องมาคิดเรื่องการถ่ายทำทั้งหมดนี่

09:22.853 --> 09:25.106
ทุกอย่างมันดูเหลือเชื่อไปหมด

09:25.189 --> 09:27.066
ทุกอย่างมัน…

09:27.149 --> 09:30.111
ทุกวันเหมือนเป็นวันที่ฉันไม่เคยสัมผัสมาก่อน

09:31.821 --> 09:33.072
ช็อกแน่นอน

09:34.073 --> 09:35.575
ว้าว ดูสิ

09:35.658 --> 09:39.328
ฉันมีความกล้า

09:39.829 --> 09:42.748
ที่จะทำสิ่งต่างๆ ในนามของการเต้น

09:43.416 --> 09:48.045
ที่ฉันคงทำไม่ได้ในฐานะเจนน์ที่เป็นคนธรรมดา

09:48.129 --> 09:50.631
- อย่างที่เรากำลังทำอยู่ตอนนี้
- เหมือนกัน

09:51.132 --> 09:53.259
และอีกหลายอย่างในชีวิตฉัน

09:53.342 --> 09:57.221
เพราะว่าในส่วนลึกของทุกการปฏิสัมพันธ์

09:57.305 --> 10:01.517
หรือทุกโอกาส หรือทุกงานที่เข้ามาคือ

10:01.601 --> 10:03.436
"ไม่นะ ฉันไม่อยากทำเลย"

10:03.519 --> 10:09.317
ความรู้สึกวิตกกังวลเกิดขึ้นมาในทันทีทันใด

10:09.400 --> 10:10.693
แต่ฉันก็ทำอยู่ดี

10:12.278 --> 10:14.196
เหมือนกันเป๊ะเลย

10:15.573 --> 10:17.241
แต่คิดว่าโปรเจ็กต์นี้ไม่เหมือนแบบนั้นนะ

10:17.325 --> 10:19.535
- ถึงจะยังไม่รู้ว่ามันจะออกมาแบบไหน
- โอเค

10:20.036 --> 10:24.373
โดยส่วนใหญ่แล้ว
งานของฉันวนอยู่กับสิ่งที่การแสดงให้กับคนดู

10:26.000 --> 10:27.793
แต่ฉันอยากสำรวจมาตลอดว่า

10:27.877 --> 10:30.713
การแสดงให้อะไรกลับคืนสู่ตัวศิลปินเองบ้าง

10:30.796 --> 10:31.839
- เข้าใจ
- และนั่น…

10:31.922 --> 10:35.134
ทำให้ฉันหันมาสนใจ
เรื่องจิตบำบัดผ่านการเคลื่อนไหว

10:35.217 --> 10:37.553
ซึ่งก็เป็นคำที่ดูหรูหรา

10:37.637 --> 10:40.348
ที่ใช้เรียกการ "สื่อสารผ่านการเต้น
ในยามที่คำพูดใช้ไม่ได้ผล"

10:40.431 --> 10:44.518
- ใช่
- นี่เป็นสิ่งที่ฉันกำลังเผชิญอยู่

10:44.602 --> 10:47.188
- และเธอก็เป็นคนแรกที่ฉันนึกถึง
- นั่นสิ

10:47.271 --> 10:51.692
ฉันรู้ว่ามันผ่านมาหกปีแล้ว แต่ฉันติดต่อมาหาเธอ

10:51.776 --> 10:55.363
เพราะฉันติดตามผลงานเธอมาตลอด
ตั้งแต่เราทำมิวสิกวิดีโอด้วยกัน

10:56.572 --> 10:59.283
ฉันว่ามันคือโชคชะตานะ
ที่หลังจากเวลาผ่านไปนานขนาดนี้

10:59.367 --> 11:02.286
ฉันส่งข้อความหาเธอ
ในวันเดียวกับที่เธอได้รับผลวินิจฉัยพอดี

11:02.370 --> 11:04.955
ฉันยังไม่อยากจะเชื่อเลย มันตื้นตันมาก

11:05.039 --> 11:07.917
ผมเพิ่งกลับจากแอลเอเมื่อคืนก่อนหน้า

11:08.000 --> 11:11.379
มีนัดของเธอเช้าวันถัดไป
แล้วตู้ม อีเมลก็เด้งเข้ามา

11:11.462 --> 11:14.173
- ครับ
- นัดครั้งนั้นคือสุดๆ ไปเลย

11:16.050 --> 11:19.220
อะไรคือแรงจูงใจให้เธอเข้าสู่
วงการศิลปะการแสดงและการเต้น

11:19.303 --> 11:21.806
ถ้าเป็นเมื่อก่อน ฉันจะตอบว่า…

11:23.683 --> 11:28.270
ฉันถูกชี้นำให้เข้าสู่วงการ

11:28.354 --> 11:29.772
และก็ตกหลุมรักมัน

11:29.855 --> 11:35.236
และ… มันรู้สึกเหมือนเป็นจุดมุ่งหมายของฉัน

11:35.319 --> 11:38.322
และสิ่งที่ฉันควรทำในชีวิตนี้

11:38.406 --> 11:40.825
และมันคือพรสวรรค์ของฉัน

11:40.908 --> 11:43.327
และมันคือวิธีที่ฉันเชื่อมโยงกับผู้คน

11:43.411 --> 11:48.416
และมันคือวิธีที่ฉันช่วยเหลือผู้คนได้

11:48.499 --> 11:53.587
แต่ฉันรู้สึกมาตลอดว่ามีคนชี้นำ

11:53.671 --> 11:57.049
หรือนำทางให้ฉันใช้ชีวิต

11:57.133 --> 12:00.010
ซึ่ง… ตอนนี้ก็ยังรู้สึกแบบนั้นกลายๆ

12:00.094 --> 12:04.306
แต่… ฉันคิดว่าฉันแค่…

12:04.390 --> 12:08.561
ที่ฉันหมกมุ่นกับการเต้นขนาดนี้
อาจเป็นเพราะฉันเป็นออทิสติกนั่นแหละ

12:08.644 --> 12:13.441
และมันช่วยฉันได้

12:13.524 --> 12:18.612
ในแบบที่ฉัน… เพิ่งจะเข้าใจตอนนี้

12:18.696 --> 12:21.323
โอเค มาดูกันว่าจะเป็นยังไงต่อไป

12:21.407 --> 12:23.701
เริ่มแบบค่อยเป็นค่อยไป
ฉันคอยติดตามเธอไปเงียบๆ

12:23.784 --> 12:26.287
- โอเค
- แล้วดูว่าจะได้อะไรไหม

12:27.246 --> 12:28.205
งั้นก็มาเริ่มกันเลย

12:38.591 --> 12:39.675
(สเต็ปส์)

12:42.428 --> 12:44.263
(ยินดีต้อนรับสู่สตูดิโอริปลีย์-เกรียร์)

12:44.346 --> 12:46.390
(ศูนย์ชุมชนกิบนีย์คอมพานี)

12:46.474 --> 12:47.892
(โรงเรียนมาร์ธาแกรห์ม
สตูดิโอหนึ่ง)

13:03.282 --> 13:05.284
(สเต็ปส์ ออน บรอดเวย์)

13:05.367 --> 13:06.911
ห้า หก เจ็ด และ…

13:10.790 --> 13:12.416
และหนึ่ง สอง…

13:17.379 --> 13:18.631
เอาเลย แบร์รี่

13:21.383 --> 13:22.551
ห้า หก…

13:24.845 --> 13:25.721
เยี่ยม

13:27.223 --> 13:29.141
ใช่ กางออกเยอะๆ…

13:29.683 --> 13:31.685
ใช้พื้นที่ของตัวเองซะ

13:31.769 --> 13:33.479
นั่นแหละ ใช่

13:33.562 --> 13:35.439
มองมาทางนี่ ให้ฉันดูหน่อย

13:35.523 --> 13:37.608
เริ่มแรกก็เป็นแค่การเต้นเฉยๆ

13:38.150 --> 13:39.443
แต่นี่มันก็หลายปีแล้ว…

13:39.527 --> 13:41.111
กางแขนออก ดอกไม้บาน

13:41.195 --> 13:44.740
ที่มันไม่ได้ทำหน้าที่
เป็นเครื่องบำบัดจิตใจให้กับฉันเลย

13:46.242 --> 13:47.159
พอมาถึงจุดหนึ่ง

13:47.243 --> 13:50.788
การเต้นเริ่มสูบพลังไปจากฉัน
มากกว่าที่มันมอบให้ฉัน

13:50.871 --> 13:51.747
ใช่

13:51.831 --> 13:54.208
ในฐานะมนุษย์คนหนึ่ง เวลาที่ฉันมองพวกคุณเต้น

13:54.291 --> 13:57.545
ถ้าฉันไม่สามารถสบตาคุณได้

13:57.628 --> 14:00.005
ฉันจะเชื่อมโยงกับพวกคุณไม่ได้จริงๆ

14:02.174 --> 14:04.635
ฉันหาทางหาเลี้ยงชีพด้วยสิ่งที่ฉันรักได้

14:04.718 --> 14:06.303
แต่มันก็นานมากแล้ว

14:06.387 --> 14:09.139
ที่ฉันหาความสุข
จากการเคลื่อนไหวร่างกายไม่เจอเลย

14:09.223 --> 14:12.810
แต่ฉันก็ยังคงมีหน้าที่การงานที่ดำเนินควบคู่กันไป

14:12.893 --> 14:15.688
แต่ฉันหาความสุขเพื่อตัวเอง
ในการทำงานไม่เจอเลย

14:17.147 --> 14:19.024
แต่ฉันก็ยังไปสอนลูกศิษย์อยู่

14:19.108 --> 14:21.902
ใช่ นั่นแหละ มาลุยกันเลย

14:21.986 --> 14:25.948
ตอนนี้ฉันหาสภาพแวดล้อม
ที่ทำให้ฉันรักการเต้นจริงๆ ได้ยากมาก

14:26.949 --> 14:30.035
ฉันเห็นเลยว่าคุณสูญเสียความรู้สึกนั้นไปบ้าง

14:30.119 --> 14:33.706
ฉันรู้สึกโชคดีจริงๆ ที่สามารถ
หาเลี้ยงชีพด้วยสิ่งที่ฉันรักได้

14:33.789 --> 14:35.541
แต่มันก็เหมือนเป็นคำสาปด้วยเหมือนกัน

14:35.624 --> 14:38.961
เพราะเราสามารถสูญเสียความสุข
ในสิ่งที่เรารักไปได้

14:50.264 --> 14:52.308
เต้นจบแล้วแต่เลือดยังสูบฉีดแรงอยู่ใช่ไหม

14:52.391 --> 14:54.768
ที่มันเป็นขนาดนั้นก็เพราะเราฝึกมาแบบนี้

14:54.852 --> 14:56.979
เราต้องการให้มันเป็นแบบนี้แหละ

14:57.062 --> 14:58.314
ใช่ ฉันมีวินัย

14:58.397 --> 15:02.359
แต่ฉันชอบเห็นความพยายามในการเต้น

15:02.443 --> 15:06.447
ฉันไม่ชอบให้มันดูง่ายเกินไป
หรือสมบูรณ์แบบเกินไป หรือเนี๊ยบเกินไป

15:06.530 --> 15:09.617
ฉันชอบเห็นสิ่งนี้ โดยเฉพาะในผู้หญิง

15:12.494 --> 15:15.748
ฉันอยากเห็นพลังที่อยู่เบื้องหลังสิ่งที่คุณทำ
และความพยายาม

15:16.248 --> 15:17.499
แต่มันยาก

15:21.921 --> 15:24.632
นี่เป็นสถานที่ที่มีความหมายสำหรับฉัน

15:24.715 --> 15:27.092
ฉันโตที่รัฐไอดาโฮ ในที่ที่ห่างไกลความเจริญมาก

15:27.176 --> 15:30.763
และฉันเคยเห็นชื่อ "สเต็ปส์"
ในนิตยสารเต้น แล้วฉันก็…

15:30.846 --> 15:33.933
อย่างสตูดิโอนี้น่ะ

15:34.016 --> 15:37.728
และฉันก็… ฉันอยากมาอยู่ที่นี่มาก

15:37.811 --> 15:40.856
และการที่ฉันได้มาอยู่ที่นี่กับพวกคุณ

15:40.940 --> 15:45.653
และได้เจอหน้าหลายคนที่คุ้นเคย
ที่ฉันรู้จักมานานหลายปี

15:45.736 --> 15:48.030
ฉันรู้สึกซาบซึ้งใจมาก

15:48.113 --> 15:49.823
- พวกคุณ…
- พวกเรารักคุณ

16:07.716 --> 16:10.094
ห้า หก เจ็ด แปด…

16:16.809 --> 16:20.187
อาการต้องปรากฏให้เห็นในช่วงต้นของพัฒนาการ

16:20.270 --> 16:22.272
แต่อาจไม่ปรากฏชัดเจน

16:22.356 --> 16:25.818
จนกว่าความต้องการทางสังคม
จะเกินขีดความสามารถที่มีอยู่อย่างจำกัด

16:25.901 --> 16:29.822
หรืออาจถูกบดบังด้วยกลยุทธ์ที่เรียนรู้ในภายหลัง

16:34.159 --> 16:38.872
(อาการอาจถูกบดบังได้ในช่วงชีวิตหลังจากนั้น)

16:38.956 --> 16:40.290
เจนนิเฟอร์

16:41.041 --> 16:42.626
- สวัสดีจ้ะ
- สวัสดีสิจ๊ะ

16:43.669 --> 16:45.087
- พูดสิ
- สวัสดี

16:45.170 --> 16:46.380
มองกล้องหน่อย

16:47.423 --> 16:49.425
- พูดสิ ลูก
- สวัสดี

16:54.555 --> 16:56.223
เป็นอะไรของหนูเนี่ย

17:02.688 --> 17:07.693
สวัสดีทุกคนจากสถานที่โปรดของฉันบนโลกใบนี้

17:08.277 --> 17:09.445
สถานที่แห่งความสุขของฉัน

17:10.821 --> 17:12.114
ฉันชอบอยู่ในนี้มากเลย

17:14.366 --> 17:20.330
ตอนนี้เป็นเวลาบ่ายโมงของวันอังคาร

17:20.414 --> 17:22.666
และนี่คือการแช่น้ำครั้งที่สองในวันนี้

17:23.876 --> 17:25.377
เป็นวันแบบนั้นน่ะค่ะ

17:44.688 --> 17:46.148
คุณรู้สึกอย่างไร

17:48.233 --> 17:49.568
คุณรู้สึกอย่างไร

17:51.361 --> 17:55.616
คุณรู้สึกอย่างไร

17:55.699 --> 17:58.702
พฤติกรรมกระตุ้นตัวเอง
คือสิ่งที่ทำกับร่างกายตัวเอง

17:58.786 --> 18:01.789
เพื่อให้ตัวเองอยู่ในสภาวะที่ควบคุมได้

18:02.331 --> 18:05.751
คุณรู้สึกอย่างไร

18:05.834 --> 18:09.588
สิ่งใดก็ตามที่ทำให้คนคนนั้น
สามารถควบคุมตัวเองได้

18:09.671 --> 18:12.466
นั่นคือพฤติกรรมในลักษณะการกระตุ้นตัวเอง

18:12.549 --> 18:13.425
นิ้วเท้าสวยดีนี่

18:13.967 --> 18:15.177
ตอนที่คุณยังเด็ก

18:15.260 --> 18:19.098
ฉันคิดว่าคุณกระตุ้นตัวเองตอนที่คุณหมุนตัว

18:19.181 --> 18:21.350
ซึ่งพ่อแม่คุณเรียกว่าเป็นการเต้น

18:23.811 --> 18:25.646
เต้นให้จบเพลงสิ ลูก

18:38.909 --> 18:44.039
หนึ่ง สอง สาม สี่ ห้า หก เจ็ด

18:44.123 --> 18:46.542
ห้า หก เจ็ด แปด

18:46.625 --> 18:51.547
หนึ่ง สอง สาม สี่ ห้า หก เจ็ด แปด

18:51.630 --> 18:55.175
ขยับสะโพกเร็วกว่านี้ได้อีกไหม

18:56.009 --> 18:59.680
(แบร์รี่ แกนส์
นักเต้น - เพื่อนสนิทของเจนน์)

18:59.763 --> 19:01.390
- นั่นแหละ
- เยี่ยม

19:01.473 --> 19:02.391
ลง

19:02.474 --> 19:03.392
อีกด้านซิ

19:03.475 --> 19:04.726
สวยมาก

19:04.810 --> 19:09.064
ก้าว ก้าว ก้าว ห้า ก้าว ห้า เตะ เตะ ห้า

19:12.442 --> 19:19.116
หนึ่ง สอง สาม สี่ ห้า หก เจ็ด แปด

19:19.199 --> 19:21.451
โอเคนะ อยากลองกับเพลงไหม

19:21.535 --> 19:23.328
หนึ่ง สอง

19:23.412 --> 19:26.498
หนึ่ง สอง สาม สี่ ห้า หก เจ็ด แปด

19:26.582 --> 19:30.169
หนึ่ง สอง สาม สี่ ห้า หก เจ็ด แปด

19:30.252 --> 19:33.714
การตอบสนองต่อสิ่งเร้าทางประสาทสัมผัส
ที่มากหรือน้อยเกินไป

19:33.797 --> 19:37.843
หรือความสนใจที่ผิดปกติในแง่ประสาทสัมผัส
ที่มีต่อสภาพแวดล้อมรอบตัว

19:37.926 --> 19:41.138
ความไม่สะทกสะท้านต่อความเจ็บปวดหรืออุณหภูมิ

19:41.221 --> 19:44.975
การตอบสนองในทางลบ
ต่อเสียงหรือผิวสัมผัสที่เฉพาะเจาะจง

19:45.058 --> 19:48.353
การดมหรือสัมผัสวัตถุมากจนเกินไป

19:48.437 --> 19:51.523
มีความหลงใหลทางสายตา
ต่อแสงหรือการเคลื่อนไหว

19:52.065 --> 19:53.317
รู้สึกดีเหรอ

19:54.151 --> 19:56.862
- ใช่
- ลากท่อนไม้นี่มันรู้สึกดียังไงเหรอ

19:56.945 --> 20:01.325
มันเหมือน… สัญชาตญาณมนุษย์ของฉัน
มันอยากทำแบบนี้

20:01.408 --> 20:05.120
แรงสั่นสะเทือนในมือและเสียงเวลาลาก

20:05.204 --> 20:06.622
ฉันรู้สึกว่าต้องทำให้ได้

20:08.874 --> 20:12.794
ความท้าทายทางสังคมนั้น
แสดงออกมาในรูปแบบที่หลากหลายมาก

20:12.878 --> 20:15.088
ปัญหาการรับรู้ความรู้สึก
ก็แสดงออกหลายด้านเช่นกัน

20:15.172 --> 20:20.302
สุขสันต์วันเกิด เจนนิเฟอร์

20:26.934 --> 20:27.976
สว่างไปเหรอ

20:28.060 --> 20:30.771
ภาพ เสียง พื้นผิวสัมผัส…

20:33.023 --> 20:35.984
- ขอโทษ เช็ดกับกางเกงสิ
- ไม่เอา

20:38.403 --> 20:40.781
- โธ่ เจนนิเฟอร์ พอเหอะ
- อี๋

20:41.406 --> 20:43.367
- อี๋
- กลับไปที่รถเลย

20:43.450 --> 20:45.827
มันเยอะเกินไป

20:45.911 --> 20:48.080
- ไหวไหม เจน
- ไม่ไหว

20:48.580 --> 20:51.792
ฉันแทบจะชัตดาวน์ไปเลย รู้สึกเหมือนจะเป็นบ้า

20:52.876 --> 20:55.087
ถึงได้บอกไงว่าเดี๋ยวเดินซื้อของเองก็ได้…

20:55.170 --> 20:58.799
แต่ฉันก็อยากมีอารมณ์
เลือกซื้อของด้วยกันสนุกๆ ด้วยไง

20:58.882 --> 21:02.719
เหมือนมีสายฟ้าแวบในตาฉัน แบบแสงวาบๆ

21:02.803 --> 21:04.388
แสงสว่างจ้า

21:04.471 --> 21:07.099
รู้สึกเหมือนสมองฉันมันกำลังแตกเป็นเสี่ยงๆ

21:07.182 --> 21:08.767
อย่างถาวร

21:08.850 --> 21:10.644
ความรู้สึกมันท่วมท้นไปหมด

21:10.727 --> 21:15.857
ฉันคิดว่าระบบประสาทสัมผัสของคุณตอนนี้
แบกรับภาระหนักเกินไปมานานมาก

21:18.151 --> 21:20.654
คุณต้องหาวิธีรับมือให้ได้

21:22.239 --> 21:24.658
แต่วิธีนั้นอาจจะไม่ดีต่อสุขภาพของคุณเสมอไป

21:25.284 --> 21:26.868
คุณแค่ต้องหาตัวช่วยในขณะนั้น

21:26.952 --> 21:30.080
เพื่อให้สามารถปลอบประโลม
จัดการ และประมวลผลสิ่งต่างๆ ได้

21:30.163 --> 21:32.833
- อะไร
- แค่เกิดอารมณ์อยากดื่มเบียร์มากๆ เลย

21:32.916 --> 21:36.378
หนักมาก เพราะผมเริ่มดื่มตอนอายุแค่ 13 เอง

21:36.461 --> 21:39.256
ดื่มหนักมาก มันอยู่ในดีเอ็นเอ
อาการหนักเลยแหละ

21:39.339 --> 21:40.507
เข้าใจเลย

21:42.843 --> 21:44.011
ขอแก้วนึงด้วย ที่รัก

21:44.594 --> 21:48.056
ตอนที่อะไรๆ มันหนักหนาเกินไป
หรือไม่เป็นไปตามแบบแผน

21:48.140 --> 21:50.517
ในแบบที่คนอย่างคุณเข้าใจได้

21:50.600 --> 21:53.186
โลกจะกลายเป็นที่ที่ท้าทายและอยู่ยากขึ้นมาทันที

21:58.317 --> 22:03.030
พอโตเป็นผู้ใหญ่ก็หยุดกระตุ้นตัวเอง

22:03.113 --> 22:04.406
ระบายมันออกมาเลย

22:05.115 --> 22:08.201
ปลดปล่อยออกมา ไม่เป็นไร
ปล่อยให้มันถาโถมเข้ามาเลย

22:08.285 --> 22:11.371
เพราะมันทำให้คนอื่นรู้สึกอึดอัด

22:11.455 --> 22:13.790
หรือทำให้เรารู้สึกเหมือนโดนตัดสิน

22:13.874 --> 22:16.793
นั่นคือสาเหตุว่าทำไม
ความสามารถในการควบคุมอารมณ์

22:16.877 --> 22:22.299
เติมพลัง และสร้างสมดุล
ด้วยวิธีที่ดีต่อสุขภาพจึงเป็นเรื่องสำคัญมาก

22:22.382 --> 22:24.760
ฉันก็ยังกระตุ้นตัวเองโดยใช้การเต้นนี่แหละ

22:34.811 --> 22:37.773
หาสมดุล หาจุดกึ่งกลาง
หาจุดที่คุณควรจะอยู่ให้เจอ

22:38.315 --> 22:42.944
หรือจะแค่หลบเข้าไปอยู่ในรังส่วนตัว
และอยู่ในพื้นที่ที่รู้สึกปลอดภัย

22:43.987 --> 22:46.073
ใช่ ฉันเคยทำแบบนั้นบ่อยมากตอนเด็กๆ

22:46.156 --> 22:48.700
ทำมุมเล็กๆ ของตัวเอง

22:49.284 --> 22:52.162
และนั่นสามารถเป็นที่ที่คุณพบความสงบใจ

22:52.245 --> 22:53.747
และความสบายใจอย่างมาก

22:54.247 --> 22:56.917
การอยู่ท่ามกลางธรรมชาติ
ช่วยปลอบประโลมได้มาก

22:57.000 --> 23:01.254
ขอแนะนำให้ไปในที่เหล่านั้น
และใช้เวลาอยู่กับตัวเองที่นั่นนานๆ

