(ดัดแปลงจากนวนิยาย “สู่ห้วงเมฆา” ของไป๋ลู่เฉิงซวง)
เจ้ายังไม่บอกชัดเจนว่าทำไมอยากพบจี้ป๋อไจ่
ข้าจะรู้ได้อย่างไรว่าเจ้าจะไม่ทำร้ายเขา
ข้ารู้ว่าสถานะของข้าตอนนี้
ยากจะได้ความไว้วางใจจากราชาเทพ
แต่หากข้าอยากทำร้ายจี้ป๋อไจ่ ข้ามีโอกาสนับร้อยนับพันครั้ง
จะต้องรอจนป่านนี้ทำไม
ขอราชาเทพปล่อยเซียนหญิงหมิงอี้เข้าไปด้วย
นายท่านชีพจรวิญญาณแตกสลาย ตอนนี้ชีพจรอ่อนแอ
ชีพจรวิญญาณแตกสลาย
ราชาเทพ
ตอนนี้รัชทายาทของท่านมีแต่ข้าที่ช่วยได้
ท่านต้องให้ข้าพบเขา
จี้ป๋อไจ่รับปากข้า
ตัดขาดจากเรื่องราวในอดีตแล้ว
ดังนั้นข้าจึงไม่ถือสาหาความเรื่องของเจ้าอีก
หลังจากครั้งนี้
เจ้าอย่าได้มาบรรพตเหยากวงอีก
ปู้ซิว 27
พวกเจ้าไปเฝ้าข้างนอกไว้
อย่าให้คนนอกรู้ถึงอาการของจี้ป๋อไจ่
- ได้ - ได้
ตอนนั้นเป็นเพราะขาดแก่นไม้เรือนจักรพรรดิ
ความฝันข้าวฟ่างเหลืองที่นายท่านใช้จึงไม่สมบูรณ์
เพียงแต่กดเอาไว้ชั่วคราว
มีความเสี่ยงจะกำเริบได้ทุกเมื่อ
ก่อนเซียนหญิงป๋อจะตาย ได้หลอมความฝันข้าวฟ่างเหลืองที่สมบูรณ์ออกมา
แต่เพื่อหาศัตรู นายท่านจึง
ใช้มันเป็นเหยื่อล่อ
ไม่ยอมกินมาตลอด
นายท่านสวรรค์แค้นจำพรากกำเริบ
เพราะใช้พลังวิญญาณมากเกินไป
เพื่อหลอมความฝันข้าวฟ่างเหลืองขึ้นมาใหม่
เขาใช้พลังวิญญาณหมดสิ้น ก็เพื่อช่วยท่าน กัดฟันเปิดบ่อหลิงซีออกมา
บัดนี้สวรรค์แค้นจำพรากกำเริบโดยสมบูรณ์แล้ว
เลือดหัวใจ
ทำไมเจ้าถึงใช้เลือดหัวใจ
หมิงอี้
เจ้ามีเลือดหัวใจมากเท่าไรกัน ถึงให้เจ้าใช้แบบนี้ได้
แล้วจะทำไม ท่านเคยคิดหรือไม่ว่า
ข้าเห็นท่านกลายเป็นแบบนี้แล้วข้าจะรู้สึกอย่างไร
ท่านรู้ดีว่าสวรรค์แค้นจำพรากของท่านจะกำเริบ ท่านยังมอบความฝันข้าวฟ่างเหลืองให้ข้า
ท่านไม่บอกข้า ข้าไม่รู้เลย
ข้าเพิ่งได้รับจดหมายตอบกลับจากอาจารย์
ตอนนี้ยังหาเบาะแส ของแก่นไม้เรือนจักรพรรดิไม่พบเลย
ท่านจะให้ข้าเอาอะไรมาช่วยท่าน
เจ้ารู้ดีว่าไม่มีแก่นไม้เรือนจักรพรรดิ
