ZONA INDUSTRIAL DE VALLEJO CIDADE DE MÉXICO
Vale, señoras e señores,
confírmannos que se aproxima o obxectivo.
Cando esteades en posición, entro eu e extraio o contido do maletín,
tal e como o planeei.
Iso significa que vos preciso a todos nos vosos postos.
A que agardades? A que vos conviden a pasar?
- A nós non nos mires. - Vamos.
- Estamos dentro. - Avanzade.
Imos alá.
A próxima vez, sen enredar.
Burns, Santos. O último convida a cear.
A un minuto, capitán.
Vale. Iso é o que quero escoitar.
Un momento. Vou falar coa CIA.
Axente Tappen, confirmación para proceder?
Fíaste da información?
É boa, e o plan é mellor aínda.
Ai, si? Por que o dis?
Porque o argallei eu.
Vale, adiante, Creasy. Vémonos ao rematardes.
Hurra!
Equipo, temos luz verde. Comprobamos comunicación e imaxe.
P1, adiante.
Lima, Charlie. Listo e á espera.
Equipo 2.
- Todo en orde. - Preparados.
Vale. P3.
SALA DE SERVIDORES 2
P3. Ant, recíbesme?
Creasy, teño un problema.
Aquí hai algo raro de carallo. A ver se ti o ves.
- O que? - Velo?
Non, o que vexo perfectamente é un papahostias.
Déixate de caralladas. Temos dez minutos.
Preparádevos.
- P1, que carallo pasa? - Creasy, temos compaña.
Santos!
Precisamos reforzos!
Precisamos axuda xa.
Burns!
Santos.
Compartide posición.
ZONA DE CARGA
Creasy.
- Creasy. - Ei!
Dille á miña muller que a…
CATRO ANOS DESPOIS
DISTRIBUCIÓNS BRYMAN
O normal é saudar o teu superior.
Pero dado o teu estado, voucho pasar.
Regina sempre di que me preocupo de máis por ti.
Grazas por facela sentir coma o cu.
Cóntasme que pensabas atopar ao outro lado do piar?
Por que non volves comigo?
Teño un traballo novo, non moi difícil. Viríasnos ben no equipo.
Primeiro recupéraste e despois falamos desta historia.
Agora traballo máis ben só.
Xa, e que tal che vai así?
Bo día e benvidos a bordo. Fálalles o comandante.
Voamos a unha altitude de cruceiro de 9000 metros.
A duración estimada do voo é de nove horas e media ao Río de Xaneiro.
Debinche preguntar onde vivías antes de dicirche que si.
Como di o dito, es de onde hai un golpe de Estado, non de onde naces.
Que carallo fas?
Vou tentar durmir.
Non, a ver.
Ponte cunha revista, unha peli ou algo así.
Que non pareza que te teño secuestrado.
O RÍO DE XANEIRO O BRASIL
Supoño que imaxinaba que o Brasil sería máis turbio.
Si que o é.
Pero non en barrios coma o de Leblon.
É meu!
Ola! Xa estou aquí!
Non!
Ola!
É meu!
- Ola. - Ola.
- Benvido. - Graciñas.
John.
Ven aquí. Ei!
Que ben terte aquí.
Grazas…
Ven aquí. A onde vas?
A ver, dásme un abrazo, por favor?
Grazas. Saudade o señor Creasy. John, son David e Robbie.
Que lle pasa?
Nada. Que pregunta é esa?
Axudádelle ao señor Creasy coas maletas
e levádeo ao seu cuarto, vale? Veña.
Grazas. Ola, señor Creasy. Ola.
Nenos, axudádeme.
Botádelle unha man a mamá cos pratos. Moitas grazas.
Telos? Coas dúas mans, vale?
Tira. Lévaos dentro.
- Vide. Moi ben. Moito coidado. - Grazas.
Que?
Ei, Poe!
Poe, ven aquí.
Mira quen veu.
Saúda o Sr. Creasy.
Ola, Poe. Canto tempo.
Trouxéronte a rastro ata aquí?
Ven aquí, anda. Senta e cea.
E se esa é a cazadora de túa nai, sácaa antes de que cha vexa.
Poe, tes fame? Hai cea.
Non, xa… comín cas Liam.
Traémola a un país cheo de cultura e historia
e só anda cos do colexio internacional,
cuxos pais importan todo para non teren que formar parte
do mundo que os rodea.
Ven sentar con nós, anda. Por favor.
