WEBVTT 00:00:25.483 --> 00:00:26.901 align:center - โอเคไหมคะ - ค่ะ 00:00:26.985 --> 00:00:28.945 align:center - ลูกคนแรกเหรอคะ - ค่ะ 00:00:29.029 --> 00:00:29.988 align:center โอเค 00:00:30.864 --> 00:00:32.782 align:center นี่หัวใจลูกกำลังเต้นนะคะ 00:00:33.408 --> 00:00:35.243 align:center ตรงนี้คือส่วนท้อง 00:00:35.744 --> 00:00:37.454 align:center นี่ไตข้างขวา 00:00:37.537 --> 00:00:38.830 align:center ไตข้างซ้าย 00:00:38.913 --> 00:00:40.457 align:center กระดูกสันหลัง 00:00:40.540 --> 00:00:42.542 align:center กระดูกก้นกบ ส่วนเอว 00:00:42.625 --> 00:00:45.587 align:center ส่วนอก หัวไหล่ ข้อศอก 00:00:46.588 --> 00:00:48.882 align:center มีพื้นที่ให้เคลื่อนไหวเยอะเลยค่ะ 00:00:49.466 --> 00:00:50.967 align:center (ขอที่ว่างให้หัวใจได้เคลื่อนไหว) 00:00:52.093 --> 00:00:54.095 align:center นี่คือส่วนหัวของเด็กค่ะ 00:00:54.179 --> 00:00:57.599 align:center ที่เห็นนี่คือขอบโครงกะโหลกเวลามองจากด้านบน 00:00:58.516 --> 00:01:00.894 align:center ดูเข้าไปในสมอง 00:01:03.438 --> 00:01:06.316 align:center โครงสร้างร่างกายดูปกติดีนะคะ ขนาดตัวเด็กก็ตามเกณฑ์ 00:01:06.399 --> 00:01:09.903 align:center กระเพาะ กระดูกสันหลัง กระเพาะปัสสาวะ ไต หัวใจ 00:01:09.986 --> 00:01:13.406 align:center เท่าที่เห็นในทารกวัยนี้ ทุกอย่างดูปกติหมดค่ะ 00:01:13.865 --> 00:01:15.700 align:center (ปกติ) 00:01:18.036 --> 00:01:19.996 align:center (ปกติคืออะไร) 00:01:22.290 --> 00:01:24.417 align:center (สิ่งใดที่ถือว่าเป็นบรรทัดฐานหรือปกติ) 00:01:26.086 --> 00:01:27.629 align:center (นิวโรไดเวอร์เจนต์ - คำคุณศัพท์) 00:01:27.712 --> 00:01:30.340 align:center (ความแตกต่างของการทำงาน ทางจิตหรือระบบประสาท) 00:01:30.423 --> 00:01:32.550 align:center (จากสิ่งที่ถือว่าเป็นบรรทัดฐานหรือปกติ) 00:01:36.805 --> 00:01:41.184 align:center (เจนน์) 00:01:41.267 --> 00:01:44.729 align:center (33 ปีต่อมา) 00:01:49.651 --> 00:01:50.735 align:center สวัสดีค่ะ ทุกคน 00:01:51.361 --> 00:01:52.654 align:center สวัสดี 00:01:52.737 --> 00:01:55.657 align:center โอเค เรามีเวลาอยู่ด้วยกันไม่นาน เพราะงั้น… 00:01:56.908 --> 00:01:58.827 align:center ฉันรู้ว่าหลายคนกำลังจะเรียนจบเร็วๆ นี้ 00:01:59.536 --> 00:02:02.831 align:center และการออกไปสู่โลกกว้าง มักจะมีเรื่องที่เราไม่รู้เยอะแยะมากมาย 00:02:02.914 --> 00:02:07.460 align:center และนี่คือช่วงเวลาที่รู้สึกเหมือน เราต้องดิ้นรนหาคำแนะนำจากทุกที่ 00:02:07.544 --> 00:02:11.589 align:center และต้องมองไปรอบตัว เพื่อทำความเข้าใจว่าจะใช้ชีวิตอย่างไร 00:02:11.673 --> 00:02:15.510 align:center ฉันแค่อยากจะเตือนสติทุกคนว่า จงอย่าลืมตัวตนของเรา 00:02:15.593 --> 00:02:18.638 align:center และมองลึกลงไปข้างใน เชื่อมั่นในตัวเองเข้าไว้ 00:02:18.721 --> 00:02:23.184 align:center เพราะเรามีคำตอบในใจมากกว่าที่ตัวเองคิดว่ามี 00:02:30.024 --> 00:02:32.110 align:center ฉันรู้สึกกลัว 00:02:34.571 --> 00:02:37.949 align:center ฉันไม่เคยรู้เลยว่ามันจะยากขนาดนี้ 00:02:39.909 --> 00:02:41.786 align:center การที่ต้องเรียนรู้สิ่งเหล่านี้เกี่ยวกับตัวเอง 00:02:41.870 --> 00:02:43.288 align:center (ขอที่ว่างให้หัวใจได้เคลื่อนไหว) 00:02:43.371 --> 00:02:45.248 align:center มีคำถามอะไรอยากถามไหมคะ 00:02:48.543 --> 00:02:49.544 align:center มีค่ะ 00:02:50.545 --> 00:02:52.839 align:center แต่เมื่อถึงจุดหนึ่ง ฉันก็คิดเชื่อมโยงของฉันไปเองว่า 00:02:52.922 --> 00:02:58.678 align:center การมีความอยากรู้อยากเห็น หรือการตั้งคำถามเป็นเรื่องที่อันตราย 00:02:59.304 --> 00:03:00.305 align:center สิบและหนึ่ง… 00:03:00.388 --> 00:03:02.765 align:center ผู้คนจำเป็นต้องเข้าใจว่า 00:03:02.849 --> 00:03:05.351 align:center คนบางคนเขารับรู้โลกในวิธีที่ต่างออกไป 00:03:05.435 --> 00:03:09.898 align:center แต่วิธีที่คุณรับรู้โลกใบนี้น่ะ มันยอดเยี่ยมและน่าทึ่งมากเลยนะ 00:03:17.238 --> 00:03:21.409 align:center ถ้าฉันเต้นไม่ได้ ฉันก็คงไม่รู้จักตัวเอง 00:03:23.494 --> 00:03:27.373 align:center แต่เพราะแบบนี้แหละค่ะ มันถึงทำให้ทุกอย่างเปลี่ยนไปหมด 00:03:27.457 --> 00:03:28.499 align:center ยังไงเหรอคะ 00:03:29.834 --> 00:03:32.712 align:center ความเปลี่ยนแปลงเกิดขึ้นเมื่อเรารู้ 00:03:34.047 --> 00:03:38.468 align:center และสามารถเรียกชื่อประสบการณ์ และความรู้สึกต่างๆ ที่เรารับรู้มาตลอด 00:03:39.219 --> 00:03:42.013 align:center มันทำให้ทุกอย่างดูชัดเจนขึ้นมาก 00:03:44.641 --> 00:03:49.187 align:center ฉันรู้สึกมาตลอดเลยว่า มีอะไรบางอย่างที่มันแปลกๆ 00:03:52.941 --> 00:03:54.651 align:center ตอนนี้ทุกอย่างรู้สึกไม่เหมือนเดิมเลย 00:03:59.155 --> 00:04:01.282 align:center เราพบว่ามีความท้าทายอยู่สามด้านด้วยกัน 00:04:01.824 --> 00:04:03.660 align:center ด้านการสื่อสาร 00:04:03.743 --> 00:04:04.911 align:center ด้านการเข้าสังคม 00:04:04.994 --> 00:04:07.372 align:center และพฤติกรรมซ้ำๆ ที่เป็นแบบแผน 00:04:07.455 --> 00:04:10.333 align:center คุณเข้าข่ายทั้งสามด้านที่ว่ามาเลยค่ะ 00:04:11.000 --> 00:04:12.877 align:center ซึ่งฉันต้องประเมินพัฒนาการที่ผ่านมา 00:04:12.961 --> 00:04:15.088 align:center ผ่านประวัติและพัฒนาการช่วงวัยเด็กของคุณ 00:04:18.007 --> 00:04:21.135 align:center มันมีปัจจัยทางชีวประสาท ที่หล่อหลอมตัวตนของเรา 00:04:21.219 --> 00:04:23.179 align:center ซึ่งเริ่มขึ้นตั้งแต่ช่วงต้นของวัยเด็ก 00:04:23.263 --> 00:04:25.139 align:center และจะอยู่กับคุณไปตลอดชีวิต 00:04:26.891 --> 00:04:30.603 align:center และคุณมีคุณลักษณะตรงตามเกณฑ์ ของกลุ่มอาการออทิสติกสเปกตรัม 00:04:30.687 --> 00:04:34.732 align:center (กลุ่มอาการออทิสติกสเปกตรัม) 00:04:34.816 --> 00:04:38.653 align:center กลุ่มอาการออทิสติกสเปกตรัม คือภาวะบกพร่องทางพัฒนาการที่ซับซ้อน 00:04:38.736 --> 00:04:42.240 align:center ซึ่งส่งผลให้เกิดความท้าทายอย่างต่อเนื่อง ในการปฏิสัมพันธ์ทางสังคม 00:04:42.323 --> 00:04:47.912 align:center การพูด การสื่อสารผ่านอากัปกิริยา รวมถึงพฤติกรรมที่จำกัดหรือซ้ำซาก 00:05:00.508 --> 00:05:04.929 align:center โดยปกติแล้ว โรคออทิสติกมักจะได้รับการวินิจฉัย ในช่วงวัยหัดเดินหรือวัยเด็กตอนต้น 00:05:06.848 --> 00:05:11.853 align:center ผลกระทบของโรคออทิสติกและความรุนแรง จะแตกต่างกันไปในแต่ละคน 00:05:20.486 --> 00:05:22.447 align:center มีคำถามอะไรอยากถามไหมคะ 00:05:41.382 --> 00:05:42.675 align:center จะเอาอะไรไหม 00:05:45.803 --> 00:05:47.638 align:center แค่รู้สึกเหมือน… 00:05:49.640 --> 00:05:53.519 align:center รู้สึกโล่งใจยังไงไม่รู้ 00:05:56.981 --> 00:05:58.232 align:center นึกภาพไม่ออกเลย 00:05:59.067 --> 00:06:03.529 align:center วันนี้ฉันได้รับการวินิจฉัยอย่างเป็นทางการ 00:06:03.613 --> 00:06:06.908 align:center ว่าเข้าข่ายกลุ่มอาการ ออทิสติกสเปกตรัมระดับหนึ่ง 00:06:06.991 --> 00:06:08.534 align:center "ต้องการการสนับสนุน" 00:06:09.035 --> 00:06:09.952 align:center เตรียมเก็บกระเป๋า 00:06:10.036 --> 00:06:11.204 align:center (เอียน สจวร์ต สามี โปรดิวเซอร์) 00:06:11.287 --> 00:06:12.455 align:center เก็บกระเป๋าเหรอ 00:06:13.164 --> 00:06:14.874 align:center - ใช่ - จะไปไหน 00:06:14.957 --> 00:06:16.709 align:center - เตรียมตัวเดินทางครั้งใหญ่ไง - อ๋อ 00:06:16.793 --> 00:06:18.961 align:center ลืมไปว่าคุณไม่ชอบคำเปรียบเปรย 00:06:19.045 --> 00:06:20.630 align:center ไม่เก็ตเลยสักนิด 00:06:25.301 --> 00:06:28.262 align:center ค่ะ ฉันมีความรู้สึกเยอะแยะไปหมดเลย แบบ… 00:06:29.472 --> 00:06:34.185 align:center รู้สึกเหมือนไม่ไว้ใจความคิด หรือพื้นที่ในหัวของตัวเองยังไงไม่รู้ 00:06:34.268 --> 00:06:35.353 align:center มันเหมือน… 00:06:36.938 --> 00:06:40.566 align:center พอฉันอ่าน… ลักษณะอาการ 00:06:40.650 --> 00:06:44.362 align:center ของคนที่เป็นออทิสติก หรือกลุ่มอาการออทิสติกสเปกตรัมระดับหนึ่ง 00:06:44.445 --> 00:06:48.408 align:center ฉันรู้สึกเหมือนกำลังอ่าน เรื่องราวในชีวิตตัวเองเลย 00:06:48.950 --> 00:06:52.829 align:center มันชัดเจนมากและฉันก็รู้สึกอินไปกับมันสุดๆ 00:06:52.912 --> 00:06:57.834 align:center แต่เดี๋ยวฉันก็รู้สึกว่าตัวเองมโนไปเอง หรือรู้สึกว่ามันไม่จริงหรอก 00:06:57.917 --> 00:07:03.172 align:center หรือฉันแค่กำลังมองหาทางลัดเพื่อแก้ปัญหา 00:07:03.256 --> 00:07:05.633 align:center เหมือนเป็นการต่อสู้ทางความคิด แบบแปลกๆ ในหัวฉัน 00:07:05.716 --> 00:07:09.804 align:center แต่วันนี้ฉันได้รับการวินิจฉัยอย่างเป็นทางการแล้ว 00:07:09.887 --> 00:07:13.474 align:center ฉันก็เลย… พอจะหายใจได้บ้าง 00:07:13.558 --> 00:07:17.645 align:center และได้… รู้จักตัวเอง 00:07:17.728 --> 00:07:21.232 align:center ฉันไม่เคยรู้สึกว่าตัวเองเคยมี… 00:07:21.315 --> 00:07:23.860 align:center ความเป็นไปได้หรือโอกาสที่จะทำแบบนั้นเลย 00:07:23.943 --> 00:07:28.448 align:center มันดูเป็นเรื่องใหญ่มาก แต่ในอีกมุมหนึ่ง 00:07:30.032 --> 00:07:30.867 align:center ก็รู้สึกมีความหวัง 00:07:30.950 --> 00:07:32.743 align:center และฉันรู้สึกขอบคุณจริงๆ 00:07:32.827 --> 00:07:36.873 align:center ที่มีโอกาสได้ผ่านกระบวนการนี้มาได้ 00:07:37.457 --> 00:07:38.624 align:center แล้วทำไมถึงกลัวล่ะ 00:07:41.085 --> 00:07:45.715 align:center การถ่ายสารคดีคือฝันร้ายที่สุดของฉัน 00:07:46.841 --> 00:07:51.846 align:center การที่ต้องสื่อสารกับคน 00:07:51.929 --> 00:07:54.640 align:center ในระดับที่ลึกซึ้งขนาดนี้ แล้วก็… 00:07:57.977 --> 00:08:03.065 align:center ฉันก็ไว้ใจอเล็กซ์แหละ แต่… ฉันไม่ชอบทำเรื่องที่ตัวเองทำไม่เป็น 00:08:04.066 --> 00:08:05.443 align:center แต่คุณก็รู้คำตอบดีนี่นา 00:08:05.526 --> 00:08:08.946 align:center เพราะทุกอย่างที่คุณทำได้ตอนนี้ คุณเคยทำไม่เป็นมาก่อน 00:08:10.573 --> 00:08:14.994 align:center อะไรที่ทำให้คุณเอาชนะช่วงเวลาเหล่านั้นได้ 00:08:16.454 --> 00:08:19.165 align:center งงเลยว่า "อยู่ไหนแล้วเนี่ย" เป็นไงบ้าง 00:08:19.248 --> 00:08:21.000 align:center - ยินดีที่ได้รู้จักครับ - เช่นกันครับ 00:08:21.083 --> 00:08:23.336 align:center - นี่เอียน - สวัสดีครับ เอียน ผมอเล็กซ์ 00:08:24.170 --> 00:08:26.589 align:center ฉันเชื่อว่านี่คือสิ่งที่ควรทำ 00:08:29.550 --> 00:08:30.718 align:center ฉันก็เลยจะทำ 00:08:38.142 --> 00:08:39.727 align:center (ควีนส์ รัฐนิวยอร์ก) 00:08:39.810 --> 00:08:41.229 align:center นี่เจมส์ค่ะ 00:08:42.897 --> 00:08:46.275 align:center - ว้าว ดูหน้าสิ - ว้าว จัดเต็มจริงๆ 00:08:46.359 --> 00:08:49.028 align:center - ฮีเสิร์ฟจ้ะ - เสิร์ฟจริงๆ 00:08:49.111 --> 00:08:50.988 align:center และตำนานตัวจริงเสียงจริง ผมไม่… 00:08:51.072 --> 00:08:52.782 align:center - งานแสดงครั้งแรกของฉัน - รูปนั้นน่ะ… 00:08:52.865 --> 00:08:54.492 align:center - ดูมือ… - ใช่ไหมล่ะ 00:08:54.575 --> 00:08:56.661 align:center - ขอติดไมค์ให้ได้ไหม - ได้สิ 00:08:57.245 --> 00:09:01.707 align:center ส่วนหนึ่งที่ฉันเครียดก็เพราะ ฉันไม่รู้ว่าหนังสารคดีสร้างยังไง 00:09:01.791 --> 00:09:03.668 align:center หรือเธอทำงานยังไง และ… 00:09:03.751 --> 00:09:05.795 align:center - คุณก็ถ่ายผมด้วยนี่นา - ใช่ ผมถ่ายอยู่ตลอด 00:09:05.878 --> 00:09:09.173 align:center ผมแค่พยายามจะเก็บภาพ ตอนที่เธอใช้ชีวิตตามปกติในพื้นที่ต่างๆ 00:09:09.257 --> 00:09:11.342 align:center และมันก็ออกมาดีมากเลย 00:09:11.425 --> 00:09:15.930 align:center มันแปลกดีนะ เพราะทุกคนที่ฉันเจอตอนนี้ 00:09:16.430 --> 00:09:18.307 align:center ไม่รู้เรื่องนี้เลย 00:09:18.849 --> 00:09:22.770 align:center แล้วพอต้องมาคิดเรื่องการถ่ายทำทั้งหมดนี่ 00:09:22.853 --> 00:09:25.106 align:center ทุกอย่างมันดูเหลือเชื่อไปหมด 00:09:25.189 --> 00:09:27.066 align:center ทุกอย่างมัน… 00:09:27.149 --> 00:09:30.111 align:center ทุกวันเหมือนเป็นวันที่ฉันไม่เคยสัมผัสมาก่อน 00:09:31.821 --> 00:09:33.072 align:center ช็อกแน่นอน 00:09:34.073 --> 00:09:35.575 align:center ว้าว ดูสิ 00:09:35.658 --> 00:09:39.328 align:center ฉันมีความกล้า 00:09:39.829 --> 00:09:42.748 align:center ที่จะทำสิ่งต่างๆ ในนามของการเต้น 00:09:43.416 --> 00:09:48.045 align:center ที่ฉันคงทำไม่ได้ในฐานะเจนน์ที่เป็นคนธรรมดา 00:09:48.129 --> 00:09:50.631 align:center - อย่างที่เรากำลังทำอยู่ตอนนี้ - เหมือนกัน 00:09:51.132 --> 00:09:53.259 align:center และอีกหลายอย่างในชีวิตฉัน 00:09:53.342 --> 00:09:57.221 align:center เพราะว่าในส่วนลึกของทุกการปฏิสัมพันธ์ 00:09:57.305 --> 00:10:01.517 align:center หรือทุกโอกาส หรือทุกงานที่เข้ามาคือ 00:10:01.601 --> 00:10:03.436 align:center "ไม่นะ ฉันไม่อยากทำเลย" 00:10:03.519 --> 00:10:09.317 align:center ความรู้สึกวิตกกังวลเกิดขึ้นมาในทันทีทันใด 00:10:09.400 --> 00:10:10.693 align:center แต่ฉันก็ทำอยู่ดี 00:10:12.278 --> 00:10:14.196 align:center เหมือนกันเป๊ะเลย 00:10:15.573 --> 00:10:17.241 align:center แต่คิดว่าโปรเจ็กต์นี้ไม่เหมือนแบบนั้นนะ 00:10:17.325 --> 00:10:19.535 align:center - ถึงจะยังไม่รู้ว่ามันจะออกมาแบบไหน - โอเค 00:10:20.036 --> 00:10:24.373 align:center โดยส่วนใหญ่แล้ว งานของฉันวนอยู่กับสิ่งที่การแสดงให้กับคนดู 00:10:26.000 --> 00:10:27.793 align:center แต่ฉันอยากสำรวจมาตลอดว่า 00:10:27.877 --> 00:10:30.713 align:center การแสดงให้อะไรกลับคืนสู่ตัวศิลปินเองบ้าง 00:10:30.796 --> 00:10:31.839 align:center - เข้าใจ - และนั่น… 00:10:31.922 --> 00:10:35.134 align:center ทำให้ฉันหันมาสนใจ เรื่องจิตบำบัดผ่านการเคลื่อนไหว 00:10:35.217 --> 00:10:37.553 align:center ซึ่งก็เป็นคำที่ดูหรูหรา 00:10:37.637 --> 00:10:40.348 align:center ที่ใช้เรียกการ "สื่อสารผ่านการเต้น ในยามที่คำพูดใช้ไม่ได้ผล" 00:10:40.431 --> 00:10:44.518 align:center - ใช่ - นี่เป็นสิ่งที่ฉันกำลังเผชิญอยู่ 00:10:44.602 --> 00:10:47.188 align:center - และเธอก็เป็นคนแรกที่ฉันนึกถึง - นั่นสิ 00:10:47.271 --> 00:10:51.692 align:center ฉันรู้ว่ามันผ่านมาหกปีแล้ว แต่ฉันติดต่อมาหาเธอ 00:10:51.776 --> 00:10:55.363 align:center เพราะฉันติดตามผลงานเธอมาตลอด ตั้งแต่เราทำมิวสิกวิดีโอด้วยกัน 00:10:56.572 --> 00:10:59.283 align:center ฉันว่ามันคือโชคชะตานะ ที่หลังจากเวลาผ่านไปนานขนาดนี้ 00:10:59.367 --> 00:11:02.286 align:center ฉันส่งข้อความหาเธอ ในวันเดียวกับที่เธอได้รับผลวินิจฉัยพอดี 00:11:02.370 --> 00:11:04.955 align:center ฉันยังไม่อยากจะเชื่อเลย มันตื้นตันมาก 00:11:05.039 --> 00:11:07.917 align:center ผมเพิ่งกลับจากแอลเอเมื่อคืนก่อนหน้า 00:11:08.000 --> 00:11:11.379 align:center มีนัดของเธอเช้าวันถัดไป แล้วตู้ม อีเมลก็เด้งเข้ามา 00:11:11.462 --> 00:11:14.173 align:center - ครับ - นัดครั้งนั้นคือสุดๆ ไปเลย 00:11:16.050 --> 00:11:19.220 align:center อะไรคือแรงจูงใจให้เธอเข้าสู่ วงการศิลปะการแสดงและการเต้น 00:11:19.303 --> 00:11:21.806 align:center ถ้าเป็นเมื่อก่อน ฉันจะตอบว่า… 00:11:23.683 --> 00:11:28.270 align:center ฉันถูกชี้นำให้เข้าสู่วงการ 00:11:28.354 --> 00:11:29.772 align:center และก็ตกหลุมรักมัน 00:11:29.855 --> 00:11:35.236 align:center และ… มันรู้สึกเหมือนเป็นจุดมุ่งหมายของฉัน 00:11:35.319 --> 00:11:38.322 align:center และสิ่งที่ฉันควรทำในชีวิตนี้ 00:11:38.406 --> 00:11:40.825 align:center และมันคือพรสวรรค์ของฉัน 00:11:40.908 --> 00:11:43.327 align:center และมันคือวิธีที่ฉันเชื่อมโยงกับผู้คน 00:11:43.411 --> 00:11:48.416 align:center และมันคือวิธีที่ฉันช่วยเหลือผู้คนได้ 00:11:48.499 --> 00:11:53.587 align:center แต่ฉันรู้สึกมาตลอดว่ามีคนชี้นำ 00:11:53.671 --> 00:11:57.049 align:center หรือนำทางให้ฉันใช้ชีวิต 00:11:57.133 --> 00:12:00.010 align:center ซึ่ง… ตอนนี้ก็ยังรู้สึกแบบนั้นกลายๆ 00:12:00.094 --> 00:12:04.306 align:center แต่… ฉันคิดว่าฉันแค่… 00:12:04.390 --> 00:12:08.561 align:center ที่ฉันหมกมุ่นกับการเต้นขนาดนี้ อาจเป็นเพราะฉันเป็นออทิสติกนั่นแหละ 00:12:08.644 --> 00:12:13.441 align:center และมันช่วยฉันได้ 00:12:13.524 --> 00:12:18.612 align:center ในแบบที่ฉัน… เพิ่งจะเข้าใจตอนนี้ 00:12:18.696 --> 00:12:21.323 align:center โอเค มาดูกันว่าจะเป็นยังไงต่อไป 00:12:21.407 --> 00:12:23.701 align:center เริ่มแบบค่อยเป็นค่อยไป ฉันคอยติดตามเธอไปเงียบๆ 00:12:23.784 --> 00:12:26.287 align:center - โอเค - แล้วดูว่าจะได้อะไรไหม 00:12:27.246 --> 00:12:28.205 align:center งั้นก็มาเริ่มกันเลย 00:12:38.591 --> 00:12:39.675 align:center (สเต็ปส์) 00:12:42.428 --> 00:12:44.263 align:center (ยินดีต้อนรับสู่สตูดิโอริปลีย์-เกรียร์) 00:12:44.346 --> 00:12:46.390 align:center (ศูนย์ชุมชนกิบนีย์คอมพานี) 00:12:46.474 --> 00:12:47.892 align:center (โรงเรียนมาร์ธาแกรห์ม สตูดิโอหนึ่ง) 00:13:03.282 --> 00:13:05.284 align:center (สเต็ปส์ ออน บรอดเวย์) 00:13:05.367 --> 00:13:06.911 align:center ห้า หก เจ็ด และ… 00:13:10.790 --> 00:13:12.416 align:center และหนึ่ง สอง… 00:13:17.379 --> 00:13:18.631 align:center เอาเลย แบร์รี่ 00:13:21.383 --> 00:13:22.551 align:center ห้า หก… 00:13:24.845 --> 00:13:25.721 align:center เยี่ยม 00:13:27.223 --> 00:13:29.141 align:center ใช่ กางออกเยอะๆ… 00:13:29.683 --> 00:13:31.685 align:center ใช้พื้นที่ของตัวเองซะ 00:13:31.769 --> 00:13:33.479 align:center นั่นแหละ ใช่ 00:13:33.562 --> 00:13:35.439 align:center มองมาทางนี่ ให้ฉันดูหน่อย 00:13:35.523 --> 00:13:37.608 align:center เริ่มแรกก็เป็นแค่การเต้นเฉยๆ 00:13:38.150 --> 00:13:39.443 align:center แต่นี่มันก็หลายปีแล้ว… 00:13:39.527 --> 00:13:41.111 align:center กางแขนออก ดอกไม้บาน 00:13:41.195 --> 00:13:44.740 align:center ที่มันไม่ได้ทำหน้าที่ เป็นเครื่องบำบัดจิตใจให้กับฉันเลย 00:13:46.242 --> 00:13:47.159 align:center พอมาถึงจุดหนึ่ง 00:13:47.243 --> 00:13:50.788 align:center การเต้นเริ่มสูบพลังไปจากฉัน มากกว่าที่มันมอบให้ฉัน 00:13:50.871 --> 00:13:51.747 align:center ใช่ 00:13:51.831 --> 00:13:54.208 align:center ในฐานะมนุษย์คนหนึ่ง เวลาที่ฉันมองพวกคุณเต้น 00:13:54.291 --> 00:13:57.545 align:center ถ้าฉันไม่สามารถสบตาคุณได้ 00:13:57.628 --> 00:14:00.005 align:center ฉันจะเชื่อมโยงกับพวกคุณไม่ได้จริงๆ 00:14:02.174 --> 00:14:04.635 align:center ฉันหาทางหาเลี้ยงชีพด้วยสิ่งที่ฉันรักได้ 00:14:04.718 --> 00:14:06.303 align:center แต่มันก็นานมากแล้ว 00:14:06.387 --> 00:14:09.139 align:center ที่ฉันหาความสุข จากการเคลื่อนไหวร่างกายไม่เจอเลย 00:14:09.223 --> 00:14:12.810 align:center แต่ฉันก็ยังคงมีหน้าที่การงานที่ดำเนินควบคู่กันไป 00:14:12.893 --> 00:14:15.688 align:center แต่ฉันหาความสุขเพื่อตัวเอง ในการทำงานไม่เจอเลย 00:14:17.147 --> 00:14:19.024 align:center แต่ฉันก็ยังไปสอนลูกศิษย์อยู่ 00:14:19.108 --> 00:14:21.902 align:center ใช่ นั่นแหละ มาลุยกันเลย 00:14:21.986 --> 00:14:25.948 align:center ตอนนี้ฉันหาสภาพแวดล้อม ที่ทำให้ฉันรักการเต้นจริงๆ ได้ยากมาก 00:14:26.949 --> 