แม้มีตำรับยา
ก็ทำความฝันข้าวฟ่างเหลืองไม่ได้
แล้วเจ้าจะสละชีวิตทำแบบนี้ทำไม
หุบปาก
หมิงอี้ หมิงอี้
จี้ป๋อไจ่
เดิมทีข้ายังคิดว่า
ข้าเกิดมาในโลกนี้ ข้าต้องถูกขังอยู่ภายใต้
ตัวตนของหมิงเซี่ยนไปตลอดกาล ข้าไม่อาจเป็นตัวข้าเอง
ข้ายิ่งไม่อาจรู้ว่าการรักคนคนหนึ่งรู้สึกอย่างไร
แต่เพราะว่า…
แต่เพราะว่าท่าน
ทุกอย่างของข้าจึงเปลี่ยนไปหมด
ฉะนั้นท่านจะไม่บอกอะไรข้าเลย
ปล่อยให้ข้า…
ปล่อยให้ข้ามองดูท่านตายไปต่อหน้าต่อตาไม่ได้
ทำแบบนี้ไม่ได้
พอแล้ว
หมิงอี้
เจ้าทำมากพอแล้ว
ข้านึกว่าข้าจะไม่ได้เห็นท่านอีกแล้ว
จี้ป๋อไจ่
พอแล้ว
ไม่เป็นไรแล้ว
เจ้านึกว่า
ข้าจะมองดูเจ้าทำความฝันข้าวฟ่างเหลืองออกมา ต่อหน้าต่อตาอย่างนั้นหรือ
หากท่านพี่ต้องการ
ก็เอาไปได้เลย
เล่นลูกไม้กับข้าให้น้อยหน่อย
(หาใครทัดเทียม)
เจ้าใช้แมลงเฝ่ยจื้อจัดการจี้ป๋อไจ่
หลอกล่อให้สวรรค์แค้นจำพรากของเขากำเริบหรือ
ก่อนหน้านี้ข้าดูแคลนเจ้าไปเสียแล้ว
(สุขาวดีแดงชาด)
แต่ว่าเฉาหยวน
จี้ป๋อไจ่ระมัดระวังเสมอมา
- ทำไมถึงให้เจ้าเข้าใกล้ได้ง่ายๆ - เสด็จพ่อ
ทุกคนต่างมีจุดอ่อน
และจุดอ่อนของจี้ป๋อไจ่
- คือความรัก - ความรัก
จี้ป๋อไจ่รักผู้ใด
หรือว่าเป็นหมิงเซี่ยน
เหตุไม่คาดฝันของบรรพตเหยากวงก่อนหน้านี้
ปิดไม่มิดอีกแล้ว
หมิงเซี่ยนคนนั้นเป็นนกเขายึดรังนกกางเขน
ยึดครองตำแหน่งของจี้ป๋อไจ่
แต่ต่อมาจี้ป๋อไจ่กลับรักหมิงเซี่ยน
เรื่องนี้ชวนให้ผู้คนขบขันเสียจริง
ใช่แล้ว
ในสายตาของเสด็จพ่อ
เกรงว่าความรู้สึกอะไรก็น่าขันทั้งนั้น
ทำไม
เจ้าไม่พอใจข้าหรือ
ลูกจะกล้าได้อย่างไร
เสด็จพ่ออยู่มานานกว่าร้อยปี
เห็นความเปลี่ยนแปลงของโลกจนเคยชินแล้ว
ไม่ว่าเรื่องอะไรย่อมไม่ยึดติดแล้ว
เพียงความรู้และตบะของพวกเรา
ไม่มีวันเทียบได้แม้แต่หนึ่งในหมื่นของเสด็จพ่อ
ดี เจ้ารีบมอบไม้เรือนจักรพรรดิให้ข้า
รอข้าหลอมความฝันข้าวฟ่างเหลืองออกมาแล้ว