Que?
Nada. É que…
lembro que facías chorar homes adultos,
por iso…
me sorprende ver como se moquean de ti na casa, máis nada.
Anda!
- Poe! Volviches! - Davie!
Ven, que che amoso unha cousa!
Vale, vamos.
O Goberno teme un ataque terrorista
antes das eleccións.
O presidente actual, Carmo,
contratou a miña empresa para evitalo.
E por que vimos a unhas obras?
Este tipo de urbanizacións
están entre os logros emblemáticos do presidente Carmo.
A oposición cre que Carmo se centra en edificios de luxo
e non nos pobres,
e cremos que os terroristas poden atacar edificios destes.
Non te preocupes. Nada que non vises antes.
Quedamos cun tipo que se chama Prado Soares,
o xefe de seguridade do presidente, para que nos conte.
Pensei que non era difícil.
Xa sabes como é o conto.
Nós somos os que evitamos que se poña difícil.
Perdón pola espera.
E como xa comezamos tarde,
vou directo ao miolo.
Que é isto?
O que?
Imos falar do historial deste… profesional de elite.
John Creasy.
Nova Orleáns, Luisiana. Forzas Especiais do Exército.
Tres veces en Iraq e Afganistán.
E logo contratos privados de seguridade coa CIA.
- Iso é. - Ata hai catro anos.
Dirixiu unha operación en México e mataron o seu equipo pola súa culpa.
Coido que ese incidente nunca se investigou como era debido.
E apartárono do servizo activo
para que recibise tratamento por TEPT grave.
Non acollemos soldados tocados.
A ver, vou ser claro.
John Creasy é, con moita diferenza,
o mellor co que traballei neste tipo de situacións.
- O mellor? - Si, o mellor.
Déixame a túa pistola, anda.
Coñece esta arma, señor Creasy?
É unha Glock. Unha Glock 19.
Moi ben.
É unha Glock 19.
E, se llo pedise,
canto tardaría en desmontala?
Antes desmontábaa en oito segundos.
Doulle o dobre de tempo.
Home, debería ser pan comido
se é o mellor, non si, señor Rayburn?
Adiante.
Ei!
Xa está ben!
Vale, para.
Que carallo, Soares?
Señor Rayburn, estamos ante unhas eleccións inestables
e precisamos alguén que se anticipe aos problemas.
Así que…
ou moito me equivoco co señor Creasy
ou xulguei mal a súa seriedade dende o principio.
Perdoa.
Aquí as entrevistas de traballo son distintas.
Xa o oíches, non sirvo.
Non volvín traballar. Xa cho dixen.
Se non servises, non che daban o choio.
- Que? - Estás enferruxado.
Pero afiar o mellor coitelo que usei non me preocupa.
E a eles non debería.
E xa está?
Dixo que vale?
Contrata un fulano que se espetou no coche adrede?
Si, e tamén lle dixen que ou te contrataban ou me perdían.
- Non o debiches facer. - O carallo!
Dentro de nada, Soares e os seus
preguntaranme onde hai dez coma ti.
E direilles o que lle dicía ao Tío Sam.
O que?
Que só fai falla un.
Veña, John. Vámonos de aquí.
A carta deste sitio superauténtico está en inglés
ou mellorou tanto o meu portugués que xa non me dou conta?
Ai! Que idioma estou falando?
Portugués? Entendédesme?
Inglés!
- Non llo rías. - Ten graza.
- Estala alentando. - É gracioso.
- Non. - Pois el ri.
Si, porque teu pai ri con todo.
- Compartimos algo? - Igual si.
Polo? Non hai pizza.
Ei!
John, agarda.
John!
Ei, a onde vas? Veña.
Non podo máis.
Vale, escoita.
Ese é o teu problema, meu.
Estás deixando que te esmague o peso do peor que che pasou na vida,
pero non creo que a solución sexa envorcallarte na dor ti só.
A algúns hai que espelilos prendéndolles lume nos pés,
pero ti non es así.
E que fago eu?
Pois o que fago é deixarche leña preto
porque sei que acabarás prendendo ti o lume.
Pero o camiño nunca é recto, a que non?
Toma, é unha chofer. Vai para a casa.
Escoita, John. Non vou deixar de amorear leña.
Non porque queira converterte noutra persoa,
senón porque quero que lembres a persoa que sei que segues a ser.
Ves? Díxenche que estabamos igual.
Que?