00:14:30.035 align:center ฉันเห็นเลยว่าคุณสูญเสียความรู้สึกนั้นไปบ้าง 00:14:30.119 --> 00:14:33.706 align:center ฉันรู้สึกโชคดีจริงๆ ที่สามารถ หาเลี้ยงชีพด้วยสิ่งที่ฉันรักได้ 00:14:33.789 --> 00:14:35.541 align:center แต่มันก็เหมือนเป็นคำสาปด้วยเหมือนกัน 00:14:35.624 --> 00:14:38.961 align:center เพราะเราสามารถสูญเสียความสุข ในสิ่งที่เรารักไปได้ 00:14:50.264 --> 00:14:52.308 align:center เต้นจบแล้วแต่เลือดยังสูบฉีดแรงอยู่ใช่ไหม 00:14:52.391 --> 00:14:54.768 align:center ที่มันเป็นขนาดนั้นก็เพราะเราฝึกมาแบบนี้ 00:14:54.852 --> 00:14:56.979 align:center เราต้องการให้มันเป็นแบบนี้แหละ 00:14:57.062 --> 00:14:58.314 align:center ใช่ ฉันมีวินัย 00:14:58.397 --> 00:15:02.359 align:center แต่ฉันชอบเห็นความพยายามในการเต้น 00:15:02.443 --> 00:15:06.447 align:center ฉันไม่ชอบให้มันดูง่ายเกินไป หรือสมบูรณ์แบบเกินไป หรือเนี๊ยบเกินไป 00:15:06.530 --> 00:15:09.617 align:center ฉันชอบเห็นสิ่งนี้ โดยเฉพาะในผู้หญิง 00:15:12.494 --> 00:15:15.748 align:center ฉันอยากเห็นพลังที่อยู่เบื้องหลังสิ่งที่คุณทำ และความพยายาม 00:15:16.248 --> 00:15:17.499 align:center แต่มันยาก 00:15:21.921 --> 00:15:24.632 align:center นี่เป็นสถานที่ที่มีความหมายสำหรับฉัน 00:15:24.715 --> 00:15:27.092 align:center ฉันโตที่รัฐไอดาโฮ ในที่ที่ห่างไกลความเจริญมาก 00:15:27.176 --> 00:15:30.763 align:center และฉันเคยเห็นชื่อ "สเต็ปส์" ในนิตยสารเต้น แล้วฉันก็… 00:15:30.846 --> 00:15:33.933 align:center อย่างสตูดิโอนี้น่ะ 00:15:34.016 --> 00:15:37.728 align:center และฉันก็… ฉันอยากมาอยู่ที่นี่มาก 00:15:37.811 --> 00:15:40.856 align:center และการที่ฉันได้มาอยู่ที่นี่กับพวกคุณ 00:15:40.940 --> 00:15:45.653 align:center และได้เจอหน้าหลายคนที่คุ้นเคย ที่ฉันรู้จักมานานหลายปี 00:15:45.736 --> 00:15:48.030 align:center ฉันรู้สึกซาบซึ้งใจมาก 00:15:48.113 --> 00:15:49.823 align:center - พวกคุณ… - พวกเรารักคุณ 00:16:07.716 --> 00:16:10.094 align:center ห้า หก เจ็ด แปด… 00:16:16.809 --> 00:16:20.187 align:center อาการต้องปรากฏให้เห็นในช่วงต้นของพัฒนาการ 00:16:20.270 --> 00:16:22.272 align:center แต่อาจไม่ปรากฏชัดเจน 00:16:22.356 --> 00:16:25.818 align:center จนกว่าความต้องการทางสังคม จะเกินขีดความสามารถที่มีอยู่อย่างจำกัด 00:16:25.901 --> 00:16:29.822 align:center หรืออาจถูกบดบังด้วยกลยุทธ์ที่เรียนรู้ในภายหลัง 00:16:34.159 --> 00:16:38.872 align:center (อาการอาจถูกบดบังได้ในช่วงชีวิตหลังจากนั้น) 00:16:38.956 --> 00:16:40.290 align:center เจนนิเฟอร์ 00:16:41.041 --> 00:16:42.626 align:center - สวัสดีจ้ะ - สวัสดีสิจ๊ะ 00:16:43.669 --> 00:16:45.087 align:center - พูดสิ - สวัสดี 00:16:45.170 --> 00:16:46.380 align:center มองกล้องหน่อย 00:16:47.423 --> 00:16:49.425 align:center - พูดสิ ลูก - สวัสดี 00:16:54.555 --> 00:16:56.223 align:center เป็นอะไรของหนูเนี่ย 00:17:02.688 --> 00:17:07.693 align:center สวัสดีทุกคนจากสถานที่โปรดของฉันบนโลกใบนี้ 00:17:08.277 --> 00:17:09.445 align:center สถานที่แห่งความสุขของฉัน 00:17:10.821 --> 00:17:12.114 align:center ฉันชอบอยู่ในนี้มากเลย 00:17:14.366 --> 00:17:20.330 align:center ตอนนี้เป็นเวลาบ่ายโมงของวันอังคาร 00:17:20.414 --> 00:17:22.666 align:center และนี่คือการแช่น้ำครั้งที่สองในวันนี้ 00:17:23.876 --> 00:17:25.377 align:center เป็นวันแบบนั้นน่ะค่ะ 00:17:44.688 --> 00:17:46.148 align:center คุณรู้สึกอย่างไร 00:17:48.233 --> 00:17:49.568 align:center คุณรู้สึกอย่างไร 00:17:51.361 --> 00:17:55.616 align:center คุณรู้สึกอย่างไร 00:17:55.699 --> 00:17:58.702 align:center พฤติกรรมกระตุ้นตัวเอง คือสิ่งที่ทำกับร่างกายตัวเอง 00:17:58.786 --> 00:18:01.789 align:center เพื่อให้ตัวเองอยู่ในสภาวะที่ควบคุมได้ 00:18:02.331 --> 00:18:05.751 align:center คุณรู้สึกอย่างไร 00:18:05.834 --> 00:18:09.588 align:center สิ่งใดก็ตามที่ทำให้คนคนนั้น สามารถควบคุมตัวเองได้ 00:18:09.671 --> 00:18:12.466 align:center นั่นคือพฤติกรรมในลักษณะการกระตุ้นตัวเอง 00:18:12.549 --> 00:18:13.425 align:center นิ้วเท้าสวยดีนี่ 00:18:13.967 --> 00:18:15.177 align:center ตอนที่คุณยังเด็ก 00:18:15.260 --> 00:18:19.098 align:center ฉันคิดว่าคุณกระตุ้นตัวเองตอนที่คุณหมุนตัว 00:18:19.181 --> 00:18:21.350 align:center ซึ่งพ่อแม่คุณเรียกว่าเป็นการเต้น 00:18:23.811 --> 00:18:25.646 align:center เต้นให้จบเพลงสิ ลูก 00:18:38.909 --> 00:18:44.039 align:center หนึ่ง สอง สาม สี่ ห้า หก เจ็ด 00:18:44.123 --> 00:18:46.542 align:center ห้า หก เจ็ด แปด 00:18:46.625 --> 00:18:51.547 align:center หนึ่ง สอง สาม สี่ ห้า หก เจ็ด แปด 00:18:51.630 --> 00:18:55.175 align:center ขยับสะโพกเร็วกว่านี้ได้อีกไหม 00:18:56.009 --> 00:18:59.680 align:center (แบร์รี่ แกนส์ นักเต้น - เพื่อนสนิทของเจนน์) 00:18:59.763 --> 00:19:01.390 align:center - นั่นแหละ - เยี่ยม 00:19:01.473 --> 00:19:02.391 align:center ลง 00:19:02.474 --> 00:19:03.392 align:center อีกด้านซิ 00:19:03.475 --> 00:19:04.726 align:center สวยมาก 00:19:04.810 --> 00:19:09.064 align:center ก้าว ก้าว ก้าว ห้า ก้าว ห้า เตะ เตะ ห้า 00:19:12.442 --> 00:19:19.116 align:center หนึ่ง สอง สาม สี่ ห้า หก เจ็ด แปด 00:19:19.199 --> 00:19:21.451 align:center โอเคนะ อยากลองกับเพลงไหม 00:19:21.535 --> 00:19:23.328 align:center หนึ่ง สอง 00:19:23.412 --> 00:19:26.498 align:center หนึ่ง สอง สาม สี่ ห้า หก เจ็ด แปด 00:19:26.582 --> 00:19:30.169 align:center หนึ่ง สอง สาม สี่ ห้า หก เจ็ด แปด 00:19:30.252 --> 00:19:33.714 align:center การตอบสนองต่อสิ่งเร้าทางประสาทสัมผัส ที่มากหรือน้อยเกินไป 00:19:33.797 --> 00:19:37.843 align:center หรือความสนใจที่ผิดปกติในแง่ประสาทสัมผัส ที่มีต่อสภาพแวดล้อมรอบตัว 00:19:37.926 --> 00:19:41.138 align:center ความไม่สะทกสะท้านต่อความเจ็บปวดหรืออุณหภูมิ 00:19:41.221 --> 00:19:44.975 align:center การตอบสนองในทางลบ ต่อเสียงหรือผิวสัมผัสที่เฉพาะเจาะจง 00:19:45.058 --> 00:19:48.353 align:center การดมหรือสัมผัสวัตถุมากจนเกินไป 00:19:48.437 --> 00:19:51.523 align:center มีความหลงใหลทางสายตา ต่อแสงหรือการเคลื่อนไหว 00:19:52.065 --> 00:19:53.317 align:center รู้สึกดีเหรอ 00:19:54.151 --> 00:19:56.862 align:center - ใช่ - ลากท่อนไม้นี่มันรู้สึกดียังไงเหรอ 00:19:56.945 --> 00:20:01.325 align:center มันเหมือน… สัญชาตญาณมนุษย์ของฉัน มันอยากทำแบบนี้ 00:20:01.408 --> 00:20:05.120 align:center แรงสั่นสะเทือนในมือและเสียงเวลาลาก 00:20:05.204 --> 00:20:06.622 align:center ฉันรู้สึกว่าต้องทำให้ได้ 00:20:08.874 --> 00:20:12.794 align:center ความท้าทายทางสังคมนั้น แสดงออกมาในรูปแบบที่หลากหลายมาก 00:20:12.878 --> 00:20:15.088 align:center ปัญหาการรับรู้ความรู้สึก ก็แสดงออกหลายด้านเช่นกัน 00:20:15.172 --> 00:20:20.302 align:center สุขสันต์วันเกิด เจนนิเฟอร์ 00:20:26.934 --> 00:20:27.976 align:center สว่างไปเหรอ 00:20:28.060 --> 00:20:30.771 align:center ภาพ เสียง พื้นผิวสัมผัส… 00:20:33.023 --> 00:20:35.984 align:center - ขอโทษ เช็ดกับกางเกงสิ - ไม่เอา 00:20:38.403 --> 00:20:40.781 align:center - โธ่ เจนนิเฟอร์ พอเหอะ - อี๋ 00:20:41.406 --> 00:20:43.367 align:center - อี๋ - กลับไปที่รถเลย 00:20:43.450 --> 00:20:45.827 align:center มันเยอะเกินไป 00:20:45.911 --> 00:20:48.080 align:center - ไหวไหม เจน - ไม่ไหว 00:20:48.580 --> 00:20:51.792 align:center ฉันแทบจะชัตดาวน์ไปเลย รู้สึกเหมือนจะเป็นบ้า 00:20:52.876 --> 00:20:55.087 align:center ถึงได้บอกไงว่าเดี๋ยวเดินซื้อของเองก็ได้… 00:20:55.170 --> 00:20:58.799 align:center แต่ฉันก็อยากมีอารมณ์ เลือกซื้อของด้วยกันสนุกๆ ด้วยไง 00:20:58.882 --> 00:21:02.719 align:center เหมือนมีสายฟ้าแวบในตาฉัน แบบแสงวาบๆ 00:21:02.803 --> 00:21:04.388 align:center แสงสว่างจ้า 00:21:04.471 --> 00:21:07.099 align:center รู้สึกเหมือนสมองฉันมันกำลังแตกเป็นเสี่ยงๆ 00:21:07.182 --> 00:21:08.767 align:center อย่างถาวร 00:21:08.850 --> 00:21:10.644 align:center ความรู้สึกมันท่วมท้นไปหมด 00:21:10.727 --> 00:21:15.857 align:center ฉันคิดว่าระบบประสาทสัมผัสของคุณตอนนี้ แบกรับภาระหนักเกินไปมานานมาก 00:21:18.151 --> 00:21:20.654 align:center คุณต้องหาวิธีรับมือให้ได้ 00:21:22.239 --> 00:21:24.658 align:center แต่วิธีนั้นอาจจะไม่ดีต่อสุขภาพของคุณเสมอไป 00:21:25.284 --> 00:21:26.868 align:center คุณแค่ต้องหาตัวช่วยในขณะนั้น 00:21:26.952 --> 00:21:30.080 align:center เพื่อให้สามารถปลอบประโลม จัดการ และประมวลผลสิ่งต่างๆ ได้ 00:21:30.163 --> 00:21:32.833 align:center - อะไร - แค่เกิดอารมณ์อยากดื่มเบียร์มากๆ เลย 00:21:32.916 --> 00:21:36.378 align:center หนักมาก เพราะผมเริ่มดื่มตอนอายุแค่ 13 เอง 00:21:36.461 --> 00:21:39.256 align:center ดื่มหนักมาก มันอยู่ในดีเอ็นเอ อาการหนักเลยแหละ 00:21:39.339 --> 00:21:40.507 align:center เข้าใจเลย 00:21:42.843 --> 00:21:44.011 align:center ขอแก้วนึงด้วย ที่รัก 00:21:44.594 --> 00:21:48.056 align:center ตอนที่อะไรๆ มันหนักหนาเกินไป หรือไม่เป็นไปตามแบบแผน 00:21:48.140 --> 00:21:50.517 align:center ในแบบที่คนอย่างคุณเข้าใจได้ 00:21:50.600 --> 00:21:53.186 align:center โลกจะกลายเป็นที่ที่ท้าทายและอยู่ยากขึ้นมาทันที 00:21:58.317 --> 00:22:03.030 align:center พอโตเป็นผู้ใหญ่ก็หยุดกระตุ้นตัวเอง 00:22:03.113 --> 00:22:04.406 align:center ระบายมันออกมาเลย 00:22:05.115 --> 00:22:08.201 align:center ปลดปล่อยออกมา ไม่เป็นไร ปล่อยให้มันถาโถมเข้ามาเลย 00:22:08.285 --> 00:22:11.371 align:center เพราะมันทำให้คนอื่นรู้สึกอึดอัด 00:22:11.455 --> 00:22:13.790 align:center หรือทำให้เรารู้สึกเหมือนโดนตัดสิน 00:22:13.874 --> 00:22:16.793 align:center นั่นคือสาเหตุว่าทำไม ความสามารถในการควบคุมอารมณ์ 00:22:16.877 --> 00:22:22.299 align:center เติมพลัง และสร้างสมดุล ด้วยวิธีที่ดีต่อสุขภาพจึงเป็นเรื่องสำคัญมาก 00:22:22.382 --> 00:22:24.760 align:center ฉันก็ยังกระตุ้นตัวเองโดยใช้การเต้นนี่แหละ 00:22:34.811 --> 00:22:37.773 align:center หาสมดุล หาจุดกึ่งกลาง หาจุดที่คุณควรจะอยู่ให้เจอ 00:22:38.315 --> 00:22:42.944 align:center หรือจะแค่หลบเข้าไปอยู่ในรังส่วนตัว และอยู่ในพื้นที่ที่รู้สึกปลอดภัย 00:22:43.987 --> 00:22:46.073 align:center ใช่ ฉันเคยทำแบบนั้นบ่อยมากตอนเด็กๆ 00:22:46.156 --> 00:22:48.700 align:center ทำมุมเล็กๆ ของตัวเอง 00:22:49.284 --> 00:22:52.162 align:center และนั่นสามารถเป็นที่ที่คุณพบความสงบใจ 00:22:52.245 --> 00:22:53.747 align:center และความสบายใจอย่างมาก 00:22:54.247 --> 00:22:56.917 align:center การอยู่ท่ามกลางธรรมชาติ ช่วยปลอบประโลมได้มาก 00:22:57.000 --> 00:23:01.254 align:center ขอแนะนำให้ไปในที่เหล่านั้น และใช้เวลาอยู่กับตัวเองที่นั่นนานๆ 00:23:06.009 --> 00:23:07.344 align:center - พร้อมไหม - พร้อม 00:23:08.762 --> 00:23:10.555 align:center สวยจังเลย คิดว่าไง 00:23:10.639 --> 00:23:11.640 align:center ชอบมากเลย 00:23:11.723 --> 00:23:12.724 align:center ผมก็ชอบเหมือนกัน 00:23:13.350 --> 00:23:15.352 align:center - ฉันรักคุณ - ผมรักคุณนะ พวก 00:23:34.830 --> 00:23:36.581 align:center ตัดเสียงจากโลกภายนอกให้หมด 00:23:48.385 --> 00:23:52.055 align:center - แขนหรือสะโพก ส่วนไหนนะ - ยับเยินไปหมดเลยค่ะ จะตรงไหนก็แล้วแต่ 00:23:52.139 --> 00:23:54.057 align:center บาดเจ็บจากการเล่นกีฬาเหรอครับ 00:23:54.141 --> 00:23:55.559 align:center ค่ะ ฉันเป็นนักเต้น 00:23:55.642 --> 00:23:57.811 align:center - เดี๋ยวหมอโบโรสกีจะเข้ามานะครับ - ค่ะ 00:23:58.478 --> 00:24:00.439 align:center กางเกงนี่มันเล็กไปนะ 00:24:00.939 --> 00:24:03.942 align:center - เล็กไปค่ะ ขอไซส์ใหญ่กว่านี้ - ขอดูก้นหน่อยซิ 00:24:04.025 --> 00:24:05.819 align:center - หันหลังให้ดูหน่อย - ไม่เอา 00:24:06.319 --> 00:24:08.155 align:center มาเล่นบทหมอกับพยาบาลกัน 00:24:08.238 --> 00:24:09.072 align:center ไม่เอาละ ขอบคุณ 00:24:10.949 --> 00:24:13.201 align:center - พังไหมครับ - การงานฉันจบสิ้นแล้วเหรอคะ 00:24:14.995 --> 00:24:17.164 align:center ดึงเข่ามาหามือหมอหน่อยค่ะ 00:24:17.247 --> 00:24:18.290 align:center นั่น… 00:24:18.373 --> 00:24:19.207 align:center ค่ะ 00:24:19.708 --> 00:24:23.253 align:center - โอเค งั้น… - อะไรก็ตามที่ต้องยกขาคือเจ็บหมดเลยค่ะ 00:24:23.336 --> 00:24:24.171 align:center เหรอคะ 00:24:24.254 --> 00:24:26.631 align:center ฉันเคยฝืนเต้นไปทั้งอย่างนั้นได้ ทุกอย่างก็ปกติดี 00:24:26.715 --> 00:24:28.300 align:center ทำมาแบบนี้ตลอดเลยครับ 00:24:28.383 --> 00:24:29.301 align:center ค่ะ เข้าใจ 00:24:29.384 --> 00:24:32.971 align:center พอมาถึงจุดนี้ในชีวิต ก็ฝืนเต้นไปทั้งๆ ที่เจ็บอยู่นี่แหละค่ะ 00:24:33.054 --> 00:24:34.848 align:center - มีปัญหาอยู่หลายจุดเลยค่ะ - ค่ะ 00:24:34.931 --> 00:24:38.727 align:center กล้ามเนื้อสะโพกของคุณดูเหมือนจะอักเสบ 00:24:38.810 --> 00:24:41.730 align:center หมอแนะนำว่า เราไปทำเอ็มอาร์ไอกันตอนนี้เลยดีกว่า 00:24:41.813 --> 00:24:45.734 align:center หมออยากตรวจเช็กให้แน่ใจว่า มันไม่ใช่ภาวะกระดูกล้า 00:24:46.860 --> 00:24:49.613 align:center ถ้ากลายเป็นปัญหาขึ้นมาละแย่เลย เธอมีงานมาร์ธา แกรห์มรออยู่ 00:24:49.696 --> 00:24:53.033 align:center นอกจากงานทั้งหมดที่ทำอยู่ ฉันยังมีการแสดงระดับชาติรออยู่อีก 00:24:53.116 --> 00:24:54.326 align:center งั้นมาทำกายภาพบำบัด… 00:24:54.409 --> 00:24:58.663 align:center คลาสน่าจะมีคนเข้าร่วม 250 ถึง 400 คน… 00:25:01.082 --> 00:25:03.084 align:center หนักแน่นอน 00:25:09.174 --> 00:25:11.218 align:center การยึดติดกับความเหมือนเดิม 00:25:12.802 --> 00:25:16.598 align:center การยึดมั่นในกิจวัตรอย่างเข้มงวด 00:25:16.681 --> 00:25:19.976 align:center หรือรูปแบบพฤติกรรมทางคำพูดหรือไม่ใช้คำพูด ที่ทำจนเป็นพิธีการ 00:25:20.060 --> 00:25:27.067 align:center พาฉันกลับบ้าน 00:25:29.361 --> 00:25:32.822 align:center - คิดอะไรอยู่เหรอ - คิดว่านี่มันไม่เห็นน่าสนใจตรงไหนเลย 00:25:32.906 --> 00:25:34.241 align:center ถ่ายอะไรเนี่ย 00:25:37.911 --> 00:25:39.454 align:center น่าสนใจดีออก 00:25:39.996 --> 00:25:41.039 align:center เก็บกระเป๋าสิ 00:25:41.831 --> 00:25:44.209 align:center ดูฉันมันไม่น่าสนุกหรอก 00:25:44.709 --> 00:25:45.919 align:center เอาเจมส์ไปด้วยไหม 00:25:46.002 --> 00:25:46.920 align:center ไปได้ก็ดีสิ 00:25:47.754 --> 00:25:49.798 align:center เจนน์กำลังเก็บกระเป๋า ดูอารมณ์ไม่ดีเท่าไร 00:25:51.466 --> 00:25:52.926 align:center คิดอะไรอยู่เหรอ 00:26:01.184 --> 00:26:02.852 align:center ตอนนี้จัดการอารมณ์ตัวเองได้ไม่ค่อยดี 00:26:08.149 --> 00:26:11.695 align:center สำหรับคุณ มันยากมากที่จะรู้ว่าต้องทำอะไร 00:26:11.778 --> 00:26:15.740 align:center ต้องเริ่มตรงไหน ต้องมีปฏิสัมพันธ์ยังไง ต้องพูดคุยสนทนายังไง 00:26:15.824 --> 00:26:19.494 align:center จะเข้าใจมุมมองของคนอื่นได้ยังไง ในแง่อารมณ์ความรู้สึก 00:26:19.578 --> 00:26:23.248 align:center คุณต้องประมวลผลทุกคน 00:26:23.331 --> 00:26:25.375 align:center อารมณ์ของแต่ละคน 00:26:25.458 --> 00:26:27.252 align:center เรื่องราวเบื้องหลังของแต่ละคน 00:26:27.335 --> 00:26:29.754 align:center อ่านบรรยากาศและเข้าใจว่ากำลังเกิดอะไรขึ้น 00:26:29.838 --> 00:26:32.549 align:center และมันก็ท้าทายมากจริงๆ เมื่อคิดถึงว่า 00:26:32.632 --> 00:26:36.052 align:center คนเราต้องใช้กระบวนการทางความคิด เพื่อคลายปมสิ่งต่างๆ มากมายขนาดไหน 00:26:36.136 --> 00:26:41.433 align:center สำหรับคุณ ความกดดัน ในสถานการณ์ทางสังคมนั้นมีไม่น้อยเลย 00:26:41.516 --> 00:26:42.559 align:center มีเยอะมาก 00:26:46.855 --> 00:26:51.484 align:center (รางวัลเต้นระดับชาติ ฟีนิกซ์ รัฐแอริโซนา) 00:26:54.863 --> 00:26:58.116 align:center สายของคุณถูกโอนไปยัง ระบบฝากข้อความอัตโนมัติ 00:26:58.199 --> 00:27:00.327 align:center สวัสดีครับ นี่อเล็กซ์ ฝากข้อความไว้ได้เลย 00:27:05.415 --> 00:27:06.958 align:center ฮัลโหล อเล็กซ์ 00:27:07.500 --> 00:27:09.836 align:center ฉันสอนเต้นอยู่ 00:27:11.212 --> 00:27:15.300 align:center แต่ฉันไม่รู้เลยว่าทำไมฉันถึงรู้สึก ตัดขาดจากร่างกายตัวเองขนาดนี้ 00:27:16.885 --> 00:27:20.472 align:center เหตุผลหนึ่งที่ฉันรักการเคลื่อนไหวมาก เพราะมันเป็นสิ่งชั่วคราว 00:27:21.097 --> 00:27:22.766 align:center พอทำออกมาแล้วก็จบ 00:27:24.392 --> 00:27:27.771 align:center ฉันมีความสุขมากขึ้นเวลาที่ได้ขยับตัว 00:27:28.396 --> 00:27:31.775 align:center แต่ตอนนี้ฉันไม่อยากขยับตัวเลย 00:27:32.776 --> 00:27:35.904 align:center ก็นั่นแหละ ฉันไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น 00:27:36.696 --> 00:27:40.158 align:center เอาละ เหล่านักเต้น ออกมาที่ฟลอร์ได้เลย ใครที่ลงเรียนคลาสนี้ 00:27:41.910 --> 00:27:46.247 align:center ฉันจะไปสร้างแรงบันดาลใจให้เด็กๆ ได้ยังไง ถ้าฉันยังสร้างแรงบันดาลใจให้ตัวเองไม่ได้เลย 00:27:47.457 --> 00:27:49.000 align:center จะมาถึงกี่โมงเหรอ 00:27:57.258 --> 00:27:59.469 align:center ห้ามถ่ายตอนหลับอยู่สิ 00:27:59.552 --> 00:28:00.845 align:center ตื่นแล้วนี่ 00:28:04.099 --> 00:28:05.558 align:center ฝันดีนะ 00:28:05.642 --> 00:28:06.685 align:center บาย 00:28:06.768 --> 00:28:09.854 align:center เต้นตรงหน้าต่างหน่อยสิ เพราะช็อตนี้สวยมาก 00:28:09.938 --> 00:28:10.814 align:center แบบนี้เหรอ… 00:28:10.897 --> 00:28:13.274 align:center เห็นเงาเหมือนบียอนเซ่เลย 00:28:13.775 --> 00:28:14.859 align:center เหมือนก็ดีสิ 00:28:15.402 --> 00:28:17.153 align:center ฉันขอให้มีอ่างอาบน้ำทุกครั้ง 00:28:17.654 --> 00:28:20.365 align:center เขาถึงให้ฉันกลับมาอยู่ตึกนี้ เพราะฉันคิดว่า… 00:28:20.448 --> 00:28:23.159 align:center - ตึกที่มีอ่างอาบน้ำเหรอ - ตึกที่มีอ่างอาบน้ำ 00:28:23.243 --> 00:28:25.286 align:center เมื่อคืนฉันเกิดอาการแพนิค 00:28:25.787 --> 00:28:28.707 align:center - แพนิคจริงเหรอ… - ซึ่งมันโง่มากเพราะฉันเตรียมตัวแล้ว แบบ… 00:28:28.790 --> 00:28:30.959 align:center และฉันทำแบบนี้มาสิบกว่าปี 00:28:31.042 --> 00:28:33.044 align:center - ใช่ - แต่มันไม่เคย… 00:28:33.128 --> 00:28:35.672 align:center สำหรับฉัน มันยิ่งยากขึ้น มันไม่ได้ง่ายขึ้นเลย 00:28:35.755 --> 00:28:37.674 align:center - จริงเหรอ ทำไมล่ะ - ใช่ ไม่รู้สิ 00:28:37.757 --> 00:28:39.008 align:center คงเพราะว่า… 00:28:39.634 --> 00:28:42.303 align:center ไม่รู้สิ มันไม่ง่ายขึ้นเลย เพราะฉันรู้สึกว่า… 00:28:42.804 --> 00:28:44.347 align:center คนคาดหวังมากขึ้นเหรอ 00:28:44.431 --> 00:28:46.391 align:center ไม่ใช่คาดหวัง แต่แบบ… 00:28:48.351 --> 00:28:51.354 align:center ไม่รู้สิ ฉันไม่เคยไปถึงจุดที่ จะทำไปวันๆ แบบขอไปทีได้เลย 00:28:51.438 --> 00:28:54.107 align:center ฉันยังคงพยายามลองทำสิ่งใหม่ๆ อยู่ตลอดเวลา 00:28:54.190 --> 00:28:55.608 align:center - ใช่ - นั่นแหละ… 00:28:55.692 --> 00:28:58.445 align:center - แล้วอยากทำแบบขอไปทีไหมล่ะ - ไม่ 00:28:59.070 --> 00:29:00.196 align:center เรามา… 00:29:00.864 --> 00:29:02.615 align:center หายใจเข้าลึกๆ พร้อมกัน 00:29:04.617 --> 00:29:05.869 align:center หายใจออก 00:29:07.328 --> 00:29:12.083 align:center และขอให้ใช้สักครู่ เพื่อระลึกว่าทำไมเราถึงมาอยู่ที่นี่ 00:29:14.627 --> 00:29:16.838 align:center เลิกเหล้าได้แล้วเหรอ 00:29:18.631 --> 00:29:20.508 align:center - ใช่ เลิกได้แล้ว - เหรอ 00:29:21.634 --> 00:29:23.511 align:center - ประมาณสามปีแล้ว - เหรอ 00:29:24.137 --> 00:29:25.764 align:center ทำไมถึงเลิกล่ะ 00:29:26.681 --> 00:29:27.807 align:center รู้สึกว่าต้องเลิก 00:29:29.893 --> 00:29:33.605 align:center ฉันอยากเห็นทุกคนก้าวเข้าไป เป็นส่วนหนึ่งของการเคลื่อนไหวจริงๆ 00:29:33.688 --> 00:29:37.609 align:center สร้างสรรค์มันออกมาจากข้างใน ทำให้มันเป็นท่าเต้นของเราตั้งแต่เริ่ม 00:29:37.692 --> 00:29:41.112 align:center ฉันก็อยากจะเลิกเหล้าให้ขาด แต่ฉันว่ามันยากมากเลย 00:29:41.196 --> 00:29:43.490 align:center ฉันอยากให้ทุกคนเปิดใจให้กว้างในเรื่องวิธีการ 00:29:43.573 --> 00:29:45.492 align:center และเผื่อแผ่พลังวิญญาณออกมา 00:29:45.575 --> 00:29:48.328 align:center ตอนนี้อย่าเพิ่งห่วงเรื่องของตัวเอง มาส่งต่อพลังให้คนอื่นกันก่อน 00:29:48.411 --> 00:29:49.412 align:center พอเข้าใจไหม 00:29:49.496 --> 00:29:52.582 align:center แล้วฉันก็รู้ตัวว่าฉันเริ่มดื่มตอนเข้ามหาวิทยาลัย 00:29:52.665 --> 00:29:56.711 align:center ตอนที่ฉันถูกบังคับให้เป็นส่วนหนึ่งของสังคมมากขึ้น 00:29:57.670 --> 00:29:58.630 align:center เข้าใจเลย 00:29:59.214 --> 00:30:02.467 align:center ฉันเลยพึ่งเหล้ามาตลอดเพื่อช่วยให้ผ่านมันไปได้ 00:30:02.550 --> 00:30:03.426 align:center เหมือนกัน 00:30:04.260 --> 00:30:05.470 align:center ไม่ดื่มดีกว่าอยู่แล้ว 00:30:06.387 --> 00:30:09.098 align:center แต่มันไม่ได้ช่วยให้ง่ายขึ้น 00:30:10.058 --> 00:30:12.143 align:center ใช่ ฉันก็เดี๋ยวเลิก เดี๋ยวกลับไปดื่ม 00:30:12.227 --> 00:30:15.271 align:center ตอนนี้รู้สึกว่าอยากเลิกแล้ว 00:30:15.355 --> 00:30:16.189 align:center เหรอ 00:30:16.856 --> 00:30:17.941 align:center ฉันอยากเลิก 00:30:18.691 --> 00:30:21.653 align:center ห้า หก เจ็ด เอาละนะ 00:30:21.736 --> 00:30:24.572 align:center หนึ่ง สอง สาม สี่ 00:30:24.656 --> 00:30:25.949 align:center ถอย 00:30:26.032 --> 00:30:27.450 align:center ก้าว อีกรอบ 00:30:28.785 --> 00:30:30.036 align:center สาม สี่ 00:30:30.119 --> 00:30:31.204 align:center ถอย 00:30:31.746 --> 00:30:33.081 align:center ก้าว อีกรอบ 00:30:33.164 --> 00:30:35.583 align:center มันเป็นอะไรที่มากกว่าแค่การเคลื่อนไหว 00:30:35.667 --> 00:30:37.293 align:center ฉันชอบที่ได้เห็นการต่อสู้ดิ้นรน 00:30:37.377 --> 00:30:38.753 align:center ก้าว อีกครั้ง 00:30:40.255 --> 00:30:42.715 align:center สาม สี่ ถอย 00:30:42.799 --> 00:30:44.425 align:center ก้าว อีกรอบ 00:30:45.176 --> 00:30:49.222 align:center - ทำงานร่วมกันมานานแค่ไหนแล้วครับ - สิบปี สิบเอ็ดปี 00:30:49.305 --> 00:30:50.348 align:center อีกรอบ 00:30:50.431 --> 00:30:52.225 align:center ฉันเห็นเทย์มาตั้งแต่อายุ 12 00:30:52.308 --> 00:30:53.935 align:center - ตอนนี้อายุเท่าไรแล้ว - 24 ค่ะ 00:30:54.018 --> 00:30:56.229 align:center ฉันออกแบบท่าเต้นให้เธอตั้งแต่อายุ 12 00:30:56.312 --> 00:30:57.522 align:center ใช่ สาม 00:30:57.605 --> 00:31:01.150 align:center นั่นแหละ ไม่รู้ทำไม แต่โฟกัสของคุณดีมากๆ เลย 00:31:02.443 --> 00:31:04.112 align:center สาม สี่ 00:31:04.195 --> 00:31:05.530 align:center ถอย 00:31:05.613 --> 00:31:06.948 align:center ก้าว อีกรอบ 00:31:07.031 --> 00:31:09.784 align:center หนึ่ง สอง สาม สี่ 00:31:09.868 --> 00:31:10.952 align:center ถอย 00:31:11.035 --> 00:31:12.579 align:center ก้าว อีกรอบ 00:31:14.038 --> 00:31:15.373 align:center สาม สี่ 00:31:15.456 --> 00:31:18.209 align:center ถอย ก้าว อีกรอบ 00:31:18.293 --> 00:31:22.046 align:center หนึ่ง สอง สาม สี่ ถอย… 00:31:22.130 --> 00:31:24.632 align:center อาการเหล่านี้ทำให้เกิด ความบกพร่องที่มีนัยสำคัญทางคลินิก 00:31:24.716 --> 00:31:26.801 align:center ในด้านสังคม การทำงาน 00:31:26.885 --> 00:31:29.679 align:center หรือด้านอื่นๆ ที่สำคัญต่อการดำรงชีวิตในปัจจุบัน 00:31:29.762 --> 00:31:32.348 align:center หนึ่ง สอง สาม สี่ 00:31:32.432 --> 00:31:35.393 align:center ถอย ก้าว อีกรอบ 00:31:36.811 --> 00:31:40.690 align:center สาม สี่ ถอย ก้าว อีกรอบ 00:31:40.773 --> 00:31:44.360 align:center หนึ่ง สอง สาม สี่ ห้า… 00:31:44.444 --> 00:31:45.778 align:center เจนน์ โอเคหรือเปล่า 00:31:45.862 --> 00:31:47.071 align:center แปด… 00:31:48.114 --> 00:31:51.117 align:center - ไม่อยากไปซ้อมวันนี้เหรอ - อยากไป แต่แค่… 00:31:52.160 --> 00:31:53.828 align:center รู้สึกเหมือนเป็นบ้านิดหน่อย 00:31:55.580 --> 00:31:57.749 align:center ทำไมถึงรู้สึกแบบนั้นล่ะ 00:31:58.416 --> 00:31:59.751 align:center ไม่รู้เหมือนกัน 00:32:04.797 --> 00:32:07.675 align:center ไม่เป็นไรหรอก ถ้าบางวันจะรู้สึกแพนิคบ้างอะไรบ้าง 00:32:24.484 --> 00:32:27.362 align:center ดูเหมือนว่าอาการแพนิคจะมาบ่อยขึ้นเยอะเลย 00:32:28.196 --> 00:32:30.490 align:center แบบเกิดขึ้นทันทีที่เริ่มวันใหม่ 00:32:31.407 --> 00:32:35.203 align:center เราเลยนอนบนโซฟาสักพัก และพยายามให้เธอหายใจเข้าลึกๆ 00:32:36.037 --> 00:32:37.538 align:center ผมเตรียมน้ำอุ่นให้เธอแช่ 00:32:39.040 --> 00:32:40.959 align:center ใส่กางเกงในตัวเดียวแล้วเต้นไปรอบบ้าน 00:32:42.085 --> 00:32:45.463 align:center พยายามทำให้สมองเธอช็อกจากภาพอุจาดตา 00:32:46.005 --> 00:32:49.050 align:center ก็พอทำให้ขำได้อยู่ แต่มันก็ได้แค่นั้น 00:32:49.133 --> 00:32:50.343 align:center คุณรู้สึกยังไงบ้าง 00:32:50.885 --> 00:32:52.929 align:center ฉันรู้สึกควบคุมตัวเองไม่ได้ 00:32:53.012 --> 00:32:55.682 align:center อารมณ์มันมาเร็วกว่าคำพูดเยอะเลย 00:32:55.765 --> 00:32:57.183 align:center - ค่ะ - ตรงนี้แหละที่ยาก 00:32:57.266 --> 00:32:58.309 align:center ค่ะ 00:32:58.393 --> 00:33:02.438 align:center นั่นเป็นเพราะคุณไม่รู้ตัวว่า ทุกอย่างกำลังปั่นป่วนอยู่ภายใน 00:33:02.522 --> 00:33:07.110 align:center และคุณก็ฝืนตัวเองจนถึงขีดสุดจนมันปะทุออกมา 00:33:07.193 --> 00:33:08.820 align:center - แล้วคุณก็แบบ "นี่มันอะไรกัน" - ค่ะ 00:33:08.903 --> 00:33:12.073 align:center แต่มันเป็นแบบนี้มาตลอด แค่ไม่เคยมีใครพูดถึงมันอย่างจริงจัง 00:33:12.156 --> 00:33:13.241 align:center - ค่ะ - นั่นแหละ 00:33:13.324 --> 00:33:15.827 align:center - และฉันบอกไม่ได้ว่ามันคืออารมณ์อะไร - ค่ะ 00:33:15.910 --> 00:33:18.705 align:center มันแค่… เป็นอารมณ์ที่ใหญ่โตมาก 00:33:26.671 --> 00:33:28.256 align:center ผมว่ามันหนักหนาเกินไป 00:33:28.339 --> 00:33:29.716 align:center ไม่รู้ว่าเธอทำได้ยังไง 00:33:49.110 --> 00:33:50.528 align:center เจ็บ 00:34:11.215 --> 00:34:12.717 align:center แค่หายใจก็เจ็บ 00:34:19.432 --> 00:34:21.350 align:center เจ็บจี๊ดนิดนึงนะครับ 00:34:24.771 --> 00:34:26.397 align:center เก่งมาก ที่รัก เก่งมาก 00:34:26.481 --> 00:34:28.649 align:center ตอนนี้เจนน์มีภาวะภูมิคุ้มกันทำลายตนเองกำเริบ 00:34:28.733 --> 00:34:31.235 align:center ซึ่งทำให้ตรวจพบว่าเธอมีนิ่วในถุงน้ำดีด้วย 00:34:31.319 --> 00:34:33.988 align:center เลยต้องเข้ารับการผ่าตัดด่วนเพื่อเอานิ่วออก 00:34:34.072 --> 00:34:35.490 align:center ตอนนี้เธอก็เลย… 00:34:35.990 --> 00:34:37.700 align:center น่าจะขวัญเสียพอดูเลยละครับ 00:34:43.706 --> 00:34:44.665 align:center จะลงแล้วนะครับ 00:34:53.257 --> 00:34:56.469 align:center ปุ่มนี้กดเองไม่ได้นะ 00:34:57.053 --> 00:35:00.139 align:center ผมกำลังไปไวท์เพลนส์เพื่อไปหาอเล็กซ์ 00:35:00.223 --> 00:35:02.975 align:center เพราะตอนนี้เขาอยู่ห้องฉุกเฉินที่ไวท์เพลนส์ 00:35:03.059 --> 00:35:06.687 align:center และมิเกล สามีของเขาก็ไปทำงานอยู่ที่อื่น 00:35:07.271 --> 00:35:10.983 align:center ผมก็เลย… จะไปดูให้แน่ใจว่าเขาโอเค 00:35:12.401 --> 00:35:13.236 align:center หวัดดี 00:35:13.861 --> 00:35:15.154 align:center คู่หูคู่ฮาจริงๆ เลยเรา 00:35:16.614 --> 00:35:17.573 align:center - ไง - เนอะ 00:35:19.158 --> 00:35:21.410 align:center - หวัดดี - เกิดอะไรขึ้น 00:35:21.494 --> 00:35:24.747 align:center ฉันก็อยู่โรงพยาบาลเหมือนกัน 00:35:26.749 --> 00:35:30.294 align:center - ถ้าไม่โดนผ่าซะก่อน ฉันคงไปอยู่ด้วยแล้ว - รู้เลยแหละ 00:35:31.462 --> 00:35:33.381 align:center เพิ่งถึงบ้านอเล็กซ์ 00:35:36.134 --> 00:35:37.135 align:center จัดการเรียบร้อย 00:35:37.218 --> 00:35:39.220 align:center เดี๋ยวเขาจะได้แอดมิทเข้าโรงพยาบาล 00:35:39.303 --> 00:35:42.140 align:center เอ่อ แอดมิทไปแล้วสิ 00:35:44.225 --> 00:35:45.560 align:center กำลังทำเอ็มอาร์ไอสมองอยู่ 00:35:45.643 --> 00:35:48.563 align:center ตอนนี้เขาดูไม่เป็นตัวของตัวเองเลย 00:35:49.730 --> 00:35:51.983 align:center ผมว่าไม่น่าใช่แค่หมดไฟแล้วละ 00:35:53.693 --> 00:35:55.444 align:center ผมว่าเขากลัว 00:35:55.528 --> 00:35:58.781 align:center ผมรู้ว่ามิเกลจะรีบกลับมาพรุ่งนี้ 00:35:58.865 --> 00:36:01.284 align:center (อเล็กซ์กับมิเกล) 00:36:01.367 --> 00:36:03.327 align:center แถมหลังเกิดเรื่องเจนน์สดๆ ร้อนๆ 00:36:03.828 --> 00:36:07.582 align:center ที่เพิ่งผ่าตัดถุงน้ำดีอย่างอกสั่นขวัญแขวนไปหมาดๆ 00:36:08.708 --> 00:36:12.378 align:center เหมือนคนที่สำคัญในชีวิตผมทั้งหมด กำลังเจอเรื่องแย่ๆ พร้อมกัน 00:36:14.380 --> 00:36:16.507 align:center - อยากดูแผลผ่าตัดไหม - อยากสิ 00:36:16.591 --> 00:36:19.760 align:center หมอดึงถุงน้ำดีออกมาจากตรงนี้เลย 00:36:19.844 --> 00:36:21.053 align:center โห จริงเหรอ 00:36:21.137 --> 00:36:22.138 align:center ทำไมหน้าตานิ้งเชียว 00:36:22.221 --> 00:36:23.931 align:center ใส่ฟิลเตอร์เหรอ 00:36:24.432 --> 00:36:25.308 align:center เปล่านะ 00:36:25.391 --> 00:36:27.977 align:center นี่เราสองคนเข้าโรงพยาบาล ภายในอาทิตย์เดียวกันเลย 00:36:28.060 --> 00:36:30.354 align:center ฉันแค่อยากเห็นหน้าพวกเธอ เพราะมัน… 00:36:30.438 --> 00:36:36.194 align:center พวกเราเพิ่งผ่านอาทิตย์ที่หนักสุดๆ และเอียนก็เป็นเหมือนแม่ของทุกคน 00:36:37.320 --> 00:36:38.988 align:center แล้วเธอเป็นไงบ้าง รู้สึกยังไง 00:36:39.071 --> 00:36:40.907 align:center เริ่มกลับมาขยับตัวเมื่อวานกับวันนี้ 00:36:40.990 --> 00:36:47.205 align:center แค่ขยับตัวเบาๆ แต่ก็แค่เดินนั่นแหละ 00:36:47.288 --> 00:36:49.957 align:center ตลกดีนะ เราอยู่ในสถานะเดียวกันเป๊ะเลย 00:36:50.041 --> 00:36:53.753 align:center เพราะฉันเองก็พยายามเดินให้ตรงอยู่ 00:36:53.836 --> 00:36:55.171 align:center - เธอจ๋า - ฉันจะ… 00:36:55.254 --> 00:36:56.422 align:center เป็นอะไรเนี่ย 00:36:56.505 --> 00:37:00.843 align:center ฉันเป็นโรคที่เรียกว่า… อะไรนะ เอียน 00:37:00.927 --> 00:37:02.178 align:center กิลแลง-บาร์เร 00:37:02.261 --> 00:37:04.513 align:center กิลแลง-บาร์เร ฟังดูรื่นหู 00:37:04.597 --> 00:37:08.809 align:center เหมือนกับว่าระบบภูมิคุ้มกัน ทำงานผิดปกติจนเกินขีดจำกัด 00:37:08.893 --> 00:37:13.064 align:center แล้วเข้าไปทำลายเซลล์ประสาท ที่ใช้สั่งการกล้ามเนื้อให้ขยับร่างกาย 00:37:13.147 --> 00:37:15.274 align:center เหมือนการรับรู้อากัปกิริยาทำงานผิดปกติ 00:37:15.358 --> 00:37:19.153 align:center ใช่ แปลว่าอะไรก็ไม่รู้ แต่ใช่แหละ 00:37:19.654 --> 00:37:22.823 align:center ร่างกายบอกว่า "ช่างแม่ง พุ่งเข้าโจมตีแม่งทุกระบบ" 00:37:22.907 --> 00:37:26.369 align:center - ตอบสนองรุนแรงเกิน - มันทำให้เป็นอัมพาตได้จริงๆ 00:37:27.203 --> 00:37:30.581 align:center และอย่างที่รู้ เราพูดถึงเรื่อง ความสัมพันธ์ระหว่างจิตใจกับร่างกายมาตลอด 00:37:30.665 --> 00:37:33.209 align:center พอเป็นแบบนี้ยิ่งทำให้เห็นชัดขึ้น 00:37:33.292 --> 00:37:37.046 align:center เพราะเราต้องคิดให้ได้ว่าอะไรสำคัญกับตัวเรา 00:37:37.129 --> 00:37:38.047 align:center และทำมันซะ 00:37:38.130 --> 00:37:40.216 align:center - ใช่ - ในขณะที่ยังทำได้ 00:37:40.299 --> 00:37:41.550 align:center ถูกต้องที่สุด 00:37:45.304 --> 00:37:47.098 align:center (แบร์รี่ แกนส์ นักเต้น - เพื่อนสนิทเจนน์) 00:37:47.181 --> 00:37:49.267 align:center ใช่ นั่นแหละ ต่อเลย 00:37:50.726 --> 00:37:51.727 align:center ดีมาก 00:37:54.063 --> 00:37:58.442 align:center ตอนเด็กๆ ฉันมักจะรู้สึกเหมือน เป็นคนนอกในครอบครัวของตัวเองเสมอ 00:37:58.526 --> 00:38:00.403 align:center หรือไม่ก็รู้สึกเหมือนไม่มีใครเข้าใจ 00:38:02.280 --> 00:38:06.367 align:center เพราะแบบนี้ คนที่กลายมาเป็นเหมือนครอบครัว ถึงมีความหมายต่อฉันมากๆ 00:38:06.450 --> 00:38:08.411 align:center เรารู้จักกันมานานมาก 00:38:09.161 --> 00:38:10.413 align:center - จะไปไหนเหรอ - ข้างบน 00:38:10.496 --> 00:38:12.498 align:center - สูงแค่ไหน - สูงมาก 00:38:13.791 --> 00:38:16.294 align:center หก เจ็ด แปด เอาเลย 00:38:17.044 --> 00:38:20.381 align:center ความสุขนั้นน่ะ ฉันคิดว่ายิ่งเรายอมให้ตัวเรา 00:38:20.464 --> 00:38:24.427 align:center ได้กลับไปสัมผัสกับสิ่งที่ มอบความรื่นรมย์ในสายงานของเรา 00:38:24.510 --> 00:38:26.679 align:center เราก็จะได้พบความสุขนั้นอีกครั้ง 00:38:30.558 --> 00:38:33.936 align:center หาสิ่งที่เรารักเกี่ยวกับมัน คุยกับคนที่ช่วยเติมเต็มจิตใจ 00:38:34.020 --> 00:38:36.188 align:center เอาตัวเองไปอยู่ท่ามกลางคนเหล่านั้น 00:38:36.272 --> 00:38:40.151 align:center พยายามสนุกกับมัน และหาความสนุกในสิ่งที่เราทำอีกครั้ง 00:38:47.950 --> 00:38:48.909 align:center ว้าว 00:38:50.036 --> 00:38:54.623 align:center นั่นสิ มีเรื่องให้ต้องคิดเยอะเลยนะเนี่ย 00:38:55.791 --> 00:38:57.168 align:center จะไม่เป็นไรใช่ไหม 00:38:57.668 --> 00:38:58.669 align:center โอเคสิ 00:38:59.628 --> 00:39:01.255 align:center - เสียใจด้วยนะ - ไม่เป็นไร 00:39:01.756 --> 00:39:03.674 align:center - อะไรจะเป็นก็ต้องเป็นไป - เนอะ 00:39:04.467 --> 00:39:07.803 align:center ถ้าไม่เคยเจอเรื่องแย่ๆ ก็ไม่รู้ว่าเรื่องดีๆ มันรู้สึกยังไง 00:39:09.430 --> 00:39:12.433 align:center ต้องพูดคำคมตอนนี้เนี่ยนะ 00:39:12.516 --> 00:39:13.559 align:center ใช่สิ 00:39:13.642 --> 00:39:15.936 align:center มีคำคมอะไรอีกที่คิดว่าคนควรรู้ 00:39:16.020 --> 00:39:16.979 align:center ก็แบบ… 00:39:19.148 --> 00:39:22.234 align:center ฉันคิดมาตลอด นี่คิดเองเลยนะ 00:39:24.945 --> 00:39:28.824 align:center จงเป็นการเปลี่ยนแปลงที่คุณอยากเห็นในโลกใบนี้ 00:39:30.326 --> 00:39:31.911 align:center - โห ลึกซึ้ง - ใช่ 00:39:33.037 --> 00:39:37.208 align:center จงเป็นการเปลี่ยนแปลงที่คุณอยากเห็นในโลกใบนี้ 00:39:42.880 --> 00:39:47.385 align:center ถ้าการเคลื่อนไหวคือสิ่งที่ บอกเล่าเรื่องราวและอารมณ์ของคุณ 00:39:47.468 --> 00:39:49.970 align:center ฉันว่านั่นคือจุดที่คุณควรจะอยู่ในตอนนี้ 00:39:50.888 --> 00:39:53.891 align:center ฉันรู้… ว่าต้องทำยังไง 00:39:55.601 --> 00:39:59.355 align:center รู้สึกเหมือนฉันมีข้อความที่บอกให้ทุกคนรู้ 00:39:59.438 --> 00:40:01.857 align:center ฉันถึงรู้ว่าการเต้นมันไม่เคยหายจากฉันไปไหน 00:40:02.566 --> 00:40:04.485 align:center การเต้นอยู่กับคุณเสมอ 00:40:06.112 --> 00:40:09.782 align:center นั่นจึงบอกอะไรคุณได้มากเลยว่า คุณต้องทำอะไรเพื่อตัวเองบ้าง 00:40:18.707 --> 00:40:23.921 align:center ฉันทำความเข้าใจโลกที่อยู่รอบตัว และจุดยืนของฉันบนโลกผ่านการเต้นมาตลอด 00:40:24.713 --> 00:40:26.841 align:center ฉันได้เรียนรู้อะไรมากมาย 00:40:29.510 --> 00:40:31.637 align:center ฉันอยากบอกให้โลกได้รับรู้ 00:40:33.013 --> 00:40:34.849 align:center ถึงเวลาที่จะสร้างสรรค์บางอย่างขึ้นมาแล้ว 00:40:35.808 --> 00:40:37.726 align:center คุณจะได้พบความสุขนั้นอีกครั้งแน่นอน 00:40:39.812 --> 00:40:40.771 align:center งั้นมาเริ่มกันเลยค่ะ 00:40:41.313 --> 00:40:43.399 align:center เธอทำได้อยู่แล้ว… 00:40:43.482 --> 00:40:44.358 align:center (วันซ้อมวันแรก) 00:40:44.442 --> 00:40:46.861 align:center ทำได้อยู่แล้ว เธอรักสิ่งนี้ 00:40:46.944 --> 00:40:51.323 align:center ความเป็นไปได้ไม่มีที่สิ้นสุด 00:40:51.407 --> 00:40:52.324 align:center มันทำไมนะ 00:40:52.408 --> 00:40:53.409 align:center ไม่มีที่สิ้นสุด! 00:40:53.492 --> 00:40:54.326 align:center แล้วพวกเราล่ะ 00:40:54.410 --> 00:40:56.662 align:center - เพอร์เฟ็กต์ - เพอร์เฟ็กต์ พวกเรานั้นเพอร์เฟ็กต์ 00:40:56.745 --> 00:40:58.539 align:center อยู่ในที่ที่เพอร์เฟ็กต์ 00:40:58.622 --> 00:41:02.626 align:center และเราจะให้เกียรติมันด้วยท่วงท่าที่งดงาม 00:41:02.710 --> 00:41:03.544 align:center และเราจะ… 00:41:07.673 --> 00:41:09.091 align:center เยี่ยม 00:41:10.092 --> 00:41:14.180 align:center ทุกสิ่งที่พวกคุณนำมา มันคือมนต์ขลัง และความงดงามและความตั้งใจให้เป็นแบบนี้ 00:41:14.263 --> 00:41:16.223 align:center ขอบคุณทุกคนที่ตอบตกลง 00:41:16.849 --> 00:41:18.684 align:center มาทำโชว์กันเถอะ 00:41:19.560 --> 00:41:20.686 align:center เยี่ยม 00:41:20.769 --> 00:41:26.984 align:center อยากบอกทุกคนในกลุ่มนี้ไหมว่าคุณรู้ได้ยังไง 00:41:27.067 --> 00:41:30.154 align:center ตอนที่ฉันรู้ว่าฉันเป็นแบบนี้ 00:41:30.237 --> 00:41:34.533 align:center ฉันไม่มีความรู้เรื่องโรคออทิสติกเลย 00:41:35.034 --> 00:41:36.702 align:center ไม่มีความรู้เลยสักนิด 00:41:36.785 --> 00:41:38.913 align:center พวกคุณส่วนใหญ่น่าจะรู้เรื่องนี้แล้ว 00:41:38.996 --> 00:41:41.874 align:center แต่ฉันรู้ตัวว่าอาจจะเป็นออทิสติก 00:41:41.957 --> 00:41:45.377 align:center ตอนที่ดูสารคดีของอเล็กซ์เกี่ยวกับเอมี่ ชูเมอร์ 00:41:45.920 --> 00:41:47.004 align:center (เอมี่ ชูเมอร์ บีอิ้งเอมี่ ชูเมอร์) 00:41:47.087 --> 00:41:50.299 align:center ที่ติดตามการตั้งครรภ์ของเอมี่ การสร้างคอเมดี้ตอนพิเศษ 00:41:50.382 --> 00:41:54.345 align:center แต่ในหนังมีการพูดถึงสามีของเอมี่ที่ชื่อคริส 00:41:54.428 --> 00:42:00.392 align:center และในหนัง เขาได้รับการวินิจฉัยว่า เป็นโรคในกลุ่มอาการออทิสติกสเปกตรัม 00:42:01.602 --> 00:42:05.814 align:center วิธีที่สารคดีเรื่องนั้นนำเสนอออกมา จังหวะมัน… กะทันหันมากๆ 00:42:05.898 --> 00:42:07.483 align:center เธอก็รักผู้ชายที่น่าทึ่งคนนี้มาก 00:42:07.566 --> 00:42:09.652 align:center แต่มันมีความไม่เข้าใจกันในวิธีการสื่อสาร 00:42:09.735 --> 00:42:11.070 align:center พวกเขาเลยไปหาหมอ 00:42:11.153 --> 00:42:14.323 align:center ตอนที่ฉันกำลังดูอีพีนั้น 00:42:14.406 --> 00:42:17.701 align:center จู่ๆ ก็คิดขึ้นได้ว่าฉันก็เป็นออทิสติกเหมือนกัน 00:42:17.785 --> 00:42:21.080 align:center ฉันไม่เคยคิดว่าตัวเองจะเป็นเลย 00:42:21.163 --> 00:42:25.334 align:center