(ดัดแปลงจากนวนิยาย “สู่ห้วงเมฆา” ของไป๋ลู่เฉิงซวง)
- ยื่นมือออกมาสิ - จะทำไม
วันนี้ข้าไม่ได้ทำผิดอะไรนะ
ถ้าข้าอยากจะฟาดเจ้า ข้าจะต้องฟาดที่มือหรือไง
- เป็นอะไรไป - แปลกจริงๆ
ครั้งนี้ที่ไปบรรพตจางเหว่ย
สวรรค์แค้นจำพรากในกายเจ้า ไม่เพียงไม่ได้แพร่กระจาย
แต่บางครั้งกลับตรวจไม่พบอีกซะด้วย
- มือนี้ - จริงหรือนี่
เรือนบรรพชนสกุลป๋อนี่ ฮวงจุ้ยแปลกประหลาดนัก
ข้าไปที่นั่นแล้วมันทำให้ข้าดีขึ้น
พูดเลยนะ
ตระกูลป๋อนี่
เป็นคนคิดค้นสวรรค์แค้นจำพราก และความฝันข้าวฟ่างเหลือง
แล้วเซียนหญิงสกุลป๋อก็เป็น…
เป็น…
ผู้มีพระคุณของเจ้า
ใช่ไหม
นางให้ตำรับยาของความฝันข้าวฟ่างเหลืองแก่เจ้า
ไม่ต้องพูดถึงว่า เราจะหาแก่นไม้เรือนจักรพรรดิได้ไหม
แต่ที่ให้ตำรับยาแก่เจ้า ก็ถือว่าเป็นผู้มีพระคุณแล้วไม่ใช่หรือ
น่าเสียดายจริงๆ จี้ป๋อไจ่คนนั้นทำลายความฝันข้าวฟ่างเหลืองทิ้งไป
ไม่อย่างนั้น…
ยังไม่ถึงเวลาสิ้นหวังสักหน่อย
ถึงแม้แก่นไม้เรือนจักรพรรดิ จะสูญหายไปนานหมื่นปี
แต่สกุลป๋อเมื่อร้อยปีก่อน
ก็เคยทำความฝันข้าวฟ่างเหลือง และสวรรค์แค้นจำพรากออกมาแล้ว
และความฝันข้าวฟ่างเหลืองที่อยู่ในมือจี้ป๋อไจ่ ก็เป็นของป๋ออวี่หลันที่หลอม
นั่นแปลว่านางย่อมต้องเคยพบ แก่นไม้เรือนจักรพรรดิมาแล้วแน่ๆ
สมแล้วที่เป็นศิษย์ของข้า แสนฉลาดจริงๆ
ถ้าพวกเขาหาเจอ แล้วพวกเราจะหาไม่เจอได้อย่างไร
ขอเพียงพวกเราหาแก่นไม้เรือนจักรพรรดิเจอ
ของอย่างหนูกระจอกเทศ หญ้าวิเศษ
กระดองเต่า
ก็หาได้ไม่ยากแล้ว
หมิงอี้ เจ้าวางใจได้
- มีอาจารย์อยู่ ไม่ต้องกลัว - ข้ารู้
อาจารย์อยู่ตรงนี้
ทำให้ข้ารู้สึกไว้ใจมากกว่าท่านพ่อของข้าเสียอีก
เป็นอะไรไป
คนเราพออายุมากขึ้น
ก็ยิ่งอ่อนไหว ใช่ไหม
จะร้องก็ร้องเถอะ มา ให้ยืมไหล่
ทำอะไร ข้าเป็นอาจารย์ของเจ้านะ
อย่าไม่รู้จักเด็กรู้จักผู้ใหญ่
ท่านว่าถ้าเราสามารถหลอม ความฝันข้าวฟ่างเหลืองได้จริงๆ
ข้าจะไม่เพียงกลับสู่เมฆาคราม
แต่ยังจะเอาชัยชนะเหนือเขาอีกเจ็ดปี
นี่มันเวลาไหนแล้ว ยังมาห่วงเรื่องอื่นอีกหรือ
แต่เจ้าพูดถูก
ไม่ว่าจะยากแค่ไหน
พวกเราก็ต้องหายาพวกนั้นให้ได้
ข้าน่ะไม่อยากให้เจ้าต้องทนทุกข์อีกแล้ว
อย่าไม่รู้จักเด็กรู้จักผู้ใหญ่
เจ้าเด็กบ้า
ตำรับยาสุดท้ายของความฝันข้าวฟ่างเหลือง คือแก่นไม้เรือนจักรพรรดิ
จะหามันได้อย่างไร
แก่นไม้เรือนจักรพรรดิสูญหายจากโลกไปแล้ว
แต่ข้าไม่อาจมองนางตายไปเฉยๆ ได้
ฝูเยว่
เผ่าจิ้งจอกโหย่วซูใช้แดนมายารักษาจิตปฐมได้
นับว่าเป็นหนึ่งในวิชาอายุวัฒนะอีกแขนงหนึ่ง
ข้าขอเดาว่า
วิชานี้
อาจจะช่วยยื้อชีวิตหมิงอี้ไว้ได้ชั่วคราวก็ได้
นายท่านบ้าไปแล้วหรือ
ท่านก็รู้ดี
ว่าการใช้วิชาจิ้งจอกเช่นนี้
ต้องแลกมาด้วยการถูกกัดกร่อนกระดูกให้แสบร้อน
ถ้าประมาท
ก็จะเป็นบ้าเสียสติทันที
เจ้าพูดถึงแต่ผลลัพธ์ของการทำวิธีนี้
นั่นหมายความว่า
วิชานี้ใช้ได้จริง
ใช่ไหม
- ให้ข้าร่วม… - นายท่าน
ถือว่าข้าขอร้องเจ้า
นายท่าน
วิชาจิ้งจอกนำวิญญาณเข้าสู่ภาพลวง
