(ดัดแปลงจากนวนิยาย “สู่ห้วงเมฆา” ของไป๋ลู่เฉิงซวง)
แล้ว… แล้วเด็กคนนั้นล่ะ
เจ้าหมายถึง
ลูกของข้าหรือ
เขาตายแล้ว
ตอนนั้นข้าสั่งให้ป๋ออวี่หลันส่งเขาไปยังที่ปลอดภัย
ปกป้องเขาดีๆ
แต่ใครจะคิดว่า
ระหว่างทางเด็กคนนั้นกลับ
ตายแล้ว
กรรมตามสนอง
นี่คือกรรมตามสนอง
เขาตายแล้ว
นี่ก็คือความจริงของเรื่องราวทั้งหมด
ทุกอย่างที่เจ้าอยากรู้ ข้าบอกเจ้าหมดแล้ว
เดิมเจ้าก็ไม่ใช่หมิงเซี่ยนตัวจริง เจ้าไม่ใช่ลูกของข้า
บังคับให้เจ้าฝึกซ้อม เข้มงวดกับเจ้า
สนใจเพียงแพ้ชนะ
ทั้งหมดเพราะ
เจ้าเป็นเพียงเครื่องมือ ในการรักษาตำแหน่งราชินีของข้าเท่านั้น
ตั้งแต่ต้นจนจบข้าก็ไม่เคย เห็นเจ้าเป็นลูกแท้ๆ ของข้าเลย
ดังนั้นยิ่งไม่มีทางไปกับเจ้า
เจ้าไปเถอะ
เจ้าอยู่มาถึงตอนนี้ได้
แสดงว่าเจ้าเจอวิธียับยั้งสวรรค์แค้นจำพรากแล้ว
หาที่สักที่ใช้ชีวิตไปดีๆ
หมิงซินกำลังจะได้รับการแต่งตั้งอย่างเป็นทางการ
ไม่อาจเปลี่ยนได้อีก
สำหรับข้า
สำหรับบรรพตเหยากวงแล้ว
เจ้าไม่มีประโยชน์แล้ว
เสด็จแม่
มีคนมาแล้ว
อาจารย์เสอไปขวางพวกเขาก่อน
เราต้องรีบไปจากที่นี่
ไปเถอะ
หมิงเซี่ยน
พวกเราไปเถอะ
- ต้องหาคนที่บุกตำหนักเหยากวงให้เจอ - มีการดักซุ่ม
พวกเขาจับซินเอ๋อร์ของข้า
อย่าให้พวกเขามีชีวิตรอดไปจากตำหนักเหยากวง
นั่นคือฮูหยินเมิ่ง
แม่เจ้าประคุณรุนช่อง ไป
ยัยเด็กบ้านี่ ข้าบอกเจ้ากี่ครั้งแล้ว
อย่าทะเล่อทะล่ากลับมาๆ
ทำไมถึงฟังไม่เข้าหูนะ
ไม่ว่าเรื่องใหญ่ล้นฟ้าแค่ไหน ก็รู้จักแต่สั่นกระดิ่งจดหมายด่วนเฮงซวยของเจ้า
ข้ายุ่งมากนะรู้ไหม
ข้าเทียวไปเทียวมา เจ้าให้ข้า…
- อาจารย์เสอ - ทำอะไร
ข้ากำลังสั่งสอนลูกศิษย์ข้า เจ้าห้ามข้าทำไม
ปล่อยมือสิ ขืนไม่ปล่อยอีกข้าจะตีเจ้าด้วย
เจ้าทำอะไร
อย่านึกว่าเจ้าทำหน้าน่าสงสาร ข้าก็ไม่ตีเจ้าแล้วนะ
ข้า…
ดูสิ แม่ไก่แก่ที่ข้าตุ๋นให้เจ้า หม้อจะไหม้แล้ว
ข้ารู้หมดแล้ว
ไม่ต้องหนีแล้ว ตาเฒ่าเสอ
เมื่อก่อนท่านแอบส่งเปี๊ยะต้นหอมให้ข้า
เสด็จแม่ยังตีข้า
ข้าก็นึกว่านางกลัวโอ๋ข้าแล้วข้าไม่เอาถ่าน
ที่แท้นางกลัวข้าใกล้ชิดท่านนี่เอง
เพราะถ้าข้าใกล้ชิดท่านก็จะรู้ว่า
ที่ท่านปฏิบัติต่อข้าเป็น
วิธีที่พ่อแม่แท้ๆ ปฏิบัติต่อลูกตัวเอง
ท่าน… ท่าน…
