(ดัดแปลงจากนวนิยาย “สู่ห้วงเมฆา” ของไป๋ลู่เฉิงซวง)
เจ้าไม่เป็นไรนะ
ทำไมมีแค่เจ้าคนเดียว หมิงอี้ล่ะ
นายท่านเป็นอย่างไรบ้าง
หนามจี๋หลีดึงดูดปีศาจของเขาถูกถอนออกแล้ว
แต่ปฐมปีศาจในร่างกายเขาหนีออกไป
มีความเสี่ยงที่จะเสียสติได้ทุกเมื่อ
เจ้าระวังหน่อย
หมิงอี้
- หมิงอี้ - จี้ป๋อไจ่
จี้ป๋อไจ่ จี้ป๋อไจ่
ฟื้นสิ
นี่เขาเป็นอะไรไป
นายท่านเวลานี้อ่อนแอทั้งร่างกายจิตใจ
ฝันร้ายที่อุตส่าห์ปล่อยวางได้
ก็ฉวยโอกาสที่อ่อนแอเข้ามาอีก
ฝันร้าย
เหวลึกใช่หรือไม่
นายท่านเคยบอกข้าว่า
ถูกพิษอยู่ในเหวลึก กลับกลายเป็นทำให้เขารอดชีวิตมาได้
ถึงแม้มันจะเคยทำให้เขารู้สึกว่า
มิสู้ตายไปเสียดีกว่า
เพราะไอพิษกับสมุนไพรพวกนั้น เขาถึงพอฝืนเก็บชีวิตรอดกลับมาได้
จนกว่าจะได้พบป๋ออวี่หลัน ถึงนับว่าช่วยเขาจริงๆ
ไม่เป็นไรนะ
ข้าอยู่นี่
ไม่เป็นไรแล้ว ไม่เป็นไรแล้วนะ
ไม่เป็นไรแล้ว
ฟื้นแล้ว
ในที่สุดก็ฟื้นสักที
เมิ่งหยางชิวถูกมู่ฉีไป่ยุยง
ทำให้ข้าถูกหนามจี๋หลีดึงดูดปีศาจแล้ว
มู่ฉีไป่ก็คงใกล้จะพาคนมา
โยนความผิดข้อหาเลี้ยงสัตว์ปีศาจมาใส่หัวข้า
ตอนนี้ข้าไม่เป็นไร
ก็เพราะเจ้า
ปู้ซิวไปที่แท่นหลงหลี่ก่อน เขาถ่วงเวลาไว้
แล้วข้าก็ไป
พวกเราเป็นพันธมิตรกัน
ข้าก็ต้องปกป้องท่านเซียนให้ปลอดภัยสิ
เมื่อวานที่ตำหนักศึกษาโซ่วหัว ทุกคนล้วนบอกว่าข้าเลี้ยงสัตว์ปีศาจ
เจ้าไม่สงสัยสักนิดเลยหรือ
ว่าข้าจะครอบครองปฐมปีศาจไว้เป็นของตัวเอง ไม่ได้จะหลอมรวมมัน
ดูท่าเจ้าคงไม่เคยคิดแบบนี้เลยจริงๆ
ก่อนหน้านี้
เจ้าก็เชื่อว่า ข้าไม่ได้เล่นแผนสกปรกกับหมิงเซี่ยน
ข้าเชื่อท่าน
เจ้าเข้าไปในบ่อหลิงซีของข้าแล้ว
ใช่
เจ้ารู้หมดแล้ว
ใช่
ข้ารู้แล้วว่าท่านเซียน เก็บซ่อนความฝันข้าวฟ่างเหลืองไว้ในบ่อหลิงซี
ความฝันข้าวฟ่างเหลือง หกแดนต่างเฝ้าฝันอยากได้
ทั้งที่เจ้ามีโอกาสจะได้มัน
ข้าก็ยังเป็นคู่ต่อสู้ตัวฉกาจที่สุดของหมิงเซี่ยน
เจ้ามีโอกาสกำจัดข้าเต็มๆ
ลำบากครั้งเดียวสบายไปตลอด
เมื่อวานถึงแม้ข้าบาดเจ็บหนัก
แต่ข้าก็สัมผัสรับรู้ได้ว่า ที่ใช้คือพลังวิญญาณของเหวดาวเหนือ
วิชาเคลื่อนย้ายบุปผาสินะ
เจ้ามีความสามารถเก็บซ่อนได้อย่างสมบูรณ์
ทำไมก่อนหน้านี้ถึงไม่ใช้ล่ะ
ก่อนหน้านี้หลอกท่านจนเหนื่อยแล้ว
ก็เลยไม่อยากหลอกแล้ว
แล้วหลังจากนี้เจ้ายังจะหลอกข้าอีกไหม
ที่เจ้ารู้สึกกับข้า
คือจริงใจหรือไม่
- ข้า… - นายท่าน
ท่านหานเฟิงกับท่านเซียนซือถูมาแล้ว
มู่ฉีไป่ก็สมควรมาแล้วจริงๆ นั่นแหละ
บนตัวท่านยังมีพลังปีศาจ จะพบพวกเขาอย่างไร
ข้าไปรับมือเอง
ท่านเซียนซือถูปกติทำงานไม่กระตือรือร้น
แต่พอเป็นเรื่องเกี่ยวกับทะเลมิหวนกลับ เจ้าก็มาถึงเป็นคนแรกตลอด
นี่เป็นเพราะใครกันหรือ
ท่านหานเฟิงพูดอะไรอย่างนั้น
ทำคดีบังคับใช้กฎหมาย เดิมก็เป็นหน้าที่ของโถงพิพากษาอยู่แล้ว
