Perdón.
Se te consola, eu tamén estou nervioso.
É que non entendo…
que xa non estean.
Porque estaban ben e, de súpeto…
Ei, vouche dicir algo que aprendín… antes de coñecer a teu pai.
Era algo máis novo ca ti. O meu irmán maior
tivo un accidente de coche e había que operalo.
O médico estaba ao que tiña que estar, sen inmutarse.
E…
miña nai alporizouse moitísimo.
Pediulle que amosase algo de humanidade e compaixón.
E el díxolle: "Con todos os respectos, señora, así non lle faría ningún favor.
Non quere que vexa o seu fillo coma unha persoa,
quere que o médico vexa o seu fillo
coma un crebacabezas interesante."
Porque, cando todo está en xogo,
vaiche mellor con alguén que tente resolverte
ca con alguén que tente salvarte.
Sei que isto é duro.
Pero, polo de agora,
imos deixar a un lado as nosas emocións,
imos saír e imos ser os dous cirurxiáns.
Cirurxiáns?
Cirurxiáns.
Todo listo.
Saíde por separado, con cinco minutos de diferenza.
Ao chegardes, non fagades nada ata que volo diga.
Por que non me preguntaches que vin?
Fareino cando sexa o momento.
Quero asegurarme de que só o revivas unha vez.
Viraron á esquerda.
Mantede as posicións.
Creasy…
Veñen con nós?
- Hai que desviarse. - Que?
Están nos edificios e séguenos un coche pola paralela.
A ruta non é segura. Desvíate xa.
A onde imos?
A un complexo militar seguro.
- Distancia? - A 12 km.
Estannos seguindo. Temos que desviarnos.
Van cambiar de ruta.
Vai todo ben?
Ti estate atenta.
Iso non é unha resposta á miña pregunta.
- Señor? - Mantede as posicións.
Só temos un equipo seguíndoos.
Non hai tempo. Decídase.
Atalla polo parque. Á dereita!
Saio da ruta. Seguídeme.
Desviámonos ao outro destino.
Suspéndeo.
Acabouse.
Pídolle desculpas.
Mesmo tras o acto violento de onte,
seguimos a recibir ameazas da FRP.
Dadas as circunstancias,
o prudente é entrevistala aquí.
Despois un avión militar levaraa de volta aos Estados Unidos, vale?
Aí?
Si.
Vai indo, Poe. Imos falar un momento.
Tenente, por aquí.
Pode gravala.
Fareille todas as preguntas, pero que ninguén entre
mentres falo con ela.
Débelle parecer que manda algo aquí, señor Creasy.
Mire.
Malia o que decidise cando me coñeceu,
ten que admitir non só que lle ofrezo axuda,
tamén que a precisa.
Había homes vixiando toda a ruta,
o cal indica que hai unha filtración na súa cadea de mando.
Se non pode confiar nos que ten debaixo,
recapacite sobre o home quen ten diante.
Fiaríase da persoa que vin na entrevista?
As entrevistas de traballo non son o meu.
Por desgraza, isto converteuse en algo que se me dá mellor.
Sei que pensar no que pasou é doloroso,
así que, por agora, non o fagas.
Na medida do posible, cínguete ao que sentiches e ao que viches
antes de que ocorrese o do edificio.
Antes.
Aí é onde se atopa toda a información que precisamos.
Entendido?
Ben.
Ao espertares, estabas cas do teu mozo?
Non é o meu…
Pero si.
Escapei.
Non tiña pensado durmir fóra,
pero, cando espertei…
deime de conta de que se non bulía, papá ía estar esperto e…
Cínguete ao de antes.
Debías ir para a casa.
Collín a moto de Liam.
Lembro que pensei que me daría tempo.
As rúas estaban desertas e ía rápido, e só me quedaba virar unha rúa.
Tiña o semáforo en verde,
pero é coma se sentise vir algo antes de velo.
Así que freei.
Dúas furgonetas pasaron pola intersección a todo gas
e despois unha moto.
Tipo as deportivas. Ou as de carreiras.
Dime máis cousas da moto.
Creo que era negra.
Coma todo.
O motorista ía de negro e o casco era negro.
Si, é todo o que lembro.
E as furgos?
Brancas.
- Novas ou vellas? - Novas.
Semellaban de traballo ou de uso particular?
A ver, non sei. Igual de traballo.
Vale, imos volver a iso.
Que ocorreu cando pasaron?
Virei a esquina coa moto.
Seguín como medio quinteiro e aparquei.
Basicamente, tiña o edificio diante.
El estaba alí.
Quen?
Meu pai.
Ía subir ao coche, e viume.
Chamoume e despois…
Vale. Paramos aí.
