CZŁOWIEK W OGNIU
Dobrze. Uda się.
Wygląda wiarygodnie?
Zdecydowanie tak. Na pewno zadziała.
Mogę zobaczyć?
Uwierz mi. Lepiej, żebyś nie miała tych zdjęć przed oczami.
Nadadzą się.
W porządku?
Tak. Chodź, przebierzesz się.
Zespół ewakuacyjny.
O północy.
Pracowałeś z tym Tappenem?
Wiele razy.
Zrobi to, co obiecał?
Na pewno się postara.
Dobra, muszę lecieć.
Nie możesz mnie tu zostawić.
Dzwoń, gdyby coś się działo. Tu jesteś bezpieczna. Nie mam cię niańczyć,
tylko wysłać do domu.
Nie możemy poczekać na transport?
Plan Tappena to jedna z wielu możliwości.
Mówiłeś. Za pierwszym razem też nie zrozumiałam.
Posłuchaj, Poe.
Nie wiemy, kto cię zaatakował w bazie wojskowej.
Dopóki się tego nie dowiem i nie zneutralizuję zagrożenia, nie będziesz
bezpieczna.
Wiesz?
Próbował mnie nauczyć samoobrony.
Żebym wiedziała, co mam zrobić, kiedy…
To dobry pomysł.
Szkoda, że nic z tego nie zapamiętałam.
Nie ma znaczenia, co potrafisz, a czego nie.
Wszystkim się zajmę.
Nie.
Nie rób tego.
Powiem to tylko raz.
Nierozsądnie jest się wiercić, gdy ktoś przykłada ci nóż do serca.
Opowiedz o Osmarze.
Już mówiłem.
Osmar to tylko jego kryptonim.
Zatrudnił nas, żebyśmy napadli na konwój.
Wcześniej nie znałem jego ani jego ludzi.
Pytam o to, jak wygląda.
Jest wysoki. Ma siwe włosy.
I dużą bliznę po lewej stronie twarzy.
Gdy dotrzemy na miejsce, jak się z nim skontaktujemy?
Na froncie budynku jest budka telefoniczna.
Osmar odbierze i nas pokieruje.
Co robisz?
Wszywam ci zapalnik domowej roboty.
Co?
Masz w klatce piersiowej małe urządzenie.
Gdy nacisnę ten guzik…
Bum.
Jesteś chorym człowiekiem.
A który z nas miał zastrzelić nastolatkę?
Ludzie tacy jak ja albo Osmar muszą mieć swoje sposoby, żeby przetrwać w tym
świecie.
Za to ty, dupku, pochodzisz z ziemi opływającej w luksusy.
Dobrowolnie wybrałeś ten zawód i styl życia.
Cokolwiek sobie mówisz o cierpieniu i cokolwiek robiłeś wcześniej,
to już się nie liczy.
Jeśli jest między nami jakaś różnica, to taka, że jesteś gorszy ode mnie,
sukinsynu.
W takim razie lepiej pamiętaj, który z nas trzyma w ręku pilota.
Ufasz temu człowiekowi?
Tak.
Pracuje w firmie ochroniarskiej. Były komplikacje.
Jakie?
Wdał się w bójkę. Bez wysiłku powalił dwóch zbirów.
Nieźle. Pewnie jest z CIA albo z sił specjalnych.
Płacą Amerykanie. Wszystko się uda.
Creasy. To jest Beto, kuzyn mojego męża.
Cześć.
Muszę wracać do córki. Beto zadba o bezpieczeństwo Poe.
Będzie w dobrych rękach.
Gdy wrócę, wszyscy dostaniecie swoją rekompensatę.
Pogadamy później.
Nie chodzi tylko o pieniądze, prawda?
Ten facet jedzie z tobą?
Tak.
A wróci?
To zależy od niego.
Melo to moja rodzina.
Rozumiecie?
To moja robota.
Nie potrzebuję go.
A co z ochroną,
skoro zabierasz połowę ludzi?
Livro się nią zajmie.
Livro? Twój brat?
Żartujesz sobie?
Lepiej od razu daj dziewczynie broń i niech ona osłania jego.
Duda.
Jeśli mamy wziąć tę pracę, zróbmy to porządnie.
Ja i moi ludzie zapewnimy ochronę. W zamian chcę tylko udziału w zyskach.
