(ดัดแปลงจากนวนิยาย “สู่ห้วงเมฆา” ของไป๋ลู่เฉิงซวง)
(ประทับท่ามกลางหมู่ดาว)
ขอเพียงองค์หญิงไม่ถามข้า และชีพจรวิญญาณของข้าว่ามาจากที่ใด
ข้ายินดีสู้ศึกเมฆาครามเพื่อองค์หญิง
แต่ข้ามีเงื่อนไข
หากข้าเอาชนะหมิงเซี่ยนแห่งบรรพตเหยากวงได้
ก็ขอองค์หญิงยกเลิกสถานะนักโทษของข้าเสีย
แต่งตั้งข้าเป็นท่านเซียน
แต่ถ้าหากเจ้าก็แพ้ล่ะ
หากงานชุมนุมเมฆาครามครั้งนี้
ข้าเอาชนะหมิงเซี่ยนแห่งบรรพตเหยากวงไม่ได้
องค์หญิงประหารชีวิตข้าได้ทันที
ข้ายินยอมให้จิตปฐมดับสูญ
วิญญาณสลายไปหกแดน
(ประทับท่ามกลางหมู่ดาว)
(เมตตามีมารยาท)
เทียนจี
เสด็จพ่อ
ไว้ข้ากับจี้ป๋อไจ่แต่งงาน ทุกอย่างจะต้องดีขึ้นมา
(ตำหนักจื่อเวย)
องค์หญิง
ให้เจ้าลุกขึ้นมาแล้วหรือ
องค์หญิงต้องการใช้ข้าเป็นที่ระบายอารมณ์
ย่อมไม่อาจไม่ปฏิบัติตาม
ลำบากเจ้าแล้วที่จงรักภักดีต่อเสด็จอาของข้าเช่นนี้
จึงได้ตำแหน่งแพทย์เซียนนี้มา
มิฉะนั้นป่านนี้จะไปลำบากลำบนอยู่ที่ไหนนะ
ข้าให้เจ้าลุกขึ้นมาแล้วหรือ
หลังจากเจ้ากลายเป็นแพทย์เซียนของเสด็จพ่อ
ช่วงเวลาหลับลึกของเสด็จพ่อก็นานขึ้นเรื่อยๆ
ลองพูดมา แผนการของพวกเจ้าคืออะไร
ให้เสด็จพ่อกลายเป็นหุ่นเชิด
จากนั้นก็ฆ่าข้า
องค์หญิงคิดมากไปแล้ว
ฝ่าบาทประชวรด้วยโรคร้ายแรง การนอนหลับช่วยรักษาพระองค์ได้
ท่าทางเสแสร้งตลอดเวลาของเจ้านี้
ชวนให้ผู้คนขยะแขยงจริงๆ
แต่โชคดีมีท่านเซียนเหยียนมาเปรียบเทียบ
ตัวข้าถึงพบคุณค่าอันน่ายกย่องของจี้ป๋อไจ่
ให้เขาเป็นสวามีของข้า ช่างเหมาะสมยิ่งนัก
องค์หญิงมีเวลาปะทะคารมกับข้าตรงนี้
ท่านไม่สู้…
องค์หญิงไม่สู้ไปดูสวนด้านหลัง ของตนเองว่าไฟไหม้หรือเปล่า
หมายความว่าอะไร
ดูท่าจนบัดนี้องค์หญิงยังไม่รู้ว่า
ทะเลมิหวนกลับมีนายหญิงเพิ่มขึ้นมาอีกคนหนึ่งแล้ว
จี้ป๋อไจ่เจ้าชู้ไปทั่ว ไม่ใช่แค่วันสองวัน
เรื่องนี้เจ้าก็เอามายุยงได้หรือ
สายตาในการมองคนขององค์หญิงไม่เคยดีเลย
เคยต้องตาข้า ถูกข้าหลอก
บัดนี้ต้องตาจี้ป๋อไจ่
ท่านจะมั่นใจได้อย่างไรว่า เขาคือคนที่คู่ควรให้ไว้ใจ
ไม่ใช่ว่าทุกคนจะเป็นเหมือนท่านเซียนเหยียน
เพื่อก้าวขึ้นสู่ตำแหน่ง ก็ไม่เลือกวิธีการ
ตัวข้าชอบจี้ป๋อไจ่ อยากจะยกตำแหน่งสวามีให้แก่เขา
แต่เขาเอาแต่จะอาศัยความสามารถของตนเอง
ลำพังแค่จุดนี้
ท่านเซียนเหยียนคุณธรรมของเจ้า ก็ห่างไกลไม่อาจสู้เขาแล้ว
เขาอยากอาศัยตนเอง ยังคิดจะแต่งกับองค์หญิงที่สูญเสียอำนาจ
ไม่มีค่าแม้แต่น้อย
ข้าขอบใจเจ้ามากที่คว้าชัยชนะ
เกียรติยศอันสูงส่งแทนเหวดาวเหนือ
ช่วยให้ข้านั่งอยู่ในตำแหน่งผู้สูงศักดิ์ แห่งตำหนักศึกษาโซ่วหัวอย่างมั่นคง
แต่สำหรับเจ้า สำหรับข้า นี่ยังไม่เพียงพอ
เราสองคนผูกพันธะสัญญา แต่งงานกันแล้ว สักวันหนึ่ง
เจ้าจะได้ปกครองเหวดาวเหนือ ก็ยังไม่รู้ได้
องค์หญิง ข้าเอาชีวิตเป็นเดิมพันมาทำสัญญากับท่าน
แพ้แล้วจิตปฐมข้าจะถูกเผาทำลายสิ้นนะ
ท่านจะโลภมากเช่นนี้ไม่ได้หรอก ยังต้องการอิสระของข้าอีกหรือ
ข้าไม่ต้องการอิสระของเจ้า
ข้ามอบอำนาจให้เจ้า
