(ดัดแปลงจากนวนิยาย “สู่ห้วงเมฆา” ของไป๋ลู่เฉิงซวง)
พลังวิญญาณของแดนวิญญูชล
ราชาเทพวิญญูชลถ่ายทอดให้เจ้าหรือ
มิน่าพลังวิญญาณในงานชุมนุมชิมชา ถึงได้เพิ่มขึ้นขนาดนั้น
จะพาข้าไปหาใคร
ราชาเทพวิญญูชลหรือ
ที่แท้เจ้าก็แสร้งทำมาตลอด
เห็ดหลินจือดำสามารถทำให้แมวของเจ้าฟื้นคืนชีพได้
หมิงซินต้องรู้เรื่องนี้แน่ เจ้าต้องการใช้แผนซ้อนแผน
มีเรื่องใดที่ท่านเซียนจี้มองไม่ออกบ้าง
ใช่ๆๆ ท่านเทพสงครามของข้า
ทุกอย่างล้วนอยู่ในแผนของเจ้าทั้งสิ้น
ครานี้หมิงซินจะต้องมาปรากฏตัวแน่ ข้าเองก็ต้องการชำระบัญชีระหว่างเราพอดี
ถือโอกาสนี้แหละ นำชิ้นสุดท้ายของคันฉ่องบันทึกกลับมา
เจ้ากล้ากลับไปบรรพตเหยากวง
ไม่กลัวว่าท่านพ่อจะลงโทษเจ้าหรือไร
กลัวงั้นหรือ
เหตุใดข้าต้องกลัว
เจ้าคิดว่าเมื่อความจริงถูกเปิดเผยต่อหน้าทุกคน
ผู้ที่ควรกลัวคือข้า หรือว่าเป็นเจ้า
ในเมื่อวันนี้เจ้ามาเองถึงที่
ก็มาคิดบัญชีระหว่างเราให้จบสิ้น
จงใช้ตาสุนัขของเจ้ามองให้ดี ว่านี่คืออะไร
เป็นไปไม่ได้
เศษคันฉ่องบันทึกอีกครึ่งนั้นอยู่กับมู่ฉีไป่ไม่ใช่หรือ
แล้วเศษอีกครึ่งที่ข้าทำหายไป
เหตุใดจึงมาอยู่ในมือของเจ้า
เป็นไปไม่ได้
เจ้าโดนสวรรค์แค้นจำพรากชัดๆ
ทำไมถึงยัง…
มีคันฉ่องบันทึก
ก็ยืนยันได้แล้วว่า เจ้าคือคนที่แอบวางสวรรค์แค้นจำพรากใส่ข้า
แถมยังสมคบคิดกับราชาเทพวิญญูชล
เจ้าคิดว่าตำหนักเหยากวงจะลงโทษเจ้าเช่นไร
เรื่องนี้มันสำคัญยิ่งกว่าเรื่องที่ข้า
เป็นใครเสียอีก
น่าเสียดายในวันนั้น
ที่ข้าบังคับธำมรงค์จันทราโลหิตเร่งหลอมสัตว์ปีศาจ
แต่กลับไม่ให้เจ้าตายที่เหวดาวเหนือ
เจ้ารู้ไหมว่าตัวเองกำลังทำอะไรอยู่
เจ้าลอบวางพิษข้าเพื่อแย่งตำแหน่งรัชทายาท
นั่นเป็นความแค้นส่วนตัวก็ว่าได้
แต่เมื่อสัตว์ปีศาจคลุ้มคลั่ง หกแดนก็ล้วนตกอยู่ในความโกลาหล
บนโลกนี้ยังจะมีคนโง่เขลา อย่างเจ้าหลงเหลืออยู่อีกหรือ
แล้วอย่างไรล่ะ
หมิงเซี่ยน หรือว่าในวันนั้น
คนที่ร่วมกับจี้ป๋อไจ่ผนึกกองทัพสัตว์ปีศาจก็คือเจ้า
เจ้าและจี้ป๋อไจ่ใจสื่อถึงกันแล้วสินะ
น่าขันนัก
พวกเจ้ากล้าทำลายแผนการของราชาเทพวิญญูชล
ลองเดาดูสิ เขาจะยอมปล่อยพวกเจ้าหรือไม่
เจ้าถนัดขวา
ดังนั้น
เจ้าก็ต้องใช้มือขวา ในการวางสวรรค์แค้นจำพรากใส่ข้าใช่หรือไม่
หมิงเซี่ยน เจ้าจะทำอะไร อย่านะ อย่าทำแบบนั้น
หมิงซิน
เจ้าวางยาข้า
ทำให้ชีพจรวิญญาณของข้าเสียหาย ระหว่างงานชุมนุมเมฆาคราม
จนพ่ายแพ้
เพราะความโลภของเจ้าเอง
