(ดัดแปลงจากนวนิยาย “สู่ห้วงเมฆา” ของไป๋ลู่เฉิงซวง)
น้องสาวของข้าคนนี้น่ะ อย่าได้เห็นว่าปกติดูเลอะๆ เลือนๆ
คนที่มาสู่ขอแทบจะเหยียบธรณีประตูพังเชียวละ
แต่ว่าข้าที่เป็นพี่ชายน่ะ จุกจิกเกินไป
มักจะคิดว่าถ้าไม่ใช่แม่ทัพอันดับหนึ่งของหกแดน
คนอื่นล้วนไม่คู่ควร
ไม่กี่วันก่อน ในสถานที่เดียวกัน
ท่านหานเฟิงเคยพูดว่า
อยากให้ข้าใช้ร่างกายช่วยท่านเลี้ยงสัตว์ปีศาจ
วันนี่ท่านอยากจะใช้น้องสาวเป็นแต้มต่อหรือ
ท่านแม่ทัพปฏิเสธได้นะ ถือเสียว่าวันนี้ข้าไม่เคยพูดถึงเรื่องนี้มาก่อน
ได้
หากสิ่งที่เจ้าคิดแลกเปลี่ยนด้วยใจจริง
คืออิสรภาพของซินหลิ่ว
แล้วเจ้าแต่งงานกับนางทำไม
เจ้าก็ควรปล่อยนางไป
(สุสานของซินหลิ่วภรรยาที่รัก)
เจ้าขังนางไว้ในจวนถ้ำสู่เซียนของเจ้า
นี่ก็คืออิสรภาพที่เจ้าว่าหรือ
ไม่…
(สุสานของซินหลิ่วภรรยาที่รัก)
ไม่ใช่แบบนั้น
เป็นพวกเจ้า
ทำไมพวกเจ้าต้องเคลือบแคลง ในความรักที่ซินหลิ่วมีต่อข้า
จี้ป๋อไจ่
เซียนหญิงน้อย
เจ้าฟังให้ดีๆ เล่า
ที่ข้าจัดเตรียมทุกอย่างนี้
เพียงเพื่อเอาชีวิตสุนัขของจี้ป๋อไจ่เท่านั้น
เจ้ากับจางไถไม่มีค่าเลยสักนิด
ข้าปล่อยพวกเจ้าไปได้
แต่จุดจบนี้
เจ้ามาเป็นคนเลือกเอง
(สุสานของซินหลิ่วภรรยาที่รัก)
เจ้าจะทำอะไร
ฆ่าเขาซะ
แล้วข้าจะปล่อยเจ้ากับจางไถไป
- เป็นอย่างไร - เจ้าอย่าได้ฝันไปเลย
ข้าไม่มีทางทำร้ายจี้ป๋อไจ่
เจ้าอย่าฝันไปเลย
ไม่มีทาง ข้าไม่มีทาง…
ข้าไม่มีทาง…
ไม่มีทางๆ
ทำไม
หรือว่าเจ้าจริงใจต่อจี้ป๋อไจ่อย่างนั้นหรือ
ไม่มีการเสียสละ
แล้วจะมีรักแท้ได้อย่างไร
เจ้าผิดแล้ว
ถ้าเขายอมตายเพื่อเจ้า
เขาคงจะมีความสุขมากกระมัง
ข้าไม่…
เจ้าผิดแล้ว
ข้ากับจี้ป๋อไจ่จะมีชีวิตรอดไปด้วยกัน
ทำไมนางถึงไม่ฆ่าเจ้า
ทำไมกัน
- จี้ป๋อไจ่ - ทำไมกัน
ท่านกลับมา
ออกไป
ท่านเป็นอย่างไรบ้างแล้ว
หมิงอี้
ขอแค่เจ้าฆ่าจี้ป๋อไจ่เสีย ข้าก็จะปล่อยเจ้ากับจางไถไป
วิธีง่ายๆ แบบนี้ ทำไมเจ้าถึงไม่เลือก