อิสระน่ะ ตอนนี้ข้ามีแล้ว
ส่วนอำนาจ องค์หญิงท่านยังไม่มีหรอกกระมัง
ดังนั้นเรื่องนี้จะเริ่มคุยจากตรงไหนล่ะ
ท่านเซียนจี้ ท่าน…
จี้ป๋อไจ่
โกรธหรือไม่
ข้าโกรธแทนท่านจริงๆ
และการแต่งงานของท่านกับเขาก็ยังไม่ได้ข้อสรุป
ท่านจะรู้ได้อย่างไรว่าเขาไม่ได้ยืนอยู่ฝั่งข้า
หากเขายืนอยู่ฝั่งข้า
เช่นนั้นอำนาจควบคุมที่มีเพียงน้อยนิด ขององค์หญิงต่อตำหนักศึกษาโซ่วหัว
เกรงว่าจะสูญเสียไปแล้วเช่นกัน
เซียนหญิงหมิงอี้
ผู้สูงศักดิ์ตำหนักศึกษาโซ่วหัวอยากพบเจ้า
เจ้า… เจ้าเป็นใคร เจ้าเข้ามาได้อย่างไร
ยายสวิน
ข้ายังมีธุระ ข้าไปก่อนละ
นี่เจ้า…
นี่เจ้าทำอะไรน่ะ
ไหนบอกว่าจะพาข้า มาพบผู้สูงศักดิ์ไม่ใช่หรือ นางล่ะ
ในที่สุดข้าก็ได้พบเจ้า
ผู้สูงศักดิ์แห่งตำหนักศึกษาโซ่วหัว องค์หญิงเทียนจี
ยังไม่รีบคุกเข่า
เจ้าทำแบบนี้ ข้าก็คุกเข่าไม่ได้นะ
องค์หญิง ท่านจับตัวข้ามามีเรื่องอันใดหรือ
หมิงอี้ใช่หรือไม่
ใช่แล้ว
ข้าขอสั่งให้เจ้าไปจากจี้ป๋อไจ่เสีย
ขอเพียงเจ้ายอมไป สมบัติพวกนี้ล้วนเป็นของเจ้า
ข้ายังจะประทานประกายมงคลให้เจ้าพันตำลึง
เป็นอย่างไร
นี่…
ทำไมยังต้องลังเลอีก เจ้าคิดให้ดี
หากเจ้ายอมไปจากเหวดาวเหนือ ก็จะได้สิ่งของเหล่านี้ทันที
หนี้รักของจี้ป๋อไจ่นี้นะ…
หรือว่าเจ้ายังมีสิ่งอื่นที่อยากได้
ข้าจะเตรียมให้เจ้าทุกอย่าง
ข้าอยากได้
ความฝันข้าวฟ่างเหลือง ท่านก็ไม่มีสักหน่อย
หากเจ้ายืนกรานไม่ไปจากจี้ป๋อไจ่
เช่นนั้นวันนี้เจ้าก็ต้องจบชีวิตลงที่นี่แล้ว
ตัวข้าเองก็ไม่ชอบเห็นเลือด
แต่จนใจที่จี้ป๋อไจ่ปฏิบัติต่อเจ้าเป็นพิเศษจริงๆ
ปล่อยเจ้าไว้… ไม่ได้
องค์หญิง ปรึกษากันได้
ไปจากจี้ป๋อไจ่ก็ใช่ว่าทำไม่ได้
องค์หญิง ท่านคงคิดว่าข้าต้องพูดเช่นนี้แน่นอนละสิ
แน่นอน บุรุษผู้หนึ่ง เทียบกับสมบัติไม่มีที่สิ้นสุดเหล่านี้
กระทั่งเทียบกับชีวิตแล้วก็ไม่ได้ล้ำค่าขนาดนั้น
แต่ว่านับตั้งแต่จี้ป๋อไจ่ช่วยข้าออกมาจากถ้ำปีศาจ
อย่างหอราตรีบุปผาจันทร์นั่น
ข้าก็รักเขาสุดหัวใจแล้ว
บัดนี้ข้ามีความรักลึกซึ้งต่อเขา แม้ตายก็ไม่เปลี่ยนแปลง
ในเมื่อเป็นเช่นนี้
เจ้าก็ตายเสียเถอะ
จะได้ลดความยุ่งยากลง ซิวอวิ๋น
ลงมือ
จับมีดเป็นครั้งแรกสินะ มืออย่าสั่น
มา
พ่อหนุ่ม ข้าเห็นเจ้าแล้วนะ รีบมาช่วยข้าสิ
จี้ป๋อไจ่
เหตุใดองค์หญิงต้องข่มขู่นางด้วย
ใต้เท้า…
ไม่ต้องกลัว
องค์หญิงเทียนจี
ต่อให้เป็นท่านก็ทำให้คนของข้าลำบากไม่ได้
ขอองค์หญิงอย่าได้พรากเราจากกันเลย
ท่านเซียนจี้ตกลงใจจะปกป้องนางจริงหรือ
องค์หญิงเทียนจี
ระหว่างท่านกับข้า เป็นเพียงการแลกเปลี่ยนอย่างยุติธรรม
ไม่เกี่ยวข้องกับสิ่งอื่น
ก่อนหน้านี้ข้าพูดอย่างชัดเจนแล้ว
แต่หากเสด็จพ่อต้องการประทานสมรส แก่ท่านเซียนจี้กับข้าให้ได้
ท่านเซียนจี้ยังกล้าขัดราชโองการหรือไม่
ราชาเทพหลับลึกมานานหลายปีไม่ฟื้น
ท่านหานเฟิงดั่งดวงตะวันกลางนภา
บัดนี้ตั้งแต่บนลงล่างของวังดาวเหนือ
เกรงว่าล้วนแต่นับถือ ท่านหานเฟิงเป็นเจ้าสูงสุดแล้วกระมัง
ข้าน้อยไร้ความสามารถ ก็นับว่าเป็นผู้มีอำนาจหน้าใหม่