23:06.009 --> 23:07.344
- พร้อมไหม
- พร้อม

23:08.762 --> 23:10.555
สวยจังเลย คิดว่าไง

23:10.639 --> 23:11.640
ชอบมากเลย

23:11.723 --> 23:12.724
ผมก็ชอบเหมือนกัน

23:13.350 --> 23:15.352
- ฉันรักคุณ
- ผมรักคุณนะ พวก

23:34.830 --> 23:36.581
ตัดเสียงจากโลกภายนอกให้หมด

23:48.385 --> 23:52.055
- แขนหรือสะโพก ส่วนไหนนะ
- ยับเยินไปหมดเลยค่ะ จะตรงไหนก็แล้วแต่

23:52.139 --> 23:54.057
บาดเจ็บจากการเล่นกีฬาเหรอครับ

23:54.141 --> 23:55.559
ค่ะ ฉันเป็นนักเต้น

23:55.642 --> 23:57.811
- เดี๋ยวหมอโบโรสกีจะเข้ามานะครับ
- ค่ะ

23:58.478 --> 24:00.439
กางเกงนี่มันเล็กไปนะ

24:00.939 --> 24:03.942
- เล็กไปค่ะ ขอไซส์ใหญ่กว่านี้
- ขอดูก้นหน่อยซิ

24:04.025 --> 24:05.819
- หันหลังให้ดูหน่อย
- ไม่เอา

24:06.319 --> 24:08.155
มาเล่นบทหมอกับพยาบาลกัน

24:08.238 --> 24:09.072
ไม่เอาละ ขอบคุณ

24:10.949 --> 24:13.201
- พังไหมครับ
- การงานฉันจบสิ้นแล้วเหรอคะ

24:14.995 --> 24:17.164
ดึงเข่ามาหามือหมอหน่อยค่ะ

24:17.247 --> 24:18.290
นั่น…

24:18.373 --> 24:19.207
ค่ะ

24:19.708 --> 24:23.253
- โอเค งั้น…
- อะไรก็ตามที่ต้องยกขาคือเจ็บหมดเลยค่ะ

24:23.336 --> 24:24.171
เหรอคะ

24:24.254 --> 24:26.631
ฉันเคยฝืนเต้นไปทั้งอย่างนั้นได้ ทุกอย่างก็ปกติดี

24:26.715 --> 24:28.300
ทำมาแบบนี้ตลอดเลยครับ

24:28.383 --> 24:29.301
ค่ะ เข้าใจ

24:29.384 --> 24:32.971
พอมาถึงจุดนี้ในชีวิต
ก็ฝืนเต้นไปทั้งๆ ที่เจ็บอยู่นี่แหละค่ะ

24:33.054 --> 24:34.848
- มีปัญหาอยู่หลายจุดเลยค่ะ
- ค่ะ

24:34.931 --> 24:38.727
กล้ามเนื้อสะโพกของคุณดูเหมือนจะอักเสบ

24:38.810 --> 24:41.730
หมอแนะนำว่า
เราไปทำเอ็มอาร์ไอกันตอนนี้เลยดีกว่า

24:41.813 --> 24:45.734
หมออยากตรวจเช็กให้แน่ใจว่า
มันไม่ใช่ภาวะกระดูกล้า

24:46.860 --> 24:49.613
ถ้ากลายเป็นปัญหาขึ้นมาละแย่เลย
เธอมีงานมาร์ธา แกรห์มรออยู่

24:49.696 --> 24:53.033
นอกจากงานทั้งหมดที่ทำอยู่
ฉันยังมีการแสดงระดับชาติรออยู่อีก

24:53.116 --> 24:54.326
งั้นมาทำกายภาพบำบัด…

24:54.409 --> 24:58.663
คลาสน่าจะมีคนเข้าร่วม 250 ถึง 400 คน…

25:01.082 --> 25:03.084
หนักแน่นอน

25:09.174 --> 25:11.218
การยึดติดกับความเหมือนเดิม

25:12.802 --> 25:16.598
การยึดมั่นในกิจวัตรอย่างเข้มงวด

25:16.681 --> 25:19.976
หรือรูปแบบพฤติกรรมทางคำพูดหรือไม่ใช้คำพูด
ที่ทำจนเป็นพิธีการ

25:20.060 --> 25:27.067
พาฉันกลับบ้าน

25:29.361 --> 25:32.822
- คิดอะไรอยู่เหรอ
- คิดว่านี่มันไม่เห็นน่าสนใจตรงไหนเลย

25:32.906 --> 25:34.241
ถ่ายอะไรเนี่ย

25:37.911 --> 25:39.454
น่าสนใจดีออก

25:39.996 --> 25:41.039
เก็บกระเป๋าสิ

25:41.831 --> 25:44.209
ดูฉันมันไม่น่าสนุกหรอก

25:44.709 --> 25:45.919
เอาเจมส์ไปด้วยไหม

25:46.002 --> 25:46.920
ไปได้ก็ดีสิ

25:47.754 --> 25:49.798
เจนน์กำลังเก็บกระเป๋า ดูอารมณ์ไม่ดีเท่าไร

25:51.466 --> 25:52.926
คิดอะไรอยู่เหรอ

26:01.184 --> 26:02.852
ตอนนี้จัดการอารมณ์ตัวเองได้ไม่ค่อยดี

26:08.149 --> 26:11.695
สำหรับคุณ มันยากมากที่จะรู้ว่าต้องทำอะไร

26:11.778 --> 26:15.740
ต้องเริ่มตรงไหน ต้องมีปฏิสัมพันธ์ยังไง
ต้องพูดคุยสนทนายังไง

26:15.824 --> 26:19.494
จะเข้าใจมุมมองของคนอื่นได้ยังไง
ในแง่อารมณ์ความรู้สึก

26:19.578 --> 26:23.248
คุณต้องประมวลผลทุกคน

26:23.331 --> 26:25.375
อารมณ์ของแต่ละคน

26:25.458 --> 26:27.252
เรื่องราวเบื้องหลังของแต่ละคน

26:27.335 --> 26:29.754
อ่านบรรยากาศและเข้าใจว่ากำลังเกิดอะไรขึ้น

26:29.838 --> 26:32.549
และมันก็ท้าทายมากจริงๆ เมื่อคิดถึงว่า

26:32.632 --> 26:36.052
คนเราต้องใช้กระบวนการทางความคิด
เพื่อคลายปมสิ่งต่างๆ มากมายขนาดไหน

26:36.136 --> 26:41.433
สำหรับคุณ ความกดดัน
ในสถานการณ์ทางสังคมนั้นมีไม่น้อยเลย

26:41.516 --> 26:42.559
มีเยอะมาก

26:46.855 --> 26:51.484
(รางวัลเต้นระดับชาติ ฟีนิกซ์ รัฐแอริโซนา)

26:54.863 --> 26:58.116
สายของคุณถูกโอนไปยัง
ระบบฝากข้อความอัตโนมัติ

26:58.199 --> 27:00.327
สวัสดีครับ นี่อเล็กซ์ ฝากข้อความไว้ได้เลย

27:05.415 --> 27:06.958
ฮัลโหล อเล็กซ์

27:07.500 --> 27:09.836
ฉันสอนเต้นอยู่

27:11.212 --> 27:15.300
แต่ฉันไม่รู้เลยว่าทำไมฉันถึงรู้สึก
ตัดขาดจากร่างกายตัวเองขนาดนี้

27:16.885 --> 27:20.472
เหตุผลหนึ่งที่ฉันรักการเคลื่อนไหวมาก
เพราะมันเป็นสิ่งชั่วคราว

27:21.097 --> 27:22.766
พอทำออกมาแล้วก็จบ

27:24.392 --> 27:27.771
ฉันมีความสุขมากขึ้นเวลาที่ได้ขยับตัว

27:28.396 --> 27:31.775
แต่ตอนนี้ฉันไม่อยากขยับตัวเลย

27:32.776 --> 27:35.904
ก็นั่นแหละ ฉันไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น

27:36.696 --> 27:40.158
เอาละ เหล่านักเต้น
ออกมาที่ฟลอร์ได้เลย ใครที่ลงเรียนคลาสนี้

27:41.910 --> 27:46.247
ฉันจะไปสร้างแรงบันดาลใจให้เด็กๆ ได้ยังไง
ถ้าฉันยังสร้างแรงบันดาลใจให้ตัวเองไม่ได้เลย

27:47.457 --> 27:49.000
จะมาถึงกี่โมงเหรอ

27:57.258 --> 27:59.469
ห้ามถ่ายตอนหลับอยู่สิ

27:59.552 --> 28:00.845
ตื่นแล้วนี่

28:04.099 --> 28:05.558
ฝันดีนะ

28:05.642 --> 28:06.685
บาย

28:06.768 --> 28:09.854
เต้นตรงหน้าต่างหน่อยสิ เพราะช็อตนี้สวยมาก

28:09.938 --> 28:10.814
แบบนี้เหรอ…

28:10.897 --> 28:13.274
เห็นเงาเหมือนบียอนเซ่เลย

28:13.775 --> 28:14.859
เหมือนก็ดีสิ

28:15.402 --> 28:17.153
ฉันขอให้มีอ่างอาบน้ำทุกครั้ง

28:17.654 --> 28:20.365
เขาถึงให้ฉันกลับมาอยู่ตึกนี้ เพราะฉันคิดว่า…

28:20.448 --> 28:23.159
- ตึกที่มีอ่างอาบน้ำเหรอ
- ตึกที่มีอ่างอาบน้ำ

28:23.243 --> 28:25.286
เมื่อคืนฉันเกิดอาการแพนิค

28:25.787 --> 28:28.707
- แพนิคจริงเหรอ…
- ซึ่งมันโง่มากเพราะฉันเตรียมตัวแล้ว แบบ…

28:28.790 --> 28:30.959
และฉันทำแบบนี้มาสิบกว่าปี

28:31.042 --> 28:33.044
- ใช่
- แต่มันไม่เคย…

28:33.128 --> 28:35.672
สำหรับฉัน มันยิ่งยากขึ้น มันไม่ได้ง่ายขึ้นเลย

28:35.755 --> 28:37.674
- จริงเหรอ ทำไมล่ะ
- ใช่ ไม่รู้สิ

28:37.757 --> 28:39.008
คงเพราะว่า…

28:39.634 --> 28:42.303
ไม่รู้สิ มันไม่ง่ายขึ้นเลย เพราะฉันรู้สึกว่า…

28:42.804 --> 28:44.347
คนคาดหวังมากขึ้นเหรอ

28:44.431 --> 28:46.391
ไม่ใช่คาดหวัง แต่แบบ…

28:48.351 --> 28:51.354
ไม่รู้สิ ฉันไม่เคยไปถึงจุดที่
จะทำไปวันๆ แบบขอไปทีได้เลย

28:51.438 --> 28:54.107
ฉันยังคงพยายามลองทำสิ่งใหม่ๆ อยู่ตลอดเวลา

28:54.190 --> 28:55.608
- ใช่
- นั่นแหละ…

28:55.692 --> 28:58.445
- แล้วอยากทำแบบขอไปทีไหมล่ะ
- ไม่

28:59.070 --> 29:00.196
เรามา…

29:00.864 --> 29:02.615
หายใจเข้าลึกๆ พร้อมกัน

29:04.617 --> 29:05.869
หายใจออก

29:07.328 --> 29:12.083
และขอให้ใช้สักครู่
เพื่อระลึกว่าทำไมเราถึงมาอยู่ที่นี่

29:14.627 --> 29:16.838
เลิกเหล้าได้แล้วเหรอ

29:18.631 --> 29:20.508
- ใช่ เลิกได้แล้ว
- เหรอ

29:21.634 --> 29:23.511
- ประมาณสามปีแล้ว
- เหรอ

29:24.137 --> 29:25.764
ทำไมถึงเลิกล่ะ

29:26.681 --> 29:27.807
รู้สึกว่าต้องเลิก

29:29.893 --> 29:33.605
ฉันอยากเห็นทุกคนก้าวเข้าไป
เป็นส่วนหนึ่งของการเคลื่อนไหวจริงๆ

29:33.688 --> 29:37.609
สร้างสรรค์มันออกมาจากข้างใน
ทำให้มันเป็นท่าเต้นของเราตั้งแต่เริ่ม

29:37.692 --> 29:41.112
ฉันก็อยากจะเลิกเหล้าให้ขาด
แต่ฉันว่ามันยากมากเลย

29:41.196 --> 29:43.490
ฉันอยากให้ทุกคนเปิดใจให้กว้างในเรื่องวิธีการ

29:43.573 --> 29:45.492
และเผื่อแผ่พลังวิญญาณออกมา

29:45.575 --> 29:48.328
ตอนนี้อย่าเพิ่งห่วงเรื่องของตัวเอง
มาส่งต่อพลังให้คนอื่นกันก่อน

29:48.411 --> 29:49.412
พอเข้าใจไหม

29:49.496 --> 29:52.582
แล้วฉันก็รู้ตัวว่าฉันเริ่มดื่มตอนเข้ามหาวิทยาลัย

29:52.665 --> 29:56.711
ตอนที่ฉันถูกบังคับให้เป็นส่วนหนึ่งของสังคมมากขึ้น

29:57.670 --> 29:58.630
เข้าใจเลย

29:59.214 --> 30:02.467
ฉันเลยพึ่งเหล้ามาตลอดเพื่อช่วยให้ผ่านมันไปได้

30:02.550 --> 30:03.426
เหมือนกัน

30:04.260 --> 30:05.470
ไม่ดื่มดีกว่าอยู่แล้ว

30:06.387 --> 30:09.098
แต่มันไม่ได้ช่วยให้ง่ายขึ้น

30:10.058 --> 30:12.143
ใช่ ฉันก็เดี๋ยวเลิก เดี๋ยวกลับไปดื่ม

30:12.227 --> 30:15.271
ตอนนี้รู้สึกว่าอยากเลิกแล้ว

30:15.355 --> 30:16.189
เหรอ

30:16.856 --> 30:17.941
ฉันอยากเลิก

30:18.691 --> 30:21.653
ห้า หก เจ็ด เอาละนะ

30:21.736 --> 30:24.572
หนึ่ง สอง สาม สี่

30:24.656 --> 30:25.949
ถอย

30:26.032 --> 30:27.450
ก้าว อีกรอบ

30:28.785 --> 30:30.036
สาม สี่

30:30.119 --> 30:31.204
ถอย

30:31.746 --> 30:33.081
ก้าว อีกรอบ

30:33.164 --> 30:35.583
มันเป็นอะไรที่มากกว่าแค่การเคลื่อนไหว

30:35.667 --> 30:37.293
ฉันชอบที่ได้เห็นการต่อสู้ดิ้นรน

30:37.377 --> 30:38.753
ก้าว อีกครั้ง

30:40.255 --> 30:42.715
สาม สี่ ถอย

30:42.799 --> 30:44.425
ก้าว อีกรอบ

30:45.176 --> 30:49.222
- ทำงานร่วมกันมานานแค่ไหนแล้วครับ
- สิบปี สิบเอ็ดปี

30:49.305 --> 30:50.348
อีกรอบ

30:50.431 --> 30:52.225
ฉันเห็นเทย์มาตั้งแต่อายุ 12

30:52.308 --> 30:53.935
- ตอนนี้อายุเท่าไรแล้ว
- 24 ค่ะ

30:54.018 --> 30:56.229
ฉันออกแบบท่าเต้นให้เธอตั้งแต่อายุ 12

30:56.312 --> 30:57.522
ใช่ สาม

30:57.605 --> 31:01.150
นั่นแหละ ไม่รู้ทำไม แต่โฟกัสของคุณดีมากๆ เลย

31:02.443 --> 31:04.112
สาม สี่

31:04.195 --> 31:05.530
ถอย

31:05.613 --> 31:06.948
ก้าว อีกรอบ

31:07.031 --> 31:09.784
หนึ่ง สอง สาม สี่

31:09.868 --> 31:10.952
ถอย

31:11.035 --> 31:12.579
ก้าว อีกรอบ

31:14.038 --> 31:15.373
สาม สี่

31:15.456 --> 31:18.209
ถอย ก้าว อีกรอบ

31:18.293 --> 31:22.046
หนึ่ง สอง สาม สี่ ถอย…

31:22.130 --> 31:24.632
อาการเหล่านี้ทำให้เกิด
ความบกพร่องที่มีนัยสำคัญทางคลินิก

31:24.716 --> 31:26.801
ในด้านสังคม การทำงาน

31:26.885 --> 31:29.679
หรือด้านอื่นๆ ที่สำคัญต่อการดำรงชีวิตในปัจจุบัน

31:29.762 --> 31:32.348
หนึ่ง สอง สาม สี่

31:32.432 --> 31:35.393
ถอย ก้าว อีกรอบ

31:36.811 --> 31:40.690
สาม สี่ ถอย ก้าว อีกรอบ

31:40.773 --> 31:44.360
หนึ่ง สอง สาม สี่ ห้า…

31:44.444 --> 31:45.778
เจนน์ โอเคหรือเปล่า

31:45.862 --> 31:47.071
แปด…

31:48.114 --> 31:51.117
- ไม่อยากไปซ้อมวันนี้เหรอ
- อยากไป แต่แค่…

31:52.160 --> 31:53.828
รู้สึกเหมือนเป็นบ้านิดหน่อย

31:55.580 --> 31:57.749
ทำไมถึงรู้สึกแบบนั้นล่ะ

31:58.416 --> 31:59.751
ไม่รู้เหมือนกัน

32:04.797 --> 32:07.675
ไม่เป็นไรหรอก
ถ้าบางวันจะรู้สึกแพนิคบ้างอะไรบ้าง

32:24.484 --> 32:27.362
ดูเหมือนว่าอาการแพนิคจะมาบ่อยขึ้นเยอะเลย

32:28.196 --> 32:30.490
แบบเกิดขึ้นทันทีที่เริ่มวันใหม่

32:31.407 --> 32:35.203
เราเลยนอนบนโซฟาสักพัก
และพยายามให้เธอหายใจเข้าลึกๆ

32:36.037 --> 32:37.538
ผมเตรียมน้ำอุ่นให้เธอแช่

32:39.040 --> 32:40.959
ใส่กางเกงในตัวเดียวแล้วเต้นไปรอบบ้าน

32:42.085 --> 32:45.463
พยายามทำให้สมองเธอช็อกจากภาพอุจาดตา

32:46.005 --> 32:49.050
ก็พอทำให้ขำได้อยู่ แต่มันก็ได้แค่นั้น

32:49.133 --> 32:50.343
คุณรู้สึกยังไงบ้าง

32:50.885 --> 32:52.929
ฉันรู้สึกควบคุมตัวเองไม่ได้

32:53.012 --> 32:55.682
อารมณ์มันมาเร็วกว่าคำพูดเยอะเลย

32:55.765 --> 32:57.183
- ค่ะ
- ตรงนี้แหละที่ยาก

32:57.266 --> 32:58.309
ค่ะ

32:58.393 --> 33:02.438
นั่นเป็นเพราะคุณไม่รู้ตัวว่า
ทุกอย่างกำลังปั่นป่วนอยู่ภายใน

33:02.522 --> 33:07.110
และคุณก็ฝืนตัวเองจนถึงขีดสุดจนมันปะทุออกมา

33:07.193 --> 33:08.820
- แล้วคุณก็แบบ "นี่มันอะไรกัน"
- ค่ะ

33:08.903 --> 33:12.073
แต่มันเป็นแบบนี้มาตลอด
แค่ไม่เคยมีใครพูดถึงมันอย่างจริงจัง

33:12.156 --> 33:13.241
- ค่ะ
- นั่นแหละ

33:13.324 --> 33:15.827
- และฉันบอกไม่ได้ว่ามันคืออารมณ์อะไร
- ค่ะ

33:15.910 --> 33:18.705
มันแค่… เป็นอารมณ์ที่ใหญ่โตมาก

33:26.671 --> 33:28.256
ผมว่ามันหนักหนาเกินไป

33:28.339 --> 33:29.716
ไม่รู้ว่าเธอทำได้ยังไง

33:49.110 --> 33:50.528
เจ็บ

34:11.215 --> 34:12.717
แค่หายใจก็เจ็บ

34:19.432 --> 34:21.350
เจ็บจี๊ดนิดนึงนะครับ

34:24.771 --> 34:26.397
เก่งมาก ที่รัก เก่งมาก

34:26.481 --> 34:28.649
ตอนนี้เจนน์มีภาวะภูมิคุ้มกันทำลายตนเองกำเริบ

34:28.733 --> 34:31.235
ซึ่งทำให้ตรวจพบว่าเธอมีนิ่วในถุงน้ำดีด้วย

34:31.319 --> 34:33.988
เลยต้องเข้ารับการผ่าตัดด่วนเพื่อเอานิ่วออก

34:34.072 --> 34:35.490
ตอนนี้เธอก็เลย…

34:35.990 --> 34:37.700
น่าจะขวัญเสียพอดูเลยละครับ

34:43.706 --> 34:44.665
จะลงแล้วนะครับ

34:53.257 --> 34:56.469
ปุ่มนี้กดเองไม่ได้นะ

34:57.053 --> 35:00.139
ผมกำลังไปไวท์เพลนส์เพื่อไปหาอเล็กซ์

35:00.223 --> 35:02.975
เพราะตอนนี้เขาอยู่ห้องฉุกเฉินที่ไวท์เพลนส์

35:03.059 --> 35:06.687
และมิเกล สามีของเขาก็ไปทำงานอยู่ที่อื่น

35:07.271 --> 35:10.983
ผมก็เลย… จะไปดูให้แน่ใจว่าเขาโอเค

35:12.401 --> 35:13.236
หวัดดี

35:13.861 --> 35:15.154
คู่หูคู่ฮาจริงๆ เลยเรา

35:16.614 --> 35:17.573
- ไง
- เนอะ

35:19.158 --> 35:21.410
- หวัดดี
- เกิดอะไรขึ้น

35:21.494 --> 35:24.747
ฉันก็อยู่โรงพยาบาลเหมือนกัน

35:26.749 --> 35:30.294
- ถ้าไม่โดนผ่าซะก่อน ฉันคงไปอยู่ด้วยแล้ว
- รู้เลยแหละ

35:31.462 --> 35:33.381
เพิ่งถึงบ้านอเล็กซ์

35:36.134 --> 35:37.135
จัดการเรียบร้อย

35:37.218 --> 35:39.220
เดี๋ยวเขาจะได้แอดมิทเข้าโรงพยาบาล

35:39.303 --> 35:42.140
เอ่อ แอดมิทไปแล้วสิ

35:44.225 --> 35:45.560
กำลังทำเอ็มอาร์ไอสมองอยู่

35:45.643 --> 35:48.563
ตอนนี้เขาดูไม่เป็นตัวของตัวเองเลย

35:49.730 --> 35:51.983
ผมว่าไม่น่าใช่แค่หมดไฟแล้วละ

35:53.693 --> 35:55.444
ผมว่าเขากลัว

35:55.528 --> 35:58.781
ผมรู้ว่ามิเกลจะรีบกลับมาพรุ่งนี้

35:58.865 --> 36:01.284
(อเล็กซ์กับมิเกล)

36:01.367 --> 36:03.327
แถมหลังเกิดเรื่องเจนน์สดๆ ร้อนๆ

36:03.828 --> 36:07.582
ที่เพิ่งผ่าตัดถุงน้ำดีอย่างอกสั่นขวัญแขวนไปหมาดๆ

36:08.708 --> 36:12.378
เหมือนคนที่สำคัญในชีวิตผมทั้งหมด
กำลังเจอเรื่องแย่ๆ พร้อมกัน

36:14.380 --> 36:16.507
- อยากดูแผลผ่าตัดไหม
- อยากสิ

36:16.591 --> 36:19.760
หมอดึงถุงน้ำดีออกมาจากตรงนี้เลย

36:19.844 --> 36:21.053
โห จริงเหรอ

36:21.137 --> 36:22.138
ทำไมหน้าตานิ้งเชียว

36:22.221 --> 36:23.931
ใส่ฟิลเตอร์เหรอ

36:24.432 --> 36:25.308
เปล่านะ

36:25.391 --> 36:27.977
นี่เราสองคนเข้าโรงพยาบาล
ภายในอาทิตย์เดียวกันเลย

36:28.060 --> 36:30.354
ฉันแค่อยากเห็นหน้าพวกเธอ เพราะมัน…

36:30.438 --> 36:36.194
พวกเราเพิ่งผ่านอาทิตย์ที่หนักสุดๆ
และเอียนก็เป็นเหมือนแม่ของทุกคน

