(ดัดแปลงจากนวนิยาย “สู่ห้วงเมฆา” ของไป๋ลู่เฉิงซวง)
- ซือถูหลิ่งปล่อยพวกเจ้าออกมาจากเหวลึก - ไว้ชีวิตพวกเราด้วย ใต้เท้า
แต่ท่านหานเฟิงกลับสั่งให้ข้า
ตรากตรำลำบาก จับพวกเจ้ากลับมาทีละคนๆๆ
เลี้ยงมานานขนาดนี้ สิ้นเปลืองพลังบารมีไปมากมาย
ก็เพื่อให้พวกเจ้าอ้วนพีสมบูรณ์
จะปล่อยพวกเจ้าไปได้อย่างไร
ตอนนี้ศัตรูรายล้อมรอบด้าน
หากควบคุมจี้ป๋อไจ่ไม่ได้
ก็ต้องรีบจับพวกเจ้า
ถวายให้สัตว์ปีศาจโดยเร็วที่สุด
เพื่อให้พวกมันเติบโตขึ้นมาเป็นกองทัพโดยเร็ว
ใต้เท้า ปล่อยพวกเราเถิด ใต้เท้า
ได้โปรดเถอะ ใต้เท้า
ปล่อยพวกเราเถิด
ไว้ชีวิตพวกเราด้วย
ไว้ชีวิตพวกเราเถิด
ไว้ชีวิตพวกเราเถิด ใต้เท้า
เจ้าไม่กลัวหรือ
กลัวเจ้าน่ะหรือ
พวกท่านเล่นละครฉากนี้จะได้ผลหรือ
ยิ่งไม่ทำตามแผนเดิม
ก็ยิ่งสามารถทำให้คนอื่นสับสน
ท่านหมายความว่า
จู่ๆ จี้ป๋อไจ่ไปหามู่ฉีไป่
มู่ฉีไป่คงตกใจสุดขีด
เพื่อความปลอดภัย
เขาจะส่งลูกน้องทั้งหมดของตน
อย่างน้อยก็ส่วนใหญ่ไปที่หอราตรีบุปผาจันทร์
แม้จะไม่รู้ว่าจะมีโอกาสชนะมากแค่ไหน
แต่ก็อย่างน้อยยังพอจะลองเสี่ยงได้
ตราบใดที่พวกเขามีช่องว่างในแนวป้องกัน
ก็ยังมีโอกาส
จะได้พบวิธีเลี้ยงสัตว์ปีศาจที่ซินหลิ่วเคยกล่าวถึง
ก็จริง
งั้นข้าไปเดี๋ยวเดียวจะกลับมา
ต้องจับหางจิ้งจอกเฒ่าตัวนี้ให้ได้
จริงสิ
บัญชีที่มู่ฉีไป่ถือไว้
เป็นบัญชีที่บันทึกการค้าขายสวรรค์แค้นจำพราก
มีความเป็นไปได้สูงว่าอยู่ที่แท่นหลงหลี่
ข้าจะแอบไปหาดู
คราวนี้ต้องระวังตัวให้มาก
ไม่ต้องห่วง
มู่ฉีไป่ซ่อนของไว้ที่ไหนกันแน่
ทำไมในห้องนี้ถึงได้ร้อนนักนะ
ทำไมถึงยังไม่รู้จักเข็ดอีก
เจอกันอีกแล้วนะ เจ้าแมวน้อย ไม่ต้องห่วง
คราวนี้ข้าไม่ต้องแกล้งปล่อยเจ้าอีกแล้ว
จะฆ่าเจ้าทิ้งเสียตรงนี้เลย
ที่แท้ก็เป็นฝีมือเจ้าจริงๆ
เจ้าแมวน้อย กรงเล็บของเจ้าคมดีนี่
หยอกเล่นกับเจ้ามันช่างสนุกจริงๆ
หยอกเล่นกับเจ้าก็ไม่เลวนะ
ถึงขนาดพาผู้ช่วยมาด้วยงั้นหรือ
(ร้านอาหารท่านยายเทพเตาไฟ)
ซาลาเปาหน่อยจ้า
ได้แล้วๆ
ของท่านใช้เวลาทำสักเดี๋ยวนะ
เสี่ยวชง ทำเสร็จแล้ว
เอาไปส่งทางนั้น
