Hinahanap ko ang katahimikan.
Wala nang mas tatahimik pa kaysa sa ilalim ng dagat.
Ngayong paubos na ang oras ko…
sinusubukan kong alalahaning mabuti.
Kabisado ko noon ang bawat agos,
bawat daan sa halamang dagat.
At ang pakiramdam ng walang katapusang kalayaan.
Maraming masasarap na pagkain,
na para sa akin lang lahat.
Pero higit sa lahat,
kaya kong mag-isa.
Gusto na uling maranasan ang kapayapaan at tahimik ng tahanan ko.
Lalo na kapag may field trip.
Ika-1,401 araw ng pagkabihag ko.
May isang grupo ng mga bata kasama ang mahinang guro nila
na pumunta para matuto tungkol sa buhay-dagat at sirain ang hapon ko.
Ang pangalan niya ay Marcellus, at isa siyang higanteng Pacific octopus.
Kevin, wag mong dilaan ang salamin.
Di ko siya makita. Wala naman, e.
Naka-camouflage kasi ako, Kevin.
Basahin mo ang plaka.
Sa aquarium na ito,
sunod-sunuran ako sa species na nasa ilalim ko sa kahit anong batayan.
Nakakababa ng tingin sa sarili na nakadepende ako sa kanila.
Ang maganda lang sa kanila, nag-iiwan sila ng mural sa kulungan ko.
Bawat isa, kakaiba.
Bawat isa ay kasingkomplikado ng moon snail.
Sa lahat ng tao, 'yong tagalinis lang ang medyo wala akong reklamo.
Medyo antisocial ka ngayong gabi?
Alam ko ang pakiramdam.
Pero di mo 'ko kayang taguan.
Sana nakakain ka ng sariwang scallops kanina.
Sinabi ko kay Terry na baka sawa ka na sa frozen halibut. Ugh.
Naku, kung alam mo lang.
Di tulad ng iba niyang kauri, may mga pagkakatulad kami.
Mas gusto namin ang gabi.
Masaya kami na mapag-isa.
Hello, mga mahal.
Gaya ko, ayaw niya sa mga wolf eel.
Diyos ko!
Pati sa malagkit na sahig.
Pareho rin naming pinapangarap ang ilalim ng dagat.
'Yong nawala sa amin doon.
-Kumusta ang allergies mo? -Ayos naman.
Nagrereklamo si Miranda Downs tungkol sa allergies niya.
Ang ginagawa niya, naglalagay ng malamig na tela sa paa bago matulog.
Di ba? Sa lahat ng bagay.
Problema niya na 'yon, tama?
Eto.
Ayan. Fifteen dollars lahat.
Sampu. Lima. Okay. Ayan.
-Salamat. -Good night.
Good night, Tova.
Ingat sa pagmamaneho. Madulas ang kalsada.
Palagi naman. Buhay pa rin naman ako.
You have one new message.
Mrs. Sullivan.
Si Bruce uli 'to ng Charter Village Senior Living.
Excited na kaming makasama ka sa komunidad namin dito sa Bellingham.
Kailangan kitang makausap para makuha ang puwesto mo.
Pag-usapan natin ang gagawin mo para sa paglipat mo.
Tawagan mo ako. Salamat.
Hindi!
Naku. Lintik. Naku!
Ano ba naman 'to?
Naku po.
Pati phone ko. Ano ba 'to?
Ano'ng maitutulong ko?
Oo, may kotse ba kayong may gumaganang radiator?
'Yon lang ang wala kami.
Sige. E, charger ng cell phone?
-Tanner! -Bakit?
Pahingi ng charger ng cell phone at ng kape
para dito sa… kaibigan nating nangangailangan.
Salamat.
Bakit ka napunta sa Sowell Bay?
May hinahanap lang ako.
-Kaibigan? -Hindi, may utang sa 'kin.
Nakakatuwang habulin 'yon.
Oo, mas masaya sana kung gumagana ang van ko.
Tanner, di kita naririnig na kumikilos!
-Eto. -Salamat.
-Oo. -Uy, aba.
Friko. Gusto ko ang Friko. Muntik na kaming maging opening nila.
Naging politikal lang.
-Pero gusto talaga nila kami. -Sino'ng "kami"?
Ang banda ko, Moth Sausage.
Ano? Sandali.
-Nasa Moth Sausage ka? -Oo.
Paano mo kami nahanap? Ano… Bandcamp?
-Kilala mo ba kami? -Oo.
Nagbibiro lang ako.
-Nagsisinungaling ka lang? -Oo.
Parang ang sama ko tuloy.
Para pambawi, libre na ang almusal mo.
Masarap ang sandwich namin. Tanner!
Nandiyan ka pala. Hay naku.
Gawan mo ng special 'tong…
Ano'ng instrumento mo?
Gitara.
-Lead guitarist ng Mouth Sausage. -Okay.
Tatawagan namin si Peter doon sa talyer.
-Di masarap, di ba? -Oo.
Lasang medyas 'yong huling batch na ginawa niya.
Nakita ni Harriet si Carol sa waiting room.
Nag-usap sila at napansin nila na pareho ang sintomas nila.
Doon nila nalaman na pareho silang ikinakama ni Fred Murphy.
-Hindi! -Diyos ko.
Parang sina white Ruth at Black Ruth at Charlie Simpson.
Barb, di mo pwedeng sabihing "white Ruth" at "Black Ruth."
Mga kulay 'yon ng buhok nila. Kung hindi, nakakalito.
Wala man lang bang nagdala ng yarn sa inyo?
Kakalabas lang ng oven?
Kilala mo si Ethan sa Shop-Way?
Nagma-marijuana siya.
Naamoy ko noong nakaraang kumuha ako ng cottage cheese.
Mary Ann, lahat naman nagma-marijuana.
Meron sa butter. Meron sa gummy bears…
May gummy bears?
Tova, ang tahimik mo ngayon.
Ayos ka lang ba?
Di dapat siya pumapasok sa gabi.
Di ka na dapat nagtatrabaho.
Masakit sa 'king isiping naglilinis ka habang nalalanghap lahat ng kemikal.
Naggagantsilyo lang ako. Di ako interesado sa tsismis.
Iisa lang ang boyfriend ni Carol at Harriet.
Di na 'ko nagulat.
Pareho sila ng wallpaper sa loob ng 30 taon.
'Yong wallpaper, naiintindihan ko. Si Fred?
Parang fish tank ang Sowell Bay.
'Yon ang sinasabi ni Will dati.
Sabi niya di siya makakabili ng peanut butter
nang di nalalaman ng buong bayan pagkatapos ng isang oras.
Si Will…
Siya ang naglista sa 'min
do'n sa daycare para sa seniors, Charter Village.
Tinatawagan nila ako, gusto nilang malaman ang plano ko.
Bago siya magkasakit, inilagay niya kami sa listahan.
Tingin ko nag-aalala lang siya na maiwan akong mag-isa sa bahay na 'yon.
Gustong ibenta ni Will 'yong bahay.
Thirty years ago, pagkatapos ni Erik…
Pagkawala niya.
"Move on," sabi niya.
"Move on. Ibenta mo na ang bahay."
Hindi ko kaya.
Siguro tama siya.
Siguro kailangan ko nang mag-move on.
Kahit nakatira siya sa mas malaking tangke kaysa sa akin,
masasabi kong gusto ring makalaya ng tagalinis.
Dahil sa sobrang katalinuhan ko, sensitibo ako
sa kilos ng lahat ng nilalang.
Hinala ko na nagkukubli sa malalim na lugar ang kagustuhan niyang tumakas.
Hala, naku.
Naku naman.
Ano ba naman?
Nakakadiri naman.
Ayan.
Okay.
Diyos ko.
Marcellus?
Pa'no ka nakapunta dito?
Naku. Ayos lang.
Ayos lang. Tingnan mo.
Buhol-buhol ka na. Teka…
Okay, ayos na. Sige.
Ayan na. Okay. Magiging okay ka. Magiging…
Marcellus.
Diyos ko.
May mga shell daw dati ang mga pugita.
Delikado na tanggalin 'yon.
Inilantad kami nito sa kapahamakan, pero binigyan din kami nito ng kalayaan
para makalusot sa mga bitak at sulok
Para tumuklas. Para mangaso.
At kung kinakailangan, tumakas.
Sa kulungang ito,
nakasalalay dito ang kasiyahan ko sa pagkain.
-Ano…? -Pero may kapalit ang katapangan ko.
Bawat minutong wala ako sa tubig,
natutuyo ang balat ko at bumabagal ang tatlong puso ko.
Ngayong gabi, muntik na akong mamatay.
Marcellus.
Iniligtas niya ako.
Tinakot mo 'ko.
Hindi ko intensyon na mahulog siya.
Instinct ang paghila ko.
Dahil naramdaman ko ang butas sa puso niya.
Ang nakatagong paghihirap niya.
Ang puso ng tagalinis.
Kailangan kong gumawa ng paraan para hilumin 'yon.
'Yon lang ang magagawa ko kapalit sa pagligtas niya sa akin.
Diyos ko.
Tova!
Di ko na maalala no'ng huli kitang nakitang may araw pa.
Gusto mo ng breakfast sandwich?
Tanner!