องค์หญิงในอดีต กับแขกผู้มีเกียรติที่เพิ่งเลื่อนสถานะ
ท่านว่าท่านหานเฟิงจะยอมให้ท่าน ได้ราชโองการนี้มาสำเร็จหรือไม่
จี้ป๋อไจ่ เจ้าอย่าลืมนะ ข้าเป็นคนทำให้เจ้าหลุดพ้นจากสถานะนักโทษ
ใช่ องค์หญิงมีบุญคุณต่อข้าจริงๆ
แต่นักโทษเช่นข้าจะไม่ตอบแทนด้วยการแต่งงาน
ข้าคิดว่าสำหรับองค์หญิงแล้ว นักสู้ที่ชนะงานชุมนุมเมฆาครามมาได้
อย่างไรก็สำคัญกว่าสวามีผู้หนึ่งกระมัง ท่านว่าอย่างไร
แน่นอน
ยังขอให้ท่านเซียนจี้อำนวยชัยด้วย
ข้าพาคนไปก่อนละ
ขอให้องค์หญิงจำไว้ว่า
หากมีคนกล้าทำให้หมิงอี้ของข้าลำบากอีก
ต่อให้เป็นราชาสวรรค์ผู้ยิ่งใหญ่
ข้าก็จะฆ่าเหมือนกันหมด
องค์หญิง ทำไมเขาถึงทำกับท่านเช่นนี้
เขามีท่าทาง ความรู้สึกต่อข้าอย่างไร ล้วนไม่สำคัญ
ตอนนี้ดูไปแล้ว เขายังไม่สวามิภักดิ์ทางฝั่งเสด็จอา
แค่นี้ก็เพียงพอแล้ว
ท่านเซียนผู้นี้
วันนี้พี่น้องที่ปฏิบัติหน้าที่ล้วนอยู่ที่นี่หมดแล้ว
ท่านคิดจะให้ใครแสดงศิลปะล่ะ
พวกเจ้า ใครคือคนรักของจี้ป๋อไจ่
หาคนรักของท่านเซียนจี้หรือ
- ข้าเอง - ข้าเอง
ข้าต่างหาก
- ข้าเอง - ไม่ ข้าต่างหาก
ข้านี่แหละตัวจริง
ไม่ ข้าต่างหาก
ลือกันว่า เคยมีท่านเซียน ไล่ล่าเซียนหญิงผู้หนึ่งที่หอราตรีบุปผาจันทร์
แต่ถูกจี้ป๋อไจ่ลงมือขัดขวาง บอกว่านั่นเป็นคนของเขา
- ไม่รู้เรื่องเลย - ใครน่ะ
พวกเจ้า ใครบอกชื่อของเซียนหญิงออกมาได้
ของพวกนี้จะมอบให้นางทั้งหมด
เรื่องนี้เราไม่แน่ใจจริงๆ
เซียนหญิงในหอแห่งนี้ ทุกคนล้วนชมชอบท่านเซียนจี้
สหายของท่านเซียนจี้มีมากเกินไปจริงๆ
ตอนที่ท่านมา
คิดว่าคงถามเจ้าหอฝูเยว่แล้ว
นางยังไม่รู้
พวกเราจะรู้ได้อย่างไร
- นั่นสิ - นี่จะรู้ได้อย่างไร
- ไม่รู้หรอก - ไม่รู้สิ
- ไม่รู้ - ไม่รู้เลย
ไม่รู้จริงๆ
ท่านเซียน
- นี่ไปตั้งแต่เมื่อไรกัน - คนล่ะ
- ทำไมไม่เห็นแล้ว - หายไปแล้ว
- ชั่วพริบตาเดียวเอง - เป็นไปได้อย่างไร
(คัมภีร์ฝึกฝนจิตวิญญาณ)
ไม่สิ เจ้าอ่านของแบบนี้ด้วยหรือ
นี่ไม่ใช่ยาที่รักษาตรงจุดสำหรับรับมือ
คนเจ้าชู้นั่นหรอกหรือ
อย่างนั้นเจ้าวางยาเขาตรงๆ ไปเลยก็สิ้นเรื่อง
ข้าก็คิดอยู่นะ ใครใช้ให้เขาระวังตัวแบบนั้น
ไม่เคยกินอาหารข้างนอกเลยละ
เอาละๆ ท่านไม่ต้องพูดถึงข้าแล้ว
ช่วงนี้ท่านเป็นอย่างไรบ้าง
อาการบาดเจ็บที่เอวของท่านดีขึ้นหรือยัง
โอสถที่ข้าให้ท่าน
เป็นอย่างไร ร้ายกาจไหม
อย่างไรก็ต้องเป็นพี่หญิงจางไถของเรา
ทำไม ยังไม่ยอมเงยขึ้นมาอีก
ช่วยข้าเร็ว
เอวข้ายกไม่ขึ้นแล้ว
ไม่ขึ้นจริงหรือ
เจ็บๆๆ เจ็บ
อดทนหน่อย ใครใช้ให้ท่านอวดเก่งกัน
ข้านึกว่าหายแล้วนี่
ข้ามีเรื่องหนึ่งจะบอกเจ้า
เมื่อวานมีแขกคนหนึ่ง
เขาไม่ฟังเพลง ไม่ดูการร่ายรำ
กลับมาสอบถามเรื่องวันนั้น
ที่เจ้าถูกท่านเซียนสองคนไล่ล่า
ลักษณะของเขาเป็นอย่างไร
สูงมาก หล่อมาก ผอมบางมาก
- ที่ท่านพูดนี่มีประโยชน์ตรงไหน - ก็ข้ามองไม่เห็นเลยนี่ เข้าใจหรือเปล่า
เขาหลบซ่อนอยู่หลังฉากบังลมอย่างลึกลับ
แค่ดูก็รู้ว่าไม่ได้มาดี ดังนั้นข้าจึงปกปิดแทนเจ้าไปแล้ว