ไม่ว่าเรื่องน้อยใหญ่
ข้าก็ต้องตรวจสอบให้ชัดเจนในทันที
พวกท่านใช้หนามจี๋หลีง่อยๆ ก็คิดจะใส่ร้ายสามีข้า
วันนี้ยังกล้ามาเอะอะที่ทะเลมิหวนกลับอีก
ตั้งแต่วันที่เซียนบาปโฮ่วจ้าวมอบตัว
ข้าก็สงสัยว่ามีคนเลี้ยงสัตว์ปีศาจที่เหวดาวเหนือ
ส่งคนตรวจค้น
นึกไม่ถึงว่า
คนผู้นี้จะเป็นจี้ป๋อไจ่
- บัดนี้หลักฐานแจ่มชัด… - หลักฐานแจ่มชัด
เช่นนั้นท่านลองบอกหน่อย เป็นวิธีการยืนยันเช่นไร
เมิ่งหยางชิวปลูกหนามจี๋หลีดึงดูดปีศาจเพื่อจี้ป๋อไจ่
ทั่วร่างกายเขาก็แผ่กระจายปราณปีศาจออกมา
ทุกคนในตำหนักศึกษาโซ่วหัว ก็เห็นกับตาตัวเองกันหมด
- นั่นสิ - มีคนเห็นตั้งหลายคนเลย
- จริงแท้แน่นอน - ใช่
ลงมือ
ช้าก่อน
เป็นที่รู้กันดี
ผู้ที่เลี้ยงสัตว์ปีศาจ ปราณปีศาจบนตัวจะไม่สลายไปเด็ดขาด
ดังนั้นเราจะตรวจสอบอีกครั้ง
ขอเพียงบนตัวเขาไม่มีปราณปีศาจ
ก็สามารถยืนยันความบริสุทธิ์ของเขาได้
หนามจี๋หลีดึงดูดปีศาจเม็ดนี้ หลังจากจี้ป๋อไจ่ไปแล้ว
คือหลักฐานที่โถงพิพากษา เก็บรวบรวมได้จากตำหนักศึกษาโซ่วหัว
พี่หญิง
หนามจี๋หลีดึงดูดปีศาจ ที่เอาออกจากในตัวจี้ป๋อไจ่ ให้ข้าได้ไหม
ข้าทำให้มันสูญเสียพลังเวท ตรวจสอบไม่พบอะไรได้
ตอนที่ข้าเอามันออกมาก็สลายหายไปแล้ว
ข้าไม่อาจเก็บไว้ได้
ไม่ต้องเป็นห่วง
ข้าต้องคิดหาวิธี ยืนยันความบริสุทธิ์ของท่านเซียนจี้ให้ได้
ขอบคุณ
แล้วเจ้าจะพิสูจน์ได้อย่างไร
ว่าหนามจี๋หลีดึงดูดปีศาจนี้ ไม่ผ่านการทำตุกติกมาก่อน
เช่นนั้นท่านหานเฟิงตรวจสอบดูหน่อย
ผู้ที่เลี้ยงสัตว์ปีศาจย่อมไม่กล้าหยิบมาตรวจสอบ
ซือถูหลิ่งกำลังหลอกตะล่อมเขา
หนามจี๋หลีดึงดูดปีศาจ
หนามจี๋หลีดึงดูดปีศาจของท่านเซียนซือถูเม็ดนี้ คือเม็ดก่อนหน้านี้จริงหรือ
หากเป็นของจริง
แล้วใช้มือถือเช่นนี้ได้อย่างไร
หนามจี๋หลีดึงดูดปีศาจตรวจสอบปราณปีศาจได้
แต่ตัวมันเองไม่เป็นอันตราย แน่นอนว่าใช้มือจับได้
อย่างนั้นหรือ
แต่ตอนนั้นท่านหานเฟิงบอกข้าชัดๆ
ว่าหนามจี๋หลีดึงดูดปีศาจใช้มือจับโดยตรงไม่ได้
ดังนั้น…
- เมิ่งหยางชิว - เมิ่งหยางชิวเป็นอะไรไป
- นั่นสิ - เมิ่งหยางชิว
ผิดปกตินะ
- หรือว่าโรคที่ซ่อนอยู่กำเริบ - เมิ่งหยางชิว
เมิ่งหยางชิว
เหยียนเสี้ยว เจ้ารีบดูหน่อยว่าเมิ่งหยางชิวเป็นอะไรกันแน่
ทำไมข้าถึงรู้สึกว่าเมิ่งหยางชิวใกล้จะไม่ไหวแล้ว
เจ้ารีบดูอาการให้เขาหน่อย
นี่มันเกิดอะไรขึ้น
- นั่นสิๆ - ดูผิดปกตินะ
- ใช่แล้ว - เมื่อครู่ยังดีๆ อยู่เลย
เมิ่งหยางชิว
- จี้ป๋อไจ่ - เขาดูออกอยู่แล้ว
นั่นน่ะสิ
ท่านหานเฟิงคิดจะฆ่าคนปิดปาก ที่ทะเลมิหวนกลับของข้าหรือ
นั่นสิ
นี่มัน…
ฆ่าคนปิดปาก
น้องป๋อไจ่ เจ้าพูดเช่นนี้หมายความว่าอย่างไร
จี้ป๋อไจ่
ลายปีศาจบนใบหน้าเขา
นี่กลายเป็นปีศาจแล้วหรือ
หากนายท่านเลี้ยงสัตว์ปีศาจจริง ถูกสัตว์ปีศาจกัดกิน
