(ดัดแปลงจากนวนิยาย “สู่ห้วงเมฆา” ของไป๋ลู่เฉิงซวง)
(บรรพตจางเหว่ย)
- ไม่เป็นไรใช่ไหม - ไม่เป็นไร
ที่บ้าๆ นี่ หมอกลงจัดจริงๆ
พอหมอกลงจัด
เขตอาคมเรือนบรรพชนสกุลป๋อ ก็จะหาได้ยากยิ่งขึ้น
หมิงอี้เอ๊ย ร่างกายเจ้าทนรับไหวไหม
ไม่เป็นไร อาจารย์ ข้าทนได้
ไม่งั้นพวกเราแยกกันเดิน
ถ้าเจออะไร ก็แจ้งอีกฝ่ายผ่านทางจดหมายด่วน
ได้ ข้าไปทางนั้น เจ้าไปทางนี้
- ได้ - ระวังหน่อยนะ
ใคร
- อาจารย์ - หมิงอี้
พวกเราเดินไปทิศตรงกันข้ามกันไม่ใช่หรือ
ทำไมเจ้าอยู่ตรงนี้ล่ะ
ข้าเดินมุ่งหน้ามาตรงนี้ตลอด
แย่แล้ว พวกเราโดนผีบังตาแล้ว
วนมาที่เดิมอีกแล้ว
ลองดูอีกที
ไป
(คัมภีร์การแพทย์สกุลป๋อ ต้น)
เจ้า…
ก็คือหมิงเซี่ยน
แม้อวี๋จิ้นจะบุบสลายไปแล้ว แต่มันยังจะปกป้องเจ้าของ
มันตอบสนองต่อเจ้า
ชี้ให้เห็นว่าเจ้าก็คือเจ้าของของมัน
เจ้าเก็บซ่อนเอาไว้ดีมาก
อาวุธเวทธนูและศรชิ้นนั้นย้ำเตือนข้า
ข้าก็เลยใช้พลังวิญญาณหยั่งสัมผัสนิพพาน
หากข้าโดนโจมตีรุนแรงถึงแก่ชีวิต นิพพานจะสกัดเอาไว้ให้ข้า
ซึ่งก็เป็นเหมือนกับอวี๋จิ้น
เจ้าทำอาวุธเวทที่เหมือนกับอวี๋จิ้น
เรียกว่านิพพาน
มอบมันให้ข้า
หากเจ้าอยากจะไป
ข้าจะไม่ขวาง
แต่เจ้าต้องคิดให้ดี
นี่จะเป็นครั้งแรก แล้วก็ครั้งสุดท้ายที่ข้าจะถามเจ้า
สรุปแล้วเจ้าใช่หมิงเซี่ยนหรือเปล่า
เจ้าต้องสวรรค์แค้นจำพรากใช่ไหม
ถึงได้ตามหาความฝันข้าวฟ่างเหลือง
หากครั้งนี้เจ้าหลอกข้าอีก
งั้นระหว่างเรา
ก็จะต้องจบลงเท่านี้แล้วจริงๆ
ใช่
ไม่อยากหลอกท่านอีกแล้ว
นั่นมันอสูรเทพบรรพกาล
มังกรคบเพลิง
จี้ป๋อไจ่ จี้ป๋อไจ่
จี้ป๋อไจ่
จี้ป๋อไจ่ๆ
จี้ป๋อไจ่
ชีพจรวิญญาณขาดแล้วนะ
ยอมทุ่มสุดตัวขนาดนี้เลยหรือ
ไม่นึกเลยว่าท่านเทพสงครามผู้ยิ่งใหญ่ องค์รัชทายาท
จะใส่ใจศัตรูคู่แค้นของนางขนาดนี้
ท่านรีบรักษาบาดแผลเถอะ
ทั้งๆ ที่จี้ป๋อไจ่ได้รับบาดเจ็บ
ทำไมมังกรคบเพลิง ถึงไม่ตอบสนองอะไรต่อเลือดของเขาเลย
หรือว่า
เขาไม่ใช่ทายาทสกุลป๋อ
ที่นี่เป็นเขตอาคมทั้งนั้น
ไม่มีทางออกเลย
ชีพจรวิญญาณแหลกละเอียด เส้นลมปราณขาดเป็นท่อนๆ
ความเจ็บปวดแบบนี้ เจ้าอดทนมาถึงตอนนี้ได้อย่างไร
ก็ต้องโทษข้าทั้งนั้น
ตอนแรกสมัยอยู่ทะเลมิหวนกลับ ไม่น่าเชื่อเจ้าขนาดนั้นเลย