ขอบคุณท่านนะ
หลบซ่อนมิดชิดขนาดนี้
เขาคงไม่ใช่นักสู้หรอกนะ
เขาน่าจะใช่
นักสู้นี่หากบุกรุกเขตภายนอกโดยพลการ
ถ้าถูกพบเข้า จะต้องตายเชียวนะ
เจ้าช่วยนวดตรงนี้ให้ข้าหน่อย
- ทำไมหรือ - ไม่มีอะไรๆ
วันนั้นเขาไม่ได้แตะสุราแม้แต่หยดเดียว
แต่ว่าเขากัดขนมเกาลัดไปหนึ่งคำ
ขนมเกาลัด…
เป็นเจ้าโง่นี่จริงๆ
ข้ากลับแล้วนะ
เหมาะสมกันจริงๆ
ความจริงใต้เท้าไม่ต้องมาส่งหรอก
อย่างไรก็เป็นสหาย ของนายหญิงแห่งทะเลมิหวนกลับ
มาเยือนครั้งแรก มารยาทเล็กน้อยนี้ข้ายังสามารถทำได้
สมแล้วที่เป็นเจ้าบ้านของบ้านหลังนี้
วันนี้ดีนัก
อะไรดีนัก
นี่…
อากาศ อากาศดี
ดีตรงไหนหรือ นี่ดูไปใกล้จะฝนตกแล้ว
ข้าว่ายังมีฟ้าร้องด้วย
ก่อนได้แมลงอวี้มาอยู่ในมือ จะแสดงละครกับเจ้าอีกหน่อย
ใต้เท้า ท่านว่าตรงไหนที่ดีนักกันแน่
(โถงพิพากษา)
(ซือถูหลิ่ง หัวหน้าโถงพิพากษาเหวดาวเหนือ)
ยินดีกับท่านเซียนซือถูหลิ่ง
ที่เข้ารับตำแหน่ง หัวหน้าโถงพิพากษาเหวดาวเหนือคนใหม่
ลมแห่งการชำระให้บริสุทธิ์ ปราณแห่งการส่องความยุติธรรม
ราชาเทพคุ้มครอง ดวงดาวคงอยู่ชั่วกาลนาน
เสี่ยวซือถู ในที่สุดเจ้าก็มาแล้วนะ
โถงพิพากษานี้ ข้าดูแลแทนมาหลายเดือน
เหน็ดเหนื่อยทั้งกายใจ
ต่อไปต้องมอบให้เจ้าแล้ว
ชานี่ขมจังเลย
ได้รับจดหมายด่วนจากท่านหานเฟิง จึงเดินทางทั้งวันทั้งคืน เร่งมาให้ถึงก่อนเวลา
ปรารถนาแบ่งเบาภาระของท่านหานเฟิง
เสี่ยวซือถู เจ้ามีสติปัญญาเหนือคน
การสอบคัดเลือกทั่วทั้งเขต เจ้าเป็นอันดับหนึ่ง
เอ้า
ได้เจ้ามาเป็นผู้พิพากษา จะต้องช่วยข้า…
ช่วยเหวดาวเหนือได้อย่างเต็มที่แน่
หลังจากโฮ่วจ้าวหายตัวไป จากงานชุมนุมเมฆาคราม
ก็เป็นเวลานานแล้ว
ข้าตรวจสอบอย่างชัดเจน เขากับผู้คุมเหวลึกคบหากันอย่างสนิทสนม
บางทีการหายตัวไปของเขา อาจเกี่ยวข้องกับเหวลึก
เรื่องนี้จะต้องตรวจสอบให้กระจ่าง
ห้องนอนเก็บกวาดให้เจ้าเรียบร้อยแล้ว
เจ้าไปพักผ่อนก่อน
ต่อไปต้องการกำลังคนเท่าไร เจ้าก็โยกย้ายได้เลย
มา อวยพรเจ้า…
ขอบคุณท่านหานเฟิง เช่นนั้นข้าขอตัวก่อนแล้ว
ขมจังเลย
ชาอะไรถึงขมขนาดนี้
ต้องทำงานอีกแล้ว
ขมซ้ำขมซ้อนจริงๆ
องค์ชาย
หลังจากจี้ป๋อไจ่ชนะการประลองแล้ว โฮ่วจ้าวก็หายตัวไป
ก่อนหน้านี้เราไม่เคย นำสองเรื่องนี้มาคิดด้วยกันเลย
เป็นข้าที่ถูกเส้นผมบังภูเขาเอง
คิดแต่จะดึงเขามาเป็นพวก
ให้เขามอบความฝันข้าวฟ่างเหลืองในมือ ออกมาเองโดยสมัครใจ
กลับลืมไปแล้วว่า ในเมื่อเขามีความฝันข้าวฟ่างเหลือง
เช่นนั้นความสัมพันธ์ของเขา กับป๋ออวี่หลันย่อมไม่ตื้นเขินแน่
ซือถูหลิ่งมาแล้ว องค์ชายกำลังจะพ้นจากตำแหน่ง
ย่อมต้องจัดงานเลี้ยงเชิญผู้คน
ไม่สู้ถือโอกาสวันพรุ่งนี้ จัดงานเลี้ยงเชิญจี้ป๋อไจ่มา และทดสอบเขาหน่อย
หากจี้ป๋อไจ่กับป๋ออวี่หลันเกี่ยวข้องกันจริง
เช่นนั้นก็ไม่ควรปล่อยเขาไว้
ความจริงคืนนี้เจ้าไม่ต้องมาก็ได้
งานเลี้ยงที่ท่านหานเฟิงจัดขึ้น ข้าจะไม่ไปได้อย่างไร
ข้าอยากบอกว่าผู้พิพากษาคนก่อนหายตัวไป
มู่ฉีไป่ดูแลโถงพิพากษาแทนมาโดยตลอด
