(ดัดแปลงจากนวนิยาย “สู่ห้วงเมฆา” ของไป๋ลู่เฉิงซวง)
ถ้าไม่ใช่เพราะเจ้าตามตื๊อไม่เลิก ว่าจะเข้าหอราตรีบุปผาจันทร์
ข้าจะไปรับเอาตัวหายนะ หายนะ หายนะอย่างเจ้ามาได้อย่างไร
สองวันก่อนเจ้าบังคับให้ท่านเซียนเฮ่อดื่มเหล้า จนคนเขานอนซมไปสามวันไม่ฟื้น
เมื่อวานก็ไปนวดให้ท่านเซียนจาง กดจนกระดูกคนเขาหัก
วันนี้ยิ่งไปกันใหญ่
ให้เจ้าไปชมเชยท่านเซียนหลี่
เจ้ากลับไปพูดว่าศีรษะของเขา ใหญ่ที่สุดในหกแดน สุดยอดจริงๆ
ข้าว่าเจ้านี่แหละที่ทำให้ข้าปวดหัว
บอกมา จะทำงานให้มันดีได้หรือไม่
ได้
ถ้าทำไม่ได้ก็ไสหัวไป
นายท่าน นางไม่อยู่ในห้อง
(ละสิ่งเก่ารับสิ่งใหม่)
- รอข้าที่นี่ - เจ้าค่ะ
กลับมาแล้วหรือ ใต้เท้า หิวหรือไม่
ข้าทำเปี๊ยะต้นหอมไว้ หอมมากเลย
ฝูเยว่ เจ้าหอราตรีบุปผาจันทร์เคยบอกข้าไว้
อยากจะรั้งใจบุรุษไว้ ต้องขยันและเป็นแม่ศรีเรือน
ดังนั้นข้าก็เลยคิด
จะหาครัว ทำอาหารเช้าให้ท่านกิน
เปี๊ยะต้นหอม
ที่เจ้าหายไปก็เพื่อทำสิ่งนี้หรือ
เปี๊ยะต้นหอมคืออาหารที่ข้าชอบกินที่สุดในโลก
แต่ก็ไม่รู้ว่าใต้เท้าจะชอบหรือไม่
แล้วทำไมเจ้า
ไม่มาหาข้าบ้างล่ะ
ใต้เท้าเป็นห่วงความปลอดภัยของข้า ไม่ยอมให้ข้าออกจากเรือน
ข้าก็เลยคิดว่าอย่างน้อยต้องทำอะไรให้ใต้เท้าบ้าง
หรือว่าใต้เท้า
คิดถึงข้าแล้ว
แน่นอนว่าข้าคิดถึงเจ้า
นี่ใต้เท้าทำอะไรน่ะ ยังเช้าอยู่เลยนะ
กำลังดีนี่
ได้ขยับร่างกายบ้าง
หรือว่าใต้เท้าจะทำที่นี่
มัน… มันไม่เหมาะสมเลยนะ
เหมือนว่าเจ้า…
เจ้ากัดข้า
นี่ไม่ใช่ฤกษ์งามยามดี
ใต้เท้าทำแบบนี้จะกระทบกับการบำเพ็ญเพียรนะ
ท่านมีรากแห่งปัญญา ต้องดูแลร่างกายตัวเอง
ไหนว่าจริงใจต่อข้า
แต่กลับทำให้หมดอารมณ์เช่นนี้
ในเมื่อเป็นเช่นนี้
เจ้าก็กลับไปเถอะ
ที่นี่ไม่ต้อนรับเซียนน่าเบื่ออย่างเจ้า
- ใต้เท้า - ยายสวิน
ใต้เท้า
- นายท่าน - ส่งนางกลับไปหอราตรีบุปผาจันทร์
- เจ้าค่ะ - ใต้เท้า ข้าผิดไปแล้ว
ขอร้องท่านอย่าส่งข้า กลับไปหอราตรีบุปผาจันทร์เลยนะ
ถ้าข้ากลับไป เจ้าหอฝูเยว่จะต้องเห็นข้าว่าไร้ค่า
แล้วทรมานข้าจนตายแน่
อาหารกลางวันของข้า
เกี่ยวอะไรกับข้า
ใต้เท้า
ใต้เท้า ข้าเกิดมาในครอบครัวยากจน
พ่อแม่ก็ตายหมด
ชีวิตในหอราตรีบุปผาจันทร์นั้น ทุกข์ทรมานนานชั่วกาล
ข้าเพียงขอใต้เท้าให้ข้าพอมีที่อยู่ต่อไป
ข้าขอร้องท่านละ
พูดจบหรือยัง
เรื่องราวก็หาได้ทั่วไป ยิ่งน่าเบื่อเข้าไปใหญ่
ใต้เท้า ใต้เท้า
การที่ท่านเก็บข้าไว้ก็คือการช่วยหนึ่งชีวิต
- ทำไมเจ้าพูดมากนัก - เพื่อใต้เท้า ข้ายอมตอบแทนด้วยทุกสิ่งทุกอย่าง
แม้กระทั่งเลือดเนื้อแตกสลาย ใต้เท้าต้องเชื่อข้านะ
- รีบไปเสียเถอะ - ใต้เท้า ข้ามีประโยชน์ต่อท่านนะ
ใต้เท้า ท่านจะให้ข้าทำอะไรก็ได้ทั้งนั้น ใต้เท้า ได้โปรดเก็บข้าไว้เถิด