เขาควรสูญเสียสติไปนานแล้ว ถูกสัตว์ปีศาจล่อลวง
แต่ตอนนี้เขามีสติสัมปชัญญะดี ยืนอยู่ต่อหน้าทุกท่าน
ทุกท่านยังมีอะไรจะพูดอีก
- จี้ป๋อไจ่… - หรือว่าเขา…
ก็แค่ตรวจหนามจี๋หลีดึงดูดปีศาจอีกครั้งไม่ใช่หรือ
เขาทำเช่นนั้นจริงหรือ
ข้าทำเอง
ท่านเซียนจี้ก็กล้าใช้มือแตะหนามจี๋หลีดึงดูดปีศาจ
- ดูแล้วไม่เหมือนเลี้ยงสัตว์ปีศาจเลย - นั่นสินะ
ซือถูหลิ่งหมอนี่กล้าปั่นหัวข้า
หนามจี๋หลีดึงดูดปีศาจเม็ดนี้ ตรวจอะไรก็ไม่พบ
ลูกไม้ตื้นๆ
ไม่มีค่าให้พูดถึง
ไม่มีค่าให้พูดถึง แต่เพียงพอให้อับอายได้
เป็นไปได้อย่างไร
องค์ชาย
ทำไมท่านหานเฟิงก็มีลายปีศาจล่ะ
- ทำไมเขาถึงมีลายปีศาจ - นั่นสิ
- เป็นไปได้อย่างไร - หรือว่าเขา…
เขาเลี้ยงสัตว์ปีศาจหรือ
พูดได้ยากแล้ว
นั่นสิ
ข้าเอาหนามจี๋หลีดึงดูดปีศาจก่อนหน้านี้
ใส่ปราณปีศาจในร่างกายข้าแล้วก็วางกลับไปอีกที
เชื่อว่าท่านหานเฟิง
คงไม่แปลกหน้ากับวิธีการนี้
เพียงแต่ว่าก่อนหน้านี้ปราณปีศาจ ที่ท่านหานเฟิงใส่เข้าไปจะมากกว่าหน่อย
ดังนั้นข้าถึงไม่ได้ฟื้นคืน สภาพเดิมภายในชั่วครู่ชั่วยาม
นี่เรื่องจริงหรือ
ท่านหานเฟิงทำเรื่องเช่นนี้ออกมาได้
เขาไม่น่าจะเป็นคนเช่นนี้นะ
เขาทำเช่นนั้นได้อย่างไร
ทุกคนก็เห็นแล้ว
สามีข้าไม่ได้เลี้ยงสัตว์ปีศาจเลย
ที่มีปัญหาสุดท้ายแล้ว ก็คือหนามจี๋หลีดึงดูดปีศาจเม็ดนี้
เมิ่งหยางชิวถูกท่านหานเฟิงหลอก
ความจริงคือ ท่านหานเฟิงทำตุกติกบนหนามจี๋หลีดึงดูดปีศาจนี้
คิดจะโยนความผิดให้ข้าผ่านทางเมิ่งหยางชิว
ข้าก็แค่ใช้วิธีการของเขาคืนให้กับเขาก็เท่านั้น
หากทุกท่านไม่เชื่อ
มิสู้ข้ากับท่านหานเฟิงไปโถงพิพากษาด้วยกัน
ตรวจสอบให้ชัดเจน
- ใช่แล้ว - ใช่ๆๆ
- ควรไปตรวจสอบหน่อย - นั่นสิ
- หาหนามจี๋หลีดึงดูดปีศาจมาตรวจใหม่อีกครั้ง - ตรวจใหม่อีกครั้งก็ได้
ก็ชัดเจนแล้วไม่ใช่หรือ
ทำไม
ท่านหานเฟิงไม่กล้าหรือ
เช่นนั้นก็เชิญท่านหานเฟิงกับท่านเซียนจี้
ตามข้ากลับโถงพิพากษา
ข้าต้องตรวจสอบความจริงให้ชัดเจนแน่นอน
ว่าบนตัวใครมีปราณปีศาจกันแน่
โถงพิพากษาบังคับใช้กฎหมายอย่างยุติธรรม
ท่านหานเฟิงคิดจะขัดขืนหรือ
ท่านเซียนทั้งหลายมองอยู่นะ
ข้าเอง
ข้าไม่ทันระวังเลยทำร้ายท่านเซียนจี้
โถงพิพากษาโปรดตรวจสอบ
ทั้งหมดนี้เป็นความผิดของข้า
องค์ชายไม่รู้เรื่องอะไรเลย
เจ้าเป็นคนคิดทำร้ายจี้ป๋อไจ่หรือ
ตั้งแต่จี้ป๋อไจ่ได้รับแต่งตั้งเป็นเซียน
เหวดาวเหนือเกิดเรื่องวุ่นวายบ่อยครั้ง
ข้าจึงคิดใช้หนามจี๋หลี ดึงดูดปีศาจตรวจสอบสักหน่อย
แต่หนามจี๋หลีดึงดูดปีศาจเม็ดนั้น คือของที่เซียนบาปซวินหมิงทิ้งไว้
เกรงว่าตอนนั้นก็ถูกซวินหมิงทำตุกติกแล้ว
ทั้งหมดนี่เป็นเพราะความสะเพร่าข้าเอง
ไม่เกี่ยวกันท่านหานเฟิง
ขอผู้พิพากษาโปรดลงโทษ