ย่อมมอบให้เจ้าส่วนหนึ่งแน่นอน
ถึงตอนนั้นจะทำให้ความปรารถนา ที่จะมีชีพจรวิญญาณของเจ้าเป็นจริงแน่นอน
ในเมื่อลูกช่วยเสด็จพ่อทำเรื่องใหญ่เช่นนั้นสำเร็จ
เช่นนั้นเสด็จพ่อจะพระราชทาน ตำแหน่งรัชทายาทให้ข้าได้หรือไม่
บังอาจ
ที่แท้เจ้าก็อยากจะคุยเงื่อนไขกับข้า
รีบมอบไม้เรือนจักรพรรดิออกมา
น่าเสียดาย
ลูกได้ปลูกไม้เรือนจักรพรรดิไว้ที่กลางอกแล้ว
หากเสด็จพ่อต้องการ…
(กระแสน้ำสงบ ลำน้ำใส)
เสด็จพ่อ
หากแม้ท่านลังเลเพียงชั่วขณะเดียว
แค่ชั่วขณะเดียว
ข้าก็จะไม่ลงมือหรอก
เจ้า… เจ้าก็เหมือนกับสตรีนางนั้น
พวกเจ้าล้วนทรยศข้า
บัดนี้ความฝันข้าวฟ่างเหลืองถูกข้าปลูกแล้ว
เฉาเหยียนก็ตายไปแล้วเช่นกัน
เสด็จพ่อเหลือลูกชายอย่างข้าเพียงคนเดียว
ถึงเวลาบอก
แผนการครอบครองหกแดน อย่างแท้จริงของแดนวิญญูชล
แก่ข้าแล้ว
เดรัจฉานอย่างเจ้า
หากเสด็จพ่อบอกความจริง
ข้าก็จะ…
ไม่ฆ่าท่าน
ได้ อย่างนั้นข้าจะบอกเจ้า
ข้าเคยคิดอย่างไร้เดียงสาว่า
สามารถจับมือกับคนที่รัก
ทำภารกิจยิ่งใหญ่ได้สำเร็จ
อยู่บนจุดสูงสุดของหกแดนด้วยกัน
แต่ว่า…
(กระแสน้ำสงบ ลำน้ำใส)
ก่อนหน้านี้ฝ่าบาทเคยรับปากข้าว่า จะฝึกบำเพ็ญค่ายกลรวมดวงใจเป็นเพื่อนข้า
ค่ายกลรวมดวงใจนี่คืออะไรกันแน่
แน่นอนว่าเป็นพลังปีศาจ ที่ช่วยให้สัตว์ปีศาจเติบโตได้
ฝ่าบาทก็รู้ว่า
ข้าไม่มีวันทำเรื่องที่ไม่เป็นผลดีต่อท่าน
นาง… นางหลอกข้า
ค่ายกลรวมดวงใจคือค่ายกลที่ผนึกสัตว์ปีศาจ
ข้าเคยดีต่อนางอย่างจริงใจ
แต่คิดไม่ถึงว่านางกลับหักหลังข้า
ทำลายแผนการใหญ่ของข้า
เจ้าหลอกข้า
ท่านกับข้าล้วนสมควรลงนรกไปด้วยกัน
(สุขาวดีแดงชาด)
ลิ่นจื้อเหยา
ไม่มีกองทัพสัตว์ปีศาจ
ข้ายังมีค่ายกลกลืนสวรรค์
ตบะของเจ้าทะลวงถึงระดับไร้ที่ติแล้ว
ข้าแค่นำเจ้าไปสังเวย
แล้วเสริมด้วยสวรรค์แค้นจำพราก กับความฝันข้าวฟ่างเหลือง
ในอนาคตข้าก็เปิดใช้ค่ายกลกลืนสวรรค์ได้
ควบคุมประกายมงคลของหกแดน
ปกครองหกแดน
