(ซีรีส์นี้มีภาพประกอบ เพื่ออธิบายการล่วงละเมิดทางเพศ)
(ที่เกี่ยวข้องกับผู้เยาว์ ซึ่งอาจไม่เหมาะสมสำหรับผู้ชมบางคน)
กรุณายกมือขึ้นค่ะ
คุณสาบานหรือไม่ว่า คำให้การที่คุณกำลังจะให้ในเรื่องนี้
จะเป็นความจริงทั้งหมด
- ไม่มีอะไรนอกจากความจริง - สาบานครับ
ระบุชื่อเต็มของคุณด้วยครับ
ผมชื่อเจฟฟรีย์ เอ็ดเวิร์ด เอปสตีน
ที่อยู่ของผมคือ 6100 ถนนเรดฮุค
ในหมู่เกาะเวอร์จิน
ปัจจุบันคุณมีที่อยู่อื่นหรือไม่
ผมมีบ้านพักอยู่ในนิวเม็กซิโก
ปาล์มบีช นิวยอร์กและปารีส
คุณเคยถูกตัดสินว่ากระทำผิดหรือไม่
เคยครับ
คุณเคยถูกตัดสินว่ากระทำผิดอะไร
สองกระทง ชักชวนให้ค้าประเวณี
และเป็นธุระจัดหาผู้เยาว์เพื่อค้าประเวณี
คุณกระทำอย่างนั้นจริงหรือไม่
ผมขออ้างสิทธิที่จะไม่ตอบคำถาม
คุณชักชวนผู้เยาว์ให้ค้าประเวณีกี่ครั้ง
คำตอบเดียวกันครับ
คุณชักชวนผู้เยาว์ ให้ค้าประเวณีในรัฐฟลอริดากี่ครั้ง
คำตอบเดียวกัน
คุณเคยชักชวนผู้เยาว์ให้ค้าประเวณี ในหมู่เกาะเวอร์จินหรือไม่
คำตอบเดียวกัน
ก็คือคุณอ้างสิทธิที่จะไม่ตอบคำถาม
- ใช่ครับ - ใช่ไหม
ใช่ครับ
คุณเคยชักชวนให้ค้าประเวณีในนิวยอร์กหรือไม่
คำตอบเดียวกัน
คุณเคยชักชวนให้ค้าประเวณีในนิวเม็กซิโกหรือไม่
คำตอบเดียวกัน
คุณเคยชักชวนให้ค้าประเวณีในปารีสหรือไม่
คำตอบเดียวกัน
คุณเคยชักชวนผู้เยาว์ ให้ค้าประเวณีที่ไหนเวลาใดหรือไม่
อีกครั้งครับ ผมขออ้างสิทธิที่จะไม่ตอบ
พักกันก่อนดีกว่า เราจะหยุดการบันทึกไว้ก่อน
คุณจะยุติการให้การครั้งนี้เหรอ
เราจะหยุดพักการให้การก่อนครับ
(ผลงานซีรีส์สารคดีจาก NETFLIX)
(นิวยอร์กซิตี)
ฉันชื่อวิคกี้ วอร์ด
ฉันเป็นนักข่าวสืบสวน
ฉันเขียนเรื่องราวเกี่ยวกับเจฟฟรีย์ เอปสตีน ให้วานิตี้ แฟร์ในปี 2003
ที่จริงฉันได้ยินเกี่ยวกับเจฟฟรีย์ เอปสตีน
มานานก่อนที่ฉันจะถูกขอให้เขียนเกี่ยวกับเขา
เพราะเขาเป็นที่รู้จัก
ในฐานะผู้ที่เหมือนแกตสบี้ แห่งความลึกลับในนิวยอร์ก
เขาเป็นคนโสด
ร่ำรวยมาก หน้าตาดีมาก
และคนก็รู้กันว่าเขาหาเงินได้เยอะมาก
แต่พวกเขาไม่รู้ว่าเขาหามายังไง
เขาอ้างว่าเป็นผู้บริหารการเงิน ให้คนที่ร่ำรวยมหาศาล
คนรู้กันว่าเขาสังสรรค์กับคนมีชื่อเสียงหลายคน
เจ้าชายแอนดรูว์
บิล คลินตัน
นักวิชาการที่มีชื่อเสียงหลายคน ทนายอลัน เดอร์โชวิตซ์
และเขาจะมีคนสวยๆ ห้อมล้อมอยู่เสมอ
มักจะเป็นผู้หญิงที่อายุน้อยมากๆ
ฉันรู้จักกีเลน แม็กซ์เวลล์ เป็นแฟนของเขาในตอนนั้น
เธอจบการศึกษาจากออกซฟอร์ด
ฉลาดมาก ตลกมาก
เธอเป็นตัวเชื่อมที่เยี่ยมมากสำหรับเจฟฟรีย์
เกรย์ดอน คาร์เตอร์ ซึ่งตอนนั้นเป็น บรรณาธิการของวานิตี้ แฟร์ พูดกับฉันว่า
"ผมได้ยินเกี่ยวกับคนคนนี้ เจฟฟรีย์ เอปสตีน
มาหลายปีแล้ว แต่ไม่มีใครรู้อะไรเกี่ยวกับเขาเลย"
แล้วเขาก็ให้ฉันเขียนเรื่องราว
มันเป็นบทความเกี่ยวกับแวดวงสังคม
มันไม่ควรจะเป็นอะไรมากไปกว่านั้น
แต่ก็มี
สัญญาณอันตรายขึ้นมาทันที
แหล่งข่าวคนหนึ่งของฉันพูดว่า
"ฉันรู้จักผู้หญิงที่มีประสบการณ์แย่ๆ
ในการทำงานกับเจฟฟรีย์
และที่เลวร้ายไปกว่านั้น
น้องสาวของเธอถูกเขาล่วงละเมิด ตอนที่เธออายุต่ำกว่าเกณฑ์
พวกเขาอาจจะคุยกับคุณ"
เห็นได้ชัดเลยว่า นี่ทำให้สิ่งที่แรกเริ่ม
เป็นการสืบสวนทางธุรกิจเบี่ยงเบนไป
ในอีกทิศทางหนึ่ง
ฉันเริ่มวาดภาพตอนเรียนมหาวิทยาลัยปีสุดท้าย
ฉันทุ่มเทให้กับการวาดภาพอย่างต่อเนื่อง
ฉันมองมันเหมือนฉันเป็นนักกีฬาโอลิมปิก
(ผู้หนีรอด)
ฉันทำงานตลอดเวลา ฝึกซ้อม
และก็ทำให้จิตใจตัวเองสดชื่นทุกครั้งที่วาดภาพ
นี่คือมหาวิทยาลัยที่ฉันเรียนจบ
สถาบันศิลปะนิวยอร์ก ฉันเรียนจบในปี 1995
และในคืนวันรับปริญญาของเรา ปกติจะมีงานแสดงศิลปะ
และไอลีน กูเกนไฮม์ เคยเป็นคณบดีฝ่ายนักศึกษา
เธอจะเป็นคนจัดงาน
ที่งานนี้ ฉันตัดสินใจแสดงภาพพับสามทบ
ซึ่งก็คือภาพวาดสามภาพ และมันก็เป็นภาพชุดอลิซในแดนมหัศจรรย์
งานแสดงนี้เป็นปรากฏการณ์สำหรับฉันเลย
ภาดวาดทั้งสามภาพของฉันขายได้ทันที
ฉันขายภาพแรกได้ 14,000
อีกสองภาพขายได้ภาพละ 12,000
และก็แน่นอน ฉันตื่นเต้นมากเลย
แต่แล้วไอลีนก็เดินเข้ามาหาฉัน
และไอลีนก็บังคับฉัน
เธอพูดว่า "สามีภรรยาคู่นี้้คือ
คนที่จะซื้องานศิลปะของคุณ ได้ยินไหม"
ฉันก็พูดว่า "อ้าว ฉันขายมันไปแล้ว"
เธอพูดว่า "แย่จัง คุณจะต้องบอกพวกเขาว่า
ขายมันไม่ได้แล้ว คุณจะขายให้สามีภรรยาคู่นี้
พวกเขาเป็นผู้บริจาคที่สำคัญมากของสถาบัน"
แล้วไอลีนก็พูดว่า "นี่เจฟฟรีย์ เอปสตีน และกีเลน แม็กซ์เวลล์ เพื่อนรักที่สุดของฉัน
พวกเขายินดีมากทีเดียว
คุณจะต้องขายให้พวกเขา และลดราคาให้พวกเขาด้วย"
คืนนั้นฉันเลยได้ 6,000 แทนที่จะได้ 12,000
และเจฟฟรีย์ เอปสตีนก็พูดว่า "ไม่ต้องห่วง เราจะทำให้มันคุ้มกับเวลาของคุณ
ไม่ต้องกังวล"
ฉันไม่เห็นหรือได้ข่าวจากเจฟฟรีย์นานสองเดือน
แล้ววันหนึ่งเขาก็โทรมาและพูดว่า
"ผมมีงานดีๆ ให้คุณทำ"
เจฟฟรีย์เพิ่งซื้อคฤหาสน์บนถนนสาย 71
เขาบอกฉันว่า "นี่คืองานใหม่ของคุณ คุณจะควบคุมดูแลที่ประตู
คุณจะดูแลคนเข้าคนออก
พวกมัณฑนากร ผู้มาเยือน"
วันหนึ่งเจฟฟรีย์ เอปสตีนพูดว่า "ผมอยากรู้ว่า
คุณมีพี่น้องกี่คน"
ฉันบอกเขาว่าฉันมีน้องสาวสองคน
และก็บอกว่าแอนนีน้องสาวฉันฉลาดมาก
เธอหวังและฝันที่จะได้ทำงาน อาจจะในไอวีลีก
ตอนนั้นฉันอายุ 16 ปี และก็อยู่ ม.ห้าในโรงเรียนมัธยมปลาย
มาเรียอยู่ในแมนฮัตตัน
บอกเราว่าเธอมีงาน งานที่เยี่ยมมาก
(ผู้หนีรอด)
ทำงานอยู่กับชายคนนี้ เจฟฟรีย์ เอปสตีน
และเขาก็อาจสนใจที่จะช่วยฉันทางใดทางหนึ่ง
เขาเสนอว่ามันคงมีประโยชน์สำหรับฉัน ที่ได้เดินทางไปต่างประเทศ
ไปประเทศไทยและเวียดนาม เพื่อจะได้รวมไว้ในประวัติย่อของฉัน
จะได้ดูน่าสนใจขึ้นสำหรับ โรงเรียนที่มีการแข่งขันกันเข้าเรียน
เขาตกลงที่จะจ่ายค่าเดินทางให้
ตอนนั้นมัน... มันแพงมากน่ะค่ะ ก็เลย...