ท่านไม่รู้ว่าถูกซวินหมิงทำตุกติก
แต่กลับรู้ว่าใช้มือแตะไม่ได้
ทุกอย่างเป็นความผิดของข้า ขอผู้พิพากษาโปรดพิจารณา
ท่านหานเฟิง
ข้าว่าท่านควรไปเลี้ยงสุนัขดีกว่า
ไม่เช่นนั้นช่างใช้ความสามารถ ไม่สมฝีมือเลยจริงๆ
กล้าที่ไหน
เป็นความบกพร่องในหน้าที่ของข้าจริงๆ
ถึงกับเลี้ยงดู สุนัขที่ทำให้ข้าตกที่นั่งไม่ชอบธรรมแบบนี้ได้
ข้าสั่งสอนไม่ดีเอง
ทำให้น้องจี้บาดเจ็บทั้งกายและใจ
ในเมื่อคนผู้นี้ยอมรับผิดแล้ว
ก็รบกวนผู้พิพากษา ตรวจสอบอย่างเข้มงวดเป็นธรรมด้วย
แน่นอน
ยังมีเมิ่งหยางชิวอีก
ตอนนั้นเขาเป็นคนปลูกหนามจี๋หลีดึงดูดปีศาจ
ให้กับน้องจี้
พาตัวเขาไป
เรื่องนี้ในเมื่อน้ำลดตอผุดแล้ว
เช่นนั้นพวกเราก็ไม่รบกวนละ
- ท่านเซียนจี้เป็นผู้บริสุทธิ์จริงด้วย - นั่นสิ ท่านเซียนจี้เป็นผู้บริสุทธิ์
ขออภัย ท่านเซียนจี้
ก่อนหน้านี้พวกเราเข้าใจผิดไป
- พวกข้าเข้าใจผิดท่านเซียนจี้ไปเอง - พวกข้าเข้าใจผิดไป
ขอให้ท่านหานเฟิง
ตามหาผู้ที่เลี้ยงสัตว์ปีศาจให้ได้
สับเขาเป็นหมื่นๆ ชิ้น
แน่นอน
ถึงวันนั้น
ข้าต้องเชิญทั้งสองไปชมพิธีแน่นอน
ได้สิ
- ยายสวิน - เจ้าค่ะ
ส่งแขก
ไปเถอะ
คนพวกนี้ไปสักที
เมื่อครู่ทำไมจู่ๆ ท่านก็คิดได้ว่า
เอาหนามจี๋หลีดึงดูดปีศาจที่มีปราณปีศาจ ปลูกกลับไปที่ตัวมู่ฉีไป่ล่ะ
แผนของซือถูหลิ่ง
ก็แค่ใช้หนามจี๋หลีดึงดูดปีศาจที่จัดการแล้ว แก้สถานการณ์ตรงหน้า
แต่สำหรับคนที่คิดจะใส่ความทำร้ายข้าแล้ว
อย่างไรพวกเขาก็ต้องมีลูกไม้ใหม่
ดังนั้น มิสู้กวนน้ำนี้ให้ขุ่น
พวกเขาก็ทำอะไรข้าไม่ได้แล้ว
เจ้าเป็นอะไรไป
คงเป็นวิชาเคลื่อนย้ายบุปผาสะท้อนกลับ
วิชาเคลื่อนย้ายบุปผา ย้อนกลับชีพจรวิญญาณอันตรายจริงๆ
- ข้าจะดูให้เจ้า - ไม่ต้อง
ข้า…
มู่ฉีไป่เพิ่งพ่ายแพ้ไป
คิดว่าคงจะหาทางตามกลับมาอีก
ท่านเซียนรีบไปหลอมรวมปฐมปีศาจเถอะ
ข้าขอตัวกลับก่อน
ข้า… ข้านอนสักตื่นก็หายแล้ว
ท่านหลอมรวมปฐมปีศาจก็ต้องระวังด้วย
เหยียนเสี้ยว เจ้ามาได้อย่างไร
เส้าชวินยอมรับหมดทุกอย่างแล้ว
โถงพิพากษาก็ได้แต่ต้องลงโทษเขาตามระเบียบ
ดังนั้นข้าเลยมาพาเจ้าไป
มีอะไรหรือ
เจ้าดูสภาพข้าในตอนนี้
ต้องหัวเราะเยาะข้าแน่ๆ
ก็ไม่ขนาดนั้น
ไปเถอะ
แต่ว่าเหยียนเสี้ยว
ข้าไม่เข้าใจจริงๆ
นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ จี้ป๋อไจ่เป็นผู้บริสุทธิ์
ลูกน้องของท่านหานเฟิงคิดใส่ร้ายเขา
แต่ทำไมเขาต้องใส่ร้ายเขาด้วย
แล้วท่านหานเฟิงคิดอย่างไรกัน
แล้วก็
เทียนจีต้องไม่ยกโทษให้ข้าแน่
ข้าจะอธิบายกับนางอย่างไร
หยางชิว เทียนจีจะยกโทษให้เจ้าได้อย่างไร
เจ้ากับข้าต่างก็เป็นคนของท่านหานเฟิง
ในเมื่อเป็นคนของท่านหานเฟิง
เช่นนั้นกับเทียนจีก็ย่อมเหมือนน้ำกับไฟ
- ข้าเป็นคนของท่านหานเฟิง - ใช่
ข้าเป็นตั้งแต่เมื่อไรกัน
- เจ้าเป็นมาตลอด - ทำไมล่ะ
