(ดัดแปลงจากนวนิยาย “สู่ห้วงเมฆา” ของไป๋ลู่เฉิงซวง)
เจ้าไม่จำเป็นต้องเสียพลังวิญญาณไปเพื่อข้า
ไม่คู่ควร
ข้าหลอกใช้รั่วสุ่ย
ข้าหลอกใช้นาง
คลี่คลายความแค้นของตัวเอง
จากนั้นข้าก็ได้แต่คิดว่าจะสลัดนางทิ้งอย่างไร
ข้าคิดว่า…
ขอแค่ข้าส่งนางไป
ก็นับว่ามีเมตตาและคุณธรรมสูงสุดแล้ว
ข้าไม่ได้สนใจความเป็นความตายของนางสักนิด
ไม่ใช่หรอก
ไม่ใช่อย่างนั้น
จี้ป๋อไจ่
มู่ฉีไป่
คนเหล่านั้นที่เขาเอามาเลี้ยงกองทัพสัตว์ปีศาจ
พวกเขาล้วนถูกจับไปเหวลึกพร้อมกับข้า
ส่วนใหญ่คือคนแก่ คนอ่อนแอ สตรี และเด็ก
กระทั่ง…
กระทั่งคนที่อายุน้อยกว่าข้าก็ยังมี
พวกเขาต่างไม่มีโอกาสอีกแล้ว
พวกเขาก็เป็นผู้บริสุทธิ์เช่นกัน
แต่กลับถูกฝืนบังคับให้ประทับตรานักโทษ
จากนั้น…
จากนั้นยังต้องกลายเป็น อาหารของกองทัพสัตว์ปีศาจ
ถ้าหาก…
ถ้าหากข้าไม่ได้เปิดโปงมู่ฉีไป่
พวกเขากับรั่วสุ่ย
จะยังมีชีวิตอยู่ใช่หรือไม่
แต่ว่า…
แต่…
แต่พวกเขาล้วนตายแล้ว
ข้าเป็นคนทำให้พวกเขาเดือดร้อน
- ข้าเป็นคนทำให้พวกเขาเดือดร้อน - ไม่ใช่
ท่านจะเอาความตายของพวกเขา มาโทษตัวเองไม่ได้
นี่ไม่ใช่ความผิดของท่าน
ความฝันข้าวฟ่างเหลือง ข้าหาเจอแล้ว
แต่เขาลงตราโลหิตเอาไว้
ข้าเอาไม่ได้
ตราโลหิต
งั้นก็น่าจะมีแต่เขาที่ถอนได้
ดูท่าจี้ป๋อไจ่ยังคงระแวงท่านอยู่
อย่างนั้นเรา…
หมิงอี้ ทำไมท่านร้องไห้ล่ะ
ยี่สิบเจ็ด
เดิมทีข้านึกว่า ตอนที่ข้าพบร่องรอยของความฝันข้าวฟ่างเหลือง
ข้าน่าจะดีใจมาก
ข้าน่าจะคิดว่า
โชคดีที่มันอยู่ที่นี่
แต่ความจริง…
ไม่พูดเรื่องพวกนี้แล้ว 27
ตอนนี้มีเรื่องที่สำคัญที่สุด
ต้องทำลายกองทัพสัตว์ปีศาจ จัดการมู่ฉีไป่ใช่หรือไม่
แล้วท่านจะทำอย่างไร
เราอาจขโมยความฝันข้าวฟ่างเหลืองมาก่อน ถอนพิษให้ท่านก่อน
แบบนี้เราถึงมีโอกาสชนะมากขึ้นไม่ใช่หรือ
ยี่สิบเจ็ด
หากเป็นเจ้าละก็
คนชั่วที่ยังมีชีวิตอยู่คนหนึ่ง
กับคนดีที่ตายไปคนหนึ่ง เจ้าจะเลือกใคร
หมิงอี้
ข้าอยากให้ท่านเป็นคนดีที่แก่ไปก็ไม่ตายมาตลอด
อะไรคือคนดีที่แก่ไปก็ไม่ตาย เจ้าสิแมวดีที่แก่แล้วก็ไม่ตาย
รอจนฟันเจ้าร่วงหมดปากแล้ว ปลาตัวเล็กๆ ยังกินไม่เข้าเลย
แค่ถามเจ้าว่าจะเอาด้วยหรือไม่
คิดดีแล้วนะ
นี่รับปากข้าแล้วนะ
เจ้าถึงกับสูญเสียการควบคุมเหวลึกไป
นี่เป็นเพียงชั่วคราวเท่านั้น
ภายนอกเหวลึกถูกโถงพิพากษาตรวจสอบอายัด
แต่ไม่มีผู้ใดรู้ว่า
ต้นกลืนวิญญาณกับเหวลึกเชื่อมต่อกัน
หลายวันนี้ข้าไม่ได้ออกจากบ้าน
เลี้ยงสัตว์ปีศาจ
ด้วยเหตุนี้ ไม่จำเป็นต้องรีบร้อน
อีกสิบวันจะต้องสำเร็จแน่นอน
ท่านหานเฟิง เจ้าเข้าใจผิดไปแล้วกระมัง
คนที่ควรรีบร้อนคือเจ้า ไม่ใช่เรา