ฉันเลยรู้สึกขอบคุณในเรื่องนั้น
(ไร่ซอร์โร สแตนลีย์ รัฐนิวแม็กซิโก)
การเดินทางควรจะเป็น ช่วงฤดูร้อนเดือนกรกฎาคม
เขาเลยแนะนำ ให้ฉันไปพบเขากับกีเลน แม็กซ์เวลล์
ที่ไร่ของเขาในนิวเม็กซิโก
แม่ฉันเข้าใจว่าการเดินทางครั้งนั้นจะเป็น
โอกาสที่ฉันจะได้เจอนักเรียนคนอื่นๆ
ที่จะเดินทางคล้ายๆ กับฉันเช่นกัน
แต่พอฉันไปถึงที่นั่น ฉันก็รู้ว่า มีแค่ฉันคนเดียวที่พักอยู่กับพวกเขาที่นั่น
พวกเขาพาฉันเดินดูรอบๆ บ้าน
มันเป็นส่วนหนึ่งของ การสร้างความรู้สึกในการมองตัวเอง
มองทุกสิ่งที่ฉันมี ประทับใจตัวเอง
กีเลนสนใจมาก ว่าฉันเคยให้คนนวดมาก่อนหรือเปล่า
นวดแบบมืออาชีพ ซึ่งฉันไม่เคย
จริงๆ แล้วเธอเสนอมันแบบว่า
คุณโชคดีมากที่จะได้ทำมัน คือจะได้รับการนวด
เธอบอกให้ฉันถอดเสื้อผ้า
และก็มีโต๊ะอยู่ตรงนั้น มีผ้าอยู่บนโต๊ะผืนหนึ่ง
ส่วนหนึ่งของมันดูปกติธรรมดา
แต่มีตอนที่เธอบอกให้ฉัน
นอนหงาย
แล้วเธอก็ดึงผ้าลง จะได้ไม่มีอะไรปิดหน้าอกของฉัน
เพราะโครงสร้างของบ้าน และประตูหลายบานที่เปิดอยู่
ฉันรู้ว่าเอปสตีนมองเห็นฉันได้
ฉันคิดว่าวิธีที่เธอนวดหน้าอกของฉัน
การนวดมันก็ไม่เหมาะสมเช่นกัน
ช่วงเวลาที่น่ากลัวที่สุดของสุดสัปดาห์นั้นก็คือ
ตอนเขาเข้ามาในห้องนอนของฉันในตอนเช้า
และก็บอกว่าเขาอยากนอนกอด
เขาคลานขึ้นมานอนบนเตียงกับฉัน
แล้วเขาก็ลูบไล้ฉัน
ฉันจำไม่ได้ว่ามันนานแค่ไหน
เพราะฉันรู้สึกถอดใจนิดหน่อย
แต่ฉันจำได้ว่าฉันอ้างว่าต้องไปเข้าห้องน้ำ
ลุกจากเตียงแล้วก็ไปเข้าห้องน้ำ
ปิดประตูแล้วก็...
กลัวสิ่งที่กำลังเกิดขึ้นมาก
หลังจากนั้น ฉันก็หลบเลี่ยงมัน
ฉันไม่ได้บอกเพื่อนสนิท ไม่ได้บอกมาเรียและครอบครัวของฉัน
ฉันแค่คิดว่า
"ฉันจะสนใจแต่การเดินทางในฤดูร้อนครั้งนี้"
แล้วฉันก็ไปประเทศไทยและเวียดนาม
แอนนีอยู่ในโครงการนี้ที่ประเทศไทย
แล้วเจฟฟรีย์ก็โทรหาฉันบอกว่า เราอยากช่วยคุณเรื่องอาชีพการงาน
เขาขอให้ฉันไปเข้าโครงการศิลปินในพำนัก
(นิวอัลบานี รัฐโอไฮโอ ปี 1996)
ฉันไปโอไฮโอและอาศัยอยู่
ในบ้านใหญ่ 26,000 ตารางฟุต
หลังบ้านของเลส เว็กซ์เนอร์
(อดีตซีอีโอ, แอล แบรนด์ส)
ตอนฉันถามเจฟฟรีย์ว่าเลส เว็กซ์เนอร์เป็นใคร
เขาพูดว่า "เขาเป็นลูกค้าของผม และก็เป็นเพือนที่ดีมาก
ซึ่งบังเอิญเป็นมหาเศรษฐี
และเขาจะทำทุกอย่างเพื่อฉัน"
ฉันขับรถเพนสกี้ไปโอไฮโอ เพราะฉันต้องขนอุปกรณ์วาดภาพทั้งหมดไปด้วย
ฉันจัดห้องทำงาน
แล้วก็เริ่มวาดภาพ
ภาพเหล่านี้เป็นภาพวาดเกี่ยวกับวัยแรกรุ่น
เด็กสาวที่โป๊บางส่วน คล้ายๆ แอบดูช่วงเวลาส่วนตัว
แต่ไม่ส่อไปในทางเพศ
ขั้นตอนของฉันคือฉันถ่ายรูป แล้วก็วาดภาพจากมัน
ฉันใช้น้องสาวสองคนของฉันเป็นนางแบบ
วันหนึ่งเจฟฟรีย์กับกีเลนมาหา
คืนนั้น กีเลนมาหาฉันแล้วก็พูดว่า
"เจฟฟรีย์อยากให้นวดเท้าของเขา"
ท้องไส้ฉันปั่นป่วนเลย
ฉันรู้สึกเหมือน "ฉันไม่อยากให้ พวกเขาคิดว่าฉันไม่สำนึกบุญคุณ
แต่นี่มันไม่เหมาะสมมากเลย"
ฉันเลยนวดเท้าเขาอยู่ครู่หนึ่ง
แล้วเขาก็พูดว่า "ขึ้นมานี่สิ"
แล้วเขาก็เอามือตบเบาๆ บอกให้ฉันนั่งข้างๆ เขา
กีเล่นนั่งลงตรงกันข้ามกับฉัน
เจฟฟรีย์ทำแบบนี้ทันที
มันเป็นไปโดยอัตโนมัติและพิลึกมาก แล้วกีเลน
ก็ทำแบบนี้กับฉัน
แล้วพวกเขาก็จับหน้าอกฉันมั่วไปหมด
ฉันรู้สึกไม่ดีเลย และก็ไม่ชอบมัน
ฉันน้ำตาไหลออกมา แล้วเธอก็พูดว่า "เดี๋ยวมันก็ดีขึ้นเอง"
เธอเอามืออีกข้างหนึ่ง
ลูบมือฉันแล้วก็บอกว่าเดี๋ยวมันก็ดีขึ้นเอง
ตรงจุดนั้นฉันใจฉันไม่อยู่กับตัว ฉันไม่ได้อยู่ในช่วงเวลานั้นเลย
และมีจุดหนึ่ง
ฉันก็พาตัวเองลงมาจากเตียงนั่นได้
ฉันไปที่ห้องแล้วก็ปิดกั้นประตูไว้
ฉันเอาเครื่องเรือนมาวางกั้นไว้ ขดตัวอยู่ในห้องนั้น
จนกระทั่งเจฟฟรีย์และกีเลน ออกไปจากที่นั่นเช้าวันนั้น
พอฉันตื่นนอน ฉันก็ไปตรวจดู
ว่ารูปน้องสาวฉันยังอยู่ที่นั่นหรือเปล่า
แล้วก็รู้ว่ารูปสามใบถูกขโมยไป
ฉันสติแตกเลย
ฉันโทรหาแอนนี
พี่สาวฉันมาถามฉันว่าเกิดอะไรขึ้นกับฉันหรือเปล่า
ตอนฉันอยู่ที่ไร่นั่น
ฉันบอกเธอว่า มีสิ่งที่ทำให้ฉันไม่สบายใจมากเกิดขึ้น
แต่ฉันไม่อยากพูดถึงมัน
ฉันพูดว่า "ฟังนะ เธอจะไม่มีวันต้องเจอกับพวกเขาอีก
ไม่ต้องห่วง
ฉันเสียใจที่เธอเจอเรื่องแบบนี้"
มันเป็นความรู้สึกที่ไม่สบายใจมาก ที่รู้ว่าเขาเอารูปเราไป
และก็...