เฉาหยวน เจ้าดู
ตอนนั้นข้าโง่เขลาขนาดนั้น
อยากจะทำภารกิจยิ่งใหญ่ให้สำเร็จ
ก็ต้องละทิ้งความรู้สึกทั้งหมด
เสด็จพ่อ ท่านพักผ่อนได้แล้ว
ข้าไม่เอาชีวิตของท่านหรอก
(สุขาวดีแดงชาด)
ในที่สุดข้าก็รู้ว่าเหตุใดท่านจึงปฏิบัติต่อเราเช่นนี้
แต่ข้าไม่เหมือนกับท่าน
อารมณ์ไม่ทำให้ข้าอ่อนแอ
มีแต่จะทำให้ข้าแข็งแกร่งขึ้นเท่านั้น
เพื่อยินดีที่องค์ชายเฉาหยวน ได้รับแต่งตั้งเป็นรัชทายาท
แดนวิญญูชลจะจัดแสดงไม้เรือนจักรพรรดิ
สมบัติล้ำค่าที่สูญหายไปจากหกแดนในวังวิญญูชล
จึงแจ้งมายังเหอซวีเป็นการเฉพาะ เพื่อเฉลิมฉลอง
- ลูกสาวๆ - ท่านมาได้อย่างไร
ปู้ซิวกับ 27 ส่งจดหมายด่วนมาให้ข้า
เขาสองคน…
เจ้าเป็นอะไร สีหน้าแย่ขนาดนี้
ข้าไม่เป็นไร
ข้าได้ข่าวว่า
ไม้เรือนจักรพรรดินี้อยู่ในมือของเฉาหยวน
- ข้าจะไปแดนวิญญูชลสักครั้ง - เจ้าห้ามไปเด็ดขาดนะ
เจ้าหมอนั่นวางแผนเล่นงานเจ้า
เจ้าสารเลวน้อยนี่
ตอนที่เขายังเป็นซือถูหลิ่ง
ก็ล้วงข้อมูลจากปากข้าไปแล้ว
เขารู้ว่า
กระสายยาตัวสุดท้ายของ ความฝันข้าวฟ่างเหลืองก็คือไม้เรือนจักรพรรดิ
แต่คราวนี้เฉาหยวนพุ่งเป้ามาที่ข้า
นี่เป็นกับดัก เป็นภูเขาดาบทะเลเพลิงแล้วจะทำไม
ข้าจำเป็นต้องไป
เป็นของปลอมจริงๆ
ตกลงข้าควรเรียกเจ้าว่าซือถูหลิ่ง
หรือเฉาหยวนกันแน่
เจ้ายินดีเรียกข้าอย่างไรก็แล้วแต่เจ้า
ข้าคิดว่าในตอนแรกเจ้า
ไม่อยากกลับไปเป็น องค์ชายน้อยของแดนวิญญูชลแล้ว
อะไรกันแน่ทำให้เจ้าตัดสินใจกลับไปเป็นเฉาหยวน
ไม่ใช่ซือถูหลิ่ง
หมิงอี้
ชีวิตของจี้ป๋อไจ่ใกล้ดับเต็มที
ข้าจะประกาศแก่หกแดน
ว่าไม้เรือนจักรพรรดิอยู่ในมือข้า
เจ้าฉลาดขนาดนี้ น่าจะเดาได้ว่า
สวรรค์แค้นจำพรากของเขากำเริบเป็นฝีมือข้า
ไม้เรือนจักรพรรดิ
เป็นเหยื่อที่ข้าล่อเจ้า
ในนี้ย่อมมีกับดักรอเจ้าอย่างแน่นอน
แต่เจ้าก็ยังมา
เพื่อเขา
เจ้าก็เดินหน้าโดยไม่ลังเลถึงเพียงนี้
รู้ดีว่าเป็นกับดักก็จะกระโดดลงไป
เฉาหยวน