Gumawa ka ng sandwich.
May classic sausage, itlog, at keso, pero nilalagyan ko ng wholegrain mustard.
Hindi, gusto ko lang ng gamot.
Bakit? Ano'ng sakit mo?
Di naman seryoso. Napilayan lang ako.
Seryoso pag sa bukong-bukong.
Tanner!
-Kunin mo ang first-aid kit. -Wag na.
Magtsaa ka habang binabalot ko ang paa mo?
Naku, hindi na.
Hindi ka dapat naglalakad.
Dapat di ka na papasukin ni Terry mamaya kasi pilay ka.
Terry. Ano'ng nangyayari dito?
Oh. Uy, Tova.
Mukhang nakahanap si Marcellus ng daan para makatakas.
Talaga?
Oo, laging nawawala ang mollusks sa reef tank,
tapos tumaba siya ng eight ounces sa isang buwan, kaya alam mo na.
Pero di niya kasalanan.
Ganyan sila pag patapos na.
Ano'ng ibig mong sabihin?
Nagiging pasaway na sila. Gusto nilang magsaya pa.
Akala ko may oras pa siya pero mukhang patanda na siya.
Mas tumagal siya kaysa sa iba.
Ngayon, bakit nandito ka kahit araw pa lang?
Ano… kasi…
-Tova. -Wala 'yon.
Pina-special na jam band.
Nagva-vamp lang ang Slipknot. Improv 'yon.
-Unang panahon pa 'yon. -Ano ka ba?
Ito ang problema sa mga millennial. Ayaw makinig sa mga nakakatanda.
Sinasabi ko… Naggitara si Jimi Hendrix nang nakabaligtad ang gitara.
Aba, sigurado akong 'yong nakakatanda…
-Diyos ko. -Ano?
Ginugulangan ako ng mekaniko mo.
Grabe naman 'to… Hindi ko kayang bayaran 'to.
May bakante ka ba?
Kakatanggap ko lang kay Tanner.
Kahit na madalas na di siya magaling sa trabaho,
hahayaan ko muna siyang patunayan ang sarili niya.
Baka may alam kang naghahanap? Kahit pansamantala lang?
Masyadong mahal. Diyos ko.
-Magpahinga ka lang, Tova. -Okay. Salamat, Terry.
Wag kang mag-alala.
Ayos lang ako.
Ano'ng mangyayari sa 'kin sa Sowell Bay pag wala ka na?
Tova, si Bruce uli 'to ng Charter Village.
Di ko na sasabihing tawagan mo 'ko, kaya sasabihin ko na.
Tatlong taon ka na sa wait list.
Pag di mo kinuha ang puwesto mo, kailangan mong magsimula ulit.
Kailangan kong malaman bukas.
Goodnight, Mama.
Sige na, pare. Wag ka nang magulo.
Sige na.
-Ano'ng nangyayari dito? -Ano? Wala. Ano lang…
-Naku. -'Yong octopus.
Kanina pa siya diyan?
Di ko alam. Nakita ko siya sa back door.
Okay, Marcellus. Ayos lang. Ako 'to.
Nandito ako. Ibabalik ka namin sa tubig.
Ayos lang 'yan. Bumaba ka na.
Tanggalin mo lahat ng 'to. Ayos lang 'yan.
Sige, halika na.
Sige na, Marcellus.
Sige lang. Buksan mo ang takip.
-Saan? Alin? -Buksan mo.
Tanggalin mo ang C-clamp. Buksan mo. Sige, Marcellus.
Alis. Okay.
Ayan.
Ang galing mo, Marcellus.
-Ayan. Oo. -Gago.
Diyos ko.
Ayan, pwede ka nang magpaliwanag.
Sinabi ko na. Nakita ko 'yan palabas ng back door.
Hindi "'yan". Marcellus ang pangalan niya. Bakit bukas ang back door?
Nilabas ko 'yong basura.
Walang nagsabi na Night at the Museum pala 'to.
Saka, oo nga pala, sarado na kami.
Di ako bisita. Ako si Tova Sullivan, ang tagalinis.
Baka ikaw 'yong kinuha nilang kapalit ko habang—
Sige. Oo. Nabanggit ka sa 'kin ni Ethan.
-Sana ayos ang binti mo. -Di binti. Bukong-bukong.
Kung mangtsitsismis siya, sana tama naman.
Linisin mo na 'to.
-Ang kalat. -Okay.
Pula pala siya?
Depende sa mood niya.
Kaya niyang magbago ng pattern, texture.
Wow.
-Saan ka pupunta? -Uuwi.
Di mo ba tatapusin 'to?
Tapos na.
Hindi, tingnan mo ang sahig. Puro bakat lahat ng salamin.
Ginawa ko lahat ng nasa checklist.
Ginawa ko lahat ng sinabi ni Terry.
-Tapos na. -Hoy, bata.
May tama at maling paraan sa paggawa ng mga bagay.
Sorry. Mawalang galang na,
pero di mo 'to trabaho, at ito'ng paraan ko.
-A, gano'n pala. -Oo.
E, di, sasabihin ko kay Terry
na muntik nang maiwala no'ng kinuha niyang kapalit ko ang octopus niya.
-Tatawag ako pag-uwi ko. -Wag.
Sorry, okay, sige. Kailangan ko talaga ang pe… Kailangan ko ng trabaho.
Ayos lang si Mark.
-Marcellus! Marcellus ang pangalan niya. -Sorry. Marcellus.
Ayos lang siya. Di ko na uli iiwang bukas ang back door.
Pangako 'yon.
Kaya sige na, wag mong sasabihin kahit kanino.
Wag mong sabihin kay Terry. Di niya kailangang malaman.
Ano? Bakit ka nakaupo?
Baka di ko na muna sabihin kay Terry.
Oo.
-Kung seseryosohin mo ang trabaho. -Oo.
Kung seryoso ka, pwede ko sa 'yong ituro
'yong tamang paraan sa paggawa.
Okay, sige. Turuan mo akong gumamit ng mop.
Ganyan ka pa aasta? Binigyan na nga kita—
Mga tao at walang tigil nilang daldal.
Kung tumatahimik lang sila,
mas magagamit siguro nila nang maayos ang mga mata nila.
Pasensiya ka na do'n sa binata, lalaki, kung ano man siya.
Dumaan talaga ako dahil gusto kong sabihin sa 'yo
na tinanggap ko ang puwesto sa Charter Village.
Sana pwede mong sabihin sa 'kin kung tama ang ginawa ko.
Paano ko siya mapipigilang umalis?
Kung hindi dahil sa malabo niyang mata,
baka nakita na niyang may maibibigay pa ang mahinang lalaking 'to
kaysa sa pinapakita niyang ugali.
Napapansin ko ang parehong lungkot sa mga mata niya.
Ayan na siya. Ang nagtatrabahong lalaki.
-Ayos ang takbo ng van? -Oo.
-Binigyan ako ni Pete ng isang buwan. -Kumusta ang trabaho?
Sobrang saya.
Aayusin ko 'yan at kung ano pa'ng kailangang ayusin.
Ayokong makalibre lang.
A, wag mong isipin 'yan.
Masaya akong may kasama.
-Sigurado kang ayaw mo sa sofa? -Hindi, ayos lang. Salamat.
-Good night. -Good night.
Ayoko.
Oo, gamitin mo 'to. Pag di gumana, gamitin mo 'to.
Di ako hahawak ng gum ng bata.
Di ko sinasabing nguyain mo. Tanggalin mo lang sa sahig.
Pigain mo lahat ng tubig.
Pigain mong mabuti. Idagan mo ang bigat mo.
-'Yan na 'yon. -Magtutulo-tulo kasi.
Diinan mo ang pagpunas. Dumidikit lahat diyan.
Linisin mong mabuti.
Gustong dilaan 'yan ng mga bata.
Di na 'yan halata. Parte na ng patina.
-Parte na ng sahig. -Didikit sa sapatos.
Paikot, hindi taas-baba. Paikot.
Nagkakamarka pag pataas-baba.
Sige na. Oo, ayan.
Walang natatanggal.
Meron kaya.
Sa tingin ko, pag kiniskis ko siya, mas magiging halata.
Baka mauka pa.
Mas matagal pa 'yong reklamo mo kaysa pagkiskis.
Hindi ka pa tapos. Kailangan mong ibuhol.
-Kung hindi, dudulas sa ilalim. -Hindi, ayos lang.
Hindi siya ayos.
May tama at maling paraan sa paggawa ng mga bagay.
Alam ko. Mga 600 beses mo nang sinabi 'yan.
Hindi ka ba tinuruan ng nanay mo nito?
Hindi, wala siya para turuan ako ng kahit ano.
A, sorry.
Itatali ko sa susunod.
Tova, si Mary Ann 'to.
Nasabi ni Ethan na bumagsak ka daw.
Sana hindi 'yon gano'n kaseryoso.
Magdadala ako ng casserole mamaya.
Kung may kailangan ka pa, tawagan mo ako.
Mrs. Sullivan, hi. Si Jessica Snell 'to ng Olympus Realty.
Iko-confirm ko lang ang appointment natin. Excited na 'kong maibenta ang bahay mo.
Tova?
Barb! Siya nga! Ano'ng ginagawa mo dito?