ริบเอาสามวิญญาณเจ็ดจิตของสิ่งมีชีวิตอื่น
แล้วถักทอเป็นแดนมายา
ในแดนมายานั้นใช้คาถาย้อนกลับ
เอาอายุขัยของผู้อื่นแลกกับเวลาของนาง
ข้าจะไปจับวิญญาณเร่ร่อนไร้ญาติสักพวก
ในโลกนี้พวกเขาไม่มีญาติพี่น้องคอยพึ่งพิง
ฆ่าพวกเขาก็ไม่กระทบให้เกิดเรื่องวุ่นวายใดๆ
ทำเช่นนี้ไม่ได้
ถ้าข้าปล่อยให้มือข้าสกปรก เปื้อนเลือดของผู้บริสุทธิ์
หมิงอี้จะไม่ยกโทษให้ข้าแน่
เรื่องของข้ากับนางก็จะไม่มีหวัง
ถึงขั้นนี้แล้ว
นายท่านยังจะไม่ยอม
หลอกและโกหกหมิงอี้หรือ
นี่คือความปรารถนาเดียวของข้า
ข้าเคยหลอกหมิงอี้มาแล้ว
และเคยทำหลายสิ่งที่ยากจะหวนกลับ
แต่ที่สุดแล้ว
ข้าจะต้องกลายเป็นคนเช่นนาง
จึงจะมีสิทธิ์ยืนเคียงข้างนาง
สามวิญญาณเจ็ดจิต เข้าสู่สามพันมายาลวง
เผาหทัยกลั่นโลหิต ข้ามฟากสู่ยมโลก
ด้วยกายเปลือยและจิตในอกของข้า
โชคชะตาชีวิต
จงยืดอายุให้ยาว
เพิ่มพูนอายุขัย
- พี่หญิง - ท่านเซียนซือถู
ข้าพบทางช่วยท่านแล้ว
กลืนยาขวดนี้เข้าไป
นี่คือ…
พี่หญิง เอายานี้ไปก่อน
บอกข้ามา นี่คืออะไร
ข้าได้ฝึกวิชานี้ กลั่นโลหิตในอกให้บริสุทธิ์
เช่นนี้แล้ว
ข้าสามารถใช้อายุขัยของข้า แลกเวลาแห่งชีวิตของท่านได้
พี่หญิง ข้าเคยพูดแล้ว
ข้าจะไม่ยอมให้ท่านตาย
พี่หญิง
เจ้า…
ท่านเซียนซือถู
เจ้า…
ฟื้นแล้วหรือ
เป็นอย่างไรบ้าง
ดื่มน้ำก่อน
มา
พี่หญิง ท่านรู้
ว่าข้ายินยอมอย่างเต็มใจ
ท่านเซียนซือถู
ตอนนั้นข้าพาเจ้าไปงานชุมนุมเมฆาคราม
ก็เพียงแค่หยิบยื่นมือช่วย
ทำไมเจ้าต้องจดจำจนลึกซึ้ง
และทำถึงขั้นนี้ด้วย
พี่หญิง
นี่เป็นครั้งแรก
ที่ท่านยอมรับว่าท่านเป็นใคร
ข้ารู้ ข้ารู้ดี
แต่ที่ท่านยอมรับต่อข้า
มันแตกต่างออกไป
ขอโทษ
เจ้าเห็นข้าเป็นพี่สาว แต่ข้ากลับทำเช่นนี้กับเจ้า
ท่านเซียนซือถูยังไม่ถือโทษ
ช่วยข้ามาหลายครั้งหลายครา
ข้าไม่อาจตอบแทนได้
จริงๆ ตอนนั้น
ข้าสิ้นหวังนัก
ถ้าข้าไม่ถูกพาไปงานชุมนุมเมฆาครามในวันนั้น
ถ้าข้าไม่ได้ยืนบนแท่นสัญลักษณ์
และไม่ได้ยินคำพูดจากท่าน
ข้าคงทนไม่ไหวแล้ว
ดังนั้น
ไม่ว่าจะต้องใช้อายุขัยเท่าไร
ข้ายินยอมสละเองทั้งสิ้น
พี่หญิง
ถ้าไม่มีท่าน
ข้าคงทิ้งชีวิตของตัวเองไปแล้ว
ดังนั้น
ก็ถือว่าข้าได้ทำตามใจปรารถนาแล้ว
ครั้งนี้
ให้ข้าช่วยให้ท่านมีชีวิตอยู่
เจ้าอย่าเอาคนอื่นเป็นความปรารถนา
เจ้าต้องใช้ชีวิตเพื่อตัวเจ้าเอง
ท่านเซียนซือถู
สุดท้ายแล้วทั้งหมดล้วนเป็นข้าที่ติดค้างเจ้า
งั้นพี่หญิง
ให้สัญญากับข้าหน่อย
ข้ายังคิดไม่ออก
แต่ถ้าเป็นสิ่งที่ข้าปรารถนา
พี่หญิงจะต้องช่วยให้ข้าสมปรารถนา
ใช่ไหม
นายท่าน
มา
นายท่าน
นี่คือผลย้อนกลับจากการใช้วิชาเวทจิ้งจอก
หากท่านทนไม่ไหว ก็จะเสียสติสิ้นวิญญาณโดยสิ้นเชิง
ท่านต้องกัดฟันผ่านมันไปให้ได้
เลือดจิ้งจอกช่วยบรรเทาได้ชั่วคราว
นายท่าน
ไม่เจ็บ
(เมฆาสาลี่ห้วงฝันไกลโพ้น)
ตาแก่เสอ ตาแก่เสอ
ดูเร็วๆ งอกออกมาแล้ว
เมื่อกี้นี้เอง อยู่ๆ ก็ฟื้นคืนขึ้นมา
- เจ้าพูดว่าอะไรนะ - ชีพจรวิญญาณ
ดูสิ
พอแล้วๆๆ