เสี่ยวม่าย อันนี้เอาไปส่งทางนั้น
เจ้าเห็นข้าแปลงร่างได้ก็ไม่ตกใจ
ดูท่าทั้งเจ้ากับนายของเจ้าจะรู้ไม่น้อยเลยนะ
ถึงแม้จี้ป๋อไจ่จะยังไม่ถึงระดับไร้ที่ติ
แต่เขาก็บรรลุถึงระดับจำแลงมานานแล้ว
ดังนั้นที่เขามีอสูรบริวารที่สามารถแปลงร่างได้ ก็ไม่ใช่เรื่องยากจะเดาเลย
ยิ่งไปกว่านั้นจี้ป๋อไจ่ยังไม่ไว้วางใจ
ข้ากับหมิงอี้อย่างแท้จริง
ดังนั้นข้าจึงคาดไว้ตั้งแต่แรกแล้วว่า
เขาจะต้องส่งท่านมาคอยเฝ้าดู
มา เปี๊ยะต้นหอมใส่ปลาแห้ง
ลองทำครั้งแรก
ไม่รู้ว่าจะอร่อยไหม
- เชิญรับประทานตามสบาย - ขอบใจมาก
มังกรอย่างท่าน
โผล่มากลางตลาดตอนกลางวันแบบนี้ ไม่เป็นไรแน่หรือ
- ตอนนี้นายท่าน… - เชิญทานตามสบาย
ขอบคุณมาก
ตอนนี้นายท่านก็เท่ากับ เปิดศึกกับอีกฝ่ายอย่างเปิดเผยแล้ว
ไม่จำเป็นต้องซ่อนข้าอีกต่อไป
ก็จริง
ท่านจะกินปลาไหม
พวกมังกรอย่างท่านคงกินปลาใช่ไหม
ข้ามีชื่อเรียกนะ
กินเสร็จรีบกลับไปได้แล้ว
ท่านก็ไม่ได้บอกข้านี่ว่าท่านชื่ออะไร
- เชิญรับประทาน - ขอบใจ
ปู้ซิว
ข้าชื่อ 27
ปู้ซิว
เป็นชื่อที่ดีนะ
พูดตามตรงนะ ข้าค่อนข้างอิจฉามังกรอย่างพวกท่านจริงๆ
ทั้งสูงใหญ่ ทั้งสง่างาม
พอแปลงร่างที
ร่างกายก็แข็งแรงกำยำไม่น้อย
ท่านจะไปแล้วหรือ
รอข้าก่อน
(เมตตามีมารยาท)
ท่านพี่ ท่านว่ามันน่าขันไหม
จี้ป๋อไจ่นั่น
ถึงกับมาบอกข้าว่าอยากจะทำสัญญาสงบศึก
ลากข้าไปคุยทั้งคืนเต็มๆ
การกระทำแบบนั้นของเขา
เห็นได้ชัดว่าเป็นแผนล่อเสือออกจากถ้ำ
โชคดีที่ข้าส่งคนไปดักรอที่แท่นหลงหลี่ไว้แล้ว
ท่านหานเฟิง เขา…
ไสหัวไป
ขอรับ
ท่านพี่หลับอยู่
ไม่รู้เลยว่าเกิดอะไรขึ้นภายนอก
เดิมข้าเห็นว่าความสามารถของจี้ป๋อไจ่น่าสนใจ
เลยอยากดึงเขามาเข้าร่วม เพื่อขยายอำนาจของเหวดาวเหนือ
ใครจะคิดว่าเขากลับตั้งใจ จะเป็นศัตรูกับข้าเสียอย่างนั้น
ท่านพี่
เขาไม่เข้าใจอะไรเลย
การชนะในงานชุมนุมเมฆาครามหนึ่งครั้ง
มันไม่มีค่าอะไรเลย
มีเพียงข้าเท่านั้น
ที่สามารถเลี้ยงสัตว์ปีศาจให้กลายเป็นกองทัพได้
เมื่อมีพลังของเหล่าสัตว์ปีศาจอยู่ในมือ
เหวดาวเหนือของเรา ก็จะไม่ต้องเกรงกลัวผู้ใดอีกต่อไป
ท่านพี่