ข้าแค่ที่บ้านมีสัมพันธ์ทางเครือญาติกับเขาอยู่บ้าง
ตอนเด็กเทียนจีก็สนิทกับเขา
พาข้าไปเล่นด้วยกันเป็นประจำ
ถึงได้สนิทกับเขาอยู่หน่อย
ท่านหานเฟิงก็คือญาติ ที่ครอบครัวเป็นขุนนางเองไม่ใช่หรือ
ดังนั้นทุกครั้งเวลาพวกเจ้าประชุมเล็ก
ประชุมก่อนประชุม ประชุมระหว่างประชุมอะไร เลยพาข้าติดไปด้วยก็เท่านั้น
ทำไมข้าถึงเป็น…
ดูเหมือนข้าจะเป็นคนของเขาจริงๆ
แสดงว่าเจ้าก็เป็นคนของท่านหานเฟิงด้วย
- ไปเถอะ - ใช่แล้ว
เมื่อก่อนเจ้าเป็นแค่องครักษ์เล็กๆ
ท่านหานเฟิงช่วยให้เจ้ากลายเป็นแพทย์เซียน
มิน่าตอนหลัง ทุกครั้งที่เทียนจีเจอเจ้าถึงได้ไม่พอใจ
หยางชิว
เจ้า… บางครั้งก็ฝึกไหวพริบบ้างนะ
คนอย่างท่านหานเฟิง ต่อไปข้าคงเข้าใกล้ไม่ได้อีกแล้ว
เหยียนเสี้ยว เจ้าก็คงไม่แล้วเหมือนกัน ใช่ไหม
ทำไมเจ้าไม่พูดล่ะ
ตอนที่ท่านหานเฟิงจะฆ่าข้า เขาส่งสายตาให้เจ้าใช่หรือไม่
ให้เจ้า… ฆ่าข้าใช่หรือไม่
คราวนี้ข้าคงพูดถูกแล้วสินะ
ข้าเป็นสหายของเจ้า
เขาให้เจ้าฆ่าข้า เจ้าคงไม่ได้ยอมทำตามเขาแบบนี้หรอกนะ
เจ้าไม่เคยคิดบ้างหรือ
ว่าตอนนั้นข้าจะฆ่าเจ้าจริงๆ
เจ้าไม่ทำอยู่แล้ว ข้าไม่รู้จักเจ้าหรือไร
ถึงแม้เมื่อก่อนท่านหานเฟิงจะดีมาก
แต่ตอนนี้เขาใจคอโหดเหี้ยมเช่นนี้
เจ้ายังจะติดตามเขาต่ออีก เจ้ามุ่งหวังอะไรกัน
อย่างเจ้าเนี่ยนะ คิดจะเป็นแพทย์เซียน
เป็นคนบ้าละเมอเพ้อฝันจริงๆ
พวกเจ้าทำอะไร
ท่านหานเฟิง
พวกเจ้าล้วนเป็นคนที่ข้าส่งเสริมขึ้นมา
ทำไม พวกเจ้าพิทักษ์ปกป้องฝ่าบาทเช่นนี้หรือ
อาศัยดูหมิ่นรังแกพี่น้องด้วยกัน
ข้าน้อยไม่กล้าเด็ดขาด ท่านหานเฟิง
ไปเก็บตำราขึ้นมาให้เขา
- ขอรับ - ขอรับ
จำเอาไว้นะ
ต่อไปใครก็ห้ามดูหมิ่นรังแกท่านเซียนเหยียนเสี้ยว
ขอรับ
ท่านหานเฟิง
ท่านรู้จักข้า
วังดาวเหนือไพร่พลเก้าพัน ชื่อแซ่ที่มาของแต่ละคน
ข้าจำได้หมด
ขอบคุณท่านหานเฟิงที่ช่วยเหลือ
เจ้าอยู่ในฐานะต่ำต้อย แต่ยังพากเพียรเช่นนี้ได้
หากคนรุ่นหลังของเหวดาวเหนือเป็นเช่นนี้ได้
ข้าก็ไม่เป็นกังวลอีกแล้ว
จากนี้ไปข้าก็อนุญาตให้เจ้า เข้าออกศาลาหลางหวนอย่างอิสระ
อ่านตำราแพทย์
หวังว่าสักวันหนึ่ง เจ้าจะสอบตำแหน่งแพทย์เซียนได้
ท่านหานเฟิง…
ความมุ่งมาดของข้า คือทำให้เหวดาวเหนือไม่ถูกรังแกอีกต่อไป
แล้วก็หวังว่า คนรุ่นหลังของเหวดาวเหนือจะไม่ถูกใครรังแก
เส้นทางไปข้างหน้านั้น เจ้าเดินไปถึงได้
ใช่ไหม
เหยียนเสี้ยวจะไม่ทำให้ท่านหานเฟิงผิดหวังแน่นอน
เจ้ามีความลำบากใจอะไรหรือ
ทำไมข้าต้องมีความลำบากใจด้วยล่ะ
หยางชิว
ข้าจะบอกเจ้านะ
ข้าก็เลือกท่านหานเฟิงนี่ละ
ข้าก็อยากอาศัยอำนาจไต่เต้าสูงขึ้นไปนี่ละ
ไม่เห็นต้องตกใจนี่
เมิ่งหยางชิว เจ้ามาจากตระกูลเซียนสุรา
ไม่ว่าเจ้าจะอย่างไร
ก็เป็นเซียนไร้สังกัดในวังดาวเหนือได้
แต่ว่าข้า