วันนี้ก็แค่งานเลี้ยงอำลาตำแหน่งเท่านั้น
ข้าขึ้นมาอยู่บนเรือใต้เท้าแล้ว ใต้เท้าถึงพูดเรื่องพวกนี้กับข้า
ข้าจะนึกว่า
เป็นเพราะกังวลว่าข้าจะเกิดเรื่องอะไรขึ้น ถึงได้บอกข้าล่วงหน้านะ
หัวหน้าโถงพิพากษาที่มาใหม่คนนั้นเป็นใครกันหรือ
เห็นบอกว่าชื่อซือถูหลิ่ง
เขาเป็นคนแบบไหนกันหรือ
ข้าก็ไม่เคยเจอ
ได้ยินว่าเป็นเด็กน้อยเจ้าเล่ห์คนหนึ่ง
งานเลี้ยงอำลาตำแหน่งวันนี้ พูดตามหลักแล้วเขาก็ควรไปด้วย
แต่เขากลับปฏิเสธกะทันหันว่าอะไรนะ วันนี้ทำงานเหนื่อยเกินไป
ดื่มสุราไม่ได้ กินเนื้อไม่ได้
ไม่เข้าร่วมแล้ว
ใต้เท้าก็ควรหาข้ออ้างประเภทนี้ไม่เข้าร่วมบ้าง
ข้าไม่อยากหนี
เรื่องที่ควรเผชิญ อย่างไรก็ต้องเผชิญ
ข้าเข้าใจแล้ว
ใต้เท้าเป็นห่วงว่าท่านหานเฟิง จะยัดคนมาให้ท่านอีก
- ถึงได้พาข้ามาด้วย - ใช่
ข้าไม่ชอบให้คนอื่นมายัดคนให้ข้า
ข้าชอบเลือกเอง
ใต้เท้า คืนนั้นที่ท่านหานเฟิงมายังทะเลมิหวนกลับ
ข้าไม่ระวังทำกล่องในห้องของใต้เท้าหล่น
ในนั้นมีพัดเหล็กที่พังแล้วเล่มหนึ่งหล่นออกมา
ข้าเลยคิดว่าของที่พังแล้วแบบนั้น ใต้เท้าเหตุใดจึงยังเก็บไว้
หรือว่าเป็นเซียนหญิงน้อยคนไหนทิ้งไว้ให้ท่านหรือ
นั่นคืออาวุธเวทของหมิงเซี่ยน
เช่นนั้นทำไมใต้เท้าต้องเก็บเอาไว้
หมิงเซี่ยนพ่ายแพ้แล้ว คิดจะเก็บไว้เป็นที่ระลึกในการต่อสู้หรือ
ความจริง
เขาเป็นอย่างที่ภายนอกลือกันจริงๆ เป็นนักสู้ที่มีพรสวรรค์สูงยิ่ง
กระทั่งข้าในตอนนั้นคิดว่าเขาต้องชนะข้าแน่
แต่ไม่รู้เพราะเหตุใด
พลังวิญญาณของเขา ราวกับเหือดแห้งไปอย่างกะทันหัน
ขณะเดียวกันข้าเองก็ ยากที่จะเรียกพลังวิญญาณกลับคืน
จนเกือบจะฆ่าเขาแล้ว
โชคดีอาวุธเวทชิ้นนั้นช่วยเขาไว้
ข้าจึงเก็บมันเอาไว้
หวังว่าคงมีสักวันจะได้พบกันอีกในสนามรบ
และคืนให้เขา
ทำไมจู่ๆ ถึงพูดเรื่องนี้ขึ้นมาล่ะ
เจ้าก็ถือเสียว่าไม่เคยได้ยินแล้วกัน
ที่เขาพูดไม่เหมือนเสแสร้ง
หรือว่าคนที่ส่งข้าลงสวรรค์แค้นจำพรากไม่ใช่เขา
คนที่วางยาข้า หากไม่ใช่เขา
เช่นนั้นจะเป็นใคร
ถึงแล้ว
- มา - จอกนี้…
ข้าขอคารวะสหายจี้
ท่านดู บัดนี้ข้าน้อยมีคนดูแลแล้ว
หมิงอี้ไม่ให้ข้าดื่มสุรา
ไม่สู้จอกนี้ก็ให้หมิงอี้ดื่มแทนข้าเถอะ
จะให้ท่านเซียนเหยียนคารวะข้าได้อย่างไรกัน
ข้าควรคารวะท่านเซียนเหยียนถึงจะถูก
ข้าน้อยไม่เคยเห็นสหายจี้ดื่มสุราข้างนอกเลย
นี่เพราะเหตุใดหรือ
จะเป็นไปได้อย่างไรกัน
ใต้เท้าของข้าอยู่ที่หอราตรีบุปผาจันทร์ ทุกครั้งดื่มกินราวกับหมูก็ไม่ปาน
ท่านดูเขา…
ก็ร่วมมือกันหน่อยสิ
ท่านหานเฟิงมาถึงแล้ว
ขอต้อนรับท่านหานเฟิง
ไม่ต้องลุกขึ้นๆ
คราวก่อนบอกแล้วไม่ใช่หรือ
ต่อไปพวกเจ้าทำเหมือนน้องป๋อไจ่ก็พอแล้ว
ยังนิ่งอะไรอยู่อีกเล่า เอามือลงให้หมด
เอามือลง
วันนี้จัดเตรียมห้องนอนให้ผู้พิพากษาคนใหม่
พวกเจ้าทายสิว่าอะไร
ในที่พักเดิมของโฮ่วจ้าว
เราพบภาพเหมือนของสาวงามภาพนี้
วาดได้งดงามจับตาจับใจเช่นนี้
หรือจะเป็นคนรักของผู้พิพากษาโฮ่วจ้าวกัน
โฮ่วจ้าวไม่รู้ว่าไปอยู่ที่ไหน
หรือว่าจะหนีไปกับเซียนหญิงผู้นี้แล้ว