36:37.320 --> 36:38.988
แล้วเธอเป็นไงบ้าง รู้สึกยังไง

36:39.071 --> 36:40.907
เริ่มกลับมาขยับตัวเมื่อวานกับวันนี้

36:40.990 --> 36:47.205
แค่ขยับตัวเบาๆ แต่ก็แค่เดินนั่นแหละ

36:47.288 --> 36:49.957
ตลกดีนะ เราอยู่ในสถานะเดียวกันเป๊ะเลย

36:50.041 --> 36:53.753
เพราะฉันเองก็พยายามเดินให้ตรงอยู่

36:53.836 --> 36:55.171
- เธอจ๋า
- ฉันจะ…

36:55.254 --> 36:56.422
เป็นอะไรเนี่ย

36:56.505 --> 37:00.843
ฉันเป็นโรคที่เรียกว่า… อะไรนะ เอียน

37:00.927 --> 37:02.178
กิลแลง-บาร์เร

37:02.261 --> 37:04.513
กิลแลง-บาร์เร ฟังดูรื่นหู

37:04.597 --> 37:08.809
เหมือนกับว่าระบบภูมิคุ้มกัน
ทำงานผิดปกติจนเกินขีดจำกัด

37:08.893 --> 37:13.064
แล้วเข้าไปทำลายเซลล์ประสาท
ที่ใช้สั่งการกล้ามเนื้อให้ขยับร่างกาย

37:13.147 --> 37:15.274
เหมือนการรับรู้อากัปกิริยาทำงานผิดปกติ

37:15.358 --> 37:19.153
ใช่ แปลว่าอะไรก็ไม่รู้ แต่ใช่แหละ

37:19.654 --> 37:22.823
ร่างกายบอกว่า "ช่างแม่ง
พุ่งเข้าโจมตีแม่งทุกระบบ"

37:22.907 --> 37:26.369
- ตอบสนองรุนแรงเกิน
- มันทำให้เป็นอัมพาตได้จริงๆ

37:27.203 --> 37:30.581
และอย่างที่รู้ เราพูดถึงเรื่อง
ความสัมพันธ์ระหว่างจิตใจกับร่างกายมาตลอด

37:30.665 --> 37:33.209
พอเป็นแบบนี้ยิ่งทำให้เห็นชัดขึ้น

37:33.292 --> 37:37.046
เพราะเราต้องคิดให้ได้ว่าอะไรสำคัญกับตัวเรา

37:37.129 --> 37:38.047
และทำมันซะ

37:38.130 --> 37:40.216
- ใช่
- ในขณะที่ยังทำได้

37:40.299 --> 37:41.550
ถูกต้องที่สุด

37:45.304 --> 37:47.098
(แบร์รี่ แกนส์
นักเต้น - เพื่อนสนิทเจนน์)

37:47.181 --> 37:49.267
ใช่ นั่นแหละ ต่อเลย

37:50.726 --> 37:51.727
ดีมาก

37:54.063 --> 37:58.442
ตอนเด็กๆ ฉันมักจะรู้สึกเหมือน
เป็นคนนอกในครอบครัวของตัวเองเสมอ

37:58.526 --> 38:00.403
หรือไม่ก็รู้สึกเหมือนไม่มีใครเข้าใจ

38:02.280 --> 38:06.367
เพราะแบบนี้ คนที่กลายมาเป็นเหมือนครอบครัว
ถึงมีความหมายต่อฉันมากๆ

38:06.450 --> 38:08.411
เรารู้จักกันมานานมาก

38:09.161 --> 38:10.413
- จะไปไหนเหรอ
- ข้างบน

38:10.496 --> 38:12.498
- สูงแค่ไหน
- สูงมาก

38:13.791 --> 38:16.294
หก เจ็ด แปด เอาเลย

38:17.044 --> 38:20.381
ความสุขนั้นน่ะ ฉันคิดว่ายิ่งเรายอมให้ตัวเรา

38:20.464 --> 38:24.427
ได้กลับไปสัมผัสกับสิ่งที่
มอบความรื่นรมย์ในสายงานของเรา

38:24.510 --> 38:26.679
เราก็จะได้พบความสุขนั้นอีกครั้ง

38:30.558 --> 38:33.936
หาสิ่งที่เรารักเกี่ยวกับมัน
คุยกับคนที่ช่วยเติมเต็มจิตใจ

38:34.020 --> 38:36.188
เอาตัวเองไปอยู่ท่ามกลางคนเหล่านั้น

38:36.272 --> 38:40.151
พยายามสนุกกับมัน
และหาความสนุกในสิ่งที่เราทำอีกครั้ง

38:47.950 --> 38:48.909
ว้าว

38:50.036 --> 38:54.623
นั่นสิ มีเรื่องให้ต้องคิดเยอะเลยนะเนี่ย

38:55.791 --> 38:57.168
จะไม่เป็นไรใช่ไหม

38:57.668 --> 38:58.669
โอเคสิ

38:59.628 --> 39:01.255
- เสียใจด้วยนะ
- ไม่เป็นไร

39:01.756 --> 39:03.674
- อะไรจะเป็นก็ต้องเป็นไป
- เนอะ

39:04.467 --> 39:07.803
ถ้าไม่เคยเจอเรื่องแย่ๆ
ก็ไม่รู้ว่าเรื่องดีๆ มันรู้สึกยังไง

39:09.430 --> 39:12.433
ต้องพูดคำคมตอนนี้เนี่ยนะ

39:12.516 --> 39:13.559
ใช่สิ

39:13.642 --> 39:15.936
มีคำคมอะไรอีกที่คิดว่าคนควรรู้

39:16.020 --> 39:16.979
ก็แบบ…

39:19.148 --> 39:22.234
ฉันคิดมาตลอด นี่คิดเองเลยนะ

39:24.945 --> 39:28.824
จงเป็นการเปลี่ยนแปลงที่คุณอยากเห็นในโลกใบนี้

39:30.326 --> 39:31.911
- โห ลึกซึ้ง
- ใช่

39:33.037 --> 39:37.208
จงเป็นการเปลี่ยนแปลงที่คุณอยากเห็นในโลกใบนี้

39:42.880 --> 39:47.385
ถ้าการเคลื่อนไหวคือสิ่งที่
บอกเล่าเรื่องราวและอารมณ์ของคุณ

39:47.468 --> 39:49.970
ฉันว่านั่นคือจุดที่คุณควรจะอยู่ในตอนนี้

39:50.888 --> 39:53.891
ฉันรู้… ว่าต้องทำยังไง

39:55.601 --> 39:59.355
รู้สึกเหมือนฉันมีข้อความที่บอกให้ทุกคนรู้

39:59.438 --> 40:01.857
ฉันถึงรู้ว่าการเต้นมันไม่เคยหายจากฉันไปไหน

40:02.566 --> 40:04.485
การเต้นอยู่กับคุณเสมอ

40:06.112 --> 40:09.782
นั่นจึงบอกอะไรคุณได้มากเลยว่า
คุณต้องทำอะไรเพื่อตัวเองบ้าง

40:18.707 --> 40:23.921
ฉันทำความเข้าใจโลกที่อยู่รอบตัว
และจุดยืนของฉันบนโลกผ่านการเต้นมาตลอด

40:24.713 --> 40:26.841
ฉันได้เรียนรู้อะไรมากมาย

40:29.510 --> 40:31.637
ฉันอยากบอกให้โลกได้รับรู้

40:33.013 --> 40:34.849
ถึงเวลาที่จะสร้างสรรค์บางอย่างขึ้นมาแล้ว

40:35.808 --> 40:37.726
คุณจะได้พบความสุขนั้นอีกครั้งแน่นอน

40:39.812 --> 40:40.771
งั้นมาเริ่มกันเลยค่ะ

40:41.313 --> 40:43.399
เธอทำได้อยู่แล้ว…

40:43.482 --> 40:44.358
(วันซ้อมวันแรก)

40:44.442 --> 40:46.861
ทำได้อยู่แล้ว เธอรักสิ่งนี้

40:46.944 --> 40:51.323
ความเป็นไปได้ไม่มีที่สิ้นสุด

40:51.407 --> 40:52.324
มันทำไมนะ

40:52.408 --> 40:53.409
ไม่มีที่สิ้นสุด!

40:53.492 --> 40:54.326
แล้วพวกเราล่ะ

40:54.410 --> 40:56.662
- เพอร์เฟ็กต์
- เพอร์เฟ็กต์ พวกเรานั้นเพอร์เฟ็กต์

40:56.745 --> 40:58.539
อยู่ในที่ที่เพอร์เฟ็กต์

40:58.622 --> 41:02.626
และเราจะให้เกียรติมันด้วยท่วงท่าที่งดงาม

41:02.710 --> 41:03.544
และเราจะ…

41:07.673 --> 41:09.091
เยี่ยม

41:10.092 --> 41:14.180
ทุกสิ่งที่พวกคุณนำมา มันคือมนต์ขลัง
และความงดงามและความตั้งใจให้เป็นแบบนี้

41:14.263 --> 41:16.223
ขอบคุณทุกคนที่ตอบตกลง

41:16.849 --> 41:18.684
มาทำโชว์กันเถอะ

41:19.560 --> 41:20.686
เยี่ยม

41:20.769 --> 41:26.984
อยากบอกทุกคนในกลุ่มนี้ไหมว่าคุณรู้ได้ยังไง

41:27.067 --> 41:30.154
ตอนที่ฉันรู้ว่าฉันเป็นแบบนี้

41:30.237 --> 41:34.533
ฉันไม่มีความรู้เรื่องโรคออทิสติกเลย

41:35.034 --> 41:36.702
ไม่มีความรู้เลยสักนิด

41:36.785 --> 41:38.913
พวกคุณส่วนใหญ่น่าจะรู้เรื่องนี้แล้ว

41:38.996 --> 41:41.874
แต่ฉันรู้ตัวว่าอาจจะเป็นออทิสติก

41:41.957 --> 41:45.377
ตอนที่ดูสารคดีของอเล็กซ์เกี่ยวกับเอมี่ ชูเมอร์

41:45.920 --> 41:47.004
(เอมี่ ชูเมอร์
บีอิ้งเอมี่ ชูเมอร์)

41:47.087 --> 41:50.299
ที่ติดตามการตั้งครรภ์ของเอมี่
การสร้างคอเมดี้ตอนพิเศษ

41:50.382 --> 41:54.345
แต่ในหนังมีการพูดถึงสามีของเอมี่ที่ชื่อคริส

41:54.428 --> 42:00.392
และในหนัง เขาได้รับการวินิจฉัยว่า
เป็นโรคในกลุ่มอาการออทิสติกสเปกตรัม

42:01.602 --> 42:05.814
วิธีที่สารคดีเรื่องนั้นนำเสนอออกมา
จังหวะมัน… กะทันหันมากๆ

42:05.898 --> 42:07.483
เธอก็รักผู้ชายที่น่าทึ่งคนนี้มาก

42:07.566 --> 42:09.652
แต่มันมีความไม่เข้าใจกันในวิธีการสื่อสาร

42:09.735 --> 42:11.070
พวกเขาเลยไปหาหมอ

42:11.153 --> 42:14.323
ตอนที่ฉันกำลังดูอีพีนั้น

42:14.406 --> 42:17.701
จู่ๆ ก็คิดขึ้นได้ว่าฉันก็เป็นออทิสติกเหมือนกัน

42:17.785 --> 42:21.080
ฉันไม่เคยคิดว่าตัวเองจะเป็นเลย

42:21.163 --> 42:25.334
ตอนที่ฉันดู… คุณพูด

42:25.417 --> 42:29.088
และวิธีการที่ครอบครัวของคุณพูดถึงคุณ

42:29.171 --> 42:31.423
ป่านนี้ฉัน… ฉันก็ยังไม่รู้ว่ามันคืออะไร

42:31.507 --> 42:36.303
แต่ฉันรู้สึกว่า
"ฉันเข้าใจจริงๆ ว่าสิ่งนี้มันคืออะไร"

42:36.387 --> 42:41.267
เหมือนทุกคนรู้ว่าเราแตกต่าง
แต่ก็ไม่เคยบอกเราอย่างนั้นใช่ไหม

42:41.350 --> 42:47.606
ถ้าอยู่กับคนที่เป็นออทิสติก
เราต้อง… รักในสิ่งที่เขาเป็น

42:47.690 --> 42:49.525
ที่ฉันรู้ได้ว่าตัวเองเป็นอะไร

42:49.608 --> 42:52.403
เป็นเพราะคนอื่นกล้าพอ
ที่จะบอกเล่าเรื่องราวของตัวเองให้ฟัง

42:52.486 --> 42:54.280
นั่นคือเหตุผลที่ฉันอยากทำโชว์นี้

42:54.363 --> 42:55.864
ฉันยังจำตอนที่รู้เป็นครั้งแรก

42:55.948 --> 42:59.410
รู้สึกเหมือนโลกมันเปิดออกมา

42:59.493 --> 43:02.246
ฉันว่าในการตระหนักรู้ส่วนใหญ่ เราจะรู้สึก…

43:02.329 --> 43:03.789
ถ้าเป็นเรื่องใหญ่ขนาดนั้น

43:03.872 --> 43:08.168
เราจะรู้สึกเหมือนโลกถล่มทลายลงมาใส่เรา

43:08.252 --> 43:10.879
แต่เธอกลับรู้สึกเหมือนโลกเปิดออกมา

43:10.963 --> 43:13.757
และฉันคิดว่ามันมีบางอย่างที่สวยงามจริงๆ

43:13.841 --> 43:19.263
เกี่ยวกับความต้องการที่จะรู้สึกว่า
สิ่งที่เรารู้สึกและวิธีที่เราเห็นมันเป็นเรื่องจริง

43:19.888 --> 43:21.682
และยอมรับว่า "นี่คือสมองของฉัน"

43:22.266 --> 43:27.271
คุณลักษณะจริงๆ ของออทิสติก
โดยเฉพาะระดับหนึ่งคือการบดบัง

43:27.354 --> 43:29.690
มันมาคู่กันเลย เอ่อ…

43:29.773 --> 43:34.695
ความคิดที่ว่าเราไม่สามารถเป็นตัวของตัวเองได้

43:34.778 --> 43:39.575
ก็เลยเริ่มชินกับการปิดบังแง่มุมต่างๆ ของตัวเอง

43:39.658 --> 43:43.245
และเมื่อเวลาผ่านไป
มันก็สะสมขึ้นเรื่อยๆ จนถึงจุดที่

43:43.329 --> 43:46.832
เราไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่ากำลังทำแบบนั้นอยู่

43:47.333 --> 43:50.294
พอรู้ตัวก็เริ่มอยากที่จะหยุด

43:50.377 --> 43:51.962
แต่มันแทบจะเป็นไปไม่ได้เลย

43:52.046 --> 43:55.382
และการรู้ว่าตัวตนจริงๆ ของเราคือใครกันแน่

43:55.466 --> 43:59.595
ภายใต้หน้ากากนี้
มันรู้สึกเหมือนจะเป็นไปไม่ได้เลย

44:01.263 --> 44:04.558
เรามีฟุตเทจย้อนกลับไป
จนถึงคลิปอัลตราซาวด์ตอนเจนน์อยู่ในท้อง

44:04.642 --> 44:06.602
พ่อเจนน์ถ่ายไว้หมดเลย

44:06.685 --> 44:09.021
เล่าให้ฟังหน่อยได้ไหมว่า
คุณสองคนกำลังทำอะไรอยู่

44:10.147 --> 44:12.024
มันอธิบายยากอยู่นะ

44:12.524 --> 44:16.695
ฉันกำลังพยายามสร้างสภาพแวดล้อม
เพื่อวิเคราะห์การวินิจฉัยของเจนน์

44:16.779 --> 44:21.200
เพื่อแสดงให้เห็นว่าเธอรอดพ้น
ช่วงเวลานั้นมาได้ผ่านการเคลื่อนไหวร่างกาย

44:21.283 --> 44:24.912
และวิธีที่เธอสร้างสรรค์
ท่วงท่าสื่อสารเฉพาะตัวขึ้นมามากมาย

44:24.995 --> 44:29.375
ผ่านการกระตุ้นตัวเอง อาการกระตุก
และความวิตกกังวล

44:29.458 --> 44:32.961
ตอนเด็กๆ ฉันชอบความรู้สึกตอนเวียนหัว

44:33.045 --> 44:35.673
เหมือนมันทำให้ทุกอย่างหายวับไป

44:36.256 --> 44:38.092
มันคือการวิเคราะห์วิวัฒนาการ

44:38.175 --> 44:41.720
ของท่วงท่าสื่อสารที่เธอสร้างขึ้นโดยไม่รู้ตัว

44:43.138 --> 44:47.685
มันเกือบจะเหมือนกับว่า
ฉันสร้างท่าทางเหล่านั้นออกมาจากสัญชาตญาณ

44:47.768 --> 44:50.020
แล้วหลังจากนั้น ฉันถึงค่อยกลับมามองย้อนดู

44:50.104 --> 44:52.564
และทำความเข้าใจว่า
ตอนนั้นฉันกำลังรู้สึกอะไรอยู่

44:55.401 --> 44:59.405
แต่ก็นั่นแหละ สิ่งที่คุณทำคือการใช้การเต้น
มาเป็นวิธีควบคุมสภาวะอารมณ์ของตัวเอง

44:59.488 --> 45:02.783
ตั้งแต่ตอนที่คุณยังเด็ก
ที่คุณชอบสะบัดมือและหมุนตัวไปรอบๆ

45:02.866 --> 45:03.742
หมุนตัวเลย

45:03.826 --> 45:05.119
สิ่งเหล่านั้นกลายเป็นเรื่องที่ดี

45:05.202 --> 45:07.830
ฉันคิดว่าการเต้นช่วยเชื่อมโยงคุณในหลายๆ ด้าน

45:07.913 --> 45:12.626
กับผู้คนในโลกของการเต้นที่บอกว่า
"มาสิ พวกเราอยากเป็นเพื่อนกับเธอ"

45:12.710 --> 45:15.504
เพราะคุณชอบในสิ่งที่เขาชอบเหมือนกัน

45:15.587 --> 45:17.548
หมุนหน่อย

45:18.048 --> 45:20.634
พอคิดแล้วมันก็ทรงพลังมากเลยนะ

45:21.176 --> 45:23.011
ตอนที่ฉันทำสิ่งเหล่านั้น

45:23.095 --> 45:25.264
ผู้คนบอกว่าฉันกำลังเต้น

45:25.347 --> 45:27.474
การเคลื่อนไหวที่ซ้ำๆ เชื่อมโยงตัวคุณเข้าด้วยกัน

45:27.558 --> 45:30.644
และฉันคิดว่าในการเต้นของคุณ
นั่นคือการสื่อสารรูปแบบหนึ่ง

45:30.728 --> 45:34.773
และมันเชื่อมคุณเข้ากับผู้คนมากมาย
เพราะคุณไม่จำเป็นต้องใช้คำพูดเลย

45:34.857 --> 45:36.984
คุณสามารถใช้ร่างกายเพื่อบอกเล่าบางสิ่งได้

45:37.609 --> 45:40.779
คุณคือคนคนหนึ่งที่กำลังมองไปยังคนอื่นๆ

45:40.863 --> 45:43.907
ที่อาจมีความสะดวกใจในการเข้าสังคมมากกว่า

45:43.991 --> 45:46.952
แต่พวกเขาไม่ได้มองเห็นโลก
ในแบบที่สวยงามเหมือนที่คุณเห็น

45:47.035 --> 45:49.913
มันคือสิ่งที่ควรค่าแก่การเฉลิมฉลอง
และไม่ควรมองในแง่ลบ

45:49.997 --> 45:51.248
เพราะมันงดงามมาก

45:51.331 --> 45:52.750
ดร.คิม…

45:52.833 --> 45:55.794
- ใช่ไหมล่ะ เธอ…
- เรามาคุยเรื่องดร.คิมกันหน่อยได้ไหม

45:55.878 --> 45:58.255
สิ่งที่พูดมามันสวยงามมาก
และช่วยสร้างความมั่นใจ

45:58.338 --> 46:01.300
ให้กับคนที่เพิ่งได้รับข้อมูลใหม่

46:01.383 --> 46:04.470
ซึ่งข้อมูลนี้อาจเปลี่ยนเส้นทางชีวิตของเธอไปเลย

46:10.559 --> 46:12.519
- นั่นไงล่ะ
- สมบูรณ์แบบ

46:14.563 --> 46:20.152
ซอนย่าเป็นคนที่อยู่เคียงข้างฉันเสมอมา
ทั้งในเรื่องงานและในชีวิตของฉัน

46:20.944 --> 46:25.824
ไม่มีส่วนไหนของงานชิ้นนี้จะเกิดขึ้นได้
ถ้าเราสองคนไม่ได้ร่วมมือกัน

46:28.577 --> 46:30.621
เธอมักจะพูดกับฉันบนดาดฟ้า

46:30.704 --> 46:31.955
ฉันคิดว่าเธอ…

46:35.417 --> 46:37.753
เธอบอกว่า "ฉันมีเรื่องจะบอก"
ฉันก็แบบ "ซวยแล้ว"

46:41.507 --> 46:43.258
ดูจริงจังมาก

46:43.342 --> 46:45.719
แล้วฉันถามว่าอะไรนะ "เธอท้องเหรอ"

46:45.803 --> 46:47.137
- "หรือจะลาออก"
- ใช่

46:47.221 --> 46:50.474
- "ฉันทำอะไรหรือเปล่า" อะไรทำนองนี้
- ใช่

46:50.557 --> 46:53.602
- แล้วฉันก็บอกว่า "ฉันเป็นออทิสติก"
- แล้วฉันก็แบบ "อ้อ"

46:53.685 --> 46:54.978
- ใช่ "อ้อ"
- "อ้อ"

46:56.688 --> 46:59.900
"เยี่ยมเลย โอเค แล้วไงต่อ"

47:01.443 --> 47:03.028
ตรงนี้แหละที่เหลือเชื่อ

47:03.111 --> 47:06.990
ไม่ใช่เรื่องของตัวผลวินิจฉัย
หรือประสบการณ์การเป็นออทิสติก

47:07.074 --> 47:11.328
แต่คือการใช้ชีวิตมาเกือบ 34 ปี
โดยที่ไม่เคยรู้เรื่องนี้เลย

47:11.954 --> 47:13.539
เรามีประสบการณ์ร่วมกันมามากมาย

47:13.622 --> 47:16.166
และประสบการณ์เหล่านั้น
ก็เป็นส่วนหนึ่งของเรื่องนี้ด้วย

47:16.250 --> 47:17.793
(คลาสของซอนย่า - 15 ปีก่อน)

47:18.544 --> 47:21.922
ปัญหาที่เธอต้องเผชิญ
ทั้งในความเป็นเพื่อนและในที่ทำงาน

47:22.005 --> 47:24.758
ฉันแค่คิดว่าฉันน่าจะรู้เร็วกว่านี้

47:25.968 --> 47:29.721
เพราะการที่ได้รับรู้ว่า

47:29.805 --> 47:36.353
จะทำยังไงให้เธอใช้ชีวิต
แต่ก็ใช้ชีวิตในแบบที่เธอรู้สึกว่ามันเบาลง…

