(วันที่ 2)
(กรอบแกรบ)
(เปิด)
ฝนยังตกอยู่เลย
(ขณะนี้เวลา 6:00 น.)
(หัวหน้ายูตื่นแล้ว)
(เช็กความฟิตยามเช้า)
เราควรตื่นรึยัง
นี่ หลับสบายไหม
พี่ล่ะครับ หลับสบายไหม
ก็…
ผมว่าไม่มีใครหลับสบายหรอก
อูซอก นายได้หลับบ้างไหม
(ใส่ต่างหูที่หลุดตอนหลับ)
ที่จริง ผม…
- สลบเหมือดเหรอ - ครับ สลบเหมือดเลย
ดีแล้วละ
ฉันต้องไปแปรงฟันละ
(ได้เวลาแปรงฟันด่วนๆ)
(แปรง แปรง)
- นี่ - ครับ
ฉันปวดคอจะตายอยู่แล้วเนี่ย ต้องคอยแหงนหน้ามองพวกนายสองคน
พี่ตัวสูงมากจริงๆ
พวกนายตัวสูงทั้งคู่แหละ
พี่น่าจะเป็นคนเดียวเลยที่ผมต้องเงยหน้าคุย
ผมว่าพี่ตัวสูงกว่านิดหน่อย…
(แหวะ)
(แหวะใส่หน้าเขาแต่เช้าเลย)
เอาจริงนะ นั่นไม่มีมารยาทเลย
แป๊บนะ
(แปรงลิ้นอย่างดุเดือด)
- เอาจริงนะ - ว่า
ผมไม่คิดเลยว่าเราจะสนิทกันขนาดนี้
ผมไม่คิดว่าเราจะมาผูกพันกันแบบนี้
ช่วยพับผ้าห่มทีได้ไหม
- พี่ เราต้องคุยกันครับ - ทำไม
- คืองี้ - อะไร
(หัวเราะ)
- คือ… - อะไร
- ผมพูดตอนนี้ได้ไม่ใช่เหรอ - ใช่ พูดได้
แต่ฉันก็พูดแบบนั้นได้เหมือนกันนี่
- ใช่ครับ - เออ
(พับผ้าห่มเฉยๆ ดีกว่า)
แต่ฉันดีใจนะที่พวกนายหลับสบายทั้งคู่
วันนี้ฉันดูดีมาก
ส่วนไหนเหรอครับ
ฉันเห็นตัวเองในกระจกตอนเดินเข้ามา ก็บอกได้เลยว่าฉันดูดี
ใช่เลย ฟีลรวมๆ ดีเลย
- พี่ทำอะไร… - พี่พูดถูก
- ดีเลยใช่ไหม - ครับ
นายนี่ใจร้ายจริงๆ
- หมายความว่าไง - ไม่เอาน่า
- นายควรพูดความจริงกับเขานะ - อูซอกเป็นคนตาแหลม
โห ไหล่นายนี่ไม่ธรรมดา
ไหล่แบบนี้ สะพายกระเป๋าไม่หล่นแน่ๆ
พี่…
(เทศกาลผลัดกันอวย)
- กวางซูแข็งแรงมากอะ - รูปร่างเขาดีกว่าผมอีก
(ขณะนี้เวลา 6:50 น.)
- อรุณสวัสดิ์ค่ะ - อ้าว
ตื่นแล้วเหรอ
(เยอึนหน้าบวมตื่นแล้ว)
เวลาตื่นนอนคือเจ็ดโมงนะครับ
งั้นเราจะตื่นกันกี่โมง
- เจ็ดโมง! - เจ็ดโมง!
(ทุกคนเห็นพ้องต้องกัน)
เจ็ดโมง
(เธอตื่นก่อน 10 นาที)
มีอะไร
- ทำอะไรน่ะ - ล้างหน้า
(ถู ถู)
นี่ คุณเยอึน
(พ่นจมูก)
- เธอล้างหน้า… - เยอึน
ร้องไห้มาเหรอ
มีเรื่องอะไรรึเปล่า
- ว่าแต่ หลับสบายไหมครับ - ค่ะ
- หลับปุ๋ยเลยค่ะ - จริงเหรอ อ่อ
(ดงกอน น้องชายของเยอึนก็ตื่นแล้วเหมือนกัน)
ตื่นกันกี่โมงเหรอ
(แขกตื่นทีละคน)
นี่ เรื่องขนมปังปิ้งน่ะ…
เดี๋ยวนะ ใกล้เจ็ดโมงแล้ว
แป๊บนึง
เตรียมพร้อม ทุกคน
มาเปิดม่านพร้อมกันดีกว่า
- เยอึน เตรียมพร้อม - เตรียมพร้อมนะ
(ประหม่า)
ผมจะจัดการตรงนี้นะครับ
ได้ เราควรเปิดทั้งสองด้าน
ขอฉันเปิดเพลงแป๊บ
(เปิดม่าน)
(จูฮยอนยังไม่ตื่น)
(อึนแทตื่นเพราะเพลงปลุก)
(ผงะ)
อรุณสวัสดิ์ครับ
ทุกคนที่บ้านพักแจซอก หนึ่งวันเต็มๆ ได้ผ่านไปแล้วครับ
สวัสดี กู๊ดมอร์นิ่ง
- อรุณสวัสดิ์ - หลับสบายไหมครับ
ทุกคนตื่นแล้ว
ดูเหมือนว่าเมื่อวาน ทุกคนจะสนุกกับเกมตอบคำถามมาก
ดังนั้นวันนี้…
เราก็เลยมีเซอร์ไพรส์เล็กน้อย มาฝากคุณเช้านี้ครับ
เมื่อกี้ผมเปิดเพลงปลุกคุณ
(เพลงเหรอ)
ได้ยินกันใช่ไหมครับ
ว่าแล้วเชียว
เมื่อกี้ผมเปิดเพลงปลุกคุณ
ใครก็ตามที่ร้องเพลงนั้นได้แบบเป๊ะๆ…
ฉันอยากลองทำภารกิจตื่นนอนค่ะ
- ภารกิจตื่นนอน - ภารกิจตื่นนอน
อะไรแบบภารกิจตื่นนอนน่ะค่ะ
ภารกิจตื่นนอน
ดูเหมือนว่าแขกอยากจะลอง
เล่นหลายๆ เกมจากหลายการ ที่ผมเคยเป็นพิธีกรมานานแล้ว
ใครก็ตามที่ร้องเพลงนี้ได้แบบเป๊ะๆ จะได้รับรางวัลเล็กๆ
มันไม่ใช่อะไรใหญ่โต แต่คุณจะเซอร์ไพรส์ครับ
(รางวัลเหรอ)
ผมจะเปิดเพลงให้ฟังอีกรอบนะครับ
(บ้านหลังน้อยในป่า)
- ไม่รู้จักเลย - นายต้องร้องเพลง
ข้างหน้าต่างของบ้านหลังน้อยในป่า
- ร้องเป็นไหม - เด็กน้อยยืนอยู่
- ร้องว่าไง - "เด็กน้อยลุกขึ้นมา" เหรอ
- กระต่ายวิ่งเข้ามา - "กระต่ายวิ่งเข้ามา"
- เคาะประตูแล้วพูดว่า - แล้วพูดว่า
- ช่วยฉันด้วยค่ะ! ช่วยฉันด้วยค่ะ! - ช่วยฉันด้วยค่ะ! ช่วยฉันด้วยค่ะ!
ถ้าคุณไม่ช่วยฉัน
นายพรานจะยิงฉันปังๆ แล้วค่ะ!
- เข้ามาเลย เจ้ากระต่ายน้อย - จะมีคนยิงปืนเหรอ
ใจเย็นๆ ก่อนนะ
นั่นละครับ
คุณทำท่านี้อีกแล้ว
ตื่นปุ๊บทำปั๊บเลยเหรอ
ใช่ ท่านี้ เธอทำอีกแล้ว เอาละ
มาเริ่มทำภารกิจตื่นนอนกันดีกว่าครับ
กู๊ดมอร์นิ่ง
- กู๊ดมอร์นิ่ง - กู๊ดมอร์นิ่ง
นี่ ทีมงาน พวกนายต้องไปเข้าร่วมกับพวกเขา
- เราด้วยเหรอครับ - เข้าแถว
ครับ
- ขอผมฟังอีกที - ผมทำแบบนั้นไม่ได้ครับ
ไม่รู้เนื้อเหรอครับ
ไปทำภารกิจกับพวกเขาเลย
เปิดไฟ
เอาละ เช้าแล้ว!
ว้าว!
กู๊ดมอร์นิ่ง!
อรุณสวัสดิ์ครับ ทุกคน!