เหวดาวเหนือต้องแข็งแกร่งอย่างแท้จริงให้ได้
บางการเสียสละ
ย่อมหลีกเลี่ยงไม่ได้อยู่แล้ว
ข้าน้อยไร้ความสามารถ
ปล่อยให้ผู้บุกรุกหลบหนีไปได้
เมื่อครู่เจ้าว่าอะไรนะ
ข้าน้อย…
ข้าน้อยไร้ความสามารถ ปล่อยให้ผู้บุกรุก…
จี้ป๋อไจ่เจ้าเล่ห์เกินไป
เขายังมีแผนสำรอง ส่งคนมารับมือช่วยเหลือ
และคนที่มารับเขา มีชีพจรและพลังเชื่อมโยงกับเขาโดยตรง
ข้าน้อยเดาว่านั่นคงเป็นอสูรบริวารของเขา
เกรงว่า…
เกรงว่าจี้ป๋อไจ่จะปกปิดพลังของตนไว้ตลอดมา
อสูรบริวารถึงขั้นแปลงกายเป็นมนุษย์ได้แล้ว
พวกเขาไม่ได้พบอย่างอื่นใช่ไหม
ไม่ขอรับ ท่านหานเฟิง โปรดวางใจ
ข้าน้อยไม่ได้เปิดเผยถึงต้นกลืนวิญญาณแม้แต่น้อย
เป็นความบกพร่องของข้าน้อยเอง
ส่วนจี้ป๋อไจ่
เขาทะเลาะกับหมิงอี้ ถูกไล่ออกจากห้อง
เลยไปพักที่หอราตรีบุปผาจันทร์
พวกข้าได้รับคำสั่งให้เฝ้าสังเกตตำหนักศึกษาโซ่วหัว
จับตาหมิงอี้ไว้ทั้งคืน
แต่ไม่คาดคิดเลยว่าจี้ป๋อไจ่
จะสามารถควบคุมแมวขาวของหมิงเซี่ยนได้
แถมยังร่วมมือกับอสูรบริวารของตน จัดการสหายซุนได้อีก
- แมวนั่น… - เหยียนเสี้ยว
ช่วงที่เจ้าฝึกอยู่ในตำหนักศึกษาโซ่วหัว
เจ้าทำหน้าที่เป็นหมอได้อย่างซื่อสัตย์มาก
ทำงานกับจี้ป๋อไจ่เข้ากันได้เป็นอย่างดี
ข้าเห็นอยู่ทุกวัน
จนอดคิดไม่ได้ว่า
- หรือว่าเจ้า… - ข้าแค่ไม่อยาก
ให้ความสัมพันธ์กับจี้ป๋อไจ่เลวร้ายจนเกินไป
ไม่อย่างนั้นจะเป็นอุปสรรคในการทำงาน
ข้าน้อยไม่มีใจเป็นอื่น
ขอท่านหานเฟิงโปรดพิจารณา
โปรดพิจารณา
ใช้เวลาปลูกมามากมายขนาดนี้
แต่ดูเหมือนเจ้าสิ่งไร้ค่านี่ จะไม่มีวันเติบโตขึ้นได้เลย
ถอนมันทิ้งเสีย
ข้าน้อยทราบมาว่ามีตำรับยาหนึ่ง
ช่วยให้ไผ่หานชิงเติบโตได้ดีขึ้น
เจ้าก็รักษาพืชเป็นด้วยหรือ
- ข้าน้อยจะไปเอามาเดี๋ยวนี้ - ไปเอาหรือ
ถ้าข้าไม่จำผิด
ตำรับยาที่เจ้าพูดถึงนั่น
วัตถุดิบหลักน่าจะเป็นฟันใช่ไหม
ใช่ขอรับ
บดฟัน…
เป็น… เป็นผง
ข้าก็ไม่ได้บอกนี่นา
ว่าจะใช้ฟันของเจ้าเอง
ข้าจะทำเอง
สมแล้วที่เจ้าฉลาดเรื่องการแพทย์
ถึงขนาดรักษาอาการพูดไม่ออก ของซุนเหลียวได้หายขาดเลยทีเดียว
เรื่องดูแลพี่ชายของข้า
จะไม่เกิดปัญหาใช่หรือไม่