- อย่าใช้พลังวิญญาณอีก - ไม่ใช่
มันงอกออกมาจริงๆ ดูสิ
ดอกแค้นจำพรากก็ไม่ปรากฏแล้ว
หายแล้ว
หายแล้วจริงๆ
- ข้ารู้ว่าเจ้าชะตายังไม่สิ้น - ดีจริงๆ
ทำให้ข้าเป็นห่วงแทบแย่
เอาละๆ
เรื่องดีๆ ร้องไห้ทำไมกัน
เมื่อครู่มันดังขึ้นหรือ
ชีพจรวิญญาณของเจ้าฟื้นแล้ว
ยี่สิบเจ็ดย่อมมีความรู้สึกตอบสนอง
งั้นอสูรบริวารของเจ้าคงใกล้กลับมาแล้ว
เดิมทีอสูรบริวารเกิดจาก การที่ตบะทะลวงระดับจำแลง
ผ่านการกลั่นกลายจึงเกิด
เมื่อชีพจรวิญญาณเจ้าฟื้น
จิตวิญญาณที่คงเหลือของ 27
ก็จะค่อยๆ แข็งแกร่งขึ้น
ถึงตอนนั้นก็ชุบชีวิตเขาได้
ยี่สิบเจ็ด
เจ้าบอกว่าท่านเซียนซือถูกลั่นโลหิตหัวใจ
ใช้อายุขัยของเขาแลกกับของเจ้า
เขาว่าเป็นวิชาลับประจำตระกูลของเขา
ข้าเองก็ยังนึกไม่ออก
ว่าแดนวิญญูชลมีตระกูลเก่งกล้าเช่นนั้นได้อย่างไร
แถมยังเชี่ยวชาญคาถาอาคมร้ายกาจขนาดนี้
แต่เพื่อช่วยข้า เขายอมสละถึงเพียงนี้
หากเขาอยากปิดบัง ข้าก็ไร้สิทธิ์จะซักถาม
จริงๆ แล้ว ท่านเซียนซือถูผู้นี้ ปฏิบัติต่อเจ้าอย่างดีจริงๆ
เป็นหนี้บุญคุณเขามากมายปานนี้ ก็ไม่รู้จะทดแทนอย่างไรได้
อย่าคิดมากเลย ข้าจะไปทำอะไรให้กินหน่อย
ค่ำนี้พวกเราเฉลิมฉลองกันให้ดี
ไปละ
- ทำน้อยๆ หน่อยนะ - วางใจเถอะ
หมิงอี้
แต่ฟังดูแบบนี้แล้ว
ก็เพียงคุ้มกันไม่ให้เจ้าตายเท่านั้น
แล้วสวรรค์แค้นจำพรากในกายเจ้าจะทำอย่างไร
จะถอนรากได้อย่างไรเล่า
แต่ไม่ว่าอย่างไร
พวกเราก็ต้องขอบคุณซือถูหลิ่งให้ดี
ใช่ ข้าติดหนี้เขามากเหลือเกิน
ต่อไปคิดจะทำอย่างไร
อาจารย์ พวกเรากลับบรรพตเหยากวงตอนนี้เถอะ
นั่นไม่ได้
เจ้าคิดยังไงกัน สมองอะไรของเจ้า
หมิงอี้เอ๋ย
ตอนนี้ฮูหยินเมิ่งกับหมิงซินคุมบรรพตเหยากวงอยู่
ถ้าเจ้าบุ่มบ่ามกลับไป ต้องตกหลุมพรางของพวกเขาแน่
เราต้องได้หลักฐานว่าเป็นหมิงซินวางยา
เพื่อยืนยันทุกสิ่งที่เกิดขึ้น
จึงจะทวงตำแหน่งรัชทายาทคืนได้อย่างผ่าเผย
ตอนนี้เสด็จพ่อแต่งตั้งหมิงซินเป็นรัชทายาท
แต่ยังไม่ได้ทำพิธีแต่งตั้ง
เสด็จพ่อยังลังเลว่า หมิงซินจะนั่งตำแหน่งได้มั่นหรือไม่
ยังมีข้อกังขาอยู่
หมิงซินคนนี้
หากไม่อาจเข้ารบ ในงานชุมนุมสองแดนในฐานะรัชทายาท
เกียรติศักดิ์คงไม่เหลือเลย
งานชุมนุมชิมชา
เสด็จพ่ออยากใช้งานชุมนุมชิมชา
ทดสอบหมิงซินก่อนถึงงานชุมนุมสองแดน
นายท่าน
“ชีพจรวิญญาณของข้าฟื้นแล้ว กายข้าไม่เป็นอะไรแล้ว
ข้าขอคารวะขอบคุณอย่างสุดใจ
คำมั่นที่ข้าให้แก่เจ้า ข้าไม่กล้าลืม
ภายหน้าหากมีสิ่งใดต้องการ
แม้จะบุกน้ำลุยไฟ ตะลุยแดนไหน
ไม่มีสิ่งใดที่ข้าไม่ตอบรับ ไม่คิดปฏิเสธ
หมิงอี้”
เพื่อนาง นายท่านทำได้ถึงเพียงนี้
นางกลับคิดเพียงหนี้บุญคุณ
แล้วกับจี้ป๋อไจ่ นางจะเป็นเช่นนี้ด้วยหรือไม่
อย่าพูดต่อเลย
ข้าขอแค่นางปลอดภัยก็พอ
งั้นหรือ
นายท่านถามหัวใจตนเองเถิด
ต้องการแค่ว่าให้นางปลอดภัยก็พอจริงหรือ
แดนวิญญูชลเคยมีพวกคลั่งรักที่ไหนกัน
- ถึงกับยอมไม่หวังสิ่งใดตอบแทนจริงหรือ - ฝูเยว่
ข้าจะไม่มีวันกลายเป็นคนแบบบิดาและพี่ของข้า