ไม่ได้ลองหาโอกาส ลองหยั่งชีพจรวิญญาณของเจ้าดู
ถ้าข้าอยากหลอกท่าน
ข้ามีเป็นร้อยวิธีที่จะกลบเกลื่อนได้อยู่ดี
มังกรคบเพลิงเฝ้ารักษา เรือนบรรพชนสกุลป๋อในบรรพตจางเหว่ย
น่าจะสังหารคนที่มาจากภายนอกไปทั้งหมด
ทำไมถึงขังพวกเราไว้ล่ะ
นางอยากขังพวกเราไว้ ย่อมมีแผนการของนางเองละมั้ง
ในเมื่อเป็นเช่นนี้ พวกเราก็จงมีความสุขอยู่ที่นี่เถอะ
อ้อมไปอ้อมมาตั้งนาน เจ้าไม่หิวหรือ
จนป่านนี้แล้วนะ ท่านยังสนว่าหิวไม่หิวด้วยหรือ
ท่านทำเป็นไม่ได้ยินไม่ได้หรือไง
ดังเหมือนฟ้าร้องเลย จนแกล้งทำเป็นไม่ได้ยินไม่ได้
ท่านมาบรรพตจางเหว่ยยังพกเปี๊ยะต้นหอมมาด้วย
แปลกมากหรือ ข้าก็มาตามหาเจ้าแต่แรกไง
ข้าใช้คาถาอุ่นร้อนให้เจ้าแล้ว
รีบกินตอนร้อนๆ เถอะ ท่านเทพสงคราม
ขอบคุณ
จนถึงตอนนี้ข้าเพิ่งรู้ตัวว่า
สำหรับข้าแล้ว เจ้ายังสำคัญยิ่งกว่าที่ข้าคิดไว้เสียอีก
คำเดียวก็จะปล่อยให้เสียของไม่ได้นะ
เร็ว กินซะ
รีบกินสิ คำเดียวก็จะให้เหลือไม่ได้นะ
ไม่ต้องให้ท่านบอกหรอก
ทำไมหมอกหายไปหมดแล้ว
มังกรคบเพลิง
เจ้ามาพาข้าไปเรือนบรรพชนสกุลป๋อหรือ
ข้ารู้แล้ว
จนแล้วจนรอดข้าเป็นคนนอกอยู่ดี
ไม่มีสิทธิ์เข้าไปในเรือนเก่าของนาง
แต่ว่าเด็กคนนั้น…
เด็กคนนั้นนางมาแล้ว
ถึงอย่างไรนางก็ควรจะได้เจอกันหน่อย
สองคนหรือ อีกคนคือใครกันล่ะ
พวกเขาล่ะ
นี่เจ้าขังพวกเขาเอาไว้ ในเขตอาคมของเจ้าใช่ไหม
ข้ารู้ว่าข้าไม่มีสิทธิ์เข้าไป
เจ้าไปหาเด็กคนนั้นเถอะ
ถึงอย่างไรนางก็ควรจะได้เจอนางสักครั้ง
กินเสร็จแล้วหรือ
ข้ากินไปหมดแล้ว ไม่เหลือให้ท่านเลยสักคำ
เจ้าต้องสวรรค์แค้นจำพราก
ถึงได้พ่ายแพ้ในงานชุมนุมเมฆาคราม
ตอนแรกเจ้าคงคิดว่าข้าวางยาเจ้าสินะ
ท่านรู้หมดแล้วหรือ
หากรอให้เจ้าสารภาพเอง ต้องรอถึงเมื่อไรกัน
ไม่สู้ข้าเดาเองยังดีกว่า
ใช่ ข้าคิดว่าท่านวางยาพิษข้า
ถึงได้พยายามทุกวิถีทางมาอยู่ใกล้ๆ ท่าน
เพราะฉะนั้นเจ้าถึงได้วางแผนเป็นขั้นเป็นตอน
ก็เพื่อเรียกความไว้ใจจากข้า แล้วก็ขโมยความฝันข้าวฟ่างเหลือง
งั้นถ้าเจ้าทำสำเร็จ
เจ้าจะฆ่าข้าระบายอารมณ์หรือเปล่า
ข้าไม่ได้คิดเยอะขนาดนั้นหรอก
งั้นตอนนี้เจ้าลองนึกๆ ดู
ใช่ ถ้าเป็นในงานชุมนุมเมฆาคราม
ท่านใช้สวรรค์แค้นจำพรากมาเอาชนะข้า