ตาเฒ่า ท่านถึงเป็น…
ข้า… ข้าเป็น…
ไป
ข้าพาเจ้าไปที่ที่หนึ่ง
เรือนบรรพชนสกุลป๋อ บรรพตจางเหว่ย
ไม่ใช่มีแต่ทายาทสกุลป๋อถึงเข้าได้หรือ
ที่นี่เป็นที่ที่ข้าสร้างขึ้น
อาจารย์
ท่าน… ท่านสร้างที่ที่เหมือน เรือนบรรพชนสกุลป๋อเปี๊ยบ
ข้าไม่มีสิทธิ์เข้าไป
ดังนั้นมีแต่ทำแบบนี้
ข้าถึงมีเรือนที่เป็นของนางได้
อยู่ที่นี่
ข้าสามารถเก็บรักษา
ความทรงจำที่มีค่าที่สุดกับแม่ของเจ้าได้
มา
มา ลูก
ตอนนั้นแม่ของเจ้า ป๋ออวี่เฉิน
กับน้องสาวนาง ป๋ออวี่หลัน
หนีออกจากบรรพตจางเหว่ย
ถูกข้าช่วยไว้ด้วยความบังเอิญ
ข้ากับแม่เจ้าเกิดรักกัน
ต่อมา
ก็มีเจ้า
แต่โชคไม่ดี เราถูกราชินีพบเข้า
นักสู้ลอบคบกับเซียนหญิงจากต่างแดนเป็นโทษหนัก
ข้าถูกจับขังคุก
ตอนที่ข้าถูกปล่อยออกมา
ทุกอย่างก็สิ้นสุดแล้ว
ส่วนเจ้า
ก็ถูกราชาเทพคิดว่าเป็นโอรสองค์โตของเขา
ไม่อาจย้อนคืนได้อีก
ข้าได้แต่รับปากราชินี
จะไม่บอกความจริงเจ้าเด็ดขาด
ใช้เรื่องนี้แลกกับการอยู่ข้างกายเจ้า
ดังนั้น
ข้าพยายามฝึกซ้อม
จากนักสู้
กลายเป็นผู้สูงศักดิ์แห่งกองนักสู้
และกลายเป็นอาจารย์ของเจ้า
ข้าจำได้
ท่านบอกว่าท่านไม่รู้เรื่องอาวุธเวทเลย
อีกทั้งบรรพตเหยากวงดูถูกอาวุธเวท
ไม่มีนักหลอมอาวุธเก่งๆ สอนข้าได้เลย
แต่ข้าชอบนี่นา
ท่านเลยไปศึกษาด้วยตัวเอง
เพื่อให้ข้าได้เรียนรู้มากขึ้น
มอบสิ่งดีๆ ให้ข้ามากมาย
ทำไมข้าไม่รู้ว่าข้า…
ท่านพ่อ
ลูกพ่อ
ท่านพ่อ
อวี่เฉิน ได้ยินไหม
ลูกสาวของเรา
ลูกพ่อ
ลูกเอ๊ย
เจ้ารู้ไหมหลายปีมานี้
พ่อใช้ชีวิตอยู่มาอย่างไร
- เจ้ารู้ไหม - ไม่เป็นไร
ตาเฒ่าเสอ เป็นครั้งแรกที่ข้าเห็นท่านร้องไห้ขนาดนี้
ไม่ต้องร้องแล้ว ท่านพ่อ
น่าอายชะมัดเลย ข้าร้องไห้ไม่ได้ มันน่าอาย
คนเป็นพ่อร้องไห้แบบนี้ไม่ได้
ไม่น่าอาย
ข้ารู้สึกเหมือนมีเรื่องสำคัญอะไรสักอย่าง
ใช่แล้ว
เจ้าส่งจดหมายมาบอกว่า
หมิงซินคนนั้นสมคบกับแดนวิญญูชล
เรื่องนี้จริงไหม
ข้าจับพลังวิญญาณแดนวิญญูชลได้
ในชีพจรวิญญาณของเขา
อีกอย่างเขาก็ยอมรับด้วยตัวเอง
ราชาเทพวิญญูชลเป็นคนบอกฐานะของข้าให้เขารู้
เช่น… เช่นนั้นก็แย่แล้วสิ
ราชาเทพวิญญูชลรู้ฐานะของเจ้า
ต้องไม่ยอมเลิกราแน่
และตอนนี้ยังมีเรื่องร้ายแรงกว่านั้น
หมิงซินกับราชาเทพวิญญูชลเป็นพวกเดียวกัน