ข้าน้อยจะทุ่มเทสุดกำลัง
ต้นไม้นั่นต้องมีอะไรแน่
มู่ฉีไป่ชอบปลูกไม้ไม้ประดับก็จริง
แต่ในสวนของเขา
กลับมีเพียงต้นนั้นต้นเดียวที่เติบโตงอกงาม
ดูราวกับมันดูดเอาพลังของต้นไม้อื่น
มาเลี้ยงตัวเอง
ข้าเห็นมันในความทรงจำของโฮ่วจ้าว
น่าจะเป็นต้นไม้นั่นแน่
คงแผ่รากจากลานด้านใน
ไปถึงห้องลับใต้ดิน
ส่วนรากของมันกลับเหมือนร่างปีศาจ
ถ้ามันดูดพลังต้นไม้อื่นได้
บางที
มันอาจดูดกินจิตปฐมของสิ่งมีชีวิตได้ด้วย
ข้าเคยอ่านในตำรา
ว่ามีวิชาโบราณจากบึงพนาไพร
สามารถดึงจิตปฐมออกจากร่างมนุษย์
แล้วนำไปฝากไว้บนต้นไม้ใหญ่สูงเสียดฟ้า
และจะกลายเป็นต้นกลืนวิญญาณ
รอบๆ ต้นนั้นอบอวลไปด้วยกลิ่นคาวเลือด
ต้นกลืนวิญญาณจะเก็บรักษาวิญญาณไว้ได้
จนกว่าจะมีผู้มาใช้มัน
นี่หรือคือเคล็ดลับเลี้ยงสัตว์ปีศาจ
ที่ซินหลิ่วเคยพูดถึง
อาหารบำรุงดีที่สุดสำหรับสัตว์ปีศาจ
คือจิตปฐมของสิ่งมีชีวิตนั่นเอง
ร้อยปีก่อนสัตว์ปีศาจก่อกรรมทั่วหล้า
ผ่านที่ไหนก็กลืนกินคนที่นั่น
แม้แต่เซียนหญิงผู้เลี้ยงมันด้วยชีพจรวิญญาณ
ก็ยังถูกมันกลืนกินจนสิ้น
มู่ฉีไป่ผู้นี้
หากรวมสัตว์ปีศาจเหล่านั้นเป็นกองทัพขึ้นมา
ผลลัพธ์คงจะเลวร้ายเกินคาดคิด
เรื่องใหญ่ขนาดนี้
เราควรรีบรายงานต่อราชาเทพดาวเหนือทันที
ราชาเทพนั้นถูกมู่ฉีไป่ควบคุม
หลับใหลไม่รู้สึกตัวมานาน
แทบไม่ต่างจากหุ่นเชิด
งั้น… แจ้งแก่ห้าแดนที่เหลือสิ
เหล่าผู้ปกครองระดับสูงเหล่านั้น
ก็เป็นพวกเดียวกันหมด
หากพวกนั้นรู้ว่า
มีกองทัพสัตว์ปีศาจ
เกรงว่าคงอยากแย่งชิงไว้ใช้เอง
เพื่อครอบครองหกแดนเป็นของตน
ไม่ใช่ทุกผู้ปกครองจะยอมเป็นทาสอำนาจ
ยังมีบางคนที่คิดเพื่อสิ่งมีชีวิตอื่นในหกแดนอยู่
เราควรพยายามรวบรวมทุกฝ่ายให้ร่วมมือกัน
ร่วมมืออย่างนั้นหรือ จะเป็นไปได้อย่างไร
แต่พลังของพวกเรามีเพียงหยิบมือเดียว
กองทัพสัตว์ปีศาจพวกนั้นร้ายกาจเกินไป
ด้วยกำลังของพวกเรา หากไม่อาจหยุดมู่ฉีไป่ได้
หกแดนจะต้องเผชิญหายนะอย่างแน่นอน
เจ้าถูกเลี้ยงดูจากแดนล่างมานานเจ็ดปี
เติบโตอย่างสงบในตำหนักเหยากวง
จึงยังเชื่อว่าในหกแดนนี้
ยังมีผู้ทรงธรรมเหลืออยู่