ทุกท่าน พวกท่านดูสิ
ดูซิว่ามีใครรู้จักเซียนในภาพวาดนี้บ้าง
ใช้วิชาเวทใดวาดออกมาหรือ
นางถึงยังขยับได้ด้วย
ถูกวาดด้วยอาคมหายากเช่นนี้ได้ จะต้องเป็นคนที่พิเศษมากแน่ๆ
สหายจี้ ไม่ว่าเซียนหญิงบ้านไหนล้วนสนิทสนม
ลองดูหน่อย
ว่ารู้จักนางหรือไม่
ถึงแม้เซียนหญิงที่ข้าสนิทสนมจะมีมาก
นั่นก็เป็นเรื่องในอดีตแล้ว
บัดนี้ในใจมีเพียงหมิงอี้ผู้เดียว
สหายจี้เปลี่ยนนิสัยแล้ว ต่างกลัวภรรยากันหมดแล้ว
เซียนในภาพนี้กลับดูเหมือนแบบที่สหายจี้จะชอบนะ
สหายจี้ไม่รู้จักจริงหรือ
สหายจี้ หรือไม่ลองดูให้ละเอียดอีกที
ท่านเซียนจี้ไม่รู้จัก
เช่นนั้นข้ามาดูบ้าง
เซียนหญิงผู้นี้มีน้ำมีนวลเสียจริง
ให้ข้าดูบ้างสิ
ปากเล็กๆ ดั่งอิงเถานี้
หากได้จุมพิตความหอมหวานสักครั้ง ก็ไม่เสียแรงแล้ว
วิชาอันยอดเยี่ยมของเทพเซียนนี้ เซียนในภาพยังเคลื่อนไหวได้
หากสามารถเปลี่ยนท่าทางละก็
จะไม่ยิ่งดีหรอกหรือ
ชายชาตรีในอกแผนใหญ่ล้ำ
โฉมงามเพียงแย้มยิ้มนำเมืองล่ม
คืนจันทร์เพ็ญอิงแอบแนบกันชม
จมอยู่ในห้วงคำนึงมิลืมเลือน…
- ท่านเซียนซุน - ไม่เป็นไรใช่หรือไม่
คออ่อนก็ดื่มให้น้อยๆ หน่อยเถอะ
จอกนี้ใครโยนมา
เจ้าทำหรือ
เจ้าจงใจใช่หรือไม่ ทำไม
คิดว่าตัวเองตอนนี้ติดตามถูกคนแล้ว ก็เริ่มเหิมเกริมแล้วอย่างนั้นหรือ
เจ้าลุกขึ้นมา
- เจ้า… - นี่ๆ…
ท่านเซียนจี้
ซุนเหลียวก็เคยร่วมงานชุมนุมเมฆาครามกับท่าน
ท่านทำเกินไปหน่อยแล้วกระมัง
ทำไมข้าก้มหน้ากินแตงไปครึ่งหนึ่งก็สู้กันซะแล้วล่ะ
เอาละ
ท่านเซียนจี้ ท่านขุ่นเคืองเช่นนี้
เพื่อคนดีที่อยู่ข้างกาย หรือเพื่อเซียนในภาพนี้กันแน่
ท่านหานเฟิง เป็นข้าเอง
เป็นข้าไม่ระวังทำจอกหล่นพื้น
ทำจนท่านเซียนซุนเหลียวเสียหน้า
เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับใต้เท้า
เป็นข้าที่ทำให้เสียบรรยากาศสุนทรีย์ของทุกท่าน
ขอท่านหานเฟิงโปรดลงโทษด้วย
ลุกขึ้น
เจ้าก็ไม่ผิด เหตุใดต้องคุกเข่าด้วย
ท่านหานเฟิงเข้าใจผิดแล้ว
การกระทำเมื่อครู่ของข้าน้อย
เพียงเพื่อปกป้องคนที่รักเท่านั้น
หากวันหน้าท่านหานเฟิงได้พบกับรักแท้ก็จะเข้าใจ
คนที่ไร้ยางอาย สถานที่อันไร้สาระ เราก็อย่าอยู่ต่อเลย
- ขอลา - ข้า…
ความจริงเมื่อครู่นี้ข้าตั้งใจ
ข้ารู้
อย่างนั้นข้านับว่าก่อปัญหาหรือเปล่า
ใต้เท้า…
อย่าขยับ
ไม่ต้องเป็นห่วงเรื่องพวกนั้น
หลังจากส่งเจ้ากลับไปแล้ว ข้ายังมีเรื่องสำคัญต้องทำ
เจ้าก็พักผ่อนให้ดีๆ เถอะ
กดพอใช้ได้นะ
หมิงอี้ อย่ามัวเหม่อ
แมลงอวี้มีปฏิกิริยาแล้ว
จี้ป๋อไจ่ออกไปพอดี ไป
ที่นี่คือที่ตั้งของเรือนเล็กหลังเขาก่อนหน้านี้
เรือนเล็ก ที่เจ้าวางเพลิงเผาน่ะหรือ
เผาจนไม่เหลือแม้แต่เงาจริงๆ
ทำไมแมลงอวี้ถึงพาเรามาที่นี่นะ
ไม่มีอะไรเลย
เอาละๆ ข้าทำเอง
ความรู้สึกคุ้นนัก
จี้ป๋อไจ่ซ่อนบ่อหลิงซีไว้ที่นี่
บ่อหลิงซี เป็นไปไม่ได้
พลังที่แท้จริงของเขายังแข็งแกร่งกว่าข้าเสียอีก
นี่ถึงขั้นที่สามารถ
แปลงบ่อหลิงซีกลายเป็นสถานที่จริงได้
เป็นการหาสถานที่ศักดิ์สิทธิ์ เก็บสมบัติให้ตัวเองจริงๆ