ข้าก็จะต้องฆ่าท่านอยู่แล้ว
แต่ว่าก็ต้องรอจนถึงงานชุมนุมเมฆาคราม
ข้าต้องเอาชนะท่านกลับมาได้อย่างสง่าผ่าเผย แล้วค่อยชำระแค้น
ไม่ผิดจากที่ข้าคิดเอาไว้เลย
ตอนแรกเจ้ายังลองเชิงมาถามข้า
ว่าข้าวางยาพิษเจ้าหรือเปล่า
- ข้าปฏิเสธ เจ้าก็เชื่อเลยหรือ - ใช่
แล้วก็ตอนแรกที่เจ้าช่วยข้าขโมยรูปของอาจารย์
ยังไม่ได้จริงใจกับข้าอย่างสนิทใจใช่ไหม
แต่ตอนมาถึงแดนมายาของซวินหมิง
เจ้าเป็นคนช่วยข้าออกไป
ตอนนั้น
เจ้าก็ไม่อยากทิ้งข้าแล้วใช่ไหม
หมิงอี้
จริงๆ แล้วความจริงใจไม่ได้ยากแบบนั้นหรอก
ใช่
สำหรับข้าแล้ว
ท่านก็สำคัญกว่าที่ข้าคิดไว้เหมือนกัน
เจ้าคิดจะทำอะไร
ข้าสัมผัสได้ว่านางไม่ได้มีเจตนาไม่ดี
ที่นี่พวกเรามากันแล้วไม่ใช่หรือ
ข้ากลัวว่าจะเกิดเรื่องไม่คาดคิดกับนาง
ข้าเข้าไปเป็นเพื่อนนางด้วย
หมิงอี้
นางจะมีอันตรายหรือไม่
เหตุใดข้าถึงเข้าไปไม่ได้
ที่นี่ก็คือเรือนบรรพชนสกุลป๋อ
หมิงเซี่ยน ข้ารอเจ้ามานานแล้ว
เซียน… เซียนหญิงป๋ออวี่หลัน
ท่านรู้ได้อย่างไรว่าข้าคือหมิงเซี่ยน
สิ่งที่เจ้าเห็นอยู่ตอนนี้
เป็นภาพมายาของข้ากับพี่สาวข้าป๋ออวี่เฉิน
ทายาทสกุลป๋อทุกคน
ขอแค่ภาพเหมือนยังถูกคนบูชา
จิตวิญญาณสุดท้ายของเรา
ก็จะอยู่ในเรือนบรรพชนสกุลป๋อเป็นการชั่วคราว
เซียนหญิงป๋ออวี่หลัน
จี้ป๋อไจ่ยังอยู่ข้างนอก
ไม่งั้นให้เขาเข้ามา
หมิงเซี่ยน
ข้าไม่มีหน้าจะไปเจอจี้ป๋อไจ่อีกแล้ว
ฝากเจ้าบอกเขาด้วย
ข้ารู้สึกผิดต่อเขาตลอดไป
ตายสักหมื่นครั้งก็ไม่อาจชดใช้
เซียนหญิงพูดเช่นนี้หมายความว่าอย่างไร
ความจริงบางเรื่อง
แท้จริงแล้วก็ซ่อนอยู่ตรงหน้าจี้ป๋อไจ่
เพียงแต่ความจริงเหล่านี้น่าเหลือทนเกินไป
ข้ากลัวว่าเขารู้แล้ว
จะทำลายความไว้ใจที่เขามีต่อทุกคนต่อทุกๆ เรื่อง
หากเขาดึงดันจะเผชิญหน้า
ความทรงจำของข้า
ก็อยู่ในที่ที่เขาเอื้อมมือแตะถึง
นี่หมายความว่าอย่างไร
ระหว่างพวกท่านเกิดอะไรขึ้นกันแน่
เด็กน้อย เรื่องนี้หาได้เกี่ยวข้องกับเจ้า
เจ้ามาตามหาความฝันข้าวฟ่างเหลือง
บนโลกใบนี้
ไม่มีใครจะเหมาะให้ฝากฝัง มากไปกว่าเจ้าอีกแล้ว
ไว้เจ้าได้ตำรับยาไปแล้ว
พวกเราก็จะได้ไปสู่สุคติ
ทายาทสกุลป๋อเดิมทีไม่ควรให้ ความฝันข้าวฟ่างเหลืองปรากฏบนโลกใบนี้