ตอนที่ฉันดู… คุณพูด 00:42:25.417 --> 00:42:29.088 align:center และวิธีการที่ครอบครัวของคุณพูดถึงคุณ 00:42:29.171 --> 00:42:31.423 align:center ป่านนี้ฉัน… ฉันก็ยังไม่รู้ว่ามันคืออะไร 00:42:31.507 --> 00:42:36.303 align:center แต่ฉันรู้สึกว่า "ฉันเข้าใจจริงๆ ว่าสิ่งนี้มันคืออะไร" 00:42:36.387 --> 00:42:41.267 align:center เหมือนทุกคนรู้ว่าเราแตกต่าง แต่ก็ไม่เคยบอกเราอย่างนั้นใช่ไหม 00:42:41.350 --> 00:42:47.606 align:center ถ้าอยู่กับคนที่เป็นออทิสติก เราต้อง… รักในสิ่งที่เขาเป็น 00:42:47.690 --> 00:42:49.525 align:center ที่ฉันรู้ได้ว่าตัวเองเป็นอะไร 00:42:49.608 --> 00:42:52.403 align:center เป็นเพราะคนอื่นกล้าพอ ที่จะบอกเล่าเรื่องราวของตัวเองให้ฟัง 00:42:52.486 --> 00:42:54.280 align:center นั่นคือเหตุผลที่ฉันอยากทำโชว์นี้ 00:42:54.363 --> 00:42:55.864 align:center ฉันยังจำตอนที่รู้เป็นครั้งแรก 00:42:55.948 --> 00:42:59.410 align:center รู้สึกเหมือนโลกมันเปิดออกมา 00:42:59.493 --> 00:43:02.246 align:center ฉันว่าในการตระหนักรู้ส่วนใหญ่ เราจะรู้สึก… 00:43:02.329 --> 00:43:03.789 align:center ถ้าเป็นเรื่องใหญ่ขนาดนั้น 00:43:03.872 --> 00:43:08.168 align:center เราจะรู้สึกเหมือนโลกถล่มทลายลงมาใส่เรา 00:43:08.252 --> 00:43:10.879 align:center แต่เธอกลับรู้สึกเหมือนโลกเปิดออกมา 00:43:10.963 --> 00:43:13.757 align:center และฉันคิดว่ามันมีบางอย่างที่สวยงามจริงๆ 00:43:13.841 --> 00:43:19.263 align:center เกี่ยวกับความต้องการที่จะรู้สึกว่า สิ่งที่เรารู้สึกและวิธีที่เราเห็นมันเป็นเรื่องจริง 00:43:19.888 --> 00:43:21.682 align:center และยอมรับว่า "นี่คือสมองของฉัน" 00:43:22.266 --> 00:43:27.271 align:center คุณลักษณะจริงๆ ของออทิสติก โดยเฉพาะระดับหนึ่งคือการบดบัง 00:43:27.354 --> 00:43:29.690 align:center มันมาคู่กันเลย เอ่อ… 00:43:29.773 --> 00:43:34.695 align:center ความคิดที่ว่าเราไม่สามารถเป็นตัวของตัวเองได้ 00:43:34.778 --> 00:43:39.575 align:center ก็เลยเริ่มชินกับการปิดบังแง่มุมต่างๆ ของตัวเอง 00:43:39.658 --> 00:43:43.245 align:center และเมื่อเวลาผ่านไป มันก็สะสมขึ้นเรื่อยๆ จนถึงจุดที่ 00:43:43.329 --> 00:43:46.832 align:center เราไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่ากำลังทำแบบนั้นอยู่ 00:43:47.333 --> 00:43:50.294 align:center พอรู้ตัวก็เริ่มอยากที่จะหยุด 00:43:50.377 --> 00:43:51.962 align:center แต่มันแทบจะเป็นไปไม่ได้เลย 00:43:52.046 --> 00:43:55.382 align:center และการรู้ว่าตัวตนจริงๆ ของเราคือใครกันแน่ 00:43:55.466 --> 00:43:59.595 align:center ภายใต้หน้ากากนี้ มันรู้สึกเหมือนจะเป็นไปไม่ได้เลย 00:44:01.263 --> 00:44:04.558 align:center เรามีฟุตเทจย้อนกลับไป จนถึงคลิปอัลตราซาวด์ตอนเจนน์อยู่ในท้อง 00:44:04.642 --> 00:44:06.602 align:center พ่อเจนน์ถ่ายไว้หมดเลย 00:44:06.685 --> 00:44:09.021 align:center เล่าให้ฟังหน่อยได้ไหมว่า คุณสองคนกำลังทำอะไรอยู่ 00:44:10.147 --> 00:44:12.024 align:center มันอธิบายยากอยู่นะ 00:44:12.524 --> 00:44:16.695 align:center ฉันกำลังพยายามสร้างสภาพแวดล้อม เพื่อวิเคราะห์การวินิจฉัยของเจนน์ 00:44:16.779 --> 00:44:21.200 align:center เพื่อแสดงให้เห็นว่าเธอรอดพ้น ช่วงเวลานั้นมาได้ผ่านการเคลื่อนไหวร่างกาย 00:44:21.283 --> 00:44:24.912 align:center และวิธีที่เธอสร้างสรรค์ ท่วงท่าสื่อสารเฉพาะตัวขึ้นมามากมาย 00:44:24.995 --> 00:44:29.375 align:center ผ่านการกระตุ้นตัวเอง อาการกระตุก และความวิตกกังวล 00:44:29.458 --> 00:44:32.961 align:center ตอนเด็กๆ ฉันชอบความรู้สึกตอนเวียนหัว 00:44:33.045 --> 00:44:35.673 align:center เหมือนมันทำให้ทุกอย่างหายวับไป 00:44:36.256 --> 00:44:38.092 align:center มันคือการวิเคราะห์วิวัฒนาการ 00:44:38.175 --> 00:44:41.720 align:center ของท่วงท่าสื่อสารที่เธอสร้างขึ้นโดยไม่รู้ตัว 00:44:43.138 --> 00:44:47.685 align:center มันเกือบจะเหมือนกับว่า ฉันสร้างท่าทางเหล่านั้นออกมาจากสัญชาตญาณ 00:44:47.768 --> 00:44:50.020 align:center แล้วหลังจากนั้น ฉันถึงค่อยกลับมามองย้อนดู 00:44:50.104 --> 00:44:52.564 align:center และทำความเข้าใจว่า ตอนนั้นฉันกำลังรู้สึกอะไรอยู่ 00:44:55.401 --> 00:44:59.405 align:center แต่ก็นั่นแหละ สิ่งที่คุณทำคือการใช้การเต้น มาเป็นวิธีควบคุมสภาวะอารมณ์ของตัวเอง 00:44:59.488 --> 00:45:02.783 align:center ตั้งแต่ตอนที่คุณยังเด็ก ที่คุณชอบสะบัดมือและหมุนตัวไปรอบๆ 00:45:02.866 --> 00:45:03.742 align:center หมุนตัวเลย 00:45:03.826 --> 00:45:05.119 align:center สิ่งเหล่านั้นกลายเป็นเรื่องที่ดี 00:45:05.202 --> 00:45:07.830 align:center ฉันคิดว่าการเต้นช่วยเชื่อมโยงคุณในหลายๆ ด้าน 00:45:07.913 --> 00:45:12.626 align:center กับผู้คนในโลกของการเต้นที่บอกว่า "มาสิ พวกเราอยากเป็นเพื่อนกับเธอ" 00:45:12.710 --> 00:45:15.504 align:center เพราะคุณชอบในสิ่งที่เขาชอบเหมือนกัน 00:45:15.587 --> 00:45:17.548 align:center หมุนหน่อย 00:45:18.048 --> 00:45:20.634 align:center พอคิดแล้วมันก็ทรงพลังมากเลยนะ 00:45:21.176 --> 00:45:23.011 align:center ตอนที่ฉันทำสิ่งเหล่านั้น 00:45:23.095 --> 00:45:25.264 align:center ผู้คนบอกว่าฉันกำลังเต้น 00:45:25.347 --> 00:45:27.474 align:center การเคลื่อนไหวที่ซ้ำๆ เชื่อมโยงตัวคุณเข้าด้วยกัน 00:45:27.558 --> 00:45:30.644 align:center และฉันคิดว่าในการเต้นของคุณ นั่นคือการสื่อสารรูปแบบหนึ่ง 00:45:30.728 --> 00:45:34.773 align:center และมันเชื่อมคุณเข้ากับผู้คนมากมาย เพราะคุณไม่จำเป็นต้องใช้คำพูดเลย 00:45:34.857 --> 00:45:36.984 align:center คุณสามารถใช้ร่างกายเพื่อบอกเล่าบางสิ่งได้ 00:45:37.609 --> 00:45:40.779 align:center คุณคือคนคนหนึ่งที่กำลังมองไปยังคนอื่นๆ 00:45:40.863 --> 00:45:43.907 align:center ที่อาจมีความสะดวกใจในการเข้าสังคมมากกว่า 00:45:43.991 --> 00:45:46.952 align:center แต่พวกเขาไม่ได้มองเห็นโลก ในแบบที่สวยงามเหมือนที่คุณเห็น 00:45:47.035 --> 00:45:49.913 align:center มันคือสิ่งที่ควรค่าแก่การเฉลิมฉลอง และไม่ควรมองในแง่ลบ 00:45:49.997 --> 00:45:51.248 align:center เพราะมันงดงามมาก 00:45:51.331 --> 00:45:52.750 align:center ดร.คิม… 00:45:52.833 --> 00:45:55.794 align:center - ใช่ไหมล่ะ เธอ… - เรามาคุยเรื่องดร.คิมกันหน่อยได้ไหม 00:45:55.878 --> 00:45:58.255 align:center สิ่งที่พูดมามันสวยงามมาก และช่วยสร้างความมั่นใจ 00:45:58.338 --> 00:46:01.300 align:center ให้กับคนที่เพิ่งได้รับข้อมูลใหม่ 00:46:01.383 --> 00:46:04.470 align:center ซึ่งข้อมูลนี้อาจเปลี่ยนเส้นทางชีวิตของเธอไปเลย 00:46:10.559 --> 00:46:12.519 align:center - นั่นไงล่ะ - สมบูรณ์แบบ 00:46:14.563 --> 00:46:20.152 align:center ซอนย่าเป็นคนที่อยู่เคียงข้างฉันเสมอมา ทั้งในเรื่องงานและในชีวิตของฉัน 00:46:20.944 --> 00:46:25.824 align:center ไม่มีส่วนไหนของงานชิ้นนี้จะเกิดขึ้นได้ ถ้าเราสองคนไม่ได้ร่วมมือกัน 00:46:28.577 --> 00:46:30.621 align:center เธอมักจะพูดกับฉันบนดาดฟ้า 00:46:30.704 --> 00:46:31.955 align:center ฉันคิดว่าเธอ… 00:46:35.417 --> 00:46:37.753 align:center เธอบอกว่า "ฉันมีเรื่องจะบอก" ฉันก็แบบ "ซวยแล้ว" 00:46:41.507 --> 00:46:43.258 align:center ดูจริงจังมาก 00:46:43.342 --> 00:46:45.719 align:center แล้วฉันถามว่าอะไรนะ "เธอท้องเหรอ" 00:46:45.803 --> 00:46:47.137 align:center - "หรือจะลาออก" - ใช่ 00:46:47.221 --> 00:46:50.474 align:center - "ฉันทำอะไรหรือเปล่า" อะไรทำนองนี้ - ใช่ 00:46:50.557 --> 00:46:53.602 align:center - แล้วฉันก็บอกว่า "ฉันเป็นออทิสติก" - แล้วฉันก็แบบ "อ้อ" 00:46:53.685 --> 00:46:54.978 align:center - ใช่ "อ้อ" - "อ้อ" 00:46:56.688 --> 00:46:59.900 align:center "เยี่ยมเลย โอเค แล้วไงต่อ" 00:47:01.443 --> 00:47:03.028 align:center ตรงนี้แหละที่เหลือเชื่อ 00:47:03.111 --> 00:47:06.990 align:center ไม่ใช่เรื่องของตัวผลวินิจฉัย หรือประสบการณ์การเป็นออทิสติก 00:47:07.074 --> 00:47:11.328 align:center แต่คือการใช้ชีวิตมาเกือบ 34 ปี โดยที่ไม่เคยรู้เรื่องนี้เลย 00:47:11.954 --> 00:47:13.539 align:center เรามีประสบการณ์ร่วมกันมามากมาย 00:47:13.622 --> 00:47:16.166 align:center และประสบการณ์เหล่านั้น ก็เป็นส่วนหนึ่งของเรื่องนี้ด้วย 00:47:16.250 --> 00:47:17.793 align:center (คลาสของซอนย่า - 15 ปีก่อน) 00:47:18.544 --> 00:47:21.922 align:center ปัญหาที่เธอต้องเผชิญ ทั้งในความเป็นเพื่อนและในที่ทำงาน 00:47:22.005 --> 00:47:24.758 align:center ฉันแค่คิดว่าฉันน่าจะรู้เร็วกว่านี้ 00:47:25.968 --> 00:47:29.721 align:center เพราะการที่ได้รับรู้ว่า 00:47:29.805 --> 00:47:36.353 align:center จะทำยังไงให้เธอใช้ชีวิต แต่ก็ใช้ชีวิตในแบบที่เธอรู้สึกว่ามันเบาลง… 00:47:39.064 --> 00:47:40.816 align:center เบาลงนิดนึงก็ยังดี 00:47:42.651 --> 00:47:43.819 align:center แต่ฉันไม่รู้ไง 00:47:44.695 --> 00:47:46.196 align:center นั่นแหละประเด็น 00:47:46.280 --> 00:47:50.367 align:center เพราะถ้าไม่รู้ ก็ไม่มีจุดเริ่มต้น 00:47:50.450 --> 00:47:52.703 align:center - ไม่มีโอกาสเลยด้วยซ้ำ - ใช่ 00:47:52.786 --> 00:47:55.122 align:center ที่ตลกคือเธอรู้สึกเศร้าหรือแย่เพราะเรื่องนี้ 00:47:55.205 --> 00:47:58.125 align:center แต่ฉันกลับรู้สึกว่าเธอคือคนที่เข้าใจฉันมากที่สุด 00:47:59.668 --> 00:48:01.044 align:center ตลกไหมล่ะ 00:48:02.045 --> 00:48:03.922 align:center มาทำโชว์นี้ด้วยกันเถอะ 00:48:05.507 --> 00:48:06.800 align:center ทำด้วยกัน 00:48:08.135 --> 00:48:10.220 align:center อย่าเข้ามาใกล้ ฉันจะร้องไห้ 00:48:10.304 --> 00:48:12.639 align:center รักเธอ แต่เธอต้องบ้าแน่ๆ 00:48:12.723 --> 00:48:17.019 align:center เพราะฉันจะทำในแบบละครเพลง 00:48:17.102 --> 00:48:19.271 align:center เผื่อเธอจะไม่ร้องไห้ 00:48:34.536 --> 00:48:37.706 align:center ฉันกำลังประสบกับภาวะหมดไฟอย่างหนัก 00:48:37.789 --> 00:48:40.542 align:center ในระดับที่ไม่เคยเจอมาก่อน 00:48:40.626 --> 00:48:42.961 align:center ถึงขั้นขยับตัวไม่ได้เลย 00:48:43.045 --> 00:48:46.924 align:center นั่นคือเหตุผลว่าทำไมกระบวนการนี้ และการสร้างผลงานชิ้นนี้ 00:48:47.007 --> 00:48:50.010 align:center การทำสิ่งนี้ในตอนนี้ จึงเป็นเรื่องที่ประจวบเหมาะมากเลย 00:48:50.093 --> 00:48:54.431 align:center เพราะ… ฉันรู้สึกห่างไกล จากสิ่งที่เคยรู้จักเหลือเกิน 00:48:54.514 --> 00:48:58.560 align:center จนรู้สึกว่าถ้าฉันไม่เริ่มทำอะไรแบบนี้ในตอนนี้ 00:48:58.644 --> 00:49:00.938 align:center ฉันอาจจะเป็นบ้าเข้าจริงๆ 00:49:01.021 --> 00:49:01.980 align:center - จ้ะ - เข้าใจไหม 00:49:03.982 --> 00:49:08.987 align:center ฉันต้องรู้จักตัวเองอีกครั้ง ในที่ที่รู้สึกเหมือนเป็นบ้าน 00:49:09.071 --> 00:49:10.530 align:center เหมือนที่เคยเป็น 00:49:12.157 --> 00:49:16.244 align:center ไม่งั้นฉันก็ไม่รู้ว่าจะกลับไปเป็นเหมือนเดิมได้ไหม 00:49:17.996 --> 00:49:20.832 align:center ฉันรักผู้คนกลุ่มนี้มากเลย 00:49:20.916 --> 00:49:21.833 align:center เป็นเหมือนครอบครัว 00:49:21.917 --> 00:49:26.004 align:center เหมือนมันลงตัวมากเลย การได้ยินเสียงคิม 00:49:26.088 --> 00:49:28.632 align:center แล้วก็เห็นทุกคนในห้องนี้ 00:49:28.715 --> 00:49:33.553 align:center ขอบคุณทุกคนในห้องนี้มากๆ 00:49:33.637 --> 00:49:37.724 align:center ไม่รู้สิ มันเหมือนชีวิตกับศิลปะมาบรรจบกัน 00:49:38.308 --> 00:49:42.270 align:center ในแบบที่เจ๋งมากๆ และฉันไม่เคยได้สัมผัสมาก่อนเลย 00:49:42.354 --> 00:49:46.274 align:center ฉันเคยเห็นมันเกิดขึ้นกับคนอื่น แต่ไม่เคยเกิดกับฉัน 00:49:46.358 --> 00:49:47.818 align:center เป็นอะไรที่เจ๋งมากเลย 00:49:48.652 --> 00:49:51.822 align:center เจนน์ เล่นให้เราฟังหน่อยสิในเมื่อคุณเป็นคน… 00:49:51.905 --> 00:49:55.033 align:center สรุปคร่าวๆ ก็ประมาณนี้แหละค่ะ 00:49:55.117 --> 00:49:57.369 align:center มีคำถามอะไรจะถามไหมคะ 00:50:00.372 --> 00:50:04.960 align:center - นั่นแหละ - โอเค 00:50:05.043 --> 00:50:06.545 align:center - น่าตื่นเต้นนะ - ใช่ 00:50:06.628 --> 00:50:07.713 align:center เล่นอีกทีซิ 00:50:09.089 --> 00:50:12.050 align:center สรุปคร่าวๆ ก็ประมาณนี้แหละค่ะ 00:50:12.134 --> 00:50:13.719 align:center มีคำถามอะไรอยากถามไหมคะ 00:50:13.802 --> 00:50:18.181 align:center น่าจะประโยคนี้เลยแหละที่ไขกุญแจได้ 00:50:18.265 --> 00:50:19.933 align:center - ใช่ - "มีคำถามค่ะ" 00:50:20.017 --> 00:50:23.520 align:center "และนี่คือคำถามของฉัน" เป๊ะเลย 00:50:24.312 --> 00:50:27.274 align:center เยี่ยมมาก ลองอีกที เก่งมากเจนน์ 00:50:27.357 --> 00:50:29.234 align:center มีคำถามอะไรอยากถามไหมคะ 00:50:29.317 --> 00:50:31.403 align:center ชอบมาก ต่อเลย 00:50:48.378 --> 00:50:49.588 align:center ดูนี่สิ 00:50:49.671 --> 00:50:51.965 align:center ผมเสียหมดเลย 00:50:54.176 --> 00:50:56.261 align:center ตอนนี้ผมฉันร่วง 00:50:57.220 --> 00:50:58.513 align:center เยอะมาก 00:50:59.556 --> 00:51:00.557 align:center ดูสิ 00:51:01.349 --> 00:51:02.559 align:center เสียหมด 00:51:03.518 --> 00:51:06.229 align:center ผมหลุดออกมาเลย 00:51:06.313 --> 00:51:08.273 align:center ฉันเป็นอะไรไปเนี่ย 00:51:14.780 --> 00:51:17.407 align:center ฉันจะเป็นแบบนี้ไปอีกนานแค่ไหน 00:51:28.335 --> 00:51:29.753 align:center รู้สึกไม่ดีเลย 00:51:30.378 --> 00:51:31.880 align:center รู้สึกไม่ดี 00:51:36.009 --> 00:51:37.677 align:center อยากคุยกับอเล็กซ์ไหม 00:51:38.178 --> 00:51:40.222 align:center เขาก็เป็นแบบนี้บ่อยนะ 00:51:50.482 --> 00:51:51.817 align:center อเล็กซ์ 00:51:51.900 --> 00:51:52.818 align:center ว่าไงนะ 00:51:53.443 --> 00:51:54.778 align:center ฉันจะโทรหาอเล็กซ์ 00:52:00.200 --> 00:52:02.410 align:center (กำลังโทรออก… อเล็กซ์ แฮมเมอร์) 00:52:11.503 --> 00:52:12.337 align:center ยังโทรไม่ได้เหรอ 00:52:16.925 --> 00:52:18.927 align:center กำลังรออให้เล็กซ์โทรกลับมา 00:52:20.011 --> 00:52:21.096 align:center โอเค 00:52:27.144 --> 00:52:28.395 align:center นี่ อเล็กซ์โทรมา 00:52:28.478 --> 00:52:29.312 align:center - ว่าไง - เฮ้ 00:52:29.396 --> 00:52:31.773 align:center - หายไปไหนมาเนี่ย - มีเรื่องอะไรหรือเปล่า 00:52:33.567 --> 00:52:36.736 align:center กลับไปนอนโรงพยาบาลมาน่ะ 00:52:37.320 --> 00:52:38.697 align:center เกิดอะไรขึ้น 00:52:38.780 --> 00:52:41.074 align:center ก็เรื่องเดิมที่เคยเกิดขึ้นนั่นแหละ 00:52:41.158 --> 00:52:42.701 align:center แย่จัง ทำไมล่ะ 00:52:43.869 --> 00:52:50.584 align:center ฉันเป็นโรคกิลแลง-บาร์เร ชนิดที่เรียกว่าโรคมิลเลอร์ ฟิชเชอร์ 00:52:50.667 --> 00:52:54.796 align:center แล้วมันก็กำเริบซ้ำแล้วซ้ำเล่า 00:52:54.880 --> 00:52:56.256 align:center มันเกิดขึ้นได้ยังไงเนี่ย 00:52:56.339 --> 00:52:58.466 align:center ในกรณีของฉัน 00:52:58.550 --> 00:53:01.344 align:center หมอก็ยังไม่รู้สาเหตุที่แน่ชัด 00:53:01.428 --> 00:53:04.723 align:center นอกจากความเครียดทางจิตใจและร่างกาย 00:53:05.432 --> 00:53:09.978 align:center แต่ฉันมีอาการแบบนี้มาตั้งแต่จำความได้แล้วนะ 00:53:10.061 --> 00:53:11.354 align:center หมายความว่าไงเหรอ 00:53:12.063 --> 00:53:14.274 align:center ก็ไม่เข้าใจจริงๆ หรอก 00:53:16.318 --> 00:53:19.112 align:center แต่มันเป็นส่วนหนึ่งของปัญหาที่ใหญ่กว่านี้ 00:53:19.196 --> 00:53:20.488 align:center อยากเล่าให้ฟังไหม 00:53:23.783 --> 00:53:24.993 align:center มันส่งผลกระทบในแบบที่ 00:53:25.076 --> 00:53:28.413 align:center ร่างกายและจิตใจไม่สามารถทำงานได้ตามปกติ 00:53:28.496 --> 00:53:30.498 align:center อธิบายเพิ่มอีกหน่อยได้ไหม 00:53:31.041 --> 00:53:34.336 align:center ฉันเข้าใจมาตลอดว่าโรคซึมเศร้าคืออะไร 00:53:34.419 --> 00:53:36.671 align:center เพราะฉันจมอยู่กับมันมาตลอด 00:53:37.589 --> 00:53:38.715 align:center ฉันไม่รู้เลยนะเนี่ย 00:53:38.798 --> 00:53:40.592 align:center และฉันก็รู้จักคำว่า "วิตกกังวล" 00:53:40.675 --> 00:53:43.428 align:center แต่ฉันไม่รู้ความหมายที่แท้จริงของมัน 00:53:43.511 --> 00:53:46.097 align:center พอได้เรียนรู้ความหมายจริงๆ 00:53:46.181 --> 00:53:48.725 align:center ก็เลยถึงบางอ้อ "อ้าว ฉันรู้สึกแบบนี้เป็นปกติอยู่แล้วนี่นา" 00:53:51.895 --> 00:53:55.357 align:center ความจริงคือฉันเป็นแบบนั้นมาตลอด 00:53:55.440 --> 00:53:58.360 align:center ฉันทั้งซึมเศร้า ทั้งวิตกกังวล 00:53:58.860 --> 00:54:04.574 align:center มานานมากจนไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่า กำลังทุกข์ทรมานอยู่ 00:54:04.658 --> 00:54:07.994 align:center เพราะฉันคิดว่าชีวิตมันก็เป็นแบบนี้ 00:54:09.454 --> 00:54:10.372 align:center เหมือนกัน 00:54:11.623 --> 00:54:15.585 align:center - ใช่ ฉันกินยามาหลายปีแล้ว - ใช่ 00:54:15.669 --> 00:54:17.796 align:center มันช่วยลดความรุนแรงลง 00:54:17.879 --> 00:54:20.382 align:center แต่ก็ยังมีช่วงที่วิตกกังวลมากๆ อยู่ดี 00:54:20.465 --> 00:54:22.550 align:center ยังมีช่วงที่ซึมเศร้าหนักๆ 00:54:23.260 --> 00:54:25.178 align:center แต่ตอนนี้เธอรักษาสุขภาพได้อย่างดีที่สุดแล้วนะ 00:54:25.262 --> 00:54:27.514 align:center - ใช่ - ออกกำลังกายก็เต็มเม็ดเต็มเหนี่ยวมาก 00:54:27.597 --> 00:54:28.598 align:center แถมยังเลิกเหล้าได้อีก 00:54:28.682 --> 00:54:32.227 align:center คือแบบ… จะให้มันดีกว่านี้ได้อีกเหรอวะ 00:54:32.310 --> 00:54:34.854 align:center - เนอะ - แต่ก็ยังรู้สึกแบบนี้อยู่ดี 00:54:36.439 --> 00:54:38.275 align:center คืออย่างนี้ 00:54:38.817 --> 00:54:42.612 align:center ฉันรู้สึกว่าฉันน่าจะเล่าเรื่องนี้ ให้พวกเธอฟังได้แล้ว 00:54:43.154 --> 00:54:45.282 align:center เรารู้มาสักพักแล้วว่าฉันเป็น… 00:54:47.909 --> 00:54:48.994 align:center ไบโพลาร์ 00:54:49.661 --> 00:54:53.957 align:center และมันส่งผลกระทบกับฉัน 00:54:54.040 --> 00:54:56.835 align:center มากกว่าที่ฉันอยากจะยอมรับ 00:54:56.918 --> 00:55:00.255 align:center ระบบภูมิคุ้มกันของฉัน มันประท้วงขึ้นมาดื้อๆ ได้เลย 00:55:00.338 --> 00:55:04.259 align:center แล้วร่างกายฉันก็… พัง 00:55:04.342 --> 00:55:05.593 align:center เหมือนกันแหละ 00:55:05.677 --> 00:55:06.970 align:center ฉันเหมือนหลุมดำ 00:55:07.721 --> 00:55:09.014 align:center - ใช่ - ว่างเปล่า 00:55:09.973 --> 00:55:11.975 align:center - ไม่มีอะไรเลย - ใช่ 00:55:13.268 --> 00:55:16.604 align:center พวกเราไม่ได้กำลังพยายาม กำจัดช่วงเวลาเหล่านี้ให้หายไป 00:55:16.688 --> 00:55:17.897 align:center ใช่ 00:55:17.981 --> 00:55:22.319 align:center แต่กำลังพยายามยอมรับว่า มันคือส่วนหนึ่งของชีวิตเรา 00:55:24.321 --> 00:55:27.490 align:center - ฉันควรจะเป็นฝ่ายปลอบเธอไม่ใช่เหรอ - ฉันเข้าใจ 00:55:27.574 --> 00:55:31.286 align:center แต่การรู้ว่าเราไม่ได้อยู่คนเดียว มันไม่ใช่ความผิดของเรา 00:55:31.369 --> 00:55:36.082 align:center บางทีมันก็เพียงพอแล้ว ที่จะทำให้ใครสักคนก้าวไปข้างหน้า 00:55:36.166 --> 00:55:39.127 align:center ขอบคุณที่รับฟังนะ 00:55:39.210 --> 00:55:40.545 align:center การพูดออกมาดังๆ นี่แหละ 00:55:40.628 --> 00:55:42.005 align:center