หากไม่ใช่เหวลึก เหมาะแก่การฟักตัวของสัตว์ปีศาจ
เจ้าจะเอาโอกาสมาจากไหนกัน
เป็นข้าที่สะเพร่าเอง
แต่ทั้งหมดนี้ล้วนเป็นเพราะจี้ป๋อไจ่
ที่ข้ามาครั้งนี้ก็เพื่อจี้ป๋อไจ่โดยเฉพาะ
ความฝันข้าวฟ่างเหลืองอยู่ในมือของเขาจริงหรือ
จี้ป๋อไจ่วางแผนเล่นงานลูกน้องของข้าไปสองคน
ทั้งหมดนี้ล้วนเพื่อแก้แค้นแทนป๋ออวี่หลัน
ความสัมพันธ์ของเขากับสกุลป๋อมิใช่ตื้นเขินแน่นอน
ไม่ได้ตอบคำถามข้าโดยตรง
ดูท่าเจ้ายังไม่รู้ที่อยู่ ของความฝันข้าวฟ่างเหลืองจริงๆ
ข้าสงสัยเหลือเกินว่า
เจ้าเองก็คิดจะปกป้องจี้ป๋อไจ่เช่นกัน
ให้เขาได้ชัยในงานชุมนุมเมฆาครามสักวันหนึ่ง
กลายเป็นอันดับหนึ่งในหกแดน
ให้เหวดาวเหนือของพวกเจ้า หลุดพ้นจากแดนวิญญูชลโดยสิ้นเชิง
ข้ามิได้มีจิตคิดเป็นอื่นต่อแดนวิญญูชล
ต่อให้เจ้ามีก็ไร้ประโยชน์
การแพ้ชนะในงานชุมนุมเมฆาคราม
ใครมาก็พลิกผลไม่ได้
จี้ป๋อไจ่รู้ถึงการมีอยู่ของกองทัพสัตว์ปีศาจหรือไม่
ยังไม่สังเกตเห็น
สถานที่ผุพังเช่นเหวดาวเหนือนี้
แม้แต่เรือหรือรถก็ยังแล่นไม่ราบรื่น
เส้าชวิน
ยังต้องรบกวนท่านหานเฟิง ออกแรงด้วยตนเองแล้ว
ได้
ไม่เกินสิบวัน กองทัพสัตว์ปีศาจจะสำเร็จ
เวลาที่เหลืออยู่ของเราไม่มากแล้ว
คนอื่นต่างนึกว่า เหวลึกที่อยู่ภายใต้การดูแลของโถงพิพากษา
เป็นสถานที่ซึ่งเซียน ผู้มีความผิดก่อกรรมทำชั่วถูกคุมขัง
แต่ที่นี่มีไอพิษปกคลุมไปทั่ว
ไร้ผู้ย่างกราย
มู่ฉีไป่จึงคิดใช้สถานที่แห่งนี้มาหลอมยา
แต่เพราะตำรับยาขาดหาย
จึงหลอมออกมาได้เพียงสวรรค์แค้นจำพราก
เขาเปิดทางลัดมุ่งไปสู่เหวลึก ผ่านทางต้นกลืนวิญญาณ
และเปลี่ยนเหวลึก ให้กลายเป็นโรงปรุงยาของตนเอง
ไอพิษนี้ลอยอบอวลโดยรอบ นอกจากเหมาะแก่การหลอมยา
ยังเหมาะแก่การอยู่อาศัย ของสัตว์ปีศาจด้วยเช่นกัน
ดังนั้นมู่ฉีไป่ถึงได้เลือกที่นี่เป็นที่ฟักสัตว์ปีศาจ
จับตัวคนบริสุทธิ์อย่างพวกท่านไปทำงานให้เขา
หลักในการกระทำของพวกเขา แต่ไรมาไม่เคยเปลี่ยนแปลง
จับตัวเด็กกำพร้า แม่ม่าย คนแก่อ่อนแอ และพิการ
เข้าไปในเหวลึก
ตายแล้วก็คือตายไป
ไม่มีใครเรียกร้องความเป็นธรรมแทนพวกเขา
ดังนั้นจึงค้นหาคนที่เหมือนกับข้าในตอนนั้น
คนที่เป็นตายล้วนไม่มีใครถามไถ่
เพราะสำหรับพวกเขาแล้ว
มีเพียงคนเช่นพวกข้า
ใช้แล้วถนัดมือที่สุด
หมิงอี้ เจ้าเคยบอกว่า หากต้องการถอนรากถอนโคน
กองทัพสัตว์ปีศาจที่ยังหลอมไม่สำเร็จอย่างสิ้นเชิง
สามารถใช้ตนเองเป็นกระถางแปลงปีศาจ
ดูดซับปฐมปีศาจของกองทัพสัตว์ปีศาจ แล้วทำการหลอม
บอกข้า
อาคมแปลงปีศาจนี้ใช้อย่างไร
จะใช้อาคมนี้
จะต้องใช้คนที่มีพลังเวทแข็งแกร่ง ใช้ร่างกายตนเองเป็นกระถางปีศาจ