- แหกปากแต่เช้าเลย - อย่างที่ผมบอกไปก่อนหน้านี้
เมื่อพร้อมแล้ว ช่วยมาต่อแถวด้วยนะครับ
มาตรงนี้และร้องเพลงต่อหน้าผมเลยครับ
(กรูกันเข้ามา)
- มาตรงนี้และร้องเพลงต่อหน้าผมครับ - ข้างหน้าต่าง…
ข้างหน้าต่าง…
โหย ผมฟังไม่ทันเยอะเลยครับ
พร้อมไหมครับ
พร้อม เริ่ม
ข้างหน้าต่างของบ้านหลังน้อยในป่า
- มีท่าเต้นด้วยอะ - เราคงต้องเต้นแล้วละ
กระต่ายวิ่งเข้ามา
- เธอเก่งจัง - เคาะประตูแล้วพูดว่า
เคาะประตูแล้วพูดว่า
- ช่วยฉันด้วยค่ะ! ช่วยฉันด้วยค่ะ! - โอ้โฮ
ถ้าไม่ยอม…
ผิด ผิดแล้วครับ
มีใครรู้จักเพลงนี้ดีบ้าง
(มองไปทางอื่น)
ผมไม่รู้จักเพลงนี้เลย
ข้างหน้าต่าง…
(ฉันก็ไม่รู้จัก)
- มันร้องว่าไงแล้วนะ - ฉันไม่รู้เลยจริงๆ
- ข้างหน้าต่าง… - สมองฉันไม่ทำงานเลย
ข้างหน้าต่างของบ้านหลังน้อยในป่า
- เด็กน้อย… - นั่งอยู่
นั่งอยู่
- ไม่ "ยืนอยู่" - "ยืนอยู่"
- ยืนเหรอ - จริงเหรอครับ
(กำลังเสริมของทีมอูซอกมาแล้ว)
(ติวเข้มตัวต่อตัวให้กัปตันบยอน)
- อะไรต่อ "กระต่ายเข้ามา" ใช่ไหม - กระต่ายวิ่งเข้ามา
- วิ่งเข้ามา - วิ่งเข้ามา
- เคาะประตูแล้วพูดว่า - เคาะประตูแล้วพูดว่า
(ทีมเยอึนก็ช่วยดูแลกัปตันเหมือนกัน)
เอาละ
(ความพยายามครั้งแรกของกวางซู)
ข้างหน้าต่างของบ้านหลังน้อยในป่า
เด็กน้อยยืนอยู่
นายตัวสูงเกินไป
- นายตัวสูงเกินไป - ฮะ
นายยืนตัวสูงเกินไปสำหรับเด็กตัวเล็กๆ
คนต่อไป
- ดูเหมือนเขาจะสูงเกินไป - เขาสูงเกินไป
เด็กน้อยต้องสูงแค่นี้ แต่นายสูงเกินไป
- แค่นี้เหรอ โอเค - สูงเกิน 190 ไม่ใช่เหรอ คนต่อมา
- นายต้องย่อตัวลงไป - ได้ครับ
(ทำตัวให้เล็กลง)
(เด็กน้อยคนนี้พร้อมแล้ว)
ในป่าน้อย
(ควรเริ่มด้วย "ข้างหน้าต่าง")
คนต่อไปครับ
ก่อนหน้านี้คุณทำได้ดีมากเลยนะ
ออกมาในไม่กี่วินาที
ข้างหน้าต่างของบ้านหลังน้อยในป่า
- อ๋อ "ข้างหน้าต่าง…" - เมื่อกี้คุณร้องว่าอะไรคะ
ในป่าน้อย…
(ตาเยอึนแล้ว)
ข้างหน้าต่างของบ้านหลังน้อยในป่า
เด็กน้อยยืนอยู่
กระต่ายวิ่งเข้ามา
เคาะประตูแล้วพูดว่า
ช่วยฉันด้วยค่ะ!
ถ้าคุณไม่ช่วยฉัน
นายพรานจะยิงฉันปังๆ แล้วค่ะ!
เข้ามาเลย เจ้ากระต่ายน้อย
ใจเย็นๆ ก่อนนะ
ก่อนนะ
เศร้าเกินไปน่ะ
เศร้าเกินไปมากเลย
อย่าลืมนะครับว่ามันเป็นเพลงเด็ก
แต่ดีมากเลยนะ
- มันดีมากแต่เศร้าเกินไป - เศร้าเกินไป
คนต่อไปครับ
ข้างหน้าต่างของบ้านหลังน้อย…
เสียงแหบไป ตกรอบครับ
คนต่อไป
- ข้างหน้าต่างของบ้านหลังน้อย… - เสียงสูงเกินไป คนต่อไป
เสียงคุณไม่อบอุ่น คนต่อไป
เสียใจด้วย คนต่อไปครับ
(ปฏิเสธรัวๆ)
คนต่อไปครับ
(กระแอม)
ผมรู้ว่าผมต้องทำให้ออกมาน่ารัก
และดึงเอาความเป็นเด็กในตัวผมออกมา
ข้างหน้าต่างของบ้านหลังน้อย
- ในป่า - น่ารักจัง
ในป่า
เด็กน้อยยืนอยู่
- ทำไมเสียงเขาถึงแบ๊วอย่างนี้ - กระต่าย…
(กระต่ายอึนแท)
- วิ่งเข้ามา - วิ่งเข้ามา
- เคาะประตูแล้วพูดว่า - เสียงเขาใสและบริสุทธิ์มากจริงๆ
ถ้าคุณไม่ช่วยฉัน นายพรานจะยิงฉันปังๆ แล้วค่ะ!
- เข้ามาเลย เจ้ากระต่ายน้อย - เขาเก่งจริงๆ
ใจเย็นๆ ก่อนนะ
ตอนนี้เขาเป็นที่หนึ่งเลย!
(ตอนนี้เป็นอันดับที่ 1)
ตอนนี้เขาเป็นที่หนึ่งเลย!
(อึนแทเสียงหวานใสทำสำเร็จ)
- เขาขึ้นนำ - สุดยอดเลย
- เยี่ยมมากค่ะ - เขาทำได้ดีมากเลย
เก่งจัง
เสียงและโทนเสียงของเขา เหมาะกับเพลงเด็กเพลงนี้มาก
เอาละ คุณฮยองซอน
ข้างหน้าต่างของบ้านหลังน้อยในป่า
- ดีเลยครับ - กระต่ายวิ่งเข้ามา
- เคาะประตูแล้วพูดว่า - ดีมาก ผมชอบโทนเสียง
ช่วยฉันด้วยเด้อค่ะ! ช่วยฉันด้วยเด้อค่ะ!
ถ้าคุณไม่ช่วยฉัน
- เดี๋ยว - นายพรานจะยิงฉันปังๆ แล้วค่ะ!
(ฟังดูแปร่งๆ นะ)
สำเนียงเกาหลีเหนือมาจากไหน
อยู่ๆ สำเนียงเปียงยางมาจากไหน
(กระต่ายจากเปียงยางอ่อ)
ช่วยผมด้วย สหาย!
- กระต่ายที่สิ้นหวัง - ไม่ เมื่อกี้ดีมากครับ
- ค่ะ งั้นทำไมคะ - แต่มันไม่ใช่ "ช่วยฉันด้วยเด้อค่ะ"
มันไม่ใช่ "ช่วยฉันด้วยเด้อค่ะ"
- คุณฮโยลิมครับ - คะ
- สำหรับคุณฮโยลิมนะครับ… - คะ
คนอื่นร้องเพลงเวอร์ชั่นเด็กกันไปนะครับ
แต่ผมอยากให้คุณร้องในแบบของคุณ
ทำท่านี้ ผมชอบมาก
- ทำท่านี้ เหวี่ยงเข้าไปเลย - ไม่ค่ะ เดี๋ยวก่อน
- ฉันรู้สึกกดดันนะ - ลุยเลย
- เอาเลย - ลุยโลด!
- เราทุกคนเป็นแฟนคลับคุณ! - เอาเลย!
จัดไป!
- โชว์พวกเขาหน่อย! - เธอทำได้
ข้างหน้าต่างของบ้านหลังน้อยในป่า
เด็กน้อยยืนอยู่
- กระต่ายวิ่งเข้ามา - ชอบจัง
เคาะประตูแล้วพูดว่า
ช่วยฉันด้วยค่ะ!
ถ้าคุณไม่ช่วยฉัน นายพรานจะยิงฉันปังๆ แล้วค่ะ!
เข้ามาเลย เจ้ากระต่ายน้อย
ใจเย็นๆ ก่อนนะ
ก่อนนะ
(ท่าเตะสะโพกของฮโยลิมนั้น…)
(ตั้งแต่การแข่งเชียร์ ระหว่างควิซเบาะรองนั่งในวันที่ 1)
เมื่อกี้อะไรน่ะ
(มันก็เป็นท่าเต้นสุดโปรดของหัวหน้ายู)
ท่านั้นสุดยอดเลย
ใจเย็นๆ ก่อนนะ
(ร้องตะโกนด้วยความชอบใจ)
(เธอทำได้ปังมาก)
ที่หนึ่ง!
(ไฮไฟฟ์กันอย่างกระตือรือร้น)
โห เจ๋งมากเลย
(ไม่แปะด้วย)
- อย่าปล่อยให้เขาเคว้งสิ - อ้าว ค่ะ
- ฉันขอลองค่ะ - ครับ
(ฉันอยากลองสักตั้ง)
- ขอลองได้ไหมคะ - ที่จริงเกมจบแล้วครับ
(ท้าดวลท่าเตะ)
- คุณอยากลองเวอร์ชั่นพิเศษเหรอ - ใช่ค่ะ
ได้ครับ
- สู้ๆ! - หลังจากดูคุณฮโยลิม…
- มันจะไม่ง่ายนะ - เธอทำได้!
หลังจากดูการแสดงของคุณฮโยลิม…
- เธอคิดอะไรบางอย่างได้ - ใช่ครับ
(บรืนๆ)
จัดไป!
- กระต่ายวิ่งเข้ามา - อย่างนั้นแหละ!
- เคาะประตูแล้วพูดว่า - เคาะประตูแล้วพูดว่า
(อะไรกันเนี่ย)
ช่วยฉันด้วยค่ะ!
ท่าของรุ่นพี่โอจีมยองสมัยที่เขาเล่นตลก!
เข้ามาเลย เจ้ากระต่ายน้อย
- อย่างนั้นแหละ - ดีมาก
- ใจเย็นๆ ก่อนนะ - ปรบมือให้เธอหน่อยครับ!
(เกิดมาเพื่อเป็นนักแสดง)
ฉันก็ทำได้
- แม่เจ้า - สุดยอดเลย
ไม่ได้เห็นท่าของรุ่นพี่โอจีมยองตั้งนานแล้ว
- ไม่เห็นนานมาก - ใช่ มัน…
เอาละครับ
ผู้ชนะร่วมคนนี้จะได้รับรางวัลพิเศษนะครับ
(ที่ 1 เสมอกัน อึนแท อึนจอง ฮโยลิม)
เอาละครับ ทุกคน
ขอให้เป็นอีกวันที่เล่นให้สนุก เล่นกันให้สุด
ให้เต็มที่
วันที่สองของคุณที่บ้านพักแจซอกเริ่ม ณ บัดนี้ครับ!
(วันที่ 2 ที่บ้านพักแจซอกเริ่มแล้ว)
(ขณะนี้เวลา 8:00 น.)