เป็นส่วนที่ยากที่สุด 00:55:42.088 --> 00:55:44.049 align:center เธอทำให้มันง่ายขึ้นเยอะเลย 00:55:44.883 --> 00:55:47.927 align:center เธอกับฉันยังมีเรื่องต้องคิดอีกเยอะ 00:55:50.096 --> 00:55:53.183 align:center ตอนนี้คุณรู้สึกเศร้าหรือโล่งใจ 00:55:53.975 --> 00:55:56.853 align:center ไม่ ฉันแค่รู้สึกว่าฉันกำลังเปลี่ยนไป 00:56:03.401 --> 00:56:07.864 align:center ฉันกำลังเปลี่ยนแปลง และมันรู้สึกเศร้าๆ 00:56:10.200 --> 00:56:11.284 align:center แต่ก็ดี 00:56:13.661 --> 00:56:15.747 align:center (เจนน์ โซโล่ ปี 1998) 00:56:17.374 --> 00:56:19.667 align:center คุณรู้สึกถึงการเปลี่ยนแปลงแบบไหน 00:56:19.751 --> 00:56:24.297 align:center เปล่า ฉันว่ามันก็แค่การปล่อยวางความคิดที่ว่า… 00:56:24.381 --> 00:56:27.425 align:center สิ่งที่ฉันเคยคิดว่าฉันเป็น 00:56:29.302 --> 00:56:33.556 align:center เจนนิเฟอร์เป็นนักเรียนเกรดเอ ที่ชอบเรียนหนังสือและรักการเต้น 00:56:33.640 --> 00:56:36.643 align:center โตขึ้น เจนนิเฟอร์อยากเป็นนักเต้นชื่อดัง 00:56:36.726 --> 00:56:39.896 align:center เจนนิเฟอร์อยากขอบคุณครอบครัว ที่ช่วยซัพพอร์ตในเรื่องการเต้น 00:56:39.979 --> 00:56:41.106 align:center เธอรักพวกเขามาก 00:56:44.025 --> 00:56:46.945 align:center ฉันหมกมุ่นกับมันมากๆ 00:56:47.987 --> 00:56:49.781 align:center เป็นมาตลอด และจะเป็นแบบนี้ตลอดไป 00:56:51.282 --> 00:56:57.330 align:center ฉันชอบที่ได้ปล่อยตัวเองให้หลงใหล ไปกับการทำงานหนักและการเต้น 00:57:01.042 --> 00:57:05.338 align:center - สามารถพูดได้ไหมว่าคุณรู้สึกสงบเวลาเต้น - ค่ะ 00:57:06.297 --> 00:57:09.676 align:center เหมือนทุกอย่างมันหายไปหมด 00:57:09.759 --> 00:57:14.973 align:center แต่ในขณะเดียวกัน ฉันก็เข้าสู่สภาวะ ที่เพิกเฉยต่อความต้องการของตัวเองโดยสิ้นเชิง 00:57:18.852 --> 00:57:20.895 align:center การอยู่ในโลกของการเต้น 00:57:20.979 --> 00:57:27.193 align:center มักจะถูกห้อมล้อมด้วยผู้คน ที่ไม่ให้ความสำคัญกับความสมดุลอยู่ตลอดเวลา 00:57:27.986 --> 00:57:30.947 align:center เพราะมันคือวัฒนธรรมแห่งการ… 00:57:32.782 --> 00:57:34.117 align:center ฝืน 00:57:39.622 --> 00:57:43.960 align:center รูปแบบชีวิตของคุณคือ การฝืนผลักดันตัวเองจนกว่าจะล้มพับไป 00:57:46.588 --> 00:57:49.799 align:center ฉันหมดไฟจริงๆ 00:57:59.184 --> 00:58:00.768 align:center ถ้าพูดถึงการหมดไฟ 00:58:00.852 --> 00:58:06.232 align:center กลไกการทำงาน สำหรับคนที่มีภาวะออทิสติกโดยภาพรวมแล้ว 00:58:06.316 --> 00:58:08.776 align:center คือมันจะพุ่งไปจนสุดทางเสมอ 00:58:08.860 --> 00:58:11.029 align:center คุณรู้วิธีผลักดันตัวเอง 00:58:11.112 --> 00:58:13.531 align:center ไปจนถึงจุดที่คุณลงไปกองกับพื้นได้เลย 00:58:17.744 --> 00:58:24.667 align:center ฉันจะรู้ได้อย่างไรว่าเมื่อไหร่ที่มันจบลง 00:58:26.336 --> 00:58:30.757 align:center เพราะเมื่อฉันทำเสร็จแล้ว 00:58:30.840 --> 00:58:36.846 align:center กลับมีอะไรให้ทำอีกมากมาย อีกมากมาย 00:58:36.930 --> 00:58:42.185 align:center อีกมากมาย 00:58:42.268 --> 00:58:43.394 align:center มากมาย 00:58:43.478 --> 00:58:44.854 align:center ฉันรู้สึกเหมือนเป็นบ้า 00:58:47.899 --> 00:58:50.193 align:center รู้สึกเหมือนเป็นบ้า รู้สึกเหมือนไม่รู้… 00:58:51.694 --> 00:58:53.029 align:center อะไรเลย 00:58:56.783 --> 00:58:58.826 align:center ฉันรู้สึกกลัว 00:59:00.119 --> 00:59:01.412 align:center แล้วก็… 00:59:04.457 --> 00:59:06.084 align:center ฉันไม่รู้ว่า… 00:59:08.461 --> 00:59:10.213 align:center มันจะหนักหนาขนาดนี้… 00:59:14.968 --> 00:59:16.886 align:center การที่ได้เรียนรู้เรื่องพวกนี้เกี่ยวกับตัวเอง 00:59:16.970 --> 00:59:23.893 align:center ไม่มีเวลาให้รอคอย 00:59:23.977 --> 00:59:25.895 align:center หรือยั้งคิด 00:59:26.813 --> 00:59:30.775 align:center ฉันจะรู้ได้อย่างไรว่าต้องทำเช่นไร 00:59:30.858 --> 00:59:33.736 align:center ความเปลี่ยนแปลงเกิดขึ้น เมื่อเราสามารถยอมรับความจริงได้จริงๆ 00:59:34.946 --> 00:59:39.158 align:center และสามารถเรียกชื่อประสบการณ์หรือความรู้สึก ที่เผชิญมาตลอดชีวิตได้ถูกต้อง 00:59:39.242 --> 00:59:40.535 align:center มันช่วยให้… 00:59:41.035 --> 00:59:42.537 align:center ทุกอย่างดูเป็นจริงมากขึ้น 00:59:43.496 --> 00:59:44.998 align:center ไปเถิด 00:59:47.375 --> 00:59:50.086 align:center ไปเถิด 00:59:52.255 --> 00:59:54.465 align:center มันยากเพราะคุณเหนื่อยล้ามาก และนั่นก็คือ… 00:59:54.549 --> 00:59:56.551 align:center เวลาพูดถึงวิธีคิดแบบ "ถ้าไม่ดีที่สุดก็ไม่ทำเลย" 00:59:56.634 --> 00:59:58.177 align:center ก็คือการทำแบบ "ทุ่มสุดตัวหรือไม่ทำเลย" 00:59:58.261 --> 01:00:00.763 align:center ไปเถิด 01:00:00.847 --> 01:00:02.849 align:center คุณยังมีแนวโน้มที่จะทำอะไรที่สุดโต่งด้วย 01:00:02.932 --> 01:00:06.728 align:center มันเลยเหมือนกับว่าคุณใช้งานตัวเองจนพังพินาศ 01:00:06.811 --> 01:00:10.273 align:center แล้วร่างกายของคุณก็แบบว่า "เดี๋ยวก่อน เราต้องหยุดแล้วนะ" 01:00:12.775 --> 01:00:16.237 align:center ไปต่อเถิด ไปเสีย 01:00:18.573 --> 01:00:20.450 align:center แล้วสะโพกเป็นไงบ้างคะ 01:00:20.533 --> 01:00:22.243 align:center แย่มากเลยค่ะ 01:00:22.327 --> 01:00:26.664 align:center ฉันทำตามทุกอย่างตามคำแนะนำแล้ว แต่มันไม่ดีขึ้นเลย 01:00:26.748 --> 01:00:28.666 align:center เลยเริ่มรู้สึกน่ากลัวขึ้นมานิดนึงแล้วค่ะ 01:00:28.750 --> 01:00:30.209 align:center ไปเถิด 01:00:33.963 --> 01:00:35.089 align:center มีอะไรที่ทำให้รู้สึกดีขึ้นไหม 01:00:35.173 --> 01:00:39.427 align:center ถ้าให้พูดตามตรง ฉันมีอาการปวดเรื้อรัง มาตั้งแต่ตอนเป็นวัยรุ่นแล้วค่ะ 01:00:41.012 --> 01:00:42.055 align:center ตรงนั้น 01:00:42.138 --> 01:00:45.224 align:center เอาอีก จงไป 01:00:45.308 --> 01:00:48.227 align:center เคยไปหาหมอที่ ตรวจเช็กผลเลือดอย่างละเอียดหรือยังคะ 01:00:48.311 --> 01:00:51.272 align:center เพื่อดูว่ามีอาการอะไรที่เข้าข่าย โรคภูมิคุ้มกันทำลายตนเองหรือเปล่า 01:00:51.356 --> 01:00:52.899 align:center ฉันรู้ว่าเราเคยคุยเรื่องนี้กันแล้ว 01:00:52.982 --> 01:00:57.070 align:center แต่โรคภูมิคุ้มกันทำลายตนเองกับออทิสติก มีความเชื่อมโยงกันที่ค่อนข้างสูง 01:00:57.612 --> 01:00:59.447 align:center ไป 01:01:00.490 --> 01:01:03.785 align:center ตัวชี้วัดโรคแพ้ภูมิตัวเองของฉัน… 01:01:03.868 --> 01:01:05.495 align:center ไปเถิด 01:01:05.578 --> 01:01:06.454 align:center สูงมาก 01:01:08.498 --> 01:01:11.250 align:center ไป… 01:01:11.334 --> 01:01:14.295 align:center คุณมีสถานการณ์ที่ต่างจากนักเต้นคนอื่นๆ 01:01:14.379 --> 01:01:17.215 align:center คุณมีอาการของโรคที่เป็นอยู่ก่อนแล้ว นั่นคือปัญหาเรื่องภูมิคุ้มกัน 01:01:17.298 --> 01:01:20.343 align:center ฉันรู้ว่าความเครียด สามารถกระตุ้นให้เกิดปฏิกิริยาได้ 01:01:20.426 --> 01:01:22.095 align:center ตอนนี้อย่าเพิ่งไปห่วงเรื่องเงินเลย 01:01:22.178 --> 01:01:25.556 align:center - ฉันไม่อยากผลิตโชว์เองอีกแล้ว - ไม่ต้องทำหรอก 01:01:25.640 --> 01:01:28.393 align:center โดยเฉพาะโชว์ที่ฉันแสดงด้วย 01:01:28.476 --> 01:01:32.480 align:center ทุนก้อนใหญ่ที่สุดที่เรายื่นขอไปไม่ได้รับการอนุมัติ 01:01:32.563 --> 01:01:34.440 align:center ได้เข้ารอบสุดท้าย เกือบจะได้แล้ว 01:01:34.524 --> 01:01:36.067 align:center แต่มันก็ยังน่าผิดหวังอยู่ดี 01:01:36.150 --> 01:01:39.696 align:center เพราะต้องเริ่มระดมทุนกันใหม่หมดเลย 01:01:40.196 --> 01:01:43.783 align:center คุณถูกสอนให้อดทนต่อความเจ็บปวด 01:01:43.866 --> 01:01:46.244 align:center ถูกสอนให้อดทนต่อความไม่สบายตัว 01:01:46.327 --> 01:01:48.371 align:center ฉันควรทำอย่างไรดี 01:01:48.454 --> 01:01:50.331 align:center นั่นแหละที่ทำให้ฉันรู้สึกหนักเกินรับไหว 01:01:51.082 --> 01:01:52.375 align:center อีก 01:01:52.458 --> 01:01:54.585 align:center ฉันแค่อยากโฟกัสกับสิ่งเดียว 01:01:57.880 --> 01:02:00.842 align:center ทุกอย่างที่อยู่นอกเหนือโชว์ อย่างการสอนและการออกแบบท่าเต้น 01:02:00.925 --> 01:02:02.760 align:center มันไม่ใช่แค่งานเสริม 01:02:03.886 --> 01:02:05.596 align:center ฉันทุ่มเททุกอย่างให้กับมัน 01:02:06.723 --> 01:02:09.517 align:center แต่มันทำให้ฉันเสียอะไรไปเยอะเลย 01:02:09.600 --> 01:02:13.730 align:center ไม่มีเวลาให้รอคอย 01:02:13.813 --> 01:02:16.733 align:center ไม่มีเวลาให้ยั้งคิด 01:02:16.816 --> 01:02:19.902 align:center ไม่มีเวลาให้รู้สึก 01:02:19.986 --> 01:02:22.697 align:center ฉันควรทำมากกว่านี้อีกไหม 01:02:22.780 --> 01:02:25.074 align:center ฉันจะทำมากกว่านี้ 01:02:25.158 --> 01:02:27.785 align:center ฉันจะทำมากกว่านี้ 01:02:27.869 --> 01:02:34.834 align:center ทำมากกว่านี้ 01:02:38.629 --> 01:02:42.258 align:center มันสูบพลังมหาศาลเลยละ การที่ต้องผ่านเรื่องพวกนั้น 01:02:42.341 --> 01:02:43.885 align:center และการเปิดเผยตัวเอง 01:02:43.968 --> 01:02:45.720 align:center นั่นแหละ อย่างที่คุณบอกว่า 01:02:45.803 --> 01:02:48.973 align:center "ฉันผ่านอะไรมาเยอะ ตอนนี้ฉันแค่อยากอยู่นิ่งๆ" 01:03:04.280 --> 01:03:07.074 align:center ฉันแค่พยายามพาตัวเอง ออกไปทำหน้าที่ในทุกๆ วัน 01:03:07.992 --> 01:03:10.161 align:center ไม่ว่าฉันจะรู้ตัวไหมว่ากำลังทำอะไรอยู่ก็ตาม 01:03:15.249 --> 01:03:19.170 align:center ไปเถิด ไป 01:03:20.463 --> 01:03:25.009 align:center ฉันควรทำอะไรมากกว่านี้ 01:03:27.762 --> 01:03:31.599 align:center ฉันควรทำมากกว่านี้อีกไหม 01:03:32.558 --> 01:03:39.398 align:center ควรไหม 01:03:39.482 --> 01:03:40.942 align:center ควรไหม 01:03:41.025 --> 01:03:43.528 align:center ค่าครองชีพที่จ่ายกันอยู่นี่ คือสิ่งที่ทำให้คุณหมดไฟหรือเปล่า 01:03:43.611 --> 01:03:47.865 align:center ใช่ค่ะ ฉันแค่อยากให้ภาระในการหาเงิน เพื่อซัพพอร์ตไลฟ์สไตล์แบบนี้มันหมดไปซะที 01:03:48.616 --> 01:03:50.576 align:center ให้ยกเลิกโชว์ก็ได้นะครับ 01:03:50.660 --> 01:03:53.746 align:center เพราะสิ่งสุดท้ายที่คุณควรทำ คือการฝืนทำโชว์เพื่อคนอื่น 01:03:53.830 --> 01:03:56.082 align:center เพื่อโลกภายนอก ซอนย่า หรืออเล็กซ์ หรือ… 01:03:56.165 --> 01:03:59.418 align:center เปล่าค่ะ ฉันอยากทำโชว์นี้จริงๆ 01:04:00.920 --> 01:04:04.298 align:center แต่ฉันอยากทำแค่นั้น ฉันไม่อยากทำอย่างอื่นแล้ว 01:04:04.799 --> 01:04:05.883 align:center งั้นก็มาลุยกันครับ 01:04:05.967 --> 01:04:11.848 align:center ฉันควรทำมากกว่านี้อีกไหม 01:04:11.931 --> 01:04:14.267 align:center ฉันจะทำมากกว่านี้… 01:04:14.350 --> 01:04:15.977 align:center เธอต้องพึ่งฉันสิยะ 01:04:16.060 --> 01:04:18.396 align:center เธอไม่ได้เป็นภาระอะไรเลย เป็นพี่เป็นน้องกัน 01:04:18.479 --> 01:04:21.983 align:center - ไปเอาพลังมาจากไหนเยอะแยะ - เธอนี่… ก็ฉันมันบ้าไง 01:04:22.066 --> 01:04:23.401 align:center บ้าคลั่งการเต้น 01:04:23.484 --> 01:04:24.652 align:center บ้าคลั่งไอเดีย 01:04:24.735 --> 01:04:27.655 align:center และบ้าคลั่งกับการเห็นพี่น้องทางใจรู้สึกดีขึ้น 01:04:28.322 --> 01:04:31.993 align:center จะล้มก็ล้มมาทางนี้เลย ฉันรับได้ 01:04:32.076 --> 01:04:35.913 align:center ฉันเข้ามาทำสิ่งนี้ก็เพราะอยากบอกเล่าเรื่องราว 01:04:35.997 --> 01:04:37.456 align:center มันคือแรงกระเพื่อมเล็กๆ 01:04:37.540 --> 01:04:41.836 align:center สิ่งที่สำคัญที่สุดคือ คนที่จำเป็นต้องเห็นโชว์นี้ควรจะได้เห็นมัน 01:04:41.919 --> 01:04:43.629 align:center ซึ่งก็หลายคนเลย 01:04:43.713 --> 01:04:45.131 align:center เดี๋ยวก็หาทางได้ 01:04:45.214 --> 01:04:47.675 align:center ฉันรู้ว่าโชว์จะเกิดขึ้นแน่นอน ฉันเห็นภาพนั้น 01:04:48.259 --> 01:04:50.094 align:center ฉันรับรู้ได้ถึงส่วนลึกของจิตวิญญาณเลย 01:04:50.177 --> 01:04:54.098 align:center แต่แค่ไม่รู้ว่าที่ไหนหรือเมื่อไหร่ และยังไม่รู้ด้วยว่าจะเกิดขึ้นยังไง 01:04:56.183 --> 01:05:01.522 align:center หลายอย่างในอาชีพนี้ ดูเหมือนจะไม่ค่อยดีต่อสุขภาพของฉันสักเท่าไร 01:05:02.398 --> 01:05:07.486 align:center ใช่ มันก็มีเรื่องดีๆ เยอะ แต่ฉันคงไม่แนะนำให้ทุกคนทำตาม 01:05:08.404 --> 01:05:10.865 align:center มันเป็นแค่ความสนใจพิเศษของฉัน 01:05:10.948 --> 01:05:14.285 align:center สิ่งที่ช่วยฉันได้คือการเต้น 01:05:15.286 --> 01:05:18.247 align:center คุณกลัวอะไรมากที่สุด 01:05:18.331 --> 01:05:20.750 align:center เวลานึกถึงตอนที่ต้องเก็บของแล้วไปจากเมืองนี้ 01:05:21.417 --> 01:05:23.210 align:center ในเมื่อตอนนี้คุณรู้แล้วว่ามันกำลังจะเกิดขึ้น 01:05:23.294 --> 01:05:25.463 align:center การเปลี่ยนแปลงมากมายในคราวเดียว 01:05:25.546 --> 01:05:29.592 align:center และฉัน… ไม่รู้เลยว่าอนาคตจะเป็นยังไงต่อไป 01:05:29.675 --> 01:05:31.260 align:center เรากำลังขายบ้านในฝันของเรา 01:05:31.844 --> 01:05:35.765 align:center ที่เราไม่มีเหตุผลเพียงพอ ที่จะเก็บมันไว้อีกต่อไปแล้ว 01:05:35.848 --> 01:05:38.768 align:center แบกภาระไม่ไหว ถ้ายังอยาก สร้างงานศิลปะแบบที่ฉันต้องการจริงๆ 01:05:38.851 --> 01:05:42.647 align:center ใช่ค่ะ ฉันตัดสินใจ ยกเลิกงานทุกอย่างในฤดูใบไม้ร่วงนี้ 01:05:42.730 --> 01:05:45.399 align:center ฉันไม่รู้ว่าผลจะเป็นยังไง ฉันไม่เคยทำแบบนี้มาก่อน 01:05:45.483 --> 01:05:48.569 align:center เพิ่งปฏิเสธงานมูลค่า 50,000 ดอลลาร์ไป 01:05:48.653 --> 01:05:50.655 align:center ห้าพันใช่ไหม ไม่ใช่ห้าหมื่นใช่ไหม 01:05:51.155 --> 01:05:56.160 align:center งานมูลค่า 50,000 ดอลลาร์จ้ะ 01:05:56.243 --> 01:05:58.496 align:center รู้สึกดีจัง โอ้ เย่ 01:05:59.789 --> 01:06:02.124 align:center โอเค งั้นก็ชนแก้ว 01:06:02.208 --> 01:06:04.710 align:center ชนแก้ว ฉันไม่มีปัญญาซื้อกางเกงแล้ว 01:06:06.796 --> 01:06:11.092 align:center ครับ ผมไม่รู้เลยว่าจะทำอะไรต่อนอกจากโชว์นี้ 01:06:11.175 --> 01:06:15.805 align:center เหมือนการถอยหลังเพื่อก้าวไปข้างหน้าจริงๆ ค่ะ 01:06:15.888 --> 01:06:17.348 align:center เหมือนเราเลย ที่รัก 01:06:17.431 --> 01:06:19.684 align:center - หนูท่อสองตัวน่ะเหรอ - ใช่ มาจากเจอร์ซีย์ 01:06:19.767 --> 01:06:22.436 align:center - หนูท่อสองตัวที่จะย้ายไปเจอร์ซีย์ - คุณคือตัวที่อ้วนกว่า 01:06:22.520 --> 01:06:23.688 align:center ผมเป็นตัวอ้วนเหรอ… 01:06:25.898 --> 01:06:28.943 align:center โธ่ คงเดินมาดูวิวแบบนี้ใกล้ๆ อีกไม่ได้แล้ว 01:06:29.026 --> 01:06:30.027 align:center ไม่มีอีกแล้ว 01:06:30.111 --> 01:06:32.113 align:center แต่ผมเชื่อว่าถึงจะล้มลุกคลุกคลานเพื่อก้าวต่อไป 01:06:32.196 --> 01:06:35.825 align:center ก็น่าจะดีกว่าอยู่ที่นี่ต่อไป แล้วดูเป็ดว่ายน้ำผ่านไปเฉยๆ 01:06:36.325 --> 01:06:37.618 align:center แถมยังว่ายเป็นเส้นตรงด้วย 01:06:37.702 --> 01:06:40.329 align:center พวกมันกำลังบอกว่า “จัดระเบียบชีวิตให้เข้าที่เข้าทางซะ” 01:06:40.413 --> 01:06:42.915 align:center - ความสมดุลมันรู้สึกแบบนี้แหละ - ใช่ 01:06:42.999 --> 01:06:44.125 align:center บางที ในงานของคุณ 01:06:44.208 --> 01:06:47.545 align:center คุณอาจช่วยสร้างคำนิยามใหม่ ให้กับโลกของการเต้นก็ได้นะ 01:06:51.257 --> 01:06:55.219 align:center การผลักดันตัวเองในฐานะนักกีฬาเป็นเรื่องสำคัญ แต่การพักผ่อนก็สำคัญไม่แพ้กัน 01:06:55.302 --> 01:06:57.430 align:center โภชนาการสำคัญครับ ความสมดุลก็ด้วย 01:06:57.513 --> 01:07:01.267 align:center จิตใจ สุขภาพ อารมณ์ ทุกอย่างล้วนเป็นส่วนหนึ่งของสิ่งนั้น 01:07:01.350 --> 01:07:03.894 align:center และฉันเชื่อว่าเมื่อทุกอย่างสมดุล 01:07:03.978 --> 01:07:06.605 align:center คุณจะมีการแสดงที่น่าทึ่งที่สุด 01:07:06.689 --> 01:07:10.735 align:center ใช่ค่ะ นั่นคือสิ่งที่ฉัน อยากหาให้เจอว่ามันจะเป็นยังไง 01:07:10.818 --> 01:07:12.236 align:center ขอบคุณจ้ะ เจนนิเฟอร์ 01:07:12.319 --> 01:07:14.280 align:center ค่ะ ฉันชอบประโยคนั้น “ว่ามันจะเป็นยังไง” 01:07:14.363 --> 01:07:17.533 align:center ใช่ เพราะตอนนี้คุณยังไม่รู้หรอก แต่คุณกำลังหามันเจอ 01:07:19.076 --> 01:07:23.539 align:center ศิลปะที่ดีที่สุดคือศิลปะที่ไม่รู้ตัวว่ากำลังสร้างมันอยู่ 01:07:23.622 --> 01:07:26.000 align:center แค่ดำดิ่งและอยู่กับมันในทุกขณะจิต 01:07:26.834 --> 01:07:30.546 align:center เหมือนเจนน์เลยครับ ตอนนี้ผมก็กำลังมองโลกผ่านสายตาคู่ใหม่ 01:07:30.629 --> 01:07:34.258 align:center และเริ่มเข้าใจว่าอะไรที่ทำให้ ผมกับเจนเชื่อมโยงกันได้ตั้งแต่แรก 01:07:34.341 --> 01:07:38.012 align:center และอะไรที่เชื่อมโยงเธอกับผม และทำไมเราถึง… 01:07:38.888 --> 01:07:40.931 align:center ผมกำลังพยายามต่อสู้กับ "ปัจจัยความแกร่ง" 01:07:41.015 --> 01:07:44.060 align:center จากการที่โตมากับการเป็น เด็กพังก์อมทุกข์ในยุค 90 01:07:44.143 --> 01:07:45.603 align:center ที่ดื่มหนักเกินไปตั้งแต่อายุยังน้อย 01:07:45.686 --> 01:07:49.440 align:center ยุคที่เราเก็บกดทุกอย่างเอาไว้ ทำเป็นเข้มแข็งและผ่านมันไปให้ได้ 01:07:49.523 --> 01:07:54.361 align:center ผมต้องทิ้งตัวตนเดิมของเอียนคนนั้นไปให้หมด แล้วแม่งก็ยากฉิบหาย 01:07:54.445 --> 01:07:57.907 align:center ที่ต้องทำไปพร้อมๆ กับเธอในช่วงเวลานี้ 01:08:00.951 --> 01:08:02.453 align:center ปวดหัวมากเลย 01:08:02.536 --> 01:08:03.662 align:center กุญแจอยู่ไหน 01:08:04.205 --> 01:08:05.831 align:center กุญแจอยู่ที่ฉันเหรอ 01:08:08.000 --> 01:08:08.959 align:center เดี๋ยวมานะ 01:08:09.794 --> 01:08:11.462 align:center เขาดูเครียดๆ นะ 01:08:13.714 --> 01:08:16.133 align:center - เขากำลังเจอเรื่องเครียดอยู่ - เหรอครับ 01:08:33.484 --> 01:08:38.197 align:center ฉันกำลังแช่ในอ่างน้ำครั้งสุดท้าย ในอะพาร์ตเมนต์นิวยอร์กซิตี้ของเรา 01:08:38.280 --> 01:08:40.616 align:center แต่ฉันว่ามันก็ดีแล้วละ 01:08:40.699 --> 01:08:43.035 align:center เราจะย้ายไปนิวเจอร์ซีย์กันสักพัก 01:08:43.119 --> 01:08:44.995 align:center ไม่รู้เหมือนกันว่าจะนานแค่ไหน 01:08:47.581 --> 01:08:48.624 align:center แต่ก่อนอื่น… 01:08:50.793 --> 01:08:57.716 align:center พาฉันกลับบ้าน 01:09:03.055 --> 01:09:06.684 align:center พาฉัน… 01:09:06.767 --> 01:09:09.395 align:center ขาดทักษะการสื่อสารทางสังคม 01:09:09.478 --> 01:09:12.690 align:center และการปฏิสัมพันธ์ทางสังคมในหลายบริบท 01:09:12.773 --> 01:09:19.405 align:center พาฉันกลับบ้าน 01:09:21.073 --> 01:09:27.496 align:center บ้าน 01:09:30.749 --> 01:09:33.377 align:center คุณโตมาในที่ที่สวยงามมากเลยนะ 01:09:33.460 --> 01:09:37.923 align:center ที่ที่คุณรู้สึกปลอดภัยและเหมือนอยู่บ้าน 01:09:38.465 --> 01:09:41.260 align:center การได้อยู่ท่ามกลางธรรมชาติช่วยให้ใจสงบมาก 01:09:41.844 --> 01:09:42.845 align:center เจนน์! 