เด็ดขาด
นายท่านพูดให้ข้าฟัง
หรือพูดให้ตัวเองฟังกันแน่
นายท่าน
นายท่านจะไม่กลายเป็นคนแบบนั้นหรอก
จริงๆ นะ
ทำไมชีพจรวิญญาณของหมิงอี้ ถึงได้รับการซ่อมแซมได้
เจ้าบอกข้าไม่ใช่หรือว่า
วิธีนี้ทำได้เพียงยืดอายุขัยของนางเท่านั้น
ชีพจรวิญญาณของนางถูกสวรรค์แค้นจำพรากทำลาย
ทั่วหล้ามีเพียง ความฝันข้าวฟ่างเหลืองเท่านั้นที่แก้ได้
นี่…
เจ้ากลับไปก่อนเถอะ
ข้าจะปรับลมหายใจสักครู่ แล้วค่อยกลับไปโถงพิพากษา
- นายท่าน… - ไม่ต้องห่วง
ข้าไม่เป็นไร
เฉาหยวน คุ้มค่าหรือ
เจ้าลืมตาดูสิ
เจ้าทุ่มเทเพื่อนางมากมายเพียงนี้
แม้แต่ชีวิตก็เกือบจะสละแล้ว
แต่นางเคยใส่ใจเจ้าไหม
นางเคยมองเห็นเจ้าในสายตาบ้างหรือไม่
เจ้าลืมไปแล้วหรือว่า เจ้ากลายเป็นเจ้าในวันนี้ได้อย่างไร
เมื่อก่อนมีใครเคย ให้ความเคารพเจ้าแม้สักนิดไหม
เรื่องราวเหล่านั้นในอดีต เจ้าลืมไปแล้วหรือ
- ถอยไป - ถอยไป
ปล่อยข้าออกไปๆ
มาแล้วๆ
- เจ้าออกมาสิ ออกมาสิ - ชอบไหม
- นี่เตรียมไว้ให้เจ้า - ปล่อยข้าออกไป
- ออกมาสิๆ - ปล่อยข้าออกไป
มีฝีมือเจ้าก็ออกมาสิ
- เจ้าเข้าไปเองสิ - ใช่
จะได้ไม่ต้องให้พวกเราซัดเจ้าอีกสักยก
- เชื่อฟังจริงๆ - เชื่อฟังดีเสียด้วย
- วันนี้เสียงอึกทึกน้อยกว่าคราวก่อนนะ - ข้าไม่ไหว
- มาแล้วๆ - คราวนี้มาแล้ว
ไม่มีชีพจรวิญญาณก็ไร้ประโยชน์จริงๆ
ไม่มีวันปีนออกมาได้
(โซ่ว)
หลายปีมานี้ เขาแทบไม่เปลี่ยนไปเลย
ไม่สนุกเอาเสียเลย
วันนี้เอาแค่นี้ก็พอ
เจ้ากำลังดิ้นรนกับอะไรอยู่กันแน่
ความจริงแล้ว เจ้าไม่เคยลืมความเจ็บปวดเหล่านั้นเลย
ซือถูหลิ่งที่คนภายนอกเห็นล้วนเป็นของปลอม
อะไรคือเต็มใจ
ไม่หวังสิ่งตอบแทน ทั้งหมดเป็นของปลอมทั้งนั้น
เจ้าคือเฉาหยวน
เจ้าเป็นคนแบบเดียวกับบิดาและพี่ของเจ้า
ข้าไม่ใช่
ใกล้ถึงงานชุมนุมชิมชาแล้ว
ราชาเทพกลับสิ้นพระชนม์ฉับพลัน
อนาคตของเหวดาวเหนือช่างยากจะคาดเดา
ใช่ๆ
- ใช่ - หรือว่าต้องให้องค์หญิงขึ้นสืบตำแหน่งจริงๆ
เสียแบบแผนยิ่งนัก
แต่นมนานมา
ไม่เคยได้ยินว่ามีองค์หญิงขึ้นเป็นราชาเทพเลย
ปีนี้เราจะทำเช่นไร
จึงจะรักษาสถานะแดนบนเอาไว้ได้
- ใช่ๆ - ใช่ๆ
เมิ่งหยางชิว ผู้วิจารณ์กษัตริย์ลับหลัง
ควรต้องรับโทษอันใด
ตามกฎของเหวดาวเหนือ ลงโทษตักเตือน
โบย 30 ที
โบย 30 ที โทษกำลังเหมาะ
พอจะทำกระดูกเซียนแตกหัก
แต่ก็ไม่ถึงกับทำให้คนพิการจริง
บางคนน่ะ
กำเนิดมาต่ำต้อยเพียงนั้น
- แต่กลับเกาะเกี่ยวผู้อื่นจนไต่เต้าขึ้นสวรรค์ - เจ้า…
ภายใต้การปกครองของราชาเทพสตรี เกรงว่าไร้ซึ่งระเบียบแบบแผนกระมัง
วิจารณ์กษัตริย์อย่างโอหังเช่นนี้
ยังต้องรอให้กฎหมายลงทัณฑ์อีกหรือ
ข้าเป็นนักโทษผู้หนึ่งมาก่อน
ไม่เคยรู้จักว่าต้องพิถีพิถันกฎหมายอย่างไร
หากปากผู้ใดสกปรกไม่สิ้น
ข้าบอกว่าฆ่าก็จะฆ่าเสีย
ราชาเทพมาถึงแล้ว
ไม่ว่าทุกท่านจะยอมรับด้วยใจหรือไม่ก็ตาม
ข้าคือราชาเทพองค์ใหม่ของเหวดาวเหนือ
- นี่… นี่… - นาง…
ท่านทั้งหลายมีหู มีตา
ย่อมฟังได้ ย่อมเห็นได้
หลังจากข้าขึ้นรับตำแหน่ง