ท่านยาย
ใต้เท้าเขาเข้าใจผิดจริงๆ
ข้า… ข้าไม่ได้ไม่อยาก
ข้าเพียงแต่ยังไม่พร้อมเท่านั้น
แต่ใต้เท้ากลับใจร้อน ส่งข้ากลับไปหอราตรีบุปผาจันทร์ทันที
เขาเย็นชาขนาดนี้เลย ใต้เท้าส่งข้ากลับหอราตรีบุปผาจันทร์เช่นนี้
ข้าก็ซวยใหญ่แล้ว ท่านยาย
ข้าขอร้องท่านยาย ช่วยเกลี้ยกล่อมเขาที หากเขาเบื่อแล้ว
จะให้ข้าอยู่เป็นเพียงบ่าวรับใช้ก็ยังได้ ข้ายอมเป็นบ่าว…
- เจ้าช่วยเงียบหน่อยได้ไหม - ของท่านยายก็ยังดี
ก็ได้
ส่งข้ากลับไปเช่นนี้
ข้างกายใต้เท้าก็จะไร้ผู้คน
ย่อมต้องมีคนจัดหาเซียนหญิงอื่น มาคอยรับใช้ท่านอยู่ดี
ท่านยาย ท่านต้องช่วยดูแลตรวจตราให้ดีหน่อย ข้าเป็นห่วงใต้เท้าจริงๆ นะ
ท่าน…
ฝากความหวังไว้กับเจ้าแล้วกัน 27
หาทางบอกคนของมู่ฉีไป่ว่า ข้าถูกจี้ป๋อไจ่ส่งกลับไปหอราตรีบุปผาจันทร์แล้ว
(เหวดาวเหนือ ตลาดห้วนซา)
รอข้าด้วย
- ช้าหน่อย - เร็วหน่อยสิ
(ร้านขายผ้าไหม)
- รีบเดิน - มา ดื่มๆๆ
มากันเร็วขนาดนี้ เหลือแต่ข้าคนเดียว
ข้าผิดเองๆ
ข้าแค่ไปหอราตรีบุปผาจันทร์ ดูความคึกคักสักหน่อย
พวกเจ้ายังไม่รู้สินะ
เมื่อคืนนี้ จี้ป๋อไจ่ ท่านเซียนจี้ผู้นั้น
พาเอาเซียนหญิงน้อย จากหอราตรีบุปผาจันทร์กลับไปด้วย
- ยังจำได้ไหม - จำได้ๆๆ
- เจ้าพูดสิ - ไม่รู้ว่านางไปทำอะไร
ล่วงเกินคนสำคัญแห่งเหวดาวเหนือคนนี้เข้า
เช้านี้ก็เลยถูกส่งกลับไปแล้ว
ถูกส่งกลับไปแล้ว
ท่านเซียนจี้นี่เบื่อง่ายจริงๆ
ไม่เคยอยู่ข้ามคืนเลย
- พากลับบ้านวันเดียวก็ส่งกลับเสียแล้ว - นี่ออกจะหมดแรงเร็วเกินไปหน่อยหรือเปล่า
จริงหรือ
จี้ป๋อไจ่ส่งกลับไปแล้วหรือ
ใช่น่ะสิ
ตอนนี้เจ้าหอฝูเยว่ยังสั่งให้นางถูพื้นด้วยนะ
น่าสงสารจริงๆ
จากใต้ถูไปเหนือ จากตะวันออกถูไปตะวันตก
วนไปวนมา ไม่ให้หยุดเลย
เจ้าว่าเจ้าหอฝูเยว่นี่
ทำไมถึงโหดนักนะ
- ยังมีเรื่องแบบนี้ด้วยหรือ - ขอรับ
ในเมื่อเซียนหญิงถูกส่งกลับ ไปหอราตรีบุปผาจันทร์แล้ว
เวลานี้ ก็คือโอกาสเหมาะที่เราจะส่งคนอีกครั้ง
หลังงานชุมนุมเมฆาคราม ข้าแสดงความปรารถนาดีต่อจี้ป๋อไจ่หลายครั้ง
แต่เขาไม่เคยตอบรับเลย
ข้าจะคอยดู
ว่าเขายังจะมีข้ออ้างใดมาปฏิเสธข้าอีก
ตราบใดที่สามารถส่งคน เข้าไปในทะเลมิหวนกลับได้
ในสายตาคนนอก
พันธมิตรระหว่างจี้ป๋อไจ่กับหลานสาวข้า
ก็จะดูไม่มั่นคงนัก
ข้าน้อยเข้าใจแล้ว
นายท่าน
(ปู้ซิว อสูรบริวารของจี้ป๋อไจ่)
หมิงอี้ถูกส่งกลับไปหอราตรีบุปผาจันทร์แล้ว
ตอนนี้กำลังถูกเจ้าหอฝูเยว่ลงโทษอยู่
งั้นเรื่องเขตอาคมแตกนั้น…
กลับไปก็พอแล้ว
ทะเลมิหวนกลับเต็มไปด้วยสายสอดแนม
คนที่น่าสงสัยไม่ได้มีแค่นาง
ได้หาข้ออ้างส่งนางไปเสียให้พ้นพอดี
ตอนนี้สิ่งสำคัญที่สุด
ก็คือการได้หญ้าราตรีมา