01:09:42.928 --> 01:09:44.513 align:center โธ่เว้ย! 01:09:44.597 --> 01:09:47.349 align:center เป็นสภาพแวดล้อมที่ลดแรงกดดัน 01:09:47.433 --> 01:09:51.395 align:center ในการที่ต้องคอยตอบสนอง หรือคอยควบคุมระบบประสาทรับความรู้สึก 01:09:54.398 --> 01:09:57.026 align:center ในขณะที่ทุกอย่างเริ่มกระจ่างชัด 01:09:57.651 --> 01:10:00.613 align:center ฉันกลับรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นเด็กวัยรุ่นยังไงไม่รู้ 01:10:01.363 --> 01:10:05.451 align:center รู้สึกเหมือนกำลังได้เปิดประสบการณ์ ทุกอย่างเป็นครั้งแรกอีกรอบ 01:10:07.995 --> 01:10:11.415 align:center ฉันเลยอยากรู้ทันทีว่าความรู้สึกนี้มันมาจากไหน 01:10:14.376 --> 01:10:19.048 align:center มันทำให้ฉันสับสนมาก เพราะมีทุกคนมีความรักมากมายให้กัน 01:10:19.131 --> 01:10:22.218 align:center แต่กลับไม่มีโอกาสที่จะสื่อสารกันได้สำเร็จเลย 01:10:22.301 --> 01:10:23.636 align:center รู้สึกแบบนั้นจริงๆ 01:10:24.887 --> 01:10:31.101 align:center แต่ฉันมีความรู้สึกลึกๆ ว่าฉันต้องไป 01:10:31.185 --> 01:10:32.186 align:center ค่ะ 01:10:33.020 --> 01:10:34.939 align:center ฉันไม่รู้สึกอะไรเลยตอนออกจากบ้านมา 01:10:37.358 --> 01:10:39.944 align:center (ของเจนน์) 01:10:40.444 --> 01:10:45.491 align:center ความบกพร่องในพฤติกรรมการสื่อสาร ผ่านอากัปกิริยาที่ใช้ในการปฏิสัมพันธ์ทางสังคม 01:10:46.909 --> 01:10:51.330 align:center ความรักกับความต้องการมันต่างกันนะ 01:10:52.414 --> 01:10:55.084 align:center ลูกไม่เคยต้องการแม่จริงๆ 01:10:55.626 --> 01:10:56.961 align:center แม่ 01:10:57.711 --> 01:10:59.380 align:center ไม่จริงเลยนะ 01:10:59.463 --> 01:11:00.881 align:center (ร็อบบิน ฟรีแมน แม่ของเจนน์) 01:11:00.965 --> 01:11:04.802 align:center เจนนิเฟอร์ พูดว่า "สุขสันต์วันแม่" ได้ไหม 01:11:05.427 --> 01:11:07.721 align:center วันแม่ 01:11:07.805 --> 01:11:08.931 align:center ใช่ 01:11:09.014 --> 01:11:11.475 align:center ตอนเด็กๆ ฉันโดนหาว่าเห็นแก่ตัวบ่อยๆ 01:11:11.558 --> 01:11:12.518 align:center ปล่อย! 01:11:12.601 --> 01:11:14.979 align:center แล้วจะผลักแม่ทำไมเนี่ย 01:11:16.021 --> 01:11:17.648 align:center ชอบต่อต้าน 01:11:19.275 --> 01:11:22.194 align:center บอกว่าฉันไม่แคร์คนในครอบครัว 01:11:23.237 --> 01:11:24.530 align:center ฉันก็เลยเริ่มเชื่อคำเหล่านั้น 01:11:25.447 --> 01:11:26.740 align:center พอได้รับการวินิจฉัย 01:11:26.824 --> 01:11:30.661 align:center แล้วก็ได้ข้อมูลว่ามันเป็นกรรมพันธุ์ หรือเป็นสิ่งที่สืบทอดกันมา 01:11:30.744 --> 01:11:32.538 align:center ก็จะเริ่มหันกลับมามองครอบครัวตัวเอง 01:11:32.621 --> 01:11:36.875 align:center - เอาเรื่องอะไรมาใส่หัวฉันเยอะเลย - ขอโทษ 01:11:38.294 --> 01:11:40.212 align:center ฉันคุมลูกไม่ได้เลย 01:11:40.296 --> 01:11:42.715 align:center ตอนฉันเด็กๆ แค่แม่ส่งเสียงนิดเดียว 01:11:42.798 --> 01:11:44.174 align:center ฉันก็วิ่งแจ้นแล้ว 01:11:44.258 --> 01:11:46.343 align:center แต่พอฉันเป็นแม่ ไม่มีแบบนี้เลย 01:11:47.803 --> 01:11:50.639 align:center รู้สึกว่าจริงๆ แล้ว ทุกอย่างมันมีต้นตอมาจากการสื่อสาร 01:11:50.723 --> 01:11:53.183 align:center - ใช่ - ฉันเคยรู้สึกแบบนั้นกับแม่ 01:11:53.767 --> 01:11:56.770 align:center ฉันสื่อสารกับคนคนนี้ไม่ได้ 01:11:56.854 --> 01:11:59.231 align:center มันทำให้ฉันรู้สึกเหมือนคนบ้า 01:11:59.315 --> 01:12:02.484 align:center ตอนที่แม่พูดกับหนูว่า “แล้วจะอยากรู้ไปทำไม" 01:12:02.568 --> 01:12:04.987 align:center แล้วก็ "จะวินิจฉัยไปเพื่ออะไร" 01:12:05.070 --> 01:12:08.407 align:center แล้วก็ "มันจะเปลี่ยนอะไรได้" กับ "ใครสนล่ะ" 01:12:08.490 --> 01:12:10.534 align:center แม่ไม่เข้าใจโลกของลูก 01:12:10.617 --> 01:12:12.703 align:center เพราะลูกไม่เคยเล่าให้แม่ฟัง 01:12:12.786 --> 01:12:15.873 align:center ที่หนูให้แม่เข้ามาในโลกของหนูไม่ได้ เพราะมันมีชิ้นส่วนสำคัญที่ขาดหายไป 01:12:15.956 --> 01:12:16.832 align:center (เจนนิเฟอร์) 01:12:16.915 --> 01:12:20.252 align:center ความบกพร่องในการตอบสนอง ทางอารมณ์และสังคม 01:12:23.797 --> 01:12:26.175 align:center แค่พยายามหาเงินมาทำโชว์ 01:12:26.967 --> 01:12:30.429 align:center - จะขายตุ๊กตาพวกนี้เหรอ - ใช่ ฉันดูอยู่ว่าจะขายได้เท่าไร 01:12:31.972 --> 01:12:36.226 align:center ของแต่ละชิ้นพวกนี้คือตัวแทนความทุ่มเทอย่างหนัก 01:12:36.310 --> 01:12:39.563 align:center ขอบคุณพระเจ้าที่ฉันได้พบกับการเต้น เพราะฉันโตมาในเมืองที่เล็กมาก 01:12:39.646 --> 01:12:42.316 align:center ไม่มีโอกาสมากนัก และคนส่วนใหญ่ก็ไม่ย้ายออกไปไหน 01:12:42.399 --> 01:12:44.276 align:center อย่างที่แม่คุณพูด ถ้าคุณไม่ได้เต้น 01:12:44.360 --> 01:12:45.736 align:center คุณคงเสียคนไปแล้ว 01:12:45.819 --> 01:12:47.571 align:center - ใช่ - คงเสียคนหนักมาก 01:12:48.655 --> 01:12:50.532 align:center ที่ไอดาโฮ ผมมองเห็นเลยละ 01:12:51.075 --> 01:12:52.910 align:center มีกลุ่มคนจำนวนมากเลย 01:12:52.993 --> 01:12:55.829 align:center ที่ไม่เคยเข้าถึงการดูแลสุขภาพจิต 01:12:55.913 --> 01:12:57.373 align:center หรือมันไม่ใช่เรื่องที่จะมาพูดคุยกัน 01:12:57.456 --> 01:12:59.249 align:center ไม่ใช่สถานที่ที่น่าอยู่เลย… 01:12:59.333 --> 01:13:00.459 align:center มาแล้ว 01:13:00.542 --> 01:13:02.836 align:center สำหรับอะไรก็ตามที่ถูกมองว่าแตกต่าง 01:13:02.920 --> 01:13:05.923 align:center เจนน์ไม่เข้ากับสมการของเมืองนั้น 01:13:06.507 --> 01:13:08.175 align:center มันเป็นเมืองที่เล็กมาก 01:13:08.258 --> 01:13:11.720 align:center ตอนฉันโตที่นั่น มีประชากรประมาณ 700 คนเองมั้ง 01:13:11.804 --> 01:13:14.181 align:center - เมืองคุณชื่ออะไรนะ - สตาร์ 01:13:14.264 --> 01:13:16.725 align:center ตายแล้ว สมุดบันทึกตอนเกิด ที่เขียนข้อมูลไว้สองหน้าเต็ม 01:13:16.809 --> 01:13:18.060 align:center (ไบรอน ฟรีแมน พ่อของเจนน๋) 01:13:18.143 --> 01:13:19.103 align:center "บันทึกพฤติกรรม" 01:13:19.186 --> 01:13:22.648 align:center "แปดเดือน อยากเล่นกับเด็กโต ไม่อยากเล่นกับเด็กวัยเดียวกัน" 01:13:23.190 --> 01:13:26.318 align:center "ตอนอายุเท่านี้ หนูเป็นเด็กที่ มีความเป็นตัวของตัวเองสูงและชอบเถียง" 01:13:26.402 --> 01:13:29.446 align:center "บางครั้งแม่ก็สงสัยว่า แม่จะผ่านพ้นวันนั้นไปได้ไหม" 01:13:31.740 --> 01:13:33.283 align:center "หนูฉลาดมาก" 01:13:33.367 --> 01:13:35.244 align:center "สะกดชื่อได้ นับเลขได้" 01:13:35.327 --> 01:13:38.038 align:center "บางครั้งหนูก็มีคำศัพท์ที่น่าทึ่ง" 01:13:38.122 --> 01:13:40.082 align:center "กรี๊ดเยอะมาก" 01:13:40.165 --> 01:13:41.458 align:center มีเขียนไว้ไหม 01:13:41.542 --> 01:13:43.752 align:center - ปล่อยนะ - ได้แล้ว ถอดออกมา 01:13:43.836 --> 01:13:45.379 align:center - ปล่อย - ได้แล้ว 01:13:45.462 --> 01:13:46.422 align:center ไม่… 01:13:47.965 --> 01:13:49.133 align:center "แต่ที่สำคัญที่สุด 01:13:49.216 --> 01:13:51.635 align:center เรารักลูกมากกว่าที่เคยคิดว่าจะรักใครได้" 01:13:51.718 --> 01:13:54.388 align:center "ลูกเป็นเด็กที่วิเศษ ไม่มีอะไรมาแลกกับลูกได้เลย" 01:13:54.471 --> 01:13:56.890 align:center "ลูกเป็นเด็กตัวน้อยที่มีความคิดเป็นผู้ใหญ่" 01:13:58.058 --> 01:14:00.102 align:center "วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 1991" 01:14:03.355 --> 01:14:07.526 align:center ความบกพร่องในการพัฒนา การดำรงไว้ และการทำความเข้าใจในความสัมพันธ์ 01:14:09.027 --> 01:14:11.697 align:center เขาว่ากันว่าส่วนหนึ่งของการเป็นออทิสติก มาจากพันธุกรรม 01:14:12.614 --> 01:14:14.366 align:center ดูไม่ปกติเลย 01:14:14.450 --> 01:14:18.495 align:center พี่น้องกับครอบครัวก็เหมือนกระจกสะท้อนตัวเรา 01:14:19.329 --> 01:14:21.874 align:center - เนียนเลยนะ - ก็เป็นครอบครัวกันนี่ 01:14:23.292 --> 01:14:28.213 align:center การค้นพบความจริงในชีวิตทั้งหมดนี้ กำลังเกิดขึ้นไปพร้อมๆ กัน 01:14:28.297 --> 01:14:31.800 align:center กับการทำโชว์ครั้งนี้ 01:14:32.342 --> 01:14:34.428 align:center ชูตุ๊กตาขึ้นมาให้ทุกคนเห็นสิ เจนนิเฟอร์ 01:14:34.511 --> 01:14:37.598 align:center การค้นพบที่เกิดขึ้นในชีวิตฉัน 01:14:37.681 --> 01:14:43.729 align:center กลับมาปรากฏอยู่ตรงหน้าบนเวที ในรูปแบบที่สวยงามและเป็นธรรมชาติ 01:14:54.781 --> 01:14:57.743 align:center หมีเหรอ หมีอยู่ไหน 01:14:57.826 --> 01:15:02.080 align:center หมีอยู่ไหน 01:15:02.164 --> 01:15:04.249 align:center หมีอยู่ไหน 01:15:04.333 --> 01:15:05.667 align:center พ่อว่าอยู่ที่ลูกนะ 01:15:05.751 --> 01:15:09.838 align:center หมีอยู่ไหน 01:15:10.923 --> 01:15:15.177 align:center หมีอยู่ไหน 01:15:15.928 --> 01:15:19.389 align:center - น่ารักจัง ลูกไม่เห็นฉัน - ลูกคลานได้ ลืมแล้วเหรอ 01:15:22.309 --> 01:15:24.561 align:center ถ้าโลกนี้มันสมบูรณ์แบบ 01:15:24.645 --> 01:15:27.606 align:center ฉันคงดึงออกมาได้เป็นกองเลย 01:15:27.689 --> 01:15:28.565 align:center ใช่ 01:15:29.399 --> 01:15:33.570 align:center กองเป็นภูเขาอยู่ที่เท้าตอนที่ฉันทำเสร็จ 01:15:34.196 --> 01:15:35.155 align:center นั่นแหละ 01:15:37.157 --> 01:15:39.326 align:center คุณพูดถึงงานชิ้นนี้สักหน่อยได้ไหม 01:15:39.409 --> 01:15:41.161 align:center - มันมีความหมายกับคุณยังไง - ได้ 01:15:44.456 --> 01:15:46.333 align:center นี่คือบ้านแม่ของร็อบบิน 01:15:46.416 --> 01:15:48.001 align:center สวัสดีค่ะ คุณยาย 01:15:49.253 --> 01:15:51.296 align:center ที่บ้านคุณยายของฉัน 01:15:52.422 --> 01:15:54.925 align:center ฉันมีความทรงจำเกี่ยวกับการเล่น 01:15:55.008 --> 01:15:57.135 align:center และรู้สึกอิสระเสรี 01:15:59.179 --> 01:16:00.556 align:center จ๊ะเอ๋ 01:16:00.639 --> 01:16:03.475 align:center ยายมีวิธีรับรู้โดยสัญชาตญาณ 01:16:03.559 --> 01:16:08.480 align:center ที่จะปล่อยให้ฉันได้ทำอะไรซ้ำๆ อย่างต่อเนื่อง 01:16:08.564 --> 01:16:11.483 align:center ฉันเลยรู้สึกเป็นอิสระเสมอ เพราะคุณยายไม่เคยห้ามฉัน 01:16:11.567 --> 01:16:14.111 align:center ฉันจะเปิดเพลงเดิมเป็นร้อยรอบ 01:16:14.194 --> 01:16:16.405 align:center ยายไม่เคยบอกว่า "เอ้า ปิดได้แล้ว" 01:16:21.034 --> 01:16:24.371 align:center ที่มีทิชชู่ก็เพราะตอนเด็กๆ ฉันกระโดดข้ามไม่เป็น 01:16:24.454 --> 01:16:27.165 align:center คิมบอกฉันว่านี่คือลักษณะทั่วไปของเด็กออทิสติก 01:16:27.249 --> 01:16:29.167 align:center ที่มักจะมีปัญหาเรื่องการกระโดดข้าม 01:16:29.251 --> 01:16:33.380 align:center คุณยายก็เลยสอนฉันกระโดด โดยใช้กล่องกระดาษทิชชู่ 01:16:33.880 --> 01:16:36.049 align:center ท่านจะบอกว่า “พอหนูก้าวขา ให้หยิบทิชชู่ออกมา 01:16:36.133 --> 01:16:38.051 align:center แล้วพอหนูกระโดดก็ให้โยนมันทิ้งไป” 01:16:38.135 --> 01:16:39.511 align:center ฉันกระโดดข้ามเป็นเพราะแบบนี้ 01:16:39.595 --> 01:16:46.018 align:center จำได้ว่าทั้งห้องนั่งเล่นเต็มไปด้วยทิชชู่ 01:16:46.518 --> 01:16:48.228 align:center และยายก็ไม่ได้สั่งให้ฉันเก็บกวาด 01:16:48.312 --> 01:16:51.064 align:center หรือทำให้รู้สึกผิดที่ทำบ้านรกเลยค่ะ 01:16:51.148 --> 01:16:53.025 align:center ฉันกระโดดเป็นเพราะแบบนี้แหละ 01:16:53.525 --> 01:16:56.153 align:center ไอเดียเรื่องทิชชู่ในโชว์ก็เลยมาจากเรื่องนี้ 01:16:56.653 --> 01:17:00.032 align:center ท่านสอนให้คุณขยับร่างกายอย่างเป็นจังหวะ 01:17:00.115 --> 01:17:02.993 align:center คนที่มีภาวะออทิสติกมักมีปัญหา การสั่งการกล้ามเนื้อที่ไม่สัมพันธ์กัน 01:17:03.076 --> 01:17:06.413 align:center พวกเขาเลยมักจะไม่มีจังหวะ ในการเคลื่อนไหวร่างกาย 01:17:06.496 --> 01:17:08.957 align:center นั่นคือสาเหตุที่การกระโดดข้าม เป็นเรื่องยากสำหรับคุณ 01:17:09.041 --> 01:17:11.501 align:center คุณยายช่วยฝึกให้คุณก้าวผ่านเรื่องนั้นไปได้ 01:17:11.585 --> 01:17:13.837 align:center ด้วยวิธีที่เห็นภาพชัดเจนผ่านกระดาษทิชชู่ 01:17:13.920 --> 01:17:16.465 align:center และช่วยสาธิตให้คุณเห็นผ่านการก้าวขา 01:17:16.548 --> 01:17:20.260 align:center ตอนที่คุณหยิบทิชชู่ออกมา และกระโดดขณะที่โยนทิชชู่ทิ้งไป 01:17:20.344 --> 01:17:22.554 align:center พอท่านทำแบบนั้น คุณก็ทำได้ทันทีเลย 01:17:22.638 --> 01:17:26.099 align:center และนั่นคือวิธีเข้าถึง คนที่มีภาวะออทิสติกได้อย่างแท้จริง 01:17:26.183 --> 01:17:28.518 align:center คือการสื่อสารผ่านสิ่งที่พวกเขาสนใจ 01:17:29.811 --> 01:17:31.813 align:center ท่านได้มอบของขวัญที่ล้ำค่าให้กับคุณจริงๆ ค่ะ 01:17:33.899 --> 01:17:39.404 align:center (ภรรยา - แม่ - ยาย ฟลอเรนซ์ ไอ.) 01:17:39.488 --> 01:17:43.909 align:center เจนนิเฟอร์เรียนรู้ที่จะพึ่งพาตัวเอง ตั้งแต่อายุยังน้อย 01:17:43.992 --> 01:17:45.994 align:center ส่วนฉัน กว่าจะรู้ก็ตอนที่แม่เสียไปแล้ว 01:17:46.912 --> 01:17:48.497 align:center แม่พึ่งพาคุณยายจริงๆ 01:17:49.498 --> 01:17:50.540 align:center ใช่ 01:17:52.209 --> 01:17:54.252 align:center และแม่ก็อยากให้ลูกเป็นแบบนั้น 01:18:01.301 --> 01:18:03.345 align:center แม่ไม่เคยโกรธลูกเลยนะ 01:18:07.224 --> 01:18:09.518 align:center แม่รักทุกอย่างที่ลูกเป็น 01:18:14.606 --> 01:18:17.317 align:center แม่แค่ต้องการความช่วยเหลือในบางครั้ง 01:18:25.158 --> 01:18:27.077 align:center ท่านมอบของขวัญที่ล้ำค่าให้กับคุณจริงๆ 01:18:34.126 --> 01:18:35.085 align:center ใช่ 01:18:49.558 --> 01:18:54.020 align:center (เซาท์ออเรนจ์ รัฐนิวเจอร์ซีย์) 01:18:58.692 --> 01:19:00.360 align:center - ฮัลโหล - สวัสดี 01:19:00.444 --> 01:19:01.820 align:center - สวัสดี - เข้าเรื่องเลย 01:19:02.738 --> 01:19:07.075 align:center เพเรลแมนจะสนับสนุนการแสดงของเรา 01:19:07.159 --> 01:19:09.286 align:center - อะไรวะ - อะไรวะ 01:19:09.369 --> 01:19:12.164 align:center เราจะได้เป็นส่วนหนึ่งของฤดูกาลเปิดตัว 01:19:14.833 --> 01:19:20.464 align:center ซอนย่าได้รับอีเมลนี้จากบิล ผู้อำนวยการฝ่ายศิลป์เมื่อวันนี้เอง 01:19:20.547 --> 01:19:24.760 align:center เขาบอกว่า "ขอโทษที่ตอบช้า ช่วงนี้ยุ่งมาก" 01:19:24.843 --> 01:19:26.052 align:center "เราพร้อมสนับสนุนเต็มที่ 01:19:26.136 --> 01:19:28.805 align:center ต้องการจ้างงาน รวมถึงช่วยทำให้โปรเจกต์นี้เกิดขึ้นจริง” 01:19:28.889 --> 01:19:32.434 align:center “ซอนย่า ขอบคุณมากที่นำเสนอ โปรเจกต์ที่สวยงามนี้ให้เราพิจารณา” 01:19:32.517 --> 01:19:34.144 align:center นี่ไม่ใช่เรื่องปกติเลยนะ 01:19:34.978 --> 01:19:36.938 align:center - นี่มัน… - เราควรตั้งชื่อสารคดีว่าอย่างนั้นนะ 01:19:37.022 --> 01:19:39.691 align:center - "นี่ไม่ใช่เรื่องปกติ" - เนอะ ต้องตั้งชื่อนี้เลย 01:19:42.235 --> 01:19:43.904 align:center เหนือความคาดหมายมาก 01:19:43.987 --> 01:19:49.034 align:center เหนือกว่าสิ่งที่ฉันเคยฝันไว้มากจริงๆ ค่ะ พูดเลย 01:19:49.576 --> 01:19:51.077 align:center - ใช่ มันน่าทึ่งมาก - ใช่ 01:19:51.161 --> 01:19:53.789 align:center ฉันไม่รู้เลยว่ามีอะไรแบบนี้อยู่ด้วย 01:19:53.872 --> 01:19:55.457 align:center เหลือเชื่อจริงๆ 01:19:56.666 --> 01:20:00.378 align:center ก็แค่ต้องมีเรื่องสะเทือนใจในชีวิตเกิดขึ้นก่อน 01:20:00.462 --> 01:20:02.506 align:center ไม่ได้อะไรมาง่ายๆ 01:20:03.298 --> 01:20:07.677 align:center (ศูนย์ศิลปะการแสดงเพเรลแมน นิวยอร์ก - รัฐนิวยอร์ก) 01:20:08.512 --> 01:20:09.387 align:center โอเค กระโดด 01:20:10.138 --> 01:20:12.224 align:center คุณแค่จินตนาการว่ามันจะเป็นยังไง 01:20:12.307 --> 01:20:13.725 align:center ซึมซับมันเข้าไป 01:20:14.226 --> 01:20:15.393 align:center เจ๋งมาก 01:20:20.649 --> 01:20:24.611 align:center ฉันอยากให้คุณรู้ว่า ฉันอยู่เคียงข้างคุณเสมอถ้าคุณต้องการฉัน 01:20:24.694 --> 01:20:27.948 align:center แต่คุณเองก็มีความสามารถ ที่จะบอกความต้องการในชีวิตได้ด้วยตัวเอง 01:20:28.031 --> 01:20:29.407 align:center และวันนี้คุณก็ต้องการฉัน 01:20:29.491 --> 01:20:33.620 align:center และฉันก็ดีใจมากที่ได้มอบพื้นที่นี้ เพื่อให้คุณได้ระบายออกมา 01:20:33.703 --> 01:20:37.916 align:center ฉันรู้สึกดีมากที่คุณเป็นฝ่ายเอ่ยปากถาม และดีใจจริงๆ ที่คุณทำแบบนั้น 01:20:38.500 --> 01:20:41.920 align:center มีคำถามอะไรอยากถามไหมคะ 01:20:42.003 --> 01:20:44.381 align:center มีครับ 01:20:44.923 --> 01:20:47.551 align:center ฉันยินดีที่จะช่วยพูดคุยหาทางออก ไปพร้อมกับคุณ ถ้าคุณต้องการ 01:20:47.634 --> 01:20:50.720 align:center ครับ ผมคิดว่ามันจะเป็นประโยชน์มากเลย 01:20:50.804 --> 01:20:54.015 align:center - ดีเลยครับ ขอบคุณครับ - โอเคค่ะ ได้เลย 01:20:54.850 --> 01:20:57.686 align:center มันเป็นเรื่องที่สร้างกำลังใจ เพราะฉันรู้ว่ากำลังทำสิ่งนี้ไปเพื่ออะไร 01:20:57.769 --> 01:20:59.604 align:center - คิดว่าคุณก็รู้เหมือนกัน - ใช่ 01:20:59.688 --> 01:21:01.356 align:center - เหตุผลมันมีอยู่ - ใช่ 01:21:01.439 --> 01:21:07.487 align:center แต่พ่อแม่ที่รู้ว่าลูกเป็นออทิสติก หรืออาจจะอยู่ในกลุ่มอาการ 01:21:07.571 --> 01:21:10.407 align:center แต่พวกเขากลับเลือกที่จะไม่ระบุตัวตนนั้น 01:21:10.490 --> 01:21:13.243 align:center “รอดูไปก่อนเถอะว่า เขาจะใช้ชีวิตแบบคนปกติได้ไหม” 01:21:14.077 --> 01:21:19.207 align:center และนั่นมันน่าเศร้ามาก เพราะเด็กคนนั้นรู้ดี 01:21:19.291 --> 01:21:22.544 align:center ว่าเขาไม่เหมือนกับเด็กคนอื่นๆ 01:21:23.128 --> 01:21:27.424 align:center การเพิกเฉยต่อเรื่องนี้ก็เท่ากับ คุณกำลังสอนให้เขาเพิกเฉยต่อตัวตนของตัวเอง 01:21:27.507 --> 01:21:29.467 align:center ฉันไม่ได้บอกว่ามันเกิดจากความประสงค์ร้าย 01:21:29.551 --> 01:21:32.012 align:center - ทำไปเพราะรัก - เขาคิดว่านั่นคือสิ่งที่ดีที่สุดสำหรับลูก 01:21:32.095 --> 01:21:37.183 align:center แต่ในฐานะคนที่ได้รับการวินิจฉัย ค่อนข้างช้าในชีวิต 01:21:37.684 --> 01:21:40.812 align:center ฉันรู้สึกว่าน่าจะรู้เร็วกว่านี้ 01:21:41.396 --> 01:21:44.733 align:center ฉัน… อยากรู้ให้เร็วกว่านี้จริงๆ 01:21:44.816 --> 01:21:45.859 align:center เหมือนกัน 01:21:46.610 --> 01:21:49.487 align:center - ค่ะ - ทำไมไม่เอากล้องจากอเล็กซ์ล่ะ 01:21:50.071 --> 01:21:51.781 align:center - โอเค - หันไปทางเขาสักแป๊บ 01:21:51.865 --> 01:21:53.033 align:center - อ๋อ โอเค - ได้ไหม 01:21:53.116 --> 01:21:54.326 align:center - ได้ - เปิดอยู่ไหม 01:21:55.118 --> 01:21:57.412 align:center - เปิดอยู่ มันบอกว่า "กำลังบันทึก" ใช่ไหม - ใช่ 01:22:09.507 --> 01:22:10.592 align:center อเล็กซ์ 01:22:13.053 --> 01:22:15.221 align:center - มีอะไรเกิดขึ้นเยอะเลย - ใช่ 01:22:15.305 --> 01:22:17.057 align:center - ยังเกิดขึ้นอยู่ - ใช่ 01:22:17.140 --> 01:22:21.102 align:center ฉันเลยสงสัยว่า ตอนนี้เธออยู่ตรงไหนในรถไฟเหาะตีลังกา 01:22:21.603 --> 01:22:22.520 align:center พูดอะไรหน่อยสิ 01:22:22.604 --> 01:22:24.731 align:center ฉันไม่มีอะไรจะพูดกับเธอ 01:22:28.068 --> 01:22:29.903 align:center รู้แล้ว เดี๋ยวนะ เครียดหรือเปล่าเนี่ย 01:22:29.986 --> 01:22:32.155 align:center เปล่า น่าจะมีวิธีที่ดีกว่านี้นะ 01:22:32.238 --> 01:22:34.491 align:center ฉันรู้สึกโชคดีที่ได้เจอเธอ 01:22:34.574 --> 01:22:35.951 align:center อย่าเพิ่งโยนนะ 01:22:37.786 --> 01:22:40.705 align:center - ตอนที่เราเจอกันและวิธีที่เราเจอกัน - ว้าว สวยจัง 01:22:40.789 --> 01:22:42.332 align:center หรือพูดให้ถูกคือเราหากันจนเจอ 01:22:42.415 --> 01:22:46.711 align:center ด้วยเหตุผลบางอย่าง ที่กำลังเปลี่ยนเป็นสิ่งที่ยิ่งใหญ่กว่าตัวเราทั้งคู่ 01:22:46.795 --> 01:22:48.588 align:center ฉันเข้าใจดีเลย 01:22:49.130 --> 01:22:51.216 align:center เธอกลายมาเป็นเพื่อนสนิทที่สุดของฉันคนหนึ่ง 01:22:51.758 --> 01:22:52.884 align:center หาอเล็กซ์ซิ 01:22:54.844 --> 01:22:58.223 align:center แต่ฉันรู้ว่าเราคล้ายกันมากกว่าที่ฉันคิด 01:22:59.057 --> 01:23:00.725 align:center เธอก็รู้ว่าฉันไม่ชอบ 01:23:01.643 --> 01:23:04.479 align:center เพราะเธอบดบังมันไว้ได้เนียนมาก จนไม่มีใครสังเกตเห็น 01:23:04.562 --> 01:23:06.815 align:center ไม่มีใครแก่เกินไปที่จะรู้สึกว่าเป็นคนพิเศษ 01:23:06.898 --> 01:23:08.775 align:center แต่ฉันรู้สึกเหมือนฉันได้เห็นตัวตนของเธอ 01:23:09.818 --> 01:23:11.695 align:center เห็นตัวตนจริงๆ ของเธอ 01:23:13.613 --> 01:23:18.201 align:center ฉันค้นพบว่าเธอคือ… กระจกสะท้อนตัวฉัน 01:23:21.621 --> 01:23:26.042 align:center มีใครรู้ไหมว่าเธอเป็นออทิสติก นอกจากฉันกับดร.