หมิงซินหากกลายเป็นรัชทายาทจริง
เช่นนั้นเกรงว่าบรรพตเหยากวง…
และอีกสองวัน
เสด็จพ่อก็จะจัดพิธีแต่งตั้งให้เขา
บัดนี้หมิงซินอยู่ในเงื้อมมือเราก็จริง
แต่ข้าไม่ใช่หมิงเซี่ยน
ต่อให้ลากเขาลงมา
ต่อไปบรรพตเหยากวงจะทำอย่างไร
ราชาเทพวิญญูชลให้มู่ฉีไป่เลี้ยงสัตว์ปีศาจ
ได้พลังเวทที่แข็งแกร่งมากไปแล้ว
เหตุใดยังต้องทำทุกวิถีทาง
สร้างสวรรค์แค้นจำพราก กับความฝันข้าวฟ่างเหลืองออกมาอีก
ตกลงเจ้ายังรู้อะไรอีก
ที่ข้ารู้ก็บอกไปหมดแล้ว
จี้ป๋อไจ่ เจ้ามันเดรัจฉาน
เจ้าใช้เป็นแต่เกี่ยววิญญาณดึงจิตใช่ไหม
ก็ไม่แน่
วิธีทรมานเจ้ายังมีอีกมากมายก่ายกอง
ข้าออกมาจากเหวลึก
วิธีทรมานคนที่นั่นมีไม่น้อยเลยนะ
โดยเฉพาะ
รสชาติที่ใช้เพลิงโลกันตร์เผา
ลอกผิวหนังของเจ้าออกทีละเล็กละน้อย
เน่าเปื่อย
ตกสะเก็ดซ้ำไปซ้ำมา
จนกว่าจะกลายเป็นรอยนาบที่ไม่มีวันหาย
เหมือนแบบนี้
จะลองดูไหม
อย่าๆๆ
ข้าพูดๆ
ข้าเดาว่าพวกเขาต้องมีแผนสำรอง
สวรรค์แค้นจำพรากกับความฝันข้าวฟ่างเหลือง
ไม่ใช่เพื่อชนะงานชุมนุมเมฆาครามง่ายๆ แค่นี้แน่
ใช่
ข้าเคยแอบฟังพวกเขาคุยกัน
ในหอสะบั้นทองคำมีของอะไรสักอย่าง
เหมือนจะชื่อค่ายกลกลืนสวรรค์
อย่างอื่นข้าก็ไม่รู้แล้ว
พวกเขามีความลับอะไร มีหรือจะบอกคนนอกอย่างข้า
พูดแต่แรกก็หมดเรื่อง
ว่าไปแล้ว
ข้าไม่ใช่หมิงเซี่ยนอะไรเลย
กับบรรพตเหยากวง บัดนี้ก็ยิ่งไม่มีความเกี่ยวข้องกัน
พอเป็นแบบนี้
ยิ่งยุ่งไม่ได้ว่า อนาคตบรรพตเหยากวงจะเป็นอย่างไร
ไม่เกี่ยวอะไรกับข้าแล้ว
เทพสงคราม ที่เอาชนะให้บรรพตเหยากวงเจ็ดปีรวด
ยังไม่มีสิทธิ์
แล้วใครหน้าไหนมันจะมีสิทธิ์อีก
หมิงอี้ หมิงเซี่ยน
มันก็แค่การเรียกชื่อเท่านั้นเอง
เจ้าโตมาในฐานะหมิงเซี่ยนตลอด
เจ้าไม่ใช่ลูกชายของราชินี
เช่นนั้นคนที่ออกรบให้บรรพตเหยากวง
ปกป้องสรรพชีวิตของบรรพตเหยากวง ก็ไม่ใช่เจ้าแล้วหรือ
เจ้าอยากสู้เพื่อหกแดน
อยากคืนความยุติธรรมให้งานชุมนุมเมฆาคราม
เจ้าไม่ใช่หมิงเซี่ยนก็ไม่ทำพวกนี้แล้วหรือ
ยัยเด็กโง่ก็ดี
เจ้าเด็กเวรก็ดี
เจ้าเป็นเซียนที่ชาญฉลาด หรือเป็นหมูหมาที่โง่เขลา
มันต่างกันตรงไหน
ตราบใดที่เจ้าก้มหน้าเงยหน้า แล้วไม่ละอายต่อฟ้าดิน
เช่นนั้นเจ้าก็คือเจ้า
หมิงอี้