เจ้าบอกข้ามาเลยดีกว่า
ทำอย่างไรถึงจะมอบแก่นไม้เรือนจักรพรรดิให้ข้า
ข้าต้องการอะไร
เจ้ายังไม่รู้อีกหรือ
หมิงอี้
นี่เป็นชุดแต่งงานที่ข้าเตรียมไว้ให้เจ้า
เฉาหยวน
ตอนนี้เจ้าเป็นถึงรัชทายาท
จับคนไว้
ไม่คิดจะกำจัดคู่แข่งที่แข็งแกร่งสักคน
แทนเสด็จพ่อของเจ้าก่อนงานชุมนุมเมฆาคราม
มาจัดงานแต่งงานน่ารำคาญอะไรที่นี่อยู่ได้
นั่นสิ
ข้าถึงกับไม่คิดกำจัดศัตรูที่แข็งแกร่ง
ก่อนงานชุมนุมเมฆาคราม
แต่คิดจะจัดงานแต่งงานนี้แทน
เจ้าสำหรับข้าแล้ว
สำคัญถึงเพียงไหน
ข้าเองก็ไม่รู้
เจ้าอยากได้ไม้เรือนจักรพรรดิ
ข้ามอบให้เจ้าได้
เจ้าอยากได้อะไรข้าล้วนมอบให้เจ้าได้
ขอแค่เจ้าแต่งงานกับข้า
แน่นอน
ก็แค่แต่งงาน ไม่เป็นไร
ข้าเห็นเจ้ามีชีพจรวิญญาณเกิดขึ้นแล้ว
คิดว่า
คงใช้แก่นไม้เรือนจักรพรรดิ หลอมความฝันข้าวฟ่างเหลืองออกมา
ในเมื่อไม้เรือนจักรพรรดินี้ ไม่มีประโยชน์ต่อเจ้าแล้ว
ขอเพียงเจ้ามอบมันให้ข้า
ข้าก็จะแต่งงานกับเจ้า อยากให้ข้าแต่งกี่ครั้งข้าล้วนแล้วแต่ฟังเจ้า
ทำไมเจ้าถึงได้ไม่ใส่ใจขนาดนี้
ข้าเคยมีชีวิตอยู่เพื่อเจ้า
ทำไมเจ้าต้องทำร้ายข้า
เคย
อย่างนั้นเจ้าในตอนนี้ล่ะ
เจ้ามีชีวิตอยู่เพื่อตัวเองหรือ
ขอเพียงมีเจ้าอยู่ข้างกายข้า
ทั้งหมดนี้ก็ไม่สำคัญแล้ว
อย่างนั้นหรือ
อย่างนั้นเจ้ายกตำแหน่งรัชทายาท ของแดนวิญญูชลให้ข้า
ข้าในตอนนี้ไม่เหมือนเมื่อก่อนจริงๆ
ต่อไปขอเพียงมีข้าอยู่
เจ้าก็ไม่ต้องพิสูจน์ตัวเอง เหมือนตอนที่อยู่เหวดาวเหนือ
ยิ่งไม่ต้องเหมือนตอนอยู่บรรพตเหยากวง
ถูกพวกเขาทอดทิ้ง
แต่นี่ไม่ใช่คนรัก
หากเจ้ารักใครสักคน
จะไม่ขุดหลุมให้นางโดดลงมา ไม่ขังนางไว้ที่นี่
ยิ่งไม่ทำร้ายคนที่นางใส่ใจ
คนที่ใส่ใจ
หมิงอี้
คนที่เจ้าใส่ใจคือใคร
คือจี้ป๋อไจ่อย่างนั้นหรือ
ทำไมเจ้าต้องใส่ใจเขาด้วย
ทำไมไม่อาจเลือกรักข้าแม้สักนิด
เขามีอะไรดีกว่าข้ากันแน่
ทำไมเจ้าต้องเลือกเขาไม่เลือกข้า
หมิงอี้