ทุกคนไปล้างหน้าล้างตานะครับ เราจะทำอาหารเช้าให้
ขอบคุณค่ะ
ฉันตื่นเต้นมากเลย
- โห คุณเจ๋งจริงๆ - ฉันฝึกมา
- คุณฮยองซอนเยี่ยมมากครับ - เธอเจ๋งมาก
(ทีมงานก็ไปล้างหน้าล้างตา ก่อนเตรียมอาหารเช้าเหมือนกัน)
- ล้างหน้าล้างตาเหรอ - ใช่
(แขกเริ่มแต่งสวย)
(ผู้ชายคนนี้จริงจังกับสกินแคร์ของเขามาก)
(ขั้นที่ 1. ตบมอยส์เจอไรเซอร์ลงบนหน้า)
(ขั้นที่ 2. ครีมกันแดดขาดไม่ได้เลย)
(ทาให้ทั่วถึง)
(ตบเข้าไปไม่ให้พลาดสักจุด)
(แขกที่พร้อมแล้วเดินไปที่พื้นที่กินอาหาร)
ทางนี้
(ขณะนี้เวลา 8:15 น. เยอึนตอกบัตรเข้างาน)
โอ๊ะ ทุกคนมากันแล้ว
แย่แล้ว
ฉันเอาเครื่องปิ้งขนมปังมาค่ะ
โอ้ เริด
- นี่ไง - สุดยอดเลยค่ะ
ฉันอยากให้จัดเหมือน บุฟเฟ่ต์อาหารเช้าโรงแรมน่ะค่ะ
ถ้าคุณอยากกินขนมปังปิ้งก็เชิญเลยนะคะ
- ค่ะ - ค่ะ
- กินขนมปังปิ้งไหมคะ - กำลังคิดเลยครับ
(ขนมปังปิ้ง ซีเรียล ไส้กรอก เฟรนช์โทสต์)
เรามีเฟรนช์โทสต์ด้วยนะคะ
(จุนซองกำลังตีไข่)
คุณจุนซองทำอาหารบ่อยเหรอคะ
อยู่ที่บ้านเขาไม่ค่อยทำอาหารนะคะ
แสดงว่าคุณได้เห็นมุมใหม่ของเขาที่นี่
ฉันคิดว่าเขาเป็นเชฟนะ
คุณเป็นเชฟใช่ไหมคะ
ชีวิตนี้ผมเคยทำอาหารไม่กี่ครั้งเองครับ
- โกหกรึเปล่าคะ - จริงๆ ครับ
(เชฟหรือน้องชายใจดีกันแน่)
ไปนั่งเถอะค่ะ
ให้ฉันทำเองเถอะค่ะ
(จุนซองไปแล้ว)
นี่น้ำตาลใช่ไหม
- ช่วยดูหน่อยได้ไหมคะ - ครับ
(อีกความช่วยเหลือ)
จับเนยแบบนี้แล้วก็ถูบนกระทะใช่ไหมคะ
ใช่ครับ
- แบบนั้น - ไฟแรงไปไหมเอ่ย
- ไฟแรงไปใช่ไหมคะ - คิดว่างั้นนะครับ
- คุณเป็นเชฟใช่ไหมคะ - ไม่ใช่ครับ
(กับผู้เข้าชิงตำแหน่งเชฟอีกคน)
- ต้องชุบลงไปจริงๆ เลยใช่ไหมคะ - ใช่ครับ
(ลงกระทะทันที)
(กวางซูตอกบัตร)
- สวัสดีครับ - กินอะไรอยู่เหรอ
กินแล้วเหรอ
น่าจะรอกันก่อนสิ
น่าจะกินกับขนมปังปิ้งนะ
- คุณกินอะไรไปครับ - ไม่ได้กินค่ะ
- ผมผิดหวังในตัวคุณจริงๆ - เดี๋ยวค่ะ
นึกว่าเราลงเรือลำเดียวกันซะอีก
ฉันแค่กินรองท้องเองค่ะ
- รองท้องเหรอ - รออาหาร ใช่ค่ะ
เราต้องทอดไส้กรอกด้วย
- อูซอก ระวังนะ มันลื่น - ครับ
ให้ตายสิ เราควรจะทำทั้งหมดนี้นะ
ไปนั่งเถอะครับ เดี๋ยวเราจัดการต่อเอง
คุณเหมือนนักกีฬาโอซังอุกเลยนะครับ
- นักกีฬาโอซังอุกเหรอครับ - ฟันดาบน่ะ
ฉันว่าเขาเป็นเชฟนะคะ
(เขาเป็นเชฟเหรอ)
- ดูสิ เขาคอยช่วยฉันตลอดเลยค่ะ - จริงเหรอครับ
นั่งก่อนเถอะครับ
(ดงกยูเป็นเชฟเหรอ)
เชฟโอซังอุก เชิญนั่งครับ
(ผู้เข้าชิงตำแหน่งเชฟคนที่สองไปแล้ว)
ผมควรตีไข่เพิ่มไหมครับ
- ไข่เหรอ เดี๋ยวนะครับ - ให้ผมตีไข่เพิ่มไหม
- ไปนั่งพักผ่อนเถอะครับ - ไม่เป็นไรครับ
โอ้ นายไข่ของเรา
นั่นอะไรน่ะ
(ต่อยไข่ด้วยตะเกียบ)
ผมเคยทำงานที่ร้านเอ้กดร็อปน่ะครับ
เขาเคยทำงานที่ร้านเอ้กดร็อป
จริงเหรอ เคยทำงานที่ร้านเอ้กดร็อปเหรอครับ
- จริงเหรอครับ - ทำพาร์ทไทม์
- อ๋อ คุณเคยอยู่ที่เอ้กดร็อปนี่เอง - เขาทำงานพาร์ทไทม์
คุณเป็นใครครับ
(ซองจุน ชายผู้ช่ำชองเมนูไข่คือใคร)
- ชิ้นนี้ดูดีเลย - คุณกินได้จริงๆ กี่ชิ้น
(สีน้ำตาลทอง)
ขนมปังนี่อร่อยจริงๆ
พี่แจซอกเอาขนมปังมาจากบ้านเลยครับ
ลองทาแยมสิ
แยมบลูเบอร์รี่!
แยมบลูเบอร์รี่คืออาวุธลับของเรา
แยมบลูเบอร์รี่นั่นอร่อยมากครับ
หัวหน้ายูก็เอาแยมนั่นมาเหมือนกัน
ฉันว่าเราทำนี่เป็นอาหารเช้าได้นะ
- อูซอก - ครับ
นายหยิบแยมองุ่นมา ไม่ใช่แยมบลูเบอร์รี่น่ะ
ไม่ครับ ผมซื้อมาถูกแล้วนะ
(พวกเขาต้องใช้แยมอื่น)
ไม่อร่อยเลย
อันนี้ต้องโยนทิ้ง
- เขาต้องเริ่มใหม่ - เดี๋ยวนะ
เป็นเพราะอูซอกนั่นแหละหยิบแยมผิด
ฉันจะจำคำติชมนี้ไว้ไม่ลืมเลย
(คราวนี้เขาจะทำให้มันเวิร์กได้ไหม)
นี่
(ในที่สุดโทสต์สีน้ำตาลทองก็เสร็จแล้ว)
โทสต์เสร็จแล้วครับ
(แจซอกจะกอบกู้ศักดิ์ศรีของเขาได้หรือไม่)
แยมบลูเบอร์รี่นี่
- ไม่หวานเกินไปและอร่อยด้วย - หยิบเองได้เลย
(อื้ม!)
- อร่อยมากค่ะ - จริงเหรอ
แยมบลูเบอร์รี่นี่เริดมาก
- อันนี้อร่อย - อร่อยจริงๆ
(วันนี้โทสต์ของหัวหน้ายูประสบความสำเร็จ)
(แฮปปี้)
พวกเขากินกันจริงจังมาก
(เห็นแบบนี้ก็อิ่มแล้ว)
(ค่อยๆ กระดึ๊บเข้าไป)
- อะไร - ผมจะทำไข่ม้วนครับ
- ผมทุ่มเทกับไข่สุดชีวิต - อ้อ ดี
เขาเหมาะกับโฆษณาไข่เลยนะ
มาทำไข่กวนกันเถอะ
(สุดยอดเมนูไข่คือไข่กวน)
ใส่ชีสลงไปกันดีกว่าครับ
(ใส่ชีสลงไป)
- ดูดีเลย เราใช้ทั้งสามฟองเลย - โอ้ สุดยอด ดูดีเป็นบ้า
กลิ่นหอมมาก
(ไข่กวนฟูๆ เสร็จแล้ว)
(ระหว่างนั้น กวางซู)
- มาหยิบไส้กรอกไปได้เลยนะครับ - เจ๋งเลย ไส้กรอก
(มื้อเช้าแรกที่ประสบความสำเร็จ)
- ขนมปังอร่อยมาก - ใช่
(ชิมไข่กวนหนึ่งคำ)
(อร่อยอะ!)