จำไว้นะ
เจ้าเป็นศิษย์ของข้า เสอเทียนหลิน
เป็นลูกที่ดีที่สุดของข้ากับแม่เจ้า
เจ้าเป็นคนที่ยืนหยัดอย่างสง่าผ่าเผยในฟ้าดิน
เข้าใจหรือยัง
ข้าเอารูปวาดของเซียนหญิงป๋อ ไปเยือนที่ที่นางเคยไป
ไม่คิดว่าที่ชายแดนเหยากวงจะมีคนจำนางได้จริงๆ
พวกเขาบอกว่าตอนที่เซียนหญิงป๋อมีชีวิตอยู่
ไปเก็บยาที่ชายแดนบ่อยๆ
ยังถามพวกเขาเกี่ยวกับเด็กที่มีตราที่หว่างคิ้ว
ดังนั้น
ตอนนั้นอาจารย์ช่วยข้าที่เหวลึก
ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ
บางทีตลอดมาเซียนหญิงป๋ออาจรู้
ความเป็นมาของนายท่านดี
บางที
ที่อาจารย์บอกว่านางผิดต่อข้า
ไม่ใช่เพราะเรื่องปิดบังข้าเท่านั้น
ยังมี…
เซียนหญิงป๋อมอบตำรับยาให้ข้าแล้ว
ข้าขอร้องให้นางเจอท่านสักครั้ง
นางบอกว่านางรู้สึกผิดต่อท่าน
แถมบอกด้วยว่านางซ่อนความจริงอยู่
ตรงที่ที่ท่านเอื้อมมือแตะถึง
แต่ความจริงเหล่านี้น่าเหลือทนเกินไป
นางกลัวว่าหลังจากท่านรู้เรื่อง
จะทำลายความไว้ใจที่ท่านมีต่อทุกคนทุกเรื่อง
ที่ที่เอื้อมมือแตะถึง
ท่านพ่อ เมื่อครู่ท่านบอกว่า
ที่นี่เก็บความทรงจำที่มีค่าที่สุดของท่านกับท่านแม่
รูปวาดที่คนสกุลป๋อเหลือไว้หลังตาย
จะพกพาความทรงจำของเจ้าของตอนที่ยังมีชีวิต
ความทรงจำที่ข้าพบกับแม่เจ้า
ก็อยู่ในรูปวาดนี้
อาจารย์บอกว่าความจริง
อยู่ในที่ที่ข้าเอื้อมมือแตะถึง
หากไม่ใช่เพราะเจ้า
ราชินีก็คงไม่จงใจแย่งลูกของพี่หญิงไป
ท่านพ่อท่านรู้ไหม
เด็กคนที่ป๋ออวี่หลันส่งไปที่อื่น
ลูกของราชินี
เขาตายจริงหรือเปล่า
อวี่หลันกลับมาแล้วบอกราชินีเอง
เด็กคนนั้นไม่รอดระหว่างทาง
ข้ารับคำสั่งคุ้มกันองค์รัชทายาทน้อย ไปจากที่นี่อย่างปลอดภัย
แต่เขาร่างกายอ่อนแอ
อดทนไม่ไหว
เสียชีวิตระหว่างทาง
ข้าคุ้มกันไม่ดี
แล้วแต่ท่านจะลงโทษ
กรรมตามสนอง
กรรมตามสนองจริงๆ
กรรมตามสนอง
แต่ท่านแม่กับข้า
เป็นญาติคนสุดท้ายในโลกนี้ของนาง
ท่านแม่ตายเพราะคลอดยาก
ราชินีก็รับข้าเป็นลูกอีก
นางยอมทำงานนี้
ไม่บ่นเลยหรือ
ราชินีใช้เจ้าข่มขู่ นางจำเป็นต้องทำตาม
พอรู้ว่าเด็กคนนั้นตาย
ราชินีก็เคยใช้ตราที่หว่างคิ้วสืบหา
ไม่เจอลมหายใจของเด็กคนนั้นจริงๆ
เมื่อก่อนท่านบอกว่าท่านมีตราที่หว่างคิ้วตรงนี้
ข้าคิดว่า