Dapat nasa bahay ka, nagpapahinga.
Pupunta ako sa tindahan ng yarn.
Pumasok ka sandali.
Pinaplano namin ang despedida ni Mary Ann.
Oo, pasok.
Uy, sige.
Sa wakas, alam naming may araw na pupunta ka rin dito.
Pupunta na 'ko sa tindahan ng yarn. Nasa kanila ang huling skein ng green—
Sige, pero ano'ng tingin mo sa likod ng Blue Canoe?
-Ano? -Para sa farewell luncheon ni Mary Ann.
Gusto niya ang bread rolls do'n.
Di natin kailangang magdusa lahat.
Umuusok yata ang pangkulot ko.
-Harriet? -Bago ko makalimutan.
Totoo bang 'yong palaboy ang kapalit mo sa aquarium?
Hindi siya palaboy.
Sabi ni Ethan hinahanap niya dito ang taong may utang sa kanya.
Sanggano 'yan. Sobrang sanggano para sa 'kin.
Sino kaya ang hinahanap niya?
Simon Brinks.
Oo, hindi ko siya ma-contact.
Oo, iniisip kong sinadya 'yon. Kilalang tao siya.
Alam ko. Makapangyarihan siyang real estate mogul.
Pero alam kong matutuwa siya sa sinumang mag-uugnay sa 'min.
Kaya akala ko dahil successful at maimpluwensiyang Realtor ka,
baka interesado kang pagtagpuin kami.
May bago siyang construction sa bayan.
May number ata ako no'ng foreman.
-Ayos. -Titingnan ko.
Jessica?
Si Jessica?
Umalis siya. May inaasikaso siyang importante para sa 'kin.
Sige, pare. Jessica!
Ano'ng ibig sabihin ng "sige"?
Nagbebenta si Jessica ng multi-million dollar homes,
at mukhang di mo kayang magpatubo ng balbas, at bukas ang zipper mo, kaya…
-Diyos ko, Avery! -Pinatay mo ba ulit ang hot water?
Para bumaba ang bayarin.
Hindi lahat naliligo sa lugar ng negosyo nila.
Nagpa-paddle ako bago magtrabaho, at binabayaran kita ng renta.
Kaya sana normal bathing temperature 'yong tubig, okay?
O babalik ako bukas. Ayos ka lang? Mukhang nag-aalala ka.
Oo.
Pasensiya na, sino 'yon?
-Kaya kong magpatubo ng balbas. -Sorry, ano?
Sinasabi ko lang na kaya kong magpatubo ng balbas. Malagong balbas.
O goatee o bigote.
Kahit anong facial hair.
Wow, nahanap ko na ang kailangan ko para makatulog sa gabi. Salamat.
Uy, pasensiya na.
Gano'n ka ba lagi sa mga customer mo?
Dahil bibili sana ako ng surfboards,
pero ngayon hindi na. Oo.
Bibili ka ng surfboards?
-Oo. -Wow.
Oo, paddleboard lahat 'yan.
Sige. Surfboard ang tawag ko.
Laging tama ang customer, kaya…
Magkaiba sila. Makikipag-usap ako kung paano ko gusto kasi tindahan ko 'to.
Oo naman.
Ikaw ba ang may-ari nito?
-Oo. -Pero kaedad lang kita.
Parang ikaw na 'yong may problema.
Mukhang nakatira ka sa kotse mo.
Tama ka. Nakatira ako sa kotse ko.
Nakakadiring camper van kung saan nag-OD ang nanay ko.
-Kaya… -Okay.
Sorry.
Hindi, sorry. Ang sama ko.
Sorry sa sinabi ko.
Masakit ba ang leeg mo?
Oo, manipis na foam lang ang higaan ko, kaya…
Di naman sobrang sama.
Heto, subukan mo.
Tiger Balm na may CBD oil.
-Hindi na, salamat. -Kunin mo na. Libre na.
Aba, ayos pala. Salamat.
-Pwede kang makiligo, pero… -Pero parang yelo ang tubig.
-Oo. -Ito na lang ang ipapaligo ko.
Okay.
Hindi.
-Wag. Sorry. -Tumingin ka sa dinadaanan mo!
-Dahan-dahan, pare! -Hoy!
Sir!
Aalis na 'ko.
-Di nagsisinungaling ang chalk. -Five minutes lang 'yon!
-May pinuntahan— -Kumalma ka.
-Mrs. Sullivan. -Naku.
Nabalitaan ko ang nangyari sa 'yo. Ayos ka lang?
Ayos lang ako. Medyo… Masakit, pero ayos… Naku.
Sana di ko naabala ang kaibigan kong…
-Cameron. -Sana di naabala si Cameron.
Nagmagandang loob siyang ipagmaneho ako sa mga pupuntahan ko.
Ako na ang magbabayad ng multa niya…
Hindi, ayos na.
-Okay. -Sa susunod, doon ka sa kanto, okay?
-Okay. -Oo.
Sa kanto. Doon tayo sa kanto.
-Sumakay ka na sa kotse. -Okay.
-Bye. -Bye.
Salamat, a.
Tarantado 'yon.
Tumigil ka nga. Ginagawa lang niya ang trabaho niya.
Wala kang pakialam sa patakaran
tapos magugulat ka pag may kapalit.
Di sa wala akong paki o kung ano. Siya kasi…
Okay, hindi…
Sana mas malinis mong iiwan ang driveway ni Ethan kaysa dito.
Oo. Wala akong oras na…
Gagawan kita ng lemon oil at suka para maglinis dito.
Maraming salamat, a.
Walang anuman.
Naku.
-Bye. -Bye.
Sorry. Akala ko sa opisina tayo magkikita.
Oo, dapat. Pero may nangyari, e.
Oo, ito ang bahay. Log cabin 'to no'ng unang tinayo ng tatay ko.
May mga kakaibang parte.
Pero maganda ang view.
Totoo nga.
Oo. Ang ganda, di ba?
-Nakakamangha ang mga detalye. -Salamat.
Sabi mo may pangalawang kuwarto?
Oo, sa may dulo, sa kanan.
Ang ganda ng bahay.
Marami siyang charm. Mabalis 'tong mabebenta.
Oo. Jessica, sana sa atin muna 'to.
-Di ko pa sinasabi sa iba na lilipat ako. -Oo naman.
Alam mo na, dahil maliit lang ang bayang 'to,
may masasabi ang mga tao,
kaya sana malinis nang mabuti ang lahat ng kuwarto,
para walang palatandaan
ng mga trahedya.
Sorry, late ako. Sorry. Sinusubukan kong tawagan si Simon.
Sumagot na 'yong lalaki sa 9:30 Club,
at tingin niya mabibigyan tayo ng slot sa fall.
Tingin ko… Ano?
Oo, tumawag kami sa Zoom kasi,
ano, tingin namin kailangang magpahinga muna ng Moth Sausage.
Parang permanenteng pahinga.
Ano'ng sinasabi mo?
Pare, wala ka rito.
Magkakaanak na kami, kaya…
Oo, pero babalik rin ako, at pwede n'yong dalhin ang bata sa tour.
Naku, ayokong dalhin ang baby habang nagtu-tour.
Ano'ng sinasabi n'yo? Banda natin 'to.
Banda natin. Ito ang buhay natin.
Pare naman.
Masaya siya, pero hindi 'yon ang buhay natin, pare.
Ilang rehearsals natin ang pinuntahan mo?
-Hindi. -Sa sala namin.
Di n'yo yata naiintindihan.
Makakatanggap ako ng malaking pera.
-Cam. -Makakagawa ng album.
-Makakapaglabas tayo ng album. -Cam.
Mahal ka namin. Ang dami mong pangako pero di mo naman tinutupad.
Humilig siya sa 'kin tapos sinabi,
"Alam mo," sabi niya, "may masasabi ang mga tao…"
Alam ko kung paano sila magsalita.
Ang daming tsismis. Ibig kong sabihin, may…
Tinitingnan pa rin nila 'ko na para akong… na parang…
Anong oras… Nasaan si Cameron?
Diyos ko naman.
Matagal na siyang nasaktan pero nakalabas pa rin ang sugat niya.
Naiintindihan ko.
Pinapanood din ako ng mga kapitbahay ko,
na siyang laging nagpapaalala ng hinanakit ko.
Ayokong pag-usapan.
-Cameron! -Tinatapos ko lang 'to.
Isang oras ka nang late.
Sabi ko kay Ethan na aayusin ko ang pinto niya,
kaya inaayos ko.
Wala akong paki sa rason mo. May trabaho ka. May responsibilidad ka.
Ano'ng problema mo? Nagmamagandang loob ako sa kaibigan mo.
-Ang sama ng araw ko. -Wala akong paki sa mga rason mo.
Di ko kailangan ng tulong mo. Alam kong maglampaso ng sahig, okay?
Sige.
Sige. Buhay mo 'yan, trabaho mo. Ano'ng pakialam ko?
Ano'ng nangyari?
Pinagalitan niya ako dahil na-late ako nang konti.
Diyos ko, Cameron. Inirekomenda kita sa trabahong 'yon.
Di ko kasalanan, okay?
Baliw siya. Laging may maling paraan sa paggawa, may tamang paraan.