เรื่องนี้ให้เป็นหน้าที่ข้า ท่านเซียนเป็นนักสู้ของเหวดาวเหนือ
จะให้ผิดพลาดไม่ได้
ในเมื่อข้าเคยรับปากท่านเซียน ข้ายินดีเป็นกระถางแปลงปีศาจนี้เอง
เจ้าบอกแล้ว มีเพียงคนที่มีพลังเวทแข็งแกร่งเพียงพอ
จึงจะทำสำเร็จ
- ข้า… - ข้าเองใช่ว่าจะไม่เคยเห็นเจ้าใช้เวท
พลังวิญญาณของเจ้ามีจำกัด
แม้กายเจ้ามีชีพจรวิญญาณก็ไม่อาจทำสำเร็จ
เพราะเป็นเช่นนี้ ยิ่งสมควรให้ข้าไปเป็นกระถางแปลงปีศาจ
จึงจะรักษากำลังรบ ที่แข็งแกร่งที่สุดในหมู่พวกเราได้
ทันทีที่ท่านเซียนเกิดเรื่อง มู่ฉีไป่จะต้องมีการเคลื่อนไหวแน่นอน
หากท่านเองก็บาดเจ็บล้มตายไปด้วย เราจะจัดการเขากับคนที่อยู่เบื้องหลังอย่างไรล่ะ
เพียงแค่เป็นกระถางแปลงปีศาจ จะทำให้ข้าบาดเจ็บล้มตายได้อย่างไร
- แต่ว่าท่าน… - ตกลงตามนี้ละ
ใช้ร่างกายเป็นกระถางแปลงปีศาจ ทั้งหมดมีสามขั้นตอน
ยิ่งดำเนินต่อไปก็ยิ่งอันตราย
ขั้นแรก ฝึกบำเพ็ญพลังวิญญาณ ทำให้ปฐมแก่นในร่างกายตนเองมั่นคง
ขั้นที่สอง ดูดซับสัตว์ปีศาจ เข้าสู่ภายในปฐมแก่นผ่านทางอากาศ
จะเกิดเป็นปฐมปีศาจภายในร่างกาย
ขั้นที่สาม ใช้ร่างกายตนเองเป็นกระถาง
อยู่ร่วมกับปฐมปีศาจ แล้วนำมันมาหลอมแปลง
ตอนนี้เป็นขั้นตอนแรก
ท่านเซียนจี้จะใช้พลังวิญญาณไปจนหมดสิ้น ร่างกายอ่อนแอ
จำไว้ ห้ามออกไปจากทะเลมิหวนกลับเด็ดขาด
จี้ป๋อไจ่จะใช้ตัวเอง ทำเป็นกระถางแปลงปีศาจจริงหรือ
เขาไม่เชื่อใจหรือว่าตัดใจไม่ได้กันแน่
ตอนนี้เขากักตนฝึกบำเพ็ญอยู่ในบ่อหลิงซี
แต่ไม่เอ่ยกับข้าแม้แต่คำเดียว
บอกว่าไม่เชื่อใจ
น่าจะมีเหตุผลและหลักฐาน มากกว่าตัดใจไม่ได้กระมัง
เขาคิดอย่างไรกับข้าในตอนนี้ไม่สำคัญ
เขาจะต้องผ่านด่านที่หนึ่งก่อน
ผงยานี้ช่วยเขารักษาอาการบาดเจ็บที่มือได้
ข้ายังต้องปรุงยาบำรุงอีกหน่อย
ช่วยรักษาพลังวิญญาณของเขา ให้อยู่ในสภาพที่แข็งแกร่งที่สุด
ตอนนี้ทำแค่นี้ก่อนแล้วกัน
ผู้พิพากษา ดึกป่านนี้แล้วยังไม่กลับไปพักผ่อน
พี่น้องคนอื่นๆ ต่างไปกันหมดแล้ว
เจ้ากลับไปก่อนเถอะ ข้าตรวจเล่มนี้เสร็จแล้วก็จะไป
ขอรับ
ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ น้องชายสุดที่รักของข้า
ช่วงนี้เจ้านี่ช่างราบรื่นสมหวัง ชีวิตรุ่งเรืองเสียจริง
ท่านพี่ตั้งใจมาเหวดาวเหนือเพราะข้า
(ซือถูหลิ่ง หัวหน้าโถงพิพากษาในเหวดาวเหนือ)
ไม่คุ้มค่าเอาซะเลย
(เฉาหยวน องค์ชายน้อยแดนวิญญูชล )
คงมีเหตุผลที่สำคัญกว่านี้กระมัง
(คุณธรรมกล้าแกร่ง)
ดูท่าเจ้ากับชีพจรวิญญาณ ชั่วชีวิตคงไม่มีวาสนาต่อกันแล้ว
แฝงตัวอยู่ในเหวดาวเหนือมานานขนาดนี้
ยังหาความฝันข้าวฟ่างเหลืองไม่พบ
ชั่วชีวิตสร้างความยิ่งใหญ่ไม่ได้จริงๆ
ในเมื่อข้ามาแล้ว
เจ้าก็หยุดเพ้อฝันที่จะตามหามันเสีย