ข้าไม่มีที่พึ่งพิง
คนนอกไม่มีสิทธิ์มาตัดสินข้าว่าจะปีนขึ้นไปอย่างไร
ตลอดมาก็มีเพียงคนร่ำรวยมีเวลาว่างเท่านั้น
ที่สามารถสนใจได้ว่าท่วงท่าดูดีหรือไม่
ไปเถอะ
เหยียนเสี้ยว
ไม่เช่นนั้นข้าเขียนรายงาน ทบทวนตัวเองให้เทียนจีแล้วกัน
เส้าชวิน…
คารวะท่านหานเฟิง
ถึงเวลาหาโอกาส
ให้ราชาเทพกินมันลงไปได้แล้ว
ท่านหานเฟิงไยต้องเปื้อนมือ
ราชาเทพอายุมาก เดิมร่างกายก็อ่อนแออยู่แล้ว
ปล่อยไว้ไม่สนใจ ช้าเร็วราชาเทพก็จะ…
นี่คือต้นอวี๋ที่ข้าชอบที่สุด
หลังจากที่มันเหี่ยวเฉา
ข้าพยายามลองมาหลายวิธี อยากจะช่วยให้มันคืนชีพ
ทำอย่างไรได้ รากฐานเดิมของมันอ่อนแอ
ไม่ว่าข้าจะทุ่มเทดูแลอย่างไร
ก็จนปัญญาจะพลิกฟื้นได้
มิสู้ถอนมันเสีย
ให้กลายเป็นสารอาหาร
ไปกับดอกไม้ใบหญ้าพวกนั้นของข้า
ที่ไม่อาจเติบโตได้อีก
บางทีมันอาจยังฟื้นคืนชีพขึ้นมาได้
ภายหน้าเติบโตเป็นต้นไม้สูงระฟ้า
คุ้มครองแดนดินก็ได้
หากท่านหานเฟิงคิดจะช่วยต้นอวี๋ต้นนี้
ข้าน้อยจะกลับไปศึกษาตำราแพทย์เดี๋ยวนี้
บางทีอาจยังมีทางรักษาได้
ถึงแม้เจ้าจะเป็นแพทย์เซียนฝีมือยอดเยี่ยมแค่ไหน
ก็ไม่อาจคลี่คลายลำบากตรงหน้าได้
เหยียนเสี้ยว
ตอนนี้การตัดสินใจเลือกก็อยู่ที่เจ้าแล้ว
เจ้าเลือกที่จะช่วยคนตรงหน้าคนเดียวนี้
หรือว่าช่วยคนสิบล้านในอนาคต
ท่านเซียนจี้ ปฐมปีศาจรั่วไหลออกอย่างต่อเนื่อง
ต้องรีบหลอมรวมอีกครั้ง
ก่อนหน้านี้ท่านฝืนออกจากการปิดด่าน
บวกกับถอนหนามจี๋หลีดึงดูดปีศาจออก ทำให้ร่างกายอ่อนแอผิดปกติ
ตอนนี้ยิ่งถูกสัตว์ปีศาจล่อลวงได้ง่าย
ท่านต้องรักษาจิตใจเดิมไว้ให้ได้
อย่าถูกมันครอบงำสติ
เจ้าจะหลอมรวมพวกเราจริงหรือ
จี้ป๋อไจ่
ข้ามอบพลังแข็งแกร่งที่สุดให้เจ้าได้
ให้เจ้ากลายเป็นที่หนึ่งของหกแดน
ร่วมมือกับพวกเราเถอะ
เจ้าอย่าให้เลอะเตียง ขนร่วง
หมิงอี้ เพื่อช่วยปู้ซิว ท่านถึงกับ
สะกดผลสะท้อนกลับเอาไว้ จนตอนนี้ถึงได้ปล่อยออกมา
ช่างเป็นนักรบใจเด็ดจริงๆ
ไม่ถูกจี้ป๋อไจ่รู้เข้าก็โชคดีมหาศาลแล้ว
ผลสะท้อนกลับของการรักษาครั้งนี้ ใช้เวลาหนึ่งวันเต็มๆ เลย
เจ้าว่าดอกแค้นจำพรากนี้ กลีบดอกยิ่งร่วงเยอะก็ยิ่งสาหัสขึ้นใช่หรือไม่
ท่านก็รู้นี่นา
หมิงอี้ พวกเราต้องกำจัดกองทัพสัตว์ปีศาจนั่นละ
แต่สถานการณ์ในตอนนี้ท่านก็รู้
ข้ารู้
เวลาเหลือไม่มากแล้ว
ดังนั้น 27 เจ้าตั้งใจฟังข้าให้ดี
หากเกิดอะไรขึ้นจริงๆ
เจ้าต้องรีบตัดสัญญา วิญญาณนายบ่าวออกจากข้าทันที
เราสองคนรอดคนหนึ่งได้ก็คนหนึ่ง
ท่านมีมโนสำนึกหรือไม่กัน
ข้าเห็นท่านเป็นญาติ ท่านเห็นข้าเป็นแมวอื่น
นี่ก็คุยเหตุผลกับเจ้าอยู่นะ
คุยเหตุผล ก็ตามนี้ไม่ใช่หรือ
- ข้าหมายถึงถ้าเผื่อ - มีถ้าเผื่อเยอะแยะขนาดนั้นที่ไหน
นายท่านเข้าฌานหลอมรวมปฐมปีศาจ
ก่อนไปตั้งใจนำตำรับยามาให้
กำชับให้ข้าซื้อวัตถุดิบยา