-Parang… -Buhay niya 'yon.
Okay, sorry. Di ko alam na kayo pala.
Hindi kami.
Pero marami na siyang pinagdaanan.
Nagkasakit at namatay ang asawa niya, nawala ang anak niya.
Pati 'yong masasakit na sinabi ng mga tao.
May anak si Tova?
Di ko kuwento 'yon.
Pero sasabihin ko 'to.
Mabuting tao siya.
At naging mabuti siyang ina.
Hindi bumalik ang tagalinis noong gabing 'yon.
Pati noong sumunod.
Gaya ng iniisip mo, hinanap ko siya.
Bakit?
Paikot, okay.
Mas maganda ba 'yon? Okay na ba 'yon sa 'yo?
Puwede na.
Pero may nangyari.
Nagsimulang makipag-usap ang binatilyo.
Hindi hot na pangmaliit na bayan.
Sobrang hot niya.
Baka napaka-hot pa nga.
Sobra.
Kapag nagsimula na siya, hindi na siya titigil.
Kinukuwento niya ang pagnanais niya ng kapares.
Ano'ng maitutulong ko?
At ang ina na nagsilang sa kanya pero hindi siya pinalaki.
Mas malala pa siya kaysa sa 'kin.
At alam ko 'yon, alam mo?
Kahit noong bata pa 'ko, alam kong may problema siya.
Ng kabataang palipat-lipat sa tiyahin
sa kaibigan, sa lungga ng estranghero.
At balita ng pagkamatay ng nanay niya.
Sa lungga ng mga gulong kung saan siya nakakulong nang ilang taon.
Sinabi nila sa 'kin na "minana" ko ang van.
Na para bang regalo 'yon sa 'kin.
Pero ang totoo parang bulok at nakakasukang lugar 'yon.
Dito, nakahanap siya ng mga kayamanan.
Mga bakas ng mga magulang niya.
At singsing ng tatay niya.
Na ipinakita lang na mahilig siya sa mga igat.
Oo, Simon Brinks.
Mahalagang makausap ko siya.
At mailap din gaya ng igat.
Hello?
Ayun!
Oo! Sorry.
Nakakatuwa ang pagdaldal niya.
Pero nakakapagod din.
At nag-alala ako na baka wala na akong tsansa para tulungan ang tagalinis.
-Di ko kinuha ang beer niya. Tama na. -Nagsisinungaling ka!
-Erik, wag mo 'kong talikuran. -Tantanan mo na 'ko!
Erik, pwede ba nating pag-usapan 'yong kahapon?
Hindi, Ma. Wag kang papasok.
Dapat maaksiyonan.
Sarado lahat ng pinto, pero tiningnan ko,
at hindi ko siya mahanap.
Okay, papunta na 'ko.
Nakita ko siya pagpasok ko,
at nakita ko siya ulit no'ng nagva-vacuum ako.
Pumasok ako para mag-good night, pero wala na siya.
-Para mag-good night? -Oo.
Mabuti.
Hindi.
A, ayun siya.
Niloloko ka lang niya.
-Magaling ang mga pugita sa pagtatago. -Oo.
Nakakatawa. Nakakatawang biro.
Umaangkop kami sa kapaligiran para linlangin ang mga kapitbahay namin.
Ngayong gabi, nagawa kong papuntahin ang tagalinis gamit ang pagbabalatkayo
papunta sa binatilyo.
Masaya rin akong makita ka, kaibigan.
Ay, ano ba?
Inaasar ka niya.
Sige. Hindi ka niya sasaktan.
Grabe.
Ayan na naman.
Ang pamilyar na pakiramdam.
Pasensiya na naging gago ako no'ng isang gabi.
Tama lang na sinuway mo 'ko.
Nahanap mo ba 'yong hinahanap mo?
Hindi.
Ayaw magpahanap ni Simon Brinks.
-Si Simon Brinks, 'yong developer? -Oo.
Naku, sorry. Sobrang gulo kasi talaga ng mga deal sa real estate.
Hindi, hindi ito deal. Tatay ko siya.
Ibig kong sabihin, biologically, o anuman.
Iniwan niya ang nanay ko noong buntis siya.
Nito ko lang siya nakilala at nalaman kong sobrang yaman niya.
Kaya pumunta ako rito para kunin 'yong 18 taon ng child support
na utang niya sa 'kin.
Pero di ko siya mahanap.
Kawawa naman siya, di siya nakakilala ng lalaking matigas ang ulo.
-Salamat. -Walang anuman.
Puno ng panipsip ang walong galamay ko.
May kakayahang humawak, may pang-amoy at panlasa.
Lampas sa limitadong pang-unawa ng mga tao ang nakukuha kong signal sa isang dampi.
Sa katunayan, mas malawak ang kaalaman ko sa isang galamay
kaysa buong bungo ng tao.
Kahit lumalabo ang paningin ko araw-araw, nakita ito ng mga panipsip ko.
Pareho ng dinadala ang tagalinis at ang binatilyo.
Baka maghilom ang isa kapag tinulungan 'yong isa.
Ay, naku.
Pa'no mo nagawa 'yan?
Tinulungan ako ni Ethan. Nilabas namin ang salamin at nilinis gamit ang acetone.
Ang bait naman niya.
Alam niyang matutuwa ka.
Alam mo, iniisip ko, noong hinahanap mo si Simon Brinks,
tiningnan mo ba ang phone book?
Phone book?
-Dito ka nakatira? -Oo.
Teka, kukunin ko ang mga libro.
Okay.
Bakit ka nagtatrabaho sa aquarium?
Gusto kong may ginagawa.
Diyos ko, ang ganda ng kahoy.
Medyo maluwag ang sahig.
Mga personal kong patibong. Laging pinapaalala sa 'kin ng Knitwits.
-Ng ano? -Naku, ito na.
Eto. "S. Brinks."
Oo, nandito.
-Ayos. -Kaya…
Oo, ayan.
-Pindutin mo na. -Okay.
Ayan na nga.
Disconnected.
Wag kang basta-basta sumuko. May address dito, o.
Sa Elsbeth, 50 miles mula dito.
Okay, di kakayanin ng van ko ang 50 miles na layo.
May kotse ako.
Pwede akong magmaneho, pero di ko kaya sa freeway.
Ako na ang magmamaneho.
Ano 'yan?
Banda ko.
-May banda ka? -Oo, Moth Sausage.
Moth Sausage?
Oo, medyo… Di ako ang nakaisip.
Mapapasayaw ka naman.
Bakit, ano ba'ng gusto mo?
Kenny G at Michael Bublé? May mga CD ka ba rito?
-Ano'ng meron ka? Cassettes? -Hindi.
-Sobrang makaluma. -Di sa 'kin 'yan.
Mudhoney? Bakit maganda ang taste mo sa music?
-Ayokong marinig 'yan. -Diyos ko.
Radiohead? Ang tagal ko na 'tong di naririnig.
-Hindi. Ayokong pakinggan 'yan. -Isang kanta lang. Teka.
-Okay. -Diyos ko, wag.
Tova, "I Can't" 'to.
'Yan siguro ang pinaka-underrated na kanta sa Pablo Honey.
Hindi, sobrang ingay.
Mas maganda kung di mo tatakpan ang tenga mo.
Pakikinggan natin ang buong kanta. Rule 'yon ng road trip.
-Ano? Hindi. -Teka. Ano'ng ginagawa mo?
Bawal mag-text habang nagmamaneho.
-Rule 'yon ng road trip. -Okay.
Tingnan natin.
Sabi ni Avery, 'yong fiberglass…
Bakit ang liit naman masyado?
Di mo pwedeng basta basahin ang text ng ibang tao.
Si Avery ba 'to sa paddleboard shop?
Oo.
Kayo na ba?
Hindi, nagte-text lang kami.
Medyo. Sinisimplehan ko lang.
Ewan ko kung ano 'yon. Ano'ng isasagot ko?
Ayokong sumagot ka.
Ite-text ko siya bukas. Bitawan mo ang phone.
Ano? Kung gusto mong maging nobya ang tulad ni Avery,
dapat seryosohin mo siya.
Sineseryoso ko siya. Diskarte ang tawag doon. Lumalandi ako.
Lumalandi? Ano 'yon? Walang bilang 'yon. Mga salita at titig…
Lahat ng mahalaga kailangan ng oras at pagsisikap.
Okay.
-Ano 'yan? -Ano?
-Tinatawagan mo siya. -Hindi.
-Tova, patayin mo ang tawag. -Di ako tumatawag.
-Tumatawag ka. Ibaba mo. -Hindi.
Tova!
-Hello? -Wag.
Hello, Avery.
-Tinawagan ba kita, o tinawagan mo ako? -Patayin mo na.
Naku. Hindi, si Tova Sullivan 'to.
-Diyos ko. -Kasama ko si Cameron sa kotse.
Nagmamaneho siya kaya di ka niya ma-text.
Sorry.
Gusto ka niyang ayaing lumabas.
Mag-paddling daw kayong dalawa.
Ano'ng ginagawa mo?
Alam mo, masaya siyang kasama, pero…
Oo, lahat naman sila, di ba? Oo.
Pwede ka sa Linggo?
Ayos daw ang Linggo.