ทำไมข้าต้องทำให้เจ้าสมใจ กลายเป็นขยะเหมือนกับเจ้า
เจ้ากล้าด่าข้าหรือ
ด่าเจ้าก็ด่าไปแล้ว ยังต้องเลือกวันด้วยหรือ
มู่ซินหลิ่วตายไปแล้ว
เจ้าก็จับเซียนหญิงที่คล้ายกับนาง
ทุกคนที่เจ้าพบเจอ มาเปลี่ยนเป็นหุ่นเชิด
ควบคุมพวกนางเหมือนที่ควบคุมซินหลิ่ว
นี่นับเป็นความรักลึกซึ้งบัดซบอะไรกัน
ดูท่าพวกเจ้าคงไม่อยากช่วยนางแล้วสินะ
- จางไถ - หมิงอี้
ซวินหมิง
เมื่อครู่เจ้าสิงร่างข้า
ข้าสัมผัสได้ว่าในความทรงจำของเจ้า มีส่วนที่ถูกผนึกอยู่
บางทีการตายของซินหลิ่วอาจมีอะไรซ่อนเร้นอยู่
เจ้าพูดอะไร
เจ้าเคยคิดหรือไม่
ว่าความทรงจำที่เกี่ยวข้องกับซินหลิ่ว
อาจจะถูกคนอื่นดัดแปลง
ซวินหมิง เจ้าลองคิดดูให้ดีๆ
ถ้ำสู่เซียนที่อยู่ในหุบเขาไม่พบแสงตะวัน
แต่ทำไมหุบเขาสู่เซียนในความทรงจำเจ้า มักจะมีดวงอาทิตย์ส่องแสงอยู่เสมอ
แล้วก็
ไม่ว่าในป่าลั่วเซิงหรือว่าในถ้ำสู่เซียน
ล้วนถูกคนสลักอักขระลงไปมากมาย
เจ้าไม่รู้จริงๆ หรือว่ามันหมายความว่าอย่างไร
หรือว่าเจ้าจงใจหลีกเลี่ยง
เพราะอะไร
ซินหลิ่วไม่ยินดีอยู่ที่นี่หรือ
ตกลงความทรงจำที่เป็นความจริงที่สุด มันอยู่ไหนกันแน่
ทำไมข้าถึงมองไม่เห็น
ผนึกในความทรงจำของเจ้าอันนั้น
จะต้องใช้แรงจากภายนอกเปิด
ไม่สู้พวกเรามาทำการแลกเปลี่ยนกัน
ข้าช่วยเจ้ากำจัดผนึกออก
เจ้ามอบอิสระให้จางไถ
ทำไมข้าต้องเชื่อเจ้าด้วย
หรือว่าเจ้าไม่อยากรู้ความจริงหรือ
วิญญาณเทพหมื่นทิศ
ข้ายินดีส่งมอบความทรงจำทั้งหมด
ไม่สำนึกเสียใจโดยเด็ดขาด
ช่วงนี้เจ้าไปฝึกพิณที่ป่าลั่วเซิงบ่อยๆ เถอะ
(จำนวนครั้ง)
เจ้าค่ะ ท่านพี่
ซินหลิ่ว
ข้าอยากได้ยินเจ้าพูดกับข้า
ไม่ว่าจะมาจากใจจริงของเจ้าหรือไม่
ในใจข้ามีแต่เจ้าเพียงผู้เดียว
ซินหลิ่ว
พูดกับข้า
รีบพูดมา
(จำนวนครั้ง)
ข้ากลับมาแล้ว
ช่วงนี้ท่านแม่ทัพออกแต่เช้ากลับมาดึก
ปกปิดที่อยู่
บนชุดยังมีรอยเลือดอีก
ท่านแม่ทัพ ตกลงท่านกำลังทำอะไรอยู่กันแน่
ซินหลิ่ว