ท่านพี่ยังไม่เปลี่ยนไปจากเมื่อก่อนเลยแม้แต่น้อย
ทำได้เพียงเหวี่ยงดาบใส่คนที่อ่อนแอกว่าเท่านั้น
ใช่แล้ว เจ้าก็คือคนที่อ่อนแอกว่าคนนั้น
จุดนี้ก็ไม่เปลี่ยนมาตลอดเช่นกัน
(แสงแห่งสิริมงคล)
ยังเป็นเหมือนเมื่อก่อน
น่าเบื่อถึงที่สุด
ฝูเยว่ ข้าไม่เป็นไรแล้ว
รอนายท่านหาความฝันข้าวฟ่างเหลืองพบ
หลอมชีพจรวิญญาณออกมา
ก็จะไม่ต้องรับความอัปยศเช่นนี้อีก
ฝูเยว่ ข้าเคยบอกแล้ว
ข้าไม่ต้องการความฝันข้าวฟ่างเหลืองแล้ว
นายท่าน ท่านคิดเพื่อตนเองมากหน่อยได้หรือไม่
ความรักสำคัญขนาดนั้นหรือ
สิ่งที่ท่านเองต้องการ สิ่งที่ตนเองยังโกรธแค้น
ชั่วชีวิตของตนเอง
หรือว่าจะสละทิ้งเพื่อสตรีเพียงคนเดียวหรือ
ข้าจับตามองมู่ฉีไป่มานานขนาดนี้เพื่อนายท่าน
ไม่ง่ายเลยกว่าจะมีความคืบหน้าใหม่
ท่านจะยกความฝันข้าวฟ่างเหลือง ให้คนอื่นไปจริงหรือ
ความคืบหน้าอะไร มีข่าวของความฝันข้าวฟ่างเหลืองแล้วหรือ
มู่ฉีไป่พวกเขาค้นหาทั่วทะเลมิหวนกลับแล้ว ไม่พบความฝันข้าวฟ่างเหลืองเลย
ข้าคาดเดาว่า
บางทีเป็นเพราะจี้ป๋อไจ่ สามารถแปลงบ่อหลิงซีของจริงออกมา
มีเพียงตัวเขาเองที่เข้าไปได้
แล้วซ่อนความฝันข้าวฟ่างเหลืองเอาไว้ในบ่อ
บ่อหลิงซี
นายท่านคิดจะใช้ความฝันข้าวฟ่างเหลือง
มาช่วยชีวิตหมิงอี้
แต่ตอนนี้ร่องรอยในนครเทพของท่าน ถูกเปิดเผยแล้ว
หากไม่มีชีพจรวิญญาณ พวกเขาจะปล่อยให้ท่านอยู่อย่างสงบสุขต่อไปหรือ
นายท่าน เรื่องที่ท่านอยากทำมาตลอดในอดีตเล่า
ข้าไม่อยากเห็นท่านเป็นแบบนี้ ทำเพื่อคนอื่นแบบนี้
แต่ว่า
ความฝันข้าวฟ่างเหลืองมีเพียงต้นเดียว
ข้าแค่ไม่มีชีพจรวิญญาณ
หมิงอี้ไม่มียาถอนพิษจะตายนะ
เช่นนั้น… เช่นนั้น…
หากท่านถือว่าทำเพื่อข้าล่ะ
จับตัวเจ้านี่กินแรงเสียจริงนะ
ข้าได้ยินมาว่าจิ้งจอกยิ่งเผชิญอันตราย
หางของมันจะยิ่งสีสันสดใส
เอาเจ้ามาทำเป็นเสื้อคลุมหนังจิ้งจอก
จะต้องทำให้เจ้าตื่นเต้นเสียหน่อย เพิ่มสีสันให้เจ้า
เช่นนั้นเรามาเล่นกันเถอะ
เรื่องเล่นกับท่านนี่ ยังทำให้ข้าเผชิญอันตรายได้ด้วยหรือ
ข้ามีความสุขยังไม่ทันเลยด้วยซ้ำ
ท่าทางหน้าด้านของเจ้าแบบนี้
มักทำให้ข้าคิดถึงคนที่น่ารังเกียจเป็นพิเศษคนหนึ่ง
ท่านพี่
แส้ของท่านไม่ค่อยได้เรื่องแล้วนะ
ไม่ถึงสามวันก็สมานดีแล้ว
ต้องขอบคุณข้าแล้ว คนไร้ประโยชน์ที่ไม่มีชีพจรวิญญาณอย่างเจ้า
ก็ยังทนมาได้
นับวันก็ยิ่งทนต่อการถูกฟาดแล้วนะ
ถึงแม้ไม่มีชีพจรวิญญาณ ก็เกิดความสามารถใหม่ขึ้นมา
ไม่ดีหรืออย่างไร
บาดเจ็บหรือ
แล้วทำไมเจ้าไม่หนี
จิ้งจอกอะไรซื่อบื้ออย่างนี้
ถ้าหากเพราะสงสารข้าละก็ เช่นนั้นเจ้าก็อย่าร้องไห้เลย
รอไว้สักวันหนึ่ง ยามที่ข้าเปลี่ยนแปลงทั้งหมดนี้ได้