Oo, sa tingin ko…
-Oo. -'Yan na yata.
Sige, pupunta na ako…
-Magdo-doorbell na lang ako. -Oo.
Oo.
Kalokohan 'to. Di ba?
Stalking 'tong ginagawa ko, di ba?
Cameron, dapat paglaanan ka niya ng oras. Tama na 'yan.
-Oo, sige. -Hinga nang malalim. Ilabas mo.
-Okay. -Okay.
-Maging magalang ka. -Oo. Okay.
Tumayo ka nang diretso.
Hi. Hinahanap ko si Simon Brinks.
Simon? Bakit naman siya mapupunta rito?
Nakita ko ang address sa phone book.
Ano ka? Bakla ka ba?
Umalis ka na bago ako tumawag ng pulis.
-Umalis ka na! -Sorry.
-Hindi. Hindi maganda 'yon. -Ano'ng nangyari?
-Galit siya. -Bakit naman?
Di ko alam, pero ayokong malaman.
Di tayo pumunta nang pagkalayo-layo para lang insultuhin.
-Hindi. -Ano'ng ginagawa mo, Tova?
-Hindi. -Hindi pwede 'yon.
Tova, sinasabi ko sa 'yo. Seryoso ako. Tova, wag.
-Diyos ko. -Mahiya ka naman.
-Pasensiya na, sir. -Sino ka ba?
Ako si Tova Sullivan, at bumiyahe nang sobrang layo ang taong 'to.
Pag di siya umalis sa bahay ko,
sisipain ko siya pabalik kung saan siya nanggaling.
Makinig ka sa 'kin, mister.
Gusto ka niyang bigyan ng pangalawang pagkakataon—
Tova, hindi 'yan si Simon.
Ayan, sige. Banggitin mo uli ang pangalang 'yan…
-Isa pa! -Dali.
-Lumayas kayo. -Eto na.
-Aalis na kami. -Bilisan mo, duwag!
-Go! Sumakay ka na! -Aalis na kami!
-Binibilisan ko. Okay, ayan. -Wag na kayong babalik!
Baril ba 'yon?
-Oo, mukhang baril nga. -Diyos ko.
-Seat belt. Hindi! Sandali! Seat belt! -Wala na tayong oras!
Ito'ng sasabihin ko sa 'yo, hindi mo kamag-anak ang taong 'yon.
Malayong-malayo.
Dito ka sa exit na 'to. Sa exit na 'to.
Paano mo nalaman ang lugar na 'to?
Mahilig ako sa mga tahimik na beach.
No'ng si Erik… Anak ko si Erik.
Mahilig siya sa starfish no'ng bata siya,
at tutulungan siya ng asawa kong si Will na mangolekta ng starfish buong araw.
Maghuhukay siya sa buhangin at bubuhat ng mga bato.
Mukhang mabuting ama siya.
Oo.
Sobrang buti niyang ama.
Sorry, di mo nahanap si Simon.
Naku, bagay lang 'yon sa sitwasyon ko.
Nasiraan ng kotse, nabuwag ang banda, namatay… si Mama.
Bago siya mawala, lagi niyang sinasabi sa 'kin
kung gaano ka-excited ang tatay ko na magkaroon ng anak.
Lagi niyang sinasabi. Di ko alam kung bakit. Sabi ko, "Wow."
Ba't kailangan niya pang ipagdiinan 'yon?
Pero hindi ko alam. Kailangan niya sigurong paniwalaan, o…
No'ng nalaman ko ang pangalan niya at nakita ang singsing niya,
parang…
Parang kailangan ko ring paniwalaan 'yon.
Pero delusyon ko lang 'yon.
Aba…
Minsan kailangan mong maging delusyonal.
Di ko talaga alam kung ano'ng ginagawa ko.
Kung aalis ba 'ko o hindi, o saan ako pupunta,
o kung bakit ako nandito.
Oo. Alam ko ang pakiramdam.
Ika-1,423 araw ng pagkabihag ko.
Ay, naku. Ano 'yan?
Ano?
-Naku, ikaw talaga. Aray. Ang totoo… -Oops. Di ko sinasadya.
Malayo ako sa tahanan ko.
Pero salamat sa talino ko, nakikita ko na nagkakasundo ang mga tao.
May trabaho tayo.
-Cameron? -Bakit?
-Ayan ka. Hi. -Uy, Tova.
Ang ganda. Tinatawagan ka ni Terry.
Nakalimutan mo ang susi, kaya idinaan ko.
-Heto. -Salamat.
Ang ganda. Kailangan ko nang umalis. Sige.
Okay. Go.
-Tova! -Bakit?
-Mag-beer ka muna bago umalis. -Hindi na. Salamat…
Ethan, salamat at si Cameron ang inirekomenda mong kapalit ko.
Naging maayos ang lahat, kaya salamat.
Di mo 'ko kailangang pasalamatan.
Pero…
Pwede ba tayong magtsaa?
-Namumula. -Okay.
-Isa sa mga palpak na disenyo ng mga tao. -Ayos.
Walang proteksyon ang pagbabago nila ng kulay.
Kabaligtaran ng mga pugita, agaw-atensyon ito kung kailan nila gustong magtago.
-Tova, nandiyan ka ba? -Tova?
Uy!
-Tova! -'Yan ang suot mo?
Bakit kayo nandito?
Nandito kami para ihanda ka sa date mo.
-Hindi. -Nagdala ako ng cookies.
Sino'ng nagsabi sa inyo?
-Patingin. -Ano?
'Yan ang hikaw mo?
-Oo, gusto ko ang hikaw ko. -Tumigil ka.
Okay. Ito kaya? Kunin mo ang kuwintas ko.
-Ayoko ng kuwintas mo. -Nagdala ako ng jacket.
-Ayokong isuot ang jacket mo. -Mag-lipstick ka man lang.
Guys, kalokohan 'to. Hindi 'to date.
Magtsa-tsaa kami ni Ethan.
Iinom ka kasama ng lalaki na isang taon nang may gusto sa 'yo.
Wala siyang gusto sa 'kin.
Tova, baliw siya sa'yo. Dapat lang.
Mabuti kang partner.
Diyos ko. Wala ka na talaga sa…
-Date ba 'to? -Pag nag-ahit siya, date 'yon.
Hindi, sa damit 'yon.
Kung date 'to, naka-collared shirt siya.
Kung hindi, naka-casual lang.
Higit sa lahat, may proteksyon ka ba?
-Barb! -Barb. Umayos ka nga.
Nandito na siya. Magtatago kami.
-Saan? -Sa likod ng sofa!
-Lumabas kayo. -Hindi, papasok kami.
Shh. Manahimik nga kayo kahit ngayon lang.
-Hello, Ethan. -Tova, ang ganda mo.
Salamat.
Pasensiya na, na-late ako. Nag-ahit pa kasi ako.
-Handa ka na? -Bagay sa 'yo. Sige.
Oo, pag ready ka na, tumayo ka.
Oo.
Okay.
Hindi, kasi mas okay pag di ako nakatayo, di ba?
Mas marami kang matututunan pag tumayo ka.
Oo.
-Oo. -Medyo i-bend mo ang tuhod mo.
Ayan, ganyan.
-Ayos. -Araw-araw mo 'tong ginagawa?
Minsan dalawang beses. Meditative siya.
Oo. Nakaka-relax nga.
-Ikaw ang gustong magpaturo. -Idea ni Tova 'yon.
Masaya na 'kong pinag-uusapan lang ang paddleboards.
Masyado yata akong matangkad para dito.
Walang gano'n dito.
Tingin ko… Baka ako lang ang kakaiba.
Ganito ba talaga dapat kahigpit ang suit na 'to?
Dapat pakiramdam mo parang hihimatayin ka.
Gano'n ang tama.
-Okay. Tama naman pala 'to. -Alam mo?
Subukan mong manahimik. Baka makatulong sa 'yong mag-focus.
Okay.
Noong nagretiro ako sa daungan,
Sinundan ko ang Dead nang isa o dalawang taon.
-Patay? -'Yong Grateful Dead.
-Ayun. -Oo.
Ang ganda ng community na 'yon.
Parang pamilya talaga.
Nagsimula akong gumawa ng sining. Saglit akong nasa street fair scene.
Tapos napagtanto ko na 'yong mga tao ang nagustuhan ko.
Kaya no'ng ibinebenta ang Shop-Way, binili ko.
'Yon na ang kabuhayan ko.
Ayaw mo bang mapag-isa?
Ayoko.
Masayang makakita ng mga tao araw-araw, makita kung paano magbago ang buhay nila.
Kabaligtaran mo ako. Ako…
'Yong aquarium ang puntahan ko para mapalayo sa mga tao.
Pero di ka talaga nag-iisa.
Maraming hayop para samahan ka, di ba?
Oo, totoo 'yan. Oo.
Tama ka.
Gusto mo bang magkaroon ng paddleboard shop?
Hindi, may iba akong plano. Pero nangyari ang buhay, at…
Medyo magulo ang twenties ko, kaya naging magaling ako sa pag-adjust.
Pero masaya ako sa narating ko.
Nasa gitna pa lang ako ng pag-a-adjust.
-Alam mo na. -Kumusta naman?