ท่านหานเฟิงตกลงเรื่องการแต่งงานของเรา
เงื่อนไขคือข้าช่วยเขาเลี้ยงดูสัตว์ปีศาจ
รอวันหน้าสัตว์ปีศาจก่อร่างได้แล้ว
เขาก็จะเป็นนายแห่งเหวดาวเหนือแล้ว
ดังนั้นแผลบนร่างท่าน
เพราะถูกสัตว์ปีศาจแว้งกัดใช่หรือไม่
เพื่อเจ้า
ข้ายินดีทำทุกอย่าง
ถ้าถูกพบเข้า
เจ้าก็หนีไปก่อนเลยนะ
รอข้าซ่อนจิตปฐมได้แล้ว
ค่อยหนีออกไปรวมตัวกับเจ้า
ไยท่านต้องทำเช่นนี้ด้วย
ทั้งพันธนาการตัวข้า
และพันธนาการตัวท่านเอง
เจ้าอย่าคิดจะไปจากข้า
ซินหลิ่ว
ไม่ว่าจะมาจากใจจริงเจ้าหรือไม่
ในใจข้ามีเพียงเจ้าผู้เดียว
พูด
(รวมคุณธรรมทั้งปวง)
ท่านแม่ทัพ
ข้าหาเทียบยาเจอจากในวังดาวเหนือ
เอามาให้ท่านปรับสภาพร่างกาย
ลำบากเจ้าแล้ว
ได้แต่งงานกับเจ้า
เป็นโชคดีสามชาติภพของข้า
ได้ยินว่าค่ายกลรวมดวงใจ สามารถควบคุมพลังของสัตว์ปีศาจได้
การแว้งกัดของท่านแม่ทัพรุนแรงขึ้นทุกที
พลังวิญญาณของข้าต่ำขนาดนี้ ไม่อาจบำเพ็ญค่ายกลรวมดวงใจได้เลย
ไม่สู้
ท่านกับข้าปลดตราจิตออก
แล้วหาเซียนหญิงที่เก่งกาจคนอื่นมาฝึก บำเพ็ญค่ายกลดีหรือไม่
ต่อให้ไม่มีค่ายกลรวมดวงใจ ข้าก็หาวิธีควบคุมสัตว์ปีศาจได้เหมือนกัน
ไม่ต้องคิดแล้ว
ไม่ว่าอย่างไร
ข้าก็ไม่มีทาง
ปล่อยเจ้าไปหรอก
มือเจ้าเป็นอะไร
ก็แค่ความทรมานใจ
เลยทำร้ายตัวเองเท่านั้น
เพื่อข้า
เจ้ากรีดเลือดเป็นกระสายยาหรือ
ซินหลิ่ว
เจ้าอย่าทำร้ายตัวเองเพื่อข้าเลยนะ
ท่านแม่ทัพช่าง
หลอกตัวเองเก่งจริงๆ
ท่านแม่ทัพ
ไม่ต้องกังวล
ข้าระงับมันไหว
ท่านแม่ทัพ ท่านรีบดื่มยานี่ลงไปเถอะ
การแว้งกัดของสัตว์ปีศาจ
ต้องใช้พลังวิญญาณที่แกร่งพอถึงจะต้านไหว
ยาที่ข้าเพิ่งป้อนให้ท่านไป
มีแต่ทำให้ท่านอ่อนแอลงเท่านั้น
ทำไมกัน
ทำไมแม้แต่สัตว์ปีศาจก็ยังฆ่าท่านไม่ได้
- ทำไมกัน - ท่านรู้ดี
ท่านรู้มาตลอด
ซวินหมิง ข้าเกลียดท่าน
ข้าเกลียดท่านมากจริงๆ
ข้าเกลียดพวกท่าน
ทำไมท่านต้องยืนกรานแต่งกับข้าด้วย ทำไมกัน
ทำไมต้องขังข้าเอาไว้ที่นี่ด้วย