- อูซอก อร่อยมาก - ครับ
อูซอกนี่สร้างตำนานกับเมนูไข่จริงๆ เลยว่าไหม
- ตอนนี้เป็นเจ้าพ่อไข่ไปแล้วครับ - อร่อยมาก
สุดๆ
โอ๊ย อิ่มจัง
- อิ่มแล้วเหรอ - ผมกินไปเยอะมากครับ
มื้อเที่ยงกินอะไรเหรอคะ
มื้อเที่ยงเนี่ย…
- ทีมที่แพ้เกมตอบคำถามเมื่อวาน… - พวกเราเอง
- ทีมบยอนอูซอก - ทีมบยอนอูซอกใช่ไหม
ทีมบยอนอูซอกจะเลือกว่าจะทำอะไรเป็นมื้อเที่ยง
(รับผิดชอบมื้อเที่ยง)
เมื่อวานพวกคุณ กรอกเอกสารลงทะเบียนแล้วใช่ไหมครับ
- พวกคุณหลายคนเรียกร้องรามยอนนะ - ค่ะ ใช่เลย
- ใช่ไหมครับ - ใช่ค่ะ
- พวกคุณหลายคนก็ขอต็อกบกกีด้วยนะครับ - ใช่ค่ะ
- กับรามยอนเหรอคะ - คุณใส่กับรามยอนได้
- ราบกกีหรือ… - ราบกกีฟังดูเข้าท่านะ
เข้าท่ามาก
- ราบกกีเข้าท่าดี - ดีไหมครับ
- ใส่เนื้ออกวัวได้ด้วย - ใช่ เนื้ออกวัว
- แล้วข้าวปั้นทูน่ามาโยล่ะคะ - ข้าวปั้นทูน่ามาโยเหรอ
- คุณทำข้าวปั้นทูน่ามาโยเป็นใช่ไหม - ว้าว
- เยอึนทำข้าวปั้นอร่อยครับ - ใช่ค่ะ
- จริงเหรอคะ - จริงค่ะ
- เจ๋งเลย - ตั้งตารอเลยครับ
ราบกกีใส่เนื้ออกวัวกับข้าวปั้นทูน่ามาโย
- ข้าวปั้นทูน่ามาโย - ราบกกีใส่เนื้ออกวัว
(จ้อง)
ว่าแต่ พวกคุณสามคน…
คุณอึนจอง คุณฮยองซอน พวกคุณสามคนน่ะ
และแอยอง
- เป็นเพื่อนกันเหรอครับ - เราเหรอ ใช่ค่ะ
- คิดว่าใช่ค่ะ - คิดว่านะคะ
- คืองี้ครับ - เราบอกคุณได้วันนี้
คุณเข้าใจผิดแล้ว
นี่ไม่ใช่ภารกิจนะครับ
- ได้ค่ะ เราจะบอกคุณ - คุณไม่ต้องเก็บเป็นความลับก็ได้ครับ
- ไม่ต้องครับ - อ๋อ
(แจซอกเคยบอกว่าจะไม่สอดรู้สอดเห็น เรื่องส่วนตัวของผู้ร่วมรายการ)
(แต่เขาก็เป็นคนที่มีคำถามมากที่สุด)
คุณเคยบอกว่าเราไม่ต้องบอกคุณก็ได้
คุณบอกว่าเราไม่ต้องบอกคุณก็ได้ถ้าไม่อยากบอก
- แค่บอกมาว่าผมคิดถูกหรือผิด - ได้ค่ะ
จำภารกิจตื่นนอนก่อนหน้านี้ได้ไหม
- วิธีที่คุณเล่าเทพนิยาย… - ใช่
- ใช่ มันคืออีกระดับเลย - คือ…
คุณไม่ได้แค่ร้องเพลงเด็กๆ
มันเหมือนกับคุณกำลังอ่านหนังสือให้เด็กฟัง
- เธอต้องเป็นครูอนุบาลแน่ๆ - เป็นไปได้
- ครู… - เหมาะกับเธอนะ
(หัวหน้ายูสังเกตสีหน้าของเธอ)
(และการแสดงออกทางสีหน้าที่ดูร่าเริง)
(นักสืบยูยิงคำถามจี้จุด)
แต่นั่นแหละ นั่นคือเหตุผล… ผมคิดผิดเหรอครับ
(อยู่บ้านเด็กอ่อนเหรอ)
ฉันมีใบประกอบวิชาชีพครูอนุบาลจริงๆ ค่ะ
- ใช่ไหม มันเหมาะกับเธอ - นึกแล้วเชียว
- เขาเดาถูก น่าทึ่งมาก - ฉันเดาถูก
เป็นผอ.โรงเรียนเหรอครับ
(เธอมีโรงเรียนอนุบาลของตัวเองเหรอ)
- ฉันมีใบประกอบวิชาชีพค่ะ - อ้อ
ผมได้คำใบ้มานิดหน่อยจากการแสดงของคุณครับ
คุณอึนแท คุณร้องเพลงเหมือนกำลังแสดง
- ใช่ครับ - ใช่ไหมครับ
- แสดงเหรอ - จริงเหรอ
- เป็นนักแสดงเหรอครับ - ใช่ครับ
- จริงเหรอ - จริงเหรอ
(อาชีพของอึนแทถูกเปิดเผยโดยไม่ได้ตั้งใจ)
พวกคุณไม่รู้เหรอครับ
- เขาเคยเล่นหนังนะครับ - ฉันไม่รู้เลย
พวกเราก็ไม่รู้ เราไม่รู้อาชีพใครเลยครับ
เราเปิดเผยอาชีพได้รึยังคะ
เขาเล่นเรื่องเดอะไพเรทส์
- อะไรนะ - เขาเล่นเดอะไพเรทส์
เขาเล่นเป็นเม่นทะเลในเดอะไพเรทส์
- อะไรนะ - เดอะไพเรทส์
เราแสดงด้วยกันในหนังเรื่องนั้นครับ
- จริงเหรอครับ - เป็นหนังเรื่องแรกของผม
- ใช่แล้ว ผมจำเขาได้! - คุณเคยดูหนังเรื่องนั้นเหรอ
- จากที่ไหน - เคยดูเหรอคะ
จากเดอะไพเรทส์นี่แหละ
คุณแจซองก็เป็นนักแสดงรึเปล่าคะ
- ใช่ครับ - จริงเหรอคะ
- ผมว่าผมรู้นะ - คุณก็ด้วยเหรอ
ผมเล่นเรื่องเถื่อน เหนือกฎหมาย 3
- อ้อ - เรื่องนั้นเหรอ
ฉากในคลับ ผมโดนชกป้าบ
อ๋อ ใช่แล้ว!
ใช่ เขาโดนชกในคลับตรงหน้าบันได
- นั่นคุณเหรอครับ - ใช่ครับ
(นักแสดงแจซองและอึนแท)
ดูแค่ภายนอกบอกไม่ได้แล้วละ ว่าใครทำงานอะไร
พอรู้ว่าใครทำงานอะไร ก็จะเห็นอาชีพนั้นในตัวเขาเลยนะ
ใช่เลย เห็นได้จริงๆ
(จุนซองง่วนอยู่กับการเช็ดเก้าอี้คนเดียว)
คุณทำธุรกิจด้านความสะอาดเหรอ
เดี๋ยวนะ
- ดูสิ - หยุดก่อนครับ
- เอาจริงดิ คุณทำอะไรครับเนี่ย - ไม่เอาน่า
- เก้าอี้มัน… - ทำไมถึงเดินเช็ดเก้าอี้ไปทั่วเลยล่ะ
ผมอยากรู้สุดๆ เลยว่าเขาทำอาชีพอะไร
- ไม่หยุดทำงานเลย - เขาไม่ได้ทำแบบนี้ครั้งแรก
เอาละ
ตอนนี้มาคุยเรื่องนี้กันดีกว่า ไหนๆ ก็ผ่านมาวันนึงแล้ว
เราเข้าไปข้างใน
- และคุยกันต่อไหมครับ - ดีค่ะ
- ฝนหยุดตกแล้วใช่ไหม - ใช่ครับ
- เหรอ - สุดยอด
(วาไรตี้ปุบปับที่บ้านพักแจซอก)
(เปิดเผยอาชีพ)
ผมอยากรู้เรื่องคนสามคนเท่านั้นแหละ
บอกผมมาเลย แค่ผมก็พอ
อยากรู้จะตายแล้วเนี่ย
(ความอยากรู้อยากเห็นทำให้พวกเขาแทบบ้า ตลอด 24 ชั่วโมงที่ผ่านมา)
นี่ก็วันที่สองแล้ว เล่าเรื่องของตัวเองให้ฟังหน่อยสิครับ
- ผมอยากรู้ - ฉันอยากรู้จะแย่แล้ว
ผมอยากรู้เรื่องของคุณจุนซองมากครับ
- อ้อ คุณจุนซอง - คุณก็อยากรู้ใช่ไหม
- ฉันอยากรู้มาก - คุณโบราและคุณแชลินด้วย
ลืมเรื่องอื่นไปให้หมด บอกมาก็พอว่าทำไมคุณทำงานเยอะจัง
ผมเดาว่าความสะอาด เป็นปัจจัยในการได้ดาวมิชลิน
ใช่ ใช่เลย
พวกเราคิดว่า
คุณสามคนอาจอยู่ในธุรกิจให้บริการอาหาร
(สามพี่น้องเป็นเชฟรึเปล่า)
(เบาะแส 1 ใช้มีดอย่างช่ำชอง)
ดูคุณโบรากับคุณแชลินสิ
พวกเขาเคยทำงานร้านอาหารรึเปล่า เป็นเชฟกันรึเปล่า
- พวกเขาเป็นเชฟ… - พวกเขาเก่งมาก
แต่พยายามปิดบังรึเปล่า
(เฉียบคมมากใช่ไหม)
(เธอลนเหรอ)
(ผมจับโป๊ะคุณได้ใช่ไหมล่ะ)
ใช่หรือไม่ใช่
(ไม่มีเชฟ)
- ไม่ได้เป็นเชฟเหรอครับ - จริงเหรอ
พี่เขาพูดแบบนั้นมาตลอด 20 ชั่วโมงเลย
แต่เขาเดาผิด
(ไม่อยากจะเชื่อ)
เขาทำตัวเหมือนเขาฉลาดมาก
และพูดเรื่องนี้ไม่ยอมหยุด จนเราหลับไปเลยครับ
- "จะบอกให้นะ พวกเขาเป็นเชฟ" - ใช่
เขาพูดแบบนี้เลยด้วย "ฉันทำรายการมาเยอะ ฉันรู้"
แหม่ ผมนึกว่าผมอ่านคนเก่งซะอีก
แต่ผมคงคิดผิด
- คุณไม่ได้เป็นพนักงานออฟฟิศใช่ไหมครับ - เป็นครับ
(ความพยายามครั้งที่ 2: ล้มเหลว)
เป็นพนักงานออฟฟิศเหรอครับ
- ใบ้หน่อยค่ะ - เราต้องการคำใบ้
- ผมทำงานที่โรงพยาบาลครับ - โรงพยาบาลเหรอ
พยาบาลเหรอ
นักกายภาพบำบัดเหรอ
- ผมเป็นหนุ่มออฟฟิศครับ - หนุ่มออฟฟิศเหรอ