นี่น่าจะเป็นตราที่ท่านแม่ข้าฝังไว้ให้ข้า ตอนที่ข้ายังอยู่ในผ้าอ้อม
ในนี้มีความทรงจำเลือนรางที่เกี่ยวกับท่านแม่อยู่
ข้ามองหน้าตาท่านแม่ไม่ชัด
แต่นางบอกข้าว่า
ตรานี้
มันทำมาจากเลือดเนื้อของข้าและนาง
ข้าก็เคยสงสัย
ป๋ออวี่หลันฆ่าเด็กคนนั้นใช่ไหม
ราชินีก็สงสัยเช่นกัน
แต่ว่า
ราชินีเหลือเจ้าเป็นความหวังเพียงคนเดียว
ทุกคนต่างถ่วงดุลกัน
ไม่สามารถแตกหักกลายเป็นศัตรูกันอีก
ตราที่หว่างคิ้วอันนั้นคืออะไร
ราชินียังคิดจะตามลูกชายแท้ๆ ของตัวเองกลับมา
จึงทิ้งตราทวนน้ำไว้ที่หว่างคิ้วของเขา
อย่างนั้นเป็นไปได้ไหมว่า
ป๋ออวี่หลันผนึกตราที่หว่างคิ้ว ของเด็กคนนั้นไว้ชั่วคราว
ทำให้ราชินีคิดว่าเขาตายแล้ว
ด้วยวิชาเวทสกุลป๋อ
สามารถทำการผนึกชั่วคราวได้
นายท่านเป็นลูกของราชินีเหยากวงหรือเนี่ย
เซียนหญิงป๋อช่วยท่านสุดชีวิตขนาดนั้น
แต่ตอนนั้นกลับเป็นนางที่ทอดทิ้งท่านกับมือ
ทำให้ท่านตกระกำลำบากที่เหวลึกตั้งแต่เด็ก
กลายเป็นนักโทษ
เมื่อวานสามีข้าไปส่งข้าวที่เหวลึก
บอกว่าเห็นเด็กคนหนึ่งน่าสงสารจริงๆ
ดูท่าทางก็แค่ประมาณสิบขวบ
ใช่
ได้ยินว่าโตในเหวลึกตั้งแต่เด็ก
ฟังก็รู้ว่าถูกจับเข้าไป
เวลาเขาโดนตี
ที่หว่างคิ้วมีตราใช่ไหม
ใช่ๆๆ
แต่ข้าว่าตราอันนั้นเป็นไปไม่ได้ที่ผู้คุมฝังให้เขา
ไม่แน่อาจเป็นคนที่บ้านเดิมเขาฝังไว้ก็ได้
มีเหตุผล
- เราไปเก็บด้านโน้นเถอะ - ได้
ข้าจะหาเขาให้เจอ ชดใช้ให้เขา
รูปวาดไหม้เองแล้ว
นายท่าน
ตราจิตของนายท่านเหนี่ยวนำกับหมิงอี้
ท่านทำแบบนี้เพราะไม่อยากให้นางเห็น
นายท่าน
สวรรค์แค้นจำพรากของท่าน ก่อนนี้ก็ส่อเค้าจะกำเริบแล้ว
ตอนนี้ต้องดูแลร่างกายตัวเองให้ดี
ข้าไม่เป็นไร
เดี๋ยวก่อน
เจ้ามาจนได้
ไม่คิดว่า
ข้าจะได้เจอเจ้าอีก
เหตุใดเจ้าต้องไปด้วย
เรื่องที่ข้าอยากยืนยัน
ได้รับการยืนยันแล้ว
ข้าผิดต่อเจ้า
ข้าคิดจริงๆ ว่า
คิดจริงๆ ว่าเจ้าไม่อยู่แล้ว
ข้ายังได้ยินว่า
เจ้าตกไปในเหวลึก
เจ้าไม่อยากเจอข้า
เพราะในใจยังเคียดแค้นข้าอยู่หรือ
ไม่ได้แค้น
ข้าใช้ชีวิตที่ไม่มีพ่อมีแม่มา 20 ปี
วันนี้ได้พบกับท่าน
ข้าก็คาดไม่ถึงเหมือนกัน
แต่ตอนนี้ท่านในสายตาข้า
เป็นเพียงคนแปลกหน้า
ข้ารู้
ข้าเป็นแม่ที่ล้มเหลว
ข้ายังทำอะไรเพื่อเจ้าได้บ้างไหม