แดนวิญญูชลชนะงานชุมนุมเมฆาคราม
บึงพนาไพรแพ้พ่าย
ของบรรณาการที่ส่งมา ก็มีต้นหญ้าสองสามต้นอยู่ในนั้น
พรุ่งนี้เจ้าก็ไปสักหน
ขอรับ
ปู้ซิว
แดนวิญญูชลนั้นใช้วิชามาร เจ้าต้องรักษาตัวให้ดี
ไม่เป็นไร
พวกเขามาหนึ่งคน ข้าก็ฆ่าหนึ่งคน
- มาสองคนก็ฆ่าสองคน… - นายท่าน
ครานี้มาเป็นสตรีสองคน เป็นท่านเซียนเหยียนเสี้ยวพามา
- ข้าไปเอง - อย่าเพิ่งฆ่า
- ท่านเซียนจี้ - ท่านเซียนจี้
ข้ารับคำสั่งจากท่านหานเฟิง
นำเซียนหญิงสองนางมาส่งให้
เรือนท่านใหญ่โตปานนี้ แต่ไร้สาวใช้สักคน
- มันก็ดูไม่เหมาะสมนัก - ใครบอกว่าข้าไม่มีคนอยู่ข้างกายเล่า
เมื่อคืนข้าเพิ่งพาเซียนหญิง กลับมาคนหนึ่งไม่ใช่หรือ
แต่ข้าได้ยินว่า
เซียนหญิงคนนั้นถูกท่านเซียนจี้ ส่งกลับไปหอราตรีบุปผาจันทร์แล้ว
ในเมื่อเมื่อคืนเซียนหญิงผู้นั้นรับใช้ได้ไม่ดี ส่งกลับไปก็นับว่าสมควร
แต่ผู้รับใช้เซียนสองนางนี้
คือผู้รับใช้เซียนที่ท่านหานเฟิง ตั้งใจคัดเลือกให้สหายจี้โดยเฉพาะ
สหายจี้ในฐานะนักรบอันดับหนึ่ง
- รอบกายก็ควร… - สหายเหยียน ได้ยินมาจริงๆ หรือ
ว่าหมิงอี้ถูกส่งกลับหอราตรีบุปผาจันทร์แล้ว
ใช่
ข้าจะบอกความจริงกับเจ้า
เมื่อเช้าหมิงอี้ทะเลาะกับข้า แล้วหนีออกจากเรือนไป
ข้าเองก็คิดจะแสร้งทำเป็นไม่ใส่ใจ
จะได้ไม่เหมือนเด็กหนุ่มอ่อนวัย
ที่เสียการควบคุมเพราะแค่เซียนหญิงคนหนึ่ง
ไม่คิดเลยว่าจะเกิดความเข้าใจผิดเช่นนี้
ช่างน่าขันจริงๆ
แต่เอาเข้าจริงแล้ว
เพราะห่วงใยจึงทำให้ว้าวุ่น
ข้ากำลังรีบร้อนหานางจริงๆ
คงต้องขอตัวก่อน
(ตำหนักบรรทมฮูหยินเมิ่ง บรรพตเหยากวง)
ซินเอ๋อร์
นี่เป็นขนมเกาลัดที่แม่ทำเองกับมือ
ลองชิมดูสิ
อร่อยหรือไม่
(หมิงซิน ท่านเฉิงอวิ๋นแห่งบรรพตเหยากวง)
ไม่เลว
นับตั้งแต่หมิงเซี่ยนพ่ายแพ้ในการประลอง
แอบหนีออกจากบรรพตเหยากวงไป
องค์ราชาก็ไม่ไว้หน้าราชินีอีก
ซินเอ๋อร์
ในฐานะมารดา
ข้าก็ถือว่าได้มีโอกาสปูทางให้เจ้าแล้ว
ลูกได้ส่งคนถือคันฉ่องติดตาม ออกตามหาทั่วทั้งหกแดน
หากพบร่องรอยของหมิงเซี่ยนเมื่อใด
ให้จับกุมทันที
ขอเพียงทำให้หมิงเซี่ยนตายอยู่ภายนอก
พวกเขาก็จะไร้หัวหน้า
ก่อนถึงงานชุมนุมเมฆาครามครั้งหน้า
เสด็จพ่อก็จะต้องแต่งตั้ง รัชทายาทองค์ใหม่อย่างแน่นอน
ทำให้ละเอียดหน่อย มือก็ต้องเร็วด้วย
(ฝูเยว่ เจ้าหอราตรีบุปผาจันทร์)
พลังวิญญาณอ่อนด้อยนัก
คนอื่นเช็ดเดี๋ยวเดียวก็เสร็จ แต่เจ้ากลับเช็ดอยู่ตั้งนาน
ยังกล้าล่วงเกินท่านเซียนจี้อีก
ชื่อเสียงของหอราตรีบุปผาจันทร์ของข้า เกือบถูกเจ้าทำลายแล้ว
ไม่รู้จริงๆ ว่าตอนนั้นข้าทำไมถึงใจอ่อน
รับขยะเช่นเจ้าเข้ามาได้ ข้า…
ก็เพราะท่านใจอ่อนน่ะสิ
ท่านนี่แหละดีที่สุดแล้ว
คุณชายเฮ่อล่ะ กลับไปแล้วหรือ
ยังจะพูดอีก