47:39.064 --> 47:40.816
เบาลงนิดนึงก็ยังดี

47:42.651 --> 47:43.819
แต่ฉันไม่รู้ไง

47:44.695 --> 47:46.196
นั่นแหละประเด็น

47:46.280 --> 47:50.367
เพราะถ้าไม่รู้ ก็ไม่มีจุดเริ่มต้น

47:50.450 --> 47:52.703
- ไม่มีโอกาสเลยด้วยซ้ำ
- ใช่

47:52.786 --> 47:55.122
ที่ตลกคือเธอรู้สึกเศร้าหรือแย่เพราะเรื่องนี้

47:55.205 --> 47:58.125
แต่ฉันกลับรู้สึกว่าเธอคือคนที่เข้าใจฉันมากที่สุด

47:59.668 --> 48:01.044
ตลกไหมล่ะ

48:02.045 --> 48:03.922
มาทำโชว์นี้ด้วยกันเถอะ

48:05.507 --> 48:06.800
ทำด้วยกัน

48:08.135 --> 48:10.220
อย่าเข้ามาใกล้ ฉันจะร้องไห้

48:10.304 --> 48:12.639
รักเธอ แต่เธอต้องบ้าแน่ๆ

48:12.723 --> 48:17.019
เพราะฉันจะทำในแบบละครเพลง

48:17.102 --> 48:19.271
เผื่อเธอจะไม่ร้องไห้

48:34.536 --> 48:37.706
ฉันกำลังประสบกับภาวะหมดไฟอย่างหนัก

48:37.789 --> 48:40.542
ในระดับที่ไม่เคยเจอมาก่อน

48:40.626 --> 48:42.961
ถึงขั้นขยับตัวไม่ได้เลย

48:43.045 --> 48:46.924
นั่นคือเหตุผลว่าทำไมกระบวนการนี้
และการสร้างผลงานชิ้นนี้

48:47.007 --> 48:50.010
การทำสิ่งนี้ในตอนนี้
จึงเป็นเรื่องที่ประจวบเหมาะมากเลย

48:50.093 --> 48:54.431
เพราะ… ฉันรู้สึกห่างไกล
จากสิ่งที่เคยรู้จักเหลือเกิน

48:54.514 --> 48:58.560
จนรู้สึกว่าถ้าฉันไม่เริ่มทำอะไรแบบนี้ในตอนนี้

48:58.644 --> 49:00.938
ฉันอาจจะเป็นบ้าเข้าจริงๆ

49:01.021 --> 49:01.980
- จ้ะ
- เข้าใจไหม

49:03.982 --> 49:08.987
ฉันต้องรู้จักตัวเองอีกครั้ง
ในที่ที่รู้สึกเหมือนเป็นบ้าน

49:09.071 --> 49:10.530
เหมือนที่เคยเป็น

49:12.157 --> 49:16.244
ไม่งั้นฉันก็ไม่รู้ว่าจะกลับไปเป็นเหมือนเดิมได้ไหม

49:17.996 --> 49:20.832
ฉันรักผู้คนกลุ่มนี้มากเลย

49:20.916 --> 49:21.833
เป็นเหมือนครอบครัว

49:21.917 --> 49:26.004
เหมือนมันลงตัวมากเลย การได้ยินเสียงคิม

49:26.088 --> 49:28.632
แล้วก็เห็นทุกคนในห้องนี้

49:28.715 --> 49:33.553
ขอบคุณทุกคนในห้องนี้มากๆ

49:33.637 --> 49:37.724
ไม่รู้สิ มันเหมือนชีวิตกับศิลปะมาบรรจบกัน

49:38.308 --> 49:42.270
ในแบบที่เจ๋งมากๆ
และฉันไม่เคยได้สัมผัสมาก่อนเลย

49:42.354 --> 49:46.274
ฉันเคยเห็นมันเกิดขึ้นกับคนอื่น
แต่ไม่เคยเกิดกับฉัน

49:46.358 --> 49:47.818
เป็นอะไรที่เจ๋งมากเลย

49:48.652 --> 49:51.822
เจนน์ เล่นให้เราฟังหน่อยสิในเมื่อคุณเป็นคน…

49:51.905 --> 49:55.033
สรุปคร่าวๆ ก็ประมาณนี้แหละค่ะ

49:55.117 --> 49:57.369
มีคำถามอะไรจะถามไหมคะ

50:00.372 --> 50:04.960
- นั่นแหละ
- โอเค

50:05.043 --> 50:06.545
- น่าตื่นเต้นนะ
- ใช่

50:06.628 --> 50:07.713
เล่นอีกทีซิ

50:09.089 --> 50:12.050
สรุปคร่าวๆ ก็ประมาณนี้แหละค่ะ

50:12.134 --> 50:13.719
มีคำถามอะไรอยากถามไหมคะ

50:13.802 --> 50:18.181
น่าจะประโยคนี้เลยแหละที่ไขกุญแจได้

50:18.265 --> 50:19.933
- ใช่
- "มีคำถามค่ะ"

50:20.017 --> 50:23.520
"และนี่คือคำถามของฉัน" เป๊ะเลย

50:24.312 --> 50:27.274
เยี่ยมมาก ลองอีกที เก่งมากเจนน์

50:27.357 --> 50:29.234
มีคำถามอะไรอยากถามไหมคะ

50:29.317 --> 50:31.403
ชอบมาก ต่อเลย

50:48.378 --> 50:49.588
ดูนี่สิ

50:49.671 --> 50:51.965
ผมเสียหมดเลย

50:54.176 --> 50:56.261
ตอนนี้ผมฉันร่วง

50:57.220 --> 50:58.513
เยอะมาก

50:59.556 --> 51:00.557
ดูสิ

51:01.349 --> 51:02.559
เสียหมด

51:03.518 --> 51:06.229
ผมหลุดออกมาเลย

51:06.313 --> 51:08.273
ฉันเป็นอะไรไปเนี่ย

51:14.780 --> 51:17.407
ฉันจะเป็นแบบนี้ไปอีกนานแค่ไหน

51:28.335 --> 51:29.753
รู้สึกไม่ดีเลย

51:30.378 --> 51:31.880
รู้สึกไม่ดี

51:36.009 --> 51:37.677
อยากคุยกับอเล็กซ์ไหม

51:38.178 --> 51:40.222
เขาก็เป็นแบบนี้บ่อยนะ

51:50.482 --> 51:51.817
อเล็กซ์

51:51.900 --> 51:52.818
ว่าไงนะ

51:53.443 --> 51:54.778
ฉันจะโทรหาอเล็กซ์

52:00.200 --> 52:02.410
(กำลังโทรออก… อเล็กซ์ แฮมเมอร์)

52:11.503 --> 52:12.337
ยังโทรไม่ได้เหรอ

52:16.925 --> 52:18.927
กำลังรออให้เล็กซ์โทรกลับมา

52:20.011 --> 52:21.096
โอเค

52:27.144 --> 52:28.395
นี่ อเล็กซ์โทรมา

52:28.478 --> 52:29.312
- ว่าไง
- เฮ้

52:29.396 --> 52:31.773
- หายไปไหนมาเนี่ย
- มีเรื่องอะไรหรือเปล่า

52:33.567 --> 52:36.736
กลับไปนอนโรงพยาบาลมาน่ะ

52:37.320 --> 52:38.697
เกิดอะไรขึ้น

52:38.780 --> 52:41.074
ก็เรื่องเดิมที่เคยเกิดขึ้นนั่นแหละ

52:41.158 --> 52:42.701
แย่จัง ทำไมล่ะ

52:43.869 --> 52:50.584
ฉันเป็นโรคกิลแลง-บาร์เร
ชนิดที่เรียกว่าโรคมิลเลอร์ ฟิชเชอร์

52:50.667 --> 52:54.796
แล้วมันก็กำเริบซ้ำแล้วซ้ำเล่า

52:54.880 --> 52:56.256
มันเกิดขึ้นได้ยังไงเนี่ย

52:56.339 --> 52:58.466
ในกรณีของฉัน

52:58.550 --> 53:01.344
หมอก็ยังไม่รู้สาเหตุที่แน่ชัด

53:01.428 --> 53:04.723
นอกจากความเครียดทางจิตใจและร่างกาย

53:05.432 --> 53:09.978
แต่ฉันมีอาการแบบนี้มาตั้งแต่จำความได้แล้วนะ

53:10.061 --> 53:11.354
หมายความว่าไงเหรอ

53:12.063 --> 53:14.274
ก็ไม่เข้าใจจริงๆ หรอก

53:16.318 --> 53:19.112
แต่มันเป็นส่วนหนึ่งของปัญหาที่ใหญ่กว่านี้

53:19.196 --> 53:20.488
อยากเล่าให้ฟังไหม

53:23.783 --> 53:24.993
มันส่งผลกระทบในแบบที่

53:25.076 --> 53:28.413
ร่างกายและจิตใจไม่สามารถทำงานได้ตามปกติ

53:28.496 --> 53:30.498
อธิบายเพิ่มอีกหน่อยได้ไหม

53:31.041 --> 53:34.336
ฉันเข้าใจมาตลอดว่าโรคซึมเศร้าคืออะไร

53:34.419 --> 53:36.671
เพราะฉันจมอยู่กับมันมาตลอด

53:37.589 --> 53:38.715
ฉันไม่รู้เลยนะเนี่ย

53:38.798 --> 53:40.592
และฉันก็รู้จักคำว่า "วิตกกังวล"

53:40.675 --> 53:43.428
แต่ฉันไม่รู้ความหมายที่แท้จริงของมัน

53:43.511 --> 53:46.097
พอได้เรียนรู้ความหมายจริงๆ

53:46.181 --> 53:48.725
ก็เลยถึงบางอ้อ
"อ้าว ฉันรู้สึกแบบนี้เป็นปกติอยู่แล้วนี่นา"

53:51.895 --> 53:55.357
ความจริงคือฉันเป็นแบบนั้นมาตลอด

53:55.440 --> 53:58.360
ฉันทั้งซึมเศร้า ทั้งวิตกกังวล

53:58.860 --> 54:04.574
มานานมากจนไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่า
กำลังทุกข์ทรมานอยู่

54:04.658 --> 54:07.994
เพราะฉันคิดว่าชีวิตมันก็เป็นแบบนี้

54:09.454 --> 54:10.372
เหมือนกัน

54:11.623 --> 54:15.585
- ใช่ ฉันกินยามาหลายปีแล้ว
- ใช่

54:15.669 --> 54:17.796
มันช่วยลดความรุนแรงลง

54:17.879 --> 54:20.382
แต่ก็ยังมีช่วงที่วิตกกังวลมากๆ อยู่ดี

54:20.465 --> 54:22.550
ยังมีช่วงที่ซึมเศร้าหนักๆ

54:23.260 --> 54:25.178
แต่ตอนนี้เธอรักษาสุขภาพได้อย่างดีที่สุดแล้วนะ

54:25.262 --> 54:27.514
- ใช่
- ออกกำลังกายก็เต็มเม็ดเต็มเหนี่ยวมาก

54:27.597 --> 54:28.598
แถมยังเลิกเหล้าได้อีก

54:28.682 --> 54:32.227
คือแบบ… จะให้มันดีกว่านี้ได้อีกเหรอวะ

54:32.310 --> 54:34.854
- เนอะ
- แต่ก็ยังรู้สึกแบบนี้อยู่ดี

54:36.439 --> 54:38.275
คืออย่างนี้

54:38.817 --> 54:42.612
ฉันรู้สึกว่าฉันน่าจะเล่าเรื่องนี้
ให้พวกเธอฟังได้แล้ว

54:43.154 --> 54:45.282
เรารู้มาสักพักแล้วว่าฉันเป็น…

54:47.909 --> 54:48.994
ไบโพลาร์

54:49.661 --> 54:53.957
และมันส่งผลกระทบกับฉัน

54:54.040 --> 54:56.835
มากกว่าที่ฉันอยากจะยอมรับ

54:56.918 --> 55:00.255
ระบบภูมิคุ้มกันของฉัน
มันประท้วงขึ้นมาดื้อๆ ได้เลย

55:00.338 --> 55:04.259
แล้วร่างกายฉันก็… พัง

55:04.342 --> 55:05.593
เหมือนกันแหละ

55:05.677 --> 55:06.970
ฉันเหมือนหลุมดำ

55:07.721 --> 55:09.014
- ใช่
- ว่างเปล่า

55:09.973 --> 55:11.975
- ไม่มีอะไรเลย
- ใช่

55:13.268 --> 55:16.604
พวกเราไม่ได้กำลังพยายาม
กำจัดช่วงเวลาเหล่านี้ให้หายไป

55:16.688 --> 55:17.897
ใช่

55:17.981 --> 55:22.319
แต่กำลังพยายามยอมรับว่า
มันคือส่วนหนึ่งของชีวิตเรา

55:24.321 --> 55:27.490
- ฉันควรจะเป็นฝ่ายปลอบเธอไม่ใช่เหรอ
- ฉันเข้าใจ

55:27.574 --> 55:31.286
แต่การรู้ว่าเราไม่ได้อยู่คนเดียว
มันไม่ใช่ความผิดของเรา

55:31.369 --> 55:36.082
บางทีมันก็เพียงพอแล้ว
ที่จะทำให้ใครสักคนก้าวไปข้างหน้า

55:36.166 --> 55:39.127
ขอบคุณที่รับฟังนะ

55:39.210 --> 55:40.545
การพูดออกมาดังๆ นี่แหละ

55:40.628 --> 55:42.005
เป็นส่วนที่ยากที่สุด

55:42.088 --> 55:44.049
เธอทำให้มันง่ายขึ้นเยอะเลย

55:44.883 --> 55:47.927
เธอกับฉันยังมีเรื่องต้องคิดอีกเยอะ

55:50.096 --> 55:53.183
ตอนนี้คุณรู้สึกเศร้าหรือโล่งใจ

55:53.975 --> 55:56.853
ไม่ ฉันแค่รู้สึกว่าฉันกำลังเปลี่ยนไป

56:03.401 --> 56:07.864
ฉันกำลังเปลี่ยนแปลง และมันรู้สึกเศร้าๆ

56:10.200 --> 56:11.284
แต่ก็ดี

56:13.661 --> 56:15.747
(เจนน์ โซโล่ ปี 1998)

56:17.374 --> 56:19.667
คุณรู้สึกถึงการเปลี่ยนแปลงแบบไหน

56:19.751 --> 56:24.297
เปล่า ฉันว่ามันก็แค่การปล่อยวางความคิดที่ว่า…

56:24.381 --> 56:27.425
สิ่งที่ฉันเคยคิดว่าฉันเป็น

56:29.302 --> 56:33.556
เจนนิเฟอร์เป็นนักเรียนเกรดเอ
ที่ชอบเรียนหนังสือและรักการเต้น

56:33.640 --> 56:36.643
โตขึ้น เจนนิเฟอร์อยากเป็นนักเต้นชื่อดัง

56:36.726 --> 56:39.896
เจนนิเฟอร์อยากขอบคุณครอบครัว
ที่ช่วยซัพพอร์ตในเรื่องการเต้น

56:39.979 --> 56:41.106
เธอรักพวกเขามาก

56:44.025 --> 56:46.945
ฉันหมกมุ่นกับมันมากๆ

56:47.987 --> 56:49.781
เป็นมาตลอด และจะเป็นแบบนี้ตลอดไป

56:51.282 --> 56:57.330
ฉันชอบที่ได้ปล่อยตัวเองให้หลงใหล
ไปกับการทำงานหนักและการเต้น

57:01.042 --> 57:05.338
- สามารถพูดได้ไหมว่าคุณรู้สึกสงบเวลาเต้น
- ค่ะ

57:06.297 --> 57:09.676
เหมือนทุกอย่างมันหายไปหมด

57:09.759 --> 57:14.973
แต่ในขณะเดียวกัน ฉันก็เข้าสู่สภาวะ
ที่เพิกเฉยต่อความต้องการของตัวเองโดยสิ้นเชิง

57:18.852 --> 57:20.895
การอยู่ในโลกของการเต้น

57:20.979 --> 57:27.193
มักจะถูกห้อมล้อมด้วยผู้คน
ที่ไม่ให้ความสำคัญกับความสมดุลอยู่ตลอดเวลา

57:27.986 --> 57:30.947
เพราะมันคือวัฒนธรรมแห่งการ…

57:32.782 --> 57:34.117
ฝืน

57:39.622 --> 57:43.960
รูปแบบชีวิตของคุณคือ
การฝืนผลักดันตัวเองจนกว่าจะล้มพับไป

57:46.588 --> 57:49.799
ฉันหมดไฟจริงๆ

57:59.184 --> 58:00.768
ถ้าพูดถึงการหมดไฟ

58:00.852 --> 58:06.232
กลไกการทำงาน
สำหรับคนที่มีภาวะออทิสติกโดยภาพรวมแล้ว

58:06.316 --> 58:08.776
คือมันจะพุ่งไปจนสุดทางเสมอ

58:08.860 --> 58:11.029
คุณรู้วิธีผลักดันตัวเอง

58:11.112 --> 58:13.531
ไปจนถึงจุดที่คุณลงไปกองกับพื้นได้เลย

58:17.744 --> 58:24.667
ฉันจะรู้ได้อย่างไรว่าเมื่อไหร่ที่มันจบลง

58:26.336 --> 58:30.757
เพราะเมื่อฉันทำเสร็จแล้ว

58:30.840 --> 58:36.846
กลับมีอะไรให้ทำอีกมากมาย อีกมากมาย

58:36.930 --> 58:42.185
อีกมากมาย

58:42.268 --> 58:43.394
มากมาย

58:43.478 --> 58:44.854
ฉันรู้สึกเหมือนเป็นบ้า

58:47.899 --> 58:50.193
รู้สึกเหมือนเป็นบ้า รู้สึกเหมือนไม่รู้…

58:51.694 --> 58:53.029
อะไรเลย

58:56.783 --> 58:58.826
ฉันรู้สึกกลัว

59:00.119 --> 59:01.412
แล้วก็…

59:04.457 --> 59:06.084
ฉันไม่รู้ว่า…

59:08.461 --> 59:10.213
มันจะหนักหนาขนาดนี้…

59:14.968 --> 59:16.886
การที่ได้เรียนรู้เรื่องพวกนี้เกี่ยวกับตัวเอง

59:16.970 --> 59:23.893
ไม่มีเวลาให้รอคอย

59:23.977 --> 59:25.895
หรือยั้งคิด

59:26.813 --> 59:30.775
ฉันจะรู้ได้อย่างไรว่าต้องทำเช่นไร

59:30.858 --> 59:33.736
ความเปลี่ยนแปลงเกิดขึ้น
เมื่อเราสามารถยอมรับความจริงได้จริงๆ

59:34.946 --> 59:39.158
และสามารถเรียกชื่อประสบการณ์หรือความรู้สึก
ที่เผชิญมาตลอดชีวิตได้ถูกต้อง

59:39.242 --> 59:40.535
มันช่วยให้…

59:41.035 --> 59:42.537
ทุกอย่างดูเป็นจริงมากขึ้น

59:43.496 --> 59:44.998
ไปเถิด

59:47.375 --> 59:50.086
ไปเถิด

59:52.255 --> 59:54.465
มันยากเพราะคุณเหนื่อยล้ามาก และนั่นก็คือ…

59:54.549 --> 59:56.551
เวลาพูดถึงวิธีคิดแบบ "ถ้าไม่ดีที่สุดก็ไม่ทำเลย"

59:56.634 --> 59:58.177
ก็คือการทำแบบ "ทุ่มสุดตัวหรือไม่ทำเลย"

59:58.261 --> 01:00:00.763
ไปเถิด

01:00:00.847 --> 01:00:02.849
คุณยังมีแนวโน้มที่จะทำอะไรที่สุดโต่งด้วย

01:00:02.932 --> 01:00:06.728
มันเลยเหมือนกับว่าคุณใช้งานตัวเองจนพังพินาศ

01:00:06.811 --> 01:00:10.273
แล้วร่างกายของคุณก็แบบว่า
"เดี๋ยวก่อน เราต้องหยุดแล้วนะ"

01:00:12.775 --> 01:00:16.237
ไปต่อเถิด ไปเสีย

01:00:18.573 --> 01:00:20.450
แล้วสะโพกเป็นไงบ้างคะ

01:00:20.533 --> 01:00:22.243
แย่มากเลยค่ะ

01:00:22.327 --> 01:00:26.664
ฉันทำตามทุกอย่างตามคำแนะนำแล้ว
แต่มันไม่ดีขึ้นเลย

01:00:26.748 --> 01:00:28.666
เลยเริ่มรู้สึกน่ากลัวขึ้นมานิดนึงแล้วค่ะ

01:00:28.750 --> 01:00:30.209
ไปเถิด

01:00:33.963 --> 01:00:35.089
มีอะไรที่ทำให้รู้สึกดีขึ้นไหม

01:00:35.173 --> 01:00:39.427
ถ้าให้พูดตามตรง ฉันมีอาการปวดเรื้อรัง
มาตั้งแต่ตอนเป็นวัยรุ่นแล้วค่ะ

01:00:41.012 --> 01:00:42.055
ตรงนั้น

01:00:42.138 --> 01:00:45.224
เอาอีก จงไป

01:00:45.308 --> 01:00:48.227
เคยไปหาหมอที่
ตรวจเช็กผลเลือดอย่างละเอียดหรือยังคะ

01:00:48.311 --> 01:00:51.272
เพื่อดูว่ามีอาการอะไรที่เข้าข่าย
โรคภูมิคุ้มกันทำลายตนเองหรือเปล่า

01:00:51.356 --> 01:00:52.899
ฉันรู้ว่าเราเคยคุยเรื่องนี้กันแล้ว

01:00:52.982 --> 01:00:57.070
แต่โรคภูมิคุ้มกันทำลายตนเองกับออทิสติก
มีความเชื่อมโยงกันที่ค่อนข้างสูง

01:00:57.612 --> 01:00:59.447
ไป

01:01:00.490 --> 01:01:03.785
ตัวชี้วัดโรคแพ้ภูมิตัวเองของฉัน…

01:01:03.868 --> 01:01:05.495
ไปเถิด

01:01:05.578 --> 01:01:06.454
สูงมาก

01:01:08.498 --> 01:01:11.250
ไป…

01:01:11.334 --> 01:01:14.295
คุณมีสถานการณ์ที่ต่างจากนักเต้นคนอื่นๆ

01:01:14.379 --> 01:01:17.215
คุณมีอาการของโรคที่เป็นอยู่ก่อนแล้ว
นั่นคือปัญหาเรื่องภูมิคุ้มกัน

01:01:17.298 --> 01:01:20.343
ฉันรู้ว่าความเครียด
สามารถกระตุ้นให้เกิดปฏิกิริยาได้

01:01:20.426 --> 01:01:22.095
ตอนนี้อย่าเพิ่งไปห่วงเรื่องเงินเลย

01:01:22.178 --> 01:01:25.556
- ฉันไม่อยากผลิตโชว์เองอีกแล้ว
- ไม่ต้องทำหรอก

01:01:25.640 --> 01:01:28.393
โดยเฉพาะโชว์ที่ฉันแสดงด้วย

01:01:28.476 --> 01:01:32.480
ทุนก้อนใหญ่ที่สุดที่เรายื่นขอไปไม่ได้รับการอนุมัติ

01:01:32.563 --> 01:01:34.440
ได้เข้ารอบสุดท้าย เกือบจะได้แล้ว

01:01:34.524 --> 01:01:36.067
แต่มันก็ยังน่าผิดหวังอยู่ดี

01:01:36.150 --> 01:01:39.696
เพราะต้องเริ่มระดมทุนกันใหม่หมดเลย

01:01:40.196 --> 01:01:43.783
คุณถูกสอนให้อดทนต่อความเจ็บปวด

01:01:43.866 --> 01:01:46.244
ถูกสอนให้อดทนต่อความไม่สบายตัว

01:01:46.327 --> 01:01:48.371
ฉันควรทำอย่างไรดี

01:01:48.454 --> 01:01:50.331
นั่นแหละที่ทำให้ฉันรู้สึกหนักเกินรับไหว

01:01:51.082 --> 01:01:52.375
อีก

01:01:52.458 --> 01:01:54.585
ฉันแค่อยากโฟกัสกับสิ่งเดียว

01:01:57.880 --> 01:02:00.842
ทุกอย่างที่อยู่นอกเหนือโชว์
อย่างการสอนและการออกแบบท่าเต้น

01:02:00.925 --> 01:02:02.760
มันไม่ใช่แค่งานเสริม

01:02:03.886 --> 01:02:05.596
ฉันทุ่มเททุกอย่างให้กับมัน

01:02:06.723 --> 01:02:09.517
แต่มันทำให้ฉันเสียอะไรไปเยอะเลย

01:02:09.600 --> 01:02:13.730
ไม่มีเวลาให้รอคอย

01:02:13.813 --> 01:02:16.733
ไม่มีเวลาให้ยั้งคิด

01:02:16.816 --> 01:02:19.902
ไม่มีเวลาให้รู้สึก

01:02:19.986 --> 01:02:22.697
ฉันควรทำมากกว่านี้อีกไหม

01:02:22.780 --> 01:02:25.074
ฉันจะทำมากกว่านี้

01:02:25.158 --> 01:02:27.785
ฉันจะทำมากกว่านี้

01:02:27.869 --> 01:02:34.834
ทำมากกว่านี้

01:02:38.629 --> 01:02:42.258
มันสูบพลังมหาศาลเลยละ
การที่ต้องผ่านเรื่องพวกนั้น

01:02:42.341 --> 01:02:43.885
และการเปิดเผยตัวเอง

01:02:43.968 --> 01:02:45.720
นั่นแหละ อย่างที่คุณบอกว่า

01:02:45.803 --> 01:02:48.973
"ฉันผ่านอะไรมาเยอะ ตอนนี้ฉันแค่อยากอยู่นิ่งๆ"