การกระทำเป็นเช่นไรแน่
คู่ควรกับตำแหน่งนี้หรือไม่
วันนี้ข้าขอให้คำมั่นต่อทุกคน
ว่าข้าจะนำเหวดาวเหนือ
คว้าประกายมงคลจากงานชุมนุมเมฆาคราม
หากทำไม่ได้
ข้าจะสละตำแหน่งด้วยตนเอง
เมื่อตรัสเช่นนั้นแล้ว
นั่นสิ พวกเราจะรอดู
ก็รอดูว่าต่อไปนางจะทำอย่างไรเถอะ
- จะไหวหรือ - นั่นสิ
ข้าว่าเจ้าพูดถูก
อะไรนะ
น้ำใสจนเกินไปย่อมไร้ปลา
หากอยากให้บ้านเมืองผ่องใสจริง
สิ่งที่อาจต้องทำก่อน
คือทอดทิ้งความบริสุทธิ์ล้วนๆ
มีเกิดจึงมีตาย มีตายจึงมีเกิด
เมื่อขุ่นมัวถึงขีดสุด
จึงจะเข้าถึงเมตตาและหนทางที่แท้จริงได้
ความจริงแล้ว
หากเป็นไปได้
ข้าก็ยังหวังว่าท่านจะยืนอยู่ในที่แห่งแสงสว่าง
นี่คือความเห็นแก่ตัวของข้าเอง
เทียนจี
เรื่องที่ไม่ดีทั้งหลาย
ท่านส่งให้ข้าจัดการได้ทั้งหมด
ข้ายินดีเป็นคมดาบให้ท่าน
ข้าไม่ต้องการคนที่ยอมมือสกปรกแทนข้า
และข้าจะไม่มีวันเป็นราชาเทพแบบนั้น
เรื่องดีและร้ายของเหวดาวเหนือนี้
ทั้งสว่างและมืด
ข้าจะรับไว้ทั้งหมด
แน่นอน หากเป็นไปได้
ท่านเซียนเหยียน
ยินดีจะเป็นผู้ร่วมทางกับข้าหรือไม่
ไม่มีวันเปลี่ยน
ดี
ดวงดาวชั่วกัลป์ ประกายมงคลสู่เหวลึก
หมิงอี้คารวะราชาเทพดาวเหนือ
ทั้งวันมานี้
เกรงว่ามีเพียงเจ้ากับซิวอวิ๋นที่ทำความเคารพข้า
ด้วยความจริงใจ
หมิงอี้
เจ้าเชื่อว่าข้าจะทำหน้าที่ราชาเทพนี้ได้ดีหรือไม่
ผู้อื่นจะเชื่อหรือไม่เชื่อ ก็ไม่สำคัญ
พูดแล้วต้องทำ ทำแล้วต้องทำให้ถึง
ครานั้นผู้คนจะก้มศีรษะหรือไม่
เป็นเพียงเรื่องของเวลาเท่านั้น
เจ้าพูดถูก
หากพวกเขาไม่ยอมรับ
ก็ให้พวกเขามาแย่งตำแหน่งนี้เอง
ข้าจะรอดูว่า
พวกเขาจะแย่งไปได้หรือไม่
ราชาเทพมีความกล้าเช่นนี้
ก็สมควรไปเปลี่ยนฟ้าพลิกแผ่นดิน
หมิงอี้จะรอดู
มา เรามานั่งคุยกัน
หมิงอี้ เจ้ารู้ไหม
ข้าได้ให้คำมั่นไว้
ว่าข้าจะพาเหวดาวเหนือ คว้าประกายมงคลในงานชุมนุมเมฆาคราม
ไม่เช่นนั้นจะสละตำแหน่งเอง
ดังนั้น
ข้าอยากใช้เจ้า
จี้ป๋อไจ่ไม่ถนัดการหลอมอาวุธ
แต่ยังหยิบร่มสะกดปีศาจขึ้นมา ในเทศกาลคืนแห่งอธิษฐาน
กันกองทัพสัตว์ปีศาจ
ในเรื่องนี้ย่อมมีฝีมือเจ้าปะปนอยู่ใช่ไหม
ดังนั้น หมิงอี้
เข้าร่วมตำหนักศึกษาโซ่วหัวเถอะ
หากข้าไม่ตกลง
แผนสำรองของราชาเทพคืออะไร
ก่อนนี้ข้าเคยคิดจะเอาชีวิตเจ้ามาข่มขู่
ภายหลังข้าก็คิดวิธีอื่น
แต่ท้ายสุดข้าก็เข้าใจ
เจ้าทำร่มสะกดปีศาจเพื่อสรรพชีวิตผู้บริสุทธิ์
ข้ากดดันคนเช่นนี้ไม่ได้
เพราะฉะนั้นข้าจึงขอร้องเจ้า หมิงอี้
ข้ารู้ว่าช่วงนี้เจ้าพักอยู่กับจางไถมาตลอด
คงมีปัญหากับจี้ป๋อไจ่แน่
สามีภรรยากันนี่นะ ให้พวกเจ้าอยู่คนละที่มันไม่ค่อยดี
แต่พวกเรามีแค่สี่คน
ข้าต้องการเจ้าจริงๆ
เฉินซียังเด็กนัก
ต่อให้เขามีพรสวรรค์เพียงใด ก็ยังต้องมีคนสอน จริงไหม
แต่แพ้มาตลอดเจ็ดปี คนมีฝีมือก็พากันหนีไปหมด
วิชาการหลอมอาวุธ ตกหลังคนอื่นขนาดไหนแล้วรู้ไหม
ข้างนอกยังลือกันอีก ว่าเหวดาวเหนือเป็นแดนที่ยกย่องอาวุธเวทที่สุด
ข้าได้ยินแล้วยังรู้สึกอายแทบมุดดิน