เจ้ากลับไม่สนใจบรรพตเหยากวง
ถึงกับสมคบกับแดนวิญญูชล
เรียกจันทราโลหิตขึ้นมา
หวังให้สัตว์ปีศาจทำลายเหวดาวเหนือให้ราบคาบ
วันนี้ข้าจะทำลายเจ้าเอง
ตาต่อตา ฟันต่อฟัน
เป็นไปไม่ได้
มู่ฉีไป่เคยบอกข้าไว้ว่า
สวรรค์แค้นจำพรากนั้นมีเพียง ความฝันข้าวฟ่างเหลืองเท่านั้นที่แก้ได้
เจ้าใช้ชีพจรวิญญาณได้อย่างอิสระ
ชัดเจนว่าเจ้าถอนพิษได้แล้ว
หรือว่าจี้ป๋อไจ่มีความฝันข้าวฟ่างเหลืองจริงๆ
แล้วมอบให้เจ้า
(แก่นไม้เรือนจักรพรรดิ)
นายท่าน
รวมกับเหล่าวิญญาณไร้เจ้าของกว่า 200 ตน ที่บรรพตเหยากวงส่งมานั้นแล้ว
รออีกเพียงไม่นาน นายท่านก็จะสำเร็จวิชาลับของวิญญูชล
วิชามายาลวงสังหารแล้ว
ฝูเยว่
ข้าเคยบอกเจ้ามาหลายครั้ง
ว่าข้าจะไม่กลายเป็น คนแบบเดียวกับบิดาและพี่ๆ ของข้า
เจ้าถามข้าว่าคำพูดนั้น ข้าพูดให้เจ้าฟัง
หรือพูดให้ตัวเองฟังกันแน่
ตอนนี้ข้าเข้าใจแล้ว
เลือดแดนวิญญูชลที่ไหลเวียนอยู่ในร่างของเรา
มันจะมีอะไรต่างกัน
สิ่งที่เรานับถือก็คือเทพและปีศาจ แห่งแดนวิญญูชลเท่านั้นเอง
บางทีเราอาจถูกสาปมาตั้งแต่แรกแล้วก็ได้
มีเพียงการถวายวิญญาณของตนเท่านั้น
จึงจะสามารถก้าวขึ้นสู่ที่สูงได้
หากเพียงต้องจ่ายราคานี้ ก็สามารถขึ้นไปถึงจุดนั้นได้
แล้วจะกลัวไปเพื่ออะไร
นายท่าน
ไม่ว่าท่านจะเปลี่ยนไปเป็นอย่างไร ท่านก็คือท่านเสมอ
ข้าจะอยู่เคียงข้างท่านตลอดไป
สู้ก็สู้ไม่ได้
แถมยังโดนหักแขนอีกข้าง
กระดูกก็รักษาไม่ได้แล้ว
คันฉ่องบันทึก…
ไม่ได้
ข้าต้องรีบไปทำให้เสด็จพ่อเชื่อมั่น ก่อนที่นางจะไปถึง
งานชุมนุมชิมชายังไม่จบ เหตุใดเจ้าจึงกลับมาก่อน
ลูกรีบกลับมา
เพราะมีเรื่องที่เกี่ยวกับ เกียรติของบรรพตเหยากวง
จำเป็นต้องกราบทูลเสด็จพ่อโดยด่วน
เรื่องอะไร ที่ถึงกับกระทบชื่อเสียงของบรรพตเหยากวง
ว่ามาเถิด
ออกไปให้หมด
ขอรับ
มือเจ้าเป็นอะไร
ลูกเจอหมิงเซี่ยนที่งานชุมนุมชิมชา
มือของข้าถูกเขาทำลาย
หมิงเซี่ยน
เขายังมีชีวิตอยู่หรือ
ไม่เพียงแต่ยังมีชีวิตอยู่
เขายังทรยศต่อบรรพตเหยากวง
และเข้าร่วมฝ่ายเหวดาวเหนือ
สิ่งที่เจ้าพูดเป็นความจริงหรือไม่
เป็นจริงแท้แน่นอน
ไม่มีคำโกหกแม้แต่น้อย
เท่านั้นไม่พอ
ลูกยังพบเรื่องที่น่าสะพรึงยิ่งกว่า
หมิงเซี่ยน
แท้จริงแล้วเป็นสตรี
ว่าอย่างไรนะ
แรกเริ่มข้าก็ไม่เชื่อ
ว่าบนโลกนี้จะมีเรื่องเหลวไหลเช่นนั้นได้
แต่ครานี้ลูกเห็นกับตาตนเอง
เหล่านักสู้ก็สามารถเป็นพยานได้
หมิงเซี่ยนเป็นสตรีจริงๆ
นางปลอมตัวเป็นหมิงอี้ ไปแต่งงานกับจี้ป๋อไจ่