มาดูแลเซียนหญิงหมิงอี้ให้ดี
มา
ทะเลมิหวนกลับช่างยุ่งจริงๆ
มีแขกมาเยือนอีกแล้ว
เมื่อวานพี่หญิงใช้พลังวิญญาณไปมาก
เครื่องดื่มน้ำค้างหยกนี้ข้าต้มเอง มีประโยชน์กับท่าน
ขอบคุณท่านเซียนซือถู
ตั้งแต่เมื่อวานจนถึงตอนนี้
ท่านเซียนซือถูช่วยข้าสองครั้งแล้ว
- ไม่รู้จะตอบแทนท่านอย่างไรจริงๆ - หากพี่หญิงยินดี
เช่นนั้นก็อุทิศตัวมอบให้แล้วกัน
ข้าล้อเล่นน่ะ
ไม่ว่าข้าทำอะไรให้พี่หญิง ล้วนไม่หวังสิ่งตอบแทน
ท่านเซียนซือถู ข้า…
ข้าแค่หวังว่า ภายหน้าเมื่อพี่หญิงไปจากจี้ป๋อไจ่
ก็อย่าลืมมาหาข้า
ท่านเซียนซือถู
อย่างแรกข้าไม่ใช่คนนั้นที่ท่านคิด
ต่อให้ข้าเป็นจริง ท่านก็ไม่ต้องแบบนี้
พี่หญิง
ข้าในอดีต
มีชีวิตอยู่เหมือนศพเดินได้
มองไม่เห็นความหวังเลย
เป็นเพราะได้เจอท่าน
ข้าถึงเดินมาถึงวันนี้ได้
สิ่งที่ท่านทำเพื่อข้า
สำคัญกับข้ายิ่งกว่าที่ท่านคิดอีก
นี่…
- นี่… - ปิ่นอันนี้
ให้ข้าเก็บเป็นที่ระลึกได้ไหม
นี่เป็น…
นายท่านหาเบาะแสใหม่ที่ทะเลมิหวนกลับ
เจอหรือไม่
จี้ป๋อไจ่หลอมบ่อหลิงซี ที่มีอยู่จริงออกมาได้แล้วจริงๆ
ซ่อนความฝันข้าวฟ่างเหลืองไว้ในนั้น
หมิงอี้ก็น่าเพราะเช่นนี้ ถึงได้แต่งงานกับจี้ป๋อไจ่
ผูกตราจิต สื่อจิตวิญญาณถึงกัน
นางก็รู้หรือว่า ความฝันข้าวฟ่างเหลืองซ่อนอยู่ในบ่อหลิงซี
นางกับจี้ป๋อไจ่สื่อจิตวิญญาณถึงกัน
แต่ทำไมจนบัดนี้
ก็ยังไม่เข้าไปในบ่อหลิงซี เอายาถอนพิษอีก
ต้องเป็นเพราะจี้ป๋อไจ่เล่ห์เหลี่ยมล้ำลึก
ซ่อนความฝันข้าวฟ่างเหลือง ไว้ในที่ที่ซ่อนเร้นยิ่งกว่า
ยังมีความเป็นไปได้อีกอย่างหนึ่ง
นางใจอ่อนแล้ว ไม่อยากเอาความฝันข้าวฟ่างเหลืองไป
ไม่มีทาง
มีเพียงผู้ที่เชื่อมจิตวิญญาณถึงกัน
ถึงสามารถเข้าสู่บ่อหลิงซีของอีกฝ่ายได้
ตอนนี้นายท่าน ยังเอาความฝันข้าวฟ่างเหลืองมาไม่ได้
แต่คนผู้นั้นรู้ที่อยู่ของนายท่านแล้ว
เพื่อความปลอดภัยของนายท่าน มิสู้ให้ข้าไปฆ่าเขาเสีย
เขาเคยมีใจต่อข้า
ข้าเสนอตัวร่วมหมอน
เขาคงไม่ระแวงป้องกัน
ฝูเยว่ ข้าไม่ต้องการให้เจ้าทำเพื่อข้าถึงขั้นนี้
นี่เป็นบุญคุณความแค้นของข้ากับเขา
พรุ่งนี้เจ้านัดพบเขาให้ข้า
ฟังให้ดี ข้าเป็นคนไปพบเขา
ไม่ใช่เจ้า
ครั้งนี้จู่ๆ พาคนไปบุกทะเลมิหวนกลับ
เจ้ากลับมาไร้ผลงานอีกแล้ว
หากไม่ใช่เพราะซือถูหลิ่งออกมาก่อกวน
ต้องดำเนินไปตามแผนการเดิมได้แน่นอน
ตระกูลซือถูกจงรักภักดีต่อข้ามาตลอด
ลูกชายคนเล็กคนนี้ของพวกเขาไม่รู้เป็นอย่างไร
กลับทำเสียเรื่องครั้งแล้วครั้งเล่า
- ข้าส่งคนไปสืบแล้ว - พอแล้ว
โง่เง่าเต่าตุ่น
เรื่องมาถึงตอนนี้ เจ้ายังแยกแยะตัวตนของซือถูหลิ่งไม่ออกอีกหรือ
เขา…
ให้ข้าจัดการเอง
ขอรับ
ครั้งนี้ไม่อาจเป็นไปอย่างที่ข้าปรารถนา
แต่หนามจี๋หลีดึงดูดปีศาจทำร้ายจี้ป๋อไจ่อย่างมาก