ตรงนี้น่ะ เลิกเช็ดได้แล้ว
เขาเดินกระย่องกระแย่ง
วันนี้ลื่นล้มไปตั้งหลายครั้ง หงุดหงิดมาก
ทำให้ข้าต้องร้องเพลง กล่อมเขาเพิ่มอีกหลายเพลงเลย
ทำไมท่านถึงไม่สงสารข้าบ้างเลย
ข้าจะไม่สงสารเจ้าได้อย่างไร
แล้วทำไมยังให้นางเช็ดอยู่ตรงนี้อีกล่ะ
พอแล้วๆ เลิกเช็ดกันหมดนี่แหละ
2
เจ้าแมวน้อยตกปลาตัวเล็กได้หรือยัง
ข้าจะบอกเจ้านะ
หมิงเซี่ยน
เพิ่งถูกพวกเหวดาวเหนือเอาชนะไป
ยังไงก็หนีมาที่นี่ไม่ได้หรอก
ข้าว่าท่านเฉิงอวิ๋นนั่นน่ะ คงรีบร้อนจนเลอะเลือนไปแล้ว
ถึงส่งเจ้ากับข้ามาหาคนที่นี่
ไม่ว่าหาเจอหรือไม่
เมื่อเบื้องบนสั่งมา ก็ต้องมา
แต่ค่าลำบากครั้งนี้
ต้องหาทางเบิกเอาคืนด้วย
หอราตรีบุปผาจันทร์ของเหวดาวเหนือ สมดั่งคำร่ำลือริงๆ
มาๆๆ แวะพักผ่อนตรงนี้กันก่อน
คันฉ่องติดตามนี้ ท่านนั้นเป็นคนมอบให้ข้า
หากหมิงเซี่ยนปรากฏตัวแถวนี้จริง
มันต้องมีปฏิกิริยาแน่
เมื่อเปิดใช้
ในคันฉ่องจะปรากฏเข็มทิศชี้นำ
ทำไมมีปฏิกิริยาได้
หรือว่าหมิงเซี่ยนจะซ่อนตัวอยู่ที่นี่จริงๆ
ตามไป
- อย่าหนี หยุด - หยุดนะ
หลีกไป
หลีกไปๆ
นี่…
ทำไมเข็มทิศหมุนอยู่ตลอด
แต่เรากลับไม่เห็นเงาคนเลย
ขอโทษนะ ขอโทษจริงๆ
นี่…
- หลีกไปๆ - ผิดแล้ว
- อยู่ชั้นบน - ขอทางหน่อยๆ
อยู่ไหนกันนะ
ใครกันเนี่ย จริงๆ เลย
นางๆๆ นางนั่นแหละ
อย่าหนีนะ
สองคนนั้นทำอะไรกันน่ะ
ยังตามหาข้าเจออีกหรือ
หยุด
ยังคิดจะหนีอีกหรือ หันหลังมา
เหตุใดจี้ป๋อไจ่ยังไม่มาอีก
ถ้าไม่ไหวจริงๆ คงต้องลงมือเองแล้ว
นี่…
นางเป็นคนของข้า
พวกเจ้าไล่ตามไม่เลิก คิดจะทำอะไร
ตอนนี้ท่านเซียนจี้เพิ่งขึ้นมามีอำนาจ จะก้าวก่ายไปเสียทุกเรื่องหรือไร
- เซียนหญิงนางนี้ท่าทางน่าสงสัย - ไม่ต้องกลัว
คันฉ่องติดตามในมือเราส่งสัญญาณเตือนแล้ว
ขอให้หลีกทางด้วย
(หอราตรีบุปผาจันทร์)
พวกบรรพตเหยากวง
พวกเจ้าพ่ายงานชุมนุมเมฆาคราม ตกไปเป็นแดนล่างแล้ว
ยังจะถือคันฉ่องกระจอกนั่น
มาจับคนในอาณาเขตเหวดาวเหนือของข้าอีกหรือ
ไม่รีบไสหัวไปอีก
ท่านเซียนจี้ พวกเราแค่ปฏิบัติตามคำสั่งเท่านั้น
เซียนหญิงนางนี้มีพิรุธจริงๆ เห็นพวกเราก็วิ่งหนี
- พวกเราก็ต้อง… - ฟังภาษาคนไม่รู้เรื่องหรือ
ข้าบอกว่า
ไสหัวไป
นางเป็นเซียนหญิงของหอราตรีบุปผาจันทร์
ไม่มีทางเป็นหมิงเซี่ยน
อาวุธเวทของท่านเฉิงอวิ๋นไม่ได้เรื่อง
รีบไปกันเถอะ
- อย่าไปหาเรื่องจี้ป๋อไจ่เลย - ได้
พวกเขาไปแล้ว
เจ้าจะวิ่งพล่านไปทั่วทำไม
เร็ว ไปเปลี่ยนเสื้อผ้า ตามข้ากลับทะเลมิหวนกลับ
ยายสวินไม่ไว้หน้าเอาเสียเลย
ปฏิเสธน้ำใจของท่านหานเฟิงซ้ำแล้วซ้ำเล่า
ถ้าหากทำให้ท่านหานเฟิงขุ่นเคืองจริงๆ
จะมีประโยชน์อะไรเล่า
ยายสวินติดหนี้บุญคุณที่สหายจี้ช่วยชีวิตไว้
ยอมอยู่จวนโดยสมัครใจ