ดูท่าราชินีผู้ทรงคุณธรรมคนนั้นจะปิดบังมาตลอด
เพื่อรักษาตำแหน่งของตนไว้
จึงกล่าวเท็จว่าคลอดบุตรชายคนโต
แล้วให้บุตรสาวปลอมตัวเป็นท่านเซียน
หลอกบรรพตเหยากวงมานานถึง 21 ปี
เป็นไปไม่ได้
เขาเป็นบุตรของข้าแท้ๆ
จะเป็นหญิงได้อย่างไร
ลูกก็ไม่ทราบเหมือนกันว่าราชินีใช้คาถาอาคมใด
แต่หมิงเซี่ยนสมคบกับศัตรู แกล้งพ่ายในงานชุมนุมเมฆาคราม
ทำให้บรรพตเหยากวงตกไปอยู่ในแดนล่าง
นี่คือความจริงที่ไม่อาจปฏิเสธได้
ได้
ข้าจะต้องสืบให้กระจ่าง
หากจิ้งซูบังอาจทำเช่นนี้จริง
ข้าจะปลดนางจากตำแหน่งราชินีแน่นอน
ลูกมีอีกหนึ่งความประสงค์
หลังงานชุมนุมชิมชาสิ้นสุดลง
ขอให้เสด็จพ่อจัดพิธีแต่งตั้งลูก เป็นรัชทายาทโดยทันที
ฝ่าบาทตอบรับเจ้าจริงหรือ
อีกสามวันจะมีพิธีแต่งตั้งรัชทายาท
ถึงเวลานั้น
ข้าก็จะกลายเป็นรัชทายาท แห่งบรรพตเหยากวงโดยชอบธรรม
ดี ดีมาก
ดีจริงๆ ซินเอ๋อร์
เหตุใดเจ้าดูไม่ค่อยสบายใจเลย
ท่านแม่
ตอนนี้ยังมีอีกเรื่องสำคัญ
ข้าได้สวรรค์แค้นจำพรากมาจากมู่ฉีไป่
เขาใช้คันฉ่องบันทึก บันทึกเรื่องทั้งหมดไว้
คันฉ่องบันทึก…
อยู่ในมือหมิงเซี่ยน
อะไรนะ เช่นนั้น เจ้ายังรีบไม่ไปแย่งมันกลับมาอีกหรือ
แต่ชีพจรวิญญาณของหมิงเซี่ยน กลับฟื้นคืนมาอีกครั้งโดยไม่รู้เหตุ
ข้าไม่อาจทำอะไรนางได้เลย
แต่ราชาเทพวิญญูชลเคยพูดไว้
ว่าเขาสงสัยว่าหมิงเซี่ยน อาจเป็นทายาทของสกุลป๋อ
และสั่งให้ข้าจับนางไปแดนวิญญูชลแบบตัวเป็นๆ
หากสิ่งที่ราชาเทพวิญญูชลพูดเป็นความจริง
นั่นหมายความว่า
โลหิตที่ไหลเวียนในร่างนาง ไม่ใช่ของตำหนักเหยากวงเลย
(คัมภีร์การแพทย์สกุลป๋อ)
ชีพจรวิญญาณถูกทำลายโดยสวรรค์แค้นจำพราก
มีเพียงความฝันข้าวฟ่างเหลืองเท่านั้นที่รักษาได้
ไม่มีวิธีอื่นในโลกที่จะรักษาได้อีก
สวรรค์แค้นจำพรากของข้า กลับหายไปเองอย่างกะทันหัน
มีทางเดียว
นั่นคือท่านมอบมันให้ข้า
แต่ข้ากลับไม่รู้อะไรเลย
ดูท่าแล้ว จัดการได้อย่างสบายๆ ใช่ไหม
เก็บรักษาไว้อย่างดี ไม่เสียหายแม้แต่น้อย
หากอยากชุบอสูรบริวารกลับมา
ต้องให้ชีพจรวิญญาณของเจ้าสั่นพ้องร่วมกัน
เกรงว่าจะเจ็บมาก ข้าจะอยู่ข้างเจ้าเอง
เห็ดหลินจือดำออกฤทธิ์แล้ว
เพียงฟูมฟักอีกช่วงหนึ่ง
ยี่สิบเจ็ดก็จะกลับมาได้
ในที่สุดก็กลับมาแล้ว
เป็นอะไรไป
ท่านจะไม่ถามหรือว่า
ข้าจัดการหมิงซินอย่างไร
อย่างไรเขาก็คือรัชทายาท ที่บรรพตเหยากวงกำลังจะประกาศแต่งตั้ง
หากข้าแตะต้องเขา
อาจจะก่อความยุ่งยากให้เหวดาวเหนือ