ก็แค่ชีวิตหนึ่งเท่านั้น
เจ้าต้องการ
ข้าล้วนให้เจ้าได้
ซินหลิ่ว
ที่แท้ชีวิตนี้ข้า
ไม่อาจได้อิสระตลอดไป
นี่ไม่ใช่ความจริง
ซวินหมิง นี่ล้วนเป็นความจริง
ความทรงจำดีๆ ที่เจ้าคิดเอาเอง
ล้วนเป็นความเพ้อฝัน ที่ถูกความยึดติดของเจ้าปั้นแต่งออกมาเท่านั้น
เจ้ารักนางจริงๆ หรือ
- เจ้าน่ะรักตัวเองเท่านั้นแหละ - พอแล้ว
รีบหยุดการแสดงของเจ้าได้แล้ว
มาแสร้งเป็นคนลุ่มหลงในรักอะไร
ถึงเวลาที่เจ้าต้องทำตามสัญญาแล้ว
คืนอิสระให้จางไถซะ
เจ้าไม่รู้หรือ
จิ้งจอกน่ะ
เจ้าเล่ห์ที่สุด
และไม่รักษาสัญญาที่สุดแล้ว
พวกเจ้าอยากช่วยนาง
ฝันไปเถอะ
ซวินหมิง เจ้ายังไม่เข้าใจอีกหรือ
มู่ฉีไป่ดัดแปลงความทรงจำของเจ้า
เจ้ายินดีให้เขาใช้งาน เลี้ยงสัตว์ปีศาจต่องั้นหรือ
พวกเจ้าคิดว่าตัวเองขวางมู่ฉีไป่ไหวหรือ
ต่อให้พวกเจ้าขวางมู่ฉีไป่ไหว
ก็ขวางผู้ที่อยู่เบื้องหลังเขาไม่ไหวหรอก
หมายความว่าไง
ไม่จำเป็นต้องถามมาก
วันนี้
จิตวิญญาณของเจ้าและข้า
จะหลับใหลตลอดกาลอยู่ที่นี่
เขาคิดจะทำลายแดนมายาทิ้ง แล้วกักขังพวกเราให้ตายอยู่ที่นี่
ไป
จิตปฐมของจางไถยังอยู่ในมือของซวินหมิง
- ข้า… - ปล่อยวางสหายสนิทของเจ้าไม่ลง
เจ้าก็ลงหลุมไปพร้อมกับนางเสียเถอะ
หมิงอี้
- หมิงอี้ - ทางออกกำลังจะปิดแล้ว
พวกเราสองคน จะมาตายอยู่ที่นี่กันหมดไม่ได้ รีบไป
ยุ่งยาก
ทางออกกำลังจะหายไปแล้ว รีบไป
ไปสิ
มาตายอยู่กับข้าที่นี่เถอะ
จี้ป๋อไจ่
ไม่รู้จักประมาณตน
น่าขัน
สุดท้ายใครกันแน่ที่น่าขัน ยังไม่รู้เลยนะ
ความชั่วร้ายสลาย หมื่นอาคมหวนสู่ปฐม
ทำลาย
จางไถ
หมิงอี้
หมิงอี้ๆ
ดอกแค้นจำพราก
ท่านถูกพิษสวรรค์แค้นจำพรากหรือนี่
จะให้นางรู้ตัวตนของข้าไม่ได้
จี้ป๋อไจ่
เจ้าถูกจี้ป๋อไจ่บีบให้เผยกายแท้
กลับมาระบายโทสะใส่ข้า
เขาไม่ได้น่าขยะแขยง เหมือนคนหลอกลวงแบบเจ้า
ดูท่าเจ้าคงจำได้แล้ว
ซวินหมิง
ข้าเห็นเจ้าจนปัญญา
ไม่อาจรับความจริงการตายของซินหลิ่วได้
ถึงได้หวังดีช่วยเจ้า