เช่นนั้นข้าเอาไฟเผาไปหมดแล้ว
จี้ป๋อไจ่เขาไม่พูดถึงเลยหรือ
คงเพราะคิดว่าพวกเราที่มาไม่ชัดเจน ไม่อยากเปิดเผยล่วงหน้า
จะไม่พูดถึงได้อย่างไรล่ะ
ก็ส่งข้าไปแล้วไม่ใช่หรือ
ถ้าไม่ใช่เพราะความฉลาดเฉลียวของข้า
จะเก็บกวาดเรื่องห่วยๆ ของเจ้า ที่แค่จุดไฟเผายังทำไม่เรียบร้อยได้อย่างไรกัน
นี่ๆ… นี่ก็คือหลิงซี…
นี่ก็คือบ่อหลิงซีหรือนี่
ยี่สิบเจ็ด ตอนนี้เจ้าหัดเปลี่ยนเรื่องพูดได้แล้วนะ
คอยดูเถอะ
รู้สึกถึงแมลงอวี้ได้จริงๆ ชี้ชัดว่าความฝันข้าวฟ่างเหลืองอยู่ที่นี่
ควรทำอย่างไรดี
นอกเสียจากจะสื่อสารจิตวิญญาณกับจี้ป๋อไจ่
มิฉะนั้นไม่มีใครบุกรุกบ่อหลิงซีของเขาได้
แต่ท่านคือหมิงเซี่ยน
ในหกแดนคือคนที่
สื่อสารจิตวิญญาณกับจี้ป๋อไจ่ไม่ได้มากที่สุด
หมิงเซี่ยนทำไม่ได้
แต่ตอนนี้ท่านเป็นหมิงอี้
เซียนหญิงน้อยที่จี้ป๋อไจ่ พาออกมาจากหอราตรีบุปผาจันทร์
เจ้าอยากพูดอะไร
กฎของหกแดน
ผูกบุพเพสันนิวาส สามีภรรยาที่แต่งงานใหม่ต้องผูกตราจิต
ผ่านศิลาบุพเพสันนิวาส
จากนั้นจะสื่อสารจิตวิญญาณร่วมกันได้
เจ้า…
เจ้าไม่ต้องพูดเลย
เป็นทางลัดจริงๆ
ใช่ไหม
ง่ายดายสินะ
อีกทั้งยังไม่ต้องใช้กำลัง แถมยังไม่ต้องต่อสู้
ท่านแค่แต่งงานก็ใช้ได้แล้ว
- แต่งงาน… - ง่ายมากเลย
- เชื่อสิ ท่านง่ายเหมือนพลิกฝ่ามือเลย… - เดี๋ยวๆๆ
อย่างนั้นหย่ากันจะง่ายไหม
ข้ายังต้องกลับบรรพตเหยากวงนะ จะยุ่งยากหรือเปล่า
ง่ายมาก
ถึงตอนนั้นท่านสองคนพอตกลงกันเสร็จ ขีดชื่อทิ้งก็ใช้ได้แล้ว
ได้ ก็ทำแบบนี้แหละ
เจ้ารู้เรื่องพวกนี้ตั้งแต่เมื่อไร
จี้ป๋อไจ่ดูไปแล้ว ไม่เหมือนคนที่จะแต่งงานกับท่านนะ
ภารกิจสำคัญหนทางอีกยาวไกล
ให้เขาพาข้ากลับไปทะเลมิหวนกลับก็ยากมากแล้ว
แม้แต่องค์หญิงเขายังไม่เต็มใจแต่งงานด้วยเลย
จะทำให้เขาแต่งงานกับข้าได้อย่างไร
ท่านเซียนจี้ ท่านขุ่นเคืองเช่นนี้ เพื่อคนดีที่อยู่ข้างกาย
หรือเพื่อเซียนในภาพนี้กันแน่
วันนี้ตอนอยู่ในงานเลี้ยง มู่ฉีไป่คนนั้น
อยู่ดีๆ เขาก็เอาม้วนภาพหนึ่งมา
จี้ป๋อไจ่ยังสนใจมากด้วย
เจ้าว่าหากข้าช่วยเขาสักครั้ง ความรู้สึกดีที่เขามีต่อข้าจะ…
หมายความว่าอะไร
ที่เราพูดถึงในวันนี้น่ะ
ก็คือ “บทที่ 13 เชี่ยวหมิงอี้บุกโถงพิพากษา”
- ไป - รอเดี๋ยวๆๆ
กรงเล็บ
มีค่ายกล
โถงพิพากษานั่นเข้าไปตามใจชอบได้หรือ
ค่ายกลเขตอาคมที่เปิดใช้หลังตกกลางคืน
จะต้องทำให้ดอกแค้นจำพรากของท่าน ร่วงไปกลีบหนึ่งแน่
เพื่อภาพหนึ่งภาพ ไม่คุ้มเลย
ในเมื่อจางไถพูดขึ้นมาแล้ว
หมิงซินคนนั้นเป็นไปได้มากว่า จะตามข้ามาที่เหวดาวเหนือแล้ว
เช่นนั้นร่องรอยของข้าก็ไม่อาจปกปิดได้ตลอดไป
เราอย่าให้คนเขามาเสียเที่ยวเลย
มอบของขวัญชิ้นใหญ่ให้หมิงซินกัน
หมิงซินก็มาแล้ว ทำไมเราถึงไม่หนีล่ะ
เราหลบไม่ได้ทั้งชาติ อย่างน้อยเราก็หลบสักระยะสิ
เจ้านายของเจ้ายังมีเวลามากขนาดนั้นหรือ
- งั้นอย่างนั้นก็ไม่ได้… - บทที่ 14
“เชี่ยวหมิงอี้แสวงหาความมั่งคั่ง ท่ามกลางอันตราย”
- ไป - ไม่สิ…
ทำไมเป็นเชี่ยวหมิงอี้ แสวงหาความมั่งคั่งท่ามกลางอันตรายล่ะ