โดยเฉพาะรูปน้องสาวฉัน
เพราะตอนเธอถ่ายรูปพวกนั้นเธออายุแค่ 12 ปี
และก็...
มันเป็น...
อะไรที่...
มันน่าหงุดหงิดมากที่รู้ว่ารูปพวกนั้นอยู่กับเขา
และไม่มีทางรู้เลยว่าเกิดอะไรขึ้นกับมัน หรือเขาใช้มันยังไง
เขาอาจใช้มันบำบัดความใคร่ของตัวเองก็ได้
วันรุ่งขึ้น เจฟฟรีย์โทรหาฉัน และเขาก็พยายามทำเหมือนกับ
เมื่อคืนก่อนเขาสนุกมาก
และเขาก็พยายามพูดให้มันรู้สึกเป็นแบบนั้น
ฉันพูดว่า "ฉันไม่สนุกกับมันเลย"
แล้วเขาก็เสนอจะให้สิ่งที่ฉันต้องการ
เพื่อไม่ทำให้เรื่องทุกอย่างฉาวโฉ่ คุณต้องการอะไร
แบบ "คุณต้องการเงินเท่าไหร่ ผมทำอะไรให้คุณได้บ้าง"
ฉันไม่ได้พูดอะไรเลย ฉันวางหูใส่เขา
พอฉันกลับมาถึงนิวยอร์กซีตี
ฉันแจ้งตำรวจเกี่ยวกับทุกอย่างที่เกิดขึ้น
ฉันบอกพวกเขาว่าฉันถูกล่วงละเมิด พวกเขาพูดว่า
เหตุไม่ได้เกิดในท้องที่ของเรา เราไม่เกี่ยวข้องกับเรื่องนี้
เรื่องพวกนี้เกิดขึ้นในโอไฮโอ รัฐนิวเม็กซิโก
คุณต้องแจ้งเอฟบีไอ
ตอนฉันโทรแจ้งเอฟบีไอ ฉันพูดเจาะจงชัดเจนมาก
ฉันพูดว่า "ฉันขอแจ้งความจับคนพวกนี้
เจฟฟรีย์ เอปสตีน, กีเลน แม็กซ์เวลล์"
ฉันบอกพวกเขาทุกอย่าง และฉันก็ดูออกว่าเขาเชื่อฉัน
ฉันเลยเชื่อมั่นว่าเขาจะจัดการเรื่องนี้
แล้วเราก็ไม่ได้ข่าวอะไรอีกเลย
(นิวยอร์กซิตี ปี 2002)
เพราะพี่น้องเหล่านี้ถูกละเลยมานานมาก
พวกเธอกลัวมากที่จะให้ปากคำอย่างเป็นทางการ
พูดเกี่ยวกับสิ่งที่เจฟฟรีย์ทำกับพวกเธอ
ก็เป็นที่เข้าใจว่าส่วนหนึ่งแล้ว
คิดว่าพวกเธอคงไม่มีวัน สู้กับคนที่มีอิทธิพลอย่างเขาได้
เราทำมันด้วยความลังเล หลังการตัดสินใจของครอบครัว
ว่าเราจะทำเรื่องนี้ เราจะพูดเกี่ยวกับมัน
ฉันคุยกับคนที่เป็นน้องสาว ซึ่งถูกเขาลวนลาม
และมีชีวิตอยู่ด้วยความกลัว
หลังจากที่เรานำเสนอเรื่องราวของเรากับวิคกี้
วานิตี้ แฟร์ต้องนำเรื่องนี้ไปคุยกับเอปสตีน
เพื่อตรวจสอบข้อเท็จจริง และฟังความคิดรวมทั้งสิ่งต่างๆ ทางฝ่ายเขา
พอพวกเขาทำอย่างนั้น เขาก็ตอบด้วยเรื่องราวของเขา
ซึ่งก็คือที่จริงเราเป็นผู้หญิงที่หลงใหลเขา
และนั่นคือสิ่งที่เป็นผลจากเรื่องนี้ มันเป็น...
การแก้แค้นเพราะไม่ได้รับค่าตอบแทน
เขาพูดว่า "วิคกี้ ผมไม่ชอบบทความนี้
มันจะไม่ดีสำหรับคุณกับครอบครัวนะ"
ฉันเพิ่งท้องลูกแฝด
เขาพูดว่า "คุณจะไปคลอดที่ไหน"
แล้วเขาก็พูดต่ออีกว่า
"ผมรู้จักหมอทุกคนในโรงพยาบาลทุกแห่ง
คุณไม่บอกผมก็ไม่เป็นไร ผมจะรู้จนได้
ถ้าผมไม่ชอบบทความนี้
ผมจะให้หมอผีสาปลูกในท้องของคุณ"
เขาเริ่มทำให้ฉันกลัว นี่ขนาดแค่พูดคุยกันนะ
ฉันนึกภาพออกเลยว่า
ผู้หญิงเหล่านั้นรู้สึกยังไง
เกรย์ดอนโทรหาฉัน
เขากลัวมากเพราะเขาพบ หัวแมวหลายหัวอยู่ในสวนของเขา
เขาพบกระสุนปืนบนบันไดหน้าบ้านของเขาด้วย
แล้วจู่ๆ บรรณาธิการก็บอกฉันว่า
จะถอดผู้หญิงเหล่านั้นออกจากบทความ
ฉันตกใจมาก พูดว่า "ทำไมคะ พวกเธอกล้าหาญมากนะ
พวกเธอเสี่ยงมากเลย ทำไม"
แล้วก็มีข้อความตอบกลับมาว่า
"อ๋อ เห็นชัดว่าเขาอ่อนไหวเรื่องหญิงสาว นั่นคือจุดเจ็บปวด"
ฉันจะไม่มีวันลืมที่เกรย์ดอน คาร์เตอร์พูดกับฉัน
"ผมเชื่อเจฟฟรีย์ เอปสตีน"
(คุณเอปสตีนผู้มีพรสวรรค์)
ฉันจำได้ว่าซื้อวานิตี้ แฟร์มาเล่มหนึ่ง
และเห็นข้อความ "คุณเอปสตีนผู้มีพรสวรรค์"
มันไม่พูดถึงเรื่องที่เขาสนใจเด็กสาวๆ เลย
ฉันคิดว่าวานิตี้ แฟร์ถูกเจฟฟรีย์ซื้อไปแล้ว
(คุณคิดว่าคุณรู้จักเขาแล้วคุณก็)
(ค้นหาตัวตนของเขาลึกลงไปอีก)
ข้ออ้างก็คือ "มันเป็นเรื่องราวธุรกิจ"
มันเป็นเรื่องราวธุรกิจ แต่เหมือนเรื่องราวชีวิต
เรื่องราวมันซับซ้อนกว่ามาก ซับซ้อนกว่ากันเยอะเลย
("เขาจะให้คุณเลือกอาวุธ" แว็กซ์เนอร์กล่าว)
(อดีตหัวหน้าบรรณธิการเกรย์ดอน คาร์เตอร์ ของวานิตี้ แฟร์)
(ออกแถลงการณ์ดังต่อไปตี้)
(ได้รับรายงานของคุณวอร์ด เกี่ยวกับมุมมองเรื่องราวของเธอ)
(ขณะที่เรากำลังจะตีพิมพ์ และมันไม่ผ่านเกณฑ์ทางกฎหมายของเรา)
ฉันร้องไห้ออกสื่อเลย
แบบว่า...
ทำงานหนักมาก
ใช้ความกล้าเยอะมาก
มันเพื่ออะไร
ดูเหมือนมันเป็นหลักฐานพิสูจน์ความจริงมากกว่า ว่าเขามีอิทธิพล
และเขาแก้ไขทุกอย่างที่เกิดขึ้นได้
เจฟฟรีย์ เอปสตีนคือสุดยอดเรื่องราว
ของการใช้อำนาจและเงินในทางที่ผิด
แต่ก็แน่นอน สิ่งที่พวกเราไม่มีใครรู้คือ พวกหญิงสาวที่เราคุยด้วย
เป็นแค่ปัญหาเล็กๆ...
ของปัญหาที่ใหญ่กว่ามาก
และจริงๆ แล้วในฟลอริดามันแย่กว่านั้นอีก
(ปาล์มบีช รัฐฟลอริดา)
เจฟฟรีย์ เอปสตีน ซื้อคฤหาสน์ปาล์มบีชของเขาในปี 1990
เอปสตีนเป็นเศรษฐีใหม่
(นักเขียนบทความ ไมอามี เฮรัลด์)
เขาไม่มีคนรุ่นไหนในตระกูลที่เติบโตที่นั่น
แล่นเรือในอินทราโคสตอล วอเตอร์เวย์
แต่เขามีเงินมหาศาลที่หามาได้ใหม่
ถ้าคุณมีเงินมากพอ คุณก็ใช้มันเปิดทาง
เข้าสังคมไหนๆ ก็ได้
มีหลายสิ่งเกี่ยวกับปาล์มบีช ที่เป็นเรื่องจริงตั้งแต่ผมยังเด็ก
มีการปกป้องกัน การเล่นพรรคเล่นพวก...