หมิงอี้ ถ้าเจ้าไม่ช่วยข้า พวกเราต้องแพ้แน่
ข้าขอร้องละ
ท่าน… ท่านก็เป็นถึงราชาเทพแล้ว
- ทำตัวให้สมเป็นราชาเทพหน่อยได้ไหม - ข้าไม่
วิธีการไม่สำคัญ
หานักหลอมอาวุธฝีมือดี มาให้ตำหนักศึกษาโซ่วหัวได้ต่างหาก
ถึงจะเป็นสิ่งที่ราชาเทพพึงกระทำ
จะมีเล่ห์หรือรักษาหน้าทำไม
เห็นชัดๆ ว่า เจ้าก็ไม่ได้สนใจเรื่องพรรค์นั้นอยู่แล้ว
- ปล่อย… ปล่อยมือ - ไม่ปล่อย
- ปล่อยมือ - เจ้ารับปากข้ามาก่อน
มีเรื่องอะไร สหายเหยียน
ปีนี้งานชุมนุมชิมชาจัดขึ้นที่บรรพตเหยากวง
ซึ่งจะเป็นผลเสียต่อเหวดาวเหนือแน่
ดังนั้นข้าจึงขอร้องให้ท่านเซียนจี้ มาประจำอยู่ที่ตำหนักศึกษาโซ่วหัว
เพื่อจะได้มีเวลาอยู่ร่วมกันฝึกซ้อมมากขึ้น
สร้างขวัญและกำลังใจ
วางใจเถิด
ในฐานะนักรบของเหวดาวเหนือ นั่นก็เป็นหน้าที่ของข้าอยู่แล้ว
เช่นนั้นก็ต้องรบกวนท่านเซียนจี้แล้ว ข้าขอตัว
นายท่าน
จดหมายด่วนที่หลอกให้ท่าน ไปบรรพตจางเหว่ยที่ท่านให้ข้าสืบ
ข้าไม่พบต้นตอเลย
(หมิงอี้ไปบรรพตจางเหว่ย เพื่อเอาคัมภีร์การแพทย์สกุลป๋อเล่มจบ)
นายท่าน
จดหมายด่วนฉบับนั้นไม่มีการลงชื่อ
แถมยังถูกเปลี่ยนลายมือด้วย
จงใจหลอกข้าให้ไปช่วยหมิงอี้
แต่กลับไม่ได้วางกับดักใดๆ ไว้เลย
เกรงว่ามีเพียงซือถูหลิ่งเท่านั้นที่อาจทำเช่นนี้ได้
ก่อนหน้านี้ข้าให้เจ้าไปสืบเรื่องของเขา ผลเป็นอย่างไรบ้าง
ข้าพบเบาะแสของหัวหน้าตระกูลซือถูแล้ว
หลังจากมู่ฉีไป่ตาย เขากลัวจะถูกลากไปเกี่ยวข้อง
เลยไปหลบซ่อนตัว
ข้าหาเขาเจอแล้ว
บอกเขาว่าหากยอมรับสารภาพ จะไม่ถือโทษในอดีต
เขาเลยยอมเล่าทุกอย่าง
ตัวตนของซือถูหลิ่ง แท้จริงแล้วเป็นของปลอมที่เขาสร้างขึ้น
ตระกูลซือถูไม่มีบุตรชาย ที่หายสาบสูญไปอย่างที่เขาอ้างเลย
ตัวตนที่แท้จริงของเขา
คือบุตรของราชาเทพวิญญูชล เฉาหยวน
เขาเป็นบุตรของราชาเทพวิญญูชลอย่างนั้นหรือ
เขาแฝงตัวเข้ามาในเหวดาวเหนือตั้งแต่ต้น
มีจุดประสงค์อะไรกันแน่
จากการกระทำที่ผ่านมา
กลับไม่เหมือนคนที่อยู่ฝั่งเดียวกับมู่ฉีไป่เลย
ข้าไปแดนวิญญูชลมาแล้ว ได้ความว่า
เฉาหยวนไม่มีชีพจรวิญญาณ และไม่ได้รับความสำคัญจากราชาเทพ
ตลอดมาเขาถูกพี่ชายหลายคนรังแก
อาจหนีออกมาด้วยตัวเอง
- เขามาที่เหวดาวเหนือตั้งแต่เมื่อไร - ก็พักใหญ่แล้ว
หัวหน้าตระกูลเล่าว่า
ตอนแรกเขาพักอยู่กับตระกูลซือถู
อ้างว่ามาพร้อมภารกิจ
และยังสืบเรื่องเหวลึกอีกด้วย
หลังงานชุมนุมเมฆาครามเมื่อปีก่อน เขาก็ใช้ชื่อซือถูหลิ่ง
เข้าสอบเซียนของเหวดาวเหนือ และได้เป็นผู้พิพากษา
เกรงว่าคงได้ยินเรื่องที่มู่ฉีไป่
ใช้เหวลึกหลอมยาตั้งแต่ตอนอยู่ในวังวิญญูชล
หลังงานชุมนุมเมฆาครามเมื่อปีก่อน
ก็ตรงกับเวลาที่ข้าปรากฏตัวที่นครเทพพอดี
เจ้าเด็กนี่
ก็คงมาเพราะ ความฝันข้าวฟ่างเหลืองเหมือนกันสินะ
ทำเรื่องแบบนี้อีกแล้ว
ท่านใจเย็นๆ สิ ดูสิ ฝุ่นบนคานไม้ร่วงลงมาในถ้วยข้าแล้ว
ข้าไม่ได้ไปตำหนักศึกษาโซ่วหัวเพื่อรับตำแหน่งหรอก
แค่จะไปสอนพวกเขาเรื่องการหลอมอาวุธเท่านั้น
เช่นนี้ข้าก็จะได้มีข้ออ้าง