หากเจ้าเคยอยู่ในเหวลึกเพียงวันเดียว
เจ้าก็จะเข้าใจ
ว่าความโลภและความชั่วร้าย ของมนุษย์เป็นเช่นไร
หากกองทัพสัตว์ปีศาจปรากฏต่อสายตาโลก
ไม่ต้องรอมู่ฉีไป่ก่อเรื่อง
หกแดนก็จะล่มสลายเพราะแย่งชิงอำนาจกันเอง
แม้แต่บรรพตเหยากวงของเจ้าก็ไม่รอด
(นับตั้งแต่ท่านหานเฟิงครองอำนาจ ได้ก่อความผิดร้ายแรงสองประการ)
(วิชาลับไม่ชัดเจน รู้เพียงเขาได้นำเคล็ดวิชาไปไว้ที่แท่นหลงหลี่)
เจ้า
ไม่หลงตัวเองเพราะชาติกำเนิด
ถือว่าน่ายกย่องยิ่งแล้ว
แค่เกิดในแดนบน
กลับถูกชมว่าน่ายกย่องงั้นหรือ
เทียนจีได้เขียนคำสั่งด้วยลายมือแล้ว
ตั้งแต่วันนี้การฝึกพิเศษสิ้นสุดลง
ไม่จำเป็นต้องพักที่ตำหนักศึกษาโซ่วหัวอีก
พวกเจ้ากลับไปก่อนเถอะ
อย่าให้อสูรบริวารตัวนี้
เกิดเรื่องขึ้นต่อหน้าข้าอีกก็แล้วกัน
(แดนวิญญูชล)
(กระแสน้ำสงบ ลำน้ำใส)
คารวะเสด็จพ่อ
เฉาอวี่
เจ้าปราบกบฏที่เนินชางอู๋
ทำได้ดีมาก
มีสิ่งใดอยากขอเป็นรางวัลหรือไม่
(เฉาอวี่ องค์ชายใหญ่แดนวิญญูชล)
เป็นหน้าที่ของข้า ไม่อาจอวดอ้างความดี
เจ้าทำความดีมีความชอบ
ถ้าข้าจะตั้งเจ้าเป็นท่านจิ่งซีเป็นอย่างไร
รางวัลจากเสด็จพ่อคือพระเมตตาแห่งสวรรค์
เพียงแต่
- ลูกหวังเพียงได้ทดแทนบุญคุณบิดา - จริงสิ
ไม่กี่วันก่อนมีข่าวลือจากโถงพิพากษา
และโถงแพทย์หลวง
(เฉาเหิง ราชาเทพแดนวิญญูชล)
ข้าจะตั้งเจ้าเป็นรัชทายาท
ไม่รู้ว่าเจ้าได้ยินข่าวนั้นหรือไม่
ข้าจะให้เจ้าดูของสิ่งหนึ่ง
ลิ้นของพวกที่ปล่อยข่าวลือนั่นอยู่ในนี้ทั้งหมดแล้ว
นั่น… นั่นเป็นสิ่งที่พวกเขาสมควรโดนเอง
ข้าจะถามเจ้าอีกครั้ง
เจ้าปราบกบฏมีความชอบ
แต่งตั้งเจ้าเป็นท่านจิ่งซีดีหรือไม่
ขอเสด็จพ่อทรงพิจารณา
ลูกเพียงต้องการช่วยเหลือเสด็จพ่อ
ไม่ได้มีความคิดเป็นอื่นแม้แต่น้อย
ขอเสด็จพ่อทรงพิจารณา
(กระแสน้ำสงบ ลำน้ำใส)
(สุขาวดีแดงชาด)
ขอแสดงความยินดีด้วย องค์ชาย
ที่ได้รับตำแหน่งจิ่งซี
ไสหัวไป
องค์ชายโปรดอภัย
ข้านึกว่าครานี้พี่ใหญ่ต้องได้เป็นรัชทายาทแน่
แต่เมื่อครู่ได้ยินมาว่า
เสด็จพ่อพระราชทานเพียงบรรดาศักดิ์จิ่งซี
แถมยังฆ่าคนของท่านไปหลายคน
เจ้ามาเยาะเย้ยข้าหรือ