มันเป็นโลกที่แคบมาก
มันแทบจะเป็นโลกที่ปิดสนิทก็ว่าได้
มันไม่ใช่แค่เขตพื้นที่ที่มั่งคั่งที่สุด
มันเป็นเกาะ
และผมก็คิดว่า...
แทบจะมีผลทางจิตใจ กับคนที่ร่ำรวยมากที่ย้ายไปอยู่ที่นั่น
หรือเติบโตที่นั่น
หรือพ่อหรือปู่ของของพวกเขาซื้อบ้านและที่ดินที่นั่น
เพราะมีความรู้สึกในแง่ของ ความมั่นคงปลอดภัยและความเป็นส่วนตัว
และพวกเขาก็ชอบให้มันเป็นแบบนั้น
เอปสตีนกับผม จริงๆ แล้วเป็นเพื่อนบ้านกัน
ทำไมเจฟฟรีย์ เอปสตีน...
(นักประพันธ์)
ถึงมาที่นี่ ก็นี่ไงล่ะครับ
คุณอยู่ริมทะเล
มันเงียบสงบเป็นส่วนตัว
ผมมาที่นี่ในปี 2007 และตอนนั้น
มีคนรู้เกี่ยวกับเจฟฟรีย์ เอปสตีนน้อยมาก
สิ่งที่คนรู้เกี่ยวกับเขาก็คือเขาร่ำรวยมาก
เขามีชีวิตที่คนส่วนใหญ่ฝันที่จะมี
เขามีบ้านราคา 15 ถึง 20 ล้านดอลลาร์ ที่นี่ในปาล์มบีช
เขามีหนึ่งในทาวน์เฮาส์ที่ใหญ่ทีสุดในนิวยอร์กซิตี
อะพาร์ตเมนต์หลังมหึมาในปารีส มีเกาะส่วนตัวของเขาในแคริบเบียน
ไร่ที่กว้างใหญ่มากในนิวเม็กซิโก
เฮลิคอปเตอร์ เครื่องบินสองลำ ลำหนึ่งเป็นเครื่องบิน 727
(สนามบินนานาชาติ ห้ามบุกรุก)
นั่นคือฝั่งเครื่องบินพาณิชย์ของสนามบิน
ที่ที่เครื่องบินเจ็ตบลูทุกลำ และเครื่องบินอื่นๆ ลงจอด
(นักข่าว)
(แต่ฝั่งตะวันตกของสนามบิน คือที่ที่เครื่องบินเจ็ตส่วนตัวลงจอด
นั่นคือที่ที่เจฟฟรีย์จอดเครื่องบินเจ็ตของเขา
ผมเป็นนักข่าวที่นี่มา 25 ปี ผมอาศัยอยู่ในปาล์มบีชด้วย
ทำข่าวคดีเอปสตีนอย่างกว้างๆ ชายคนนี้เป็นเหมือนผีอยู่ที่นี่
ไม่มีใครเห็นเขา ไม่มีใครรู้จักเขา
ในยุค 80 เขาประสบความสำเร็จอย่างมาก
ผู้มีอิทธิพลหลายคนชอบเขา และไว้ใจเขาให้บริหารการเงิน
(มาร์-อา-ลาโก คฤหาสน์ทรัมป์)
เจฟฟรีย์ เอปสตีนและดอนัลด์ ทรัมป์ พวกเขาทั้งคู่เป็นคนร่ำรวยจากนิวยอร์ก
พวกเขาสองคนอาศัยอยู่ห่างกันไมล์เดียว ในย่านมหาเศรษฐีในปาล์มบีช
พวกเขารู้จักกัน เอปสตีนไปมาร์-อา-ลาโกบ่อยๆ อยู่ช่วงหนึ่ง
ตอนนี้มีคำพูดจากดอนัลด์ ทรัมป์ ที่ยกไปอ้างกันอย่างแพร่หลาย
ซึ่งเขาอาจอยากถอนคำพูดนี้ก็ได้
"ผมรู้จักเจฟฟ์มา 15 ปี เป็นคนที่เยี่ยมมาก
มันบอกด้วยว่าเขาชอบ ผู้หญิงสวยๆ มากพอๆ กับที่ผมชอบ
และพวกเธอหลายคนก็อายุยังน้อย"
ปาล์มบีชเป็นเมืองที่เล็กมาก
มันแทบจะเป็นไปไม่ได้เลยที่คิดจะอยู่ที่นั่น และย้ายเข้าไปอยู่ในโลกนั้น
แล้วไม่ได้ยินข่าวลือเกี่ยวกับเอปสตีนหรือไม่รู้
เรื่องแปลกๆ ที่เกิดขึ้นที่บ้านของเจฟฟ์
(กรมตำรวจเมืองปาล์มบีช)
ผมไมเคิล ไรเตอร์ ผมอยู่ที่นี่มา 38 ปี
อยู่กรมตำรวจปาล์มบีชมา 28 ปี
และผมก็เป็นหัวหน้าตำรวจในปาล์มบีช ตั้งแต่ปี 2001 ถึงปี 2009
ผมเจอเจฟฟรีย์ เอปสตีนครั้งแรกราวๆ ปี 2001
คุณเอปสตีนไปหาผมที่ห้องทำงาน
เพื่อคุยเรื่องการบริจาค อุปกรณ์เครื่องมือให้กรมตำรวจ
ซึ่งก็เกือบๆ 100,000 ดอลลาร์
มันเป็นการพบปะกันชั่วครู่ แค่พูดคุยกันนิดหน่อย
ความประทับใจของผมคือเขาเป็นแค่ คนรวยที่ชอบความเป็นส่วนตัวมาก
เกือบสองปีต่อมา...
(ปาล์มบีช รัฐฟลอริดา ปี 2003)
เราได้รับแจ้งจากเพื่อนบ้านของเขา
ว่ามีหญิงสาวจำนวนมากเข้าออก
บ้านของเขา
เราคิดว่า "นั่นน่าสงสัย" เราส่งเจ้าหน้าที่ไปเรียกรถพวกเขาจอด
แล้วก็ซักถามพวกเขา
พวกเขาทุกคนเป็นผู้ใหญ่ สามสี่คนที่เราคุยด้วย
พวกเขาบอกว่าแค่ทำงานออฟฟิศให้คุณเอปสตีน
ในเมื่อพวกเขาทุกคนเป็นผู้ใหญ่
ก็ไม่มีอะไรที่ตำรวจต้องสนใจอีกต่อไป
(ปาล์มบีช รัฐฟลอริดา ปี 2005)
แล้วในปี 2005 ผู้ปกครองของ เด็กผู้หญิงคนหนึ่งก็โทรไปที่สถานีตำรวจ
- สวัสดีค่ะ - สวัสดีค่ะ สบายดีไหมคะ
สบายดีค่ะ ฉันโทรกลับหาคุณน่ะค่ะ ขอโทษทีที่ฉันไม่รู้ว่าเป็นเรื่องอะไร
ไม่เป็นไรค่ะ มันมีเรื่องเกิดขึ้น
เมื่อสักสามสัปดาห์กว่าๆ ได้ กับลูกสาวคนหนึ่งของสามีฉัน
วันหนึ่งที่โรงเรียน เธอมีเรื่องตบตี และเธอก็มีเงิน 300 ดอลลาร์ในกระเป๋า
หลังจากที่ถามเธอว่าเกิดอะไรขึ้น ฉันก็ได้รู้ว่าที่มีเรื่องกันก็เพราะ
พวกเธอไปที่บ้าน ของชายคนหนึงในปาล์มบีช
พวกเธอเริ่มด้วยการนวดให้ผู้ชายคนนั้น
เขาจ่ายเงินให้พวกเธอ ถ้าเขาชอบและคิดว่าพวกเธอสวยมากพอ
- เขาก็จะให้พวกเธออยู่ต่อและทำอะไรอย่างอื่น - โอเค
ฉันเลยไม่แน่ใจว่ามีการสืบสวน
หรือพวกคุณได้คุย...