หมิง…
ลูกแม่
นายท่าน
ตามที่ท่านสั่งไว้
แกล้งทำเป็นไม่สังเกต
ปล่อยให้หมิงซินถูกฮูหยินเมิ่งช่วยไป
พิธีแต่งตั้งใกล้เข้ามาแล้ว
ให้เขาหนีออกไป
ถึงดำเนินแผนต่อไปได้
ในใจนายท่านวางแผนไว้ล่วงหน้าแล้ว ข้าพูดไปก็ไม่มีประโยชน์
แต่ท่านต้องจำไว้
ก่อนที่พลังวิญญาณจะฟื้นฟู
ไม่ว่าเกิดอะไรขึ้น
ก็ห้ามเปิดบ่อหลิงซีเด็ดขาด
มิฉะนั้น
เกรงว่าสวรรค์แค้นจำพรากจะกำเริบจริงๆ
ทุกท่าน
วันนี้คือเทศกาลแสงทิวา
ต้องขอบคุณ
ทวยเทพประทานพรแห่งแสงทิวา ให้บรรพตเหยากวงเรา
ขณะเดียวกันวันนี้ก็เป็นพิธีแต่งตั้งของหมิงซิน
ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป
จะแต่งตั้งท่านเฉิงอวิ๋นเป็นรัชทายาท บรรพตเหยากวงอย่างเป็นทางการ
รับหน้าที่นักรบกองนักสู้
ไม่เปลี่ยนแปลงอีก
ช้าก่อน
- ใครน่ะ - ไม่รู้สิ
เกิดอะไรขึ้น
- หน้ากากอันนี้… - นี่มันหน้ากากของหมิงเซี่ยนนี่นา
- ไม่ใช่สิ - คนนี้เป็นเซียนหญิงนะ
นั่นสิ นางใช่คนนั้น…
เหตุใดใส่หน้ากากของหมิงเซี่ยน
นางคือหมิงเซี่ยน
- ไม่รู้ - หมิงเซี่ยน
- ตกลงเป็นใครกันแน่ - ใช่หมิงเซี่ยนไหม
- ไม่เหมือนนะ - นาง… นาง…
- นี่เซียนหญิงไม่ใช่หรือ - ใช่
เป็นเซียนหญิง
แต่หน้ากากของหมิงเซี่ยน ทำไมอยู่ที่นาง
หมิงเซี่ยน
- นางคือหมิงเซี่ยนจริงๆ - นางคือหมิงเซี่ยน
- ใช่ - ใช่
- หมิงเซี่ยนจะเป็นสตรีไปได้อย่างไร - นั่นสิ
เซียนมีความผิด หมิงเซี่ยน
เจ้าทรยศหนีจากบรรพตเหยากวง
ยังมีหน้ามาขัดขวางพิธีแต่งตั้งอีก
แต่ก็ดีเลย
วันนี้ข้าจะเปิดโปงตัวจริงของเจ้า
ต่อหน้าทุกคน
เสด็จพ่อ
หลักฐานแน่นหนา
ต่อให้ราชินีไม่ยอมปริปาก
แต่ความจริงก็อยู่ตรงหน้า
ในอดีตราชินีจิ้งซู
ใช้เด็กทารกหญิงคนหนึ่ง มาแอบอ้างเป็นองค์รัชทายาท
- อะไรนะ - มีเรื่องแบบนี้ด้วยหรือ
- อะไรนะ - จะใจกล้าเกินไปแล้วกระมัง
- บังอาจมาก - เรื่องนี้จริงหรือเปล่า
- ใจกล้าเกินไปแล้วกระมัง - มีเรื่องพรรค์นี้ได้อย่างไรกัน
ท่านเฉิงอวิ๋นพูดถูก
ข้าเป็นเซียนหญิงจริงๆ
ตอนนั้นราชินีฝ่าฝืนข้อห้ามฝึกวิชาเซียน
ปลอมตัวข้าเป็นเซียนชายแทนที่องค์รัชทายาท
- ไม่คิดว่าจะทำเรื่องแบบนี้ - ทำไมถึงเป็นแบบนี้
เท็จทูลเบื้องสูง ใจกล้าเหิมเกริม
ฝ่าบาท
หากให้เซียนหญิงกาลกิณีเช่นนี้