ก็ยิ่งควรคิดเผื่อสหายจี้สิ
ในเมื่อท่านเซียนทราบที่มา ของคนแก่เช่นข้าชัดเจน
ย่อมยิ่งรู้ดีว่า
ทั้งทะเลมิหวนกลับของข้านั้น เชื่อฟังแต่คำสั่งของนายท่านเพียงผู้เดียว
เชิญกลับไปเถิด
นายท่าน
เพิ่งจะไม่นานแท้ๆ
ก็รีบหาคนมาแทนที่ข้าเสียแล้ว
อย่าโกรธเลย
สหายเหยียน
ไม่ช่วยข้าอธิบายหน่อยหรือ
เซียนหญิงหมิงอี้
ผู้รับใช้เซียนสองนางนี้ ท่านหานเฟิงคัดเลือกมาอย่างดี
ไม่แย่งชิงความโปรดหรอก
ใต้เท้า
ตอนที่ท่านไปรับข้าจากหอราตรีบุปผาจันทร์กลับมา
ท่านสัญญากับข้าไม่ใช่หรือว่าเราจะจริงใจต่อกัน
ให้ข้าอยู่ที่ทะเลมิหวนกลับอย่างปลอดภัยราบรื่น
ก็นับว่าใช่
ในเมื่อเช่นนั้น
เหตุใดข้าจะนับว่าเป็น นายหญิงของทะเลมิหวนกลับไม่ได้เล่า
ก็คิดเช่นนั้นไปก่อนก็ได้
คิดไปก่อนหรือ นับไหม
นับ
ดี ท่านพูดเองนะ
หากเซียนหญิงสองนางนี้ ยังดื้อดึงจะอยู่ในทะเลมิหวนกลับ
ข้ายอมทำลายจิตปฐมของตนเองยังดีกว่า
ไม่ได้เด็ดขาด
เช่นนั้นก็ให้พวกนางไป
แล้วบอกให้ทุกคนรู้เสียด้วย ว่าข้าคือนายหญิงของทะเลมิหวนกลับ
ให้พวกเขาถอดใจ อย่าส่งคนเข้ามาอีก
มิเช่นนั้นข้าจะตายให้ท่านดู
สหายเหยียน
ท่านดูสิ แล้วนี่ข้าควรทำอย่างไรดีเล่า
เรือนข้าก็เพราะน้ำใจของเจ้า ถึงได้แตกฮือวุ่นวายเช่นนี้
เจ้าคงไม่อาจทำตาปริบๆ มองข้า กลายเป็นพ่อม่ายไปต่อหน้าต่อตาได้หรอก
จริงไหม
ช่างเป็นพ่อม่ายเสียจริงนะ
ในเมื่อสหายจี้ว่ามาเช่นนี้
ข้าจะทำอย่างไรได้อีกเล่า
เชิญเถิดท่านเซียน
พวกเจ้าคุยกันต่อเถิด ข้าขอตัว
ใต้เท้าจ้องข้าทำไมกัน
ที่แท้คนที่ข้าเผลอรับกลับมา
เป็นนายหญิงของทะเลมิหวนกลับหรือนี่
ไม่ต้องเกรงใจ
ใต้เท้า
เจ้าเป็นใครกันแน่
กลับถึงหอราตรีบุปผาจันทร์ไม่ถึงครึ่งชั่วยาม
เหยียนเสี้ยวก็พาคนมาทันที
เกี่ยวอะไรกับข้าด้วยเล่า
ใต้เท้าคงไม่ได้สงสัยว่า ข้าเป็นคนแพร่งพรายข่าวออกไปหรอกนะ
คันฉ่องกระจอกๆ ของบรรพตเหยากวง
ยังสะท้อนปฏิกิริยาต่อเจ้า
เจ้าเป็นใครกันแน่
ใต้เท้า ปล่อยข้านะ เจ็บ
ใต้เท้าอยากจะตรวจสอบร่างข้า
ดูว่าข้าใช้วิชาแปลงกายหรือไม่ใช่ไหม
ได้
ตรวจเลย
ใต้เท้าตั้งใจจะใส่ร้ายข้าให้ได้ใช่ไหม
ข้าจะไปรู้ได้อย่างไร ว่าคันฉ่องบ้าบอนั่นเกี่ยวอะไรกับข้า
บรรณาการที่บรรพตเหยากวงส่งมา
ท่านก็แจกจ่ายให้เหล่าสาวๆ ไปแล้วไม่ใช่หรือ
บางทีคันฉ่องติดตามนั่น อาจจะไวต่อสิ่งของพวกนั้นก็ได้
บังเอิญเสียจริงนะ
แล้วท่านตรวจสอบร่างข้า พบอะไรบ้างหรือไม่
ไม่พบ
ทั้งค้นตัว ทั้งซักถาม
วุ่นวายกันใหญ่ สุดท้ายก็ไม่ได้อะไร
ข้าเสียดายแทนใต้เท้าจริงๆ
ก็ไม่แน่
เมื่อครู่ตอนที่ข้าซักถามเจ้า
ลมหายใจเจ้าผิดปกติไปหมด
ใต้เท้านั่นแหละ
ผิดปกติไปหมด
ถ้าใต้เท้าไม่เชื่อข้า ข้าไปก็ได้
ว่ามา
ของพวกนี้ได้มาจากไหน
ใต้เท้าเมตตาด้วยๆ