นี่เป็นครั้งแรกที่ฉันได้ยินเรื่องนี้น่ะค่ะ
- โอเค - ฉันจะต้องการข้อมูลมากกว่านี้
ลูกสาวของสามีคุณยินดีที่จะเข้ามา
ให้ปากคำกับฉันหรือเปล่าคะ
เมื่อมีเยาวชนแจ้งต่อกรมตำรวจ ว่าพวกเขาตกเป็น
เหยื่อของอาชญากรรมทางเพศ
เราจะดำเนินการอย่างจริงจังทันที
ตำรวจขอให้ผู้ปกครองพาเหยื่อมาที่สถานีตำรวจ
นักสืบก็จะทำการซักถาม
ทันทีที่เหยื่อรายนั้นบอกเรา
ซึ่งเราเห็นว่าน่าเชื่อถือมาก เราก็เริ่มการสืบสวนเลย
เหยื่อรายแรกตอนนั้นอายุประมาณ 14 ปี
จากการซักถาม ทำให้เรารู้ว่าบ้านอยู่ที่ไหน
จากลักษณะรูปพรรณที่เหยื่อบอก มันชัดเจนเลยว่าเป็นคุณเอปสตีน
คดีถูกมอบหมายให้หน่วยสืบสวนพิเศษของเรา
ส่วนหนึ่งเป็นเพราะลักษณะของความผิด และส่วนหนึ่งเป็นเพราะคุณเอปสตีน
เป็นคนที่มีอำนาจและมีอิทธิพล
โจ รีคารีย์เป็นหัวหน้าชุดสืบสวนคดี
โชคไม่ดีที่โจ รีคารีย์เสียชีวิตเมื่อสองสามปีที่แล้ว
แต่ตอนนั้นเขาเชื่อว่ามีเหยื่อรายอื่นๆ อีก
เขาเลยเริ่มติดต่อพวกเธอ
และฟังเรื่องราวของพวกเธอ
(สเตฟานี - นักสืบรีคารีย์)
ขอบคุณมากที่คุณมาคุยกับผม
- คุณไม่ได้มีปัญหาอะไรทั้งนั้น - โอเค
ตอนนี้ผมแค่อยากวางนั่นไว้ตรงนั้น
- คุณรู้จักกับคุณเอปสตีนได้ยังไง - ผ่านเพื่อนค่ะ
เมื่อราวๆ สองปีก่อนประมาณนั้น
(จอยซ์ - นักสืบรีคารีย์)
- ราวๆ สองปีก่อนเหรอ - ค่ะ
- นั่นคือตอนที่คุณเจอเขาครั้งแรกเหรอ - ค่ะ
ตอนนั้นคุณอายุ 17 ปีเหรอ
(ชารอน - นักสืบรีคารีย์)
เพื่อนบอกว่าคุณจะต้องทำอะไร
- นวดให้เขาค่ะ - โอเค
ตอนที่นวดอยู่ เขาได้...
(เฮเธอร์ - นักสืบรีคารีย์)
ขอให้คุณถอดกางเกงในหรือว่า...
ค่ะ
เหยื่อทุกรายเล่าเหมือนกันหมด
พวกเธอคิดว่าต้องนวดให้เขา
พวกเธอส่วนใหญ่เพื่อนบอกอย่างนั้น
นั่นคือสิ่งที่ล่อพวกเธอไปที่นั่นเพื่อเงินเล็กๆ น้อยๆ
เกิดอะไรขึ้นอีกตอนคุณนวดให้เขา
เขาถอดผ้าเช็ดตัวออกแล้วก็เริ่มช่วยตัวเอง
ซึ่งฉันอึดอัดใจกับมันมาก
- ฉันอยากกลับตั้งแต่ไปถึงที่นั่นแล้ว - โอเค
สิ่งที่เรากังวลที่สุดคือไม่มีใครตกเป็นเหยื่ออีก
เหตุนั้นเราถึงได้เริ่มการตรวจตราทันที
เราตรวจตราที่สนามบิน...
ที่บ้าน
ขณะที่เราพบเหยื่อเพิ่มอีก เหยื่อคนหนึ่งก็บอกเราเกี่ยวกับเหยื่อรายอื่นๆ
เหยื่อรายอื่นๆ ก็บอกเราเกี่ยวกับ เหยื่อรายอื่นๆ และมันก็เริ่มเพิ่มขึ้นแบบทวีคูณ
โอเค ก่อนอื่นเลย ผมรู้ว่านี่มันยากสำหรับคุณนะครับ
หายใจลึกๆ ไว้
ฉันพยายามอยู่ค่ะ มันแค่...
ฉันไม่รู้ว่าฉันจะอยู่กับเขา ตามลำพังใ่นช่วงสิบนาทีนั้น
ฉันคิดว่าฉันต้องตายแน่
คุณร่วมเพศกับเขาหรือเปล่า
- ค่ะ - โอเค
หลังจากสองหรือสามเดือน
เรากลัวว่านี่จะเกี่ยวข้องกับเหยื่อจำนวนมาก
ยกมือขวาขึ้นได้ไหมครับ คุณสาบานหรือไม่ว่าจะพูดความจริง
ไม่พูดอะไรนอกจากความจริง
- หากพูดเท็จพระเจ้าจงลงโทษ - สาบานค่ะ
- ระบุชื่อเพื่อบันทึกไว้ด้วยครับ - มิเชล ลิคาต้า
ฉันพบปฏิทินเดือนธันวาคม ปี 2004
(ผู้หนีรอด)
เดือนที่ฉันรู้จักกับเจฟฟรีย์ เอปสตีน
ฉันจดปาร์ตี้ครั้งแรกที่ฉันไปไว้
(เพื่อนรักตลอดกาล)
คุยกับหนุ่มจนถึงตีสาม
แล้วก่อนคริสต์มาส นั่นคือสุดสัปดาห์ที่ทุกอย่าง
ในชีวิตฉันเปลี่ยนไป
เอาละ ด้วยคำพูดของคุณเอง
บอกผมว่าคุณรู้จักกับผู้ชายคนนี้
ที่ชื่อเจฟฟรีย์ในปาล์มบีชได้ยังไง
เพื่อนที่เรียนห้องเดียวกันบอกฉันว่า
เธอมีวิธีหาเงินสำหรับวันคริสต์มาส
จริงๆ แล้วฉันไม่รู้ว่าเธอพูดถึงเรื่องอะไร
แต่ฉันก็พูดว่า "โอเค"
(หนังสือของมิเชล)
ฉันเป็นเด็กดี
ฉันคิดเสมอว่าชีวิตฉันปกติธรรมดา
ฉันมีพี่น้องเจ็ดคนในครอบครัวฉัน
มิเชล ลิคาต้า
ฉันเรียนเก่งมาก
ฉันมีเพื่อนเยอะ
ในการเป็นเชียร์ลีดเดอร์
ฉันได้รางวัลสปิริตอะวอร์ด
เป็นเด็กวัยรุ่นธรรมดาๆ
แล้วเราจะทำอะไรกันดี
ฉันจะไปชอปปิง
วันหนึ่ง เด็กผู้หญิงคนนั้น เขียนโน้ตส่งให้ฉันในห้องเรียนว่า
"เธออยากหารายได้พิเศษ ด้วยการนวดผู้ชายแก่ๆ ไหม"
ฉันก็ตอบว่า "โอเค ฟังดูแปลกๆ นะ แต่ก็โอเค"
เธอบอกว่าก็แค่ไปที่บ้านตาแก่คนนี้
แล้วก็นวดเขาสัก 45 นาที แล้วเธอก็จะได้ 200 ดอลลาร์
- โอเค ตอนนั้นคุณอายุเท่าไหร่ - สิบหกค่ะ
โอเค
เราขับรถไปสัก 45 นาทีได้
เราจอดรถหน้าคฤหาสน์หลังใหญ่ที่ดูแพงมาก
ก่อนที่เราจะลงจากรถ เธอพูดว่า
"โอเค ถ้ามีใครถามนะ เธออายุเกิน 18
แต่ฉันว่าไม่มีใครถามหรอก เผื่อพวกเขาถามน่ะ"
ฉันอยู่ที่นั่นสักนาทีสองนาทีได้
แล้วเขาก็เดินเข้ามา
เขานอนคว่ำลง
เขาพูดว่า "โอเค มีโลชั่นอยู่ตรงนั้น
ถ้าคุณอยากนวดเท้ากับขาของผม"
เขาพลิกตัวนอนหงาย แล้วก็พูดกับฉันว่าฉันดูเป็นยังไง
เขาบอกฉันว่าฉันสวยแค่ไหน
ฉันไม่เคยคิดว่า ฉันเป็นคนสวยในโรงเรียนมัธยมปลาย
ฉันใส่ลวดจัดฟันก็เพื่อให้บางคนสนใจฉัน
มันแบบว่า "โอเค เขาชมฉัน
ฉันไม่เคยคิดกับตัวเองแบบนั้นเลย"
แล้วเขาก็แบบว่า...
จับสะโพกฉันแล้วก็
ลูบคลำไปเรื่อยเพื่อที่เขาจะได้มองฉัน
เขาบอกให้ฉันถอดเสื้อถอดกางเกง
เขาพูดว่า "ล้วงเข้าไปในกางเกงในสิ"
ฉันก็เริ่มคิดว่า "โอเค
ถ้าฉันพยายามที่จะออกไปหรือพูดว่า
'ไม่ เราจะไม่ทำแบบนี้'"
ฉันจะออกไปยังไง มีปืนซ่อนอยู่ตรงไหนหรือเปล่า
เขาจะชักปืนออกมาไหม
ในฐานะเด็กผู้หญิงคนหนึ่ง เราแค่ทำมันเพราะเขาเป็นผู้ใหญ่
เราทำสิ่งที่คนบอกให้เราทำ
แล้วเขาก็จับต้นขาฉัน และเขาก็...
ช่วยตัวเองไปด้วย
เขาพยายามลูบคลำฉันตรงนั้น
โอเค
และก็...
ตอนนั้นเองที่ฉันสติแตกสุดๆ
ฉันพูดแบบว่า
"โอเค...
เราทำให้มันจบๆ กันไปได้ไหม
นี่มันพิลึกมาก นี่มันไม่ได้เกิดขึ้น"
เขาเหมือนคนโรคจิตที่น่ากลัว
ในใจฉันคิด แบบว่า...
เขาดูเหมือน...