แอบอ้างเป็นรัชทายาทบรรพตเหยากวง
และต่อสู้ในเมฆาครามแปดปีติดกัน
ลือออกไป มิ…
ทำให้บรรพตเหยากวงถูกหัวเราะเยาะหรือ
วันนี้ให้หมิงซินเป็นรัชทายาท
เกรงว่าถึงจะถูกหัวเราะเยาะจริงๆ
คันฉ่องบันทึกในมือข้า
บันทึกทุกการกระทำที่หมิงซินสมคบคิดกับนอกดินแดน
เขาเอาสวรรค์แค้นจำพรากจากมู่ฉีไป่
วางยาพิษข้าก่อนงานชุมนุมเมฆาคราม
ทำให้บรรพตเหยากวงพ่ายแพ้
สวรรค์แค้นจำพรากที่พวกท่านต้องการ
ขอบคุณท่านหานเฟิงมาก
มีสวรรค์แค้นจำพรากนี้
หมิงเซี่ยน
เขาก็ไม่ใช่เทพสงคราม ของบรรพตเหยากวงอีกต่อไป
บัดนี้เขากลายเป็นสุนัขรับใช้ของแดนวิญญูชล
ยังหวังว่าราชาเทพวิญญูชลจะสนับสนุนเขา
นั่งตำแหน่งรัชทายาทให้มั่นคง
หากปล่อยให้หมิงซินชักศึกเข้าบ้าน
เช่นนั้นอนาคตราชาเทพวิญญูชล จะค่อยๆ สร้างความแตกแยก
ตอดกินบรรพตเหยากวงหรือเปล่าก็ยังไม่รู้
ฝ่าบาท
ทุกอย่างที่หมิงซินทำ ล้วนเพื่อฝ่าบาท เพื่อบรรพตเหยากวง
ฝ่าบาทอย่าหลงเชื่อคำพูดฝ่ายเดียว ของเซียนหญิงกาลกิณีเด็ดขาด
แล้วทำให้บรรพตเหยากวงสูญเสียรัชทายาท
ยิ่งไปกว่านั้น
เซียนหญิงคนนี้ เลือดที่ไหลอยู่ในตัวนางเป็นของใครกันแน่
ยังต้องรอพิสูจน์กระมัง
ข้าเป็นใครไม่สำคัญแล้ว
ข้ามาวันนี้
เพราะอยากต้อนรับองค์รัชทายาทที่แท้จริง
ของพวกท่านให้บรรพตเหยากวงอย่างสง่าผ่าเผย
เจ้าหมายความว่าอย่างไร
ท่านเฉิงอวิ๋น
ที่พูดเมื่อครู่ถูกแค่ครึ่งเดียว
ปีนั้นราชินีให้กำเนิดโอรสองค์โต
แต่กลับพบว่าไม่มีชีพจรวิญญาณ
จึงหาเด็กที่เกิดวันเดียวกัน
ในตำหนักเทพ ทำการสับเปลี่ยน
และองค์รัชทายาทน้อยตัวจริง
ขณะที่ส่งไปชายแดนบรรพตเหยากวง
ถูกคนชั่วจับไป
ซัดเซไปถึงเหวลึกดาวเหนือ
เขาอยู่ที่นั่นถูกทรมานแสนสาหัส
ถูกสวรรค์แค้นจำพราก
ด้วยเหตุนี้จึงมีชีพจรวิญญาณ
ชีพจรวิญญาณเกิดขึ้นทีหลัง
เช่นนั้นคนผู้นี้ก็คือองค์รัชทายาทตัวจริงน่ะสิ
- ใช่ - จริงด้วย
- ใช่ - เขานี่แหละ
เช่นนั้นเด็กคนนั้นคือ…
คนนี้
นี่ไม่ใช่จี้ป๋อไจ่หรือ
- นั่นสิ - เขามาทำอะไร
- จี้ป๋อไจ่ - เขาก็มาด้วย
เขามาทำอะไรที่นี่
เขากับหมิงเซี่ยนเป็นอะไรกัน
ฝ่าบาท
เจ้าใช่จริงหรือ
ก่อนราชินีส่งเด็กคนนั้นไป
เคยใช้เลือดตัวเอง
ทิ้งตราไว้ที่หว่างคิ้วของเขา