เหตุใดต้องมาลักขโมยทะเลมิหวนกลับ
เพราะ… จนมาก
ตระกูลข้าอาศัยอยู่ ริมธาราคิมหันต์เหมันต์มาหลายชั่วคน
มีแต่เก็บสมุนไพรเลี้ยงชีพ
ญาติมิตรที่ข้ารู้จัก ข้าวสามมื้อยังหากินลำบาก
- ดังนั้นข้า… - แต่ก็ไม่ควรทำอยู่ดี
ใช่ ข้าน่าละอาย โปรดลงโทษข้าอย่างหนักเถิด
เดี๋ยว ลงโทษหนักไม่ได้
ข้ายอมอดอาหาร
งานบ้านของยายสวิน ข้าทำให้ทั้งหมด
หากใต้เท้าต้องการ ข้ายัง…
- ข้า… - ต้องการสิ่งใดบอกข้าตรงๆ ก็พอ
ข้าได้บอกเหยียนเสี้ยวไปแล้ว
ว่าเจ้าคือนายหญิงของทะเลมิหวนกลับ
ต่อไปหากเจ้าต้องการสิ่งใด
ก็เอ่ยปากได้เลย
แล้วก็…
ห้องนี้ต่อไปเป็นของเจ้า
ห้องนี้…
คือ…
ขอบคุณใต้เท้าๆ ขอบคุณใต้เท้าๆ
ข้า…
จี้ป๋อไจ่ผู้นี้ระแวงนัก เราต้องเตรียมแผนสำรองหลายชั้น
แล้วของที่ให้เจ้าจัดเตรียมเล่า
หากข้าแกล้งทำเป็นโลภมาก กลับจะยิ่งลบความสงสัยของเขาได้
ตราบใดที่แก้พิษได้ จะให้เจ้าได้ผยองอยู่สองสามวันก็ได้
นายท่าน
บอกกี่ครั้งแล้ว พบข้าเป็นการส่วนตัวไม่ต้องมากพิธี
ขอรับ
ก่อนจะมุ่งหน้าไปยังแดนวิญญูชล
- แวะธาราคิมหันต์เหมันต์ก่อน - เพราะเหตุใด
หมิงอี้เกิดที่ธาราคิมหันต์เหมันต์
เจ้าจงสืบประวัติของนางให้ละเอียด
นายท่านจะเก็บนางไว้หรือ
เก็บไว้ชั่วคราว
นางบีบให้ข้ารับรองฐานะของนาง ต่อหน้าเหยียนเสี้ยว
คงส่งนางไปไม่ได้ช่วงหนึ่ง
ภายนอกเองก็พยายามทุกวิถีทาง ส่งคนของตนเองเข้ามา
หากนางไม่มีปัญหาจริงๆ ให้อยู่ไว้เป็นฉากบังหน้า
กันคนเหล่านั้นออกไปก็ดี
นายท่านเกรงว่าจะระแวดระวังเกินไปแล้ว
จริงๆ แล้ว ฆ่านางเสียยังจะง่ายกว่า
หากนางเป็นบุตรของตระกูลเซียนเก็บสมุนไพร
แห่งธาราคิมหันต์เหมันต์จริง
นางย่อมยังมีประโยชน์
ต่อแผนของข้า
ท่านหานเฟิงก็หาท่านด้วยหรือ
เปล่านี่ ข้ามาเที่ยวเล่นเท่านั้น
เชิญ
ขอบคุณ
อร่อยจริงๆ
ข้าน้อยไร้ความสามารถ จี้ป๋อไจ่นั่น
รับเซียนหญิง แห่งหอราตรีบุปผาจันทร์กลับไปอีกแล้ว
ใช้นางเป็นโล่บังหน้า ไม่ยอมรับใครเพิ่ม
ในเมื่อใช้ไม้อ่อนไม่ได้ ก็ต้องใช้ไม้แข็งแล้วละ
แข็งเกินไปไม่ได้หรอก
กัดไม่เข้าเลย
ท่านหานเฟิงหมายจะป้ายความผิดใส่
แต่ไม่มีหลักฐานให้จับได้
กาน้ำนี้ถึงจะมีหูก็ใช่ว่าจะถือถนัดนัก
งั้นให้ข้าไปสัมผัสด้วยตนเองดีกว่า
ว่าทะเลมิหวนกลับแห่งนี้ แท้จริงแล้วเป็นสถานที่เช่นไรกันแน่
ท่านหานเฟิงพูดถูกแล้ว
ตอนนี้ข้างนอกก็มองไม่เห็น
ไม่ได้ยินเสียงเราแล้ว
ท่านช่างเก่งจริงๆ
จัดการหลายอย่าง
จนสามารถทำให้จี้ป๋อไจ่ยอมสงบได้
ยังทำให้เขาเก็บท่านไว้ข้างกายด้วย
สถานการณ์ของเหวดาวเหนือในตอนนี้
คือราชาเทพนอนซมอยู่บนเตียง
โดยปกติหลับใหลไม่ตื่น
ใต้แท่นบัลลังก์มีเพียงบุตรีหนึ่งคน
ไม่อาจสืบทอดตำแหน่งได้
น้องชายร่วมสายเลือดท่านหานเฟิง มู่ฉีไป่