Maayos. Alam mo, musikero ako.
Naghiwalay na ang banda ko.
-Nakatira ako sa van, kaya… -Nasa tamang landas ka.
-Mismo. Okay. -Oo.
-Musikero. Ano'ng tinutugtog mo? -Gitara.
Ayos. Gaano na katagal?
Mula no'ng nagkamuwang ako.
Nawala ang nanay ko no'ng bata ako, at gitara niya lang ang meron ako.
Sinubukan ko lang tugtugin.
Ang galing na tinuruan mo ang sarili mong tumugtog.
Ano'ng music ang ginagawa mo?
Parang singer-songwriter, malungkot, mga kanta tungkol sa love at heartbreak?
-Bakit? Gusto mo 'yon? Romantic, acoustic? -Oo.
Parang sad boy…?
Ano'ng masama? Gusto ko 'yong may pinaparamdam sa 'kin.
Marami ka sigurong na-date na parang, "Hawakan mo ang kamay ko."
-"Gusto ko lang…" -Pamilyar 'to.
-Pamilyar? Para silang… -Oo.
-"Kakantahan kita nitong sinulat ko." -Oo.
Sasabihin nila, "Ibababa ko ang buhok ko at tatahan saglit," parang…
Ano'ng—
Ano ba? Diyos ko!
-Wine pa? -Hindi na.
-Okay.
'Yong show na 'yan.
Tinawid ko ang bansa noong tumugtog sila sa Milwaukee.
Nagwala ang mga tao no'ng tinugtog nila 'yan.
Tumayo ang lahat.
Sobrang saya!
Diyos ko.
-Ano, tara? -Di na, Ethan.
-Di pwede. Sige na. -Di ko ginagawa 'to.
Ay, naku.
Ethan, hindi ko 'to ginagawa.
Naku, Ethan. Pasensiya ka na.
Pasensiya na.
Ayos ka lang ba?
-Pwede mo ba 'kong iuwi? -Oo.
-Nilalamig ka pa rin, ha? -Oo.
Okay.
Salamat.
Uy, Ma. Pwedeng magpatulong sa calculus ko?
Oo naman.
Doon ka muna sa likod. Papunta na 'ko, okay?
Ano?
Di ko ganito gustong sabihin sa 'yong may anak ako.
Di 'yon bata. May bigote na siya.
-Salamat! -Okay. Sa likod. Salamat, anak.
Hindi, ayos 'yan. Mauna… Tulungan mo na siya sa calculus.
-Kasi… -Pwedeng dito ka muna.
-Hindi… -Di naman…
Tulungan mo na siya, tapos ako…
Hindi, Ca—
Ang tanga ko.
Sinira ko na. Nagulat lang…
-Ang mahaba nilang paghahanap ng kapares. -Kung sana lang…
Kahit ang sabay na pagsayaw ng seahorse ay walong oras lang ang tagal.
-Ako sa susunod appointment. -Buti naman.
Pwede ko na uling panoorin ang paglaki ng algae.
Natapunan ko siya ng alak. Sinira ko ang buong picnic.
Buti lumang T-shirt niya lang ang namantsahan ko.
-'Yong Grateful Dead T-shirt niya? -Ewan ko. Siguro.
Hindi naman siguro 'yon date.
Di naman siya nakapolo.
Naku. Galing 'yon sa show nila sa Memorial Stadium.
Iniingatan niya 'yon. Naka-frame 'yon sa pader niya.
'Yong T-shirt?
Oo, rare 'yon. Tingin ko, libo-libong dolyar 'yon.
-Ano? -Oo.
Diyos ko.
Masama bang gumaan ang pakiramdam ko na di lang ako ang pumalpak?
Oo, masama.
Base sa sinabi mo sa 'kin,
parang wala ka namang sinira, sa totoo lang.
-Di ko alam. -Eto.
May anak siya, pero naglaan siya ng oras para makasama ka.
Ibig sabihin, gusto ka talaga niya.
Pag humingi ka ng sorry, baka bigyan niya ka ng second chance.
Kung gusto mo talaga siya, maglalaan ka ng oras at…
At pagsisikap. Oo. Gano'n magpakitang may paki ka.
-Oo. -Nasa utak ko na lahat ng kasabihan mo.
-Mabuti. -Oo. Gusto ko talaga siya.
Di ko alam, dahil sa kanya, ayokong nale-late, at…
Ang romantic naman.
Hindi. Masama 'yon. Kasi…
Nag-iisip na agad ako ng mga plano.
Tulad ng pag-sign up sa open mic mamayang gabi
tapos iimbitahan ko siya sa bar sa bayan,
at susubukan kong kumanta, at di ako kumakanta.
-Parang… -Pumunta ka pa rin.
Kakanta 'ko sa wala?
Hindi. Hindi sa wala.
Miss pa rin kita, Carrie
Kailangan pa rin kita, Carrie…
-Hindi, kalokohan 'to. Tara na. -Hindi.
-Oo. -Gusto kong marinig. Kumanta ka na.
Hindi ako singer. Kaya tara na o kaya uminom tayo ng beer.
Oras ngayon para kumanta ka, hindi para mag-beer.
Sige.
Pag iniwan mo ang katrabaho mo
Sige. Bahala na.
Pag iniwan mo ang katrabaho mo
Palakpakan natin si Tim.
Okay, may bago tayong performer.
Si Cameron.
Oo, tama… Ako si Cameron.
Narinig ko uli ang kantang 'to ng Radiohead nitong nakaraan.
Naisip kong subukan nang di masyadong maingay.
Kalimutan mo sana ang mga salita
Na namutawi sa labi ko
Hindi 'yon ako
Kakaiba at gumagapang na pagdududa
Tahimik!
Inaalog nito ang kulungan ko
Walang kahit ano sa mundong ito Na magpapatahimik dito
Tama na!
Nakikinig ako sa kumakanta!
Kahit na posible
Kahit na subukan ko
Hindi ko kaya
Kahit na posible
Kahit na subukan ko
Hindi ko kaya
Ang daming bagay
Na kumukubli sa 'kin
Ang daming salita
Na hindi ko mahanap
Kapag ako ay sinukuan mo
Noon lang ako masasaktan nang ganito
No'n lang
Kahit na posible
Kahit na subukan ko
Hindi ko kaya
Kahit na posible
Kahit na subukan ko
Hindi ko kaya
Kahit na posible
Kahit na subukan ko
Hindi ko kaya
Galing!
-Cameron, ang galing mo. -Salamat. Umalis na tayo.
Hindi! Iinom tayo.
-Salamat sa Diyos. -Oo.
Sige, mag-ingat ka sa patibong. Dapat ayusin ko 'yon.
-Okay. Naku. Sandali. -Umapak ka rin dito.
Sandali. Oo.
Bakit may 18 ka nito?
Napilay ako, at tinatrato nila akong may kapansanan.
-'Yong Knitwits. -Ang ano?
Mga kaibigan ko.
'Yong knitting club ko. Ang Knitwits.
Oo.
Di maintindihan ni Will kung bakit ko sila naging kaibigan.
Noong maliliit pa ang mga bata, masaya.
Ngayon parang di na 'ko isa sa kanila.
Masarap silang magluto. Magagaling na chef.
Mahilig si Erik sa casserole. Basta casserole. "Pahinging casserole."
No'ng 13th birthday niya, sabi ko pwede siyang magpapunta ng mga kaibigan
at iluluto ko ang paborito niya, Flying Jacob.
Swedish na pagkain 'yon.
Curry, manok, mani, at saging.
Kadiri.
'Yon nga ang sinabi ng mga kaibigan niya. "Ew, kadiri."
Tapos, sabi ni Erik, "Ew, kadiri."
Pero naalimpungatan ako no'ng gabi, at nahuli ko siyang kinakain 'yon,
nang malamig, sa labas ref.
Tiningnan niya lang ako.
Tumawa lang kami.
Nahuli mo siya.
Hindi kami nag-away. Hindi.
Totoo.
Isang beses lang.
Iba ang kinikilos niya.
Malihim, tumatakas sa gabi, ninanakaw ang beer ni Will.
Laging iniisip ni Will na may babae. May babae panigurado, sabi niya.
Kadalasan, may babae.
No'ng tinanong ko si Erik, nagalit siya,
binasag 'yong isang Dala horse ng nanay ko, tapos…
Sinigawan ko siya.
Sinigawan ko talaga siya.
Umalis siya. Padabog isinara ang pinto.
Kinabukasan, di siya lumabas ng kuwarto. Ayaw niya 'kong kausapin.
No'ng gabing 'yon, naglayag siya, na lagi naman niyang ginagawa.
Hindi na siya umuwi.
Wala…
Naupo ako, naghintay sa pier.
Naghintay lang.
Tatlong araw bago nila mahanap ang bangka.
Hiwa 'yong lubid,
katulad ng itinuro ni Will sa kanya pag na-stuck siya sa mga bato.
Masamang gabi. Sobrang mahangin.
Aksidente 'yon, at…
Sigurado akong aksidente 'yon.
Aksidente 'yon.
Pero isa sa mga…
Tinanong ako ng pulis kung baka…
Kung siguro…
Kung hindi ba niya itinali ang lubid
sa bukong-bukong niya
at tumalon.