ยุ่งยากงั้นหรือ
เป็นเรื่องที่เจ้าจัดการไม่ได้ หรือเป็นเรื่องที่ข้ารับมือไม่ไหวกันแน่
เจ้าจะฆ่า ข้าก็ส่งมีดให้
เจ้าจะปล่อย ข้าก็เก็บกวาดตามหลังให้
มีทั้งเทพสงครามและมีข้าอยู่ด้วย เจ้ายังจะกังวลอะไรอีก
ข้าได้คันฉ่องบันทึกแล้ว
แต่ข้าปล่อยหมิงซินให้หนีไป
เขาย่อมต้องไปฟ้องเสด็จพ่อ เรื่องตัวตนของข้าอย่างแน่นอน
คิดว่าเจ้าน่าจะมีแผนใหม่แล้วสินะ
ใช่
แต่ตอนนี้ ข้ามีเรื่องสำคัญยิ่งกว่า
ต้องยืนยันกับท่าน
ท่านมอบความฝันข้าวฟ่างเหลือง ให้ข้าตั้งแต่เมื่อไร
เจ้าเห็นกับตาแล้วไม่ใช่หรือ ว่าข้าทำลายความฝันข้าวฟ่างเหลืองไป
ข้าจะให้เจ้าได้อย่างไรเล่า
ข้าแก้ผนึกคุ้มกันคัมภีร์การแพทย์สกุลป๋อแล้ว
ความฝันข้าวฟ่างเหลือง เป็นหนทางเดียวที่แก้สวรรค์แค้นจำพรากได้
นั่นคือท่านให้ข้ามา
ข้าบอกแล้วว่าข้าไม่ได้ให้
ที่บรรพตจางเหว่ย ท่านถามว่าข้าเป็นหมิงเซี่ยนหรือไม่
นั่นคือครั้งสุดท้ายที่ท่านจะถามข้า
วันนี้
ก็เป็นครั้งสุดท้ายที่ข้าจะถามท่านเช่นกัน
หากท่านไม่ตอบ
ข้าก็จะไม่ถามอีกแล้ว
เปี๊ยะต้นหอม อร่อยไหม
ท่านมาบรรพตจางเหว่ยยังพกเปี๊ยะต้นหอมมาด้วย
แปลกมากหรือ ข้าก็มาตามหาเจ้าแต่แรกไง
ขอบคุณ
จนถึงตอนนี้ข้าเพิ่งรู้ตัวว่า
สำหรับข้าแล้ว
เจ้ายังสำคัญยิ่งกว่าที่ข้าคิดไว้เสียอีก
คำเดียวก็จะปล่อยให้เสียของไม่ได้นะ
เร็ว กินซะ
เห็นไหมเล่า
ข้าแค่ไม่อยากเห็นเจ้ามองข้าด้วยสายตาแบบนี้
ที่ข้าให้ความฝันข้าวฟ่างเหลืองกับเจ้า ไม่ใช่เพราะสิ่งอื่นใด
แค่อยากให้เจ้ายังมีชีวิตอยู่
ข้าไม่อยากให้เจ้ารู้สึกผิด
ยิ่งไม่อยากให้เจ้าตอบแทนข้า
ท่านควรรู้จักข้าให้มากกว่านี้หน่อย
ข้ามีทิฐิถึงเพียงนั้น จะไปชอบใครเพราะความรู้สึกผิดได้อย่างไร
ก็ได้ๆๆ เจ้ามีทิฐิ
เจ้าสุดยอดที่สุดเลย
จี้ป๋อไจ่
หมิงเซี่ยน
พวกเจ้าบุกเข้าตำหนักเหยากวง ลักพาตัวรัชทายาทอย่างข้า
ทำไม
เจ้าคิดจะหักหลังบรรพตเหยากวง แล้วไปสวามิภักดิ์ต่อเหวดาวเหนือหรือไร
กำลังหาอะไรอยู่หรือ
กำลังหาของที่ราชาเทพวิญญูชลประทานให้เจ้าสินะ
นี่ใช่ไหม
พวกเจ้าคิดจะทำอะไร
ไม่ต้องกลัว
เดี๋ยวก็ดีขึ้นแล้ว
เกี่ยววิญญาณดึงจิตนี้ ในที่สุดก็ได้ใช้กับเจ้าแล้ว
เตรียมตัวพร้อมหรือยัง
ว่ามา ราชาเทพวิญญูชลมอบพลังวิญญาณให้เจ้า
ถึงขั้นให้เข็มทิศกับเจ้าด้วย
ต้องการให้เจ้าทำอะไรกันแน่
หมิงเซี่ยน
เจ้าคิดว่ามีคันฉ่องบันทึกแล้ว
เจ้าก็จะได้เป็นรัชทายาทเหยากวงอีกครั้งหรือ
ฝันไปเถอะ
ข้าจะไม่ยอมให้เจ้ากดข้าไว้อีก