มีความเป็นไปได้สูงว่าจะเป็นราชาเทพองค์ต่อไป
ทว่าไม่มีผู้ใดคาดคิด
ว่าองค์หญิงเทียนจี
กลับดึงจี้ป๋อไจ่จากเหวลึกกลับมา
ทำให้เหวดาวเหนือที่พ่ายแพ้มาตลอด ได้เลื่อนขึ้นสู่แดนบน
ข้ามองคนไม่ผิดจริงๆ
และหลังงานชุมนุมเมฆาครามจบสิ้น
องค์หญิงเทียนจี ยังยอมแต่งกับจี้ป๋อไจ่
ท่านหานเฟิงไม่มีทางยอมให้เกิดขึ้นแน่
ดังนั้น
ภายนอกเขาทำเหมือนกำลังดึงจี้ป๋อไจ่เข้าพวก
แต่ความจริง
คือคอยระวังไม่ให้เขา กับองค์หญิงเทียนจีจับมือเป็นพันธมิตร
ดังนั้นจี้ป๋อไจ่จึงต้องการโล่บังหน้า
เช่นเดียวกับที่ข้าต้องการที่ลับเล็บ
ดังนั้นทะเลมิหวนกลับแห่งนี้
จึงยากที่จี้ป๋อไจ่จะวางใจ ซ่อนความฝันข้าวฟ่างเหลืองไว้ที่นี่
ท่านเคยตรวจค้นตัวเขาหรือยัง
ข้า… ข้าจะตรวจหาอะไรหรือ
ท่านลองคิดดูสิ
สิ่งที่ล้ำค่าที่สุด บางทีเขาอาจพกติดตัวอยู่เสมอ
จะชัดเจนขนาดนั้นได้อย่างไร
ใต้เท้านั่นแหละ
ผิดปกติไปหมด
หรือจะอยู่ที่ตัวเขาจริงๆ
แต่ท่านจะค้นตัวเขาได้หรือ
ค้นตัวอาจทำไม่ได้
แต่ว่า
ก็ยังมีวิธีที่ได้ผลเหมือนค้นตัว
รับไม่ได้ๆ
เป็นเจ้านายภาษาอะไร
ไม่รู้หรือว่าข้ายังเด็กอยู่
แปลงกลับเถอะ
เดี๋ยวจะให้รางวัลเป็นปลาแห้งตัวน้อยๆ
(คัมภีร์แพทย์ศักดิ์สิทธิ์)
ดูเจ้าสิ อะไรก็เก็บกลับมาหมด
(คัมภีร์แพทย์ศักดิ์สิทธิ์)
เจอแล้ว
ท่านหนีตายยังอุตส่าห์พกหนังสือไร้สาระมาด้วย
นับแต่ข้ารู้ว่าเขาเอาหอราตรีบุปผาจันทร์เป็นที่พัก
ข้าลำบากนักกว่าจะหามาได้
นายของเจ้าน่ะ เรียนรู้อะไรก็ไวเหลือเกิน
ของแค่นี้ นี่…
พวกนี้นี่มันคืออะไร
(คัมภีร์ฝึกฝนจิตวิญญาณ)
ไม่น่ามองๆๆ
หอราตรีบุปผาจันทร์ ก็แทบจะเป็นบ้านอีกครึ่งของข้าแล้ว
สถานที่แห่งนี้
ข้าเคยให้คำมั่นไว้มากมาย
และยังทิ้งความทรงจำไว้มากมายเช่นกัน
ขอบคุณเหล่าเซียนหญิงทั้งหลายที่เมตตา
ทำให้ข้าสามารถลืมเลือนโลกีย์
เห็นซึ่งความสุขยิ่งใหญ่
มอบของขวัญเล็กน้อยเป็นที่ระลึก
ขอให้วันคืนจากนี้ไป
เหล่าเซียนหญิงสมหวังทุกประการ
(หอราตรีบุปผาจันทร์)
- ของข้า - ไปเอาเลย
ของที่ข้าสัญญาจะให้เจ้า
อีกไม่นานก็จะได้แล้ว
เรื่องที่เราตกลงกันไว้ เจ้าไม่เสียใจใช่หรือไม่
ท่านเซียนวางใจได้
ท่านมีพระคุณช่วยชีวิตข้า รั่วสุ่ยย่อมต้องตอบแทน
ไม่เสียใจแน่นอน
ไม่ต้องพูดถึงบุญคุณ
มีหรือไม่มีเจ้า
ข้าก็ต้องฆ่าอยู่ดี
ถึงเขาจะเป็นบิดาข้า
แต่กลับใจโหดเหี้ยมทำกับข้าและมารดาเช่นนั้น
(รั่วสุ่ย ผู้รับใช้เซียนแห่งหอราตรีบุปผาจันทร์)
ข้าจะไม่มีวันยกโทษให้
ข้าจะทำตามแผนของท่าน
และจะให้เขา
ชดใช้แน่นอน
แน่นอน
ผู้มีโทษ
ย่อมไม่ควรมีจุดจบที่ดี
(คัมภีร์ฝึกฝนจิตวิญญาณ)
ตอนนี้ข้าได้อ่านคัมภีร์ฝึกฝนจิตวิญญาณจบแล้ว ไม่ใช่ข้าในวันวานอีกต่อไป