Tapos ang daming kumalat na tsismis at…
Hindi na ako nakinig.
Pero hindi ko na siya uli nakita.
Hindi ko alam kung…
Kung namatay siya…
nang galit sa 'kin.
Hindi, ang mga lalaki… mga tanga sila sa edad na 'yon, alam mo?
Di na niya inisip 'yon.
Kailangan kong humiga.
Okay.
Eto ang salamin mo.
Ay, salamat!
Maghanap ka ng unan at matulog sa sofa. Wag kang magmaneho.
Wag mo 'kong alalahanin. Kaya ko na.
-Okay. -Ingat sa hagdan.
-Cameron, gising. -Ano?
Tumayo ka. Late na. Tanghali na. Pupunta pa 'ko sa luncheon ni Mary Ann.
Di ko alam kung may hangover ako sa beer o sa casserole.
-May bulaklak na ako… -Kailangan kong magbihis.
Hi.
Nasa ilalim na tayo ng air vent.
Ma, di na tayo lilipat ng table.
Ayos lang sa 'kin ang round table, anak,
pero kung mas tahimik, pero ngayon, maingay at mahangin.
-Tama na. -Ayan.
-Salamat. -Ang ganda.
-Hello sa inyo. -Uy, Tova.
-Uy, Andie. -Tova, ang haggard mo.
Malamang pagod siya.
Nagpalipas siya ng gabi kasama ang palaboy na sanggano.
-Diyos ko. -Ayos, a.
Tumigil ka nga. Di siya palaboy, at hindi siya sanggano.
Pinanood ko lang siyang mag-perform.
Ng ano?
Kanta. Magandang kanta.
Hinatid niya ako pauwi, at sa sofa siya natulog.
Akala ko may naamoy akong malt.
Andie?
Adam, ba't nandito ka?
Hi. Uy. Ito ang asawa ko, si Eliza.
-Hi. -Hi.
Lilipat na uli kami sa susunod na buwan.
-Wow. -Tagarito ka?
Galing akong Portland. Tutulungan ko lang lumipat si Mama.
-Naaalala mo si Mama? Mary Ann? -Hi.
Ito ang mga kaibigan niya, Janice, Barb, at Tova.
-Hello. -Hi.
-Tova. Tova Sullivan? -Oo.
Totoo nga ang sabi ni Adam. Maliit na bayan 'to.
-Tiningnan namin ang bahay mo. -Ano?
Sa'yo 'yong maganda sa cove, tama?
Oo.
Sobrang ganda. Siguradong marami kang makukuhang offer.
Tova, ano'ng sinasabi niya?
Ibinebenta mo ang bahay mo?
Hindi ko ba dapat sinabi?
Hindi, ayos lang. Ayos lang. Nice to meet you. Sobra.
Tingnan natin.
Okay, sige. Ibebenta ko ang bahay.
-Ano? -Ba't di mo sinabi?
Kinuha ni Ellen Brown ang apartment malapit sa 'min.
-May pupuntahan ako. -Saan?
Charter Village sa Bellingham.
Ang layo no'n.
-Bahay ng matatanda? Para… -Para sa golfers 'yon. Mga retiradong pro.
Gusto ko ang golf. Gusto kong matutong mag-golf.
Hindi, titira ka sa 'kin hanggang may mamatay sa building.
Hindi. Ayoko sa building mo.
Tova, kalokohan 'to. Hindi ka lilipat sa Charter Village.
Ano'ng gusto mong gawin ko? Sumama sa mga anak ko?
Ano na, party people? Sino'ng gusto ng drink?
-Uy, Mrs. Sullivan. -Oo.
Pasensiya na kanina. Hindi namin alam na sikreto pala.
Di mo kasalanan.
Nanay ka ni Erik, di ba?
Oo.
Nakakasama ko siya no'ng senior year. Ano siya…
Nakakatawa.
Hindi ako naniwala sa sinabi ng mga tao.
Hindi niya gagawin 'yon.
Alam mo, dapat magkasama kami no'ng weekend na 'yon.
Sa cabin namin.
Kukuha sana siya ng beer
at dadalhin ang babae na kinababaliwan niya.
Sandali. Wala siyang girlfriend.
Di ko alam kung mag-ano sila.
Malihim talaga siya tungkol sa lahat.
Ano nga ang pangalan niya?
Daphne yata. O Cassie.
Hindi ko alam. Daphne o Cassie. Parang gano'n.
-Adam? -Ayan na ang asawa ko. Ayos…
-Oo, ayos lang ako. -Sige.
Okay.
May babae.
Diyos ko.
May babae.
Alam ko kung paano maghalungkat.
Maghanap sa ilalim ng mga tangrib at bato.
Pero mas malalim ang pagkahumaling ng mga tao sa mga bagay.
May kasamang ala-ala 'yon sa kanila.
Ilang linggo akong naghanap ng bagay para tulungan ang tagalinis
at naiintindihan ng binatilyo kung ano talaga ang nakikita ko.
Pero mahirap na para sa 'kin ngayon ang mga misyong ito.
Bumabagal na ang tibok ng puso ko.
Natatakot ako na habang patapos na ang kuwento ko,
ganoon din ang kanila.
At lahat ng sangkot ay maiiwang may butas.
Hindi.
Tova?
Hindi pa nabubuksan.
Daphne, Cassie…
Hindi…
Wag. Diyos ko.
-Si Andie. -Tova.
Um-order ka ba ng senior yearbook?
-Tova? Ano'ng problema? -'Yong…?
May senior yearbook ka ba ni Andie?
Tova, nandito ka ba?
Dahil hindi ko in-order 'yon. Hindi ko gusto.
Baka dito.
Sige.
Diyos ko. Eto na.
Tingnan natin.
Daphne…
Daphne… Cassmore.
Ayan siya. Okay. Five, six, page… six.
Ayan siya.
Naaalala ko siya.
Bago lang siya no'ng senior year. Naawa ako sa kanya.
Lagi niyang kasama si Simon.
Hindi si Erik?
Base sa naaalala ko, hindi.
Baka nagkamali ng pangalan si Adam. Matagal na 'yon.
Siguro.
Ano namang pinapatunayan nito, Tova?
Ano naman kung may babae?
Hindi ko alam.
Na masaya siya. Hindi ko alam.
Pero masaya siya. Alam mong masaya siya.
Pasensiya na.
Marami kang iniisip ngayon.
Ayokong maging pabigat. Pasensiya na.
Pwede ba?
Hindi ka pabigat.
Tova, kaibigan kita.
Natural lang na tulungan kita.
Alam mo bang di pa 'ko sanay matulog sa taas,
nang mag-isa sa malaking kama?
Sa gilid lang ako, at tuwing umaga, nagugulat ako na mag-isa ako.
Ngayon, kailangan ko nang iwan ang mga kaibigan ko
at lumipat sa lungsod na wala akong kilala maliban sa mga apo ko.
Natatakot ako.
Natatakot ako, Tova. Gusto sana kitang kausapin tungkol do'n, pero
masyado kang busy na di maging pabigat kahit kanino,
nakalimutan mo nang maging kaibigan.
Ibig kong sabihin, bakit pa?
Ano'ng punto kung titigil kang mabuhay kung paano mo gusto?
Hello?
Tova?
Ano'ng ginagawa mo?
Sorry, sana di ka natakot. Aayusin ko sana 'yong mga patibong.
Wala kang kailangang ayusin. Umalis ka na.
Okay. Di ka sumasagot sa tawag. Di mo 'ko pinagbubuksan—
Wala kang karapatang mang-tresspass! Umalis ka na.
Okay, sorry. Akala ko kailangan mo ng tulong.
Di ko kailangan ng tulong! Wala akong kailangang ayusin!
Wala akong kailangan dahil aalis na 'ko!
Bakit? Ano? Kailan?
Pagkabenta ko ng bahay. Ngayon, umalis ka na!
Okay.
-Eto… -Layas!
-Okay. Diyos ko.
-Kumusta? -Ayokong pag-usapan.
Mrs. Sullivan. Magandang balita. May offer na sa bahay.
Kailangan mo lang pumunta at pumirma ng mga papeles. Usap tayo soon.
Naku, Cameron.
Mukhang tanda na ito ng mga tao.
Mahinang kakayahang makipag-usap.
Bakit di magamit ng mga tao ang milyon-milyong salita nila
para sabihin sa isa't isa ang gusto nila?
NO CALLER ID
-Oo, hello. -Hi. Opisina ni Simon Brinks.
-Si Cameron ba 'to? -Oo, ako nga.
Tova!
-Kumusta ang bukong-bukong? -Maayos na.
Kita mo? Konting pahinga lang.
Masaya akong naging maayos si Cameron.
Maaasahan pala ang batang 'yon.
-Oo. -Oo.
Nandito ako para magpaalam.
Lilipat na ako sa Charter Village.
Kung ayos lang, huling linis ko na ngayon.
-Mami-miss ka namin, Tova. -Oo.
Pero bago ka magsimula, tingnan mo ang bago nating tenant.
Na-rehab siya ng isang grupo sa Alaska
pagkatapos mabali ang binti niyang naipit sa crab pot.
Medyo maaga sa schedule, pero di ako makatanggi.