Nie zmienię zdania.
Nie potrzebuję ich.
Nie potrzebuję i nie chcę.
Livro świetnie mówi po angielsku.
Dziewczyna poczuje się bezpieczna. Uda się.
Czas najwyższy, żeby się bardziej zaangażował.
To jego zlecenie.
Ma prawo zrobić po swojemu.
Jeśli chce wkręcić w to brata…
niech tak będzie.
A kto potem posprząta bałagan?
Nie będzie żadnego bałaganu.
Postanowione.
Jak chcesz.
Nie rozumiem.
Dlaczego mam jej pilnować?
Już mówiłem!
Robisz wielkie nic.
W grupie są młodsi od ciebie.
Zarabiają hajs.
Czas wreszcie dorosnąć.
To prosta sprawa. Nic nie musisz robić.
A na tym się znasz.
Po prostu z nią zostań.
I w żadnym wypadku nie zbliżaj się do tego gnojka, Vica.
Spiknę was.
Nie przyzwyczajaj się.
Oszalałeś? Miałem jej tylko pilnować!
Ogarnij się.
Nie chcę tego.
Próbuję ci pomóc, Livro.
Tylko ty nie nosisz broni.
Wszyscy myślą, że jesteś słabeuszem.
A jesteś?
Wcale nie. Jesteś moim bratem.
Od dzisiaj chodzisz uzbrojony.
I zarabiasz.
Płaczesz?
Jeśli się tu rozbeczysz, własnoręcznie cię zabiję.
Nie maż się.
Właśnie tak.
A teraz pokaż, że rządzisz w tej norze.
Idź.
Przepraszam.
Nie chciałem cię przestraszyć.
Mam się dziś tobą zaopiekować.
Jestem Livro.
Nie potrzebuję niczyjej opieki. Możesz stąd wyjść?
Jeszcze raz przepraszam.
Posiedzę na zewnątrz przy drzwiach. Nie będę przeszkadzać.
Skąd tak dobrze znasz angielski?
Wziąłem kilka lekcji. Internet i amerykańska telewizja też
bardzo pomagają.
Dobrze słyszałam? Mówią na ciebie „książka”?
Tak. Livro.
Tu każdy ma swoje przezwisko.
Cały czas robisz takie rzeczy?
Nie.
Mój brat mnie o to poprosił.
Gdy byłem bardzo mały, zginęli nasi rodzice. To on musiał o nas zadbać.
Ciągle szuka dla mnie jakiegoś zajęcia.
Dzisiaj trafiło się takie.
Nie chciałeś tu przychodzić?
Nie.
Brat zawsze się mną opiekował.
Ale dociera do niego, że nie jestem taki jak on.
Chyba zaczął mnie przez to nienawidzić.
Może chcesz obejrzeć coś w telewizji?
A mówią po angielsku?
Pewnie nie.
Ale pożyczę ci telefon.
Proszę.
Możesz pooglądać ze mną.
Dobrze.
Tęsknisz za rodzicami?
Bardzo.
Przykro mi. Nie.
W porządku. Bardziej boję się tego, że ich zapomnę,
niż że nigdy nie będę w stanie tego zrobić.
Uwierz mi.
Nie zapomnisz.
Nie rób głupstw.
Odejdę od samochodu.
Ale będę mieć cię na oku.
Nie zapominaj, że dalej będziesz w zasięgu pilota.
Przecież się tu ugotuję, draniu!
Pieniądze są na dnie torby. Ewakuacja o północy.
Co wiesz o FRP?
Próbowali dokuczyć prezydentowi, ale udało im się tylko wysłać za kratki
ich przywódcę, Ferraza.
Ten, kto go zastąpił, postanowił wysadzić budynek.
Duża sprawa jak na początkującego. Mają kogoś doświadczonego?
Trudno powiedzieć. Organizują się w grupy, żeby w razie represji
szkody były mniejsze. Poza zamachowcami większość z nich aż do eksplozji
pewnie o niczym nie wiedziała.
A niejaki Osmar? Może mieć bliznę na twarzy.
Nie znam takiego. A ty nie brzmisz na człowieka, który o północy się
stąd zabiera.
Chcę mieć pewność, że ten, kto nawarzył piwa, teraz je wypije.
Tak?
Tu Tiago.
Tiago?