สามารถฉลองชัยชนะ
เจ้าค่อยร้องไห้ก็ตามใจ
แต่ว่า…
เจ้าอยากบอกว่า แต่ว่าตอนนี้ข้าอ่อนแอขนาดนี้ใช่หรือไม่
เรื่องนี้ข้ารู้
ตอนนี้ความสามารถของข้ายังห่างไกลอยู่มาก แต่มีคนเคยบอกข้าว่า
ขอเพียงตนเองกล้าคิด
ก็ไม่มีอะไรมาจำกัดข้าได้
ความจริงต่างก็เหมือนกันหมด
คิดเอาไว้ก่อน มีชีวิตต่อไปก่อน
อนาคตย่อมมีสักวันที่ไม่มีอะไรมาจำกัดเราได้
ต่อให้เจ้าเป็นเพียงจิ้งจอกน้อยก็ตาม
นายท่านให้ความสำคัญต่อหมิงอี้
แต่ในใจของข้า ชีวิตของนายท่านสำคัญกว่าอะไรทั้งหมด
เมื่อก่อนนายท่านให้ข้าทำอะไร ข้าล้วนเต็มใจ
แต่คราวนี้กลับเป็นครั้งแรกที่ข้า
หวังให้ความปรารถนาของท่านสูญเปล่า
นายท่านรู้หรือไม่
เมื่อก่อนข้าไม่มีความทรงจำล้ำค่าใดๆ ทั้งนั้น
เป็นเพียงจิ้งจอกป่าที่เอาตัวรอดไปวันๆ
จนกระทั่งหลังจากวันนั้น
ข้ามีคนที่ข้าอยากถนอม
มีความทรงจำที่สำคัญ
เพื่อท่านแล้ว จึงรู้ว่าการมีชีวิตยืนยาวนั้นมีความหมาย
ท่านทำเพื่อข้าได้หรือไม่
ขอโทษด้วย ข้า…
นายท่านหากยืนกรานเช่นนี้
อย่างน้อยก็ปกปิดร่องรอยของตนเองให้ดี อย่าให้พวกเขาพบได้อีก
ข้าเองจะหาวิธีไปยืนยันจี้ป๋อไจ่
ว่าหลอมบ่อหลิงซีของจริงออกมาได้จริงหรือไม่
อย่าเพิ่งรบกวนการพักผ่อนของเขาดีกว่า
จะหาข้าหรือ
ก็ไม่มีอะไรพิเศษ
ก็แค่นึกได้ว่าท่านเพิ่งทำให้ปฐมแก่นมั่นคง จะต้องอ่อนเพลียบ้างเป็นแน่
ก็เลยต้มยาชามหนึ่ง
แต่ข้าคิดไปแล้วก็ช่างมันดีกว่า ท่านเซียนไม่ใช่ว่า…
ไม่ใช่ว่าความหวังดีของเจ้า ข้าจะรับไว้ได้หรือไม่กันแน่หรือ
ไหนท่านเซียนบอกว่าไม่กินของข้างนอกไม่ใช่หรือ
ยังพูดเรื่องนี้อยู่อีก
หากเป็นคนอื่น
เขาต้องสงสัยแน่ ว่าเซียนหญิงผู้นี้เดิมต้องการวางยาพิษ
แต่กลับใจอ่อนกะทันหัน เปลี่ยนความตั้งใจ
ตอนนี้
ก็แค่แต่งเรื่องขึ้นมาเพื่อตบตาเท่านั้น
เช่นนั้นพอดีเลย ท่านน่ะ ก็อย่าดื่มเลย
ตอนนี้เริ่มขั้นที่สองแล้ว
จำเป็นต้องใช้ค่ายกลเวทเคลื่อนย้าย ส่งปฐมแก่นไปยังเหวลึก
ดูดจิตปฐมของสัตว์ปีศาจจนหมดสิ้น
แต่ขั้นนี้จะเปิดเผยลมปราณของผู้ร่ายอาคม
โปรดนำปฐมแก่นกลับมาโดยเร็วที่สุด
มิฉะนั้นจะล้มเหลวในขั้นตอนสุดท้าย
ใช้กายข้าเป็นเครื่องสังเวย ดึงพลังเที่ยงธรรมอันยิ่งใหญ่
เหล่าปีศาจนับหมื่นพัน
ผนึก
เชิญ
ท่านจิ่งซีเชิญดู
อีกเพียงสามวันเท่านั้น กองทัพสัตว์ปีศาจก็จะถูกเลี้ยงจนสำเร็จ
ถึงตอนนั้นทั้งจำนวนและพลังของสัตว์ปีศาจ
ก็จะทัดเทียมกับสัตว์ปีศาจ ที่ชีพจรวิญญาณเซียนหญิงเลี้ยงไว้เมื่อร้อยปีก่อน
ในอดีตข้ารังเกียจความยากจนข้นแค้น
สภาพอากาศแปรปรวนของเหวดาวเหนือมาตลอด
คิดไม่ถึงว่าสถานที่ทุรกันดารเช่นนี้
กลับนำมาใช้ประโยชน์ได้จริงๆ