01:03:04.280 --> 01:03:07.074
ฉันแค่พยายามพาตัวเอง
ออกไปทำหน้าที่ในทุกๆ วัน

01:03:07.992 --> 01:03:10.161
ไม่ว่าฉันจะรู้ตัวไหมว่ากำลังทำอะไรอยู่ก็ตาม

01:03:15.249 --> 01:03:19.170
ไปเถิด ไป

01:03:20.463 --> 01:03:25.009
ฉันควรทำอะไรมากกว่านี้

01:03:27.762 --> 01:03:31.599
ฉันควรทำมากกว่านี้อีกไหม

01:03:32.558 --> 01:03:39.398
ควรไหม

01:03:39.482 --> 01:03:40.942
ควรไหม

01:03:41.025 --> 01:03:43.528
ค่าครองชีพที่จ่ายกันอยู่นี่
คือสิ่งที่ทำให้คุณหมดไฟหรือเปล่า

01:03:43.611 --> 01:03:47.865
ใช่ค่ะ ฉันแค่อยากให้ภาระในการหาเงิน
เพื่อซัพพอร์ตไลฟ์สไตล์แบบนี้มันหมดไปซะที

01:03:48.616 --> 01:03:50.576
ให้ยกเลิกโชว์ก็ได้นะครับ

01:03:50.660 --> 01:03:53.746
เพราะสิ่งสุดท้ายที่คุณควรทำ
คือการฝืนทำโชว์เพื่อคนอื่น

01:03:53.830 --> 01:03:56.082
เพื่อโลกภายนอก ซอนย่า หรืออเล็กซ์ หรือ…

01:03:56.165 --> 01:03:59.418
เปล่าค่ะ ฉันอยากทำโชว์นี้จริงๆ

01:04:00.920 --> 01:04:04.298
แต่ฉันอยากทำแค่นั้น ฉันไม่อยากทำอย่างอื่นแล้ว

01:04:04.799 --> 01:04:05.883
งั้นก็มาลุยกันครับ

01:04:05.967 --> 01:04:11.848
ฉันควรทำมากกว่านี้อีกไหม

01:04:11.931 --> 01:04:14.267
ฉันจะทำมากกว่านี้…

01:04:14.350 --> 01:04:15.977
เธอต้องพึ่งฉันสิยะ

01:04:16.060 --> 01:04:18.396
เธอไม่ได้เป็นภาระอะไรเลย เป็นพี่เป็นน้องกัน

01:04:18.479 --> 01:04:21.983
- ไปเอาพลังมาจากไหนเยอะแยะ
- เธอนี่… ก็ฉันมันบ้าไง

01:04:22.066 --> 01:04:23.401
บ้าคลั่งการเต้น

01:04:23.484 --> 01:04:24.652
บ้าคลั่งไอเดีย

01:04:24.735 --> 01:04:27.655
และบ้าคลั่งกับการเห็นพี่น้องทางใจรู้สึกดีขึ้น

01:04:28.322 --> 01:04:31.993
จะล้มก็ล้มมาทางนี้เลย ฉันรับได้

01:04:32.076 --> 01:04:35.913
ฉันเข้ามาทำสิ่งนี้ก็เพราะอยากบอกเล่าเรื่องราว

01:04:35.997 --> 01:04:37.456
มันคือแรงกระเพื่อมเล็กๆ

01:04:37.540 --> 01:04:41.836
สิ่งที่สำคัญที่สุดคือ
คนที่จำเป็นต้องเห็นโชว์นี้ควรจะได้เห็นมัน

01:04:41.919 --> 01:04:43.629
ซึ่งก็หลายคนเลย

01:04:43.713 --> 01:04:45.131
เดี๋ยวก็หาทางได้

01:04:45.214 --> 01:04:47.675
ฉันรู้ว่าโชว์จะเกิดขึ้นแน่นอน ฉันเห็นภาพนั้น

01:04:48.259 --> 01:04:50.094
ฉันรับรู้ได้ถึงส่วนลึกของจิตวิญญาณเลย

01:04:50.177 --> 01:04:54.098
แต่แค่ไม่รู้ว่าที่ไหนหรือเมื่อไหร่
และยังไม่รู้ด้วยว่าจะเกิดขึ้นยังไง

01:04:56.183 --> 01:05:01.522
หลายอย่างในอาชีพนี้
ดูเหมือนจะไม่ค่อยดีต่อสุขภาพของฉันสักเท่าไร

01:05:02.398 --> 01:05:07.486
ใช่ มันก็มีเรื่องดีๆ เยอะ
แต่ฉันคงไม่แนะนำให้ทุกคนทำตาม

01:05:08.404 --> 01:05:10.865
มันเป็นแค่ความสนใจพิเศษของฉัน

01:05:10.948 --> 01:05:14.285
สิ่งที่ช่วยฉันได้คือการเต้น

01:05:15.286 --> 01:05:18.247
คุณกลัวอะไรมากที่สุด

01:05:18.331 --> 01:05:20.750
เวลานึกถึงตอนที่ต้องเก็บของแล้วไปจากเมืองนี้

01:05:21.417 --> 01:05:23.210
ในเมื่อตอนนี้คุณรู้แล้วว่ามันกำลังจะเกิดขึ้น

01:05:23.294 --> 01:05:25.463
การเปลี่ยนแปลงมากมายในคราวเดียว

01:05:25.546 --> 01:05:29.592
และฉัน… ไม่รู้เลยว่าอนาคตจะเป็นยังไงต่อไป

01:05:29.675 --> 01:05:31.260
เรากำลังขายบ้านในฝันของเรา

01:05:31.844 --> 01:05:35.765
ที่เราไม่มีเหตุผลเพียงพอ
ที่จะเก็บมันไว้อีกต่อไปแล้ว

01:05:35.848 --> 01:05:38.768
แบกภาระไม่ไหว ถ้ายังอยาก
สร้างงานศิลปะแบบที่ฉันต้องการจริงๆ

01:05:38.851 --> 01:05:42.647
ใช่ค่ะ ฉันตัดสินใจ
ยกเลิกงานทุกอย่างในฤดูใบไม้ร่วงนี้

01:05:42.730 --> 01:05:45.399
ฉันไม่รู้ว่าผลจะเป็นยังไง
ฉันไม่เคยทำแบบนี้มาก่อน

01:05:45.483 --> 01:05:48.569
เพิ่งปฏิเสธงานมูลค่า 50,000 ดอลลาร์ไป

01:05:48.653 --> 01:05:50.655
ห้าพันใช่ไหม ไม่ใช่ห้าหมื่นใช่ไหม

01:05:51.155 --> 01:05:56.160
งานมูลค่า 50,000 ดอลลาร์จ้ะ

01:05:56.243 --> 01:05:58.496
รู้สึกดีจัง โอ้ เย่

01:05:59.789 --> 01:06:02.124
โอเค งั้นก็ชนแก้ว

01:06:02.208 --> 01:06:04.710
ชนแก้ว ฉันไม่มีปัญญาซื้อกางเกงแล้ว

01:06:06.796 --> 01:06:11.092
ครับ ผมไม่รู้เลยว่าจะทำอะไรต่อนอกจากโชว์นี้

01:06:11.175 --> 01:06:15.805
เหมือนการถอยหลังเพื่อก้าวไปข้างหน้าจริงๆ ค่ะ

01:06:15.888 --> 01:06:17.348
เหมือนเราเลย ที่รัก

01:06:17.431 --> 01:06:19.684
- หนูท่อสองตัวน่ะเหรอ
- ใช่ มาจากเจอร์ซีย์

01:06:19.767 --> 01:06:22.436
- หนูท่อสองตัวที่จะย้ายไปเจอร์ซีย์
- คุณคือตัวที่อ้วนกว่า

01:06:22.520 --> 01:06:23.688
ผมเป็นตัวอ้วนเหรอ…

01:06:25.898 --> 01:06:28.943
โธ่ คงเดินมาดูวิวแบบนี้ใกล้ๆ อีกไม่ได้แล้ว

01:06:29.026 --> 01:06:30.027
ไม่มีอีกแล้ว

01:06:30.111 --> 01:06:32.113
แต่ผมเชื่อว่าถึงจะล้มลุกคลุกคลานเพื่อก้าวต่อไป

01:06:32.196 --> 01:06:35.825
ก็น่าจะดีกว่าอยู่ที่นี่ต่อไป
แล้วดูเป็ดว่ายน้ำผ่านไปเฉยๆ

01:06:36.325 --> 01:06:37.618
แถมยังว่ายเป็นเส้นตรงด้วย

01:06:37.702 --> 01:06:40.329
พวกมันกำลังบอกว่า
“จัดระเบียบชีวิตให้เข้าที่เข้าทางซะ”

01:06:40.413 --> 01:06:42.915
- ความสมดุลมันรู้สึกแบบนี้แหละ
- ใช่

01:06:42.999 --> 01:06:44.125
บางที ในงานของคุณ

01:06:44.208 --> 01:06:47.545
คุณอาจช่วยสร้างคำนิยามใหม่
ให้กับโลกของการเต้นก็ได้นะ

01:06:51.257 --> 01:06:55.219
การผลักดันตัวเองในฐานะนักกีฬาเป็นเรื่องสำคัญ
แต่การพักผ่อนก็สำคัญไม่แพ้กัน

01:06:55.302 --> 01:06:57.430
โภชนาการสำคัญครับ ความสมดุลก็ด้วย

01:06:57.513 --> 01:07:01.267
จิตใจ สุขภาพ อารมณ์
ทุกอย่างล้วนเป็นส่วนหนึ่งของสิ่งนั้น

01:07:01.350 --> 01:07:03.894
และฉันเชื่อว่าเมื่อทุกอย่างสมดุล

01:07:03.978 --> 01:07:06.605
คุณจะมีการแสดงที่น่าทึ่งที่สุด

01:07:06.689 --> 01:07:10.735
ใช่ค่ะ นั่นคือสิ่งที่ฉัน
อยากหาให้เจอว่ามันจะเป็นยังไง

01:07:10.818 --> 01:07:12.236
ขอบคุณจ้ะ เจนนิเฟอร์

01:07:12.319 --> 01:07:14.280
ค่ะ ฉันชอบประโยคนั้น “ว่ามันจะเป็นยังไง”

01:07:14.363 --> 01:07:17.533
ใช่ เพราะตอนนี้คุณยังไม่รู้หรอก
แต่คุณกำลังหามันเจอ

01:07:19.076 --> 01:07:23.539
ศิลปะที่ดีที่สุดคือศิลปะที่ไม่รู้ตัวว่ากำลังสร้างมันอยู่

01:07:23.622 --> 01:07:26.000
แค่ดำดิ่งและอยู่กับมันในทุกขณะจิต

01:07:26.834 --> 01:07:30.546
เหมือนเจนน์เลยครับ
ตอนนี้ผมก็กำลังมองโลกผ่านสายตาคู่ใหม่

01:07:30.629 --> 01:07:34.258
และเริ่มเข้าใจว่าอะไรที่ทำให้
ผมกับเจนเชื่อมโยงกันได้ตั้งแต่แรก

01:07:34.341 --> 01:07:38.012
และอะไรที่เชื่อมโยงเธอกับผม
และทำไมเราถึง…

01:07:38.888 --> 01:07:40.931
ผมกำลังพยายามต่อสู้กับ "ปัจจัยความแกร่ง"

01:07:41.015 --> 01:07:44.060
จากการที่โตมากับการเป็น
เด็กพังก์อมทุกข์ในยุค 90

01:07:44.143 --> 01:07:45.603
ที่ดื่มหนักเกินไปตั้งแต่อายุยังน้อย

01:07:45.686 --> 01:07:49.440
ยุคที่เราเก็บกดทุกอย่างเอาไว้
ทำเป็นเข้มแข็งและผ่านมันไปให้ได้

01:07:49.523 --> 01:07:54.361
ผมต้องทิ้งตัวตนเดิมของเอียนคนนั้นไปให้หมด
แล้วแม่งก็ยากฉิบหาย

01:07:54.445 --> 01:07:57.907
ที่ต้องทำไปพร้อมๆ กับเธอในช่วงเวลานี้

01:08:00.951 --> 01:08:02.453
ปวดหัวมากเลย

01:08:02.536 --> 01:08:03.662
กุญแจอยู่ไหน

01:08:04.205 --> 01:08:05.831
กุญแจอยู่ที่ฉันเหรอ

01:08:08.000 --> 01:08:08.959
เดี๋ยวมานะ

01:08:09.794 --> 01:08:11.462
เขาดูเครียดๆ นะ

01:08:13.714 --> 01:08:16.133
- เขากำลังเจอเรื่องเครียดอยู่
- เหรอครับ

01:08:33.484 --> 01:08:38.197
ฉันกำลังแช่ในอ่างน้ำครั้งสุดท้าย
ในอะพาร์ตเมนต์นิวยอร์กซิตี้ของเรา

01:08:38.280 --> 01:08:40.616
แต่ฉันว่ามันก็ดีแล้วละ

01:08:40.699 --> 01:08:43.035
เราจะย้ายไปนิวเจอร์ซีย์กันสักพัก

01:08:43.119 --> 01:08:44.995
ไม่รู้เหมือนกันว่าจะนานแค่ไหน

01:08:47.581 --> 01:08:48.624
แต่ก่อนอื่น…

01:08:50.793 --> 01:08:57.716
พาฉันกลับบ้าน

01:09:03.055 --> 01:09:06.684
พาฉัน…

01:09:06.767 --> 01:09:09.395
ขาดทักษะการสื่อสารทางสังคม

01:09:09.478 --> 01:09:12.690
และการปฏิสัมพันธ์ทางสังคมในหลายบริบท

01:09:12.773 --> 01:09:19.405
พาฉันกลับบ้าน

01:09:21.073 --> 01:09:27.496
บ้าน

01:09:30.749 --> 01:09:33.377
คุณโตมาในที่ที่สวยงามมากเลยนะ

01:09:33.460 --> 01:09:37.923
ที่ที่คุณรู้สึกปลอดภัยและเหมือนอยู่บ้าน

01:09:38.465 --> 01:09:41.260
การได้อยู่ท่ามกลางธรรมชาติช่วยให้ใจสงบมาก

01:09:41.844 --> 01:09:42.845
เจนน์!

01:09:42.928 --> 01:09:44.513
โธ่เว้ย!

01:09:44.597 --> 01:09:47.349
เป็นสภาพแวดล้อมที่ลดแรงกดดัน

01:09:47.433 --> 01:09:51.395
ในการที่ต้องคอยตอบสนอง
หรือคอยควบคุมระบบประสาทรับความรู้สึก

01:09:54.398 --> 01:09:57.026
ในขณะที่ทุกอย่างเริ่มกระจ่างชัด

01:09:57.651 --> 01:10:00.613
ฉันกลับรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นเด็กวัยรุ่นยังไงไม่รู้

01:10:01.363 --> 01:10:05.451
รู้สึกเหมือนกำลังได้เปิดประสบการณ์
ทุกอย่างเป็นครั้งแรกอีกรอบ

01:10:07.995 --> 01:10:11.415
ฉันเลยอยากรู้ทันทีว่าความรู้สึกนี้มันมาจากไหน

01:10:14.376 --> 01:10:19.048
มันทำให้ฉันสับสนมาก
เพราะมีทุกคนมีความรักมากมายให้กัน

01:10:19.131 --> 01:10:22.218
แต่กลับไม่มีโอกาสที่จะสื่อสารกันได้สำเร็จเลย

01:10:22.301 --> 01:10:23.636
รู้สึกแบบนั้นจริงๆ

01:10:24.887 --> 01:10:31.101
แต่ฉันมีความรู้สึกลึกๆ ว่าฉันต้องไป

01:10:31.185 --> 01:10:32.186
ค่ะ

01:10:33.020 --> 01:10:34.939
ฉันไม่รู้สึกอะไรเลยตอนออกจากบ้านมา

01:10:37.358 --> 01:10:39.944
(ของเจนน์)

01:10:40.444 --> 01:10:45.491
ความบกพร่องในพฤติกรรมการสื่อสาร
ผ่านอากัปกิริยาที่ใช้ในการปฏิสัมพันธ์ทางสังคม

01:10:46.909 --> 01:10:51.330
ความรักกับความต้องการมันต่างกันนะ

01:10:52.414 --> 01:10:55.084
ลูกไม่เคยต้องการแม่จริงๆ

01:10:55.626 --> 01:10:56.961
แม่

01:10:57.711 --> 01:10:59.380
ไม่จริงเลยนะ

01:10:59.463 --> 01:11:00.881
(ร็อบบิน ฟรีแมน
แม่ของเจนน์)

01:11:00.965 --> 01:11:04.802
เจนนิเฟอร์ พูดว่า "สุขสันต์วันแม่" ได้ไหม

01:11:05.427 --> 01:11:07.721
วันแม่

01:11:07.805 --> 01:11:08.931
ใช่

01:11:09.014 --> 01:11:11.475
ตอนเด็กๆ ฉันโดนหาว่าเห็นแก่ตัวบ่อยๆ

01:11:11.558 --> 01:11:12.518
ปล่อย!

01:11:12.601 --> 01:11:14.979
แล้วจะผลักแม่ทำไมเนี่ย

01:11:16.021 --> 01:11:17.648
ชอบต่อต้าน

01:11:19.275 --> 01:11:22.194
บอกว่าฉันไม่แคร์คนในครอบครัว

01:11:23.237 --> 01:11:24.530
ฉันก็เลยเริ่มเชื่อคำเหล่านั้น

01:11:25.447 --> 01:11:26.740
พอได้รับการวินิจฉัย

01:11:26.824 --> 01:11:30.661
แล้วก็ได้ข้อมูลว่ามันเป็นกรรมพันธุ์
หรือเป็นสิ่งที่สืบทอดกันมา

01:11:30.744 --> 01:11:32.538
ก็จะเริ่มหันกลับมามองครอบครัวตัวเอง

01:11:32.621 --> 01:11:36.875
- เอาเรื่องอะไรมาใส่หัวฉันเยอะเลย
- ขอโทษ

01:11:38.294 --> 01:11:40.212
ฉันคุมลูกไม่ได้เลย

01:11:40.296 --> 01:11:42.715
ตอนฉันเด็กๆ แค่แม่ส่งเสียงนิดเดียว

01:11:42.798 --> 01:11:44.174
ฉันก็วิ่งแจ้นแล้ว

01:11:44.258 --> 01:11:46.343
แต่พอฉันเป็นแม่ ไม่มีแบบนี้เลย

01:11:47.803 --> 01:11:50.639
รู้สึกว่าจริงๆ แล้ว
ทุกอย่างมันมีต้นตอมาจากการสื่อสาร

01:11:50.723 --> 01:11:53.183
- ใช่
- ฉันเคยรู้สึกแบบนั้นกับแม่

01:11:53.767 --> 01:11:56.770
ฉันสื่อสารกับคนคนนี้ไม่ได้

01:11:56.854 --> 01:11:59.231
มันทำให้ฉันรู้สึกเหมือนคนบ้า

01:11:59.315 --> 01:12:02.484
ตอนที่แม่พูดกับหนูว่า “แล้วจะอยากรู้ไปทำไม"

01:12:02.568 --> 01:12:04.987
แล้วก็ "จะวินิจฉัยไปเพื่ออะไร"

01:12:05.070 --> 01:12:08.407
แล้วก็ "มันจะเปลี่ยนอะไรได้" กับ "ใครสนล่ะ"

01:12:08.490 --> 01:12:10.534
แม่ไม่เข้าใจโลกของลูก

01:12:10.617 --> 01:12:12.703
เพราะลูกไม่เคยเล่าให้แม่ฟัง

01:12:12.786 --> 01:12:15.873
ที่หนูให้แม่เข้ามาในโลกของหนูไม่ได้
เพราะมันมีชิ้นส่วนสำคัญที่ขาดหายไป

01:12:15.956 --> 01:12:16.832
(เจนนิเฟอร์)

01:12:16.915 --> 01:12:20.252
ความบกพร่องในการตอบสนอง
ทางอารมณ์และสังคม

01:12:23.797 --> 01:12:26.175
แค่พยายามหาเงินมาทำโชว์

01:12:26.967 --> 01:12:30.429
- จะขายตุ๊กตาพวกนี้เหรอ
- ใช่ ฉันดูอยู่ว่าจะขายได้เท่าไร

01:12:31.972 --> 01:12:36.226
ของแต่ละชิ้นพวกนี้คือตัวแทนความทุ่มเทอย่างหนัก

01:12:36.310 --> 01:12:39.563
ขอบคุณพระเจ้าที่ฉันได้พบกับการเต้น
เพราะฉันโตมาในเมืองที่เล็กมาก

01:12:39.646 --> 01:12:42.316
ไม่มีโอกาสมากนัก
และคนส่วนใหญ่ก็ไม่ย้ายออกไปไหน

01:12:42.399 --> 01:12:44.276
อย่างที่แม่คุณพูด ถ้าคุณไม่ได้เต้น

01:12:44.360 --> 01:12:45.736
คุณคงเสียคนไปแล้ว

01:12:45.819 --> 01:12:47.571
- ใช่
- คงเสียคนหนักมาก

01:12:48.655 --> 01:12:50.532
ที่ไอดาโฮ ผมมองเห็นเลยละ

01:12:51.075 --> 01:12:52.910
มีกลุ่มคนจำนวนมากเลย

01:12:52.993 --> 01:12:55.829
ที่ไม่เคยเข้าถึงการดูแลสุขภาพจิต

01:12:55.913 --> 01:12:57.373
หรือมันไม่ใช่เรื่องที่จะมาพูดคุยกัน

01:12:57.456 --> 01:12:59.249
ไม่ใช่สถานที่ที่น่าอยู่เลย…

01:12:59.333 --> 01:13:00.459
มาแล้ว

01:13:00.542 --> 01:13:02.836
สำหรับอะไรก็ตามที่ถูกมองว่าแตกต่าง

01:13:02.920 --> 01:13:05.923
เจนน์ไม่เข้ากับสมการของเมืองนั้น

01:13:06.507 --> 01:13:08.175
มันเป็นเมืองที่เล็กมาก

01:13:08.258 --> 01:13:11.720
ตอนฉันโตที่นั่น
มีประชากรประมาณ 700 คนเองมั้ง

01:13:11.804 --> 01:13:14.181
- เมืองคุณชื่ออะไรนะ
- สตาร์

01:13:14.264 --> 01:13:16.725
ตายแล้ว สมุดบันทึกตอนเกิด
ที่เขียนข้อมูลไว้สองหน้าเต็ม

01:13:16.809 --> 01:13:18.060
(ไบรอน ฟรีแมน
พ่อของเจนน๋)

01:13:18.143 --> 01:13:19.103
"บันทึกพฤติกรรม"

01:13:19.186 --> 01:13:22.648
"แปดเดือน อยากเล่นกับเด็กโต
ไม่อยากเล่นกับเด็กวัยเดียวกัน"

01:13:23.190 --> 01:13:26.318
"ตอนอายุเท่านี้ หนูเป็นเด็กที่
มีความเป็นตัวของตัวเองสูงและชอบเถียง"

01:13:26.402 --> 01:13:29.446
"บางครั้งแม่ก็สงสัยว่า
แม่จะผ่านพ้นวันนั้นไปได้ไหม"

01:13:31.740 --> 01:13:33.283
"หนูฉลาดมาก"

01:13:33.367 --> 01:13:35.244
"สะกดชื่อได้ นับเลขได้"

01:13:35.327 --> 01:13:38.038
"บางครั้งหนูก็มีคำศัพท์ที่น่าทึ่ง"

01:13:38.122 --> 01:13:40.082
"กรี๊ดเยอะมาก"