- แล้วจะพิสูจน์อย่างไรล่ะ - นั่นสิ
ใช่เขาจริงๆ
จะพูดแต่ปากไม่มีหลักฐานไม่ได้กระมัง
เขาบอกว่าใช่ก็ใช่หรือ
- หรือว่า… - ใช่เขาจริงๆ
- จริงด้วย
นั่นสิ
เหลวไหลสิ้นดี
พวกเจ้าสองคนร่วมมือกันหลอกลวงราชาเทพ
ก็เพื่อไม่ให้ข้า
กลายเป็นรัชทายาทบรรพตเหยากวงไม่ใช่หรือ
- ซินเอ๋อร์… - อาศัยตราแค่อันเดียว
ก็ให้จี้ป๋อไจ่กลายเป็นรัชทายาท
ไร้สาระสิ้นดี
หากมีคำให้การของพ่อข้า เสอเทียนหลิน
ไม่ทราบว่าพิสูจน์ได้หรือไม่
ทูลราชาเทพ ข้าไม่กล้าหลอกลวง
จี้ป๋อไจ่เป็นโอรสราชินีจริงๆ
และหมิงเซี่ยน เป็นลูกสาวของข้ากับแพทย์เซียนนางหนึ่ง
เอาละ
ตอนนี้ความจริงกระจ่างหมดแล้ว
บัดนี้บรรพตเหยากวงก็ได้รัชทายาทตัวจริงกลับมา
ไม่ก็ทำพิธีแต่งตั้งต่อ
หมิงเซี่ยน
ซินเอ๋อร์
ฝ่าบาท
ขอให้ท่านเห็นแก่ความสัมพันธ์พ่อลูกกับซินเอ๋อร์
ปล่อยเขาสักครั้งเถอะ
หมิงซินแม่ลูกสมคบแดนวิญญูชล
หลักฐานแน่นหนา รับทัณฑ์หมื่นชั่ง
ฝ่าบาท ทั้งหมดนี้ไม่เกี่ยวกับซินเอ๋อร์
เป็นแม่คนนี้ที่ทำโดยพลการ
ซินเอ๋อร์ไม่รู้อะไรเลย
ให้ข้าไปรับทัณฑ์หมื่นชั่งเถอะ
ซินเอ๋อร์เป็นลูกชายแท้ๆ ท่านนะ
ขอร้องท่าน ปล่อยเขาสักครั้งเถอะ
ทุกอย่างที่หมิงซินทำ
หรือว่าแม่อย่างเจ้าไม่รู้อะไรเลยหรือ
เจ้ามีหน้าอะไรมาขอร้องข้า
ในคันฉ่องบันทึก
บันทึกอย่างชัดเจนว่าหมิงซินมีส่วนร่วม
ทรพี
- เอาตัวพวกเขาสองคนออกไป - พ่ะย่ะค่ะ
ส่วนราชินีเหยากวง
ปลดออกจากตำแหน่งทันที
เห็นแก่ที่นางเป็น มารดาบังเกิดเกล้าของรัชทายาท
ไม่เหมาะจะประหาร
สั่งกักบริเวณนางในตำหนักชั่วคราว
รอการลงทัณฑ์
ยังมีเสอเทียนหลินกับหมิงอี้
หลอกลวงทั้งแดนบรรพตเหยากวง
โทษไม่อาจอภัย
เสอเทียนหลิน ลงโทษด้วยทัณฑ์อสนีตามกฎ
หมิงอี้ ทำลายชีพจรวิญญาณ
ขับออกจากแดน
- ทหาร - พ่ะย่ะค่ะ
จับพวกเขาไว้
ช้าก่อน
ไม่สู้ปล่อยพวกเขาพ่อลูกดีกว่า
ตอนนี้ข้ากลับคืนตำแหน่งแล้ว ลงโทษพวกเขาก็น่าเบื่อ
ไม่ได้
ปล่อยพวกเขาไป จะให้ทุกคนยอมรับได้อย่างไร
จะเมตตาเป็นพิเศษเพราะนางเคยเป็น
รัชทายาทบรรพตเหยากวงไม่ได้
ยิ่งกว่านั้นหมิงอี้พลังวิญญาณแข็งแกร่ง
จะให้นางสวามิภักดิ์แดนศัตรูไม่ได้
ข้าทำเพื่อประกายมงคล บรรพตเหยากวงและสรรพชีวิต
ได้แต่ตัดสินเช่นนี้
จับพวกเขาสองคนไว้
พ่ะย่ะค่ะ
หยุดนะ