หมิงเซี่ยน
ตำแหน่งรัชทายาทต้องเป็นของข้าเท่านั้น
ที่แท้สิ่งที่เขาหวาดกลัวที่สุดในใจ คือท่านหมิงเซี่ยนนี่เอง
น้องชายของข้านี่ช่างไม่เอาถ่าน ทำให้หัวเราะเยาะไปเสียแล้ว
หัวเราะงั้นหรือ เจ้าจะมีสิทธิ์อะไรมาหัวเราะ
ราชาเทพวิญญูชลให้ข้าทำอะไร
งั้นข้าจะบอกเจ้า
เขาสั่งให้ข้าจับเจ้าไปยังแดนวิญญูชลแบบตัวเป็นๆ
เจ้าตัวอัปมงคล
เลือดในกายเจ้าที่ไหลเวียน ไม่ใช่สายเลือดของตำหนักเหยากวงเลย
เจ้าเป็นทายาทตระกูลป๋อชัดๆ
เจ้าว่าอะไรนะ
ผู้เฒ่าในตำหนักเหยากวงบอกว่า
แต่ก่อนเคยมีเซียนแพทย์หญิงพเนจรสองนาง มาพำนักที่บรรพตเหยากวง
ซึ่งหนึ่งในนั้น
รักกับนักสู้เหยากวงและให้กำเนิดบุตร
เจ้าลองเดาสิ เรื่องนี้เกี่ยวกับเจ้าหรือไม่
ราชาเทพวิญญูชลกล่าวว่า
ที่เจ้าผ่านเขตอาคมมังกรคบเพลิงได้
ก็แปลว่าเจ้าเป็นทายาทตระกูลป๋อ
ท่านแม่ ท่านพ่อ
พวกท่านดูเถิด
มีเพียงข้าเท่านั้นที่คู่ควรเป็นรัชทายาทเหยากวง
ข้าจะไปตำหนักเหยากวงถามให้กระจ่าง
หมิงอี้
ท่านพ่อรู้เรื่องเข้าแล้วจริงๆ
ตั้งเขตอาคมไว้หนึ่งชั้น
ไม่ให้ข้ากลับมา
ตอนนี้เขตอาคมแตกแล้ว
คาดว่าเดี๋ยวคงมีคนมา
เจ้าวางใจ ข้าจะเฝ้าคุ้มกันให้
จะไม่มีใครมารบกวนเจ้าได้
หมิงอี้
ข้าทำได้
เจ้า…
เจ้ากลับมาได้อย่างไร
พวกเขาทำกับท่านเช่นนี้ได้อย่างไร
พวกเขารู้แล้วว่าเจ้าเป็นเซียนหญิง
และจะประกอบพิธีตั้งหมิงซินเป็นรัชทายาท
เจ้าไม่ควรกลับมา
ข้าจะพาท่านไปจากที่นี่
เสด็จพ่อของเจ้าเห็นเจ้าเป็นกบฏ
เจ้าเองจะออกจากตำหนักเหยากวงได้หรือไม่ ยังไม่อาจรู้ได้
แล้วยังต้องพาข้าไปด้วย
เจ้าคิดว่าจะหนีรอดหรือ
อาจารย์บอกข้ามาตลอด ว่าท่านจะไม่อันตรายถึงชีวิตในตำหนักเหยากวง
แต่ตอนนี้สภาพท่านกลับเป็นเช่นนี้
ต่อให้ต้องเป็นศัตรูกับทั้งตำหนักเหยากวง
- ข้าก็ไม่อาจนิ่งดูดาย - เจ้า…
เจ้าไปเถอะ ข้าจะไม่ไปกับเจ้า
ราชินีไม่ยอมไปกับข้า
เพราะไม่เชื่อว่า ข้าจะพาท่านออกไปได้อย่างปลอดภัย
หรือว่า…
ข้าไม่ใช่ลูกสาวของท่านเลยตั้งแต่แรก
เจ้าว่าอะไรนะ
หมิงซินได้รับบัญชาจากราชาเทพวิญญูชล
ให้จับข้ากลับไปแบบตัวเป็นๆ
เพราะราชาเทพวิญญูชลสืบพบว่า
เลือดในกายข้าไม่ใช่สายเลือดตำหนักเหยากวง
เขาว่าข้าเป็นทายาทตระกูลป๋อ
มิน่าตั้งแต่ก้าวเข้าประตูมา
เจ้าจึงไม่เรียกข้าว่าท่านแม่เลยสักครั้ง
อาจารย์เสอ
หมิงอี้เขียนจดหมายมาบอกข้าว่า เจ้าให้ความฝันข้าวฟ่างเหลืองแก่นาง
ชีวิตนี้ข้ายังไม่เคยขอบคุณผู้ใด
วันนี้จะยอมทำเป็นกรณีพิเศษ
ยืนให้ดี