ไปงานชุมนุมชิมชากับพวกเขาอย่างเปิดเผย
ข้าจะรับปากราชาเทพด้วยปากเปล่าเท่านั้น
ท่านให้ประกายมงคลกับข้า ส่วนข้าก็จะสอนเสี่ยวเฉินซีให้หลอมอาวุธ
นอกจากนี้ข้ายังมีอีกสองเงื่อนไข
ตกลง
ราชาเทพลองฟังให้จบก่อน แล้วค่อยตัดสินว่าทำได้หรือไม่
ข้าเคยเห็นร่มสะกดปีศาจมาก่อน
วิชาหลอมอาวุธของเจ้า ทั้งเหวดาวเหนือ ไม่มีผู้ใดเทียบได้เลย
หากได้คำแนะนำจากเจ้า
ไม่ว่าเงื่อนไขใด ข้าจะตอบรับทั้งหมด
ข้อแรก
ข้าต้องการไปบรรพตเหยากวงพร้อมนักรบ เพื่อร่วมงานชุมนุมชิมชา
ได้
ข้อสอง ข้าต้องการให้ราชาเทพสัญญา
ว่าจะทุ่มเทอย่างเต็มที่ เพื่อเตรียมงานชุมนุมเมฆาคราม
เมื่อทั้งหกแดนรวมตัวกัน
ท่านต้องเปิดโปง
ต่อหน้าผู้คนทั้งหมดถึงการกระทำ ของราชาเทพวิญญูชลและพรรคพวกของเขา
ได้
นี่คือสิ่งที่ข้าคิดไว้ในใจมาโดยตลอด
ในเมื่อเป็นเช่นนั้น
ขอต้อนรับเซียนหญิงหมิงอี้ เข้าสู่ตำหนักศึกษาโซ่วหัวของข้า
ที่แท้เจ้าคิดเช่นนี้เอง
หากต่อกรกับหมิงซินไม่ได้ ก็ยังสามารถสร้างพลังต่อต้าน
แดนวิญญูชลขึ้นมาได้อีกหนึ่งสาย
อย่างไรก็ดี ข้าเอง ก็ถอยจากตำแหน่งผู้สูงศักดิ์แล้ว
จึงอยากใช้ช่วงเวลานี้
ไปตามหาสมุนไพรที่ใช้ทำความฝันข้าวฟ่างเหลือง
เพราะพิษในกายเจ้านั้น มันหายหรือยังไม่หายกันแน่
มันก็ยังคาอยู่ในใจข้า
ระหว่างที่ข้าออกไปหายา เจ้าก็อยู่บ้าน…
ข้าดูแลตัวเองได้
เชื่อฟังนะ ไม่อย่างนั้น…
อายุปูนนี้แล้วนะ
จริงสิ
ทุกปีในงานชุมนุมชิมชา จะมีการประลองพลังวิญญาณ
หลังจากนั้นจะมีการแข่งขันของเหล่าผู้มาเยือน
นอกจากนักรบแล้ว ทุกคนสามารถเข้าร่วมได้
ก็เพื่อให้คนธรรมดาจากหกแดน
ได้มีโอกาสแข่งฝีมือกันบ้าง
ได้ยินว่ารางวัลปีนี้
คือเห็ดหลินจือดำ
สามารถช่วยฟื้นพลัง และหลอมอสูรบริวารขึ้นใหม่ได้
สามารถชุบชีวิต 27 ได้หรือ
- ฉลาดนี่ - จริงหรือ
มีเห็ดหลินจือดำแล้ว ก็จะช่วยเร่งการฟื้นคืนชีพของ 27 ได้เร็วขึ้น
ยี่สิบเจ็ด เจ้าได้ยินไหม 27
ข้ามีวิธีพาเจ้ากลับมาแล้วนะ
เจ้ารอข้าก่อนนะ
โล่สยบพยัคฆ์ รุกและรับพร้อมกันได้ อีกทั้งป้องกันได้อย่างยอดเยี่ยม
เหมาะกับเมิ่งหยางชิวที่สุด
ขอบคุณเซียนหญิงหมิงอี้
ส่วนอันนี้ พิณลวี่ฉี
โจมตีได้รวดเร็ว และสามารถขยายพลังรักษา
เหยียนเสี้ยว นี่ของเจ้า
ขอบคุณเซียนหญิงหมิงอี้
ส่วนอันนี้คือไม้เท้าฮ่าวเทียน
เพียงส่งพลังวิญญาณเข้าไป ศัตรูที่อยู่ห่างไปกว่าร้อยฉื่อ
ก็สามารถโจมตีได้โดยไม่ทันตั้งตัว ฟาดฟันได้กว้างไกลนัก
- ขอบคุณท่านอาจารย์ - ข้าบอกว่าจะให้เจ้าหรือยัง
ล้อเล่นน่า เอาไปสิ
ของเจ้า ให้เจ้า
สหายจี้ ลองดูบ้างสิ
พลังของท่านรวมกับอาวุธของหมิงอี้
เกรงว่าในหกแดนคงไม่มีผู้ใดต่อกรได้อีกแล้ว
เจ้ามาที่นี่ได้อย่างไร
ข้าได้รับมอบหมายจากราชาเทพ ให้มาประจำที่ตำหนักศึกษาโซ่วหัว
เพื่อสอนเสี่ยวเฉินซีให้หลอมอาวุธ
เซียนหญิงหมิงอี้มาประจำที่ตำหนักศึกษาโซ่วหัว
สหายจี้กลับไม่รู้เลยหรือ
- ที่จริงข้ากับท่านเซียนจี้… - มากับข้า
ไม่สิ ข้ายังพูดไม่จบเลย
ท่านเซียนจี้กับเซียนหญิงหมิงอี้