ข้าจะกล้าได้อย่างไร
เสด็จพ่อยังไม่ทรงตั้งรัชทายาทเสียที
ก็เพราะพระโอรสมีมาก
กำลังรอดูผลงานของพวกเราอยู่ไง
แต่ข้า
กลับหวังให้พี่ใหญ่ได้เป็นรัชทายาทจากใจจริง
เจ้าต้องการพูดอะไรกันแน่
พี่ใหญ่รู้หรือไม่ว่า
ในหลายเดือนมานี้เฉาหยวนหายไปไหนมา
คนไร้ค่าอย่างเขาจะไปไหนได้เล่า
เขาน่ะ
ได้ยินว่าเหวดาวเหนือกำลังหลอมยาในเหวลึก
ก็เลยไปที่นั่นเพื่อตามหาความฝันข้าวฟ่างเหลือง
อะไรนะ
เฉาหยวนได้รับความเอ็นดู จากพี่ใหญ่ไม่น้อยตั้งแต่เด็ก
หากเขาเป็นฝ่ายพบความฝันข้าวฟ่างเหลืองก่อน
แล้วนำไปถวายเสด็จพ่อ
ท่านลองเดาดูสิ
เสด็จพ่อจะทรงอนุญาตให้เขา บรรลุชีพจรวิญญาณหรือไม่
นั่นเป็นความชอบอันใหญ่หลวง
ตอนนั้นตำแหน่งรัชทายาท
เฉาหยวนจะมีส่วนด้วยหรือไม่
อะไรนะ
บุคคลสำคัญผู้นั้นจะมายังเหวดาวเหนือด้วยตัวเอง
ขอรับ
แต่ด้วยสถานะนักสู้มีข้อจำกัด ไม่อาจเข้าสู่อาณาเขต
เขาระบุให้องค์ชายออกนอกเขต ไปต้อนรับด้วยองค์เอง
และคุ้มกันให้ดี
นายท่าน
เฝ้าดูอยู่หลายวัน
ในที่สุดมู่ฉีไป่ก็ออกจากแท่นหลงหลี่แล้ว
ขอรับ
เขาจัดเตรียมเรือและรถไว้
ดูท่าจะออกเดินทางไกล
ข้าได้นำตราสะกดรอยที่หมิงอี้ทำ
ไปวางไว้บนเรือรถของเขา
ภายในหกชั่วยาม
จะบอกตำแหน่งของเขาได้
ของเล็กๆ ที่นางทำพวกนี้
กลับใช้การได้ทุกชิ้น
จริงขอรับ
ก่อนหน้านี้ข้าทำตามคำสั่งนายท่าน
เฝ้าสังเกตแถวแท่นหลงหลี่ คอยดูพฤติการณ์ของ 27
เขาก็ตรวจตราอย่างจริงจัง
ไม่พบปัญหาอื่น
เขาเชื่อฟังคำของหมิงอี้ถึงเพียงนี้
คงเพราะนางกับหมิงเซี่ยนผูกพันกันลึกซึ้ง
ดังนั้นอสูรบริวารของหมิงเซี่ยนจึงเชื่อฟังหมิงอี้
ทุกถ้อยถ้วนคำ
พวกเราออกเดินทางกันเถอะ
ท่านเซียนจี้
ท่านได้ผูกตราจิตกับจี้ป๋อไจ่สำเร็จแล้ว
รีบส่งเขาออกไป
เราจะได้ไปยังบ่อหลิงซี
อะไรหรือ
เจ้าไม่วางใจให้ข้า ไปตามหากองทัพสัตว์ปีศาจเพียงลำพังหรือ
งั้นเจ้าก็ไปกับข้าได้
ข้าจะไม่วางใจเรื่องใดกัน
ข้าเชื่อว่าท่านเซียนจี้ย่อมเหมือนข้า
ไม่ถูกล่อด้วยพลังรบที่อันตรายนี้
คืนนี้อากาศเย็น
การไปครั้งนี้ของท่านเซียนจี้อันตราย
ต้องคำนึงถึงตนเองเป็นสำคัญ
เจ้าก็จะปล่อยให้เขา ไปตามหาสัตว์ปีศาจเพียงลำพังหรือ