ยืนให้ดีสิ
อาจารย์เสอ
ไม่ต้องคารวะตอบ
เจ้าวางใจได้
ข้าจะไม่มีวันติดหนี้บุญคุณเจ้า
ข้าจะรีบหาแก่นไม้เรือนจักรพรรดิให้พบโดยเร็ว
หลอมความฝันข้าวฟ่างเหลืองส่งคืนเจ้า
ได้ เช่นนั้นผู้น้อยขอขอบคุณอาจารย์เสอล่วงหน้า
ไม่ต้องๆๆ
ข้ายังได้ยินหมิงอี้บอกอีกว่า
หมิงซินเปิดโปงตัวตนที่แท้จริงของนาง ว่านางเป็นทายาทตระกูลป๋อ
มีเรื่องเช่นนี้หรือ
หมิงซินยังพูดอะไรอีก
บอกข้ามา
แล้วแพทย์เซียนตระกูลป๋อสองคนนั้น ภายหลังไปที่ไหนแล้ว
ได้ยินมาว่าคนหนึ่งตายเพราะคลอดยาก
อีกคนตอนเห็นครั้งสุดท้าย
อุ้มทารกที่เพิ่งเกิดออกจากตำหนักเหยากวง
การกลับมาครั้งนี้ของเจ้า
ก็เพื่ออยากจะจัดการเรื่องนี้ให้กระจ่างใช่หรือไม่
หากข้าบอกความจริงแก่เจ้า
เจ้าจะไม่กลับมาวุ่นวายอีกใช่ไหม
เจ้าเคยคิดบ้างหรือไม่
ตั้งแต่เล็กจนโต
เหตุใดข้าจึงปฏิบัติต่อเจ้าเช่นนี้
เจ้าเฉลียวฉลาดนัก
ชนะงานชุมนุมเมฆาครามทุกครั้ง
ในการฝึกทุกครา
เจ้าก็ไม่กล้าพลาด
ไม่เคยแพ้เลย
แต่ข้าไม่เคยใส่ใจเลยว่าในใจเจ้าคิดสิ่งใด
ไม่เคยสนใจว่าเจ้าจะเจ็บหรือไม่ หิวหรือเปล่า
ในโลกนี้มีแม่คนไหนกัน ที่จะปฏิบัติต่อลูกของตนเช่นนี้
เจ้าฉลาดปานนี้
ข้ายังคิดว่าเจ้าน่าจะนึกออกตั้งนานแล้ว
งั้น… งั้นข้า…
ข้าเป็นใครกันแน่
ข้ากับเสด็จพ่อของเจ้า
แต่เดิมก็หาได้มีความรักใคร่กันไม่
ภายหลังเขารับฮูหยินเมิ่งเข้ามา และโปรดปรานนางยิ่งนัก
ทั้งตำหนักเหยากวงต่างก็พูดกันว่า
ขอเพียงฮูหยินเมิ่งให้กำเนิด บุตรชายที่มีชีพจรวิญญาณ
ก็จะมาแทนที่ข้า
กลายเป็นราชินีเหยากวงคนใหม่
ดังนั้น
ข้าต้องทำให้ได้ก่อนนาง
ต้องให้กำเนิดบุตรชายคนโตที่มีชีพจรวิญญาณ
(20 ปีก่อน)
ไม่ร้องนะ
เด็กดี
ลูก ลูกของข้า
เร็วเข้า
อุ้มมาให้ข้าดูหน่อย
ลูกของข้า
เป็นไปไม่ได้ เรื่องนี้เป็นไปไม่ได้เด็ดขาด
ทำไมบุตรชายของข้าถึงไม่มีชีพจรวิญญาณ
- แต่ใครจะไปคาดคิด… - จะเป็นไปได้อย่างไร
เป็นไปไม่ได้
ข้าใช้เล่ห์กลและความพยายามสุดชีวิต เพื่อตั้งครรภ์บุตรชายคนโต
แต่กลับไร้ชีพจรวิญญาณมาตั้งแต่เกิด
เกิดมาไร้ชีพจรวิญญาณ
ใช่ ช่างน่าขันนัก
แสงทิพย์เมตตาประทานบุตรคนโตแก่ข้า
แต่ในสายตาผู้คน
เขาก็เป็นเพียงคนไร้ค่าไร้ชีพจรวิญญาณ
เป็นรัชทายาทไม่ได้เลย
แล้วเขาจะมีชีวิตอย่างปลอดภัยได้อย่างไร
ดังนั้น
ข้าเป็นใคร
เจ้าเป็นเพียงอีกหนึ่งความบังเอิญ ในโศกนาฏกรรมครั้งนี้เท่านั้นเอง
เรื่องบังเอิญคือ ในยามเดียวกันของวันนั้น
ยังมีเด็กอีกรายหนึ่งเกิดในตำหนักเหยากวง