กิลเบิร์ต 01:23:26.126 --> 01:23:27.002 align:center ไม่มี 01:23:28.003 --> 01:23:33.758 align:center เธอคอยซ่อนบางสิ่งที่ไม่ชอบเกี่ยวกับตัวเอง 01:23:33.842 --> 01:23:34.676 align:center ใช่ 01:23:34.759 --> 01:23:40.765 align:center และตอนนี้เธอถูกขอให้เปิดเผย ส่วนที่พยายามซ่อนมาตลอดชีวิต 01:23:40.849 --> 01:23:44.185 align:center มันมีจุดที่ฉัน… พังทลายเลยแหละ 01:23:44.269 --> 01:23:47.814 align:center ใช่ เมื่อไม่กี่ปีก่อนฉันก็ชัตดาวน์เลย 01:23:48.356 --> 01:23:51.234 align:center ผมไม่รู้ว่าจะทำยังไง ตอนนั้นผมแย่สุดๆ 01:23:51.317 --> 01:23:55.030 align:center มันส่งผลกระทบต่องาน ครอบครัว และเพื่อน 01:23:55.113 --> 01:23:57.115 align:center ผมทำอะไรไม่ได้เลย 01:23:57.198 --> 01:23:59.951 align:center แล้วคุณรู้สึกถึงความเศร้า ตรงส่วนไหนของร่างกายบ้างคะ 01:24:00.452 --> 01:24:01.327 align:center ทุกส่วนเลยครับ 01:24:01.411 --> 01:24:02.954 align:center พูดไม่ออกเหรอ 01:24:03.038 --> 01:24:04.247 align:center - อืม เข้าใจ - ใช่ 01:24:04.330 --> 01:24:07.584 align:center ตอนนั้นฉันไม่สามารถสบตาคนอื่น และสื่อสารได้เลย 01:24:07.667 --> 01:24:09.169 align:center คิดว่าทำไมเราถึงเป็นแบบนั้น 01:24:09.252 --> 01:24:12.213 align:center มีคำถามที่เกี่ยวกับความรู้สึกและอารมณ์ 01:24:12.297 --> 01:24:14.841 align:center และคำถามแรกคือความสุข 01:24:14.924 --> 01:24:16.551 align:center อะไรทำให้คุณมีความสุข 01:24:17.052 --> 01:24:18.803 align:center - ครอบครัวครับ - ค่ะ 01:24:18.887 --> 01:24:20.847 align:center ผมโชคดีมากในเรื่องนั้น 01:24:20.930 --> 01:24:22.265 align:center หวัดดีครับ แม่ 01:24:22.348 --> 01:24:23.683 align:center - หวัดดีจ้ะ - เป็นไงบ้าง 01:24:23.767 --> 01:24:25.185 align:center - ถ่ายวิดีโออยู่เหรอ - ใช่ 01:24:25.268 --> 01:24:27.145 align:center - ตายจริง - พูดอะไรหวานๆ หน่อย 01:24:27.228 --> 01:24:28.354 align:center - แม่รักลูก - ขอบคุณครับ 01:24:28.438 --> 01:24:30.648 align:center - และแม่ยินดีกับลูกมากๆ - ขอบคุณครับ แม่ 01:24:34.235 --> 01:24:36.529 align:center ดูสิ พี่น้องแฮมเมอร์ 01:24:36.613 --> 01:24:39.657 align:center ผมได้รับแรงบันดาลใจจากพี่ชายเยอะมาก เพราะผมนับถือเขา 01:24:40.450 --> 01:24:42.619 align:center เพราะผมได้อะไรจากเขามาเยอะ 01:24:42.702 --> 01:24:45.121 align:center - ฉันรู้ว่าคุณสนิทกับเขามาก - ครับ สนิทมากเลย 01:24:45.205 --> 01:24:46.081 align:center บ้าจริงๆ 01:24:46.956 --> 01:24:48.583 align:center แล้วก็มีมิเกล 01:24:49.793 --> 01:24:52.003 align:center โห ผมรักผู้ชายคนนั้นจริงๆ ผมคิดเรื่องนี้บ่อยๆ 01:24:52.087 --> 01:24:55.340 align:center คิดว่าถ้าไม่มีมิเกล ถ้าเราไม่เคยเจอกัน 01:24:55.423 --> 01:24:57.092 align:center ผมก็ไม่รู้จะไปอยู่ที่ไหน 01:25:00.637 --> 01:25:05.600 align:center ฉันเห็นว่าคุณมีอาการเข้าข่ายอยู่นะคะ 01:25:05.683 --> 01:25:07.644 align:center คุณคิดยังไงกับเรื่องนี้ 01:25:07.727 --> 01:25:11.648 align:center พูดตรงๆ เลย ผมก็ไม่นึกว่าผลจะออกมาแบบนี้ 01:25:11.731 --> 01:25:14.025 align:center ตอนนี้คุณรู้สึกยังไงบ้าง 01:25:15.193 --> 01:25:16.820 align:center ผมแค่ไม่คิดว่าจะเป็นแบบนี้ 01:25:16.903 --> 01:25:20.240 align:center ฉันว่าคนชอบพูดกันเป็นปกติว่า "ไม่เห็นเหมือนคนเป็นออทิสติกเลย" 01:25:20.323 --> 01:25:23.576 align:center "ไม่ดูเป็นแบบนั้นซะหน่อย" หรือ "แล้วมันสำคัญยังไงล่ะ" 01:25:23.660 --> 01:25:26.830 align:center เพราะฉันรู้ว่ายังมีคนอื่นๆ บนสเปกตรัม ที่อาการหนักกว่าฉัน 01:25:26.913 --> 01:25:29.541 align:center ฉันคิดวนอยู่ในหัวว่า พวกเขาน่าจะได้รับการวินิจฉัยมากกว่าฉัน 01:25:29.624 --> 01:25:31.292 align:center การที่ฉันได้รับการวินิจฉัย 01:25:31.376 --> 01:25:33.628 align:center รู้สึกเหมือนฉันไปแย่งมันจากคนอื่น 01:25:33.711 --> 01:25:35.088 align:center - ไม่รู้ทำไม - อืม 01:25:35.171 --> 01:25:39.217 align:center เพราะเป็นผู้ใหญ่แล้ว ผ่านเส้นชัยของช่วงที่ยากที่สุดมาแล้ว 01:25:39.300 --> 01:25:40.552 align:center คนส่วนใหญ่คิดแบบนั้น 01:25:40.635 --> 01:25:43.930 align:center หลังจากที่พิสูจน์มาตลอดว่าเรามีความสามารถ 01:25:44.013 --> 01:25:47.684 align:center ทำไมถึงอยากติดป้ายที่มันฟังดูไม่ดีอย่างออทิสติก 01:25:47.767 --> 01:25:51.271 align:center ทำไมไม่เลือกที่จะเป็นคนปกติต่อไปล่ะ 01:25:51.354 --> 01:25:54.149 align:center ทำไมถึงต้องเปิดเผยตัวเองแบบนั้น 01:25:54.232 --> 01:25:57.694 align:center - นั่นคือสิ่งที่พวกเขาพูดจริงๆ - ใช่ ฉันแค่เบื่อที่จะเสแสร้ง 01:25:58.194 --> 01:26:00.822 align:center - นั่นคือสิ่งที่ต้องเปลี่ยน - ใช่ 01:26:02.448 --> 01:26:03.366 align:center (ไม่จริง) 01:26:23.219 --> 01:26:25.555 align:center (ฟรีทรีตเมนต์หน้า) 01:26:25.638 --> 01:26:26.806 align:center ฉันไม่แน่ใจอันนี้ 01:26:26.890 --> 01:26:30.393 align:center - ไม่รู้ว่าแปลกไปไหม - ไม่ ฉันว่ามันต้องแปลกไว้ถึงจะดี 01:26:30.476 --> 01:26:32.228 align:center เจ๋งมากเลย 01:26:33.479 --> 01:26:35.106 align:center รู้ใช่ไหมว่าฉันเป็นคนตัดต่อหนัง 01:26:35.190 --> 01:26:36.566 align:center มันเป็นยังไงเหรอ 01:26:36.649 --> 01:26:41.196 align:center เหมือนพยายามแก้ปริศนา ที่มีความเป็นไปได้ไม่จำกัด 01:26:41.279 --> 01:26:45.491 align:center ขณะเดียวกันก็ต้องออกแบบปริศนานั้นไปด้วย 01:26:46.701 --> 01:26:51.831 align:center ฉันรักในสิ่งที่เป็นอยู่ เพราะฉันได้รู้แล้วว่าสมองของฉันถูกสร้างมา 01:26:51.915 --> 01:26:54.876 align:center ให้ประมวลผล มองโลก สร้างสรรค์สิ่งต่างๆ ในมุมที่แตกต่างออกไป 01:26:54.959 --> 01:26:55.877 align:center ใช่ 01:26:55.960 --> 01:26:58.504 align:center ความสำเร็จที่ผ่านมาเกิดจาก การที่ฉันหมกมุ่นกับมันอย่างหนัก 01:26:58.588 --> 01:27:01.216 align:center แต่ก็เกิดจากการที่ฉัน เพิกเฉยต่อขีดจำกัดของตัวเองด้วย 01:27:01.299 --> 01:27:02.258 align:center ใช่เลย 01:27:04.510 --> 01:27:05.970 align:center จัดเต็มไปเลย เบบี๋ 01:27:06.054 --> 01:27:07.263 align:center เอาเลย แฮมเมอร์ 01:27:10.099 --> 01:27:13.436 align:center ฉันก็เหมือนเธอแหละ พอถึงจุดที่ ต้องเริ่มใช้สิ่งนี้เพื่อหาเลี้ยงชีพเป็นอาชีพหลัก 01:27:13.519 --> 01:27:16.856 align:center ฉันรู้สึกว่าในฐานะศิลปิน ฉันสูญเสียจุดมุ่งหมายไป 01:27:19.108 --> 01:27:22.111 align:center ฉันล้มเหลวในการเข้าใจความซับซ้อน การเมือง 01:27:22.195 --> 01:27:24.989 align:center และสูญเสียความไว้ใจในตัวผู้คนไปมากเลย 01:27:26.157 --> 01:27:30.328 align:center มันเป็นสิ่ง… เป็นผลลัพธ์ที่ผมไม่อยากมี 01:27:30.411 --> 01:27:32.956 align:center - ผมก็ไม่รู้ว่าผมพูดอะไร - ไม่ค่ะ คุณกำลังอธิบาย 01:27:33.039 --> 01:27:38.586 align:center ผมเป็นคนที่ไว้ใจคนอื่นมากเกินไป จนมันกลายเป็นข้อเสีย 01:27:38.670 --> 01:27:42.423 align:center ผมมองแค่สิ่งที่เขาแสดงออกภายนอก และเชื่อว่าเขาหมายความตามนั้นจริงๆ 01:27:42.507 --> 01:27:46.052 align:center และนั่นก็ทำให้คุณตกอยู่ในสถานการณ์ ที่มักจะถูกคนอื่นเอาเปรียบ 01:27:46.135 --> 01:27:47.929 align:center ผมมักจะเจอปัญหาตรงนั้นแหละ 01:27:48.012 --> 01:27:51.266 align:center ฉันเหมือนเธอเลย ตรงที่สามารถฝืนทนผ่านทุกอย่างไปได้ 01:27:51.349 --> 01:27:56.062 align:center เหมือนตรงที่ทำงานหนักจนหมดไฟเอาได้ 01:27:56.145 --> 01:27:59.357 align:center ไม่เคยรู้ว่าภาวะหมดไฟของออทิสติกคืออะไร ก็เลยไม่มีเครื่องมือรับมือกับมัน 01:27:59.440 --> 01:28:00.358 align:center ใช่ 01:28:00.441 --> 01:28:03.528 align:center เพื่อนสนิทของฉันที่ชื่อเรย์ก็ไม่รู้เหมือนกัน 01:28:04.237 --> 01:28:05.154 align:center เยี่ยมเลย 01:28:05.238 --> 01:28:08.741 align:center ฉันไม่ชอบอยู่หน้ากล้อง แต่ก็จะทำเพื่อพวกเธอนะ รักนะ 01:28:08.825 --> 01:28:10.618 align:center เราเหมือนกันมาก 01:28:10.702 --> 01:28:12.996 align:center - เหมือนกันมาก - ใช่ 01:28:13.079 --> 01:28:14.539 align:center ฉันรู้จักนิสัยเขา 01:28:14.622 --> 01:28:18.167 align:center รู้ว่าเขากลัวอะไร โกรธเรื่องอะไร และรู้ว่าเขาแสดงอะไรให้โลกเห็น 01:28:18.251 --> 01:28:20.086 align:center ซึ่งต่างกันมาก 01:28:21.504 --> 01:28:22.588 align:center นอกจากเรย์แล้ว 01:28:22.672 --> 01:28:26.134 align:center ฉันไม่เคยคุยกับใครเรื่องอะไรเลย 01:28:27.593 --> 01:28:29.804 align:center เขาเป็นคนร่าเริงมาก 01:28:30.471 --> 01:28:32.307 align:center - แต่มันเป็นการชดเชยสิ่งที่ขาดไป - ค่ะ 01:28:32.390 --> 01:28:34.100 align:center เหมือนกับเจนน์ 01:28:34.183 --> 01:28:39.564 align:center ผมได้เห็นด้านหนึ่งของเรย์ที่คนอื่นไม่ค่อยได้เห็น 01:28:39.647 --> 01:28:40.940 align:center และผมเห็นตัวเอง 01:28:41.482 --> 01:28:42.859 align:center เขาเป็นแสงสว่าง 01:28:43.526 --> 01:28:44.777 align:center เขาเป็นแสงสว่างในชีวิตผม 01:28:46.195 --> 01:28:47.989 align:center เมื่อหลายปีก่อน 01:28:49.365 --> 01:28:55.747 align:center เขาฆ่าตัวตาย ด้วยการกระโดดออกจากหน้าต่างบนตึก 01:28:57.415 --> 01:29:00.168 align:center และผมก็อดคิดไม่ได้ว่า 01:29:00.251 --> 01:29:05.256 align:center ถ้าในตอนนั้น เราทั้งคู่ ต่างรู้ความจริงในสิ่งที่ผมรู้ตอนนี้ 01:29:05.340 --> 01:29:09.344 align:center บางทีเขาอาจจะก้าวเข้าสู่เส้นทางที่ดีกว่านี้ ถ้ามีเครื่องมือในการรับมือที่ถูกต้อง 01:29:09.427 --> 01:29:15.099 align:center (คนออทิสติกมีโอกาสฆ่าตัวตาย มากกว่าคนทั่วไปถึงเก้าเท่า) 01:29:15.183 --> 01:29:17.894 align:center มาคุยเรื่องที่มีความสุขกันดีกว่า คิดยังไงกับหนังเรื่องนี้บ้าง 01:29:17.977 --> 01:29:20.355 align:center เพราะผมอาจจะเปลี่ยนทั้งหมด 01:29:20.938 --> 01:29:25.651 align:center เธอว่าไงบ้าง ฉันรับรู้ถึง ความรู้สึกของเธอได้เยอะมากเลย 01:29:25.735 --> 01:29:29.697 align:center ประสบการณ์ที่เจอในชีวิตจริง จะเปลี่ยนมุมมองของเรา 01:29:29.781 --> 01:29:32.158 align:center พอๆ กับที่เธอกำลังเล่าเรื่องราวของฉัน 01:29:32.241 --> 01:29:35.119 align:center ประสบการณ์และมุมมองของเธอ 01:29:35.203 --> 01:29:37.455 align:center ก็เป็นส่วนสำคัญของสิ่งที่เธอทำอยู่ 01:29:37.538 --> 01:29:39.290 align:center เธอต้องอยู่ในนั้นด้วย 01:29:39.374 --> 01:29:41.876 align:center ปกติคุณไม่ใช่คนที่จะออกมาบอกเล่าเรื่องราว 01:29:41.959 --> 01:29:45.171 align:center คุณคือคนที่นำเสนอสิ่งที่คนอยากบอกเล่า 01:29:45.254 --> 01:29:48.091 align:center เพราะงั้น นี่จึงเป็นมุมมองที่ต่างออกไปสำหรับคุณ 01:29:48.174 --> 01:29:49.842 align:center - มันน่ากลัวน่ะครับ - ค่ะ 01:29:49.926 --> 01:29:51.969 align:center เพราะทีแรก ผมไม่ได้จะเป็นส่วนหนึ่งของงานนี้ 01:29:52.053 --> 01:29:54.889 align:center แต่นั่นคือเรื่องเดียวที่เรามี 01:29:54.972 --> 01:29:58.309 align:center ผมไม่เคยพูดอะไรกับใครเลย พูดจริงๆ 01:29:58.393 --> 01:30:01.771 align:center นั่นเป็นสิ่งที่ผมไม่เคยมีมาก่อน แม้แต่กับมิเกล 01:30:01.854 --> 01:30:04.315 align:center เพราะผมมักจะเก็บมันไว้… 01:30:05.066 --> 01:30:06.776 align:center คุณกลัวอะไรคะ 01:30:06.859 --> 01:30:09.362 align:center ผมอายน่ะครับ ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไม 01:30:09.445 --> 01:30:13.324 align:center มันยากมากที่จะผ่านจุดนั้นไปได้ 01:30:14.242 --> 01:30:17.245 align:center เพราะผมไม่เคยรู้สึกว่า ตัวเองเข้ากับที่ไหนได้เลยจริงๆ 01:30:17.328 --> 01:30:20.373 align:center เลยพยายามหาการยอมรับจากทุกที่ 01:30:20.456 --> 01:30:26.337 align:center ซึ่งทำให้ผมถูกชักจูงได้ง่าย เพื่อไปทำอะไรอย่าง… 01:30:29.257 --> 01:30:31.592 align:center การล่วงละเมิด… การล่วงละเมิดทางเพศในเด็ก 01:30:31.676 --> 01:30:32.593 align:center โธ่… 01:30:33.428 --> 01:30:35.638 align:center ผมไม่เคยพูดออกมาดังๆ แบบนี้มาก่อน 01:30:35.721 --> 01:30:37.265 align:center คุณอายุเท่าไรตอนที่เริ่มเกิดเหตุแบบนั้น 01:30:37.348 --> 01:30:39.559 align:center (80 ถึง 90% ในคดีล่วงละเมิด ทางเพศเด็กไม่ถูกการรายงาน) 01:30:39.642 --> 01:30:41.060 align:center น่าจะประมาณห้าหรือหกขวบ 01:30:41.144 --> 01:30:42.979 align:center ตายจริง ยังเด็กมากเลย 01:30:43.563 --> 01:30:44.939 align:center - ครับ - อเล็กซ์ 01:30:45.690 --> 01:30:49.152 align:center ส่วนที่ยากของการถูกล่วงละเมิด คือการที่มันต้องถูกเก็บเป็นความลับ 01:30:51.070 --> 01:30:53.865 align:center น่าเสียดายที่คนคนนั้นสอนคุณ 01:30:53.948 --> 01:30:56.200 align:center ให้ปิดบังและเงียบไว้ 01:30:56.284 --> 01:30:57.702 align:center ไม่ให้เป็นตัวของตัวเอง 01:30:58.494 --> 01:31:00.121 align:center (เด็กออทิสติกมีแนวโน้มตกเป็นเหยื่อกว่าห้าเท่า) 01:31:00.204 --> 01:31:03.458 align:center มีความสัมพันธ์กันสูงกว่า ประชากรกลุ่มปกติมากเลยค่ะ 01:31:03.541 --> 01:31:07.587 align:center ผมกลัวว่าจะถูกมองว่าเป็นเกย์ 01:31:07.670 --> 01:31:09.005 align:center ค่ะ 01:31:09.088 --> 01:31:12.467 align:center นั่นคือสิ่งที่ผมกลัวที่สุด และผมคิดว่านั่นคือเหตุผลที่ผมเงียบ 01:31:13.509 --> 01:31:14.469 align:center ผมแค่ไม่เข้าใจมัน 01:31:14.552 --> 01:31:17.346 align:center (คนเป็นออทิสติกมีแนวโน้มระบุตัวตน เป็นเพศทางเลือกมากกว่าคนปกติหกเท่า) 01:31:17.430 --> 01:31:18.764 align:center แต่โลกบอกผมว่าเป็นเกย์มันไม่ดี 01:31:18.848 --> 01:31:21.267 align:center ตอนเด็กๆ คุณกลัวว่าจะเกิดอะไรขึ้น 01:31:21.350 --> 01:31:25.646 align:center ว่าผมจะเป็นคนที่ไม่มีใครรักและถูกทิ้ง 01:31:27.940 --> 01:31:31.903 align:center ตอนนี้ผมรู้แล้วว่ามันไม่มีวันที่จะเป็นแบบนั้นได้เลย 01:31:32.445 --> 01:31:37.658 align:center ต้องใช้พลังงานเยอะมากเลยนะ อเล็กซ์ ที่ต้องเก็บมันไว้นานขนาดนั้น 01:31:37.742 --> 01:31:39.994 align:center การเรียนรู้ที่จะพูดคุยกับคุณ 01:31:40.077 --> 01:31:44.332 align:center ทำให้การเชื่อมโยงกับมิเกลง่ายขึ้นมาก 01:31:44.415 --> 01:31:49.587 align:center ผมไม่เคยคิดว่าจะได้คุยกับเขาแบบนี้ โดยไม่ต้องกลัวอะไร 01:31:49.670 --> 01:31:53.508 align:center ผม… ผมไม่ได้รู้สึกแบบนั้นตั้งแต่เรย์ 01:31:53.591 --> 01:31:57.595 align:center แต่ตอนนี้เจนน์ก็เข้ามาเป็นแบบนั้นให้ผม 01:31:58.888 --> 01:32:02.725 align:center เพราะเราสามารถช่วยกันคิดประมวลผล แทนที่จะคิดคนเดียว 01:32:02.808 --> 01:32:05.228 align:center ฉันมักจะชอบหนีไปแอบเวลาที่อาการเริ่มแย่ 01:32:06.062 --> 01:32:08.523 align:center เธอกับฉันมีอะไรคล้ายกันหลายอย่างมาก 01:32:08.606 --> 01:32:10.566 align:center - ตลกมากเลย - เนอะ 01:32:10.650 --> 01:32:13.069 align:center - เธออยากเลิกเหล้าให้ได้ - ใช่ 01:32:13.152 --> 01:32:14.946 align:center - อยากมานานแล้ว - ใช่ 01:32:15.029 --> 01:32:16.447 align:center อยากมากๆ เลย… 01:32:16.531 --> 01:32:21.827 align:center ฉันพยายามจะเข้มแข็ง และกล้าเผชิญหน้ากับทุกอย่าง 01:32:22.328 --> 01:32:24.163 align:center มันสำคัญกับฉันมาก 01:32:24.247 --> 01:32:27.250 align:center แต่นี่เป็นเรื่องที่ฉันรู้สึกอับอายมาก 01:32:27.333 --> 01:32:32.004 align:center - แล้วฉันก็รู้สึกเหมือน… มัน… - อืม 01:32:32.088 --> 01:32:36.634 align:center เหมือนฉันเป็น… เหมือนฉันเป็นคำโกหก 01:32:36.717 --> 01:32:40.263 align:center โรคซึมเศร้าและโรควิตกกังวล สามารถเกิดขึ้นควบคู่กับออทิสติกได้ 01:32:40.346 --> 01:32:43.724 align:center หลายครั้งคนก็จะหันไปพึ่งแอลกอฮอล์ เพื่อปลอบประโลมใจ 01:32:43.808 --> 01:32:46.978 align:center เพราะมันสามารถเปิดโอกาส ให้สถานการณ์เหล่านั้นง่ายขึ้นมาก 01:32:47.061 --> 01:32:49.689 align:center (คนออทิสติกมีแนวโน้ม ติดสารเสพติดมากกว่าเจ็ดเท่า) 01:32:49.772 --> 01:32:52.775 align:center เธอร้องไห้แล้วบอกว่า "ฉันกังวลว่าถ้าอยู่กับคุณ 01:32:52.858 --> 01:32:56.320 align:center ฉันจะเลิกเหล้าไม่ได้ และฉันไม่อยากอยู่โดยไม่มีคุณ" 01:32:56.404 --> 01:32:59.073 align:center และผมคิดว่าตอนนั้นแหละที่ผมแบบ… 01:32:59.156 --> 01:33:00.449 align:center "แม่งเอ๊ย" 01:33:00.533 --> 01:33:01.993 align:center "แม่งเอ๊ย" 01:33:02.076 --> 01:33:04.453 align:center รู้ไว้นะว่าฉันรักพวกเธออย่างไม่มีเงื่อนไข 01:33:04.537 --> 01:33:08.833 align:center และฉันอาจจะเป็นหนึ่งในคนที่เข้าใจมากกว่า 01:33:08.916 --> 01:33:10.793 align:center ฉันนำหน้าเธอไปสองสามก้าว 01:33:10.876 --> 01:33:12.420 align:center - แค่นั้นแหละ ไม่ได้ไกลมาก - ใช่ 01:33:12.503 --> 01:33:15.298 align:center - เหมือนตอนที่เธอเป็นออทิสติก - ใช่ 01:33:15.381 --> 01:33:17.925 align:center - แค่รู้ไว้ว่าฉันอยู่เคียงข้างเสมอ - ขอบคุณนะ 01:33:18.009 --> 01:33:21.304 align:center ยิ่งคุณระบายมันออกมา ยิ่งคุณยอมให้คนอื่นได้เห็น 01:33:21.387 --> 01:33:25.433 align:center และได้รับความรักกลับไป มันจะยิ่งช่วย สร้างความเชื่อมั่นในตัวคุณให้แข็งแกร่งขึ้น 01:33:25.516 --> 01:33:27.727 align:center ตัวตนของคุณมีความหมายต่อโลกใบนี้ 01:33:27.810 --> 01:33:28.686 align:center ครับ 01:33:31.981 --> 01:33:32.940 align:center สุขสันต์วันเกิด… 01:33:33.024 --> 01:33:35.943 align:center นี่คือเหตุผลที่ผมพยายามอย่างหนัก 01:33:36.027 --> 01:33:37.695 align:center เพื่อทำความเข้าใจสมองของผม 01:33:37.778 --> 01:33:40.114 align:center ก่อนที่จะได้รับการวินิจฉัยนี้อีก 01:33:41.115 --> 01:33:43.868 align:center เพราะผมกลัว 01:33:45.661 --> 01:33:49.415 align:center ผมไม่อยากถึงจุดที่รู้สึกว่าไม่มีทางเลือกอื่น 01:33:49.498 --> 01:33:50.958 align:center นอกจากปิดทุกอย่าง 01:33:51.042 --> 01:33:54.337 align:center (ด้วยการสนับสนุนอย่างเป็นระบบ สำหรับอาการระดับหนึ่ง สอง และสาม) 01:33:54.420 --> 01:33:56.756 align:center (คนออทิสติกมีแนวโน้มที่จะเติบโตได้ดี) 01:33:56.839 --> 01:33:57.673 align:center เอียน 01:33:57.757 --> 01:33:58.591 align:center (พึ่งพาตนเองได้) 01:33:58.633 --> 01:33:59.842 align:center - เอียน - อะไร 01:33:59.925 --> 01:34:00.885 align:center ไม่เห็นหน้า 01:34:00.968 --> 01:34:01.844 align:center (มีสุขภาพจิตที่ดี) 01:34:01.927 --> 01:34:03.095 align:center ไม่เห็นหน้า 01:34:03.179 --> 