คุณทำงานบริษัทยาเหรอครับ
ใช่ครับ
- จริงเหรอ - มันเป็นบริษัทที่เกี่ยวกับยาครับ
- เราจัดหาอุปกรณ์การแพทย์ให้โรงพยาบาล - จัดหาเหรอ
(อิมจุนซอง อายุ 29 ปี)
แล้วคุณโบราล่ะครับ
อ๋อ ฉันเป็นนักข่าวค่ะ
คุณนักข่าวเหรอ
- กะแล้ว - ใช่
- จริงดิ - กะแล้ว
- อะไรเนี่ย - คุณเป็นนักข่าวสายไหนครับ
ฉันทำงานที่เคทีวี ช่องรายการด้านนโยบายรัฐ
เธอจะทำอะไรได้อีกนอกจากเป็นนักข่าว
- มันเหมาะกับเธอมากนะครับ - เหมาะจริงๆ
(อิมโบรา อายุ 33 ปี)
มิน่าเสียงของเธอถึงฟังดูน่าเชื่อถือมาก
เธอเป็นนักข่าวจริงๆ
- มิน่าเธอถึงได้พูดจาฉะฉาน - ใช่
เหมาะกับเธอมากเลย
- ฉันนึกว่าเธอเป็นผู้ประกาศข่าว - ใช่
ฉันเคยเป็นผู้ประกาศข่าวค่ะ
(อดีตผู้ประกาศข่าว)
ที่จริงผมก็สงสัยนะ ว่าเธอเป็นผู้ประกาศข่าวรึเปล่า
พี่พยายามจะดูฉลาดอีกแล้วเหรอ
(สายเกินกว่าจะทำตัวฉลาดแล้ว)
พี่ยังเดาไม่ถูกสักอย่างเลย
(เกาะกระแสไป)
ฉันเป็นนักวิจัยค่ะ
นักวิจัยเหรอ
ที่เคทีเอ็กซ์รึเปล่าครับ
ไม่ได้พูดว่า "เจ้าหน้าที่สถานี" เหรอครับ
- นักวิจัย ไม่ใช่เจ้าหน้าที่สถานี! - เธอเป็นนักวิจัย
- นักวิจัยเหรอ - นักวิจัย
- คุณเป็นนักวิจัย - ใช่ค่ะ
ฉันเป็นนักวิจัยที่คณะแพทยศาสตร์ค่ะ
คณะแพทยศาสตร์เหรอคะ
(อิมแชลิน อายุ 31 ปี)
- สามพี่น้องนั่งอยู่ด้วยกัน - เหลือเชื่อเลย
- พวกเขาสนิทกันมาก - สนิทกันจริงๆ
คุณพูดถูก พวกเขาสนิทกันมาก
ฉันดีใจที่เรามาที่นี่ด้วยกันค่ะ
เพราะเราไม่เคยไปเที่ยวด้วยกันเลย
มันหาโอกาสยากนะ
- ใช่ - มันเลยมีความหมายกับเรามาก
เป็นไงครับ มาอยู่ที่นี่กับน้องชาย
- ดีมากค่ะ - เขาพึ่งพาได้มากเลยค่ะ
ไม่จริงอะ ฉันไม่เก็ตเลย
- จริง - พวกเขาสนิทกันมาก
- พวกเขาสนิทกันจริงๆ - ใช่
ผมขอเดาได้ไหมครับ
คุณจูฮยอนเนี่ย…
เดินทางคนเดียวบ่อยใช่ไหมครับ
ฉันทำอะไรคนเดียวเก่งมากค่ะ
เป็นมือโปรเลยละค่ะ
- อ่อ - คุณเหมือนนักผจญภัยเลยครับ
ก็คือเธอชอบใช้เวลาคนเดียว
ฉันทำอะไรๆ ในแบบของตัวเอง
หัวหน้ายู
จะซื้อแต่เบียร์เหรอคะ แล้วโซจูล่ะ
เธอเก่งเรื่องนั้นมากจริงๆ
- เขามองขาดจริงๆ - จริง
- เป็นครูสอนโยคะรึเปล่าครับ - "โยคะ" เหรอ
เป็นหมอดูรึเปล่าครับ
- นักเขียนเว็บตูนรึเปล่าครับ - ไม่ใช่ค่ะ
(เธอทำงานอะไรนะ)
ที่จริงฉันเป็นหมอค่ะ
(หมอ)
- คุณเป็นหมอเหรอครับ - โอ้ จริงเหรอเนี่ย
จริงดิ
ฉันเป็นหมอผ่าตัดทั่วไปค่ะ
(คิมจูฮยอน อายุ 36 ปี)
ผมขนลุกเลยจริงๆ นะ
โห ฉันก็ขนลุกค่ะ
แปลว่าคุณผ่าตัดด้วยใช่ไหม
เห็นเธอทำท่าไหม
(อธิบายชัดเจนเหมือนผ่าตัดจริง)
- ด็อกเตอร์ - เฮ้ ด็อกเตอร์
(ไม่ต้องแอ๊บแล้ว)
เอาละ ดงกอนกับพวกคุณ
ถ้าครอบครัวผมโผล่มาที่นี่… โอ้
ผมคงร้องไห้เลยละ
เยอึนเพิ่งจะรู้เมื่อวาน
- แต่ดงกอนคงรู้ก่อนมาแล้วละครับ - ใช่ครับ
รู้สึกยังไงบ้างครับ
- กังวลนิดหน่อยครับ - อ่อ
ผมเลยอธิษฐานทุกเช้าเลยครับ
อธิษฐานขอให้รายการนี้ ไม่ทำให้เราห่างเหินกันยิ่งกว่าเดิม
(โธ่ อย่าให้รายการนี้ ทำให้เราห่างเหินกันยิ่งกว่าเดิมเลย)
ทำไมพระเจ้าไม่ตอบรับคำอธิษฐานนะ
นี่ กัปตันอี
- ครับ - หมายความว่าไงน่ะ
ก็ดูสิว่าพวกเขาห่างเหินกันแค่ไหน
- ช่วงนี้เราใกล้ชิดกันที่สุดแล้วละครับ - งั้นเหรอ
- นี่ใกล้ชิดกันที่สุดแล้วเหรอ - ใช่ครับ
(พระเจ้าตอบรับคำอธิษฐาน)
ดงกอนป็อปปูล่าในหมู่พี่สาวที่นี่จริงๆ นะครับ
- ใช่ค่ะ - ใช่เลย
- ใช่ไหมครับ - ใช่ค่ะ
- เขาคุยง่ายด้วย - ใช่
เวลาดงกอนอยู่กับพี่สาวคนอื่นๆ เขายิ้มแป้นเลย
(ดงกอนมีความสุขท่ามกลางพี่สาวคนอื่นๆ)
- ใช่ - แต่เวลาเขาเห็นเยอึน เขาจะแบบ…
(ดงกอนเศร้าเวลาอยู่ใกล้พี่สาวตัวเอง)
เขาเหม่อลอยเลยเวลาเธออยู่ใกล้ๆ
ตลกจัง
- พวกเราเรียนที่เดียวกัน… - ครับ
แต่สองคนนี้เรียนป.โทแล้ว แต่ผมยังไม่จบป.ตรี
ผมเป็นศาสนาจารย์ดูแลเด็กมัธยมต้นครับ
- จริงเหรอ - ที่นี่มีคุณศาสนาจารย์สองคน
(คิมซองจุน อายุ 31 ปี จีดงกอน อายุ 27 ปี)
(คิมฮโยจุง อายุ 30 ปี)
- นึกว่าน้องๆ อายุน้อยกว่านี้เยอะ - จริง
พวกนายน่ารักจนฉันอยากหยิกแก้มเลย
(เหมือนเด็กน้อยน่ารัก)
พวกเขาดูใจดีมาก
แต่ตอนนี้พวกนายดูเหมาะกับอาชีพ ดูเป็นท่านศาสนาจารย์
ดูพวกเขานั่งสิ
(ฟีลท่านศาสนาจารย์)
(ตั้งตารอดูการแสดงทักษะของพวกเขา)
ฮาเลลูยาจริงๆ
"ท่านศาสนาจารย์"
- เราเพิ่งจัดค่ายโบสถ์เสร็จ - อ้อ
การเตรียมงานค่อนข้างยาก เราเลยมาที่มีเพื่อเติมพลังครับ
เราเจอกันครั้งแรกที่โบสถ์ของเราตอนเด็กๆ
- จริงเหรอเนี่ย - ครับ
ฉันก็รู้จักกับซองจุนค่ะ
เท่าที่ผมจำได้
เมื่อก่อนพี่เขาเล่นเปียโนที่โบสถ์ตลอด
(พี่สาวผู้เล่นเปียโน)
ฉันเป็นมือเปียโนของโบสถ์ค่ะ
เป็นพี่สาวประจำโบสถ์แน่ๆ!
- ตอนนี้เรารู้แล้ว - เธอคือพี่สาวประจำโบสถ์นี่เอง
ไม่เคยรู้เลย
เธอคือพี่สาวประจำโบสถ์นี่เอง
เล่าเรื่องดีๆ เกี่ยวกับฉันสิ
(โอ้)
จังหวะนี้แหละ
- ตอนนี้แหละ - มีไหมครับ
ไม่นานมานี้ เราเถียงกันว่าเรามีเงินซื้อของว่างไหม
เพราะงบมันจำกัดน่ะครับ
แล้วดงกอนก็โทรมาบอกว่า
พี่เยอึนอยากเลี้ยงศาสนาจารย์ของชั้นม.ต้น
- เธอสั่งพิซซ่ามาให้เรา 30 ถาดครับ - จริงเหรอ
- พี่สาวประจำโบสถ์เลี้ยงพิซซ่าพวกเขาด้วย - ใช่ค่ะ
(เธอเลี้ยงพิซซ่าและเล่นเปียโนที่โบสถ์)
ระวังนะ ผึ้ง
- นั่นตัวตุ่น - มันคือตัวต่อ
นั่งนิ่งๆ ไว้
นั่งนิ่งๆ ไว้ก็พอ
- นั่งนิ่งๆ ไว้ - มันไปแล้ว
เดี๋ยวนะ เมื่อกี้อูซอกพูดว่า "นั่นตัวตุ่น"
- ไม่มีใครได้ยินเลยเหรอครับ - ตัวตุ่นเหรอ
- นั่นตัวตุ่น - มันคือตัวต่อ
(ขำหึๆ)
แทนที่จะเรียกมันว่าตัวต่อ เขาเรียกมันว่าตัวตุ่น
- ไม่มีใครได้ยินเลยเหรอครับ - คือผม…
- มันคือตัวตุ่นนี่เอง - มันคือตัวตุ่น
- ใช่
เมื่อกี้คือตัวตุ่น
- ผมขอโทษ แต่… - เมื่อกี้ตัวตุ่นเหรอ
- ไม่ ฟังนะ… - ตัวตุ่นขุดดินน่ะเหรอ
- โอ้ ผมไม่รู้เลย - ใช่ มันตัวตุ่น
โอเค เข้าใจละ
เดี๋ยวนะ
แย่แล้ว
มันมาเรื่อยๆ เลย
มันอาจต่อยคุณจนคุณเข้าโรงพยาบาลได้ครับ
มันไปโซนที่พักทีมงาน
มันหยุดบินแล้ว
นั่นแหละ แป๊บนะ
(เป็นโอกาสของฉันแล้ว!)