ฉันยังคง
จำหน้าเขาได้ติดตาเลย
ฉันถอยออกมาแล้วก็พูดว่า "ไม่รู้ว่าฉันควรทำอย่างนั้นไหม"
ฉันสติแตก
ฉันลังเลใจมากและก็กลัวมากด้วย
ก็อย่างที่ผมเคยบอก และผมก็อธิบายให้แม่คุณฟังแล้ว
สิ่งที่เขาทำมันผิด เข้าใจไหม
ค่ะ
ผมอยากทำให้คุณมั่นใจขึ้นในเรื่องนั้น นะครับ
พอเขาทำเสร็จ
เขาก็นุ่งผ้าเช็ดตัวแล้วก็บอกว่า "นั่นเงินสองร้อยของคุณ
ผมอยากเจอคุณอีกจริงๆ นะ"
ฉันก็พูดว่า
"โอเคค่ะ" ในใจฉันคิดว่า
"ฉันจะไม่มีวันกลับมาที่นี่อีกเลย"
ฉันเดินลงมาชั้นล่าง
และฉันก็รู้สึกถูกใช้แล้วมากๆ
ฉันรู้สึกถูกใช้แล้วมากๆ เหมือนมันเป็น... ฉันเหมือนคนสกปรก
ก่อนเจอเอปสตีน ฉันเป็น...
ฉันเป็น...
คนละคนกันเลย
ฉันเคยมองตัวเอง...
เมื่อนานมาแล้ว...
ฉันเป็นเหมือน...
ดอกไม้
ดอกไม้ที่แบบว่า...
กำลังเบ่งบาน
แล้วหลังจากนั้น มันก็...
เหมือนมีใครบางคน...
เด็ดดอกไม้นั้นขึ้นมา...
ถอนรากถอนโคนมันขึ้นมา แล้วก็เหยียบย่ำมันและก็ขยี้มัน
ผมรู้ว่านี่มันยากสำหรับคุณ
และผมก็รู้ว่ามันยากสำหรับคุณที่มาคุยกับผมวันนี้
คุณมีอะไรที่อยากเพิ่มเติมในคำให้การนี้ไหม
ไม่มีค่ะ
โอเค งั้นผมขอจบคำให้การนี้เลย เวลาบนนาฬิกาของผมคือ 17.25 น.
เด็กสาวหลายคน ถูกนำตัวข้ามสะพานจากแผ่นดินใหญ่
ซึ่งก็คือเวสต์ปาล์มบีช
และเมื่อข้ามสะพานไปมันก็เป็นอีกโลกหนึ่งเลย
(เวสต์ปาล์มบีช รัฐฟลอริดา)
หลายส่วนของเวสต์ปาล์มบีชเป็นเหมือน
ชุมชนอื่นๆ มากมาย แถบโกลด์โคสต์ที่เป็นชนชั้นแรงงาน
มันไม่ใช่ชุมชนคนชั้นสูงเลย
มันเป็นโลกที่แท้จริง
มาคิดดูว่ามันต้องเป็นยังไงที่มาจาก
ครอบครัวรายได้พอประมาณ บางคนก็บ้านแตก บ้านที่มีปัญหา
ปาล์มบีชก็เหมือนออซ
ถ้าคุณอยู่ในเวสต์ปาล์ม นั่นไม่ใช่โลกที่คุณเคยชินเลย
ฉันชื่อชอว์นา ริเวียรา นี่คือบ้านที่ฉันเติบโตมา
นี่คือที่ที่เราเคยมานั่งเล่นกัน
เรามีเปลญวนอันใหญ่แขวนอยู่บนชานบ้าน
ห้องนี้คือห้องของฉัน
ตอนที่ฉันเจอเจฟฟ์ครั้งแรก เพื่อนผู้หญิงของฉันมาที่นี่
(ผู้หนีรอด)
เพื่อพาฉันไปที่บ้านของเจฟฟ์ ใช่ค่ะ
ด้านหลังถนนตรงนี้...
มีลานจอดรถบ้าน มีคลองและก็มีลานจอดรถบ้าน
เธอเดินมาที่นี่
และเกลี้ยกล่อมให้ฉันไปกับเธอ
ฉันไม่ได้มีชีวิตวัยเด็กที่ดี
ฉันหนีออกจากบ้านสองปี
แม่ฉันเสพยาหนักมากเกือบทั้งชีวิต
พ่อฉันติดคุกตอนฉันสามขวบ
พอฉันสิบขวบพ่อก็ออกจากคุก
มาถึงจุดหนึ่ง พ่อฉันมีแฟน
ที่มีลูกหลายคน
และเห็นชัดว่าลูกๆ ของเธอ เคยถูกล่วงละเมิดมาก่อน
ฉันว่าราวๆ หนึ่งสัปดาห์หรือประมาณนั้น หลังวันเกิดอายุ 12 ปีของฉัน
พ่อฉันกับแฟนของเขา ซ้อมลูกชายอายุแปดขวบเกือบตาย
ต่อหน้าฉัน
ฉันก็เลย...
หนีออกจากบ้าน
ฉันอยู่ในบ้านพักพิง
ในที่สุดคุณยายของฉันก็ได้สิทธิ์เลี้ยงดูฉัน
ฉันอายุ 14 ปีก่อนที่เจอเจฟฟรีย์ เอปสตีน
เพื่อนฉันพูดว่า "ชอว์นา ฉันจะไปบ้านผู้ชายคนนี้
ฉันไปคนเดียวไม่ได้ ฉันทำไม่ได้ ฉันอยากให้เธอไปกับฉัน"
ฉันก็พูดว่า "ไปก็ได้"
ฉันไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ฉันแค่ไปกับเธอ
พอข้ามสะพานไปปาล์มบีช ก็เห็นเรือยอชต์
และคฤหาสน์หลังใหญ่ๆ หลายหลัง
นี่มันแบบว่า
ไม่ใช่สิ่งที่ฉันคุ้นเคยเลย
เราเดินเข้าทางหลังบ้านและก็มีหญิงสาวคนหนึ่ง
เธอยังเด็ก
พูดติดสำเนียงอื่น ฉันไม่รู้จักเธอ
เธอคุ้นเคยกับเพื่อนฉัน "ไงจ๊ะ"
เราเดินเข้าไปในห้องนั้น
แล้วชายคนนั้นก็เดินเข้ามา
ฉันจำได้ว่าฉันคิดว่าเขาไม่ค่อยมีมารยาท
เขาพูดว่า "ไง สวัสดี"
เขาคุยโทรศัพท์
แล้วเขาก็นอนลง
แล้วเพื่อนฉันก็บอกว่า "เราแค่จะนวดให้เขา"
และเธอก็พูดว่า "อ้อ เราต้องถอดเสื้อผ้าออก"
ฉันก็พูดว่า...
"ฉันต้องถอดเสื้อผ้าออกเหรอ" เธอตอบว่า "ใช่ เราต้อง เราทั้งคู่...
เราทั้งคู่ต้องถอดเสื้อผ้าออก ทั้งหมดเลย"
สรุปแล้วฉันกับเพื่อนอายุ 14 ปีของฉัน
แก้ผ้าล่อนจ้อน และฉันก็นวดให้ชายแก่คนนี้
แล้วเพื่อนฉันก็บอกว่า "ฉันจะออกไปแล้วนะ"
ฉันพูดว่า "เธอทิ้งฉันไว้ที่นี่ทำบ้าอะไร" แบบว่า "ทำไม"
ฉันไม่อยากเชื่อว่าเธอเดินออกไปจากที่นั่น
แล้วผู้ชายคนนี้ก็ถามว่าฉันอายุเท่าไหร่
ฉันจำได้ว่าฉันบอกเขาว่าฉันอายุ 15 ปี
ที่จริงแล้วฉันอายุ 14 ปี
นั่นไม่ได้ทำให้เขากลัวเลย
เขาพูดแบบว่า "โอเค คุณอายุ 15 โอเค"
แล้วเขาก็พลิกตัวนอนหงาย
เขาอยากให้ฉันเอาโลชั่นที่เราใช้อยู่ ทาทั่วหน้าอกของเขา
แล้วเขาก็บอกให้ฉันจับหัวนมของเขา
แล้วก็บีบและหยิกมันให้แรงที่สุด
ฉันจำได้ว่ายืนอยู่ตรงนั้นแล้วก็คิดว่า
"เกิดอะไรขึ้น นี่มันพิลึกมากเลย"
ฉันทำความเข้าใจกับมันไม่ได้เลย ฉันคิดว่า "นี่มันบ้าบออะไรกัน"
ฉันอายุ 14 ปี
ฉันยังบริสุทธิ์
มันเป็นแบบนั้นอยู่สักสองนาทีได้
แล้วเขาก็เสร็จ
และมีเงินวางอยู่ตรงนั้น
เขาบอกให้ฉันไปหยิบเงิน
ฉันก็แต่งตัวแล้วก็เดินออกมาเลย
ฉันคับแค้นใจมาก
ฉันไม่รู้จะพูดยังไงว่า "ไม่ ฉันไม่อยากทำอย่างนั้น"
ฉันไม่รู้ว่านานแค่ไหน หลังจากที่่ฉันไปที่นั่นครั้งแรก
แต่อยู่มาวันหนึ่ง ก็มีคนโทรหาฉันที่บ้าน
พวกเขาเรียกแท็กซี่มารับฉันไปที่บ้านเจฟฟ์
ไม่มีคำอธิบายอะไรเลย พูดแค่ว่า "นั่งแท็กซี่ไปบ้านเจฟฟ์"
ฉันคิดว่าถ้าฉันกลับไปที่นั่น
ฉันก็จะได้เงินอีก
ฉันไม่มีเงินเลย
ครอบครัวฉันไม่มีเงิน
ฉัน...