01:13:40.165 --> 01:13:41.458
มีเขียนไว้ไหม

01:13:41.542 --> 01:13:43.752
- ปล่อยนะ
- ได้แล้ว ถอดออกมา

01:13:43.836 --> 01:13:45.379
- ปล่อย
- ได้แล้ว

01:13:45.462 --> 01:13:46.422
ไม่…

01:13:47.965 --> 01:13:49.133
"แต่ที่สำคัญที่สุด

01:13:49.216 --> 01:13:51.635
เรารักลูกมากกว่าที่เคยคิดว่าจะรักใครได้"

01:13:51.718 --> 01:13:54.388
"ลูกเป็นเด็กที่วิเศษ
ไม่มีอะไรมาแลกกับลูกได้เลย"

01:13:54.471 --> 01:13:56.890
"ลูกเป็นเด็กตัวน้อยที่มีความคิดเป็นผู้ใหญ่"

01:13:58.058 --> 01:14:00.102
"วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 1991"

01:14:03.355 --> 01:14:07.526
ความบกพร่องในการพัฒนา การดำรงไว้
และการทำความเข้าใจในความสัมพันธ์

01:14:09.027 --> 01:14:11.697
เขาว่ากันว่าส่วนหนึ่งของการเป็นออทิสติก
มาจากพันธุกรรม

01:14:12.614 --> 01:14:14.366
ดูไม่ปกติเลย

01:14:14.450 --> 01:14:18.495
พี่น้องกับครอบครัวก็เหมือนกระจกสะท้อนตัวเรา

01:14:19.329 --> 01:14:21.874
- เนียนเลยนะ
- ก็เป็นครอบครัวกันนี่

01:14:23.292 --> 01:14:28.213
การค้นพบความจริงในชีวิตทั้งหมดนี้
กำลังเกิดขึ้นไปพร้อมๆ กัน

01:14:28.297 --> 01:14:31.800
กับการทำโชว์ครั้งนี้

01:14:32.342 --> 01:14:34.428
ชูตุ๊กตาขึ้นมาให้ทุกคนเห็นสิ เจนนิเฟอร์

01:14:34.511 --> 01:14:37.598
การค้นพบที่เกิดขึ้นในชีวิตฉัน

01:14:37.681 --> 01:14:43.729
กลับมาปรากฏอยู่ตรงหน้าบนเวที
ในรูปแบบที่สวยงามและเป็นธรรมชาติ

01:14:54.781 --> 01:14:57.743
หมีเหรอ หมีอยู่ไหน

01:14:57.826 --> 01:15:02.080
หมีอยู่ไหน

01:15:02.164 --> 01:15:04.249
หมีอยู่ไหน

01:15:04.333 --> 01:15:05.667
พ่อว่าอยู่ที่ลูกนะ

01:15:05.751 --> 01:15:09.838
หมีอยู่ไหน

01:15:10.923 --> 01:15:15.177
หมีอยู่ไหน

01:15:15.928 --> 01:15:19.389
- น่ารักจัง ลูกไม่เห็นฉัน
- ลูกคลานได้ ลืมแล้วเหรอ

01:15:22.309 --> 01:15:24.561
ถ้าโลกนี้มันสมบูรณ์แบบ

01:15:24.645 --> 01:15:27.606
ฉันคงดึงออกมาได้เป็นกองเลย

01:15:27.689 --> 01:15:28.565
ใช่

01:15:29.399 --> 01:15:33.570
กองเป็นภูเขาอยู่ที่เท้าตอนที่ฉันทำเสร็จ

01:15:34.196 --> 01:15:35.155
นั่นแหละ

01:15:37.157 --> 01:15:39.326
คุณพูดถึงงานชิ้นนี้สักหน่อยได้ไหม

01:15:39.409 --> 01:15:41.161
- มันมีความหมายกับคุณยังไง
- ได้

01:15:44.456 --> 01:15:46.333
นี่คือบ้านแม่ของร็อบบิน

01:15:46.416 --> 01:15:48.001
สวัสดีค่ะ คุณยาย

01:15:49.253 --> 01:15:51.296
ที่บ้านคุณยายของฉัน

01:15:52.422 --> 01:15:54.925
ฉันมีความทรงจำเกี่ยวกับการเล่น

01:15:55.008 --> 01:15:57.135
และรู้สึกอิสระเสรี

01:15:59.179 --> 01:16:00.556
จ๊ะเอ๋

01:16:00.639 --> 01:16:03.475
ยายมีวิธีรับรู้โดยสัญชาตญาณ

01:16:03.559 --> 01:16:08.480
ที่จะปล่อยให้ฉันได้ทำอะไรซ้ำๆ อย่างต่อเนื่อง

01:16:08.564 --> 01:16:11.483
ฉันเลยรู้สึกเป็นอิสระเสมอ
เพราะคุณยายไม่เคยห้ามฉัน

01:16:11.567 --> 01:16:14.111
ฉันจะเปิดเพลงเดิมเป็นร้อยรอบ

01:16:14.194 --> 01:16:16.405
ยายไม่เคยบอกว่า "เอ้า ปิดได้แล้ว"

01:16:21.034 --> 01:16:24.371
ที่มีทิชชู่ก็เพราะตอนเด็กๆ ฉันกระโดดข้ามไม่เป็น

01:16:24.454 --> 01:16:27.165
คิมบอกฉันว่านี่คือลักษณะทั่วไปของเด็กออทิสติก

01:16:27.249 --> 01:16:29.167
ที่มักจะมีปัญหาเรื่องการกระโดดข้าม

01:16:29.251 --> 01:16:33.380
คุณยายก็เลยสอนฉันกระโดด
โดยใช้กล่องกระดาษทิชชู่

01:16:33.880 --> 01:16:36.049
ท่านจะบอกว่า
“พอหนูก้าวขา ให้หยิบทิชชู่ออกมา

01:16:36.133 --> 01:16:38.051
แล้วพอหนูกระโดดก็ให้โยนมันทิ้งไป”

01:16:38.135 --> 01:16:39.511
ฉันกระโดดข้ามเป็นเพราะแบบนี้

01:16:39.595 --> 01:16:46.018
จำได้ว่าทั้งห้องนั่งเล่นเต็มไปด้วยทิชชู่

01:16:46.518 --> 01:16:48.228
และยายก็ไม่ได้สั่งให้ฉันเก็บกวาด

01:16:48.312 --> 01:16:51.064
หรือทำให้รู้สึกผิดที่ทำบ้านรกเลยค่ะ

01:16:51.148 --> 01:16:53.025
ฉันกระโดดเป็นเพราะแบบนี้แหละ

01:16:53.525 --> 01:16:56.153
ไอเดียเรื่องทิชชู่ในโชว์ก็เลยมาจากเรื่องนี้

01:16:56.653 --> 01:17:00.032
ท่านสอนให้คุณขยับร่างกายอย่างเป็นจังหวะ

01:17:00.115 --> 01:17:02.993
คนที่มีภาวะออทิสติกมักมีปัญหา
การสั่งการกล้ามเนื้อที่ไม่สัมพันธ์กัน

01:17:03.076 --> 01:17:06.413
พวกเขาเลยมักจะไม่มีจังหวะ
ในการเคลื่อนไหวร่างกาย

01:17:06.496 --> 01:17:08.957
นั่นคือสาเหตุที่การกระโดดข้าม
เป็นเรื่องยากสำหรับคุณ

01:17:09.041 --> 01:17:11.501
คุณยายช่วยฝึกให้คุณก้าวผ่านเรื่องนั้นไปได้

01:17:11.585 --> 01:17:13.837
ด้วยวิธีที่เห็นภาพชัดเจนผ่านกระดาษทิชชู่

01:17:13.920 --> 01:17:16.465
และช่วยสาธิตให้คุณเห็นผ่านการก้าวขา

01:17:16.548 --> 01:17:20.260
ตอนที่คุณหยิบทิชชู่ออกมา
และกระโดดขณะที่โยนทิชชู่ทิ้งไป

01:17:20.344 --> 01:17:22.554
พอท่านทำแบบนั้น คุณก็ทำได้ทันทีเลย

01:17:22.638 --> 01:17:26.099
และนั่นคือวิธีเข้าถึง
คนที่มีภาวะออทิสติกได้อย่างแท้จริง

01:17:26.183 --> 01:17:28.518
คือการสื่อสารผ่านสิ่งที่พวกเขาสนใจ

01:17:29.811 --> 01:17:31.813
ท่านได้มอบของขวัญที่ล้ำค่าให้กับคุณจริงๆ ค่ะ

01:17:33.899 --> 01:17:39.404
(ภรรยา - แม่ - ยาย
ฟลอเรนซ์ ไอ.)

01:17:39.488 --> 01:17:43.909
เจนนิเฟอร์เรียนรู้ที่จะพึ่งพาตัวเอง
ตั้งแต่อายุยังน้อย

01:17:43.992 --> 01:17:45.994
ส่วนฉัน กว่าจะรู้ก็ตอนที่แม่เสียไปแล้ว

01:17:46.912 --> 01:17:48.497
แม่พึ่งพาคุณยายจริงๆ

01:17:49.498 --> 01:17:50.540
ใช่

01:17:52.209 --> 01:17:54.252
และแม่ก็อยากให้ลูกเป็นแบบนั้น

01:18:01.301 --> 01:18:03.345
แม่ไม่เคยโกรธลูกเลยนะ

01:18:07.224 --> 01:18:09.518
แม่รักทุกอย่างที่ลูกเป็น

01:18:14.606 --> 01:18:17.317
แม่แค่ต้องการความช่วยเหลือในบางครั้ง

01:18:25.158 --> 01:18:27.077
ท่านมอบของขวัญที่ล้ำค่าให้กับคุณจริงๆ

01:18:34.126 --> 01:18:35.085
ใช่

01:18:49.558 --> 01:18:54.020
(เซาท์ออเรนจ์ รัฐนิวเจอร์ซีย์)

01:18:58.692 --> 01:19:00.360
- ฮัลโหล
- สวัสดี

01:19:00.444 --> 01:19:01.820
- สวัสดี
- เข้าเรื่องเลย

01:19:02.738 --> 01:19:07.075
เพเรลแมนจะสนับสนุนการแสดงของเรา

01:19:07.159 --> 01:19:09.286
- อะไรวะ
- อะไรวะ

01:19:09.369 --> 01:19:12.164
เราจะได้เป็นส่วนหนึ่งของฤดูกาลเปิดตัว

01:19:14.833 --> 01:19:20.464
ซอนย่าได้รับอีเมลนี้จากบิล
ผู้อำนวยการฝ่ายศิลป์เมื่อวันนี้เอง

01:19:20.547 --> 01:19:24.760
เขาบอกว่า "ขอโทษที่ตอบช้า ช่วงนี้ยุ่งมาก"

01:19:24.843 --> 01:19:26.052
"เราพร้อมสนับสนุนเต็มที่

01:19:26.136 --> 01:19:28.805
ต้องการจ้างงาน
รวมถึงช่วยทำให้โปรเจกต์นี้เกิดขึ้นจริง”

01:19:28.889 --> 01:19:32.434
“ซอนย่า ขอบคุณมากที่นำเสนอ
โปรเจกต์ที่สวยงามนี้ให้เราพิจารณา”

01:19:32.517 --> 01:19:34.144
นี่ไม่ใช่เรื่องปกติเลยนะ

01:19:34.978 --> 01:19:36.938
- นี่มัน…
- เราควรตั้งชื่อสารคดีว่าอย่างนั้นนะ

01:19:37.022 --> 01:19:39.691
- "นี่ไม่ใช่เรื่องปกติ"
- เนอะ ต้องตั้งชื่อนี้เลย

01:19:42.235 --> 01:19:43.904
เหนือความคาดหมายมาก

01:19:43.987 --> 01:19:49.034
เหนือกว่าสิ่งที่ฉันเคยฝันไว้มากจริงๆ ค่ะ พูดเลย

01:19:49.576 --> 01:19:51.077
- ใช่ มันน่าทึ่งมาก
- ใช่

01:19:51.161 --> 01:19:53.789
ฉันไม่รู้เลยว่ามีอะไรแบบนี้อยู่ด้วย

01:19:53.872 --> 01:19:55.457
เหลือเชื่อจริงๆ

01:19:56.666 --> 01:20:00.378
ก็แค่ต้องมีเรื่องสะเทือนใจในชีวิตเกิดขึ้นก่อน

01:20:00.462 --> 01:20:02.506
ไม่ได้อะไรมาง่ายๆ

01:20:03.298 --> 01:20:07.677
(ศูนย์ศิลปะการแสดงเพเรลแมน
นิวยอร์ก - รัฐนิวยอร์ก)

01:20:08.512 --> 01:20:09.387
โอเค กระโดด

01:20:10.138 --> 01:20:12.224
คุณแค่จินตนาการว่ามันจะเป็นยังไง

01:20:12.307 --> 01:20:13.725
ซึมซับมันเข้าไป

01:20:14.226 --> 01:20:15.393
เจ๋งมาก

01:20:20.649 --> 01:20:24.611
ฉันอยากให้คุณรู้ว่า
ฉันอยู่เคียงข้างคุณเสมอถ้าคุณต้องการฉัน

01:20:24.694 --> 01:20:27.948
แต่คุณเองก็มีความสามารถ
ที่จะบอกความต้องการในชีวิตได้ด้วยตัวเอง

01:20:28.031 --> 01:20:29.407
และวันนี้คุณก็ต้องการฉัน

01:20:29.491 --> 01:20:33.620
และฉันก็ดีใจมากที่ได้มอบพื้นที่นี้
เพื่อให้คุณได้ระบายออกมา

01:20:33.703 --> 01:20:37.916
ฉันรู้สึกดีมากที่คุณเป็นฝ่ายเอ่ยปากถาม
และดีใจจริงๆ ที่คุณทำแบบนั้น

01:20:38.500 --> 01:20:41.920
มีคำถามอะไรอยากถามไหมคะ

01:20:42.003 --> 01:20:44.381
มีครับ

01:20:44.923 --> 01:20:47.551
ฉันยินดีที่จะช่วยพูดคุยหาทางออก
ไปพร้อมกับคุณ ถ้าคุณต้องการ

01:20:47.634 --> 01:20:50.720
ครับ ผมคิดว่ามันจะเป็นประโยชน์มากเลย

01:20:50.804 --> 01:20:54.015
- ดีเลยครับ ขอบคุณครับ
- โอเคค่ะ ได้เลย

01:20:54.850 --> 01:20:57.686
มันเป็นเรื่องที่สร้างกำลังใจ
เพราะฉันรู้ว่ากำลังทำสิ่งนี้ไปเพื่ออะไร

01:20:57.769 --> 01:20:59.604
- คิดว่าคุณก็รู้เหมือนกัน
- ใช่

01:20:59.688 --> 01:21:01.356
- เหตุผลมันมีอยู่
- ใช่

01:21:01.439 --> 01:21:07.487
แต่พ่อแม่ที่รู้ว่าลูกเป็นออทิสติก
หรืออาจจะอยู่ในกลุ่มอาการ

01:21:07.571 --> 01:21:10.407
แต่พวกเขากลับเลือกที่จะไม่ระบุตัวตนนั้น

01:21:10.490 --> 01:21:13.243
“รอดูไปก่อนเถอะว่า
เขาจะใช้ชีวิตแบบคนปกติได้ไหม”

01:21:14.077 --> 01:21:19.207
และนั่นมันน่าเศร้ามาก เพราะเด็กคนนั้นรู้ดี

01:21:19.291 --> 01:21:22.544
ว่าเขาไม่เหมือนกับเด็กคนอื่นๆ

01:21:23.128 --> 01:21:27.424
การเพิกเฉยต่อเรื่องนี้ก็เท่ากับ
คุณกำลังสอนให้เขาเพิกเฉยต่อตัวตนของตัวเอง

01:21:27.507 --> 01:21:29.467
ฉันไม่ได้บอกว่ามันเกิดจากความประสงค์ร้าย

01:21:29.551 --> 01:21:32.012
- ทำไปเพราะรัก
- เขาคิดว่านั่นคือสิ่งที่ดีที่สุดสำหรับลูก

01:21:32.095 --> 01:21:37.183
แต่ในฐานะคนที่ได้รับการวินิจฉัย
ค่อนข้างช้าในชีวิต

01:21:37.684 --> 01:21:40.812
ฉันรู้สึกว่าน่าจะรู้เร็วกว่านี้

01:21:41.396 --> 01:21:44.733
ฉัน… อยากรู้ให้เร็วกว่านี้จริงๆ

01:21:44.816 --> 01:21:45.859
เหมือนกัน

01:21:46.610 --> 01:21:49.487
- ค่ะ
- ทำไมไม่เอากล้องจากอเล็กซ์ล่ะ

01:21:50.071 --> 01:21:51.781
- โอเค
- หันไปทางเขาสักแป๊บ

01:21:51.865 --> 01:21:53.033
- อ๋อ โอเค
- ได้ไหม

01:21:53.116 --> 01:21:54.326
- ได้
- เปิดอยู่ไหม

01:21:55.118 --> 01:21:57.412
- เปิดอยู่ มันบอกว่า "กำลังบันทึก" ใช่ไหม
- ใช่

01:22:09.507 --> 01:22:10.592
อเล็กซ์

01:22:13.053 --> 01:22:15.221
- มีอะไรเกิดขึ้นเยอะเลย
- ใช่

01:22:15.305 --> 01:22:17.057
- ยังเกิดขึ้นอยู่
- ใช่

01:22:17.140 --> 01:22:21.102
ฉันเลยสงสัยว่า
ตอนนี้เธออยู่ตรงไหนในรถไฟเหาะตีลังกา

01:22:21.603 --> 01:22:22.520
พูดอะไรหน่อยสิ

01:22:22.604 --> 01:22:24.731
ฉันไม่มีอะไรจะพูดกับเธอ

01:22:28.068 --> 01:22:29.903
รู้แล้ว เดี๋ยวนะ เครียดหรือเปล่าเนี่ย

01:22:29.986 --> 01:22:32.155
เปล่า น่าจะมีวิธีที่ดีกว่านี้นะ

01:22:32.238 --> 01:22:34.491
ฉันรู้สึกโชคดีที่ได้เจอเธอ

01:22:34.574 --> 01:22:35.951
อย่าเพิ่งโยนนะ

01:22:37.786 --> 01:22:40.705
- ตอนที่เราเจอกันและวิธีที่เราเจอกัน
- ว้าว สวยจัง

01:22:40.789 --> 01:22:42.332
หรือพูดให้ถูกคือเราหากันจนเจอ

01:22:42.415 --> 01:22:46.711
ด้วยเหตุผลบางอย่าง
ที่กำลังเปลี่ยนเป็นสิ่งที่ยิ่งใหญ่กว่าตัวเราทั้งคู่

01:22:46.795 --> 01:22:48.588
ฉันเข้าใจดีเลย

01:22:49.130 --> 01:22:51.216
เธอกลายมาเป็นเพื่อนสนิทที่สุดของฉันคนหนึ่ง

01:22:51.758 --> 01:22:52.884
หาอเล็กซ์ซิ

01:22:54.844 --> 01:22:58.223
แต่ฉันรู้ว่าเราคล้ายกันมากกว่าที่ฉันคิด

01:22:59.057 --> 01:23:00.725
เธอก็รู้ว่าฉันไม่ชอบ

01:23:01.643 --> 01:23:04.479
เพราะเธอบดบังมันไว้ได้เนียนมาก
จนไม่มีใครสังเกตเห็น

01:23:04.562 --> 01:23:06.815
ไม่มีใครแก่เกินไปที่จะรู้สึกว่าเป็นคนพิเศษ

01:23:06.898 --> 01:23:08.775
แต่ฉันรู้สึกเหมือนฉันได้เห็นตัวตนของเธอ

01:23:09.818 --> 01:23:11.695
เห็นตัวตนจริงๆ ของเธอ

01:23:13.613 --> 01:23:18.201
ฉันค้นพบว่าเธอคือ… กระจกสะท้อนตัวฉัน

01:23:21.621 --> 01:23:26.042
มีใครรู้ไหมว่าเธอเป็นออทิสติก
นอกจากฉันกับดร.กิลเบิร์ต

01:23:26.126 --> 01:23:27.002
ไม่มี

01:23:28.003 --> 01:23:33.758
เธอคอยซ่อนบางสิ่งที่ไม่ชอบเกี่ยวกับตัวเอง

01:23:33.842 --> 01:23:34.676
ใช่

01:23:34.759 --> 01:23:40.765
และตอนนี้เธอถูกขอให้เปิดเผย
ส่วนที่พยายามซ่อนมาตลอดชีวิต

01:23:40.849 --> 01:23:44.185
มันมีจุดที่ฉัน… พังทลายเลยแหละ

01:23:44.269 --> 01:23:47.814
ใช่ เมื่อไม่กี่ปีก่อนฉันก็ชัตดาวน์เลย

01:23:48.356 --> 01:23:51.234
ผมไม่รู้ว่าจะทำยังไง ตอนนั้นผมแย่สุดๆ

01:23:51.317 --> 01:23:55.030
มันส่งผลกระทบต่องาน ครอบครัว และเพื่อน

01:23:55.113 --> 01:23:57.115
ผมทำอะไรไม่ได้เลย

01:23:57.198 --> 01:23:59.951
แล้วคุณรู้สึกถึงความเศร้า
ตรงส่วนไหนของร่างกายบ้างคะ

01:24:00.452 --> 01:24:01.327
ทุกส่วนเลยครับ

01:24:01.411 --> 01:24:02.954
พูดไม่ออกเหรอ

01:24:03.038 --> 01:24:04.247
- อืม เข้าใจ
- ใช่

01:24:04.330 --> 01:24:07.584
ตอนนั้นฉันไม่สามารถสบตาคนอื่น
และสื่อสารได้เลย

01:24:07.667 --> 01:24:09.169
คิดว่าทำไมเราถึงเป็นแบบนั้น

01:24:09.252 --> 01:24:12.213
มีคำถามที่เกี่ยวกับความรู้สึกและอารมณ์

01:24:12.297 --> 01:24:14.841
และคำถามแรกคือความสุข

01:24:14.924 --> 01:24:16.551
อะไรทำให้คุณมีความสุข

01:24:17.052 --> 01:24:18.803
- ครอบครัวครับ
- ค่ะ

01:24:18.887 --> 01:24:20.847
ผมโชคดีมากในเรื่องนั้น

01:24:20.930 --> 01:24:22.265
หวัดดีครับ แม่

01:24:22.348 --> 01:24:23.683
- หวัดดีจ้ะ
- เป็นไงบ้าง

01:24:23.767 --> 01:24:25.185
- ถ่ายวิดีโออยู่เหรอ
- ใช่

01:24:25.268 --> 01:24:27.145
- ตายจริง
- พูดอะไรหวานๆ หน่อย

01:24:27.228 --> 01:24:28.354
- แม่รักลูก
- ขอบคุณครับ

01:24:28.438 --> 01:24:30.648
- และแม่ยินดีกับลูกมากๆ
- ขอบคุณครับ แม่

01:24:34.235 --> 01:24:36.529
ดูสิ พี่น้องแฮมเมอร์

01:24:36.613 --> 01:24:39.657
ผมได้รับแรงบันดาลใจจากพี่ชายเยอะมาก
เพราะผมนับถือเขา

01:24:40.450 --> 01:24:42.619
เพราะผมได้อะไรจากเขามาเยอะ

01:24:42.702 --> 01:24:45.121
- ฉันรู้ว่าคุณสนิทกับเขามาก
- ครับ สนิทมากเลย

01:24:45.205 --> 01:24:46.081
บ้าจริงๆ

01:24:46.956 --> 01:24:48.583
แล้วก็มีมิเกล

01:24:49.793 --> 01:24:52.003
โห ผมรักผู้ชายคนนั้นจริงๆ ผมคิดเรื่องนี้บ่อยๆ

01:24:52.087 --> 01:24:55.340
คิดว่าถ้าไม่มีมิเกล ถ้าเราไม่เคยเจอกัน

01:24:55.423 --> 01:24:57.092
ผมก็ไม่รู้จะไปอยู่ที่ไหน

01:25:00.637 --> 01:25:05.600
ฉันเห็นว่าคุณมีอาการเข้าข่ายอยู่นะคะ

01:25:05.683 --> 01:25:07.644
คุณคิดยังไงกับเรื่องนี้

01:25:07.727 --> 01:25:11.648
พูดตรงๆ เลย ผมก็ไม่นึกว่าผลจะออกมาแบบนี้

01:25:11.731 --> 01:25:14.025
ตอนนี้คุณรู้สึกยังไงบ้าง

01:25:15.193 --> 01:25:16.820
ผมแค่ไม่คิดว่าจะเป็นแบบนี้

01:25:16.903 --> 01:25:20.240
ฉันว่าคนชอบพูดกันเป็นปกติว่า
"ไม่เห็นเหมือนคนเป็นออทิสติกเลย"