แม่เจ้า
สู้ๆ!
(ย่องไปหามัน)
ไม่นะ!
(ทีเดียวตายสนิท)
(ประทับใจ)
สู้ๆ คุณตัวต่อ!
- ยูแจซอก! - ยูแจซอก!
(บ้านพักปลอดภัยแล้ว)
คุณตัวต่อ
- เขาจับมันได้ - เขาจัดการมันแล้ว
ชีวิตนั้นมีค่า
แต่เผื่อไว้…
- พี่เขาวิ่งไป 300 เมตรได้นะ - ใช่
แหม คุ้มค่าอยู่
เท่มากเลยค่ะ
- ตอนนี้พี่เป็นคุณตัวต่อแล้ว - คุณตัวต่อเหรอ ได้
คุณตัวต่อฟังดูดีกว่าหัวหน้ายูอีกนะพี่
- เรื่องนี้รู้กันแค่เรานะ - ค่ะ
คนอื่นคงคิดว่า "ทำไมถึงเป็นคุณตัวต่อ"
(ยูแจซอก อายุ 55 ปี คุณตัวต่อ)
เราสามคนเราเจอกันที่ทำงานค่ะ
เรามาจากชองจูและเป็นข้าราชการค่ะ
- ข้าราชการเหรอ - จริงเหรอ
พวกคุณเป็นข้าราชการเหรอครับ
- สังคมสงเคราะห์ - เราเป็นนักสังคมสงเคราะห์
(อีแอยอง อายุ 39 ปี ซนฮยองซอน อายุ 37 ปี)
(โคอึนจอง อายุ 39 ปี)
เรารู้จักกันครั้งแรกในฐานะเพื่อนร่วมงาน ที่ศูนย์บริการชุมชนค่ะ
- สิบสองปีแล้ว… - เราเป็นข้าราชการมา 12 ปีแล้วค่ะ
- และอีกอย่าง - ฉันมีลูกชายหนึ่งคนค่ะ
- กี่ขวบครับ - สามค่ะ
ลูกฉันเจ็ดขวบ จะเข้าโรงเรียนปีหน้าค่ะ
ฉันมีลูกห้าขวบคนนึง สี่เดือนคนนึงค่ะ
ฉันมีลูกสองคน
แล้วท่าเต้นเมื่อเช้าคืออะไรครับ
แล้วท่านี้ล่ะครับ
(เธอเต้นกระจายเมื่อเช้านี้)
เราอยากพักจากงานและการเลี้ยงลูกน่ะค่ะ
(พักจากงานและการเลี้ยงลูก)
- เราชอบที่นี่มาก - ฉันไม่อยากกลับบ้านเลย
(ปฏิเสธที่จะกลับบ้าน)
พอรู้แล้วก็เห็นเลยว่างานของคุณเหมาะกับคุณ
คุณดูไว้ใจได้
- ใช่ - ใช่เลย
- เห็นๆ เลยว่าเขาเป็นนักกีฬาเทควันโด - ค่ะ ใช่เลย
คุณรู้ไหมครับ
เวลาคุณแจฮยองล้างจาน กล้ามหลังเขาโดดเด่นมาก
(เบาะแส 1 ล้างจานด้วยกล้ามหลัง)
- กล้ามหลังมันฟ้อง - ใช่
แล้วเขากินข้าวแค่นี้เองครับ แค่นี้
ใช่ครับ ผมกินข้าวนิดเดียว
- ผมเสพติดคาร์บมาก - ใช่ ฉันก็ชอบทุกอย่างที่เป็นแป้ง
แต่มื้อเที่ยงวันนี้ส่วนใหญ่เป็นแป้ง ไม่เป็นไรใช่ไหมครับ
ผมได้ยินว่าจะมีเนื้ออกวัวด้วย
- ส่วนใหญ่ผมกินเนื้อสัตว์ครับ - เดี๋ยวนะ
แปลว่าคุณจะเลือกกินแต่เนื้อ เหมือนพวกเห็นแก่ได้เหรอ
(โป๊ะแตก)
ผมก็เป็นข้าราชการครับ
- เป็นตำรวจรึเปล่าครับ - ใช่ครับ
- ผมเป็นสายสืบครับ - สายสืบเหรอ
(ซงแจฮยอน อายุ 33 ปี)
สายสืบเหรอ ว้าว
น่ากลัวจัง
เชิญกินเนื้ออกวัวตามสบายเลยนะครับ
เขาได้สิทธิพิเศษ
นี่!
- ผมพูดจริงๆ นะ - พี่
นี่ นายน่ะ เมื่อกี้นายเพิ่งด่าเขาว่าเห็นแก่ได้นะ
- ไหนว่าเขาเห็นแก่ได้ - เปล่า
แปลว่าคุณจะเลือกกินแต่เนื้อ เหมือนพวกเห็นแก่ได้เหรอ
(1 นาทีที่แล้ว)
ผมขอโทษจริงๆ ผมแค่พูดเล่น
ผมอยากควักกระเป๋าตัวเอง ซื้อเนื้ออกวัวให้เขากินเลยจริงๆ ครับ
เขาเอาต่างหูนายมาทำเป็นกุญแจมือ แล้วจับนายได้เลยนะ
- แบบนี้เหรอ - ใช่
พอรู้ว่าเขาทำงานอะไร มันก็เหมาะกับเขามากเลยนะครับ
- ไม่แปลกใจที่เขารูปร่างแบบนั้น - จริงด้วย
แล้วบังเอิญว่านักแสดงของเรานั่งติดกับเขา
บังเอิญจริงๆ
- นี่แน่ะ - โดนจับแล้ว
ผมสังเกตว่าพวกเขาสามคนอยู่ด้วยกันตลอดเลย
เขาตามสองคนนั้นไปโดยไม่รู้ตัว
เขาเผลอตามพวกเขาไปโดยสัญชาตญาณตลอด
เขาเลิกสงสัยไม่ได้
เขาปลอมตัวมาสืบคดี
คุณอึนแท ผมเพิ่งคิดเรื่องนี้ออก
ผมคิดว่าคุณทำให้ผมนึกถึงใครคนนึง
คุณเหมือนเอลฟ์ยุโรปเหนือนะ
(เอลฟ์ยุโรปเหนือ)
จริงด้วย
- เหมือนจริงด้วย - โห!
เขาดูน่ารักมาก
ส่วนพวกคุณสองคนก็ทำงานวงการแฟชั่นแน่ๆ
- ผมรู้สึกเหมือนทุกคนรู้หมดแล้ว - ฉันก็ว่างั้นค่ะ
(ชเวจุนฮยอก อายุ 27 ปี คิมฮโยลิม อายุ 26 ปี)
ทำไมคุณฮโยลิมถึงเต้นเก่งจังครับ
- จริงๆ นะ - ใช่
- เธอเก่งมาก - ฉันชอบไปคลับเต้นรำน่ะค่ะ
- ตั้งแต่ม.ต้นจนเข้ามหาลัยเลย - ตั้งแต่ม.ต้นจนเข้ามหาลัยเลยเหรอ
ผมว่าเธอคือเด็กเจนซีขนานแท้เลยละ
ใช่ เจนซีตามสูตรเลย
แล้วคุณคารัมล่ะ
ฉันหยิบจับเงินค่ะ
- ธนาคาร! - ธนาคาร!
ดิ๊งด่อง!
ลูกค้าท่านต่อไปค่ะ
(อีคารัม อายุ 36 ปี)
- โห - เหมาะกับคุณสุดๆ
ฉันทำงานอยู่บริษัทโฆษณาต่างชาติค่ะ
(พัคคโยยอง อายุ 30 ปี)
ผมเป็นเจ้าของร้านคาเฟ่แถวบ้านผมครับ
(ยอดงกยู อายุ 34 ปี)
- ทรงนี้ใช่เลย - เหมาะกับเขานะ
คุณสองคนเป็นแฟนกัน
ไม่กังวลอะไรเหรอครับที่มาที่นี่ด้วยกัน
ฉันกังวลค่ะ
สุดท้ายแล้วรายการนี้ จะอยู่ในคลังของ Netflix ตลอดไป
คุณคิดไปไกลมาก เดี๋ยวนะครับ
- คือ… - โห
ผมนึกว่าเราจะรักกันตลอดไปซะอีก
ที่จริงผมอยากให้มันถูกบันทึกไว้ตลอดไปนะ
ใครๆ ก็มีเรื่องราวของตัวเองใช่ไหมล่ะ
(บันทึกไว้ตลอดไป)
รู้ไหมว่าอะไรที่น่าตกใจ
ในบรรดาคนทั้งหมดนี้ ไม่มีเลยสักคนที่ทำอาหารเป็นอาชีพ
- ไม่มีเลยสักคน - ใช่
- จริงด้วย - เราคิดว่า
- "ที่นี่ต้องมีเชฟสักคนแน่ๆ" - ใช่เลย
"ครัวสะอาดเกินไป"
เราพยายามสืบว่าเป็นใคร
- เราคิดผิดถนัด - ใช่ ผิดสุดๆ
(ทุกคนเดาผิดหมด)
ให้ตายสิ คุยจนลืมเวลาเลย นี่สิบโมงครึ่งแล้วนะครับ
เราควรเริ่มทำมื้อเที่ยงแล้ว
วันนี้…
(กะพริบตาสองทีก็ได้เวลาอาหารแล้ว)
ยังไงที่นี่ก็เป็นบ้านพัก
- ใช่ - เราจะข้ามมื้ออาหารไปไม่ได้
- ไปกันเถอะ - ไปทำมื้อเที่ยงกันค่ะ
- ไปกันเถอะค่ะ - เอาละ ไปกัน
- บยอน บยอน - ค่ะ!
