STREFA PRZEMYSŁOWA W VALLEJO MEKSYK
Panie i panowie,
mamy potwierdzenie, cel jest w drodze.
Gdy będziecie na miejscach, wkroczę i wyjmę sprzęt z walizki.
Zgodnie z planem.
Dlatego macie być na pozycjach.
Co to za opóźnienie? Czekacie na zaproszenie?
- Nie nasza wina. - Idziemy.
- Wchodzimy. - Do celu.
Zajmuję pozycję.
Darujcie sobie zwiedzanie.
Barnes, Santos. Ostatni na pozycji stawia kolację.
Minuta do celu.
Dobra, tak lepiej.
Zagadam z centralą.
Agencie Tappen, możemy wchodzić?
Informacja jest pewna?
Tak, plan jeszcze lepszy.
Niby dlaczego?
Sam go sporządziłem.
Dobra, możecie wchodzić, Creasy. Widzimy się później.
Mamy zielone światło. Kontrola łączności i kamer.
- P1, status. - Gra i buczy. Na pozycji.
Grupa 2.
- Wszystko gra. - Na pozycji.
Dobra, P3.
SERWEROWNIA 2
P3, Ant. Odbiór.
Creasy, jest problem.
Mam tu cholernego ptaka. Sprawdź na monitorach.
- Co masz? - Widzisz coś?
Ptaszka ani śladu, ale widzę pojeba.
Dobra, do roboty. Cel dotrze za 10 minut.
Na pozycje.
CENTRALNA AGENCJA WYWIADOWCZA
- P1. Co jest? - Mamy towarzystwo.
Santos?
Potrzebuję wsparcia.
Potrzebuję pomocy.
Barnes!
Santos.
Zgłoście się.
STREFA ZAŁADUNKU
Creasy.
- Creasy. - Hej!
Powiedz żonie, że ją kocham.
CZTERY LATA PÓŹNIEJ
BRYMAN DYSTRYBUCJA
CZŁOWIEK W OGNIU
Należy salutować wyższemu stopniem.
Ale tym razem ci odpuszczę.
Regina mówi, że za bardzo się o ciebie martwię.
Wielkie dzięki, teraz jej głupio.
Powiesz, dlaczego postanowiłeś staranować ten filar?
Może dołączysz do mnie.
Mam nowe zlecenie, lekka robota. Przydałbyś się w ekipie.
Postawimy cię na nogi, a o tym pogadamy później.
W tej chwili jestem solistą.
I jak idzie?
Witam na pokładzie. Krótka informacja na temat lotu.
Osiągnęliśmy wysokość 10 000 metrów.
Szacowany czas lotu
to dziewięć i pół godziny do Rio de Janeiro.
Powinienem spytać, dokąd mnie zabierasz, zanim się zgodziłem.
Tam dom twój, gdzie zamach stanu.
- Co ty odpierdalasz? - Próbuję zasnąć.
Nie ma mowy. Poczytaj czasopismo
albo obejrzyj film.
Cokolwiek, co nie wygląda, jakbym miał zakładnika.
RIO DE JANEIRO BRAZYLIA
Myślałem, że w Brazylii jest niebezpiecznie.
Owszem, jest.
Ale nie w dzielnicach jak Leblon.
Moje!
Tata wrócił!
Nie!
Cześć!
To moje!
- Cześć. - Cześć.
- Witaj w domu. - Dzięki.
John.
Chodźcie tu.
Cieszę się, że tu jesteś.
Dzięki, Regino.
A ty dokąd?
Uściskamy się?
Przywitajcie się z panem Creasym. John, to David i Robbie.
Co mu jest?
Nic. Co to za pytanie?
Zanieście bagaże pana Creasy’ego do pokoju.
No już.
Dziękuję. „Dzień dobry, panie Creasy”.
Chłopcy, weźcie talerze.
Pomóżcie mamie z naczyniami. Dziękuję.
Weź w dwie ręce.
Możesz iść.
- Chodź. Tylko ostrożnie. - Dziękuję.
Co?
Poe!
Podejdź tu.
Spójrz, kto to.
Przywitaj się.
Cześć, Poe. Trochę minęło.
Ściągnęli cię aż tutaj?
Usiądź z nami do kolacji.
Jeśli to kurtka mamy,
lepiej ją zdejmij.
Poe, jesteś głodna? Mamy kolację.
Nie, jadłam u Liama.
Mogłaby poznawać bogatą kulturę tego kraju,
ale woli trzymać się z przyjezdnymi.
Rodzice ściągają wszystko ze swoich krajów, więc nie mają styczności
ze światem wokół.
Możesz z nami usiąść? Proszę.
No co?
Nic, po prostu…
Doprowadzałeś dorosłych facetów do płaczu,
więc jestem trochę…
zaskoczony, że tak cię olewają w twoim domu.