ตอนนี้เขาต้องเริ่มปิดด่านฝึกบำเพ็ญ หลอมรวมปฐมปีศาจอีกครั้งแน่
หากเราหาที่ซ่อนตัวของเขาเจอ ต้องทำลายได้ในการโจมตีเดียวแน่นอน
เจ้ามีวิธีหรือ
มีอยู่แผนหนึ่ง
เจ้าก็รู้จักจี้ป๋อไจ่น้อยเกินไปแล้ว
ดังนั้นเจ้าถึงได้ผิดพลาดตลอด
หวังว่าท่านจะชี้แนะ
เมื่อวานจี้ป๋อไจ่บาดเจ็บหนัก
อสูรบริวารของเขายังไม่น่าจะตอบโต้ได้
แต่มังกรยักษ์สีเงินของเขา กลับเอาชนะพวกเจ้าได้
เจ้ารู้สาเหตุหรือไม่
เมื่อวานข้าอยู่ในจวนของเจ้า เห็นสตรีที่มีชีพจรวิญญาณนางหนึ่ง
นางเป็นคนโจมตีเจ้า
หมิงอี้
ข้าจำได้ว่า
ท่านหานเฟิงรู้วิชาเกี่ยววิญญาณดึงจิต
สามารถทำลายการป้องกันในจิตใจคน
เปิดเผยคายความจริงได้
รู้ว่าควรทำอย่างไรแล้วสินะ
พรุ่งนี้ต้องหลอกล่อจี้ป๋อไจ่ออกมา
(ร้านผ้าไหม)
- ขายดอกไม้จ้า - รีบมาเร็ว
แวะดูหน่อยสิ แม่นาง
ดูอันนี้สิ สวยใช้ได้เลย
- อันนี้แล้วกัน - ได้
มาดูดอกไม้สดกัน
- ข้าเอาอันนี้ - ขายดอกไม้จ้า
- ได้ - เอานี่
ขอบคุณ คราวหน้ามาใหม่นะ
นึกไม่ถึงว่าคนที่ภูมิหลังมาจากนางระบำอย่างเจ้า
จะปากแข็งใช้ได้ทีเดียว
ขอแค่เจ้าแสร้งทำเป็นหลอกล่อ หมิงอี้มาได้อย่างธรรมชาติ
เรื่องง่ายๆ แค่นี้
เจ้าไม่เห็นต้องทนทุกข์ทรมานขนาดนั้นเลย
ฝันไปเถอะ
เอาคืนมา
เจ้าคิดจะทำอะไร
ท่านหานเฟิง
เมื่อวานซือถูหลิ่งมาหาท่าน เขาคุยอะไรกับท่านหรือ
เขาก็บอกว่า ข้าไปจากจี้ป๋อไจ่เมื่อไร อย่าลืมไปหาเขา
- ยี่สิบเจ็ด - ไม่ใช่สิ
นี่เขาสารภาพรักชัดๆ เลย
ทำไมท่านถึงพูดอะไรพวกนี้ ออกมาได้หน้าตาเฉยเลย
ไม่ใช่
ก่อนหน้านี้ อย่างไรเขาก็ถูกพี่ชายที่บ้านพวกนั้นรังแก
ข้าก็แค่พาเขาไปดูงานชุมนุมเมฆาคราม ปลอบใจเขาหน่อย
คิดว่าเขาคงรู้สึกขอบคุณ
เห็นเรื่องราวสารพัดในตอนนี้
ก็น่าจะเอาบุญคุณกับความรู้สึกมาปะปนกันแล้ว
เด็กคนนี้ อีกสองสามปีเขาก็คงเข้าใจเอง
ท่านเคยพูดไม่ใช่หรือว่าท่านไม่ใช่หมิงเซี่ยน
แล้วเขายังจะยึดมั่นขนาดนี้อีก
ช่วยท่านครั้งแล้วครั้งเล่า
ผู้ชายดื้อรั้นอย่างเขา
ถ้าเกิดข้ามผ่านไปไม่ได้ล่ะ
เช่นนั้น ข้า…
“มีเรื่องหารือ จางไถ”
ฝูเยว่…
(หอราตรีบุปผาจันทร์)
เจ้าเตรียมคนมอมเหล้าเฉาอวี่
หลังจากนั้นข้าลงมือเอง
น้องชายที่รัก
เจ้าคงไม่ได้คิดว่า
ใช้ที่อยู่ของความฝันข้าวฟ่างเหลือง
หลอกข้ามาที่นี่
แล้วจะกำจัดข้าได้หรอกนะ
เพ้อเจ้อจริงๆ
เจ้าก็เหมือนกับแม่ชาติกำเนิดต่ำต้อยของเจ้า
ไม่คู่ควรจะมีชีวิตอยู่ในโลกนี้
“ดำเนินการตามแผนแล้ว น้อมรอท่านมาเยือน
ด้วยความเคารพจากท่านหานเฟิง”
วันนั้นเจ้ากับหมิงอี้คนนั้น
รวมหัวกันเป็นศัตรูกับข้า เจ้ายังจำได้หรือไม่
ข้าเห็นท่าทางของเจ้า
ก็รู้ว่าเจ้าชอบนาง
เจ้ามันพวกไร้ประโยชน์
ถึงกับชอบสตรีที่มีสามีแล้ว
ข้าก็จะให้เจ้าดู
คนในดวงใจของตัวเองจะประสบกับอะไรบ้าง
เฉาอวี่
เจ้าคิดจะทำอะไร
เจ้ากล้าแตะต้องนางหรือ