Moi ben.
Está moi ben. Imos facer un descansiño.
Para aí.
Non preguntou pola explosión.
Os sospeitosos xa marcharan antes.
Se non se fai ben, as emocións deforman os recordos.
Se fago aflorar os seus sentimentos, a información será menos útil,
non máis.
Voulle sacar todo o que precisamos.
Agora mesmo, preciso que vostede me consiga fotos
das furgonetas brancas máis comúns nos últimos cinco anos.
Pídolle un pouco de fe.
Cre que ten máis gana de pillalos ca min ou ca ela?
Se lle quedan preguntas cando eu saia,
non me oporei a que entre e llas faga.
Parécelle ben?
Tamén preciso un par de trapos ou unha toalla pequena.
Que imos facer?
Quero que penses en cando ías na moto.
A ver.
Hai 20 minutos,
estabas durmida.
Pero ao veres que tes que volver á casa,
a descarga de adrenalina espílete.
Si.
Vale. E agora xa case chegaches.
Vas chegar á intersección,
pero freas porque presentes algo. Como te fai sentir?
- O que? - Que aparezan da nada.
Como non pares, atropélante. Como te sentes?
Impresionada. Sorprendida. Non…
Sinala a furgoneta que viches. Sen pensar. Lémbraa.
Vale, agora quero que…
Vinlle a cara.
Ao motorista. Foi só un instante, pero vinlla.
Vale. Moi ben, Poe. Detente nese momento.
Queda co motorista.
Queda co motorista, Poe.
Poe.
PAPÁ
Poe. Tranquila.
Acouga. Fixéchelo moi ben.
Moi ben.
Chamamos o retratista?
Cos retratistas nunca se sabe.
Tanto te fan recordar coma che orixinan lembranzas falsas.
Na CIA hai un que é bo.
Por agora, cómpre conseguirmos as imaxes das cámaras da zona
da mañá do atentado.
Poderiamos sacar unha matrícula.
Pasarei xa o aviso.
Xa, pero ese é o tema.
Como o vai facer sabendo que ten unha toupa?
Debo informar o presidente persoalmente.
Seleccionaremos un equipo
que sexa o máis reducido posible.
Están abastecendo o avión.
Podemos mandar a Poe aos EUA nunha hora.
Reparei en que só mencionou a Poe.
Dado que hai unha toupa,
vexo o valor potencial de contar coa axuda de alguén de fóra.
Pero ten que entender que eu estou ao mando.
Os dous queremos o mesmo.
Reparei en que non recoñeceu que eu estarei ao mando.
Estará vostede ao mando.
Conseguireille un coche cando informe o presidente.
O seu amigo Rayburn dixo que veriamos
que ter algo polo que loitar
sacaría o mellor de vostede.
Creuno?
Vin moitas situacións, señor Creasy, en que ter algo polo que loitar
é o que saca o peor da xente.
Supoño que iso é o que me segue a desacougar.
Por que non vés?
Non é boa idea.
Si.
- De verdade… - Teño traballo aquí.
Pero…
Vas volver á casa sa e salva
e terás unha longa vida.
Para que che vaia ben,
terás que atopar o xeito de deixar isto atrás.
E tes que comezar xa.
Sube a ese avión coas túas mellores lembranzas.
E deixa todo o demais aquí, a min incluído.
Esquéceo todo.
Estiveches aí…
cando non tiña ninguén máis.
Iso non o penso esquecer.
Tes que ir indo.
Grazas.
Vale.
Agáchate! Protexede o avión!
Fóra!
Engala!
Levanta a escaleira!
Agáchate!
Merda.
Por que non vira?
Achégate, carallo!
Gringa!
Poe!
Vamos.
Hostias.
- Que fan? - Tentan escachizar o motor.
- Agárrate. - Por que?
Ai, Deus. Creasy.
Creasy!
Mi madriña.
Mimá.
Creasy!
Coche, Creasy!
Todo ben?
Monta, Poe.
O cinto.
O presidente Carmo afirma que non deixará que o ataque interrompa as eleccións.
As sondaxes amosan un gran cambio
en favor do presidente pola súa xestión da crise.
Fágoche algo de comer?
Non.
- Vou facer té. Queres? - Non.
Grazas por estar aquí.
Xa non é unha nena, pero…
non quería que estivese soa logo diso.
Adoro estar con ela. Non hai problema.
Morreron 600 persoas de golpe.
Sei que non o queres oír, pero teño que insistir.
Nena, aínda es nova e tes a filla criada.
Gabi…
A miña curmá marchou aos EUA e di que hai moitas oportunidades…
- Gabi. - Asasinaron o teu marido!
E despois todo che foi moito peor.