01:25:20.323 --> 01:25:23.576
"ไม่ดูเป็นแบบนั้นซะหน่อย"
หรือ "แล้วมันสำคัญยังไงล่ะ"

01:25:23.660 --> 01:25:26.830
เพราะฉันรู้ว่ายังมีคนอื่นๆ บนสเปกตรัม
ที่อาการหนักกว่าฉัน

01:25:26.913 --> 01:25:29.541
ฉันคิดวนอยู่ในหัวว่า
พวกเขาน่าจะได้รับการวินิจฉัยมากกว่าฉัน

01:25:29.624 --> 01:25:31.292
การที่ฉันได้รับการวินิจฉัย

01:25:31.376 --> 01:25:33.628
รู้สึกเหมือนฉันไปแย่งมันจากคนอื่น

01:25:33.711 --> 01:25:35.088
- ไม่รู้ทำไม
- อืม

01:25:35.171 --> 01:25:39.217
เพราะเป็นผู้ใหญ่แล้ว
ผ่านเส้นชัยของช่วงที่ยากที่สุดมาแล้ว

01:25:39.300 --> 01:25:40.552
คนส่วนใหญ่คิดแบบนั้น

01:25:40.635 --> 01:25:43.930
หลังจากที่พิสูจน์มาตลอดว่าเรามีความสามารถ

01:25:44.013 --> 01:25:47.684
ทำไมถึงอยากติดป้ายที่มันฟังดูไม่ดีอย่างออทิสติก

01:25:47.767 --> 01:25:51.271
ทำไมไม่เลือกที่จะเป็นคนปกติต่อไปล่ะ

01:25:51.354 --> 01:25:54.149
ทำไมถึงต้องเปิดเผยตัวเองแบบนั้น

01:25:54.232 --> 01:25:57.694
- นั่นคือสิ่งที่พวกเขาพูดจริงๆ
- ใช่ ฉันแค่เบื่อที่จะเสแสร้ง

01:25:58.194 --> 01:26:00.822
- นั่นคือสิ่งที่ต้องเปลี่ยน
- ใช่

01:26:02.448 --> 01:26:03.366
(ไม่จริง)

01:26:23.219 --> 01:26:25.555
(ฟรีทรีตเมนต์หน้า)

01:26:25.638 --> 01:26:26.806
ฉันไม่แน่ใจอันนี้

01:26:26.890 --> 01:26:30.393
- ไม่รู้ว่าแปลกไปไหม
- ไม่ ฉันว่ามันต้องแปลกไว้ถึงจะดี

01:26:30.476 --> 01:26:32.228
เจ๋งมากเลย

01:26:33.479 --> 01:26:35.106
รู้ใช่ไหมว่าฉันเป็นคนตัดต่อหนัง

01:26:35.190 --> 01:26:36.566
มันเป็นยังไงเหรอ

01:26:36.649 --> 01:26:41.196
เหมือนพยายามแก้ปริศนา
ที่มีความเป็นไปได้ไม่จำกัด

01:26:41.279 --> 01:26:45.491
ขณะเดียวกันก็ต้องออกแบบปริศนานั้นไปด้วย

01:26:46.701 --> 01:26:51.831
ฉันรักในสิ่งที่เป็นอยู่
เพราะฉันได้รู้แล้วว่าสมองของฉันถูกสร้างมา

01:26:51.915 --> 01:26:54.876
ให้ประมวลผล มองโลก
สร้างสรรค์สิ่งต่างๆ ในมุมที่แตกต่างออกไป

01:26:54.959 --> 01:26:55.877
ใช่

01:26:55.960 --> 01:26:58.504
ความสำเร็จที่ผ่านมาเกิดจาก
การที่ฉันหมกมุ่นกับมันอย่างหนัก

01:26:58.588 --> 01:27:01.216
แต่ก็เกิดจากการที่ฉัน
เพิกเฉยต่อขีดจำกัดของตัวเองด้วย

01:27:01.299 --> 01:27:02.258
ใช่เลย

01:27:04.510 --> 01:27:05.970
จัดเต็มไปเลย เบบี๋

01:27:06.054 --> 01:27:07.263
เอาเลย แฮมเมอร์

01:27:10.099 --> 01:27:13.436
ฉันก็เหมือนเธอแหละ พอถึงจุดที่
ต้องเริ่มใช้สิ่งนี้เพื่อหาเลี้ยงชีพเป็นอาชีพหลัก

01:27:13.519 --> 01:27:16.856
ฉันรู้สึกว่าในฐานะศิลปิน ฉันสูญเสียจุดมุ่งหมายไป

01:27:19.108 --> 01:27:22.111
ฉันล้มเหลวในการเข้าใจความซับซ้อน การเมือง

01:27:22.195 --> 01:27:24.989
และสูญเสียความไว้ใจในตัวผู้คนไปมากเลย

01:27:26.157 --> 01:27:30.328
มันเป็นสิ่ง… เป็นผลลัพธ์ที่ผมไม่อยากมี

01:27:30.411 --> 01:27:32.956
- ผมก็ไม่รู้ว่าผมพูดอะไร
- ไม่ค่ะ คุณกำลังอธิบาย

01:27:33.039 --> 01:27:38.586
ผมเป็นคนที่ไว้ใจคนอื่นมากเกินไป
จนมันกลายเป็นข้อเสีย

01:27:38.670 --> 01:27:42.423
ผมมองแค่สิ่งที่เขาแสดงออกภายนอก
และเชื่อว่าเขาหมายความตามนั้นจริงๆ

01:27:42.507 --> 01:27:46.052
และนั่นก็ทำให้คุณตกอยู่ในสถานการณ์
ที่มักจะถูกคนอื่นเอาเปรียบ

01:27:46.135 --> 01:27:47.929
ผมมักจะเจอปัญหาตรงนั้นแหละ

01:27:48.012 --> 01:27:51.266
ฉันเหมือนเธอเลย
ตรงที่สามารถฝืนทนผ่านทุกอย่างไปได้

01:27:51.349 --> 01:27:56.062
เหมือนตรงที่ทำงานหนักจนหมดไฟเอาได้

01:27:56.145 --> 01:27:59.357
ไม่เคยรู้ว่าภาวะหมดไฟของออทิสติกคืออะไร
ก็เลยไม่มีเครื่องมือรับมือกับมัน

01:27:59.440 --> 01:28:00.358
ใช่

01:28:00.441 --> 01:28:03.528
เพื่อนสนิทของฉันที่ชื่อเรย์ก็ไม่รู้เหมือนกัน

01:28:04.237 --> 01:28:05.154
เยี่ยมเลย

01:28:05.238 --> 01:28:08.741
ฉันไม่ชอบอยู่หน้ากล้อง
แต่ก็จะทำเพื่อพวกเธอนะ รักนะ

01:28:08.825 --> 01:28:10.618
เราเหมือนกันมาก

01:28:10.702 --> 01:28:12.996
- เหมือนกันมาก
- ใช่

01:28:13.079 --> 01:28:14.539
ฉันรู้จักนิสัยเขา

01:28:14.622 --> 01:28:18.167
รู้ว่าเขากลัวอะไร โกรธเรื่องอะไร
และรู้ว่าเขาแสดงอะไรให้โลกเห็น

01:28:18.251 --> 01:28:20.086
ซึ่งต่างกันมาก

01:28:21.504 --> 01:28:22.588
นอกจากเรย์แล้ว

01:28:22.672 --> 01:28:26.134
ฉันไม่เคยคุยกับใครเรื่องอะไรเลย

01:28:27.593 --> 01:28:29.804
เขาเป็นคนร่าเริงมาก

01:28:30.471 --> 01:28:32.307
- แต่มันเป็นการชดเชยสิ่งที่ขาดไป
- ค่ะ

01:28:32.390 --> 01:28:34.100
เหมือนกับเจนน์

01:28:34.183 --> 01:28:39.564
ผมได้เห็นด้านหนึ่งของเรย์ที่คนอื่นไม่ค่อยได้เห็น

01:28:39.647 --> 01:28:40.940
และผมเห็นตัวเอง

01:28:41.482 --> 01:28:42.859
เขาเป็นแสงสว่าง

01:28:43.526 --> 01:28:44.777
เขาเป็นแสงสว่างในชีวิตผม

01:28:46.195 --> 01:28:47.989
เมื่อหลายปีก่อน

01:28:49.365 --> 01:28:55.747
เขาฆ่าตัวตาย
ด้วยการกระโดดออกจากหน้าต่างบนตึก

01:28:57.415 --> 01:29:00.168
และผมก็อดคิดไม่ได้ว่า

01:29:00.251 --> 01:29:05.256
ถ้าในตอนนั้น เราทั้งคู่
ต่างรู้ความจริงในสิ่งที่ผมรู้ตอนนี้

01:29:05.340 --> 01:29:09.344
บางทีเขาอาจจะก้าวเข้าสู่เส้นทางที่ดีกว่านี้
ถ้ามีเครื่องมือในการรับมือที่ถูกต้อง

01:29:09.427 --> 01:29:15.099
(คนออทิสติกมีโอกาสฆ่าตัวตาย
มากกว่าคนทั่วไปถึงเก้าเท่า)

01:29:15.183 --> 01:29:17.894
มาคุยเรื่องที่มีความสุขกันดีกว่า
คิดยังไงกับหนังเรื่องนี้บ้าง

01:29:17.977 --> 01:29:20.355
เพราะผมอาจจะเปลี่ยนทั้งหมด

01:29:20.938 --> 01:29:25.651
เธอว่าไงบ้าง ฉันรับรู้ถึง
ความรู้สึกของเธอได้เยอะมากเลย

01:29:25.735 --> 01:29:29.697
ประสบการณ์ที่เจอในชีวิตจริง
จะเปลี่ยนมุมมองของเรา

01:29:29.781 --> 01:29:32.158
พอๆ กับที่เธอกำลังเล่าเรื่องราวของฉัน

01:29:32.241 --> 01:29:35.119
ประสบการณ์และมุมมองของเธอ

01:29:35.203 --> 01:29:37.455
ก็เป็นส่วนสำคัญของสิ่งที่เธอทำอยู่

01:29:37.538 --> 01:29:39.290
เธอต้องอยู่ในนั้นด้วย

01:29:39.374 --> 01:29:41.876
ปกติคุณไม่ใช่คนที่จะออกมาบอกเล่าเรื่องราว

01:29:41.959 --> 01:29:45.171
คุณคือคนที่นำเสนอสิ่งที่คนอยากบอกเล่า

01:29:45.254 --> 01:29:48.091
เพราะงั้น นี่จึงเป็นมุมมองที่ต่างออกไปสำหรับคุณ

01:29:48.174 --> 01:29:49.842
- มันน่ากลัวน่ะครับ
- ค่ะ

01:29:49.926 --> 01:29:51.969
เพราะทีแรก ผมไม่ได้จะเป็นส่วนหนึ่งของงานนี้

01:29:52.053 --> 01:29:54.889
แต่นั่นคือเรื่องเดียวที่เรามี

01:29:54.972 --> 01:29:58.309
ผมไม่เคยพูดอะไรกับใครเลย พูดจริงๆ

01:29:58.393 --> 01:30:01.771
นั่นเป็นสิ่งที่ผมไม่เคยมีมาก่อน แม้แต่กับมิเกล

01:30:01.854 --> 01:30:04.315
เพราะผมมักจะเก็บมันไว้…

01:30:05.066 --> 01:30:06.776
คุณกลัวอะไรคะ

01:30:06.859 --> 01:30:09.362
ผมอายน่ะครับ ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไม

01:30:09.445 --> 01:30:13.324
มันยากมากที่จะผ่านจุดนั้นไปได้

01:30:14.242 --> 01:30:17.245
เพราะผมไม่เคยรู้สึกว่า
ตัวเองเข้ากับที่ไหนได้เลยจริงๆ

01:30:17.328 --> 01:30:20.373
เลยพยายามหาการยอมรับจากทุกที่

01:30:20.456 --> 01:30:26.337
ซึ่งทำให้ผมถูกชักจูงได้ง่าย
เพื่อไปทำอะไรอย่าง…

01:30:29.257 --> 01:30:31.592
การล่วงละเมิด… การล่วงละเมิดทางเพศในเด็ก

01:30:31.676 --> 01:30:32.593
โธ่…

01:30:33.428 --> 01:30:35.638
ผมไม่เคยพูดออกมาดังๆ แบบนี้มาก่อน

01:30:35.721 --> 01:30:37.265
คุณอายุเท่าไรตอนที่เริ่มเกิดเหตุแบบนั้น

01:30:37.348 --> 01:30:39.559
(80 ถึง 90% ในคดีล่วงละเมิด
ทางเพศเด็กไม่ถูกการรายงาน)

01:30:39.642 --> 01:30:41.060
น่าจะประมาณห้าหรือหกขวบ

01:30:41.144 --> 01:30:42.979
ตายจริง ยังเด็กมากเลย

01:30:43.563 --> 01:30:44.939
- ครับ
- อเล็กซ์

01:30:45.690 --> 01:30:49.152
ส่วนที่ยากของการถูกล่วงละเมิด
คือการที่มันต้องถูกเก็บเป็นความลับ

01:30:51.070 --> 01:30:53.865
น่าเสียดายที่คนคนนั้นสอนคุณ

01:30:53.948 --> 01:30:56.200
ให้ปิดบังและเงียบไว้

01:30:56.284 --> 01:30:57.702
ไม่ให้เป็นตัวของตัวเอง

01:30:58.494 --> 01:31:00.121
(เด็กออทิสติกมีแนวโน้มตกเป็นเหยื่อกว่าห้าเท่า)

01:31:00.204 --> 01:31:03.458
มีความสัมพันธ์กันสูงกว่า
ประชากรกลุ่มปกติมากเลยค่ะ

01:31:03.541 --> 01:31:07.587
ผมกลัวว่าจะถูกมองว่าเป็นเกย์

01:31:07.670 --> 01:31:09.005
ค่ะ

01:31:09.088 --> 01:31:12.467
นั่นคือสิ่งที่ผมกลัวที่สุด
และผมคิดว่านั่นคือเหตุผลที่ผมเงียบ

01:31:13.509 --> 01:31:14.469
ผมแค่ไม่เข้าใจมัน

01:31:14.552 --> 01:31:17.346
(คนเป็นออทิสติกมีแนวโน้มระบุตัวตน
เป็นเพศทางเลือกมากกว่าคนปกติหกเท่า)

01:31:17.430 --> 01:31:18.764
แต่โลกบอกผมว่าเป็นเกย์มันไม่ดี

01:31:18.848 --> 01:31:21.267
ตอนเด็กๆ คุณกลัวว่าจะเกิดอะไรขึ้น

01:31:21.350 --> 01:31:25.646
ว่าผมจะเป็นคนที่ไม่มีใครรักและถูกทิ้ง

01:31:27.940 --> 01:31:31.903
ตอนนี้ผมรู้แล้วว่ามันไม่มีวันที่จะเป็นแบบนั้นได้เลย

01:31:32.445 --> 01:31:37.658
ต้องใช้พลังงานเยอะมากเลยนะ อเล็กซ์
ที่ต้องเก็บมันไว้นานขนาดนั้น

01:31:37.742 --> 01:31:39.994
การเรียนรู้ที่จะพูดคุยกับคุณ

01:31:40.077 --> 01:31:44.332
ทำให้การเชื่อมโยงกับมิเกลง่ายขึ้นมาก

01:31:44.415 --> 01:31:49.587
ผมไม่เคยคิดว่าจะได้คุยกับเขาแบบนี้
โดยไม่ต้องกลัวอะไร

01:31:49.670 --> 01:31:53.508
ผม… ผมไม่ได้รู้สึกแบบนั้นตั้งแต่เรย์

01:31:53.591 --> 01:31:57.595
แต่ตอนนี้เจนน์ก็เข้ามาเป็นแบบนั้นให้ผม

01:31:58.888 --> 01:32:02.725
เพราะเราสามารถช่วยกันคิดประมวลผล
แทนที่จะคิดคนเดียว

01:32:02.808 --> 01:32:05.228
ฉันมักจะชอบหนีไปแอบเวลาที่อาการเริ่มแย่

01:32:06.062 --> 01:32:08.523
เธอกับฉันมีอะไรคล้ายกันหลายอย่างมาก

01:32:08.606 --> 01:32:10.566
- ตลกมากเลย
- เนอะ

01:32:10.650 --> 01:32:13.069
- เธออยากเลิกเหล้าให้ได้
- ใช่

01:32:13.152 --> 01:32:14.946
- อยากมานานแล้ว
- ใช่

01:32:15.029 --> 01:32:16.447
อยากมากๆ เลย…

01:32:16.531 --> 01:32:21.827
ฉันพยายามจะเข้มแข็ง
และกล้าเผชิญหน้ากับทุกอย่าง

01:32:22.328 --> 01:32:24.163
มันสำคัญกับฉันมาก

01:32:24.247 --> 01:32:27.250
แต่นี่เป็นเรื่องที่ฉันรู้สึกอับอายมาก

01:32:27.333 --> 01:32:32.004
- แล้วฉันก็รู้สึกเหมือน… มัน…
- อืม

01:32:32.088 --> 01:32:36.634
เหมือนฉันเป็น… เหมือนฉันเป็นคำโกหก

01:32:36.717 --> 01:32:40.263
โรคซึมเศร้าและโรควิตกกังวล
สามารถเกิดขึ้นควบคู่กับออทิสติกได้

01:32:40.346 --> 01:32:43.724
หลายครั้งคนก็จะหันไปพึ่งแอลกอฮอล์
เพื่อปลอบประโลมใจ

01:32:43.808 --> 01:32:46.978
เพราะมันสามารถเปิดโอกาส
ให้สถานการณ์เหล่านั้นง่ายขึ้นมาก

01:32:47.061 --> 01:32:49.689
(คนออทิสติกมีแนวโน้ม
ติดสารเสพติดมากกว่าเจ็ดเท่า)

01:32:49.772 --> 01:32:52.775
เธอร้องไห้แล้วบอกว่า "ฉันกังวลว่าถ้าอยู่กับคุณ

01:32:52.858 --> 01:32:56.320
ฉันจะเลิกเหล้าไม่ได้
และฉันไม่อยากอยู่โดยไม่มีคุณ"

01:32:56.404 --> 01:32:59.073
และผมคิดว่าตอนนั้นแหละที่ผมแบบ…

01:32:59.156 --> 01:33:00.449
"แม่งเอ๊ย"

01:33:00.533 --> 01:33:01.993
"แม่งเอ๊ย"

01:33:02.076 --> 01:33:04.453
รู้ไว้นะว่าฉันรักพวกเธออย่างไม่มีเงื่อนไข

01:33:04.537 --> 01:33:08.833
และฉันอาจจะเป็นหนึ่งในคนที่เข้าใจมากกว่า

01:33:08.916 --> 01:33:10.793
ฉันนำหน้าเธอไปสองสามก้าว

01:33:10.876 --> 01:33:12.420
- แค่นั้นแหละ ไม่ได้ไกลมาก
- ใช่

01:33:12.503 --> 01:33:15.298
- เหมือนตอนที่เธอเป็นออทิสติก
- ใช่

01:33:15.381 --> 01:33:17.925
- แค่รู้ไว้ว่าฉันอยู่เคียงข้างเสมอ
- ขอบคุณนะ

01:33:18.009 --> 01:33:21.304
ยิ่งคุณระบายมันออกมา ยิ่งคุณยอมให้คนอื่นได้เห็น

01:33:21.387 --> 01:33:25.433
และได้รับความรักกลับไป มันจะยิ่งช่วย
สร้างความเชื่อมั่นในตัวคุณให้แข็งแกร่งขึ้น

01:33:25.516 --> 01:33:27.727
ตัวตนของคุณมีความหมายต่อโลกใบนี้

01:33:27.810 --> 01:33:28.686
ครับ

01:33:31.981 --> 01:33:32.940
สุขสันต์วันเกิด…

01:33:33.024 --> 01:33:35.943
นี่คือเหตุผลที่ผมพยายามอย่างหนัก

01:33:36.027 --> 01:33:37.695
เพื่อทำความเข้าใจสมองของผม

01:33:37.778 --> 01:33:40.114
ก่อนที่จะได้รับการวินิจฉัยนี้อีก

01:33:41.115 --> 01:33:43.868
เพราะผมกลัว

01:33:45.661 --> 01:33:49.415
ผมไม่อยากถึงจุดที่รู้สึกว่าไม่มีทางเลือกอื่น

01:33:49.498 --> 01:33:50.958
นอกจากปิดทุกอย่าง

01:33:51.042 --> 01:33:54.337
(ด้วยการสนับสนุนอย่างเป็นระบบ
สำหรับอาการระดับหนึ่ง สอง และสาม)

01:33:54.420 --> 01:33:56.756
(คนออทิสติกมีแนวโน้มที่จะเติบโตได้ดี)

01:33:56.839 --> 01:33:57.673
เอียน

01:33:57.757 --> 01:33:58.591
(พึ่งพาตนเองได้)

01:33:58.633 --> 01:33:59.842
- เอียน
- อะไร

01:33:59.925 --> 01:34:00.885
ไม่เห็นหน้า

01:34:00.968 --> 01:34:01.844
(มีสุขภาพจิตที่ดี)

01:34:01.927 --> 01:34:03.095
ไม่เห็นหน้า

01:34:03.179 --> 01:34:06.349
ไม่ๆ มาให้เห็นหน้าหน่อย จะได้รู้ว่าอยู่ไหน

01:34:24.700 --> 01:34:25.576
เราอยู่ที่ไหนกัน

01:34:25.660 --> 01:34:27.370
(เจคอบส์พิลโลว์
เบ็คเก็ต - แมสซาชูเซตส์)

01:34:27.453 --> 01:34:29.121
เจคอบส์พิลโลว์

01:34:31.290 --> 01:34:34.377
ในสตูดิโอที่สวยที่สุดในอเมริกา

01:34:39.423 --> 01:34:40.675
บอกหน่อยว่าเราอยู่ที่ไหน

01:34:40.758 --> 01:34:44.595
เราอยู่ที่เดอะเชิร์ชที่แซกฮาร์เบอร์

01:34:44.679 --> 01:34:46.847
ที่นี่เหมือนมีมนตร์ขลังเลย

01:34:47.932 --> 01:34:51.936
องค์กรเหล่านี้ไม่ได้แค่บริจาคพื้นที่ให้เรา

01:34:52.019 --> 01:34:54.397
แต่ที่สำคัญที่สุดคือเวลา

01:34:55.106 --> 01:34:56.315
(โฟร์ทีนสตรีท วาย นิวยอร์ก)

01:34:56.399 --> 01:35:00.986
การสร้างโชว์แบบนี้
อาจใช้เวลาหลายปีและทรัพยากรมากมาย

01:35:01.070 --> 01:35:02.780
(กำลังทำการแสดง ห้ามเข้า)

01:35:03.572 --> 01:35:05.950
ในศิลปะของเราและในหลายๆ ที่

01:35:06.033 --> 01:35:08.869
มีสูตรที่ใช้มานานแล้ว

01:35:08.953 --> 01:35:10.830
ที่ใช้ไม่ได้ผลอีกต่อไป

01:35:10.913 --> 01:35:13.416
ถ้าเราลดความเข้มงวดนั้นลงได้

01:35:13.499 --> 01:35:15.501
และสำรวจมันไปด้วยกัน

01:35:16.085 --> 01:35:20.715
และไม่มองว่าสถานการณ์เหล่านี้
เป็นข้อบกพร่องหรืออุปสรรค

01:35:20.798 --> 01:35:23.634
บางทีอาจต้องใช้เวลามากขึ้น

01:35:23.718 --> 01:35:26.095
แต่จะเกิดอะไรขึ้นถ้าคุณให้เวลา

01:35:26.178 --> 01:35:29.724
พื่อให้สมองที่งดงามได้โอบรับไอเดียใหม่ๆ

01:35:29.807 --> 01:35:31.267
มันจะเป็นยังไง

01:35:31.350 --> 01:35:32.768
นั่นแหละคือสิ่งที่ฉันต้องการ

01:35:33.728 --> 01:35:35.438
สำหรับคนที่เป็นออทิสติก

01:35:35.521 --> 01:35:42.027
หนึ่งในพฤติกรรมกระตุ้นประสาท
ที่พบบ่อยที่สุดคือการเต้นแบบด้นสด