ข้าเองก็เคยให้จี้ป๋อไจ่ลั่นคำสาบานรับปากข้า
จะต้องใช้ชีวิตปกป้องความฝันข้าวฟ่างเหลืองให้ดี
แต่เวลาผ่านไปสรรพสิ่งก็เปลี่ยนแปลง
หากเพื่อช่วยคน ช่วยคนที่มากมายยิ่งขึ้น
ทำให้ความฝันข้าวฟ่างเหลืองปรากฏต่อโลก อาจจะมีความหมายมากขึ้น
เช่นนี้
ก็ต้องขอบคุณท่านมากที่เต็มใจมอบตำรับยาให้ข้า
ไว้ข้าปรุงความฝันข้าวฟ่างเหลืองแก้พิษได้เมื่อไร
ข้าจะมอบมันให้ทายาทสกุลป๋อ
ไม่ปล่อยให้มันโดนคนนอกขโมยไปเด็ดขาด
เด็กดี
บัดนี้สกุลป๋อ เหลือทายาทเพียงคนเดียวที่อยู่บนโลกใบนี้
ซึ่งก็คือลูกของข้า
แต่ข้าหวังว่า
อย่าได้มีคนล่วงรู้ชาติกำเนิดและเบาะแสของนาง
แล้วก็อย่าได้มีใครหาตัวนางพบ
เวลาเหลือไม่มากแล้ว หมิงเซี่ยน
ข้าต้องการให้เจ้าลั่นคำสาบาน
ต่อให้ต้องเจอกับคราวที่เหวลึกถึงทางตัน
ก็จะปกป้องสรรพชีวิต ตายร้อยครั้งก็ไม่เสียใจ
หากผิดต่อคำสาบาน
จิตปฐมดับสูญ จิตวิญญาณมลายสิ้นจากหกแดน
ข้าขอสาบาน ต่อให้ต้องเจอกับคราวที่เหวลึกถึงทางตัน
ก็จะปกป้องสรรพชีวิต ตายร้อยครั้งก็ไม่เสียใจ
หากผิดต่อคำสาบาน
จิตปฐมดับสูญ จิตวิญญาณมลายสิ้นจากหกแดน
นี่ก็คือตำรับยาส่วนที่เหลือ
พวกเราตั้งใจทำให้คนนอกคิดว่า
คัมภีร์การแพทย์เล่มจบคือตำรา
แต่อันที่จริงสกุลป๋อมีอาคมอื่นอีกวิชา
หมิงเซี่ยน ตอนนี้เจ้าได้ตำรับยาไปแล้ว
พวกเรา
ก็ไม่มีอะไรต้องห่วงอีกแล้ว
เด็กดี เจ้าไปเถอะ
เซียนหญิง จี้ป๋อไจ่อยู่แค่ข้างนอกนี้เอง
ท่านเจอเขาหน่อยเถอะ
- หมิงอี้ เจ้าไม่เป็นไรใช่ไหม - จี้ป๋อไจ่
จี้ป๋อไจ่ ข้าเจออาจารย์ของท่าน
ท่านเข้าไปตอนนี้น่าจะยังได้เจอหน้าสักครั้ง
ทำไมถึงเป็นแบบนี้
ทำไมข้า…
เมื่อครู่เกิดเรื่องอะไรขึ้น
ขอโทษด้วย ข้าก็ไม่เข้าใจเหมือนกัน
เซียนหญิงป๋อมอบตำรับยาให้ข้าแล้ว
ข้าขอร้องให้นางเจอท่านสักครั้ง
นางบอกว่านางรู้สึกผิดต่อท่าน
แถมบอกด้วยว่านางซ่อนความจริงอยู่ ตรงที่ที่ท่านเอื้อมมือแตะถึง
แต่นางกลัวว่าหลังจากท่านรู้เรื่อง
จะทำลายความไว้ใจที่ท่านมีต่อทุกคนทุกเรื่อง
เป็นไปไม่ได้หรอกมั้ง
อาจารย์ใช้ชีวิตของนางมาแลกกับชีวิตของข้า
นางจะรู้สึกผิดต่อข้าได้อย่างไร
เพียงแต่ไม่รู้ว่าทำไม
อาจารย์ถึงไม่ยอมเจอหน้าข้า
นี่เกิดอะไรขึ้น
เป็นไปได้อย่างไร