คืนนี้ข้าจะต้องสืบให้รู้เบื้องลึกของจี้ป๋อไจ่
แล้วนำความฝันข้าวฟ่างเหลืองกลับมาให้ได้
รอดูเถิด
ช่วยหาชุดให้ข้าหน่อย
ชุดอะไร
รับ… รับไม่ได้
เร็วเข้า
เร็วสิ
เอาจุดอ่อนของข้ามาเล่นงานข้า ท่านไม่รู้สึกว่าตัวเองเกินไปหน่อยหรือ
- ไม่เกินไปหรอก - แมวน้อยตัวไหนเชื่องที่สุดนะ
ข้าเชื่องที่สุด
(ใช้ความสง่าโอบรับทุกสิ่ง)
ห้องนี้สี่ด้านโปร่งลมพัด
เย็นยะเยือก ไร้ซึ่งความอบอุ่นของผู้คน
เจ้าจี้ป๋อไจ่น้อย
ยังคิดจะทำให้ข้าลำบากอีกหรือ
(คัมภีร์ฝึกฝนจิตวิญญาณ)
นี่มันก็แสนจะธรรมดา
ธรรมดาเกินไป
ได้
กลับมาแล้วหรือ
แบบนี้จะใช้ได้หรือ
นายท่าน
ท่านหานเฟิงรออยู่ด้านในนานแล้ว
อวี๋จิ้น
อวี๋… อวี๋จิ้น
หากวันนั้นไม่มีเจ้า
ข้าคงตายด้วยน้ำมือจี้ป๋อไจ่ไปแล้ว
ตอนนั้นตกลงไปในบ่อหลิงซีของเขา
เขาจึงถืออวี๋จิ้นเป็นของรางวัล
เก็บไว้ดูเล่นทุกวัน
- น้องป๋อไจ่ - จี้ป๋อไจ่
มีน้อยคนนักที่จะมาทะเลมิหวนกลับของเจ้า
วันนี้ที่ข้ามาเยือน คงไม่เป็นการรบกวนกระมัง
ไม่หรอก
เป็นเพราะเรือนข้าว่างเปล่า
ทำให้ท่านหานเฟิงต้องขบขันแล้ว
นี่ก็คือสถานที่ที่น้องป๋อไจ่ใช้ชีวิตอยู่เป็นประจำ
นี่…
เชิญท่านหานเฟิงด้านใน
น้องชาย
ที่พำนักของเจ้าช่าง…
(จิตโผบินไร้ขอบเขต)
เปิดกว้างโปร่งโล่ง
ใช่แล้ว
สมัยก่อนที่เหวลึกมืดมิดคับแคบ อากาศไม่ถ่ายเท
สถานที่ที่ปิดกั้นเกินไป ย่อมเต็มไปด้วยความสกปรกหมักหมม
ตอนนี้ข้า
กลับชอบความเปิดกว้างโล่งสบายเช่นนี้
เจ้าช่างแปลกกว่าผู้ใดจริง
เพียงแต่ทะเลมิหวนกลับของเจ้า มีเพียงหญิงชราผู้เดียว
ก็ยังคงดูเงียบเหงา
ให้ข้าจัดคนให้เจ้าสักสองสามคน จะได้คึกคักขึ้นหน่อย
ท่านหานเฟิง อย่าเลย
ข้ากลัวเซียนหญิงน้อยของข้า
จะร้องหาความตายอีก
เหตุใดเจ้าถึงหาคนที่หึงหวงเช่นนี้ได้
ยายสวิน
เอาเหล้ามาหน่อย
เหล้านี้
เป็นสูตรที่เมิ่งหยางชิวแนะนำให้หมักขึ้น
เป็นตำรับของตระกูลเซียนสุรา
ลองชิมดูสิ
เหล้าดีจริงๆ
ไม่ปิดบังน้องชาย
ข้าตั้งใจมาตลอดว่าอยากเป็นมิตรกับเจ้า
เทียนจีหลานสาวของข้ารู้จักเจ้ามาก่อน
นางมีสายตาเฉียบแหลม จึงอุ้มชูเจ้าให้ขึ้นมาเป็นนักสู้
เจ้าลงแข่งชิงชัยบนเมฆาคราม
ทำให้เหวดาวเหนือได้หน้าอย่างมาก
แม้ข้าจะมาทีหลัง
แต่ในใจเต็มไปด้วยความชื่นชม
ความเคารพนั้นยิ่งท่วมท้น
ได้รับความเอ็นดูจากท่านหานเฟิง
นับเป็นเกียรติของข้ายิ่งนัก
ในเมื่อเจ้าเอง ก็ยินดีเป็นมิตรกับข้าผู้นี้
งั้นความอยากรู้ในใจข้า
ไม่รู้ว่าเจ้าจะไขข้อข้องใจให้ข้าได้หรือไม่
ถ้าข้ารู้ต้องบอกหมดเปลือกแน่นอน
ในวังดาวเหนือมีคำเล่าลือ
ว่าชีพจรวิญญาณของเจ้า
ได้มาจากสวรรค์แค้นจำพราก
ใช้สวรรค์แค้นจำพราก แต่กลับยังรอดชีวิตมาได้
หรือว่าเป็นเพราะ…
ในมือเจ้ามีความฝันข้าวฟ่างเหลืองอยู่ ตมาได้