E agora esta tolaría do terrorismo?
A ti paréceche que este é o mellor sitio para criares a túa filla?
Nena, fáloche dun novo comezo para ti e mais para ela, sabes?
- Diga? - Melo, son John Creasy.
Leváchesme no coche unhas cantas horas.
Si.
Si, abofé que me lembro.
Están todos ben?
Escoita, preciso alguén que conduza.
Tamén dixeches que se che daba ben
atopar todo tipo de cousas, e…
iso é o que me fai falla agora.
Non me parece boa idea traballar contigo.
Non sei se é boa idea, pero pago ben.
E o pago por que sería?
É mellor contarche só o preciso.
No Brasil os problemas comezan cando cobras sen facer preguntas.
Teño unha cativa
que perdeu a familia no atentado e viu os atacantes.
Quérena matar e teño que sacala do país.
Vasme axudar ou busco outra persoa?
E se pido algo que non son cartos?
EU APOIO A REELECCIÓN DO PRESIDENTE. E TI?
CARMO PRESIDENTE TODO POLO BRASIL
Ola?
Hai alguén aí? Por favor.
Axuda.
Sácame de aquí. Por favor.
Ola?
Sácame de aquí, hostia!
Sacádeme de aquí, carallo!
Ola.
Non me seguiron.
- Vouvos matar! - Deixaches o móbil?
Si. E trouxen o que pediches.
Que é isto?
O comezo de algo longo e feo que non te atinxe.
Ei! Non podo respirar!
Mira, só che pido que atopes un lugar seguro onde valorarmos as cousas.
- E aboaráseche o pago… - Pago non.
Díxenche o que preciso.
Traslado e papeis en regra.
Hai trato?
Hai.
Vale.
Perdón…
Pareceume oír alguén.
Ola.
Son Melo.
Poe.
Creasy.
Mimá, que alivio escoitarte. Está Poe contigo? Está ben?
Está, polo de agora.
Pero co que aconteceu hoxe, non podo confiar nos brasileiros.
Estou completamente só nisto.
- Non tal. - Señor…
Tesnos a nós, e eu voume encargar de arranxalo.
Martin, dime a quen temos dispoñible.
Vouche mandar un avión de extracción.
Sen informar o Brasil.
Traereivos de volta do xeito máis rápido e seguro.
Si, vale.
Oe, vanme facer falla cartos para protección e transporte.
Sen problema. Feito.
E, á parte, dáme opcións de saída para valoralas.
Dis que non é seguro traela de volta?
Digo que non sei o que non sei. Ata que o saiba, non me podo comprometer.
Vale.
Daquela, John, pensa unha cousa.
Está a salvo contigo?
Hostia, que falamos da filla de Rayburn…
Que foi?
Imos mudar de coche.
Como petes no maleteiro,
vai ser o último que fagas.
Sabes que precisamos? Música.
Que che gusta? O pop?
Pódela apagar?
- Non che gusta a canción? - Gústame, pero…
non quero que as que me gustan…
me fagan lembrarme disto.
Para non asociares isto con cancións que che gustan,
mellor cambiamos a música.
Aquí estades seguros.
A favela ten policía propia
e meu curmán é un membro importante.
Vas ter que pagar por isto.
Este é o orzamento.
Cres que chegará?
Benvido ao teu novo fogar.
Por aquí.
Ponte cómoda.
Vou ir falar co meu curmán. Agora volvo.
Vale.
Estás seguro disto?
É seguro.
Estes sitios pasan totalmente inadvertidos.
Tenta durmir un cacho.
Non, durmín case todo o camiño.
Polo visto, a música country sérveme de sedante.
Mimá, ti tamén non.
Meu pai sempre quería que xogase con el.
Quen cres que me ensinou?
Falaba do xadrez coma dunha relixión.
Non coma dunha relixión.
Coma dunha metáfora.
Ti tes un plan, o outro tamén.
E, cando te sorprenden, ves quen é máis listo.
Quen reacciona, quen ataca.
Se sabes de xadrez…
Sabes da vida.
Penso que é a primeira vez que te vexo sorrir.
Podemos xogar.
Se…
Se queres.
Acomódate. Logo volvo.
Marchas?
Si, teño que ocuparme dunhas cousas.
Falas do home do maleteiro?
Si.
Non podes quedar?
Son máis útil aí fóra ca aquí dentro.
Valo matar?
Non, só…
vou falar con el.
Coma un cirurxián?
Algo así.
Íame matar?
Dende logo.
Pois véxote cando volvas.
Creasy!
Podes usar un local a dous rueiros.
Poe comeu algo?
Só comida rápida norteamericana dende que está aquí.
Un caso difícil. Os meus favoritos.