สิ่งที่จิตวิญญาณของสกุลป๋อ กับเขตอาคมของมังกรคบเพลิงยอมรับ
มีแค่ทายาทสกุลป๋อ
จี้ป๋อไจ่ไม่อาจเข้าไปในเรือนบรรพชนสกุลป๋อ
แต่หมิงเซี่ยนกลับเข้าไปได้
ยังมีความเป็นไปได้อีกอย่าง
หมิงเซี่ยนนาง…
นางถึงเป็นทายาท
(ตำหนักเยาเยว่)
(สุขาวดีแดงชาด)
ทุกอย่างเป็นไปตามที่ฝ่าบาทคาดการณ์
องค์ชายน้อยเดิมทีมั่นใจ ว่าจี้ป๋อไจ่ก็คือทายาทสกุลป๋อ
ก็เลยล่อเขาให้ไปที่บรรพตจางเหว่ย
แต่ข้าน้อยทำตามคำเตือนของฝ่าบาท ดักซุ่มที่บรรพตจางเหว่ย
ไม่นึกเลยว่าจะได้เห็น สิ่งที่เขตอาคมมังกรคบเพลิงยอมรับหาใช่จี้ป๋อไจ่
แต่เป็นภรรยาของเขา หมิงอี้
กะแล้วเชียว
ทายาทที่สืบสายเลือดสกุลป๋อได้
น่าจะเป็นเซียนหญิงที่มีชีพจรวิญญาณต่างหาก
เจ้าไปสืบตัวตนที่แท้จริงของหมิงอี้
นางไม่มีทางเป็นแค่
เซียนหญิงน้อยของเหวดาวเหนือ ธรรมดาๆ ขนาดนั้นแน่
ขอรับ
ข้าน้อยสังเกตสีหน้าของหมิงอี้
จะต้องได้คัมภีร์การแพทย์สกุลป๋อ อีกครึ่งหนึ่งมาแล้วแน่ๆ
องค์ชายน้อยนับว่าไม่ทำผิดต่อคำไหว้วานของฝ่าบาท
อีกไม่นานฝ่าบาทน่าจะปรุง ความฝันข้าวฟ่างเหลืองออกมาได้
ใช่ หนึ่งร้อยปีแล้ว
หนึ่งร้อยปีเต็มๆ แล้ว
ขอแค่ได้สวรรค์แค้นจำพราก กับความฝันข้าวฟ่างเหลือง
ข้าก็จะสามารถเปิดค่ายกลกลืนสวรรค์ได้แล้ว
ขอแสดงความยินดีกับฝ่าบาท
เฝ้าทรมานมาร้อยปี การใหญ่สำเร็จสักที
มอบหมายอำนาจของเรื่องนี้ให้เฉาหยวนจัดการ
ไม่คิดเลยว่าจะเดิมพันถูกทาง
เจ้านำความไปบอกเขา
ถ้าได้ตำรับยาสมบูรณ์มาเมื่อไร
ก็จงกลับแดนวิญญูชลเพื่อหลอมยาทันที
ขอรับ
เสียเหวลึกไปจะไปสำคัญอะไร
มู่หยวนเฟิงคิดว่า เขตอาคมหลานรั่วของเขาจะขวางข้าได้
ไว้ข้ามีสวรรค์แค้นจำพราก กับความฝันข้าวฟ่างเหลืองแล้ว
ถึงเวลาแดนนี้ก็จะเปิดค่ายกลกลืนสวรรค์
ในงานชุมนุมเมฆาคราม
ปกครองหกแดนอย่างสมบูรณ์
(คัมภีร์การแพทย์สกุลป๋อ ต้น)
เต่าหมื่นปี ปลาหลั่ว
หนูกระจอกเทศ
เจวี๋ยหรู หญ้าคุนหลุนผิน
ล้วนแต่เป็นของหายาก
ยังต้องใช้แก่นไม้เรือนจักรพรรดิ มาทำเป็นกระสายยา
(เสริมด้วยกระสายยาแก่นไม้เรือนจักรรพรรดิ)
บันทึกคัมภีร์พฤกษา ไม้เรือนจักรพรรดิเป็นต้นไม้เทพบรรพกาล
สูญพันธุ์ไปจากหกแดนของเราตั้งนานแล้ว
งั้นในหกแดนของเรา
ก็ไม่มีที่ที่เก็บรักษา ไม้เรือนจักรพรรดิเอาไว้อีกแล้วหรือ