Cóż…
- Poe, wróciłaś! - Davie!
Chodź, coś ci pokażę.
Dobra.
Rząd obawia się zamachu terrorystycznego
w związku z wyborami.
Urzędujący prezydent Carmo
zatrudnił moją firmę, żeby tego uniknąć.
Dlatego przyjechaliśmy na plac budowy?
Nowe projekty budowlane
to popisowe osiągnięcia prezydenta.
Rywale wytykają mu, że buduje luksusowe apartamenty,
zamiast pomagać biednym.
Terroryści mogą zaatakować te budowy.
Bez obaw, jesteś w tym zaprawiony.
Pogadamy z Prado Soaresem,
szefem ochrony prezydenta. Przedstawi ocenę ryzyka.
To miała być lekka robota.
Wiesz, jak jest.
Tacy jak my sprawiają, że nie robi się paskudnie.
Przepraszam za spóźnienie.
Skoro już straciliśmy trochę czasu,
od razu przejdę do rzeczy.
Co to jest?
Mianowicie?
Pomówmy o doświadczeniu tego elitarnego zawodowca.
John Creasy.
Nowy Orlean, Luizjana. Siły specjalne wojsk lądowych.
Trzy misje w Iraku i Afganistanie.
- Później prywatne kontrakty dla CIA. - Owszem.
Cztery lata temu, gdy dowodził akcją w Meksyku,
zginął cały jego zespół.
Tego incydentu dokładnie nie zbadano.
Został zwolniony ze służby
na czas leczenia ciężkiego stresu pourazowego.
To nie dom starców dla weteranów.
Powiem jasno.
John Creasy jest
najlepszym specjalistą w tej dziedzinie, z jakim pracowałem.
- Najlepszym? - Zgadza się.
Daj mi swoją broń.
Zna pan tę broń, panie Creasy?
To Glock 19.
Bardzo dobrze, Glock 19.
Mam pytanie.
Jak szybko może pan rozłożyć tę broń?
Kiedyś robiłem to w osiem sekund.
Niech będzie dwa razy dłużej.
To powinna być łatwizna
dla takiego speca, prawda, panie Rayburn?
Start.
Dosyć.
Odpuść.
Co jest, kurwa?
Panie Rayburn, atmosfera wyborów jest bardzo napięta.
Musimy przewidywać i reagować, zanim pojawi się problem.
Więc…
Albo źle oceniłem pana Creasy’ego,
albo od samego początku myliłem się co do pana.
Przepraszam za tamto.
Rozmowy o pracę prowadzą tu nieco inaczej.
Słyszałeś, nie nadaję się.
Od lat nie działałem w terenie, mówiłem ci.
Gdybyś się nie nadawał, nie dostałbyś roboty.
- Co? - Wiedzą, że zardzewiałeś.
Nie wątpię, że powrócisz do formy.
Oni też nie powinni.
I to wystarcza?
Zgodził się?
Zatrudnił typa, który wjechał autem w ścianę?
Powiedziałem też, że jeśli cię nie wezmą, stracą mnie.
- Nie powinieneś. - Gówno prawda.
Niedługo Soares będzie mnie prosił,
żebym ściągnął takich dziesięciu.
Odpowiem mu to samo, co naszym w kraju.
Czyli co?
Wystarczy wam ten jeden.
Chodź, John. Spadamy stąd.
Czyżby ten niepowtarzalny lokal miał menu po angielsku?
Czy mój portugalski jest tak dobry, że nie widzę różnicy?
W jakim języku ja mówię?
Po portugalsku? Rozumiecie?
Po angielsku.
- Nie śmiej się. - Jest zabawna.
- Zachęcasz ją. - Bo to śmieszne.
- Nie aż tak. - Śmieje się.
Tata śmieje się ze wszystkiego.
- Jakieś danie do podziału? - Może.
Kurczak? Nie ma pizzy.
John, zaczekaj.
John!
John.
Dokąd idziesz? Co jest?
Nie daję rady.
Posłuchaj.
Myślę, że w tym problem.
Wolisz się zadręczać tym,
co wtedy się stało.
Rozwiązaniem nie jest zamęczanie się w poczuciu winy.
Niektórzy działają, gdy im się pali przy dupie.
Na ciebie to nie działa.
Więc co robię?
Dolewam oliwy do ognia, który płonie dookoła ciebie,
bo wiem, że w końcu sam się zmobilizujesz.
To nigdy nie jest proste, prawda?
Zamów sobie transport do domu.
Posłuchaj, nie przestanę dolewać oliwy do ognia.
Nie próbuję cię zmienić,
chcę ci przypomnieć, kim naprawdę jesteś.
Mówiłam, że jesteśmy po tej samej stronie.
Co?
Widzę, jak lubisz te jego teksty.
„Zaufaj mi, to dla twojego dobra”. Też się tego nasłuchałam.