ความหมายของข้าคือ
พลังอย่างกองทัพสัตว์ปีศาจเช่นนี้
ไม่ใช่ว่าใครๆ ก็อยากยึดไว้เป็นของตนหรือ
ตอนนี้นอกจากตัวข้าเอง
ข้าเชื่อใจเพียงท่านเซียนจี้
ส่งคนหนึ่งไป ที่บ้านยังมีอีกคน
ยายสวิน
ใต้เท้าจี้ให้ท่านคอยจับตาข้าใช่ไหม
ท่านกินขนมอำนวยดาราสักหน่อย
ส่วนข้า
จะนั่งอยู่ตรงนี้ จะไม่ไปไหนทั้งนั้น
ท่านก็เฝ้าดูข้าไป
ชิมหน่อยสิ
ข้าไม่กินหรอก
เจ้าเกี่ยวข้องอันใดกับหมิงเซี่ยนกันแน่
นายท่านไว้ชีวิตเจ้า
คิดว่าเจ้าคงไม่มีปัญหาใหญ่อันใด
- แต่ข้าอยากถามอีกคำ… - ข้ากับหมิงเซี่ยนมีสัญญาหมั้นหมาย
สัญญาหมั้นหรือ เจ้ากับหมิงเซี่ยน
เจ้าเป็นสายสืบจากบรรพตเหยากวงสินะ
ไม่ใช่ๆ ถ้าเป็นอย่างนั้น นายท่านคงไม่มีวันปล่อยเจ้าไว้
ที่เขายังให้เจ้าอยู่ก็แปลว่าเจ้าไม่ทำร้ายเขา
แล้วเหตุใดเจ้าจึงมาอยู่ในเหวดาวเหนือ
แถมยังอยู่ที่หอราตรีบุปผาจันทร์
- ข้า… - หรือว่าหมิงเซี่ยนตาเฒ่าชั่วนั่น
จะเหมือนกับตาแก่ที่วันๆ เอาแต่จะตีข้า
บังคับให้เจ้าไปหอราตรีบุปผาจันทร์ เพื่อหาเงินเข้าบ้านงั้นหรือ
ก็ต้องนับว่าเพราะเขาจริงๆ
เทพสงครามหนึ่งสมัย
กลับต่ำช้าถึงเพียงนี้
ข้าจะบอกเจ้า นายท่านไม่ถือสาเรื่องพวกนี้จริงๆ
ครั้งนั้นเขายังช่วยข้าได้
ตอนนี้ก็ยินดีช่วยเจ้า
แต่เจ้าก็ไม่ควรปิดบังเขาจริงๆ
นั่นก็เกินไปหน่อยแล้วละ
ข้าจะบอกเจ้านะ…
ยายสวิน
หมิงอี้
ข้าเคยอ่านคำบรรยายของเหวลึกในตำรา
ภาพตรงหน้าช่างเหมือนกันยิ่งนัก
บ่อหลิงซีที่จี้ป๋อไจ่สร้าง
กลับคล้ายเหวลึกถึงเพียงนี้
เขาไม่ได้เป็นนักโทษอีกแล้ว
แต่ยังถูกจองจำอยู่ที่นี่
ความฝันข้าวฟ่างเหลืองอยู่ตรงนี้เอง
ความฝันข้าวฟ่างเหลือง
ผนึกโลหิต
จี้ป๋อไจ๋ผูกตราจิตกับข้าแล้ว
นี่คือผนึกอีกชั้น
ที่เขาเพิ่มไว้กันข้า
ปล่อยพวกเราเถอะ
- พวกนี้… - ปล่อยพวกเราเถอะ
ล้วนเป็นดวงวิญญาณ ของนักโทษเหวลึกที่ตายไปแล้ว
ปล่อยพวกเราเถอะ ใต้เท้า
ปล่อยพวกเราเถิด
เหล่าสัตว์โลกผู้บริสุทธิ์ในเหวลึกเหล่านี้ ไม่ใช่ถูกปล่อยไปแล้วหรือ
ข้ายังไม่อยากตาย
พวกเขาไม่เคยจากเหวลึกไปอย่างปลอดภัยเลย
ใต้เท้า ขอร้องละ ปล่อยข้าเถิด