ไม่รู้ว่าจะรับมือกับมันยังไง
ฉันเลยคิดว่าฉันเลยเข้าสู่...
สถานการณ์แบบนี้โดยไม่ต้องคิดอะไร
พยายามผ่านพ้นมันไปแล้วก็กลับบ้าน
ฉันพูดไม่ได้ว่า "นี่มันไม่ถูกต้อง"
ฉันพูดไม่ได้ว่า "นี่มันไม่ปกติ" ฉันพูดไม่ได้ว่า "หมอนี่มันโรคจิต"
และมันก็เป็นอยู่สักสามหรือสี่ปีได้
ที่ฉันไปที่นั่น
(เจฟฟรีย์ เอปสตีนล่วงละเมิด)
(สาววัยรุ่น ตำรวจกล่าว)
ฉันเป็นนักจิตวิทยาการศึกษา และที่ปรึกษาสุขภาพจิต
ฉันทำงานกับเหยื่อมากมาย ที่ชอกช้ำจิตใจจากการถูกล่วงละเมิดทางเพศ
และความคิดแรกของฉัน ตอนอ่านเกี่ยวกับคดีเจฟฟรีย์ เอปสตีน
(นักจิตวิทยาเพศสัมพันธ์ในวัยรุ่น)
ก็คือเขามุ่งเป้าไปที่เด็กสาวที่อ่อนแอ
นี่คือสิ่งที่ผู้ล่าเหยื่อทางเพศส่วนใหญ่ทำกัน
ขั้นแรกในการเตรียมการคือมองหาเหยื่อที่อ่อนแอ
คนที่เสียเปรียบในด้านการเงิน
หรือคนที่ชอกช้ำใจ จากการถูกล่วงละเมิดทางเพศในอดีต
ผู้ล่าเหยื่อทางเพศอย่างเจฟฟรีย์ เอปสตีน เฝ้าดูเพื่อที่จะเลือกใครบางคน
ที่มีความต้องการอะไรสักอย่าง
และพอเหยื่อบอกสิ่งที่ต้องการ พวกเขาก็ฉวยประโยชน์จากมัน
เมื่อคุณเทียบสาววัยรุ่น
กับมหาเศรษฐีที่ฉลาด หลงตัวเอง
สมองวัยรุ่นของพวกเธอไม่มีวุฒิภาวะพอ
ที่จะเข้าใจหรือตอบสนองสิ่งที่กำลังเกิดขึ้น
(ปาล์มบีช รัฐฟลอริดา ปี 2005)
เราหงุดหงิดตรงที่ว่า ในขณะที่บางคนให้ความร่วมมือ
เหยื่อส่วนใหญ่ไม่ต้องการฟ้องร้อง เพราะกลัวเจฟฟรีย์ เอปสตีน
พวกเธอรู้ว่าคุณเอปสตีน
เป็นคนที่ร่ำรวยมาก มีอำนาจและมีอิทธิพล
พวกเธอก็เลยลังเลใจ
เราเลยตัดสินใจคุยกับลูกจ้างของเขาบางคน
- สวัสดีครับ คุณอเลสซีใช่ไหมครับ - ครับ กำลังพูด
สวัสดีครับ นี่นักสืบโจ รีคารีย์ จากกรมตำรวจปาล์มบีชนะครับ
ผมกำลังสืบสวนคดีอดีตนายจ้างของคุณ
เจฟฟรีย์ เอปสตีน
เรื่องนี้เป็นอะไร
ที่ผมไม่อยากเกี่ยวข้องเลยจริงๆ
- ถ้าผมไม่ได้เกี่ยวข้องกับมันอยู่แล้วนะ - ผมเข้าใจ
แต่คุณอาจมีข้อมูลที่จะช่วยผมในคดีนี้
แต่ผมไ่ม่อยากเดือดร้อนหรือ...
ผมไม่อยากถูกคุณเอปสตีน หรือบริษัทของเขาฟ้องร้อง
- คุณคืออัลเฟรโด โรดริเกซ ใช่ไหม - ใช่ครับ ผมเอง
โอเค
ผมแค่อยากคุยเรื่องคดีที่ผมกำลังสืบสวนอยู่
ที่เกี่ยวข้องกับคุณเอปสตีน
โอเค
เรื่องหลักๆ ที่ผมสนใจคือ
พวกเด็กสาวที่ไปทำงานให้เขา
โอเค
คุณบอกอะไรเกี่ยวกับเรื่องนั้นได้บ้าง
เขามีพนักงานนวดเยอะมาก
เขามีรายชื่อผู้หญิงที่เขาชอบให้นวดเขา
เขาจะได้มีคนนวดให้ตอนเช้า นวดให้ตอนบ่าย
พวกเขาทำเป็นส่วนตัวมาก
ผมเลยไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นหลังประตูที่ปิดอยู่นั้น
มันเป็นหน้าที่ของผม ที่ต้องเก็บทุกอย่างเป็นความลับ
ฉะนั้น...
คุณว่าเด็กสาวเหล่านี้อายุยังน้อยหรือเปล่า
คุณทำให้ผมลำบากใจแล้วครับ
ทุกส่วนของคดีนี้เป็นการต่อสู้ที่ยากลำบาก
ลูกจ้างของเขาไม่อยากให้ความร่วมมือ
เราเลยไปรื้อค้นถังขยะที่บ้านของเขา
มีกรณีหนึ่ง เราพบสมุดบันทึกผลการเรียน
ของเหยื่อรายหนี่ง
ในอีกกรณี เราได้รู้ว่าเขาให้พนักงานส่งเอกสาร
ไปที่โรงเรียนเพื่อนำดอกไม้ไปส่งให้เหยื่อ
ที่เป็นส่วนหนึ่งของการแสดงที่นั่น
(โรงเรียน จำกัดความเร็ว 20)
เวสต์ปาล์มบีชมี โรงเรียนมัธยมปลายและมัธยมต้นหลายสิบแห่ง
มีเด็กหลายพันคน มีโรงเรียนเอกชนหลายแห่งอยู่ที่นั่นด้วย
(ห้ามบุกรุก)
และโรงเรียนเหล่านี้ ก็กลายเป็นพื้นที่ล่าสำหรับผู้ล่าเหยื่อคนนี้
ฉันคิดว่าตอนอายุ 16 หรือ 17 ตอนเราอยู่มัธยมปลาย
ฉันว่าเราทุกคนอ่อนแอกันทั้งนั้น
(ผู้หนีรอด)
นี่คือโรงเรียนมัธยมปลายรอยัลปาล์มบีช นี่คือที่ที่เราเรียนมัธยมปลาย
ไม่ใช่ช่วงเวลาที่มีความสุขในชีวิตของฉัน
ฉันชื่อเฮลีย์ ร็อบสัน ฉันอายุ 16 ตอนที่รู้จักกับเจฟฟรีย์ เอปสตีน
การเติบโตในเวสต์ปาล์มบีช ฉันมีครอบครัวใหญ่ มีญาติเยอะ
ฉันมีน้องสาวสองคน
พ่อฉันเป็นตำรวจ แม่ฉันทำงานธนาคาร
ฉันชอบม้า
ฉันเริ่มขี่ม้าตอนอายุ 11 ปี
สองปีต่อมา ฉันก็ได้เข้าแข่งขัน
นี่อาจเป็นช่วงเวลาที่ฉันมีความสุขที่สุดในชีวิต
แต่ฉันก็เจอกับประสบการณ์ที่ชอกช้ำจิตใจ
ก่อนที่จะรู้จักกับเจฟฟรีย์ เอปสตีน
ในฤดูร้อนก่อนที่ฉันจะอายุ 16
ฉันถูกข่มขืน
มันเป็นประสบการณ์ครั้งแรกของฉันกับผู้ชาย
เขาอายุ 21 ปี
ฉันปิดเป็นความลับ
ฉันเริ่มเสพยา ดื่มเหล้าตลอดเวลา สูบกัญชา
ฉันแค่อยากหายวับไป สาบสูญไปเลย
ผู้หญิงที่แนะให้ฉันรู้จักกับเจฟฟรีย์ เอปสตีน
เรียนโรงเรียนเดียวกับฉัน
เธอพูดว่า "ฉันรู้จักผู้ชายคนนี้และเขาก็จะ ให้ฉัน 200 ดอลลาร์เป็นค่านวดให้เขา"
ปฏิกิริยาแวบแรกหรือความคิดที่ผุดขึ้นในใจฉันก็คือ
"นี่คือตั๋วออกจากเวสต์ปาล์ม นี่คือทางออกของฉัน"
เราขับรถไปเกาะปาล์มบีช
แล้วเราก็เดินเข้าไป มันไม่ใช่ประตูหน้า
มันเหมือนประตูด้านข้างที่เป็นทางไปยังห้องครัว
ฉันจำได้ว่าเราเดินขึ้นบันไดโค้งๆ
สิ่งแรกที่ฉันสังเกตเห็น เพราะมันเบนความสนใจมาก
คือภาพศิลปะบนผนัง
มีภาพโป๊เยอะมาก
รูปปั้นเปลือยกาย ภาพเปลือย
มันทำให้ฉันอึดอัดใจมาก
แล้วฉันก็เห็นรูปเด็กๆ
มันไม่ปกติธรรมดา
การนวดเริ่มด้วยการนวด
แล้วเขาก็พลิกตัวนอนหงาย
เขานอนแก้ผ้าอยู่บนโต๊ะ
ฉันจำได้ว่าฉันรู้สึกกลัวมาก
มันทำให้เกิด...