ทำไม
ทำไมปฐมปีศาจถึงถูกดูดไปจนหมด
นี่…
จี้ป๋อไจ่
ใช่แล้ว
จี้ป๋อไจ่ จะต้องเป็นฝีมือเขาแน่
- จะต้องเป็นจี้ป๋อไจ่แน่ - ตัวไร้ประโยชน์
ข้าน้อยไม่รู้ว่าจี้ป๋อไจ่จะถึงกับแตกฉาน วิชาลับอย่างอาคมแปลงปีศาจ
มิฉะนั้น… มิฉะนั้นข้าน้อยต้องป้องกันไว้ก่อนแน่
ท่านจิ่งซี
คิดไว้แล้วว่าหวังอะไรกับสถานที่แบบนี้ไม่ได้เลย
ที่ทุรกันดารสร้างตัวไร้ประโยชน์
ต่อให้ขุดดินลึกสามฉื่อ ก็ต้องหาตัวจี้ป๋อไจ่ออกมาให้จงได้
(ตำหนักกระต่ายหยก)
(อินทรีกู่)
องค์หญิงพักผ่อนสักหน่อยเถอะ
ผู้สูงศักดิ์แห่งตำหนักศึกษาโซ่วหัว จะเป็นเพียงไม้ประดับไม่ได้หรอกนะ
รายละเอียดใดๆ ของงานชุมนุมเมฆาคราม ข้าล้วนต้องจดจำให้ขึ้นใจ
องค์หญิงเติบโตแล้วจริงๆ
เพราะแพ้จนกลัวแล้วน่ะ
ไม่มีประกายมงคล แม้แต่ดอกไม้ใบหญ้าในเหวดาวเหนือ
ก็ล้วนแต่หม่นหมองไร้แสงยิ่งกว่าแต่ก่อน
ซิวอวิ๋น
ข้ามักกลัวอยู่เสมอ
เจ้าว่าบุปผาดาวสำราญที่เสด็จแม่ทิ้งเอาไว้
จะเหี่ยวเฉาอีกครั้งหรือไม่
องค์หญิงวางใจเถอะ
วิธีของท่านเซียนเหยียนสุดท้ายได้ผลจริงๆ
ตลอดหลายปีที่ผ่านมา
ต่อให้ไม่มีประกายมงคล มันก็ยังคงผลิบานอย่างดี
ทุกท่าน
พวกเราฝึกฝนกันหามรุ่งหามค่ำ แต่ในฐานะนักรบที่สำคัญที่สุด
จี้ป๋อไจ่กลับไม่ปรากฏตัวมาหลายวันแล้ว
ละเลยตำหนักศึกษาโซ่วหัวทั้งหมดไป โดยไม่สนใจใยดี
เช่นนั้นเราจะฝึกอะไรเล่า
เราจะพยายามแทบเป็นแทบตายไปเพื่ออะไรกัน
- นั่นสิ - นั่นสิ
เพื่ออะไร
งานชุมนุมเมฆาครามคือการต่อสู้เป็นกลุ่ม
ผู้นำที่เราต้องการ จะต้องบัญชาการสถานการณ์โดยรวมได้
แต่ตอนนี้
คนอย่างจี้ป๋อไจ่เช่นนี้ถูกองค์หญิงแต่งตั้งเป็นนักรบ
เทิดทูนราวกับสมบัติสุดล้ำค่า
เช่นนั้นพวกเรายังจะสนใจอะไรอีก
เราก็ไม่ต้องฝึกแล้ว
ซุนเหลียวพูดถูกต้อง
หากจี้ป๋อไจ่ยังไม่โผล่หน้ามาอีก ก็ไม่คู่ควรเป็นนักรบอีกต่อไป
ใช่แล้ว เขาไม่มา เราก็ไม่จำเป็นต้องฝึกอีกแล้ว
- นั่นสิ เราจะฝึกอะไรล่ะ - พวกเจ้าอย่าพูดแบบนี้สิ
องค์หญิง ซุนเหลียวอาละวาดขึ้น ที่ตำหนักศึกษาโซ่วหัวแล้ว
ใครบอกว่าไม่มีท่านเซียนจี้ก็ไม่ต้องฝึก
ท่านเซียนจี้คือนักรบ
แต่ตำหนักศึกษาโซ่วหัวก็ไม่ได้มีเขาเพียงคนเดียว
หากพึ่งพาแค่เขาถึงเอาชนะได้
เขาไม่มาก็ต้องพ่ายแพ้ ในงานชุมนุมเมฆาครามแล้วหรือ
เช่นนั้นเหวดาวเหนือ ก็ไม่นับว่าแข็งแกร่งขึ้นอย่างแท้จริง
ทุกคนว่าใครพูดถูกต้อง
ใครพูดถูกต้อง
เสียงดังแล้วแน่นักหรือ
ข้าคิดว่าท่านเซียนซุนเหลียวพูดถูกต้อง
(ประทับท่ามกลางหมู่ดาว)
จี้ป๋อไจ่มีฐานะนักรบ แต่กลับไม่สนใจไยดีตำหนักศึกษาโซ่วหัว
ในใจของเขาไม่มีเหวดาวเหนือเลยแม้แต่น้อย
- นั่นสิ องค์หญิงก็ตามใจเขาเกินไปแล้ว - เขาพูดถูกนะ