ท่านวันวันมีแต่มั่งคั่ง
ข้าวันวันมีแต่อยู่ท่ามกลางอันตราย
ข้ายังต้องวิ่งไปที่นั่น วิ่งไปที่นี่ ต้องเผาสิ่งนั้น ต้องเผาสิ่งนี้…
ท่านวันวันเอาแต่มั่งคั่งอยู่ที่นั่น…
ผ่านไปผ่านมา อย่าพลาดนะจ๊ะ
คันฉ่องติดตามไม่มีทางพลาด
หมิงเซี่ยนจะต้องหนีมา ถึงเหวดาวเหนือแล้วแน่นอน
แต่ข้าจะอยู่ที่นี่นานนักก็ไม่ได้
หากตัวตนเปิดเผยจะยุ่งยาก
- เข้ามาดูก่อน - มาเลย
มาดูเลย
อันนี้สวย
จริงๆ นะ
มา ดูหน่อย
หลีกไป
- มาดูก่อน - เจ้าอย่าหนี
- มาเลย - สวัสดีจ้า
นายท่าน ให้ข้าไปโถงพิพากษาเถอะ
หากมู่ฉีไป่วางกับดักเอาไว้ ข้าพลาดถูกจับกุม
ยังดีกว่าเปิดเผยความเกี่ยวข้องของท่าน กับความฝันข้าวฟ่างเหลือง
มู่ฉีไป่เอาภาพเหมือนของอาจารย์มาได้
ก็พิสูจน์ว่าเขาเดาออกแล้ว
หากภาพเหมือนภาพหนึ่งยังช่วยไว้ไม่ได้
เช่นนั้นข้าก็ไม่จำเป็นต้อง ปีนจากเหวลึกที่ตายเก้ารอดหนึ่งออกมาแล้ว
คุกเข่าเป็นนักโทษไปชั่วชีวิตก็พอ
แต่ข้ามีหน้าที่ปกป้องท่าน
บุกน้ำลุยไฟ เดิมก็ควรเป็นข้าไปแทนท่าน
ข้าเกิดเรื่องไม่เป็นไร
แต่หากท่านเกิดเรื่องจะยังมีใครยืนหยัดได้อีก
- ให้ข้าไปเถอะ - พูดมากแบบนี้
ไม่เหมือนเจ้าเลย
พอแล้ว
ลูกไม้ตื้นๆ ของเขาทำอะไรข้าไม่ได้หรอก
(โถงพิพากษา)
(ทะเลตระหง่านเมฆาคล้อยต่ำ)
ใต้เท้า ข้า
เจ้ามาได้อย่างไร
แน่นอนเพราะใต้เท้าอย่างไร
สวรรค์ช่วยข้าแล้ว
ทำให้เขาเห็นบทที่ 13 กับตาตัวเอง เทียบกับที่ข้ากลับไปพูดให้เขาฟัง
เห็นภาพชัดกว่าเยอะ
ภาพนั้นในงานเลี้ยง มีความหมายต่อใต้เท้าไม่ธรรมดาสินะ
ข้ามองปราดเดียวก็มองออกแล้ว
ข้าก็แค่คิดว่าใต้เท้ารับข้าเอาไว้
ข้าต้องทำอะไรนิดหน่อยเพื่อท่านบ้าง ใช่หรือไม่ล่ะ
ดังนั้นเจ้าถึงมาน่ะหรือ
ไม่เข้าถ้ำเสือ ไฉนเลยจะได้ลูกเสือ
แล้วเจ้าเข้ามาได้อย่างไร
เขตอาคมค่ายกลของโถงพิพากษา
เซียนหญิงธรรมดาเช่นเจ้า ก็เดินอาดๆ เข้ามาได้เลยหรือ
ก็ไม่ได้เดินอาดๆ สักหน่อย แต่เข้ามาอย่างถูกต้องเปิดเผยจริงๆ
ถูกต้องเปิดเผย
ใต้เท้ายังไม่เข้าใจข้าอีกหรือ
ใต้เท้ารับข้ากลับมาจากหอราตรีบุปผาจันทร์นะ
ข้าก็ทำแบบนี้ พี่ชายองครักษ์
พี่ชายองครักษ์…
ในโถงลับมีผนัง
ท่านพ่อของข้า ตอนที่ทำงานเมื่อสิบปีก่อนเป็นคนซ่อมแซม
ตอนนั้นข้ากับท่านแม่ของข้ามาอยู่ที่นี่เป็นเพื่อนเขา
แต่… แต่ตอนนั้นข้าซนเกินไป
ข้าฝืนลากมือของท่านพ่อท่านแม่ไปกดบนผนังนั่น
จึงทิ้งตราประทับฝ่ามือของครอบครัวข้าสามคน
แต่วันนี้เป็นวันครบรอบวันตาย หนึ่งปีของท่านพ่อท่านแม่
ข้าจึงอยากเข้าไปดูพวกเขาสักครั้ง ข้า…
ข้า…
จากนั้นเขาก็เลยเปิดค่ายกลให้ข้า ข้าก็เลยเข้ามา
เจ้าเด็กบ้านั่นทำหรือ
(โถงพิพากษา)
แมวน้อย หากเจ้าตกอยู่ในมือของข้าละก็…
เจ้าโง่
แน่ใจนะว่าเจ้าโง่นั่นฟื้นขึ้นมาแล้วจะหนีไปเงียบๆ
ข้าจะหาคนครัวมายกเขาไป
(โถงพิพากษา)
เจ้ารู้ได้อย่างไรว่าบนผนังมีสิ่งนั้น
โกหกไง เดิมทีไม่มีหรอก
แล้วพวกเขาก็เชื่อหรือ
ข้าก็เพิ่มท่าทางเข้าไปหน่อย
ข้าดึงคอเสื้อนิดหนึ่ง พวกเขายังไม่เชื่ออีกหรือ…