เจ้าลองรักข้าสักหน่อยได้ไหม
แค่นิดเดียว
ไม้เรือนจักรพรรดิก็อยู่ที่นี่
จะต่อไหม ข้าไม่ถือสา
จี้ป๋อไจ่
พวกเจ้าวางแผนเล่นงานข้า
แต่คราวนี้เฉาหยวนพุ่งเป้ามาที่ข้า
นี่เป็นกับดักแล้วทำไม
- เป็นภูเขาดาบทะเลเพลิงแล้วจะทำไม - รอเดี๋ยว
ข้าจำเป็นต้อง…
เจ้ามาได้พอดี รีบช่วยข้าเกลี้ยกล่อมนาง
เจ้าไปเองไม่ได้
- ท่านไม่ต้องเกลี้ยกล่อมข้า… - ความหมายของข้าคือ
ข้ารู้ว่าข้าขวางเจ้าไม่ได้
ข้าจะไปเป็นเพื่อนเจ้า
เฉาหยวนอยากหลอกล่อเจ้าไปพบหน้า
ชัดเจนมากว่า
จุดประสงค์ของเขาคืออยากได้ตัวเจ้า
ดังนั้น
ข้าจะปลอมเป็นเจ้าไปพบเฉาหยวน จึงจะถ่วงเวลาได้
พวกเจ้าสามารถถือโอกาส ค้นหาไม้เรือนจักรพรรดิในวังวิญญูชล
ดีมาก็ดีไปอย่างไร ไม่ต้องเกรงใจ
เจ้าสวรรค์แค้นจำพรากกำเริบ เป็นลูกธนูที่ใกล้หมดแรงแล้ว
ยังต้องฝืนทำเป็นเก่งอีกหรือ
ไม่เป็นไรใช่ไหม
ยังไม่ตายง่ายๆ หรอก
ท่านเซียนซือถู
บางทีนี่คือครั้งสุดท้ายที่ข้าเรียกเจ้าแบบนี้
ตอนนี้ข้าถอนสวรรค์แค้นจำพรากได้แล้ว เจ้าไม่ใช่คู่ต่อสู้ของข้าอีก
รามือเสียเถอะ
ก่อนหน้านี้ข้าก็แปลกใจ
ทำไมชีพจรวิญญาณของเจ้าถึงฟื้นคืน
จี้ป๋อไจ่ไม่มีความฝันข้าวฟ่างเหลือง
เขาปล่อยข่าวปลอม
เพื่อดึงดูดพวกคน ที่อยากได้ความฝันข้าวฟ่างเหลือง
ตั้งแต่ต้นจนจบเขาไม่มียาถอนพิษเลย
เจ้าหลอกข้า
จี้ป๋อไจ่มีความฝันข้าวฟ่างเหลืองอยู่ในมือ
เขามอบยาถอนพิษให้เจ้า
ได้
ต่างสละชีวิตของตัวเองเพื่อปกป้องอีกฝ่ายได้
ข้าคิดว่า
พวกเจ้าก็คือคู่ที่ฟ้าดินสรรค์สร้างเช่นกัน
นี่มันช่าง…
ทรมานกว่าฆ่าข้าให้ตายเสียอีก
(หาใครทัดเทียม)
เจ้าปลูกไม้เรือนจักรพรรดิ ไว้กลางอกของตัวเองหรือ
เจ้าจะทำอะไร
เจ้า…
ไม้เรือนจักรพรรดิสำคัญต่อพวกเจ้ามากไม่ใช่หรือ
เช่นนั้นก็ให้ข้า
ทำลายกับมือ
ต่อหน้าพวกเจ้าเสียเลย
เฉาหยวน
ไป
อย่าหวังจะไปเลย
จี้ป๋อไจ่
นายท่าน
ยามรักษาการณ์ข้างนอกถูกจัดการหมดแล้ว
ไปรอนางข้างนอกเถอะ
ทำไมต้องช่วยข้า