ซ่อนความทรงจำที่แท้จริงของเจ้าเอาไว้
ทำไม
ไม่ซาบซึ้งใจข้า ยังมาเป็นปฏิปักษ์กับข้าอีก
หรือเจ้าลืมไปแล้ว
ต่อหน้าพลังของสัตว์ปีศาจ
พลังพวกนี้ของเจ้าล้วนเป็นลูกไม้เด็กเล่น
แดนมายาถูกทำลายไปแล้ว
ตอนนี้เจ้าก็แค่เค้นพลังเฮือกสุดท้าย
เจ้าไม่มีประโยชน์อะไรให้ข้าใช้งานได้อีกแล้ว
ต่อให้ข้าตาย
เจ้าก็อย่าคิดว่าจะหนีไปจากผลกรรมได้เลย
ผลกรรมหรือ
นับตั้งแต่เริ่มเลี้ยงดูสัตว์ปีศาจ
องค์ชายก็ไม่แยแสอะไรอีกต่อไปแล้ว
มีเพียงการหลอมสัตว์ปีศาจ จนสำเร็จอย่างแท้จริงเท่านั้น
ถึงจะได้ครอบครองพลัง ที่แกร่งที่สุดของเหวดาวเหนือ
ทำให้เหวดาวเหนือกลายเป็นแดนบนตลอดกาล
เส้นทางที่องค์ชายดำเนินไป คือการสละประโยชน์ส่วนตนเพื่อการใหญ่
หนูกำพร้าเน่าหนอนอย่างพวกเจ้าจะไปรู้อะไร
ระหว่างเดินอยู่บนเส้นทางยิ่งใหญ่
การเสียสละน่ะเลี่ยงไม่ได้หรอก
ถ้าจำเป็น
แม้แต่ญาติพี่น้องข้าก็ทอดทิ้งได้
ถ้าการฆ่าแบบนี้
ก็ทำให้กลายเป็นทัณฑ์สวรรค์ กรรมตามสนองอะไร
อย่างนั้นวิถีสวรรค์
ก็ควรให้ข้าเข้าไปแก้ไขมันแล้ว
องค์ชาย
แผนการต่อไปของพวกเราคืออะไรหรือ
ก่อนหน้าก็โฮ่วจ้าว ต่อมาก็ซวินหมิง
เป็นการแก้แค้นให้ป๋ออวี่หลันของจี้ป๋อไจ่
อย่างนั้นต่อไป
ก็เป็นข้าแล้ว
ตอนนี้จี้ป๋อไจ่สามารถต่อสู้เพื่อเหวดาวเหนือได้
พวกเราแตะต้องเขาไม่ได้
จะทำลายจี้ป๋อไจ่ทิ้ง
ก็ต้องทำลายตัวตนนักสู้ของเขาไปก่อน
ใต้เท้าฟื้นแล้วหรือ
มา
นี่เป็นยาที่ข้ากับยายสวินต้มมาให้ท่าน
พวกเราออกมาได้อย่างไร
โชคดีที่ใต้เท้าทะลวงทางออกออกไป ต้องเปลืองแรงไปมากกว่าจะออกไปได้
แม่ทัพของเหวดาวเหนือ ตายอยู่ในงานเลี้ยงสมรสของเรา
คนของโถงพิพากษามาสอบถามแล้วกระมัง
เจ้าค่ะ ต้องขอบคุณใต้เท้า ถึงได้ช่วยจางไถเอาไว้ได้
หลังจากนางฟื้นตัวแล้ว ก็ตามท่านเซียนซือถูกลับไปโถงพิพากษา
ร้องเรียนซวินหมิง
ที่ลักพาตัวเซียนหญิงไปทั่ว
เพื่อฆ่าจิตปฐม
จากนั้นท่านหานเฟิงก็มาเยือน