อารมณ์ที่แย่ๆ หลายอย่าง
(3 ตุลาคม 2005)
เขาแตะต้องคุณหรือเปล่า
ค่ะ ตรงที่ที่ไม่เหมาะสม
(เฮลีย์ - นักสืบรีคารีย์)
เขาใช้มือของเขาเหรอ
เขาใช้มือและสิ่งที่เหมือนเครื่องสั่น
แต่...
ฉันปฏิเสธที่จะทำมัน
เขาพยายามลูบคลำฉันใต้เข็มขัด
ฉันไม่ยอม
ฉันบอกเขาว่าฉันรู้สึกไม่สบายใจ "ไม่ค่ะ มันจะไม่เกิดขึ้น"
และตอนนั้น เขาก็เสนอกับฉัน
"โอเค นี่มันจะไม่เกิดขึ้น งั้น...
ถ้าคุณมีเพื่อน
ถ้าคุณพาพวกเขามาหาผม ผมจะให้คุณ 200 ดอลลาร์"
- แค่พาผู้หญิงมา - ใช่ค่ะ แค่พาผู้หญิงมา
และผู้หญิงที่จะไปรู้ว่าเธอจะต้องนวดเขา
เธอรู้ทุกอย่างค่ะ
คุณทำงานให้เขานานแค่ไหน
ฉันทำงานให้เขาสักปีหนึ่งได้
ฉันน่าจะหาหญิงสาว...
ไปให้สัก 24 คนได้
หญิงสาวเหล่านั้นก็พาผู้หญิงคนอื่นๆ ไปด้วย
- โอเค - มันต่อๆ กันไปเรื่อยๆ
มีใครที่อายุต่ำกว่าเกณฑ์อีก
ต่ำกว่า 18 เหรอคะ
- ทุกคนเลย - ทุกคนเลยเหรอ
ทุกคนเลย
ฉันหาหญิงสาวที่เป็นเพื่อนกันไปให้เขา
ฉันแค่พูดถึงมันให้พวกเธอฟัง
แล้วเราก็ขับรถไปที่บ้านเขาด้วยกัน
ฉันพาพวกเธอเข้าไปในห้อง แล้วก็เดินออกมา
บางทีฉันก็รออยู่ที่ริมสระว่ายน้ำ
พอสาวๆ จะกลับ เจฟฟรีย์ก็ออกมาจ่ายเงินให้ฉัน
เขาพูดว่า "สบายดีเหรอ เป็นยังไงบ้าง ครอบครัวคุณเป็นยังไงบ้าง"
เขาต้องการให้เราคิดว่า เขาเป็นเพื่อนและเขาก็ห่วงใย
เอาละ ผมคุยกับหัวหน้าบ้างแล้ว
- ผมถึงได้มาอยู่ตรงนี้ - โอเคค่ะ
(3 ตุลาคม 2005 เฮลีย์ - ร.ต.อ.ฟริค)
ณ จุดนี้ คุณมีส่วนพัวพัน ในอาชญากรรมอย่างชัดเจน
นะครับ คุณพาหญิงสาวไปที่บ้านของใครบางคน
โดยมีจุดประสงค์เพื่อค้าประเวณี
ที่สำคัญกว่านั้น หนึ่งในหญิงสาวเหล่านั้น อายุ 14 ปีในตอนนั้น
นะครับ นั่นเป็นความผิด ฐานให้ความช่วยเหลือในที่เกิดเหตุ
ฉันจำได้ว่าพวกเขาโหดกับฉันมาก และตรงจุดหนึ่งฉันเริ่มร้องไห้
และฉันก็จำได้ว่ารู้สึกกลัวมาก
พวกเขาทำกับฉัน เหมือนฉันเป็นสมุนมือขวาของเขา
แต่ว่าแล้วผู้หญิงที่เกณฑ์ฉันไปให้เขาล่ะ
เกิดอะไรขึ้นกับเธอ แล้วผู้หญิงคนที่เกณฑ์ผู้หญิงคนที่เกณฑ์ฉันไปล่ะ
ฉันรู้สึกเหมือนฉันประณามตัวเองมานานมาก
ตำหนิตัวเอง โทษตัวเองมาตลอด
แต่ฉันไม่ควรรู้สึกผิดเกี่ยวกับมัน เพราะตอนนั้นฉันอายุ 16
และเขาก็เป็นผู้ใหญ่
เขาไม่ควรจะ...
ทำให้ฉันรู้สึก...
ผิด
ฉันไม่เคยพูด... ไม่เคยออกมาพูดอย่างนี้เลย
มันแบบว่า ทำให้อารมณ์หลายอย่างมันผุดขึ้นมา
พวกหญิงสาวที่เกณฑ์สาวๆ คนอื่นๆ ก็เป็น
เหยื่อของเจฟฟรีย์ เอปสตีนแน่นอน
พวกเธอถูกหลอกใช้ในแบบที่ไม่มีอะไรเหมือน
พวกเธอถูกทำให้รู้สึกพิเศษ
และก็ได้รับการเสนอโอกาส
ที่อาจทำให้พวกเธอพ้นจาก สภาพแวดล้อมในชีวิตของพวกเธอ
และโบนัสเพิ่มที่พวกเธอ ไม่ต้องทำอะไรเกี่ยวกับเซ็กซ์
กับชายวัยกลางคนคนนี้
นี่คือวิธีที่เจฟฟรีย์ เอปสตีน สร้างธุรกิจพีระมิดทางเพศ
หลังจากที่เราสืบสวนนานหลายเดือน
เราก็รู้ว่านี่คือวิถีชีวิตสำหรับคุณเอปสตีน
และผมก็เชื่อว่าเขารู้สึกว่าเขาจะไม่มีวันถูกจับ
มันเลยสำคัญมากที่เราต้องเข้าไป
ในบ้านของคุณเอปสตีน
เพราะเราต้องการที่จะดูว่า มีหลักฐานเพิ่มเติมหรือไม่
และเพื่อยืนยันข้อมูลที่เหยื่อให้เรา
แต่เราก็ต้องระมัดระวังอย่างมาก
เราไม่อยากเผยให้ คุณเอปสตีนรู้ว่าเขากำลังถูกสืบสวน
จนกว่าเราจะมีคดีที่หลักฐานแน่นหนา
(หมายค้น)
ในที่สุด หลังสืบสวนคดีนานเจ็ดเดือน
เราก็รู้สึกว่า ถึงเวลาที่ต้องใช้หมายเข้าตรวจค้นแล้ว
(20 ตุลาคม ปี 2005)
นี่คือคำอธิบายโดยละเอียด ของที่อยู่อาศัยที่ต้องการให้ตรวจค้น
รวมทั้งที่ดินโดยรอบที่อยู่ในความครอบครอง
(ภาพบันทึกการอ่านหมายค้น)
(นักสืบโจ รีคารีย์ - ลูกจ้างของเอปตีน)
ผมจะให้เอกสารรายการสิ่งของที่เรายึดไป
เราแปลกใจมาก กับสิ่งที่เราพบในบ้านของเอปสตีน
(กีเลน แม็กซ์เวลล์ให้การปฏิเสธทุกข้อกล่าวหา)
(คำให้การจากอัยการของสถาบันศิลปะนิวยอร์ก และไอลีน กูเกนไฮม์)
(คำกล่าวอ้างของมาเรีย ฟาร์เมอร์ ที่ปรักปรำไอลีน กุเกนไฮม์ไม่สอดล้อง)
(กับคำให้การของเธอ และการยื่นฟ้องศาลรัฐบาลกลางสองแห่ง)
(ซึ่งฟาร์เมอร์ระบุว่าเธอ)
(ต่อรองการขายภาพวาดให้เอปสตีน)
(เธอทำอย่างนั้นเพราะ เอปสตีนเสนอที่จะช่วยเธอเรื่องงาน)
(ในการฟ้องร้องทั้งสองศาล ฟาร์เมอร์ไม่กล่าวถึงกูเกนไฮม์)
(ไอลีน กูเกนไฮม์ระบุว่าเธอไม่มีบทบาทใดๆ)
(ในการแนะนำฟาร์เมอร์ให้รู้จักกับ เอปสตีนหรือการขายงานศิลปะของเธอ)
(คำให้การเพิ่มเติมจากเกรย์ดอน คาร์เตอร์)
("ในช่วง 25 ปีของผมที่วานิตี้ แฟร์)
(เรายึดมั่นการตรวจสอบทางกฎหมาย กับทุกบทความ)
(คุณวอร์ดส่งบทความของเธอเกี่ยวกับเรื่องนี้มา)
(ในขณะที่เรากำลังจะตีพิมพ์)
(และไม่ผ่านเกณฑ์ทางกฎหมายของเรา)
(นอกจากนี้ การเล่าข้อเท็จจริงของเธอ ในบทความเกี่ยวกับเอปสตีน)
(ก็ไม่ถูกต้องทั้งหมด)
(ถ้าตอนนั้นเรามีคนสามคนในบันทึก)
(ที่ยินดีลุกขึ้นสู้เพื่อเราในศาล หากเอปสตีนเลือกที่จะฟ้องร้อง)
(เราก็คงจะตีพิมพ์มัน")