ปล่อยให้ข้าตายไปแบบนี้
ไม่ดีหรือ
เฉาหยวน
ข้าเคยบอกเจ้าแล้ว
บางทีอาจมีสักวันที่เจ้าจะสร้างชีพจรวิญญาณได้
หรือว่า
เปลี่ยนกฎที่ต้องมีชีพจรวิญญาณในตัว จึงจะเข้าร่วมคัดเลือกนักสู้ได้
มีสักวันที่เจ้าจะแข็งแกร่งขึ้นมากๆ
ตอนนี้เจ้าก็ทำได้แล้วจริงๆ
บัดนี้เจ้าเป็นรัชทายาทของแดนวิญญูชลแล้ว และมีชีพจรวิญญาณอีกด้วย
เจ้าทำทั้งหมดนี้ได้แล้ว
แต่เจ้ายังคงเป็นเจ้าหรือ
ในเมื่อเจ้าเลือกที่จะเป็นเฉาหยวนแล้ว
เส้นทางของเจ้ากับข้าต่างกัน
เมื่อพบกันอีกครั้ง อย่าได้ใจอ่อน
สำเร็จแล้ว ความฝันข้าวฟ่างเหลืองสำเร็จแล้ว
สำเร็จแล้ว สำเร็จแล้ว
เซียนหญิงหมิงอี้ โปรดรอเดี๋ยวก่อน
ความฝันข้าวฟ่างเหลืองยังไม่ได้หลอม จะกินเข้าไปโดยตรงไม่ได้
มีเพียงปลูกเข้าไปในร่างกายจึงจะได้ผล
ให้ข้าทำเถอะ
จี้ป๋อไจ่ จี้ป๋อไจ่
- จี้ป๋อไจ่ - นายท่าน
นี่มันเกิดอะไรขึ้น
นี่ชีพจรวิญญาณก็ฟื้นคืนแล้วแท้ๆ
สวรรค์แค้นจำพรากก็ถอนแล้ว
นี่มันเกิดอะไรขึ้น
ถึงแม้ถอนความฝันข้าวฟ่างเหลืองได้
แต่ขั้นตอนในการปลูกเจ็บปวดถึงที่สุด
ราวกับลอกชั้นผิวหนังก็ไม่ปาน
แต่ตอนที่เขาเอา ความฝันข้าวฟ่างเหลืองใส่ลงในเปี๊ยะต้นหอม
หลอกให้ข้ากิน ทำไมข้าถึง…
เพราะความเจ็บปวดของท่าน
นายท่านรับแทนท่านหมดแล้ว ตอนหลอมความฝันข้าวฟ่างเหลือง
เรื่องมาถึงบัดนี้
มีบางอย่างข้าอยากจะบอกแทนนายท่าน
ความจริง
เขาไม่เคยคิดไปจากท่านจริงๆ
แต่นายท่านรู้ความลับของค่ายกลกลืนสวรรค์แล้ว
คำพูดเหล่านั้นของเขา ก็แค่เลือกดาบที่ถนัดมือเล่มหนึ่ง
ตัดความสัมพันธ์ระหว่างเขากับท่าน
หมิงอี้…
อาจารย์เสอ
- เราไปต้มยาให้นายท่านเถอะ - ดีๆๆ
พวกเจ้ารีบไปๆ
ท่านก็รู้
ปู้ซิวเขา… เขาไหวพริบไม่สูง
- โดยเฉพาะควบคุมไฟของยาได้ไม่ดีเลย - ใช่
ต้องให้ท่านลงมือเอง
ไปเถอะ อาจารย์เสอ
พวกเจ้านี่นะ
จะทำเรื่องอะไรก็ไม่พ้นข้า
- ใช่ๆๆ - ข้าก็เคยบอกพวกเจ้าตั้งนานแล้ว
ตอนที่ข้าหลอมลูกกลอน