บอกว่าซวินหมิงฆ่าตัวตาย ต่อหน้าเขาเพราะหวาดกลัวโทษ
โถงพิพากษาดำเนินคดีอย่างเที่ยงธรรม ถอดยศแม่ทัพของซวินหมิงออกทั้งหมด
และตัดสินให้เป็นนักโทษ
สุดท้ายก็ยังคงตายอยู่ในมือของมู่ฉีไป่อยู่ดี
เจ้ารู้แต่แรกแล้ว
ว่าข้ากำลังแก้แค้นเพื่อใคร
ใช่หรือไม่
ใช่
ตอนนั้นท่านให้รั่วสุ่ย
เปิดโปงบิดาแท้ๆ ตัวเองโฮ่วจ้าวต่อหน้าฝูงชน
ก็ไม่ได้คิดจะซ่อนตัวเองไว้ จนท้ายที่สุดอยู่แล้วไม่ใช่หรือ
ข้าอยู่ข้างกายท่านมานานขนาดนั้น ทั้งยังไม่ใช่คนโง่
ด้วยสถานการณ์ในตอนนี้
เกรงว่ามู่ฉีไป่คงรู้ไปนานแล้ว
ท่านต้องการพิพากษาพวกที่ฆ่าเซียนหญิงป๋อ
ข้าไม่ใช่คนของโถงพิพากษาเสียหน่อย พูดเรื่องพิพากษาอะไรกัน
เดิมทีท่านสามารถฆ่าพวกเขาให้หมดไปเลยได้
แต่ท่านกลับเปลืองแรงกายแรงใจ รวบรวมหลักฐานอันแน่นหนาพวกนั้น
จะต้องทำให้พวกเขาถูกตัดสินเป็นนักโทษให้ได้
ก็เพราะในใจคิดว่า
พวกเขาไม่คู่ควร ให้ตายไปอย่างไร้มลทินใช่ไหมเล่า
ดังนั้นเจ้าถึงได้บอกจางไถ
ว่าไปที่โถงผู้พิพากษาแล้ว
ต้องร้องทุกข์ซวินหมิงอย่างไรหรือ
ใช่
พวกเขาทำร้ายผู้บริสุทธิ์
จับเซียนธรรมดาเหล่านั้นไปที่เหวลึก ให้ได้รับทุกข์ทรมาน
เดิมทีก็ควรลงโทษอยู่แล้ว
พูดกันถึงที่สุดแล้ว พวกเขาต่างหากที่เป็นนักโทษที่แท้จริง
พูดแล้ว
ตอนที่แดนมายากำลังถล่ม
ทั้งๆ ที่ท่านทิ้งข้าแล้วหนีไปได้
ไยต้องกลับมาช่วยข้าอีก
ใครจะไปรู้กันล่ะ
เจ้าหัวเราะอะไร
ข้าช่วยเจ้าหรือว่าต้องใช้เหตุผลด้วยหรือ
ข้าเป็นคนใจดีอยู่แล้ว ใช่ว่าเจ้าไม่รู้เสียหน่อย
แม้แต่พัดผุๆ ของหมิงเซี่ยน
ข้ายังคิดจะเก็บไว้ดีๆ แล้วคืนให้เขาเลย
ต่อให้พูดยังไงเขาก็นับเป็นศัตรูตัวฉกาจของข้า
ตอนนั้นที่ได้ต่อสู้กับหมิงเซี่ยน
เพราะเป็นการเดิมพัน ของใต้เท้ากับองค์หญิงเทียนจี
ต้องชนะเท่านั้น
อย่างนั้นถ้าว่าตามที่ใต้เท้าพูด
ท่านเป็นคนซื่อสัตย์ใจดี
อย่างนั้นตอนนั้นก็ไม่ได้คิดจะเล่นลูกไม้อะไร
อย่างเช่น
วางยาพิษหมิงเซี่ยน
นี่เจ้าคิดว่าข้าเป็นคนแบบนั้นหรือ