Wszyscy myśleli, że nie żyjesz.
Nie na to się pisałem, ale zrobiłem, co trzeba. Mam co opowiadać.
Chcę odebrać obiecaną zapłatę.
Zaraz, zaraz.
Jak to „zrobiłeś, co trzeba”?
Podobno uciekli.
Zgadza się.
Ale ich złapałem. No proszę.
Świetna robota.
Zrobimy tak. Idź do sklepu na końcu przecznicy. Znajdziesz tam
przedpłacone telefony.
Kup ten na samym końcu, po lewej.
Zadzwonię za jakąś godzinę, gdy będę mieć twoje pieniądze.
Co robisz? Słyszałeś, co powiedział.
Telefon w głębi sklepu na końcu ulicy.
Sam się do mnie odezwie.
Rozumiesz?
Nie ma mowy. Zobaczymy się z nim teraz. Ruszaj się.
Co to było?
Kurwa. Brać go!
Chodźcie! Tędy.
Naprzód.
Idziemy.
Kurwa…
Od kilku godzin nic nie jadłam. Mam dosyć tego pokoju. Chcę tylko na pięć
minut wyjść na zewnątrz.
Dobrze.
Wyjdziemy, ale szybko wrócimy.
Pięć minut. Nie więcej.
To tam.
O rany.
Pięknie, co?
Tak. Odkąd tu jestem, nie widziałam nic ładniejszego.
Spójrz tam, w dół. Tylko w tym mieście biedni żyją ponad bogatymi.
Musimy iść. Kończy nam się umówiony czas.
Spodziewałam się czegoś innego. Całkiem ładnie.
Wiem, na co się nastawiłaś. Jak to nazywacie? Slumsy, tak?
Wybacz, nie chciałam cię urazić.
Nic się nie stało.
Wszyscy tak myślą.
Miło widzieć to zaskoczenie.
Lubisz czytać?
Tak, a co?
Pokażę ci szybko moje ukochane miejsce.
Moja babcia mnie tu przyprowadzała.
Bywałem tu tak często, że pozwalali mi siadać za ladą i czytać.
Te po angielsku nie mają dużej konkurencji, więc często znajdowałem
ciekawe pozycje.
Wypatrzyłaś coś?
Czyli grasz w szachy.
Nie, ale mój tata grał. Pamiętam tę książkę.
Ja… Musimy iść. No proszę.
Jest i ochroniarz Livro.
Oto elitarny spec zatrudniony przez Beta.
Właśnie wychodziliśmy.
Co tak szybko?
Zostaw.
Jakiś problem?
Beto był pewny, że dasz radę.
Vico. Dasz czy nie?
Livro! Vico, proszę.
Prosisz?
Trzymam jej nóż przy gardle, a ten mnie prosi!
Livro!
Patrzcie, bodyguard ma broń.
Nie chcę, żebyś trafił tę, którą chronisz.
Żeby to się udało…
musiałbym bać się śmierci bardziej niż ty boisz się strzelić.
Nie nadajesz się. Wiesz o tym?
Masz mnie za dupka, co?
I słusznie.
Lepiej się zastanów, dlaczego to ja martwię się o ciebie bardziej niż
twój własny brat.
Jesteś ode mnie mądrzejszy.
Ale jeśli tylko taki gnojek jak ja się tobą przejmuje, to masz przejebane.
Posłuchaj mnie, Livro.
Jeśli sam nie jesteś dupkiem, lepiej się nim nie stawaj.
Idziemy.
Tylko to.
Poe?
Zaatakowali nas. Kto?
Mów! Nie wiem.
Chyba inny gang.
Musisz wrócić, Creasy. Proszę.
Gdzie jesteś?
W mieszkaniu.
Czego chcą?
Nie jestem pewna. Próbowali nas przestraszyć. Kiedy tu będziesz?
Nie powinniśmy wyjeżdżać? Samolot miał zabrać nas do domu.
Creasy?
Jesteś tam?
Muszę kończyć. Niedługo wrócę. Zamknij drzwi od środka.
Halo? Kim jesteś? Czego chcesz?
Chyba już wiesz, kto mówi.
Powiedz, gdzie cię znaleźć. Chętnie opowiem więcej.
Nie trzeba. Fajnie wyglądasz w tym samochodziku.
No dobra.
Cześć.