- ทำข้าวกัน - ทำข้าวกัน
- ไปซื้อของสดกันก่อนไหมครับ - ใช่ ควรนะ
- บางทีคุณฮโยลิม… - ใช่ ให้คุณฮโยลิมไปกับเราดีกว่า
เธอบอกจะทำต็อกบกกีครับ
เธอบอกว่าเธอเป็นเจ้าแม่ต็อกบกกี เพราะงั้นพวกนายสี่คนไปกันเถอะ
คุณฮโยลิมไปกับเรานะครับ
- ได้ค่ะ - เดี๋ยว
- เราไม่ต้องซื้อไข่เพิ่มแล้วใช่ไหม - ก็
ต้องซื้อครับ
- ไข่จะหมดแล้วค่ะ - แต่เรามีไข่เยอะมากนะ
- เราควรมีไข่นะครับ - ไข่จะหมดแล้ว
ผมถึงได้มาที่นี่
- อะไร - ผมมาที่นี่เพื่อทำไข่
หมอนี่คลั่งไข่มาก
- รีบไปรีบมานะครับ - ครับ
ต็อกแป้งสาลี โอเด้ง มายองเนส น้ำมันงา…
เนื้ออกวัว ต็อกแป้งสาลีสี่แพ็ก และออมุก
- หมูสามชั้นบั้ง - ต้นหอมฝอย
สำหรับสเต๊ก
แล้วไข่ล่ะ ไหนบอกว่าต้องซื้อไข่เพิ่มไง
(หมกมุ่นกับไข่มาก)
ของครบรึยังครับ
- ครบแล้วค่ะ - ครบค่ะ
- ขอบคุณครับ - ขอบคุณครับ
เมื่อคืนพี่แจซอกหลับปุ๊บก็กรนปั๊บเลย
- จริงเหรอคะ - มันช่าง…
เขากรนทันทีเลย
(กรนดังสนั่น)
(เริ่มกรนทันทีที่นอนลงไป)
(กรนดังขึ้นอีก)
ไม่นะ
โห พี่แจซอกไม่เคยกรนแบบนั้นเลยนะ
เอาจริงนะ
ผมนึกว่าอย่างน้อย เราจะได้ไปคาเฟ่หรืออะไรซะอีก
เป็นสวัสดิการพื้นฐานของทีมงาน
บอกตามตรงนะคะ ฉันนึกว่าเราจะมีคอฟฟี่เบรกด้วยแหละ
ที่จริงผมเอาชุดออกกำลังกายมาด้วยนะครับ
(บ่นกันรัวๆ)
ฉันไม่คิดเลยจริงๆ ว่าเราจะทำงานเป็นวัวเป็นควายตลอดเวลา
ในฐานะทีมงานของที่พัก…
- เราควรมีสวัสดิการไหม - ใช่
ลาเต้สักแก้ว เราก็ไม่ได้ดื่ม
ทำไมเราถึงดื่มลาเต้ไม่ได้ล่ะ
- แค่นั้นเราทำได้นะ - โอเค
- เราไม่เคยทำอะไรได้เลย - จริง
- เราก็เป็นพระเจ้านะ - ใช่เลยค่ะ
- แขกคือพระเจ้า เราก็เหมือนกัน - ใช่
- ฉันอยากกินอะไรพิเศษๆ - ที่นี่มีขายบิงซูถั่วแดงนะ
ฉันอยากดื่มลาเต้
- อยากกินเค้กวอลนัตไหม - ไหน
จัดไปคนละสองชิ้นเลย
- ร้านนี้น่ารักจัง - ไปนั่งกันเถอะ
- บรรยากาศดีจัง - สวยจัง
อยากให้ฉันถ่ายรูปให้ไหมคะ
พี่ดูจริงจังเกินไปนะ
ฉันไม่รู้ว่านายมองอยู่
(จริงจังสุดๆ)
สนิทกันกว่านี้หน่อยค่ะ ดีมากค่ะ
- ดีค่ะ - "สนิทกันกว่านี้" เหรอ
ค้างไว้นะ
ดีค่ะ
มาถ่ายมุมสูงแบบเจนซีกันดีกว่าค่ะ
- แบบนี้เหรอ - ใช่
- ถ่ายกันแบบนี้เหรอ - ใช่ครับ
- ขอผมลองนะ - นี่มันไม่ใช่เลย
- นี่คือเจนซีเหรอ - ไม่
มันควรจะดูเป็นแบบนี้
(โดยฮโยลิม โดยอูซอก)
(ไม่ได้เรื่องเลย)
(อูซอกลองถ่ายช็อตแบบเจนซี)
- ขอดูหน่อย - นี่ไง แบบนี้
โห คุณเก่งจัง
- ดูดีเลย - แต่เขาอยู่ในรูปด้วย
(แน่ใจเหรอ)
คุณนี่ขโมยซีนเก่งจริงๆ เลยค่ะ
- เยอึน ลองถ่ายแบบเจนซีสิ - นี่เหรอ
ลองถ่ายแบบเจนซี
ไม่ พี่ควรให้หน้าเธอเข้ามามากกว่านี้อีก เหมือนเมื่อกี้…
พี่ทำได้
- มองตรงไปข้างหน้า - ลืมตาไว้
- คิดว่าออกมาดีนะ - ดูดีมาก
เธอไม่มีรูขุมขนเลยอะ
- ผิวเหมือนเด็กเลยอะ - สวยมากค่ะ
- ออกมาดีมากครับ - อะไรเนี่ย
- คุณดูดีมาก - รูปนี้ใช่เลย
- นี่คือเจนซี - ดูสวยค่ะ
ผมชอบรูปนี้มาก
- ความสว่าง… - รูปนั้นดีมาก
(กลับไปที่บ้านพัก)
(คงจะดีถ้ามีเก้าอี้ในร่มบ้าง!)
มีคนขอเก้าอี้มาในกล่องรับฟังความคิดเห็น
(ถังขยะเกลี้ยงแล้ว)
(ถังใส่เศษอาหารก็เกลี้ยง)
(ถูพื้นพื้นที่โรงอาหารเรียบร้อย)
(ดูแลบ้านพักเต็มที่)
(โทรหาทีมงานไปซื้อของ)
(พวกเขากำลังยุ่งอยู่กับการสร้างความทรงจำ)
หมายเลขที่คุณเรียกไม่สามารถติดต่อได้…
(เอ๊ะ)
(อะไรเนี่ย)
หมายเลขที่คุณเรียกไม่สามารถติดต่อได้
กรุณาฝากข้อความ…
(ลองโทรครั้งที่ 3)
- ตายแล้ว รุ่นพี่แจซอก - แย่แล้ว
- บอกเขาว่าเราใกล้ถึงแล้ว - ไปรับสายในรถ
- บอกเขาว่าเรายังซื้อของอยู่ - ฉันจะบอกแบบนั้น
- เดี๋ยวนะ รับสาย… - ฮัลโหล
- เยอึน - ค่ะ
อยู่ไหนแล้ว
ยังซื้อของกันอยู่เลยค่ะ
(โกหกหน้าตาย)
- ทำไมหอบล่ะ - ฉันไม่ได้…
อันนี้ดีไหมคะ
(แอ๊บว่ากำลังซื้อของ)
ใช่ค่ะ เรากำลังซื้อของอยู่ค่ะ
ทางเราหิวไส้กิ่วกันแล้ว ให้ไวหน่อยนะครับ
ค่ะ
ค่ะ ได้เลยค่ะ
- ครับ - ค่ะ
- เขาว่าไง - เขาถามว่าเราอยู่ไหน
ฉันเลยบอกว่ายังอยู่ที่ร้าน
เป็นการพักที่ดีมาก
- เป็นความลับของเรานะ - ค่ะ ความลับของเรา
เป็นการพักแบบที่ผมฝันไว้จริงๆ
- เหมือนทริปพักกายพักใจ - ตอนนี้รู้สึกสดชื่นมาก
(ทีมอูซอกสแตนด์บายทำมื้อเที่ยง)
- จะทำอะไรได้ เราต้องใช้วัตถุดิบสินะครับ - ค่ะ
ผมต้มน้ำดีกว่าเนอะ ผมลุยแล้วครับ
- จะต้มน้ำทำไมคะ - เดี๋ยวเราจะต้มรามยอนไงครับ
อีกอย่าง นี่เป็นแบบฟอร์มลงทะเบียน
(การประชุมทีมงานเมื่อวาน)
"รามยอน" โห
มีแขกเขียนว่า "รามยอน" หลายคนเลยนะ
(อาหารที่อยากกิน: รามยอน)
- ดูเหมือนทุกคนจะอยากกินรามยอนนะ - จริงเหรอ
- งั้นพรุ่งนี้เราน่าจะทำนะครับ - น่าจะทำจริงๆ
ตอนนี้เราใส่นี่ไปก่อนแล้วกัน
นอกจากฝีมือแล้ว เคล็ดลับของการทำรามยอนหม้อใหญ่คือ
- อย่าปล่อยให้เส้นอืด - ใช่ค่ะ
- ต้องใส่น้ำให้พอดี - อันนั้นสำคัญสุด
- ฉันว่าต้องอร่อยมากแน่ๆ ค่ะ - จริงเหรอครับ
- ผมจะลองดู - หมวกเป็นอะไรคะ
ผมกำลังจะ…
- เขาจะเริ่มทำอาหารแล้ว - ใช่ ผมจะเริ่มทำอาหารแล้ว
ผมต้องเตรียมพร้อม
(โหมดเจ้าพ่อรามยอนทำงาน)
แต่เดี๋ยวนะ เราต้องทำให้มันถูกต้อง
(ใส่น้ำให้พอเหมาะ)
- ปริมาณน้ำ… - น้ำเหรอ
เราต้องคำนึงถึงเรื่องนี้ก่อนครับ
(เคล็ดลับที่ 1 การตวงที่แม่นยำ)
(กะด้วยสายตา)
รอสักครู่
วิธีตวงที่เร็วที่สุดคือใช้ชาม
เรามีหม้ออยู่ตรงนี้ค่ะ
ขอบคุณครับ
หนึ่งลิตร
- หนึ่งลิตรน่าจะเสิร์ฟได้สองที่นะครับ - ใช่ค่ะ
(หม้อขนาด 4 ลิตร)
สี่
ห้า หก เจ็ด
แปด เก้า สิบ
(เขาใช้เวลาคำนวณอยู่สักพัก)
ผมไม่ใช่คนที่ทำงานเป็นที่สุดหรอกครับ
นั่นแหละครับ
ผมไม่ได้ทำงานเป็นเท่าไหร่
แต่การได้เห็นว่ามีคนชอบอาหารที่ผมทำ
ผมก็มีความสุขและอิ่มเอมใจครับ
(ยังคำนวณอยู่)
(พยักหน้า)
รู้แล้ว
สรุปว่าสี่ลิตร
ทำได้ประมาณแปดที่ครับ
เพราะงั้นนี่คือแปดที่
- แปดที่ - ใช่ครับ
(2 หม้อ 16 ที่)
เอาละครับ
- นี่ก็จะได้ 16 ที่ครับ - ใช่ค่ะ 16 ที่
ถ้าต้มอีกหม้อ สี่คูณสามเท่ากับ 12 งั้นก็…
แปดคูณสามเท่ากับ 24
- ได้ 24 ที่ - ใช่ค่ะ 24 ที่
นั่นน่าจะพอดีเป๊ะเลยครับ
หรือครึ่งเดียวคะ
- ครึ่งเหรอ - ครึ่งค่ะ
- สองลิตรค่ะ - ครับ
- เอาละ - ค่ะ
- เราจะต้มน้ำสำหรับ 20 ที่ - ใช่ค่ะ 20 ที่
นั่นคำนวณรวมการระเหยไว้แล้ว
ใช่ไหมครับ
(เขาอ้างว่าได้คำนวณเผื่อการระเหยไว้แล้ว)
ยี่สิบที่นะครับ
- ยี่สิบค่ะ - อย่าลืมนะครับ
ยี่สิบ รับทราบค่ะ
(ระหว่างที่พวกเขารอให้น้ำเดือด)
นั่งก่อนเถอะค่ะ หัวหน้ายู พักก่อนค่ะ
ผมอยากกินไอศกรีมแซนด์วิชรูปปลาด้วย
(หยิบของว่างมากินแบบด่วนๆ)
(ระหว่างนั้น ที่โรงยิม)
- ดอกอีกวางซูบานแล้ว - อีกวางซู
(กวางซูเลิ่กลั่ก)
- ทั้งสามคนทำได้ดีมาก - ใช่
ผมเห็นอีกวางซูในตัวพวกเขา
(กวางซูโกรธ)
ท่านั้นหมายความว่าไง
คุณจับพวกเขาไม่ได้
(ต่อไปคือเกมเจงก้า)
บทลงโทษคืออะไรครับ
- วาดหนวดไหมคะ - หนวดเหรอ
เหมือนเสียงกระซิบของปีศาจ บ้าเอ๊ย!