ไม้เรือนจักรพรรดิสูญพันธุ์ไปไม่ใช่แค่ร้อยปีพันปี
ตั้งแต่หมื่นกว่าปีก่อนก็ไม่มีแล้ว
นี่จะไปหาจากที่ไหน
นี่ไม่มีทางเป็นไปได้เลยด้วยซ้ำ
ถ้าไม่ใช่เพราะเจ้าผีเปรตนี่
ทำลายความฝันข้าวฟ่างเหลืองต้นสุดท้ายบนโลกไป
จะต้องมาอยู่ในขั้นนี้กันด้วยหรือ
เจ้าดู ดูๆ
ยังจะมาแกล้ง ทำเป็นไม่รู้เรื่องอะไรอีก ว่าเจ้าอยู่นะ
- จี้ป๋อไจ่ จี้ป๋อไจ่ - ทำอะไรน่ะ แกล้งตายหรือ
ข้าไม่ได้ออกแรงเลยนะ
อย่าคิดว่าแกล้งตายแล้วจะละเว้นเจ้านะ
โดนพิษหรือ
กรงเล็บของเจ้าเด็กมังกรคบเพลิงมีพิษ
ใช้ได้ ทนมาจนถึงตอนนี้
ทำอะไรน่ะ เจ้าอยากให้ข้าโมโหอกแตกตายหรือไง
นี่มันเลือดพิษ
ข้าเอง
นี่…
เรียบร้อย
เป็นอย่างไรบ้าง
เพื่อนางในดวงใจแล้ว ถึงตายเป็นผีก็คุ้มค่าจริงๆ
ทนดูไม่ได้ๆ
- ข้าไม่เป็นไร - บาดแผลท่านยังไม่หายดีเลยนะ
คงไม่ใช่ว่าเจ้ายังดูไม่พอหรอกนะ
อาจารย์
ข้าก็โดนมังกรคบเพลิงทำร้าย ทำไมข้าไม่เป็นไรล่ะ
แล้วทำไมนางให้แค่ข้า เข้าไปในเรือนบรรพชนสกุลป๋อ
มังกรคบเพลิงนั่นนางมีนิสัยประหลาด
บางทีนางอาจจะชอบเจ้า เกลียดเขาไง
- งั้น… งั้นเซียนหญิงป๋อยัง… - ไม่ต้องพูดแล้ว
ตอนนี้สิ่งที่สำคัญที่สุด
คือหาแก่นไม้เรือนจักรพรรดิ ปรุงความฝันข้าวฟ่างเหลือง
พาข้ากลับไปรักษาบาดแผลที่ทะเลมิหวนกลับ
เจ้ามองข้าหาอะไร
จะส่งเจ้าก็ไปส่งนะ ข้าไม่ไปหรอก
เจ็บตรงไหนอีกแล้วล่ะ
ช้าหน่อย
ข้าไปหาลูกกลอนสะกดโลหิตนะ
หมิงอี้
นายท่านบาดเจ็บหรือ
หมิงอี้ก็มาด้วยใช่ไหม
- นางล่ะ - ปู้ซิว
ข้า…
ไม่ต้องปิดประตู
อีกเดี๋ยวหมิงอี้ก็กลับมาแล้ว
นี่ทำอะไรอยู่หรือ
ตรวจดูบาดแผล
ทำร้ายสามีตัวเองหรือไง เจ้า…
ท่านเซียน ท่านพูดจาระวังปากด้วย
ระหว่างเราแต่แรกก็เป็นเรื่องโกหก
จนถึงตอนนี้ยิ่งไม่ใช่ความสัมพันธ์แบบนั้นแล้วด้วย
งั้นเจ้าไปด้อมๆ มองๆ บนศิลาบุพเพสันนิวาส
ว่าตรงนั้นยังมีชื่อของเจ้ากับข้าใช่หรือเปล่า
แต่นั่นเป็นชื่อปลอม
ใช่
แต่…
แต่ข้าทุ่มเทลงไปจริงๆ ถึงได้สลักมันลงไป
ทีแรกข้าคิดว่าท่านเป็นทายาทสกุลป๋อ
ข้าก็มีครอบครัวของข้าเหมือนกัน
ท่านแม่เคยทิ้งรอยประทับอยู่ตรงหว่างคิ้วของข้า
แต่ตอนนี้ข้าไม่อยากไปตามหาพวกเขาอีกแล้ว
ท่านกลัวว่าพวกเขาทิ้งท่านหรือ