01:34:06.349 align:center ไม่ๆ มาให้เห็นหน้าหน่อย จะได้รู้ว่าอยู่ไหน 01:34:24.700 --> 01:34:25.576 align:center เราอยู่ที่ไหนกัน 01:34:25.660 --> 01:34:27.370 align:center (เจคอบส์พิลโลว์ เบ็คเก็ต - แมสซาชูเซตส์) 01:34:27.453 --> 01:34:29.121 align:center เจคอบส์พิลโลว์ 01:34:31.290 --> 01:34:34.377 align:center ในสตูดิโอที่สวยที่สุดในอเมริกา 01:34:39.423 --> 01:34:40.675 align:center บอกหน่อยว่าเราอยู่ที่ไหน 01:34:40.758 --> 01:34:44.595 align:center เราอยู่ที่เดอะเชิร์ชที่แซกฮาร์เบอร์ 01:34:44.679 --> 01:34:46.847 align:center ที่นี่เหมือนมีมนตร์ขลังเลย 01:34:47.932 --> 01:34:51.936 align:center องค์กรเหล่านี้ไม่ได้แค่บริจาคพื้นที่ให้เรา 01:34:52.019 --> 01:34:54.397 align:center แต่ที่สำคัญที่สุดคือเวลา 01:34:55.106 --> 01:34:56.315 align:center (โฟร์ทีนสตรีท วาย นิวยอร์ก) 01:34:56.399 --> 01:35:00.986 align:center การสร้างโชว์แบบนี้ อาจใช้เวลาหลายปีและทรัพยากรมากมาย 01:35:01.070 --> 01:35:02.780 align:center (กำลังทำการแสดง ห้ามเข้า) 01:35:03.572 --> 01:35:05.950 align:center ในศิลปะของเราและในหลายๆ ที่ 01:35:06.033 --> 01:35:08.869 align:center มีสูตรที่ใช้มานานแล้ว 01:35:08.953 --> 01:35:10.830 align:center ที่ใช้ไม่ได้ผลอีกต่อไป 01:35:10.913 --> 01:35:13.416 align:center ถ้าเราลดความเข้มงวดนั้นลงได้ 01:35:13.499 --> 01:35:15.501 align:center และสำรวจมันไปด้วยกัน 01:35:16.085 --> 01:35:20.715 align:center และไม่มองว่าสถานการณ์เหล่านี้ เป็นข้อบกพร่องหรืออุปสรรค 01:35:20.798 --> 01:35:23.634 align:center บางทีอาจต้องใช้เวลามากขึ้น 01:35:23.718 --> 01:35:26.095 align:center แต่จะเกิดอะไรขึ้นถ้าคุณให้เวลา 01:35:26.178 --> 01:35:29.724 align:center พื่อให้สมองที่งดงามได้โอบรับไอเดียใหม่ๆ 01:35:29.807 --> 01:35:31.267 align:center มันจะเป็นยังไง 01:35:31.350 --> 01:35:32.768 align:center นั่นแหละคือสิ่งที่ฉันต้องการ 01:35:33.728 --> 01:35:35.438 align:center สำหรับคนที่เป็นออทิสติก 01:35:35.521 --> 01:35:42.027 align:center หนึ่งในพฤติกรรมกระตุ้นประสาท ที่พบบ่อยที่สุดคือการเต้นแบบด้นสด 01:35:42.111 --> 01:35:44.947 align:center ฉันอยากให้คงความเป็นอิสระแบบด้นสดนี้ไว้บ้าง 01:35:45.030 --> 01:35:47.658 align:center ฉันว่ามันสำคัญที่เราจะเดินเข้าไปแล้วถามว่า 01:35:47.742 --> 01:35:50.035 align:center "คุณต้องการอะไร" ไม่ใช่ "คุณเป็นอะไร" 01:35:50.119 --> 01:35:52.121 align:center ในเคสของเจนน์ เธอไม่ได้พยายามที่จะ 01:35:52.204 --> 01:35:54.331 align:center รักษามันให้หาย หรือแก้ไขสิ่งที่เธอเป็น 01:35:54.415 --> 01:35:55.416 align:center มันคือการตระหนักรู้ 01:35:56.417 --> 01:36:00.171 align:center การทำให้ชัดเจนว่านี่เป็นเรื่องของฉันเท่านั้น 01:36:00.254 --> 01:36:05.009 align:center และฉันไม่มีความตั้งใจที่จะมาพูดแทนใคร หรือสรุปภาพรวมที่ยิ่งใหญ่อะไร 01:36:05.092 --> 01:36:09.138 align:center เกี่ยวกับออทิสติกโดยทั่วไป หรือประสบการณ์ของคนอื่น 01:36:09.221 --> 01:36:11.891 align:center และนั่นสำคัญมากเพราะ อาการออทิสติกมีเป็นสเปกตรัม 01:36:11.974 --> 01:36:16.854 align:center และคนเรามีความต้องการการซัพพอร์ตหลายแบบ 01:36:16.937 --> 01:36:18.647 align:center พอถึงตรงนี้ 01:36:18.731 --> 01:36:23.986 align:center ฉันว่าถ้าใช้แขนมากกว่านี้ จะทำให้รู้สึกถึงการหยุดได้มากขึ้น ใช่ 01:36:24.069 --> 01:36:28.783 align:center การตระหนักว่าฉันจะไม่มีวันเปลี่ยนสมองได้ 01:36:28.866 --> 01:36:31.535 align:center เป็นสิ่งที่ทำให้ฉันรู้สึกเป็นอิสระที่สุด 01:36:31.619 --> 01:36:33.037 align:center (เรเชล ฮอค ผู้ออกแบบฉาก) 01:36:33.120 --> 01:36:36.749 align:center มีคำถามอะไรไหม ก่อนที่เราจะเริ่ม 01:36:37.416 --> 01:36:39.335 align:center ใช่ มันต้องสนุกแน่ 01:36:39.919 --> 01:36:40.961 align:center ใช่ 01:36:44.340 --> 01:36:48.177 align:center (ฮอลแลนด์ แอนดรูว์ส นักแต่งเพลงและนักแสดง) 01:37:07.071 --> 01:37:11.033 align:center เราลองนำภาษาจากเกณฑ์ การวินิจฉัยโรคจริงๆ มาใช้ในโชว์ 01:37:11.116 --> 01:37:14.954 align:center และฉันคิดว่ามันน่าสนใจมาก ที่ได้เห็นภาษาที่แข็งทื่อแบบนั้น 01:37:15.037 --> 01:37:19.375 align:center มาแปะเคียงข้างกับประสบการณ์ของมนุษย์จริงๆ 01:37:19.458 --> 01:37:22.628 align:center เวลาอ่านเกณฑ์การวินิจฉัยออทิสติกในดีเอสเอ็ม 01:37:22.711 --> 01:37:24.338 align:center มันแข็งทื่อมาก 01:37:24.421 --> 01:37:26.924 align:center คำแรกของทุกลักษณะมันจะเป็น 01:37:27.007 --> 01:37:31.053 align:center "ล้มเหลว ผิดปกติ ไร้ความสามารถ ขาดแคลน" 01:37:31.136 --> 01:37:33.264 align:center แล้วพอได้ยินนักบำบัดของฉันอธิบายลักษณะเหล่านี้ 01:37:33.347 --> 01:37:37.393 align:center เธออธิบายมันออกมาในมุมที่ สวยงามและสร้างสรรค์มาก 01:37:37.476 --> 01:37:39.645 align:center การได้เห็นภาษาที่แตกต่างกันสุดขั้นแบบนั้น 01:37:39.728 --> 01:37:42.690 align:center แล้วก็ได้เห็นวิดีโอของเด็ก 01:37:42.773 --> 01:37:44.525 align:center มันไม่เข้ากันเลย 01:37:44.608 --> 01:37:45.484 align:center ใช่ 01:37:48.153 --> 01:37:49.864 align:center บางทีมันก็มีอะไรบางอย่าง 01:37:49.947 --> 01:37:51.448 align:center ใช่ ฉันก็เหมือนกัน 01:37:51.532 --> 01:37:53.075 align:center อะไร 01:37:53.784 --> 01:37:56.036 align:center คุณทำอะไร 01:37:56.120 --> 01:37:59.248 align:center ตอนที่คุณ… 01:38:05.129 --> 01:38:08.299 align:center ฉันไม่เคยถามคุณ 01:38:08.382 --> 01:38:10.467 align:center ฉันไม่เคยถามคุณ 01:38:10.551 --> 01:38:12.386 align:center - ได้แล้ว - เย่ 01:38:12.469 --> 01:38:14.430 align:center - เยี่ยม - เวลานี้แหละที่มีไว้เพื่อสิ่งนี้ 01:38:21.687 --> 01:38:23.105 align:center บอกหน่อยว่าเราอยู่ที่ไหน 01:38:24.231 --> 01:38:26.567 align:center - ไม่ได้ยิน พูดดังๆ หน่อย - ลาโฮลยา 01:38:26.650 --> 01:38:29.570 align:center - ลาโฮลยาเหรอ - ลาโฮลยาเหรอ สวัสดี 01:38:30.070 --> 01:38:31.822 align:center ได้เลยค่ะ อยากไปมาก 01:38:31.906 --> 01:38:33.824 align:center เราอยากไปอยู่ที่นั่นสามเดือน 01:38:33.908 --> 01:38:35.409 align:center ขอบคุณมากนะคะ บาย 01:38:35.492 --> 01:38:39.371 align:center เราอยู่ที่โรงละคร ลาโฮลยาเพลย์เฮาส์อันเลื่องชื่อ 01:38:39.997 --> 01:38:41.832 align:center อยู่ในห้องซ้อม 01:38:42.583 --> 01:38:44.293 align:center ที่ลาโฮลยา รัฐแคลิฟอร์เนีย 01:38:45.085 --> 01:38:46.670 align:center (ร้อง ฮอลแลนด์) 01:38:46.754 --> 01:38:48.047 align:center วันแรก 01:38:48.130 --> 01:38:49.381 align:center วันแรก 01:38:49.465 --> 01:38:51.050 align:center (กลอง ไพรซ์) 01:38:51.133 --> 01:38:53.469 align:center (ไพรซ์ แมคกัฟฟีย์ กลอง - นักแสดง) 01:38:53.552 --> 01:38:56.305 align:center เราเห็นความทรงจำนี้ที่นี่ 01:38:57.056 --> 01:38:59.892 align:center และรถแทรกเตอร์กับตุ๊กตาเป็นสิ่งสำคัญที่ต้องเห็น 01:39:00.434 --> 01:39:01.518 align:center (ตำแหน่งชุดนอก ตำแหน่งส่งชุด) 01:39:01.602 --> 01:39:03.812 align:center โชว์ของเราได้รับจ้างจากโรงละครลาโฮลยา 01:39:03.896 --> 01:39:04.813 align:center (ชุด) 01:39:05.522 --> 01:39:09.109 align:center เราเป็นการแสดงเต้นชุดแรกเลยมั้ง 01:39:09.193 --> 01:39:11.153 align:center ที่ได้เป็นส่วนหนึ่งของฤดูกาลหลัก 01:39:11.236 --> 01:39:15.240 align:center เหมือนฝันไปเลยจริงๆ 01:39:15.324 --> 01:39:17.576 align:center ที่ได้มาที่นี่ 01:39:17.660 --> 01:39:19.954 align:center เพื่อสร้างสรรค์ผลงาน 01:39:20.037 --> 01:39:22.456 align:center การได้แสดง 01:39:22.539 --> 01:39:25.292 align:center แล้วล้มเหลว เรียนรู้ และเติบโต 01:39:25.376 --> 01:39:27.920 align:center - โอเค ทุกคน เย่ - ขอให้โชว์ออกมาดี 01:39:30.589 --> 01:39:33.342 align:center รู้สึกเหมือนมีคนคอยโอบอุ้มและสนับสนุน 01:40:07.209 --> 01:40:09.044 align:center เย่ 01:40:09.128 --> 01:40:12.881 align:center การได้มีโอกาสฝันให้ใหญ่เป็นเรื่องที่เหลือเชื่อ 01:40:12.965 --> 01:40:14.466 align:center สุดยอดมากเลย 01:40:20.139 --> 01:40:23.475 align:center (ศิลปะและวัฒนธรรม ชีวิตบนสเปกตรัม) 01:40:29.815 --> 01:40:30.899 align:center กางให้ดูหน่อย 01:40:33.527 --> 01:40:34.528 align:center (ฟรีแมน) 01:40:34.611 --> 01:40:36.739 align:center สะกดชื่อถูกด้วยแฮะ 01:40:39.992 --> 01:40:41.368 align:center วันพฤหัสฯ หรือยัง 01:40:44.955 --> 01:40:46.498 align:center วันพฤหัสฯ หรือยัง 01:40:48.792 --> 01:40:53.005 align:center วันพฤหัสฯ หรือยัง 01:40:56.842 --> 01:40:58.761 align:center เมื่อไหร่จะได้เต้นอีก 01:40:58.844 --> 01:41:01.305 align:center (วันพฤหัสฯ หรือยัง) 01:41:01.388 --> 01:41:03.265 align:center ตอนที่เจนน์ยังเด็ก 01:41:04.224 --> 01:41:05.934 align:center วันพฤหัสฯ คือวันเรียนเต้น 01:41:07.061 --> 01:41:09.104 align:center ถึงจะเป็นวันจันทร์ 01:41:09.188 --> 01:41:11.023 align:center เธอก็จะถามว่า "วันนี้วันพฤหัสฯ หรือยัง" 01:41:11.106 --> 01:41:12.649 align:center - อะไรนะ - ถามซ้ำๆ 01:41:16.403 --> 01:41:20.324 align:center ฉันอยากจะบอกว่า "ฉันอยากให้เป็นวันพฤหัสฯ ฉันอยากเต้นทุกวัน" 01:41:20.407 --> 01:41:23.077 align:center แต่ตอนนั้นฉันไม่รู้จะพูดยังไง 01:41:23.160 --> 01:41:24.787 align:center เมื่อไหร่ฉันจะได้เต้นอีก 01:41:24.870 --> 01:41:30.959 align:center เธอเฝ้ารอวันพฤหัสบดี เพราะมันทำให้เธอสงบและปลดปล่อย 01:41:31.835 --> 01:41:33.962 align:center มันมอบความรู้สึกถึงระเบียบแบบแผนที่ลึกซึ้ง 01:41:34.046 --> 01:41:35.089 align:center วันพฤหัสฯ หรือยัง 01:41:35.172 --> 01:41:37.716 align:center ฉันก็เลยรู้สึกว่ามันสวยงามมาก 01:41:37.800 --> 01:41:41.929 align:center วันพฤหัสฯ หรือยัง 01:41:46.225 --> 01:41:47.684 align:center วันนี้มีอะไร 01:41:47.768 --> 01:41:51.522 align:center วันนี้เป็นคืนเปิดการแสดงที่โรงละครลาโฮลยา 01:41:51.605 --> 01:41:53.690 align:center และเป็นครั้งแรกที่มีผู้ชม 01:41:55.776 --> 01:41:57.152 align:center ตอนนี้คิดอะไรอยู่ 01:41:57.236 --> 01:41:58.362 align:center ฉันภูมิใจในตัวพวกเราสุดๆ 01:41:58.445 --> 01:42:01.198 align:center จนไม่อยากเชื่อว่าเวลาผ่านไปสามปีแล้ว 01:42:01.281 --> 01:42:02.825 align:center - ใช่ - เข้าใจที่พูดไหม 01:42:05.160 --> 01:42:07.162 align:center ฉันว่าฉันน่าจะตื้นตันมากกว่านี้ 01:42:08.038 --> 01:42:12.209 align:center หลังจบโชว์ ในตอนที่ฉันได้เห็น คนที่ฉันรักทุกคนมาอยู่พร้อมหน้ากัน 01:42:18.966 --> 01:42:20.926 align:center ไม่รู้จะมีคนมาดูเยอะไหม 01:42:21.009 --> 01:42:27.391 align:center ยี่สิบ สิบเก้า สิบแปด สิบเจ็ด สิบหก สิบห้า สิบสี่ 01:42:27.474 --> 01:42:34.356 align:center สิบสาม สิบสอง สิบเอ็ด สิบ เก้า แปด เจ็ด หก… 01:42:34.439 --> 01:42:36.984 align:center บ้าชะมัด เรากำลังทำอะไรอยู่เนี่ย 01:42:37.067 --> 01:42:39.486 align:center สาม สอง หนึ่ง 01:42:57.421 --> 01:43:01.341 align:center ในฐานะคนที่เพิ่งได้รับการวินิจฉัยว่าเป็นออทิสติก 01:43:01.425 --> 01:43:05.637 align:center ฉันกำลังค้นพบตัวเองอีกครั้ง รวมถึงตัวตนของฉันในฐานะศิลปิน 01:43:05.721 --> 01:43:09.725 align:center แบบเรียลไทม์ ไปพร้อมๆ กับที่โชว์นี้กำลังเป็นรูปเป็นร่าง 01:43:10.392 --> 01:43:14.730 align:center ฉันรู้สึกขอบคุณมากที่มีสถานที่อย่าง ศูนย์ศิลปะการแสดงและโรงละครลาโฮลยา 01:43:14.813 --> 01:43:18.817 align:center มันสะท้อนให้เห็นว่า พวกเขากล้าที่จะยอมรับความเสี่ยงแค่ไหน 01:43:18.901 --> 01:43:22.446 align:center เพราะงานศิลปะมากมายมักเริ่มต้นขึ้น 01:43:22.529 --> 01:43:27.659 align:center ในรูปแบบที่แปลกประหลาด หรือไม่สามารถวัดผลเป็นรูปธรรมได้ 01:43:28.911 --> 01:43:30.787 align:center มันรู้สึกยิ่งใหญ่มากเหลือเกิน 01:43:32.289 --> 01:43:34.333 align:center ฉันภูมิใจในตัวเธอมาก 01:43:35.334 --> 01:43:37.377 align:center ขอบคุณนะ ฉันรักเธอจัง 01:43:37.461 --> 01:43:38.670 align:center ฉันก็รักเธอ 01:44:15.249 --> 01:44:16.917 align:center อรุณสวัสดิ์ เจนน์ 01:44:17.793 --> 01:44:18.919 align:center มาเริ่มกันเลย 01:44:48.282 --> 01:44:49.700 align:center เพอร์เฟ็กต์! 01:44:50.325 --> 01:44:52.995 align:center - เห็นทุกคนลุกตอนที่เธอบอกว่า "ลุกขึ้น" ไหม - ใช่ เต้นด้วย 01:44:53.078 --> 01:44:53.954 align:center ใช่ เต้นกันใหญ่เลย 01:45:33.994 --> 01:45:34.953 align:center เก่งมาก 01:45:36.705 --> 01:45:37.789 align:center ผมรักคุณนะ 01:45:37.873 --> 01:45:39.708 align:center ฉันรักคุณมากเหลือเกิน 01:45:39.791 --> 01:45:41.543 align:center ฉันโชคดีมาก 01:45:43.128 --> 01:45:46.715 align:center ฉันรู้สึกขอบคุณจริงๆ ที่มีเธออยู่ในชีวิต 01:45:48.884 --> 01:45:49.718 align:center โอ้ พระเจ้า 01:45:49.801 --> 01:45:51.803 align:center พวกเราสามคนเหมือนมีมสไปเดอร์แมนเลย 01:45:51.887 --> 01:45:54.598 align:center เธอเป็นออทิสติก อ้าว เธอก็เป็นออทิสติก 01:45:57.267 --> 01:45:58.185 align:center ใช่ไหมล่ะ 01:45:59.269 --> 01:46:00.562 align:center โอ๊ย บ้าจริง 01:46:00.645 --> 01:46:01.646 align:center เอาละ 01:46:01.730 --> 01:46:04.274 align:center อเล็กซ์ ออกไปจ้ะ พวกเราต้องเลือกชุด 01:46:04.983 --> 01:46:07.361 align:center - เดี๋ยวฉันกลับมาคอนเฟิร์ม - โดนไล่ซะแล้ว 01:46:08.236 --> 01:46:09.696 align:center ตะโกนเรียกนะ เดี๋ยวตามไป 01:46:09.780 --> 01:46:11.114 align:center - เยี่ยม - รักนะ 01:46:11.198 --> 01:46:13.742 align:center - นี่เป็นครั้งสุดท้ายที่เธอต้องเจอหน้าฉัน - ใช่สิ 01:46:14.242 --> 01:46:17.371 align:center - บาย สนุกมาก - บาย สนุกมากเลย เยี่ยมจริงๆ 01:46:21.541 --> 01:46:25.796 align:center ตอนที่เธอติดต่อมาเรื่องโปรเจกต์นี้ 01:46:25.879 --> 01:46:28.590 align:center เธอก็ไม่รู้ว่ามันจะกลายเป็น 01:46:29.383 --> 01:46:31.259 align:center สารคดีที่เน้นเรื่องออทิสติก 01:46:31.760 --> 01:46:32.677 align:center ใช่ 01:46:34.763 --> 01:46:37.057 align:center ถ้าเลือกได้ อยากมีลูกเป็นออทิสติกไหม 01:46:38.183 --> 01:46:39.059 align:center อยาก 01:46:39.142 --> 01:46:41.061 align:center - อยากเหรอ - แม่ก็ยังอยากมีลูกอยู่ดี 01:46:41.603 --> 01:46:43.730 align:center - ถ้าเลือกได้ แม่ก็อยากมีหนูเหรอ - ใช่ 01:46:43.814 --> 01:46:46.900 align:center และมันคงจะดีถ้าเข้าใจลูกมากกว่านี้อีกสักนิด 01:46:46.983 --> 01:46:51.488 align:center แต่ถึงจะไม่เข้าใจ แม่ก็ยังเลือกที่จะมีลูกอยู่ดี 01:46:52.155 --> 01:46:53.323 align:center สวัสดีจ้ะ ลูกรัก 01:46:53.407 --> 01:46:54.658 align:center - หวัดดีครับแม่ - หอมหน่อย 01:46:58.203 --> 01:47:02.290 align:center ผมต้องบอกว่าตั้งแต่เสียเรย์ไป 01:47:02.374 --> 01:47:03.834 align:center นอกจากมิเกลแล้ว 01:47:04.501 --> 01:47:07.045 align:center การได้คุยกับพวกเธอเรื่องพวกนี้ 01:47:07.129 --> 01:47:13.969 align:center เป็นสิ่งที่พิเศษมากสำหรับฉัน 01:47:14.052 --> 01:47:14.928 align:center จ้ะ 01:47:15.011 --> 01:47:19.724 align:center เพราะฉันไม่ได้มีแบบนี้กับใครเลย 01:47:19.808 --> 01:47:20.684 align:center (โออาฮู ฮาวาย) 01:47:20.767 --> 01:47:22.894 align:center ต่อให้ทุกอย่างจบลงวันนี้ 01:47:22.978 --> 01:47:27.399 align:center ไม่มีคนสนับสนุนสารคดี มันไม่ได้ไปต่อ ฉันก็ยังรู้สึกว่า… 01:47:27.899 --> 01:47:29.192 align:center มันทำหน้าที่ของมันแล้ว 01:47:30.068 --> 01:47:32.571 align:center - มันช่วยชีวิตเจนน์กับชีวิตคุณ - ใช่ 01:47:32.654 --> 01:47:34.906 align:center ฟังดูเว่อร์วัง 01:47:35.449 --> 01:47:36.992 align:center แต่สำหรับฉันมันคือเรื่องจริง 01:47:37.492 --> 01:47:40.287 align:center - แด่ความรักและชีวิต - แด่ความรักและชีวิต 01:47:40.954 --> 01:47:42.330 align:center - ไม่มีทางย้อนกลับไปได้ - ไม่ 01:47:43.206 --> 01:47:46.835 align:center แยกเป็นชีวิตก่อนการวินิจฉัยและหลังการวินิจฉัย 01:47:46.918 --> 01:47:50.338 align:center - ก่อนกับหลังออทิสติกศักราช - นั่นแหละ 01:47:50.422 --> 01:47:52.424 align:center มันไม่ใช่แค่บทต่อไปด้วยซ้ำ 01:47:52.507 --> 01:47:54.509 align:center - มันเหมือนหนังสือเล่มใหม่เลย - ใช่ 01:47:56.511 --> 01:47:59.806 align:center มีคนมากขึ้นที่ค่อยๆ ปะติดปะต่อเรื่องราวของตัวเอง 01:47:59.890 --> 01:48:03.018 align:center แบ่งปันข้อมูลและเข้าถึงข้อมูลได้ 01:48:03.101 --> 01:48:06.480 align:center และมองเห็นตัวเองในประสบการณ์ของคนอื่น 01:48:06.563 --> 01:48:07.772 align:center ไม่ใช่แค่เปิดตำรา 01:48:07.856 --> 01:48:08.732 align:center ใช่ 01:48:09.608 --> 01:48:11.234 align:center ฉันทำการค้นคว้า 01:48:11.318 --> 01:48:13.987 align:center เกี่ยวกับการเคลื่อนไหว เพื่อบำบัดผู้ที่มีภาวะออทิสติกสเปกตรัม 01:48:14.070 --> 01:48:18.325 align:center และฉันตื่นเต้นมากที่จะได้เห็นว่า มันจะเปลี่ยนการสอนของฉันยังไง 01:48:18.408 --> 01:48:20.827 align:center ใช่ ฉันก็ว่ามันจะเปลี่ยนแน่ค่ะ 01:48:20.911 --> 01:48:24.414 align:center ถ้าคุณแบ่งปันสิ่งนั้นกับคนอื่น มันจะช่วยให้พวกเขาเข้าใจด้วย 01:48:24.498 --> 01:48:27.501 align:center ว่าพวกเขาสามารถนำมันไปใช้ กับงานศิลปะหรืองานของพวกเขา 01:48:27.584 --> 01:48:29.336 align:center เพื่อช่วยสร้างสมดุลให้ตัวเอง 01:48:29.419 --> 01:48:31.087 align:center ฉันรู้สึกว่ามีตัวอย่างมากมาย 01:48:31.171 --> 01:48:35.884 align:center ของคนที่อยู่ในชุมชนการเต้นอย่างปลอดภัย 01:48:35.967 --> 01:48:40.222 align:center ซึ่งไม่งั้นพวกเขาอาจจะไม่มีชีวิต ที่มีชีวิตชีวาและสงบสุขแบบนี้ 01:48:41.473 --> 01:48:42.807 align:center ฉันเห็นในบรรดานักเรียนด้วย 01:48:42.891 --> 01:48:47.103 align:center และส่วนใหญ่เป็นนักเรียนที่ฉัน รู้สึกเชื่อมโยงด้วยอย่างลึกซึ้ง 01:48:48.313 --> 01:48:49.523 align:center เป็นเรื่องที่น่าทึ่งมากเลยค่ะ 01:48:49.606 --> 01:48:53.777 align:center คนที่อาจต้องการมันมากกว่าที่พวกเขาเข้าใจ 01:48:56.238 --> 01:48:59.199 align:center ฉันยินดีที่ได้ช่วยเหลือคุณ 01:48:59.282 --> 01:49:03.119 align:center คุณทั้งดีกับเรา ให้กำลังใจ สุดยอดจริงๆ เลยครับ 01:49:03.203 --> 01:49:05.830 align:center จนผมไม่รู้จะบรรยายยังไง 01:49:05.914 --> 01:49:08.458 align:center มันพิเศษมากจริงๆ 01:49:09.084 --> 01:49:11.378 align:center สำหรับผม สำหรับเจนน์ 01:49:11.461 --> 01:49:13.630 align:center ผมไม่รู้จะขอบคุณคุณยังไงดี 01:49:13.713 --> 01:49:14.631 align:center โธ่ อเล็กซ์ 01:49:14.714 --> 01:49:17.133 align:center แต่ผมอยากคุยกับคุณต่อในฐานะคนไข้ 01:49:17.217 --> 01:49:18.885 align:center ผมอยากให้เงินคุณ 01:49:18.969 --> 01:49:22.889 align:center อเล็กซ์ บางครั้งในชีวิตคนเรา เงินก็ไม่ใช่สิ่งสำคัญหรอกค่ะ 01:49:22.973 --> 01:49:25.684 align:center (ประตูหลังเวที) 01:49:57.549 --> 01:49:58.592 align:center มันเหมือนเป็นของขวัญ 01:50:01.303 --> 01:50:03.972 align:center การวินิจฉัยเหมือนเป็นของขวัญ 01:50:08.810 --> 01:50:09.894 align:center ขาเขาน่ะ 01:50:12.480 --> 01:50:13.607 align:center นั่นแหละ 01:50:21.865 --> 01:50:28.413 align:center (แด่เรย์)