นี่ถ้าได้ท่านหานเฟิงมาดูแลตำหนักศึกษาโซ่วหัว คงไม่เกิดเรื่องแบบนี้แน่
นั่นสิ
สำหรับจี้ป๋อไจ่แล้ว หนทางของนักสู้เมฆาคราม
ก็เป็นแค่บันไดในการเลื่อนขั้น
ให้เขาหลุดพ้นการจากสถานะต่ำต้อย ของการเป็นนักโทษเท่านั้น
ที่แท้จี้ป๋อไจ่คิดเช่นนี้มาตลอดนั่นเอง
มิน่า
ข้าคิดไม่ตกมาตลอด เหตุใดจี้ป๋อไจ่ถึงไม่ยอมมาฝึกสักที
เป็นคำพูดของท่านเซียนซุนเหลียว ที่เตือนสติข้าโดยแท้
คนแบบนี้
ไม่คู่ควรเป็นนักรบของตำหนักศึกษาโซ่วหัวจริงๆ
- ใช่ - นั่นน่ะสิ
- ถูกต้อง - เขาไม่คู่ควร
ไม่สู้
วันนี้เรามาเลือกนักรบกันใหม่
- อะไรนะ - เลือก… เลือกใหม่
เลือกใครล่ะ
ตำแหน่งนักรบสำคัญขนาดนั้น
- จะต้องเลือกคนเก่งถึงจะได้ - นั่นสิ
ข้าคิดว่าท่านเซียนซุนเหลียวก็ไม่เลว
- ข้า - องค์หญิง
ล้อเล่นแล้วหรือเปล่า
ข้าเป็นผู้สูงศักดิ์ของตำหนักศึกษาโซ่วหัว ย่อมไม่ล้อเล่นอยู่แล้ว
ท่านเซียนซุนเหลียว เข้าร่วมงานชุมนุมเมฆาครามครั้งก่อน
พูดในแง่ประสบการณ์ นับว่าเหนือกว่านักสู้คนอื่นๆ
ยิ่งกว่านั้น
ไม่ว่าจากการคัดเลือกนักสู้
หรือการฝึกรวมที่ตำหนักศึกษาโซ่วหัวระยะนี้
ท่านเซียนซุนเหลียว ล้วนเป็นฝ่ายริเริ่มอย่างกระตือรือร้น
ทัศนคติเป็นเลิศ
วันนี้ข้าขอออกคำสั่ง ปลดจี้ป๋อไจ่ออกจากตำแหน่งนักรบ
บอกว่าปลดก็ปลดเลยหรือ
- แบบนั้นเราไม่แพ้แน่หรือ - นั่นสิ
- ไม่ไว้หน้ากันเลยสักนิด - ปลดแล้วหรือ
- แต่งตั้งท่านเซียนซุนเหลียว - องค์หญิงมีเหตุผลของท่าน
- เป็นนักรบของตำหนักศึกษาโซ่วหัวแทน - จริงด้วย
จริงหรือนี่
เยี่ยม
- ข้าสนับสนุนท่านเซียนซุน - ข้าก็สนับสนุนท่านเซียนซุน
- ข้า… - ซุนเหลียว
- จริงด้วย เขาจะไหวไหมล่ะนั่น - เขาไหวไหม
นี่มันเรื่องอะไรกันแน่
ทำไมข้ารู้สึกว่าไม่ค่อยน่าเชื่อถือเลยล่ะ
ขอบคุณองค์หญิง
ขอบคุณมาก
เมื่อก่อนเพราะข้าสายตาคับแคบ
เอาแต่จับตามองจี้ป๋อไจ่เพียงผู้เดียว
บัดนี้ดูไปแล้ว
ท่านเซียนซุนเหลียวต่างหาก ที่สง่างามหล่อเหลายิ่งกว่า
มีภาพลักษณ์แห่งเทพสงครามยิ่งกว่าจี้ป๋อไจ่เสียอีก
ถึงแม้จี้ป๋อไจ่จะมีปัญหา แต่ซุนเหลียว…
พวกเราโวยวายขึ้นมา กลับสร้างประโยชน์ให้ซุนเหลียวเปล่าๆ เสียได้
- นั่นสิ - เขาเองก็ไม่เหมาะนะ
ท่านเซียนซุนเหลียวจะต้องนำทุกคนฝึกให้ดีๆ นะ
หากทำผลงานได้ดีละก็
ข้าจะบอกเสด็จพ่อ
ขอรับ
องค์หญิง
ข้าให้เจ้าเป็นนักรบแล้ว
เจ้ายังเรียกองค์หญิงอีก
ไม่เปลี่ยนไปเรียกผู้สูงศักดิ์เล่า
ทำไมเทียนจีต้องใช้แผนโง่ๆ แบบนี้ด้วย
ไม่
นี่แหละคือวิธีที่ดีที่สุด
และออมแรงที่สุดของนางในเวลานี้
ได้เลย ผู้สูงศักดิ์
ซุนเหลียวหยิ่งยโสขนาดนี้ เทียนจียังตามใจเขาอีก
น่าขายหน้าจะตาย