ทะเลาะกันหรือเปล่านะ
มานี่ๆๆ เรื่องของผู้ใหญ่ เด็กอย่ายุ่ง
พอแล้ว ที่นี่ไม่มีใคร
เจ้ามาที่นี่ทำไม
ข้าจะไปงานชุมนุมชิมชา
เพื่อหาหลักฐานที่หมิงซินวางยาใส่ข้า
ถ้ารอให้บิดาข้าจัดพิธีแต่งตั้งรัชทายาท
เสร็จเรียบร้อย
- ทุกอย่างคงสายเกินไป - ที่ตำหนักศึกษาโซ่วหัว
เจ้ามีความเสี่ยงจะถูกเปิดเผยสูงมาก
แม้แต่ข้าที่ไม่ค่อยเข้าใจเรื่องหลอมอาวุธ
ยังสังเกตได้ถึงความคล้ายกัน ของนิพพานและอวี๋จิ้น
งั้นข้าเป็นบ้าหรือ ถึงข้าหลอมอาวุธให้ใคร
ก็เหมือนอวี๋จิ้นไปหมด
ความสามารถในการหลอมอาวุธของข้า ท่านเพียงเห็นแค่เล็กน้อยเท่านั้น
ของที่ข้าสร้างไว้ยังเหนือกว่าที่พวกท่านคาดคิดนัก
ฉะนั้นไม่ต้องกังวล ย่อมไม่มีผู้ใดล่วงรู้ว่าข้าคือใคร
ก็ดี
ในเมื่อเจ้ากล้ามาที่ตำหนักศึกษาโซ่วหัว
ชีพจรวิญญาณของเจ้าหายดีแล้วหรือ
ขอบคุณท่านเซียนจี้ที่เอาใจใส่
คงเป็นเพราะเทพเทวาคุ้มครอง
อีกทั้งยังได้บุญคุณจากท่านเซียนซือถู ที่ปรุงโอสถวิญญาณให้ข้า
ไม่เช่นนั้นข้าก็คงไม่รอด
ท่าน… ท่านเซียนซือถูหรือ
ซือถูหลิ่ง
ซือถูหลิ่ง กับอาจารย์ของข้า
ยังถ่ายพลังวิญญาณให้ข้ามากกว่าครึ่ง
ตอนนี้ข้าเองก็ยังไม่รู้ว่าเป็นการถอนพิษจริงๆ
หรือเพียงฟื้นตัวชั่วคราว
อย่างน้อยก็ไม่เกิดผลย้อนกลับแล้ว
ชีวิตปลอดภัยดีชั่วคราว
เขาช่วยเจ้าอย่างไรหรือ
ใช้โลหิตหทัย
เอาอายุขัยของเขามาแลกกับของข้า
เรื่องนี้ข้าติดหนี้เขาจริงๆ
เป็นอะไรไป
ดีมาก
ใช่ ข้าเองก็เป็นหนี้ท่านเซียนจี้ด้วย
แม้ตำรับยาความฝันข้าวฟ่างเหลือง
จะยังไม่ได้ใช้ประโยชน์จริง
แต่หากไม่ใช่เพราะท่านเซียนจี้ช่วยเหลือ
ข้าคงตายไปตั้งแต่ระหว่างทาง ที่ออกตามหาตำรับยาแล้ว
ขอบคุณท่านเซียนจี้มาก
ข้าขอตัวก่อน
นายท่านมอบความฝันข้าวฟ่างเหลือง ให้หมิงอี้แล้วหรือ
เจ้ากำลังตบโต๊ะข้าอยู่หรือ
การตบโต๊ะสำคัญนักหรือ ที่สำคัญคือมอบความฝัน ข้าวฟ่างเหลืองให้นางแล้ว ท่านจะทำอย่างไร
ท่านไม่เห็นค่าชีวิตตนเองบ้างหรือไร
หรือว่าลืมไปแล้วว่าสวรรค์แค้นจำพรากของท่าน
ยังไม่ได้รักษาเลยนะ
เมื่อตอนนั้นเพราะขาดกระสายยา
เซียนหญิงป๋อจึงทำได้เพียงใช้วิชาลับสกุลป๋อ
ผสานกับสมุนไพรอื่นของความฝันข้าวฟ่างเหลือง
กดทับสวรรค์แค้นจำพรากในกายนายท่านไว้
แต่ก็มีความเสี่ยงจะกำเริบได้ทุกเมื่อ
ภายหลัง
เซียนหญิงป๋อได้หลอม ความฝันข้าวฟ่างเหลืองสมบูรณ์สำเร็จ
ฝากไว้ให้ท่าน
บัดนี้ท่านกลับมอบมันให้หมิงอี้
หากวันหน้าสวรรค์แค้นจำพรากกลับมากำเริบจริง ท่านจะรับมืออย่างไร
ปู้ซิว ข้ารู้ว่าทำอะไรอยู่
จริงหรือ
แล้วเหตุใดข้าจึงสัมผัสได้ว่า
บ่อหลิงซีที่ท่านสร้าง จากพลังวิญญาณก็ปิดผนึกลงแล้ว
นายท่านคงไม่ได้ใช้พลังวิญญาณปริมาณมหาศาล
เพื่อหลอมความฝันข้าวฟ่างเหลือง โดยตรงหรอกนะ
การฝังความฝันข้าวฟ่างเหลืองลงในกาย
จำต้องสิ้นเปลืองพลังวิญญาณอย่างยิ่ง
และระหว่างการฝังก็ทรมานดุจถูกลอกหนังทั้งชั้น
ยามนี้เพื่อให้หมิงอี้ สามารถกินความฝันข้าวฟ่างเหลืองได้โดยตรง
ดังนั้นจึง…