พวกเจ้าต้องตั้งใจดูอยู่ข้างๆ ใช่ไหม
- ถูกๆๆ ใช่ - ตั้งใจเรียนหน่อย
ถอนแล้ว
ทำไมท่านต้องปิดข้า
ข้าปิดอะไรเจ้า
ท่านใช้วิธีของตัวเอง
หลอมความฝันข้าวฟ่างเหลืองใช่หรือไม่ ฉะนั้นตอนที่ข้ากินยาถึงไม่เจ็บปวดแม้แต่น้อย
เรื่องเล็กแค่นี้ทำไมต้องบอกเจ้า
ปู้ซิวก็เหลือเกิน อะไรก็บอกหมด
เรื่องเล็ก
ได้ ยังมีเรื่องใหญ่อีกเรื่อง
ทำไมท่านทำตามอำเภอใจ
ตัดสินใจเสียสละตัวเอง ไปจัดการค่ายกลกลืนสวรรค์
เพื่อข้าแล้ว
ท่านฝืนเปิดบ่อหลิงซี
ถึงทำให้สวรรค์แค้นจำพรากกำเริบ
กระทั่งแมลงเฝ่ยจื้อที่ซือถูหลิ่งเอามาใส่ท่าน ท่านยังรับมือไม่ได้เลย
เรื่องราวทุกอย่างนี้หากปู้ซิวไม่บอกข้า
ท่านคิดจะปิดบังข้าไปถึงเมื่อไร วันที่ท่านตายหรือ
เรื่องนี้ข้าตัดสินใจมานานแล้ว
ย่อมไม่มีความจำเป็นต้องบอกเจ้า
อุ้งตีนแมวของเจ้าน่ะถือให้ดีๆ ล่ะ
อย่าทำหกเชียว
เคี่ยวยากนะเนี่ย
ใช่ๆ
สมุนไพรนี่แพงมากนะ ข้าจะบอกเจ้า
นี่มันเรื่องอะไรกัน
นายท่านฟื้นแล้วหรือ
ฟื้นแล้ว
แต่น่าจะออกมาไม่ได้แล้ว
แบบนี้ไม่ได้นะ
- หมิงอี้ หมิงอี้ - อาจารย์เสอๆ ท่านใจเย็นหน่อย
อาจารย์เสอๆ อย่าง… อย่างไรก็เป็นหมิงอี้ที่กันเราอยู่ข้างนอก
เรื่องของพวกเขาสองคน เราก็อย่าไปก้าวก่ายเลย
ไม่ก้าวก่ายหรือ
นั่นลูกสาวข้านะ
นางจะถูกรังแกไม่ได้
- หมิงอี้เอ๊ย - ใจเย็นๆ ใจเย็นๆ
ยา… ยานี่เย็นแล้ว
เราต้องไปอุ่นหน่อย ไปอุ่นหน่อย
พวกเจ้าใช้พลังวิญญาณอุ่นเสียหน่อยก็ได้แล้วนี่
ไม่ๆๆ อาจารย์เสอๆ
- ท่านต้องอุ่นเองถึงจะมีคุณค่าทางใจอย่างไร - พวกเจ้าสองคนปล่อยข้า
เจ้าพวกบ้าสองคนนี่ กินบนเรือนขี้บนหลังคา
ข้าเลี้ยงพวกเจ้าเสียข้าวสุกแล้ว
บัดนี้สวรรค์แค้นจำพรากของข้าถูกถอนแล้ว
เจ้ายังคิดจะขังข้า
พัวพันแบบนี้สนุกนักหรือ
สนุก
ไม่มีอะไรสนุกไปกว่านี้อีกแล้ว
ข้าพูดสู้เจ้าไม่ได้
เคยคิดบ้างหรือไม่ว่าท่านไปตายคนเดียว
ท่านทิ้งข้าไว้คนเดียว ข้าจะรับมืออย่างไร ร - พวกเจ้าสองคนปล่อยข้า