Ale gdy ty się wkurzysz, leci za tobą.
Nie pytaj mnie
Wiesz, że to prawda
Nie muszę ci mówić…
Co robisz?
Kocham twoje cudne serce…
Przestań, czemu to śpiewasz?
Czyli pamiętasz.
Po co ci o tym mówił?
Nie musiał mi mówić, byłem przy tym.
Było nas czterech w śmigłowcu. Co rusz lecieliśmy na akcję.
Gdy tylko mógł, dzwonił do twojej mamy przez satelitę.
Nie wiedział, jak to działało, ale musiałaś usłyszeć tę piosenkę,
zanim zasnęłaś.
Jeśli miał możliwość, żeby ci ją zaśpiewać,
gdziekolwiek był, zawsze to robił.
No i?
Nieważne, jak bardzo cię wkurza.
Dobrze wiem,
jak bardzo cię kocha.
Tamten bus już uzbrojony?
Wszystko gotowe.
Kto to?
Eskorta. Ferraz go przysłał. Możesz zamknąć.
Co tu się dzieje?
- Zakaz wstępu. - Spokojnie.
Dostaliśmy pozwolenie. Już się zbieramy.
Wstęp wzbroniony. Wyjaśnicie to mojemu…
Kurwa!
Jedziemy! Zabierzmy go stąd. Pomóż.
Dobranoc.
Kolorowych snów.
Kocham was.
Idź już do łóżka.
- Ja się tym zajmę. - Powodzenia.
Dzięki.
Możemy dziś tego nie robić?
Czego?
„Mamy dosyć twoich humorów”.
„Staramy się dla ciebie”.
„Chcemy pomóc temu facetowi”.
„I ten brak szacunku”.
„Uprzywilejowany, rozpuszczony bachor”.
Łatwo poszło.
Posłuchaj.
Próbowałem cię przekonać do tego kraju.
Może to dla ciebie trudne, bo nie przyznałem, jak wiele poświęciłaś.
Wiem, że miałaś przyjaciół w Los Angeles.
- Wcześniej w Atlancie i Houston. - Tak.
Nawet mieli cię przyjąć do drużyny koszykarskiej.
Wszystko bym przegapił, bo pracowałbym za granicą.
Dobrze wiesz.
Będziemy razem tylko kilka lat. Zabrałem was,
bo nie zniósłbym tego, że nie widzę was każdego ranka.
Nawet nadąsanych.
No dobrze.
- Dobranoc. - Tak.
Zapomniałbym.
Dziś coś znalazłem.
Mówiłaś, że znalezione drobne przynoszą szczęście.
Miałam wtedy dziewięć lat.
Jednak znalazłem coś, co przypomniało mi o tobie.
To na bank przyniesie szczęście.
Łap.
Kocham cię.
Ja…
Creasy!
- Nie, proszę! - Creasy!
Pan Creasy?
Cześć.
PRYWATNY KIEROWCA
To mój transport?
Valeria?
Valeria Melo.
Tylko mama mówi mi po imieniu.
Wsiadaj.
Wóz lepszy niż moje mieszkanie.
Znacznie lepszy od mojego.
Firmowy. Co porabiasz w Rio?
Pracuję.
Czym się zajmujesz?
Jeszcze nie zacząłem, a już musiałem się napić.
Dlaczego więc wybrałeś tę fuchę?
Czemu ty wybrałaś taką robotę?
To proste. Żeby mieć powód do picia.
Pewnie robimy w podobnych branżach.
Jeśli przyjechałeś za pracą do Rio,
nie może być zła.
Rzecz w tym, czy się nadaję.
Pewnie, że tak.
Skąd ta pewność? Nie wiesz, co robię.
Pojęłam dwie kwestie.
Gdy ktoś martwi się, czy robi coś dobrze, zwykle robi to dobrze.
A druga kwestia?
Ludzie dają napiwki, gdy ich rozbawiasz.
Cześć.
O to chodziło!
Jedziemy do domu?
Nie znajdę tam tego, czego szukam.
Mam doświadczenie w odnajdywaniu różnych rzeczy.
Czego szukasz?
Panie Creasy?
Panie Creasy!
Hej!
Panie Creasy!
Portfel.
Dawaj.
No chodź.
Wyświadczysz mi przysługę.
Panie Creasy.
Dobry wieczór.
On jest pijany.
Nie chcemy problemów.
Portfel!
Dobrze, powiem mu.
Panie Creasy.
Proszę dać mu portfel.
- Proszę posłuchać… - Czekaj!
Tylko spokojnie.
Sięgam po portfel.
Odda portfel.
- Pozwól mi sięgnąć! - To tylko portfel.
Dobrze?
Creasy!
Creasy, nie!
Zwijamy się.
Czy tu gdziekolwiek można spokojnie posiedzieć?