Teño unha filla.
E cando mataron o meu home,
unha veciña viña á casa e simplemente falaba con ela.
Ela procesa as cousas falando.
Creo que Poe é coma a miña filla.
Se queres,
non me importa quedar con ela e escoitala.
Vale, grazas.
Pero ti… es igual ca min.
Cando as cousas van mal, queremos silencio.
O taller que está ao cabo da rúa.
Deica logo.
Ola.
Tráioche algo de comer.
Non teño moita fame.
Tranquila.
Pregunteille á miña filla
que come un americano que non come nada brasileiro.
E isto…
son coxinhas.
Son algo así
coma o que vos chamades… nuggets?
Nuggets de polo, non?
Si.
Non me parece mal que non as comas.
Nunca podo contradicir a miña filla, case mellor que non as queiras.
Poida que teña razón.
Cantos anos tes?
Dezaseis.
E vir ao Brasil non che facía moito chiste.
En que mo notas?
Pois…
cando se é chofer,
non só coñeces moita xente diferente.
Aprendes a calala.
Que máis ves?
Que precisas un amigo.
Falas español?
Si.
Gústanche as películas?
Como te dás de conta
de que alguén viu
moitas películas?
Se saca a batería dun coche
e che di que te vai facer falar.
O carallo.
Cunha batería non canta ninguén.
Queres información?
A batería non é o importante.
É o que leva dentro.
Ácido…
sulfúrico.
Iso si que che fai mal.
O caso é que tarda.
Pero mesturándoo…
con peróxido de hidróxeno, obtense o que chaman
zume de piraña.
Sabes o que fan as pirañas, non?
Cómenche a carne.
Eu sonche un fillo de puta moi testán
e pódoche dicir
que eu cantei coma un paxariño.
Por esta cicatriz.
Poreiche isto na fronte
e corroerache a pel.
Irá baixando amodiño.
E, cando se che meta nos ollos,
apagarase a luz.
Literalmente.
Cando cho bote, chegarache aos ollos nuns dous minutos.
Así que fala axiña.
- Non! - Ei!
Así vaiche caer por todas as partes.
Que queres, cona?
Falarei.
Dis que queres falar?
Si.
Estou disposto a tentalo.
Pero como me digas paxaradas, vaste arrepentir.
Está claro?
Si.
- Como te chamas? - Tiago.
Quen te contratou para matarnos?
Non o sei.
Só me dixo que lle chamásemos Osmar.
Pero non creo que sexa o seu verdadeiro nome.
Tamén lle axudaches co bombardeo?
Bombardeo!
- Non sei nada do bombardeo. - Non sabes?
Eu non sei nada sobre o bombardeo!
Non!
O tempo corre, Tiago.
Máis che vale darme respostas.
Eu non estou coa FRP.
A FRP?
Por favor.
Esa é a xente de Osmar?
Si, de Osmar.
Eu non os coñezo.
Por favor.
Eu traballo cunha banda de fóra do Río.
Osmar contactounos despois do atentado para ofrecernos un choio.
Descoñeciamos o obxectivo ata onte!
Para, por favor!
Estou falando!
Como sabías o da base?
Osmar cancelou o ataque ao convoi.
Dixo que se desviaría á base.
Por favor.
Dixo que habería pouco persoal
polas ameazas que a FRP facía por todas as partes.
Por favor.
Por favor!
Por favor.
Como atopo a Osmar?
O problema é o señor Creasy.
Téñenme que asegurar que tamén o van sacar de aquí.
Unha cousa é que se ofreza a traballar con nós
e outra é ocuparme dun bala perdida que non atende a razóns
mentres lido con terroristas e cunha traxedia.
Por non falar das eleccións.
Sinceramente, presidente,
falei con Creasy e agora mesmo non confía en ninguén.
Aínda que nos entregue a rapaza,
todo o que sei del lévame a crer
que non vai marchar ata que morran todos os que derrubaron o edificio.
Director Moncrief,
¿como reaccionaría o seu goberno se tivesen un estranxeiro
solto polo país,
que opera independentemente, sen autoridade,
e que pon en perigo a súa investigación
e a súa resposta a un ataque terrorista tremendo?
Estou seguro de que o conteriamos como fose.
Ola.
- Como foi? - Consigue un coche.
E logo? Que pasou?
Podo conseguir que o tipo nos leve a quen vai tras Poe.
Non vai marchar?
Non ata que saiba a que nos enfrontamos.
Vale, a ver que consigo.
Como está?
Non está ben.
Pero si en boas mans.
Xa imos marchar?
Aínda non.
Primeiro preciso que me axudes.
A que?
Como levas o de ver sangue?
Subtítulos: Marina do Albardeiro