É evidente que che presta o "Faime caso, é polo teu ben" de meu pai
tanto coma a min.
Ti polo menos podes marchar da cea.
Non me preguntes o que xa sabes que é certo.
Non teño que dicirche…
Que fas?
… que adoro o teu fermoso corazón.
Podes parar? Por que cantas iso?
Daquela lémbraste.
Por que che contou iso?
Non mo tivo que contar. Eu estaba alí.
Iamos catro nun helicóptero, nin quitaramos aínda o equipo.
En canto lle deron luz verde, chamou a túa nai.
Dixo que non sabía como se che pegara a canción,
pero era o único que querías oír
antes de te deitares.
E se tiña a oportunidade de cantarche esa canción,
estivese onde estivese, faríao.
E que?
Que, por moito que te faga rabiar,
non me vas convencer de que non te quere a máis non poder.
Os da outro furgo xa están armados?
Todo listo. Unha, dúas, tres, catro, cinco, seis.
Quen é?
Un escolta. Mándao Ferraz. Tranquilo. Pecha.
Que ocorre?
- Non poden estar aquí. - Si.
Autorizáronnos, pero xa imos marchar.
Esta é unha zona prohibida. Imos falar co meu…
Carallo!
Ímolo sacar de aquí. Ven. Cólleo por aí.
Boa noite.
Que teñades doces soños.
Quérovos.
Ei, por que non vas para a cama?
- Xa me ocupo eu. - Sorte.
Vale.
Podémolo deixar para outro día?
O que?
"Estamos fartos da túa actitude." "Todo o facemos por ti."
"Queremos axudar a este e ti non sei que,
non sei que, insolente…"
"País máxico… mocosa malcriada."
Pois foi doado.
Mira.
Tento que aproveites o que che pode brindar todo isto,
pero igual che custa porque pensas que non son consciente
do que tiñas.
Xa sei que os teus amigos estaban nos Ánxeles.
- E antes en Atlanta, e en Houston… - Xa.
E sei que ías entrar no equipo de baloncesto.
E eu íao perder porque teño que ir onde hai traballo.
Sábelo ben.
Nuns anos xa non estaredes comigo, e tróuxenvos
porque non soportaba a idea de non vervos todas as mañás.
Aínda que fose polas malas.
Vale.
- Boas noites. - Si.
Ai, que me esquecía.
Hoxe atopei isto.
Tiñas a teima de que os peniques daban sorte.
Si, cando tiña nove anos.
É certo, pero aínda así, se atopo algo que me lembra a ti,
como non me vai dar sorte?
Pilla.
Quérote.
E eu…
Creasy!
- Non! Por favor! - Creasy!
Señor Creasy?
Ola.
CHOFER PRIVADA
É o coche que pedín?
Valeria?
Valeria Melo.
Pero só miña nai me chama polo nome.
Suba.
É mellor o coche ca o meu piso.
E ca o meu nin lle conto.
É da empresa. Que o trae ao Río?
O traballo.
A que se dedica?
A algo que me fixo pórme a beber antes de empezar.
Daquela por que se dedica a iso?
Por que te dedicas ti a isto?
Fácil. Para ter escusa para beber.
Debémonos dedicar a cousas semellantes.
Pero se un traballo o trae ao Río,
tan malo non será.
A cuestión non é se é bo ou malo, senón se o darei feito.
Seguro que si.
Como estás tan segura? Non sabes o que é.
Aprendín dúas cousas.
Os que se preocupan por facelo ben adoitan ser os que o fan ben.
Cal é a outra cousa?
Déixanche máis propina se os fas sorrir.
Ola.
Ei!
Si, señor!
Daquela lévoo á casa?
Alí non vou atopar o que busco.
Teño moita experiencia en atopar cousas de todo tipo.
Que busca?
Señor Creasy?
Señor Creasy!
Ei!
Señor Creasy!
Que problema tes?
Dáme a carteira.
Xa.
Dálle, machiño.
Aínda me fas un favor.
Señor Creasy?
Boa noite.
Oe, está borracho, vale?
Non queremos problemas.
A carteira!
Vou falar con el, vale?
Señor Creasy.
Quere a súa carteira, vale?
- Escoite, quere… - Ei!
Vale, a ver. Tranquilízate.
Acouga, vale? Vou coller a carteira.
Vai coller a carteira.
- Estou sacando a carteira! - Está a sacala.
Vale?
Creasy!