Dopóki nie wytrzeźwieję.
Znam pewne miejsce.
Cholera.
Poe, co jest?
Mój tata wstaje o 4.30. Za 15 minut muszę być w domu.
Moje kluczyki!
Cholera.
Dupki!
Czyli mam jeszcze szansę.
TATA
Szlag.
- Tato… - Nasza imprezowiczka.
Myślałaś, że nie zauważę?
- Proszę. - Mama, może.
Zdejmij kurtkę, zanim wstanie.
Może szlaban będzie tylko na tydzień.
O cholera.
Gdzie to jest?
Chyba w Leblon.
Zawieź mnie tam.
- Co? - Jedź!
Z drogi! Puśćcie mnie!
600 OFIAR ŚMIERTELNYCH
Jesteśmy świadkami niewyobrażalnego okrucieństwa.
Nie puścimy go płazem.
Prezydent Brazylii przemawiał z miejsca zamachu.
Zostaną podjęte szybkie działania
przeciwko ugrupowaniu, które przyzna się do zamachu bombowego.
Zapewnił, że zadba o bezpieczeństwo.
Wyrazy współczucia.
Rayburn był dobrym człowiekiem.
To istny cud, że przy takiej skali zniszczeń
dziewczyna uszła z życiem.
O czym mówisz?
Córka pana Rayburna.
Znaleziono ją na skraju strefy wybuchu.
Dopilnujemy, żeby była bezpieczna.
Co wiecie o zamachowcach?
To organizacja ekstremistyczna, FRP.
Przyznali się do zamachu.
Słyszeliśmy, że mogą coś planować,
by zaszkodzić Carmo przed wyborami.
Nikt się nie spodziewał barbarzyńskiego ataku na taką skalę.
Mamy zapis monitoringu z pobliskiego budynku.
Zdaje się, że Poe była jedynym świadkiem eksplozji.
Jest przerażona i nie chce z nikim rozmawiać.
Gdzie ona jest?
Nie byłeś w środku?
- Będą zadawać ci dużo pytań. - Wiem.
Nie powiesz ani słowa, chyba że ci pozwolę.
Rozumiesz?
Tak, rozumiem.
Mama twojego taty żyje, tak?
Tak.
To najbliższa rodzina?
Chyba tak.
Dopilnuję, żeby odesłali cię do babci w USA.
Póki tego nie zagwarantują i nie otrzymasz biletu,
nie powiesz im ani słowa.
Dobrze.
Creasy?
Kiedy wrócę do domu?
Wcześniej niż jutro byłoby nierozsądne, później byłoby niedopuszczalne.
Dziękuję.
Dobrze, że nie powiedziałaś ani słowa.
Zyskałaś przewagę.
Tata byłby dumny.
Moje kondolencje, panie Creasy.
To strata również dla nas.
Dziękuję, panie prezydencie. Doceniam to.
- Naród zapewne też. - Tak.
Więc…
Rozmawiałeś z dziewczyną, która była świadkiem.
Miałeś przekonać ją do mówienia.
- A ty ją uciszyłeś. - Zgadza się.
Skoro słuchałeś, znasz jej warunki.
Zapewnijcie jej zakwaterowanie, żeby doszła do siebie.
Na jedną noc.
Gdy dostanie bilet do domu, do rodziny,
pomówi z wami w konsulacie.
Opowie dokładnie, czy coś widziała, czy nie.
Jest świadkiem w śledztwie.
Soares.
Spełnimy warunki zgodnie z prośbą.
Proszę jej jutro towarzyszyć,
żeby mogła swobodnie mówić o tym zdarzeniu.
Po powrocie do Stanów Zjednoczonych
będziecie współpracować, jeśli pojawią się dalsze pytania.
- Zgadzacie się? - Tak jest.
Jeszcze jedno.
Tylko Poe potrzebuje biletu do kraju.
Nie dołączy pan do niej?
Nie wyjadę, póki nie zginą wszyscy odpowiedzialni za ich śmierć.
Możemy omówić, jak pańskie umiejętności przydadzą się w śledztwie,
ale najpierw Poe musi wrócić do domu. Dobrze?
Moja ochrona będzie pilnować jej pokoju.
Tymczasem ja będę strzegł jej w środku.
Potrzebuję też broni.
Davi, daj broń i kaburę.
Tylko ostrożnie.
Wczoraj miałeś problemy z tym modelem.
To musi być jutro.
Rozumiem.
Otrzymasz wszelkie potrzebne środki.
- Rozumiesz? - Tak.
Co to za prywatna ochrona?
Jeden człowiek, przyjaciel rodziny.
Ma imponujące doświadczenie.
Ale wypadł z obiegu.
- Jesteś tego pewien? - Zaufaj mi.
Nie będzie stanowił przeszkody.
Napisy: Krzysztof Kowalczyk