เด็กคนนั้นแม้จะเป็นทารกหญิง
แต่กำเนิดมากับชีพจรวิญญาณที่ทรงพลังยิ่ง
ดังนั้นข้าจึงตัดสินใจ
เพื่อปกป้องชีวิตลูกของข้า
ข้าตัดสินใจให้เจ้าผู้เกิดวันเดียวกัน สวมรอยแทนของเขา
ราชินี ข้าขอร้อง
พี่สาวของข้าสิ้นแล้ว นี่คือบุตรเพียงคนเดียวของนาง
ป๋ออวี่หลัน เจ้ารู้อยู่แก่ใจ
ว่าพี่สาวเจ้า ป๋ออวี่เฉิน ตายเพราะคลอดยากด้วยเหตุใด
นางถูกแดนวิญญูชลตามล่า
บาดเจ็บไม่น้อย
ไม่สามารถรับภาระการตั้งครรภ์ได้แล้ว
แต่เพราะสิ่งที่เรียกว่าความรัก
นางจึงยอมเอาชีวิตแลกเพื่อให้กำเนิดบุตรสาวคนนี้
ส่วนชายผู้นั้น มีความสามารถอะไรจะปกป้องเด็กคนนี้
เขาเป็นนักสู้แห่งกองนักสู้
แต่กลับลอบคบกับเซียนหญิงจากต่างแดน
บัดนี้ถูกขังคุกตายแล้ว
ข้าสงสารพี่สาวของเจ้า
จึงลอบพานางเข้าวังมาคลอด
แต่บัดนี้พี่สาวเจ้าก็จากไปแล้ว
พวกเจ้ามีความสามารถปกป้องเด็กคนนี้จริงหรือ
ชีพจรวิญญาณและพรสวรรค์ของเด็กคนนี้
ไม่มีผู้ใดเทียบได้ในใต้หล้า
สวรรค์ลิขิตให้นางเดินบนหนทางไต่ถึงจุดสูงสุด
ข้ารู้
ตระกูลป๋อของเจ้ามีวิชาลับไร้ลักษณ์
ที่สามารถปิดบังเพศหญิงของนางได้
เจ้ากับพี่สาวของเจ้า ครานี้ก็ใช้วิชาลับนี้เช่นกัน
ถึงได้หลบซ่อนจากแดนวิญญูชลได้
ขอเพียงเจ้าบอกวิชาลับนั้นแก่ข้า
ข้าจะปล่อยชายของป๋ออวี่เฉินให้เป็นอิสระ
และเด็กคนนี้
จะกลายเป็นรัชทายาท ผู้สูงศักดิ์ที่สุดของบรรพตเหยากวง
ข้าจะทำให้นางกลายเป็น ผู้ที่แข็งแกร่งที่สุดในหกแดน
ดังนั้น
ข้าเป็น…
ใช่แล้ว เจ้านั่นแหละคือลูกของป๋ออวี่เฉิน
คือทายาทโดยแท้ของตระกูลป๋อ
แล้ว… พ่อของข้าเล่า
อาจารย์เสอ
ข้าได้ยินมาว่า
ทายาทตระกูลป๋อจะมีภาพวาดประจำตัวทิ้งไว้เสมอ
ตราบใดที่มีผู้บูชาอยู่
จิตวิญญาณของพวกเขา
ก็จะคงอยู่ในเรือนบรรพชนสกุลป๋อ
ที่จริงวันนั้นบนบรรพตจางเหว่ย หมิงอี้
นางก็ได้พบเซียนหญิงอีกคนของตระกูลป๋อเช่นกัน
ป๋ออวี่เฉิน
นางเจอนางแล้วหรือ
นางพบนางจริงๆ หรือ
ท่านรู้จักนางจริงด้วยสินะ
เซียนหญิงป๋ออวี่เฉิน
นางยังพูดคำประหลาดบางอย่างกับหมิงอี้ด้วย
นางพูดว่าอะไร
บัดนี้สกุลป๋อ เหลือทายาทเพียงคนเดียวที่อยู่บนโลกใบนี้
ซึ่งก็คือลูกของข้า
แต่ข้าหวังว่า
จะไม่มีผู้ใดรู้ถึงชาติกำเนิด หรือตำแหน่งของนางตลอดไป
แล้วก็อย่าได้มีใครหาตัวนางพบ
ลูกของข้า
ข้าไม่เคยหวังเลย
ว่าจะมีโอกาสได้พบเจ้าอีกครั้ง
หมิงอี้
นางเองก็ไม่รู้ว่าคำเหล่านั้นหมายถึงอะไร
ข้าว่า…
อาจารย์เสอคงจะรู้สินะ
ข้าคิดว่า ในเมื่อหมิงอี้พบนางได้