Mamo? Gdzie się podziewałaś?
Wybacz.
Zniknęłaś.
Musiałam się zająć klientem.
Mogłaś zadzwonić.
Nie wzięłam telefonu.
Wszystko dobrze? Tak.
Musimy pogadać.
Jasne. Chcę przeprosić. Przesadziłam.
To nic.
Nie powinnam się wtrącać, ale chcę dla was jak najlepiej.
Wiem, Gabi. Dziękuję.
To nie tak, że nie chcę wyjechać. Muszę o wszystko zadbać.
Marina potrzebuje dokumentów.
Chyba znalazłam sposób.
Jaki?
Mój nowy klient pomoże mi je zdobyć. Ale najpierw ja pomogę jemu.
W czym?
Ściga sprawców zamachu.
Co?
Upadłaś na głowę? Nie mieszaj się w to.
Kim on jest?
Jednym z ochroniarzy, których wożę.
Ufasz mu?
Dlaczego?
Nie wiem.
Czasami kogoś spotykasz i widzisz w nim siebie.
Co takiego zobaczyłaś?
Człowieka, który cierpi.
Pusto.
Sprawdźcie teren.
Upewnijcie się, że jest bezpiecznie.
Tędy.
Uwaga.
Zajrzyjcie pod samochód.
Broń w gotowości.
Czysto.
Kurwa.
Minęły godziny od jego przyjazdu.
Macie go?
Nie. Znalazł nadajnik.
Wyrzucił go. Dlaczego zmarnowaliście szansę?
Potrzebujemy też dziewczyny.
Mógł nas do niej doprowadzić.
To koniec. Przekażę sprawę bardziej kompetentnym ludziom.
Rozumiem.
Dobrze.
Odsunął mnie.
Pościg przejmie ktoś inny.
W razie potrzeby odezwie się nowy człowiek.
Sprzedawca dał znać, że cel upuścił to w sklepie.
Postaw ludzi na czatach przy jej domu. Zobaczymy.
Będę u siebie.
ŁĄCZĘ
Dalej milczy?
Co to?
Chciałem ci coś dać, nim sobie pójdę.
Znalazłaś tutaj coś, co sprawiło, że pomyślałaś o domu.
Poczułem, że to przeznaczenie.
Dziękuję.
Bardzo to doceniam.
Przepraszam za dzisiaj.
Jeśli kiedyś wrócisz, zorganizuję lepszą wycieczkę.
Idziesz już? Tak.
Wpadłem tylko z książką.
Wrócił mój brat. Na zewnątrz stoi inny człowiek.
Nie mówi po angielsku. Nie będzie ci się naprzykrzał jak ja.
Wcale się nie naprzykrzałeś.
Pan Creasy na pewno niedługo wróci.
Tak.
Livro?
Poczekasz ze mną na niego?
Pewnie.
Portfel mam tutaj.
Ręce na kierownicę.
Nie chcemy pieniędzy.
Szukamy tego człowieka.
Wiozłaś go?
Wożę wielu ludzi.
Nic ci się nie stanie, jeśli powiesz nam, co wiesz.
Inaczej skończysz martwa i bez telefonu.
Przyjrzyj się dokładniej.
Wiozłam go kilka dni temu.
A potem?
Drugi raz.
Samego?
Był z nim ktoś jeszcze?
Dziewczyna.
Dokąd ich zabrałaś?
Naprawdę chcesz za nich zginąć?
Do faweli.
Zawieź nas tam.
Jeśli ich znajdziemy, puścimy cię wolno.
Ale jeśli nie, już po tobie.
Ruszaj.
Powinien już być. Musimy zdążyć na samolot.
Zjawi się.
Nie. Nawet nie wiem, do kogo zadzwonić. Nic mi nie powiedział.
Wróci. Dlaczego to powtarzasz?
Bo nikt by cię nie zostawił.
O której jutro? Dam znać.
Mateus? Dlaczego nie śpisz?
Usłyszałem hałas.
Szykuję się do snu.
Chodź, położę cię.
Wygodnie? Tak.
Halo?
Żartujesz.
Powiedz, gdzie jesteś. Przyjadę.
Zgoda.
Coś się stało?
Muszę znowu wyjść.
Śpij. Porozmawiamy jutro. Dobrze?
Jasne. Słodkich snów.
Dobranoc, tato.