01:35:42.111 --> 01:35:44.947
ฉันอยากให้คงความเป็นอิสระแบบด้นสดนี้ไว้บ้าง

01:35:45.030 --> 01:35:47.658
ฉันว่ามันสำคัญที่เราจะเดินเข้าไปแล้วถามว่า

01:35:47.742 --> 01:35:50.035
"คุณต้องการอะไร" ไม่ใช่ "คุณเป็นอะไร"

01:35:50.119 --> 01:35:52.121
ในเคสของเจนน์ เธอไม่ได้พยายามที่จะ

01:35:52.204 --> 01:35:54.331
รักษามันให้หาย หรือแก้ไขสิ่งที่เธอเป็น

01:35:54.415 --> 01:35:55.416
มันคือการตระหนักรู้

01:35:56.417 --> 01:36:00.171
การทำให้ชัดเจนว่านี่เป็นเรื่องของฉันเท่านั้น

01:36:00.254 --> 01:36:05.009
และฉันไม่มีความตั้งใจที่จะมาพูดแทนใคร
หรือสรุปภาพรวมที่ยิ่งใหญ่อะไร

01:36:05.092 --> 01:36:09.138
เกี่ยวกับออทิสติกโดยทั่วไป
หรือประสบการณ์ของคนอื่น

01:36:09.221 --> 01:36:11.891
และนั่นสำคัญมากเพราะ
อาการออทิสติกมีเป็นสเปกตรัม

01:36:11.974 --> 01:36:16.854
และคนเรามีความต้องการการซัพพอร์ตหลายแบบ

01:36:16.937 --> 01:36:18.647
พอถึงตรงนี้

01:36:18.731 --> 01:36:23.986
ฉันว่าถ้าใช้แขนมากกว่านี้
จะทำให้รู้สึกถึงการหยุดได้มากขึ้น ใช่

01:36:24.069 --> 01:36:28.783
การตระหนักว่าฉันจะไม่มีวันเปลี่ยนสมองได้

01:36:28.866 --> 01:36:31.535
เป็นสิ่งที่ทำให้ฉันรู้สึกเป็นอิสระที่สุด

01:36:31.619 --> 01:36:33.037
(เรเชล ฮอค
ผู้ออกแบบฉาก)

01:36:33.120 --> 01:36:36.749
มีคำถามอะไรไหม ก่อนที่เราจะเริ่ม

01:36:37.416 --> 01:36:39.335
ใช่ มันต้องสนุกแน่

01:36:39.919 --> 01:36:40.961
ใช่

01:36:44.340 --> 01:36:48.177
(ฮอลแลนด์ แอนดรูว์ส
นักแต่งเพลงและนักแสดง)

01:37:07.071 --> 01:37:11.033
เราลองนำภาษาจากเกณฑ์
การวินิจฉัยโรคจริงๆ มาใช้ในโชว์

01:37:11.116 --> 01:37:14.954
และฉันคิดว่ามันน่าสนใจมาก
ที่ได้เห็นภาษาที่แข็งทื่อแบบนั้น

01:37:15.037 --> 01:37:19.375
มาแปะเคียงข้างกับประสบการณ์ของมนุษย์จริงๆ

01:37:19.458 --> 01:37:22.628
เวลาอ่านเกณฑ์การวินิจฉัยออทิสติกในดีเอสเอ็ม

01:37:22.711 --> 01:37:24.338
มันแข็งทื่อมาก

01:37:24.421 --> 01:37:26.924
คำแรกของทุกลักษณะมันจะเป็น

01:37:27.007 --> 01:37:31.053
"ล้มเหลว ผิดปกติ ไร้ความสามารถ ขาดแคลน"

01:37:31.136 --> 01:37:33.264
แล้วพอได้ยินนักบำบัดของฉันอธิบายลักษณะเหล่านี้

01:37:33.347 --> 01:37:37.393
เธออธิบายมันออกมาในมุมที่
สวยงามและสร้างสรรค์มาก

01:37:37.476 --> 01:37:39.645
การได้เห็นภาษาที่แตกต่างกันสุดขั้นแบบนั้น

01:37:39.728 --> 01:37:42.690
แล้วก็ได้เห็นวิดีโอของเด็ก

01:37:42.773 --> 01:37:44.525
มันไม่เข้ากันเลย

01:37:44.608 --> 01:37:45.484
ใช่

01:37:48.153 --> 01:37:49.864
บางทีมันก็มีอะไรบางอย่าง

01:37:49.947 --> 01:37:51.448
ใช่ ฉันก็เหมือนกัน

01:37:51.532 --> 01:37:53.075
อะไร

01:37:53.784 --> 01:37:56.036
คุณทำอะไร

01:37:56.120 --> 01:37:59.248
ตอนที่คุณ…

01:38:05.129 --> 01:38:08.299
ฉันไม่เคยถามคุณ

01:38:08.382 --> 01:38:10.467
ฉันไม่เคยถามคุณ

01:38:10.551 --> 01:38:12.386
- ได้แล้ว
- เย่

01:38:12.469 --> 01:38:14.430
- เยี่ยม
- เวลานี้แหละที่มีไว้เพื่อสิ่งนี้

01:38:21.687 --> 01:38:23.105
บอกหน่อยว่าเราอยู่ที่ไหน

01:38:24.231 --> 01:38:26.567
- ไม่ได้ยิน พูดดังๆ หน่อย
- ลาโฮลยา

01:38:26.650 --> 01:38:29.570
- ลาโฮลยาเหรอ
- ลาโฮลยาเหรอ สวัสดี

01:38:30.070 --> 01:38:31.822
ได้เลยค่ะ อยากไปมาก

01:38:31.906 --> 01:38:33.824
เราอยากไปอยู่ที่นั่นสามเดือน

01:38:33.908 --> 01:38:35.409
ขอบคุณมากนะคะ บาย

01:38:35.492 --> 01:38:39.371
เราอยู่ที่โรงละคร
ลาโฮลยาเพลย์เฮาส์อันเลื่องชื่อ

01:38:39.997 --> 01:38:41.832
อยู่ในห้องซ้อม

01:38:42.583 --> 01:38:44.293
ที่ลาโฮลยา รัฐแคลิฟอร์เนีย

01:38:45.085 --> 01:38:46.670
(ร้อง ฮอลแลนด์)

01:38:46.754 --> 01:38:48.047
วันแรก

01:38:48.130 --> 01:38:49.381
วันแรก

01:38:49.465 --> 01:38:51.050
(กลอง ไพรซ์)

01:38:51.133 --> 01:38:53.469
(ไพรซ์ แมคกัฟฟีย์
กลอง - นักแสดง)

01:38:53.552 --> 01:38:56.305
เราเห็นความทรงจำนี้ที่นี่

01:38:57.056 --> 01:38:59.892
และรถแทรกเตอร์กับตุ๊กตาเป็นสิ่งสำคัญที่ต้องเห็น

01:39:00.434 --> 01:39:01.518
(ตำแหน่งชุดนอก
ตำแหน่งส่งชุด)

01:39:01.602 --> 01:39:03.812
โชว์ของเราได้รับจ้างจากโรงละครลาโฮลยา

01:39:03.896 --> 01:39:04.813
(ชุด)

01:39:05.522 --> 01:39:09.109
เราเป็นการแสดงเต้นชุดแรกเลยมั้ง

01:39:09.193 --> 01:39:11.153
ที่ได้เป็นส่วนหนึ่งของฤดูกาลหลัก

01:39:11.236 --> 01:39:15.240
เหมือนฝันไปเลยจริงๆ

01:39:15.324 --> 01:39:17.576
ที่ได้มาที่นี่

01:39:17.660 --> 01:39:19.954
เพื่อสร้างสรรค์ผลงาน

01:39:20.037 --> 01:39:22.456
การได้แสดง

01:39:22.539 --> 01:39:25.292
แล้วล้มเหลว เรียนรู้ และเติบโต

01:39:25.376 --> 01:39:27.920
- โอเค ทุกคน เย่
- ขอให้โชว์ออกมาดี

01:39:30.589 --> 01:39:33.342
รู้สึกเหมือนมีคนคอยโอบอุ้มและสนับสนุน

01:40:07.209 --> 01:40:09.044
เย่

01:40:09.128 --> 01:40:12.881
การได้มีโอกาสฝันให้ใหญ่เป็นเรื่องที่เหลือเชื่อ

01:40:12.965 --> 01:40:14.466
สุดยอดมากเลย

01:40:20.139 --> 01:40:23.475
(ศิลปะและวัฒนธรรม
ชีวิตบนสเปกตรัม)

01:40:29.815 --> 01:40:30.899
กางให้ดูหน่อย

01:40:33.527 --> 01:40:34.528
(ฟรีแมน)

01:40:34.611 --> 01:40:36.739
สะกดชื่อถูกด้วยแฮะ

01:40:39.992 --> 01:40:41.368
วันพฤหัสฯ หรือยัง

01:40:44.955 --> 01:40:46.498
วันพฤหัสฯ หรือยัง

01:40:48.792 --> 01:40:53.005
วันพฤหัสฯ หรือยัง

01:40:56.842 --> 01:40:58.761
เมื่อไหร่จะได้เต้นอีก

01:40:58.844 --> 01:41:01.305
(วันพฤหัสฯ หรือยัง)

01:41:01.388 --> 01:41:03.265
ตอนที่เจนน์ยังเด็ก

01:41:04.224 --> 01:41:05.934
วันพฤหัสฯ คือวันเรียนเต้น

01:41:07.061 --> 01:41:09.104
ถึงจะเป็นวันจันทร์

01:41:09.188 --> 01:41:11.023
เธอก็จะถามว่า "วันนี้วันพฤหัสฯ หรือยัง"

01:41:11.106 --> 01:41:12.649
- อะไรนะ
- ถามซ้ำๆ

01:41:16.403 --> 01:41:20.324
ฉันอยากจะบอกว่า
"ฉันอยากให้เป็นวันพฤหัสฯ ฉันอยากเต้นทุกวัน"

01:41:20.407 --> 01:41:23.077
แต่ตอนนั้นฉันไม่รู้จะพูดยังไง

01:41:23.160 --> 01:41:24.787
เมื่อไหร่ฉันจะได้เต้นอีก

01:41:24.870 --> 01:41:30.959
เธอเฝ้ารอวันพฤหัสบดี
เพราะมันทำให้เธอสงบและปลดปล่อย

01:41:31.835 --> 01:41:33.962
มันมอบความรู้สึกถึงระเบียบแบบแผนที่ลึกซึ้ง

01:41:34.046 --> 01:41:35.089
วันพฤหัสฯ หรือยัง

01:41:35.172 --> 01:41:37.716
ฉันก็เลยรู้สึกว่ามันสวยงามมาก

01:41:37.800 --> 01:41:41.929
วันพฤหัสฯ หรือยัง

01:41:46.225 --> 01:41:47.684
วันนี้มีอะไร

01:41:47.768 --> 01:41:51.522
วันนี้เป็นคืนเปิดการแสดงที่โรงละครลาโฮลยา

01:41:51.605 --> 01:41:53.690
และเป็นครั้งแรกที่มีผู้ชม

01:41:55.776 --> 01:41:57.152
ตอนนี้คิดอะไรอยู่

01:41:57.236 --> 01:41:58.362
ฉันภูมิใจในตัวพวกเราสุดๆ

01:41:58.445 --> 01:42:01.198
จนไม่อยากเชื่อว่าเวลาผ่านไปสามปีแล้ว

01:42:01.281 --> 01:42:02.825
- ใช่
- เข้าใจที่พูดไหม

01:42:05.160 --> 01:42:07.162
ฉันว่าฉันน่าจะตื้นตันมากกว่านี้

01:42:08.038 --> 01:42:12.209
หลังจบโชว์ ในตอนที่ฉันได้เห็น
คนที่ฉันรักทุกคนมาอยู่พร้อมหน้ากัน

01:42:18.966 --> 01:42:20.926
ไม่รู้จะมีคนมาดูเยอะไหม

01:42:21.009 --> 01:42:27.391
ยี่สิบ สิบเก้า สิบแปด
สิบเจ็ด สิบหก สิบห้า สิบสี่

01:42:27.474 --> 01:42:34.356
สิบสาม สิบสอง สิบเอ็ด
สิบ เก้า แปด เจ็ด หก…

01:42:34.439 --> 01:42:36.984
บ้าชะมัด เรากำลังทำอะไรอยู่เนี่ย

01:42:37.067 --> 01:42:39.486
สาม สอง หนึ่ง

01:42:57.421 --> 01:43:01.341
ในฐานะคนที่เพิ่งได้รับการวินิจฉัยว่าเป็นออทิสติก

01:43:01.425 --> 01:43:05.637
ฉันกำลังค้นพบตัวเองอีกครั้ง
รวมถึงตัวตนของฉันในฐานะศิลปิน

01:43:05.721 --> 01:43:09.725
แบบเรียลไทม์
ไปพร้อมๆ กับที่โชว์นี้กำลังเป็นรูปเป็นร่าง

01:43:10.392 --> 01:43:14.730
ฉันรู้สึกขอบคุณมากที่มีสถานที่อย่าง
ศูนย์ศิลปะการแสดงและโรงละครลาโฮลยา

01:43:14.813 --> 01:43:18.817
มันสะท้อนให้เห็นว่า
พวกเขากล้าที่จะยอมรับความเสี่ยงแค่ไหน

01:43:18.901 --> 01:43:22.446
เพราะงานศิลปะมากมายมักเริ่มต้นขึ้น

01:43:22.529 --> 01:43:27.659
ในรูปแบบที่แปลกประหลาด
หรือไม่สามารถวัดผลเป็นรูปธรรมได้

01:43:28.911 --> 01:43:30.787
มันรู้สึกยิ่งใหญ่มากเหลือเกิน

01:43:32.289 --> 01:43:34.333
ฉันภูมิใจในตัวเธอมาก

01:43:35.334 --> 01:43:37.377
ขอบคุณนะ ฉันรักเธอจัง

01:43:37.461 --> 01:43:38.670
ฉันก็รักเธอ

01:44:15.249 --> 01:44:16.917
อรุณสวัสดิ์ เจนน์

01:44:17.793 --> 01:44:18.919
มาเริ่มกันเลย

01:44:48.282 --> 01:44:49.700
เพอร์เฟ็กต์!

01:44:50.325 --> 01:44:52.995
- เห็นทุกคนลุกตอนที่เธอบอกว่า "ลุกขึ้น" ไหม
- ใช่ เต้นด้วย

01:44:53.078 --> 01:44:53.954
ใช่ เต้นกันใหญ่เลย

01:45:33.994 --> 01:45:34.953
เก่งมาก

01:45:36.705 --> 01:45:37.789
ผมรักคุณนะ

01:45:37.873 --> 01:45:39.708
ฉันรักคุณมากเหลือเกิน

01:45:39.791 --> 01:45:41.543
ฉันโชคดีมาก

01:45:43.128 --> 01:45:46.715
ฉันรู้สึกขอบคุณจริงๆ ที่มีเธออยู่ในชีวิต

01:45:48.884 --> 01:45:49.718
โอ้ พระเจ้า

01:45:49.801 --> 01:45:51.803
พวกเราสามคนเหมือนมีมสไปเดอร์แมนเลย

01:45:51.887 --> 01:45:54.598
เธอเป็นออทิสติก อ้าว เธอก็เป็นออทิสติก

01:45:57.267 --> 01:45:58.185
ใช่ไหมล่ะ

01:45:59.269 --> 01:46:00.562
โอ๊ย บ้าจริง

01:46:00.645 --> 01:46:01.646
เอาละ

01:46:01.730 --> 01:46:04.274
อเล็กซ์ ออกไปจ้ะ พวกเราต้องเลือกชุด

01:46:04.983 --> 01:46:07.361
- เดี๋ยวฉันกลับมาคอนเฟิร์ม
- โดนไล่ซะแล้ว

01:46:08.236 --> 01:46:09.696
ตะโกนเรียกนะ เดี๋ยวตามไป

01:46:09.780 --> 01:46:11.114
- เยี่ยม
- รักนะ

01:46:11.198 --> 01:46:13.742
- นี่เป็นครั้งสุดท้ายที่เธอต้องเจอหน้าฉัน
- ใช่สิ

01:46:14.242 --> 01:46:17.371
- บาย สนุกมาก
- บาย สนุกมากเลย เยี่ยมจริงๆ

01:46:21.541 --> 01:46:25.796
ตอนที่เธอติดต่อมาเรื่องโปรเจกต์นี้

01:46:25.879 --> 01:46:28.590
เธอก็ไม่รู้ว่ามันจะกลายเป็น

01:46:29.383 --> 01:46:31.259
สารคดีที่เน้นเรื่องออทิสติก

01:46:31.760 --> 01:46:32.677
ใช่

01:46:34.763 --> 01:46:37.057
ถ้าเลือกได้ อยากมีลูกเป็นออทิสติกไหม

01:46:38.183 --> 01:46:39.059
อยาก

01:46:39.142 --> 01:46:41.061
- อยากเหรอ
- แม่ก็ยังอยากมีลูกอยู่ดี

01:46:41.603 --> 01:46:43.730
- ถ้าเลือกได้ แม่ก็อยากมีหนูเหรอ
- ใช่

01:46:43.814 --> 01:46:46.900
และมันคงจะดีถ้าเข้าใจลูกมากกว่านี้อีกสักนิด

01:46:46.983 --> 01:46:51.488
แต่ถึงจะไม่เข้าใจ แม่ก็ยังเลือกที่จะมีลูกอยู่ดี

01:46:52.155 --> 01:46:53.323
สวัสดีจ้ะ ลูกรัก

01:46:53.407 --> 01:46:54.658
- หวัดดีครับแม่
- หอมหน่อย

01:46:58.203 --> 01:47:02.290
ผมต้องบอกว่าตั้งแต่เสียเรย์ไป

01:47:02.374 --> 01:47:03.834
นอกจากมิเกลแล้ว

01:47:04.501 --> 01:47:07.045
การได้คุยกับพวกเธอเรื่องพวกนี้

01:47:07.129 --> 01:47:13.969
เป็นสิ่งที่พิเศษมากสำหรับฉัน

01:47:14.052 --> 01:47:14.928
จ้ะ

01:47:15.011 --> 01:47:19.724
เพราะฉันไม่ได้มีแบบนี้กับใครเลย

01:47:19.808 --> 01:47:20.684
(โออาฮู
ฮาวาย)

01:47:20.767 --> 01:47:22.894
ต่อให้ทุกอย่างจบลงวันนี้

01:47:22.978 --> 01:47:27.399
ไม่มีคนสนับสนุนสารคดี
มันไม่ได้ไปต่อ ฉันก็ยังรู้สึกว่า…

01:47:27.899 --> 01:47:29.192
มันทำหน้าที่ของมันแล้ว

01:47:30.068 --> 01:47:32.571
- มันช่วยชีวิตเจนน์กับชีวิตคุณ
- ใช่

01:47:32.654 --> 01:47:34.906
ฟังดูเว่อร์วัง

01:47:35.449 --> 01:47:36.992
แต่สำหรับฉันมันคือเรื่องจริง

01:47:37.492 --> 01:47:40.287
- แด่ความรักและชีวิต
- แด่ความรักและชีวิต

01:47:40.954 --> 01:47:42.330
- ไม่มีทางย้อนกลับไปได้
- ไม่

01:47:43.206 --> 01:47:46.835
แยกเป็นชีวิตก่อนการวินิจฉัยและหลังการวินิจฉัย

01:47:46.918 --> 01:47:50.338
- ก่อนกับหลังออทิสติกศักราช
- นั่นแหละ

01:47:50.422 --> 01:47:52.424
มันไม่ใช่แค่บทต่อไปด้วยซ้ำ

01:47:52.507 --> 01:47:54.509
- มันเหมือนหนังสือเล่มใหม่เลย
- ใช่

01:47:56.511 --> 01:47:59.806
มีคนมากขึ้นที่ค่อยๆ
ปะติดปะต่อเรื่องราวของตัวเอง

01:47:59.890 --> 01:48:03.018
แบ่งปันข้อมูลและเข้าถึงข้อมูลได้

01:48:03.101 --> 01:48:06.480
และมองเห็นตัวเองในประสบการณ์ของคนอื่น

01:48:06.563 --> 01:48:07.772
ไม่ใช่แค่เปิดตำรา

01:48:07.856 --> 01:48:08.732
ใช่

01:48:09.608 --> 01:48:11.234
ฉันทำการค้นคว้า

01:48:11.318 --> 01:48:13.987
เกี่ยวกับการเคลื่อนไหว
เพื่อบำบัดผู้ที่มีภาวะออทิสติกสเปกตรัม

01:48:14.070 --> 01:48:18.325
และฉันตื่นเต้นมากที่จะได้เห็นว่า
มันจะเปลี่ยนการสอนของฉันยังไง

01:48:18.408 --> 01:48:20.827
ใช่ ฉันก็ว่ามันจะเปลี่ยนแน่ค่ะ

01:48:20.911 --> 01:48:24.414
ถ้าคุณแบ่งปันสิ่งนั้นกับคนอื่น
มันจะช่วยให้พวกเขาเข้าใจด้วย

01:48:24.498 --> 01:48:27.501
ว่าพวกเขาสามารถนำมันไปใช้
กับงานศิลปะหรืองานของพวกเขา

01:48:27.584 --> 01:48:29.336
เพื่อช่วยสร้างสมดุลให้ตัวเอง

01:48:29.419 --> 01:48:31.087
ฉันรู้สึกว่ามีตัวอย่างมากมาย

01:48:31.171 --> 01:48:35.884
ของคนที่อยู่ในชุมชนการเต้นอย่างปลอดภัย

01:48:35.967 --> 01:48:40.222
ซึ่งไม่งั้นพวกเขาอาจจะไม่มีชีวิต
ที่มีชีวิตชีวาและสงบสุขแบบนี้

01:48:41.473 --> 01:48:42.807
ฉันเห็นในบรรดานักเรียนด้วย

01:48:42.891 --> 01:48:47.103
และส่วนใหญ่เป็นนักเรียนที่ฉัน
รู้สึกเชื่อมโยงด้วยอย่างลึกซึ้ง

01:48:48.313 --> 01:48:49.523
เป็นเรื่องที่น่าทึ่งมากเลยค่ะ

01:48:49.606 --> 01:48:53.777
คนที่อาจต้องการมันมากกว่าที่พวกเขาเข้าใจ

01:48:56.238 --> 01:48:59.199
ฉันยินดีที่ได้ช่วยเหลือคุณ

01:48:59.282 --> 01:49:03.119
คุณทั้งดีกับเรา ให้กำลังใจ
สุดยอดจริงๆ เลยครับ

01:49:03.203 --> 01:49:05.830
จนผมไม่รู้จะบรรยายยังไง

01:49:05.914 --> 01:49:08.458
มันพิเศษมากจริงๆ

01:49:09.084 --> 01:49:11.378
สำหรับผม สำหรับเจนน์

01:49:11.461 --> 01:49:13.630
ผมไม่รู้จะขอบคุณคุณยังไงดี

01:49:13.713 --> 01:49:14.631
โธ่ อเล็กซ์

01:49:14.714 --> 01:49:17.133
แต่ผมอยากคุยกับคุณต่อในฐานะคนไข้

01:49:17.217 --> 01:49:18.885
ผมอยากให้เงินคุณ

01:49:18.969 --> 01:49:22.889
อเล็กซ์ บางครั้งในชีวิตคนเรา
เงินก็ไม่ใช่สิ่งสำคัญหรอกค่ะ

01:49:22.973 --> 01:49:25.684
(ประตูหลังเวที)

01:49:57.549 --> 01:49:58.592
มันเหมือนเป็นของขวัญ

01:50:01.303 --> 01:50:03.972
การวินิจฉัยเหมือนเป็นของขวัญ

01:50:08.810 --> 01:50:09.894
ขาเขาน่ะ

01:50:12.480 --> 01:50:13.607
นั่นแหละ

01:50:21.865 --> 01:50:28.413
(แด่เรย์)