ก็แปลว่ายังมีผู้ที่บูชาภาพของนางอยู่
คืออาจารย์เสอใช่ไหม
อาจารย์เสอ
ข้ายอมรับ ว่าข้าเคยให้อสูรบริวารของข้าสืบเรื่องท่าน
หมิงเซี่ยนกลายเป็นนักสู้ ของบรรพตเหยากวงตั้งแต่อายุ 13
และท่านกลับทุ่มสุดกำลัง
จนกลายเป็นหนึ่งในผู้สูงศักดิ์ แห่งกองนักสู้ของบรรพตเหยากวง
เพราะเช่นนั้น
ท่านจึงมีสิทธิ์สอนรัชทายาทหมิงเซี่ยน
ดี
- ผู้สูงศักดิ์ - องค์รัชทายาท
ผู้สูงศักดิ์ไม่ต้องคารวะข้า
เมื่อข้าเข้าร่วมกองนักสู้แล้ว
ต่อไปก็ต้องเป็นข้าที่คารวะท่าน
องค์รัชทายาท ท่ามือของท่านเมื่อครู่ไม่เลวเลยนะ
ต่อไปอย่าเรียกข้าว่าผู้สูงศักดิ์เลย
เรียกข้าว่าอาจารย์เถิด
ข้าจะรับเจ้าเป็นศิษย์ดีไหม
ท่าน
ข้าจะเรียกท่านว่าอาจารย์ด้วยเหตุใด
ท่านจะสอนอะไรข้าได้หรือ
ไม่ยอมใช่ไหม
งั้นเรามาประลองกัน
ถ้าข้าชนะ ท่านต้องเรียกข้าว่าอาจารย์
ได้ ประลองก็ประลอง
พวกเจ้าพอได้ยินคำพูดพวกนั้นจากปากหมิงซิน
ก็เริ่มสงสัยข้าแล้วสินะ
ผู้น้อยไม่ได้มีเจตนาล่วงเกิน
เพียงอยากได้ความจริงเท่านั้น
ไม่ทราบว่าอาจารย์เสอจะบอกตามตรงได้หรือไม่
คนที่มีความสัมพันธ์กับเซียนหญิงป๋ออวี่เฉิน
คืออาจารย์เสอใช่หรือไม่
บิดาแท้ๆ ของเจ้าคือเสอเทียนหลิน
นักสู้แห่งกองนักสู้บรรพตเหยากวงในตอนนั้น
สิ่งที่ข้าได้เห็นในเรือนบรรพชนสกุลป๋อ
คือมารดาแท้ๆ ของข้าเอง
คนที่ข้ารู้จักมาตั้งแต่เด็ก
อยู่ข้างกายข้ามาตลอด คือคนที่ข้าเรียกว่าอาจารย์…
ข้า…
ที่แท้หมิงอี้
นางเป็นลูกของท่านกับเซียนหญิงป๋ออวี่เฉินจริงๆ
วันนั้นที่อวี่เฉินคลอดลูก
ข้าถูกราชินีกักขังไว้
พอข้าได้รับการปล่อยตัวออกมา อวี่เฉินก็…
ก็สิ้นชีวิตเพราะคลอดยากแล้ว
ข้าไม่ได้แม้แต่จะเห็นหน้านางครั้งสุดท้าย
ในเวลานั้น
ลูกสาวของท่าน
ได้กลายเป็นบุตรชายของราชินีเหยากวงไปแล้ว
ข้าทำอะไรไม่ได้เลย
ข้าไม่มีทางเลือก
ข้าจะทำเช่นไรได้อีกเล่า
ข้าเป็นแค่นักสู้ธรรมดาๆ
พวกเขาคือตำหนักเหยากวงนะ
ข้าจะต่อกรกับทั้งตำหนักเหยากวงได้หรือ
ข้าจะต่อกรกับราชินีได้หรือ
ข้าทำได้เพียงอดทนเท่านั้น
บนภาพวาดของอวี่เฉิน
บรรจุไว้ด้วยความทรงจำที่เรารู้จักและผูกพันกัน
ดังนั้นตลอด 21 ปีที่ผ่านมา
ตลอด 21 ปีเต็ม
ข้าก็กอดความทรงจำเหล่านั้น
พร้อมกับคิดถึงอนาคตของหมิงอี้
กัดฟันอดทนอยู่ต่อไปวันแล้ววันเล่า
ตลอด 21 ปีเต็ม
ท่านไม่เคยคิด
จะบอกความจริงกับหมิงอี้เลยหรือ
ท่านทำใจได้หรือ
ที่จะปล่อยให้หมิงอี้มีชีวิตอยู่ในคำลวงเช่นนี้ตลอดมา หยากวง