แต่ในเมื่อนางคืออาจารย์ของท่าน
แล้วทำไมเขตอาคมมังกรคบเพลิง ถึงไม่อนุญาตให้ท่านเข้าไป
บางทีจิตวิญญาณของอาจารย์อาจจะตัดสินใจแล้ว
นางไม่อยากเจอข้าก็เท่านั้น
อาจารย์จะต้องมีเรื่องปิดบังข้าแน่นอน
ก็ไม่รู้เลยว่าคำพูดที่บอกว่า ความจริงซ่อนอยู่ตรงหน้าข้า
สรุปแล้วหมายความว่าอะไรกันแน่
แล้วนางไม่ได้ทิ้งของอะไรเอาไว้ให้ท่านเลยหรือ
มีเพียงความฝันข้าวฟ่างเหลือง
แต่ความฝันข้าวฟ่างเหลืองไม่อาจบรรจุจิตวิญญาณ
ตอนนี้เอ่ยถึง
ความฝันข้าวฟ่างเหลือง ต่อหน้าข้าได้เป็นธรรมชาติขนาดนี้
เจ้าก็ไม่ได้เล่นละครต่อไปแล้วไม่ใช่หรือ
แถมยังรู้จักทะเลมิหวนกลับอย่างทะลุปรุโปร่ง
รู้ด้วยว่าลูกกลอนสะกดโลหิตอยู่ที่ไหน
ต่อไปเจ้าคิดจะทำอย่างไร
ในเมื่อข้ารู้ตำรับยาของความฝันข้าวฟ่างเหลือง
ต่อให้ทุกคนบอกว่า
แก่นไม้เรือนจักรพรรดิสูญพันธุ์ไปจากหกแดนแล้ว
แต่ข้าก็ไม่มีทางนั่งรอความตาย ข้ายังต้องไปตามหาอยู่ดี
ความฝันข้าวฟ่างเหลือง
ถูกข้าทำลายลงต่อหน้าต่อตาเจ้าแล้ว
เจ้าไม่เกลียดข้าหรือ
นั่นเป็นของของท่าน
ท่านจะทำอย่างไรก็สมควรอยู่แล้ว
ใช่
ฉะนั้นข้าได้จัดการไว้อย่างเหมาะสมแล้ว
เมื่อกี้ท่าน…
คงรู้สึกแย่สินะ
เมื่อครู่เข้าไปในเรือนบรรพชน
เจอหน้าเซียนหญิงป๋อครั้งสุดท้ายไม่ได้
คำพูดนั้นของเซียนหญิงป๋อ
อาจารย์รู้สึกผิดต่อข้า เดิมทีก็คือเรื่องเหลวไหล
นางเลือกเอาคัมภีร์การแพทย์ยกให้เจ้า
จะต้องมีเหตุผลของนาง
สำหรับว่านางปิดบังอะไรข้าอยู่ ข้าก็จะตรวจสอบให้รู้แน่ชัด
เป็นอะไรไป เจ็บแผลอีกแล้วหรือ ทำไม…
ข้าหิวแล้ว
ไปกินข้าวเป็นเพื่อนข้าเถอะ
จี้ป๋อไจ่ ท่านเป็นคน
ที่ไร้ความสามารถดูแลตัวเองในชีวิตประจำวันหรือ
กินข้าวยังต้องให้คนกินเป็นเพื่อน
แต่ข้าบาดเจ็บเพราะเจ้า
ท่านช้าหน่อย อย่างน้อยท่านก็ควรจะเปลี่ยนชุดสะอาดๆ
เปลี่ยนๆๆ
ท่านบอกว่าท่านหิว
ยกเข้าไปในห้องท่านก็ไม่กิน
จะต้องมากินตรงนี้ให้ได้ ทำอะไรน่ะ
ปิดตาข้าทำไม จี้ป๋อไจ่
ท่านปล่อยเลยนะ
ตอนนี้ท่านไม่เจ็บแล้วใช่ไหมล่ะ
ปิดตาข้าทำไมกัน ท่านกินของท่านเองสิ
อวี๋จิ้น
วันนี้ข้าขอคืนอวี๋จิ้นให้เจ้า
ต่อไปไม่ว่าเจ้าจะอยู่ที่เหวดาวเหนือ
หรือกลับบรรพตเหยากวง
สุดท้ายจะมีมันคอยปกป้องเจ้า