หน้าตาสำคัญนักหรือ
บรรลุเป้าหมายก็พอ
เสแสร้ง หลอกลวง สัญญาปากเปล่า
แทนที่จะเปลืองแรงปกป้องจี้ป๋อไจ่
ไม่สู้ยกย่องซุนเหลียวจนเสียคน ให้เขากลายเป็นเป้าโจมตีใหม่
ท่านหานเฟิงเรียกข้ามามีเรื่องอะไรหรือ
ต้นไม้นี้เป็นอะไรไป
ก่อนหน้านี้ยังดีๆ อยู่เลย
บอบบางกว่าที่คิด
ไม่ระวังนิดหน่อยก็เหี่ยวเฉาภายในคืนเดียว
ท่านหานเฟิงเอาใจใส่ดูแลมาโดยตลอด
เพราะข้าสะเพร่าเอง
ท่านหานเฟิงอย่าได้ไม่สบายใจเลย
ท่านหานเฟิง ข้านำสุราที่เลิศรสที่สุดมาให้ท่านได้
ในนั้นเติมน้ำค้างบุปผาสะท้อนมรกต ที่มีเฉพาะเหวดาวเหนือ
ดังนั้นรสชาติจึงแตกต่างไปอย่างสิ้นเชิง
มีเฉพาะเหวดาวเหนือ
ใช่ หกแดนมีเพียงเราที่มี
ดอกไม้นั้นดูไปแล้วไม่ต่างจากวัชพืช
แต่ทุกครั้งเมื่อถึงคืนเดือนเพ็ญ
จะกลั่นออกมาเป็นน้ำค้างบุปผา ที่บริสุทธิ์ที่สุดในใต้หล้าได้
คิดไว้แล้วว่าหวังอะไรกับสถานที่แบบนี้ไม่ได้เลย
ที่ทุรกันดารสร้างตัวไร้ประโยชน์
นี่คือของใช้เบ็ดเตล็ด ที่กวาดออกมาจากคลังเก็บของข้างๆ
ไม่มีประโยชน์อะไร
องค์ชายท่านว่าจะจัดการอย่างไรดี
ท่านหานเฟิง นี่คือ…
ข้าเกือบลืมไปแล้ว
- นี่เทียนจีเป็นคนมอบให้ - เทียนจี
ราวกับผ่านไปเนิ่นนานแล้ว
ในหลายปีนั้น
ความสัมพันธ์ของเราอาหลานยังคงใกล้ชิดกันมาก
เทียนจีเด็กคนนี้ชอบของหวานเป็นพิเศษ
กล่องขนมหวานกล่องหนึ่ง นางยังตัดใจทิ้งไม่ลง
ทั้งยังไม่อยากให้ราชาเทพรู้เข้า ก็เลยให้อาอย่างข้าช่วยนางเก็บรักษาไว้
เพราะว่าเทียนจีเห็นท่านหานเฟิงเป็นที่พึ่ง
ดังนั้นเห็นนางจับมือกับจี้ป๋อไจ่ จะไม่ให้ข้าใจหายได้อย่างไร
ไม่หรอก นั่นนางก็แค่พูดไปเท่านั้น
นางเพียงแค่คิดว่า จี้ป๋อไจ่ยามเป็นนักสู้องอาจเป็นพิเศษ
สำหรับเทียนจีแล้วจี้ป๋อไจ่…
ไม่มีทาง คนที่นางชอบไม่ใช่เขา
ดังนั้นนี่ถึงทำให้ข้ายิ่งใจหายอย่างไร
เด็กสาวที่เห็นอาเป็นที่พึ่งในตอนนั้น
บัดนี้ไปไหนแล้วหนอ
แล้วต่อไปนางจะเป็นอย่างไร
ข้าจะต้องปกป้องเทียนจีแน่นอน
จะไม่ให้นางบาดเจ็บแม้แต่น้อย
ข้ากลับไม่มีความมั่นใจเช่นนี้
ท่านหานเฟิงเหตุใดถึงไม่มีความมั่นใจ
จี้ป๋อไจ่
ทั่วทั้งเหวดาวเหนือ มีใครบ้างที่ล่วงรู้อดีตของจี้ป๋อไจ่
เขาที่เป็นนักโทษ เพราะอะไรถึงก่อกำเนิดชีพจรวิญญาณขึ้นมาได้
เพียงแค่จุดนี้ก็เพียงพอให้คนไม่สบายใจแล้ว
ยิ่งไม่ต้องพูดถึง ตั้งแต่เขาเอาชนะบรรพตเหยากวง
ก้าวหน้าอย่างราบรื่น
เหวดาวเหนือก็สั่นคลอนไม่หยุดมาตลอด
เช่น… เช่นนั้นหรือ
เจ้ารู้หรือไม่ว่าไม่นานมานี้
เหวดาวเหนือมีสัตว์ปีศาจปรากฏกาย
ข้านึกว่านั่นเพราะมีคนใส่สีตีไข่
เป็นเรื่องจริงหรือนี่
ข้ากำลังตรวจสอบความจริงของเรื่องนี้
ดังนั้นเจ้าสามารถกำจัด