Ano'ng ibig mong sabihing maaga sa schedule?
Hindi maganda ang lagay ni Marcellus kanina.
Marcellus?
Ika-1,431 na araw.
Marahil ang huli na.
Pasensiya na, di ako nakakapunta.
Busy ako sa paghahanap sa isang babae, si Daphne Cassmore,
ginulo ko ang kuwarto ni Erik.
Pasensiya na.
Naging masama akong kaibigan.
Pasensiya ka na.
Patawarin mo 'ko.
Ako ang dapat humingi ng tawad.
Binigo kita.
Cameron?
Tingnan mo nga naman.
Gusto mo bang kumuha ng table, o…?
Oo.
Di kami mapaghiwalay.
Oo, alam ko. Mukha nga.
Ano'ng nangyari?
Hindi ko alam, Cameron.
Pagkaalis niya, bihira ko siyang makausap. Maliban kung tungkol sa 'yo.
Proud siya sa 'yo.
Ayos lang sa 'yo na…
walang ginagawa para tulungan ang anak mo?
Cameron, akala mo ba…
Sorry kung gano'n.
Hindi ako ang tatay mo.
Best friend ko siya, pero di babae ang gusto ko.
Papatayin ako ng tatay ko pag nalaman niya, kaya…
Pinagtakpan niya 'ko para tigilan ako ng tatay ko.
-Di ko alam na akala mo ako ang tatay mo. -Okay, sige. E, di…
Hindi sa 'yo 'to?
SOB ang initials ko.
Di ko ipapaukit 'yon sa singsing.
Akala ko mascot lang 'yan ng school n'yo o ano.
Igat? Pirata ang school mascot namin.
Sino'ng gusto ng igat?
Sino ang tatay ko?
Sinabi niya 'yon sa 'yo. Kaibigan mo siya.
Ayaw niyang sabihin kahit kanino.
Di ko alam ang sasabihin, Cameron. Bata pa siya, takot.
Mas masahol pa ang tatay niya.
Sigurado akong takot na takot siya na malalaman niya.
-Cameron, hi. Saan ka galing? -Ano'ng pakialam mo?
Makinig ka. Pasensiya na. Hindi ko dapat ginawa 'yon.
Pinagbuntunan kita.
Suwerte ka, hindi na kita guguluhin.
-Ano'ng ibig mong sabihin? -Na-stuck ako dito…
-Para sa wala. -Ano?
Nabaliw pa ako!
Di ko naman tatay si Simon Brinks.
Gay best friend siya ng mama ko. Di niya singsing 'to.
Kaninong singsing 'yan?
Hindi ko alam. Sa mga igat.
Naku. Wag mong gawin 'yan. Wag mong gawin 'yan. Cameron, makinig ka.
Hindi mo siya tatay, at ikinalulungkot ko 'yon.
Pero di mo kailangang umalis. Maganda ang trabaho mo.
Tingin mo, ito ang gusto kong gawin sa buhay?
Magkuskos ng tangke ng isda at magtanggal ng gum sa sahig?
Cameron!
Wag kang umalis.
Ang dami mo nang nabuo dito. Mga taong nagmamalasakit sa 'yo.
Kaya ka aalis?
Paano si Marcellus? Wala na siyang oras. Kailangan ka niya.
Di ko na problema 'yon.
Cameron, di ka ganito.
Hindi. Hindi talaga.
Cameron!
Sa lahat ng tangke, 'yon pa ang napili niya.
Kaunti lang ang mga nilalang na mas malupit pa sa wolf eels.
Sapat nang parusa na kapitbahay ko siya.
Pero personal ang galit ko.
Sa aking walang hanggang karunungan, dapat mas nag-ingat ako.
Pero mahirap labanan ang pang-aakit ng Dungeness crab.
Kung di dahil sa sugat ko, baka naiwasan ko ang tinatawag na "sagip" ng mga tao.
Maaaring mas matanda at mahina ako, pero mas matalino pa rin ako.
Sa pagkakataong ito, handa na ako.
Isa pa, wala akong ibang magagawa kundi harapin ang kaaway ko.
Ang singsing na 'yan ang patunay na kailangan ko.
Ano 'to?
Marcellus.
Ibabalik kita sa tangke mo. Diyan ka lang.
Diyos ko.
Tingnan mo'ng nangyari.
Marcellus.
Okay, sandali. Ibabalik kita. Teka.
Diyos ko.
Sige na. Ibabalik kita. Eto na.
Ano'ng ginagawa mo dito?
O, sige.
Okay.
Sige, kaibigan.
Nasa labas tayo, Marcellus.
Alam mo bang nasa labas tayo?
Malapit ka nang makauwi.
Ito ang tahanan ko, Marcellus.
Hindi ko 'to kayang iwan. Tahanan ko 'to.
Pero alam ko…
Alam kong kailangan kitang pauwiin.
Alam nating pareho na ayaw mong mapunta rito, pero…
Masaya akong niligtas ka ni Terry.
Dahil iniligtas mo 'ko.
Sige na.
Umuwi ka na, Marcellus.
Paalam.
Paalam, kaibigan.
Marcellus?
Diyos ko.
Marcellus.
Naku…
Naku, Marcellus.
Diyos ko.
Noong una, lumulubog ako na parang angkla.
Kasingbigat ng bato ang mga galamay ko.
Tapos, sa isang kibot,
gumising ako.
Hindi ko sinasabi ito para paasahin ka.
Palapit na ang kamatayan ko.
Pero may sapat pang oras.
Tova?
Tova.
Ano'ng…? Ano?
-Basang-basa ka. -Cameron, bumalik ka.
Oo.
Mukhang may tama at maling paraan sa paggawa ng mga bagay.
Nasaan si Marcellus? Di ko siya mahanap kahit saan.
Pinauwi ko na siya.
Talaga?
Wow.
Mabuti 'yon, di ba?
Pero mami-miss ko siya.
Gusto mo bang umupo muna tayo sandali?
Gusto kong ipakita sa 'yo ang iniwan ni Marcellus para sa 'tin.
Ano?
Ang singsing ko.
-Paano… -Binisita niya ang mga igat.
Ang pangalan ng anak ko ay Erik Ernst Lindgren Sullivan.
Singsing niya 'to.
Ibinigay niya sa nanay mo, Daphne Cassmore. Tingin…
Tingin ko mahal niya siya.
Tova…
Apo…
At tingin… Sinasabi mong nalaman ni Marcellus
na ikaw ang lola ko?
Hindi ko alam.
Hindi…
Hindi ko alam.
Ibig kong sabihin…
Ayos lang 'yan.
Lumangoy ako pababa.
Pababa sa kailaliman ng dagat.
Sa bawat enerhiyang natitira sa akin.
Makikita mo ang buhay kahit saan.
Kasingganda gaya ng naaalala ko.
Hanggang sa huli,
naramdaman ko ulit.
Nalasahan ko.
Sa bawat sulok ng katawan ko.
Nakauwi na ako.
Sa ilalim ng parehong karagatan
na dating naglalaman ng minamahal na anak,
amang matagal nang nawawala…
Maling tao pala ang hinahanap ko.
Oo.
Tova!
Uy.
-Medyo busy ako ngayon, kaya… -Sorry. May…
Sobrang laki ng buhay mo kumpara sa 'kin.
At nataranta ako.
Gusto kita.
Gusto kong maging parte ng malaking buhay na 'yon, kung hahayaan mo 'ko.
Tova?
Bakit?
Diyos ko.
Kahon ng mga gamit niya.
Lahat ng gamit niya.
Ito ba ang nanay mo?
Oo.
Pinangalanan ka niya.
Oo, pinapahirapan si Diane Jones ng tuhod niya.
Ayaw niyang tumigil sa pagte-tennis.
Ilang taon ko nang sinasabi, pinapagod niya ang sarili niya.
Ayaw niyang tumigil sa doubles record niya.
-Tova. Nasa pangalawang scarf na siya. -Akala ko binabantayan mo 'yong ihawan.
-Kaya ko namang bantayan dito. -Para siyang makina.
-Tama. -Hindi 'to keyhole, Avery.
Kailangan mo lang sundan. Sundan mo lang.
-'Yan ang sinasabi ko. -Naiintindihan ko. Hindi 'to para sa 'kin.
-Two out of three? -Hindi ko alam.
Okay, hapunan na!
Para sa 'yo yata 'yong mac and cheese.
Alam ko. Uubusin ko.
-Seryoso siya. -Gusto mo?
Makakapagpahinga na ako, alam ko nang may tahanan na uli ang tagalinis.
Sige, starfish.
At alam kong maaalagaan ang kapalit ko.
Di ko makita. Nasaan ba 'yon?
Hindi "'yon". Siya. Agnetha ang pangalan niya.
Babantayan siya ng tagalinis.
Hi.
Ipagkakatiwala ko ang buhay ko sa kanya.
Gaya ng pagtitiwala ko ng kamatayan ko.
Ayan na siya.
Tingnan mo.
Oo.
Ang mga tao, kadalasan, ay mapurol at nagkakamali.
Pero minsan, maaari kayong maging kahanga-hangang matatalinong nilalang.
Nagsalin ng Subtitle: Erica A. ng kahanga-hangang matatalinong nilalang.