ข้าคงได้แค่ฟื้นฟูภายนอกของมัน
แต่ซ่อมมันให้เสร็จสมบูรณ์คงต้องให้เจ้าทำเอง
ขอบคุณ
แก่นไม้เรือนจักรพรรดิ ยากที่จะตามพบเบาะแสของมัน
ไม่มีเค้าลางเลยสักนิด
เพื่อช่วยข้าแล้ว 27
เหลือจิตวิญญาณแค่เพียงเศษเสี้ยวอยู่ในกระดิ่งนั่น
ข้าไม่กล้าเพ้อฝันถึงวันข้างหน้าหรอก
ข้าบอกว่ามีวันหน้า
ก็จะต้องมีวันหน้า
แก่นไม้เรือนจักรพรรดิ ยากที่จะตามพบเบาะแสของมัน
ไม่มีเค้าลางเลยสักนิด
เพื่อช่วยข้าแล้ว 27
เหลือจิตวิญญาณแค่เพียงเศษเสี้ยวอยู่ในกระดิ่งนั่น
ข้าไม่กล้าเพ้อฝันถึงวันข้างหน้าหรอก
ท่านจะกินปลาไหม
พวกมังกรอย่างท่านคงกินปลาใช่ไหม
ข้ามีชื่อเรียกนะ กินเสร็จรีบกลับไปได้แล้ว
- ท่านก็ไม่ได้บอกข้านี่ว่าท่านชื่ออะไร - ปู้ซิว
ข้าชื่อ 27
ปู้ซิว เป็นชื่อที่ดีนะ
ข้าค่อนข้างอิจฉามังกรอย่างพวกท่านจริงๆ
ทั้งสูงใหญ่ ทั้งสง่างาม
พอแปลงร่างที ร่างกายก็แข็งแรงกำยำไม่น้อย
ท่านช่วยข้าจัดการซุนเหลียว
ข้าก็ต้องคืนหนี้น้ำใจท่านสักครั้ง
- ไม่ต้อง - เอางี้แล้วกัน
ข้ารับปากคำขอท่านสามเรื่อง
ไม่ต้อง อย่าตัดสินใจเองโดยพลการ
เอางี้นะ
คำขอข้อแรกก็คือข้าตกปลาเป็นเพื่อนท่าน
พี่หญิง ท่านกลับมาสักที เป็นอย่างไรบ้าง
ตำรับยาข้าหาเจอแล้ว แต่ตัวยาไม่อาจรวบรวมได้ครบ
ท่านบอกข้ามา สรุปแล้วยังต้องการอะไรอีกบ้าง
ข้าจะต้องตามหาของล้ำค่าไปให้ทั่วทุกที่
ขอแค่ช่วยท่านให้รอดได้ ข้าทำได้ทุกอย่าง
ท่านเซียนซือถู ข้าซาบซึ้งใจในตัวเจ้ามาก
แต่เมื่อบุญสัมพันธ์สิ้นสุด แต่ละคนต่างมีชะตาเป็นของตัว
- เจ้าอย่าเปลืองแรงเลย - ยังรู้จักกลับมาด้วยหรือ
มัวอึ้งอะไรอยู่ รีบเข้าไปซะ
ยังต้องตรวจสวรรค์แค้นจำพรากในตัวเจ้าอีก
ให้ตายสิ
ตั้งแต่หัววันจรดค่ำเอาแต่ทำให้ข้าเป็นห่วง
- ไม่ส่งนะ - อาจารย์เสอ
พี่หญิงไม่ยอมเปิดเผย ตำรับยาความฝันข้าวฟ่างเหลืองกับข้า
แต่ข้าแค่อยากช่วยเท่านั้นจริงๆ
ท่านบอกข้ามาว่าต้องการตัวยาอะไรบ้าง
ข้าจะต้องคิดหาวิธีไปตามหามาให้ได้
ขอร้องท่านละ อาจารย์เสอ ข้าจะต้องช่วยนาง
ต่อให้ใช้ชีวิตข้ามาแลกก็ยังได้
กระสายยาตัวสุดท้ายคือ…
แก่นไม้เรือนจักรพรรดิ
มันสูญพันธุ์ไปได้ 13,000 ปีแล้ว
ฉะนั้น
สุดท้ายแล้วก็ยังปรุง ความฝันข้าวฟ่างเหลืองออกมาไม่ได้
รอข้านะ