ไยข้าต้องวางยาพิษเขาด้วย
จะชนะ
ข้าก็เอาชนะซึ่งๆ หน้าก็พอแล้ว
ถ้าแพ้
ตายอยู่ในมือเขาก็ไม่มีอะไรให้ต้องอับอาย
เข้าใจแล้ว
ใต้เท้าเป็นคนซื่อสัตย์
ข้าเดาว่าแม้จะเป็นหมิงเซี่ยน
ก็คงดีใจมากที่มีคู่ต่อสู้เป็นคนอย่างใต้เท้า
คนพวกนั้นที่โชคดีได้ประมือกับใต้เท้า
เกรงว่าคงเป็นความอิ่มเอมใจที่สุด
ในชีวิตนี้ของพวกเขาเลยกระมัง
เพราะว่าใต้เท้าไม่ใช่คู่ต่อกร
เป็นคนต่ำต้อย
เป็นคนรู้ใจ
ใต้เท้าไม่เชื่อใจใครทั้งนั้นสินะ
อะไรก็ตามที่เคยผ่านมือคนนอก ใต้เท้าล้วนไม่เอาเข้าปาก
บัดนี้
ในเมื่อมีคนยินดีเชื่อท่านแล้ว
ไม่รู้ว่าใต้เท้า
พอจะเชื่อใจพวกเราสักหน่อยหรือไม่
ข้าเชื่อเจ้า
ท่านเซียนซือถู
ไว้ค่อยมาใหม่เถอะ
ท่านเซียนจี้กับเซียนหญิงหมิงอี้เข้านอนแล้ว
- มีคนมา - มีคนมา
คืนแต่งงาน
หรือว่าจะให้คนของทะเลมิหวนกลับได้เห็น
พวกเรากำลังวางแผนเรื่องสำคัญกันอยู่
ใต้เท้านี่เสเพลนัก
คืนแต่งงาน
ไม่ตั้งใจบำเพ็ญจิต
หรือกำลังคิดว่าจะเอาใคร มาบูชาสวรรค์เป็นคนต่อไปดี
ใต้เท้าไปจากหอราตรีบุปผาจันทร์ตั้งนานขนาดนั้น
หรือว่าลืมไปแล้วว่าต้องแสดงละครอย่างไร
เจ้าเดาถูกแล้ว
เดาอะไรหรือ
เดาว่าใต้เท้าไม่ใช่คนเสเพลเลย
หรือว่า…
ใต้เท้าน่ะไม่…
หมิงอี้
อย่างไรก็ต้องให้คนที่มาได้เห็นชัดๆ หน่อยสิ
ท่านหลอกข้า
สมาธิเจ้าแย่ขนาดนี้ จะแสดงอย่างไรเล่า
เจ้ากัดจริงๆ หรือเจ้ากัดจนใช้การไม่ได้ เจ้ารับผิดชอบนะ
นี่มันมีคนที่ไหน
ยังไม่ไป
- ไม่มีคนชัดๆ - ใครบอกไม่มีคน
เจ้าแสดงจนอินมากเลยไม่ใช่หรือ ต่อสิ
ตอนแรกที่ท่านพาข้ากลับมาที่ทะเลมิหวนกลับ
ก็หลอกข้าเหมือนแบบนี้เลยกระมัง
คืนแรก
ไฟในคืนแรกนั่น
ก็เป็นลูกไม้ของใต้เท้าล่ะสิ
แล้วก็ถ้าตอนเช้าของวันต่อมา ข้ายังไม่ปฏิเสธใต้เท้าอีก
- ก็จะ… - ใช่
ตอนนั้นข้ากำลังคิดว่าจะแต่งเรื่องอะไรสักอย่าง
แต่งหน้าจัดเกินไป
เสื้อผ้าแย่เกินไป
หรือไม่ก็กลิ่นหอมเกินไป
หมิงอี้
ถ้าข้าบอกว่า
ข้ากับเจ้า…