เป็นมู่ฉีไป่ที่ลากพวกเขากลับมาทั้งหมด
- ปล่อยพวกเราเถอะ - ปล่อยพวกเราเถอะ
ขอร้องละ ปล่อยข้าเถิด
ตอนนี้
พวกเขาถูกลอกจิตปฐมออกไปแล้ว
ตายอยู่ที่นี่
ไม่อาจไปผุดไปเกิด
พวกเราล้วนบริสุทธิ์
ข้าบริสุทธิ์จริงๆ
ข้าไม่ได้ทำผิดอันใดเลย
ปล่อยข้าเถิด
กลัวเจ้าหรือ
ข้ายังรักษาโรคกิ่งแห้งได้เลย
ข้าจะต้องรอดชีวิตให้ได้
เติบโตเป็น
ไม้ใหญ่สูงเสียดฟ้า
ใต้เท้า ลูกข้ายังเล็ก
โปรดเมตตาปล่อยพวกเราด้วยเถิด
เป็นไปไม่ได้
เซียนหญิงรั่วสุ่ยไฉนจึงมาอยู่ที่นี่ ไม่ใช่ว่าพวกเรา…
กินให้อิ่มเถอะ
เดิมทีพวกเจ้าก็แค่ต้องทำงานหนักในเหวลึกเท่านั้น
ทุกอย่างเป็นจี้ป๋อไจ่ที่เปิดโปง
บัดนี้เหวลึกถูกปิดผนึก
โถงพิพากษาปล่อยพวกเจ้าออกมา
ถึงพวกเจ้าจะรู้อะไรไม่มาก
แต่ก็มีโอกาสพลั้งปากเผยความลับบางอย่าง
ดังนั้นพวกเจ้า
จึงเป็นได้แค่อาหารเท่านั้น
ท่านหานเฟิง
อย่าได้โทษข้าเลย
โทษก็โทษจี้ป๋อไจ่เถิด
ช่างอ่อนแอนัก
อ่อนแอเกินไปจริงๆ
เพียงบิดเบาๆ ก็หักแล้ว
อย่างนี้จะไหวได้อย่างไร
แล้วจะรักษาชีวิตตัวเจ้าเองได้อย่างไร
ข้าไม่ได้อ่อนแอเลย
แม้… แม้แต่โรคกิ่งแห้งข้ายังรักษาได้
ข้ามีความอดทน
ข้าต้องรอดชีวิตให้ได้
เติบโตเป็นไม้ใหญ่สูงเสียดฟ้า
อย่างที่คิดไว้เลย
เจ้าก็อยากแข็งแกร่งขึ้นใช่ไหม
ข้า… กว่าข้า
จะรอดชีวิตมาได้
ข้าไม่อาจทำให้แม่ต้องผิดหวัง
และไม่อาจให้คนที่ช่วยข้าไว้ต้องเสียแรงเปล่า
ข้าต้องมีชีวิตอยู่ให้ดี
ดี
งั้นให้ข้าช่วยเจ้าก็แล้วกัน
แค่เจ้าที่อ่อนแอถึงเพียงนี้
ไม่มีทางจะกลายเป็นผู้แข็งแกร่งได้ด้วยตัวเอง
สู้เลือกทางรองลงมา
กลายเป็นส่วนหนึ่งของผู้แข็งแกร่งเสียยังดีกว่า
บางที
นั่นอาจนับว่าเป็นโชคดีอย่างหนึ่ง
นี่เจ้าทำอะไร
ข้ากินหญ้าราตรี
โรคกิ่งแห้งหายเป็นปลิดทิ้งเลย
ดังนั้นข้าเลยอยากมอบสิ่งนี้ให้ท่านเซียนจี้
ถือเป็นของขวัญ
ชีวิตของข้าเป็นสิ่งที่แม่ให้มา
ข้าต้องมีชีวิตอยู่ให้ดี
ขอบคุณท่านเซียนจี้
นายท่าน
ที่แท้ตราจิต
ถูกสร้างขึ้นเพื่อให้สามีภรรยา
แบ่งปันสุข
ร่วมทนทุกข์
ในห้วงเวลาที่เจ็บปวดที่สุดของกันและกัน
รู้สึกสิ่งที่เจ้ารู้สึก
เห็นสิ่งที่เจ้าเห็น