Creasy, non!
Veña, vámonos.
Canto por levarme a algures onde sentar un anaco?
Ao menos ata que me pase a mona.
Coñezo un sitio.
Merda!
Poe, que foi?
Meu pai érguese ás 04:30 e teño 15 minutos para chegar á casa.
Ei! As miñas chaves!
Cago en tal.
Cabróns!
Aínda me podo zafar.
PAPÁ
Merda.
- Papá… - Mira a trouleira.
Crías que ma ías coar?
Veña!
- Tome. - Igual a túa nai.
E vai sacando a súa cazadora.
A ver se só te castiga unha semana.
Carallo!
Que sitio é?
Semella Leblon.
Lévame alí.
Que?
Xa!
Señor, non pode…
Non, arreda! Déixame pasar! Quita! Deixádeme pasar!
CONFIRMADA A MORTE DE 600 PERSOAS
Somos testemuñas dunha crueldade inimaxinable.
E imos…
O presidente brasileiro dirixiuse á nación dende a zona cero.
Afirmou que se tomarán medidas
contra os terroristas que reivindiquen o atentado na torre,
e reiterou o seu compromiso coa seguridade.
Acompáñoo no sentimento.
O señor Rayburn era un bo home.
O único que podo dicir, dada a magnitude da destrución,
é que foi un milagre que a cativa se salvase.
De que fala?
Da filla do señor Rayburn.
Atopárona onda a zona da explosión.
Asegúrolle que a protexeremos.
Que saben dos atacantes?
Unha organización extremista, a FRP,
reivindicou a autoría do ataque.
Había rumores de que planeaban algo para danar a Carmo antes das eleccións,
pero nada indicaba algo tan salvaxe nin a esta escala.
Temos imaxes da cámara dun edificio próximo.
Polo visto, Poe sería a única testemuña da explosión.
Está asustada, loxicamente, e non quixo dicir nada.
Onde está?
Non estabas con eles.
- Vanche querer facer moitas preguntas. - Xa o sei.
Pase o que pase, non digas nada ata que eu cho diga.
Entendido?
Si, entendido.
A nai de teu pai aínda vive, non si?
Si.
É a túa parente máis próxima?
Si, supoño.
Encargareime de que te manden coa túa avoa aos Estados Unidos.
Ata que nolo garantan e teñas o billete na man,
non lles digas nada, vale?
Vale.
Creasy?
Cando poderei volver á casa?
Antes de mañá non é razoable. Máis tarde será inaceptable.
Grazas.
O de estares calada foi… moi boa idea.
Deuche vantaxe.
Teu pai estaría orgulloso.
Lamento a súa perda, Sr. Creasy.
E as de todos nós.
Grazas, presidente.
Estímollo.
- Seguro que os demais tamén. - Si.
Ben.
Seica falou coa moza que foi testemuña do ataque.
Supoñíase que a ía facer falar.
- E fixo o contrario. - Correcto.
E xa que nos escoitou, supoño que entende as condicións.
Quero un sitio onde poida recuperarse e descansar
ata mañá.
Cando teñan listo un voo para levala á casa,
irá ao consulado dos EUA
e detallaralles o que viu ou deixou de ver.
É testemuña nunha investigación.
Soares.
Todo se fará conforme pide.
E vostede irá con ela á entrevista
para que se sinta cómoda e sexa o máis rigorosa posible.
Logo volverán os dous aos EUA, tendo en conta
que requiriremos a súa cooperación se xorden máis preguntas.
- Seméllalle aceptable? - Si.
Só unha cousa.
Só teñen que amañar a volta de Poe.
Non pensa ir con ela?
Non ata que estean mortos os responsables da morte dos Rayburn.
Podemos ver que habelencias súas nos son útiles na investigación
cando Poe estea de volta na casa. Si?
Porei o meu equipo de seguridade diante da súa porta.
Poña a quen queira fóra, pero no interior protéxoa eu.
E tamén quero unha arma.
Davi, dáme a túa pistola e a funda.
Teña tino.
Onte semellaba ter problemas con este modelo.
Ten que ser mañá.
Entendido.
Terás todos os recursos que precises.
Entendido?
Si.
Quen se ocupa da seguridade privada da moza?
Un home. Un amigo da familia.
Ten un historial impresionante, pero xa non é o que era en absoluto.
Estás seguro?
Faime caso.
Non será un problema.
Subtítulos: Marina do Albardeiro