เอาจริงดิ
(คารัม "ชนะ" โทษ)
- ทำตัวปกติ - โอเค
ไม่หรอก ไม่ได้พิเศษอะไรหรอก แค่ความเห็นของผมเอง
คุณตัวต่อ
คุณตัวต่อ อาหารเที่ยงจะเสร็จเมื่อไหร่คะ
โอ้ นั่นอะไรน่ะ
- เกิดอะไรขึ้น - คงโดนลงโทษมา
โอ้ นั่นอะไรน่ะ
- เกิดอะไรขึ้น - คงโดนลงโทษมา
- ใช่
คุณคารัม เกิดอะไรขึ้นครับ
นี่ คุณคารัม
- นี่ คุณคารัม - นี่มันน่าอายมากเลยค่ะ
มันน่าอายมากเลย
คุณคารัมทำอะไรน่ะ
โดนลงโทษเหรอครับ
ภายในวันนี้ ผมจะต้องรู้ให้ได้ ว่าคุณทำงานอยู่ธนาคารไหน
ตกลงไหม
วาดได้ดีจริงๆ ค่ะ
รู้ไหมครับ มันดีมากเลย
คุณคารัมเป็นผู้ใหญ่ที่มีงานทำ
- เธอจะทำตัวต๊องๆ ตอนไหนได้อีก - จริงค่ะ
ฉันกับครอบครัว จะทำอะไรแบบนั้นเวลาไปเที่ยวกันค่ะ
- จริงเหรอครับ - ค่ะ
- ไม่มีทาง - จริงค่ะ
ผมไม่มีทางทำแบบนั้นกับครอบครัวผมแน่
ถ้าครอบครัวผมขอให้ผมจัดอะไรแบบนั้น
ผมทำไม่ได้นะครับ
มันไม่เหมือนกันน่ะครับ
ผมเพิ่งรู้ว่า
ทุกคนล้วนมีมุมที่บ้าอยู่
- ทุกคน ใช่ไหมครับ คุณคโยยอง - ใช่ค่ะ
- เราทุกคนมีความบ้าในแบบของตัวเอง - ในแบบของตัวเอง ใช่
เราไม่ได้เผยมันออกมาง่ายๆ
แต่เราทุกคนมีความบ้าของตัวเองอยู่
- เหมือนประกายความบ้าที่ซ่อนอยู่ - ใช่เลย
- ทุกคนมีมันอยู่นะครับ - ใช่
- อ้าว หมอ - ในที่สุดเธอก็ใส่มัน
มานี่เลยครับ หมอ
- เธอใส่แจ็กเก็ต - ไงคะ หมอ
"ทุกคนมีมุมที่บ้าอยู่"
- ยังไงก็ตาม ทุกคนมีมุมที่บ้าอยู่ - ทุกคนมี
(ฉันจะทำให้ดู)
(คุณต้องไม่เชื่อตาตัวเองแน่)
(ดูมุมบ้าๆ ที่ซ่อนอยู่ของฉันซะ)
(ความบ้าคลั่งแบบดิบๆ)
อะไรเนี่ย
(การปลดปล่อยครั้งยิ่งใหญ่)
(ที่ทุกคนเฝ้ารอมาตลอด)
(โชว์ความสามารถเร็วๆ นี้)
พวกเขากลับมาแล้ว
ขอบคุณนะ ทุกคน
ผมว่าต็อกบกกีจะต้องอร่อยมากแน่ๆ
น้ำเพียงพอสำหรับ 20 ที่
- รามยอนเยอะไปไหม - ลดลงหน่อยไหมครับ
เราต้มสิบที่พอไหม
(เปลี่ยนโดยคำนึงถึงเมนูอื่นด้วย)
เราต้องเทน้ำออกครึ่งนึง
- ครับ - รอเดี๋ยวนะ
มาคิดกันก่อนว่าตักหนึ่งกระบวยเท่ากับกี่ที่
(ถือนิ่งๆ)
(เทกลับลงไป)
ไหนดูซิ แป๊บนะ
อันนี้แหละ เอาไปเลย
(หม้อ 4 ลิตรก่อนหน้านี้)
เป็นงานที่ละเอียดมากนะเนี่ย
- เททิ้งไหมครับ - เดี๋ยวนะ
(ปริมาณที่พอเหมาะ)
ถ้าน้ำสี่ลิตร…
- ที่นึงก็ประมาณ 500 มิลลิลิตร - ครับ
เพราะงั้นนี่คือแปดที่ เทออก
(ติดอยู่กับการคำนวณแบบเดิม)
แล้วก็…
- นี่คือ 12 ห่อเหรอครับ - ใช่ ประมาณ 12 ห่อ
แต่รู้ไหม
ถ้าคิดรวมการระเหยและปัจจัยอื่นๆ ด้วย
ก็น่าจะได้ประมาณสิบที่
ถ้ามันเค็ม เราก็ยังเติมน้ำได้ตลอด
เพราะงั้นนี่น่าจะถูกแล้ว
เอาแต่เครื่องปรุงมาครับ ไม่เอาเส้น
(เคล็ดลับที่ 2 แยกเครื่องปรุงกับเส้น)
วันนี้ผมทำแบบนี้ ด้วยแนวคิดของปรมาจารย์เลยนะครับ
- หวังว่ามันจะออกมาดีนะครับ - ผมจริงจังกับรามยอนมากครับ
(เคล็ดลับที่ 3 ใส่เครื่องปรุงลงไปก่อนเพื่อน้ำซุปที่เข้มข้น)
- ฉันจะได้ดูของจริงตรงนี้เลยเหรอ - อะไร รามยอนเหรอ
(ชมรามยอนของหัวหน้ายูจากแถวหน้า)
- เราได้ดูแบบสดๆ - จากแถวหน้าด้วย
จริงๆ นะ ผมพูดจริงๆ ตอนที่บอกว่า
การต้มเส้นให้ดีคือหัวใจสำคัญ
ฉันไม่ได้เห็นรามยอนเยอะขนาดนี้นานแล้ว
ผมเลยจะพลาดไม่ได้
- วันนี้วันสำคัญ - ใช่ครับ วันนี้สำคัญ
ผมไม่อยากทำพลาดจริงๆ
ใส่ต้นหอมแล้วอร่อยขึ้นใช่ไหมครับ
(เคล็ดลับที่ 4. ใส่ต้นหอมเพื่อเพิ่มรสชาติ)
(ขณะที่รสชาติเข้มข้นขึ้น)
ต็อกบกกีดูดีมากครับ
มีนี่แล้วก็ซอสต็อกบกกีนิดหน่อย คุณก็ไม่ต้องการอย่างอื่นแล้ว
(เหลือบมองไวๆ)
ทุกอย่างเกือบเสร็จแล้วใช่ไหมครับ
ครับ เกือบเสร็จแล้ว
- เกือบเสร็จแล้วใช่ไหม - ค่ะ
- ผมใส่เส้นเลยนะครับ - ได้ค่ะ
ผมตื่นเต้นกับรามยอนจริงๆ
ฉันก็ตื่นเต้นค่ะ
(ขณะนี้เวลา 12:30 น. ในที่สุดเส้นก็ลงหม้อแล้ว)
(เคล็ดลับที่ 6. คนเส้นไปเรื่อยๆ)
(ต้มแล้ว 2 นาที)
รามยอนดูดีมากครับพี่
เยี่ยมเลย
(อูซอกชิมบ้าง)
- อร่อยครับ - ใช่ไหม
- ตามทุกคนมาดีไหมครับ - เดี๋ยวผมไปตามให้ครับ
(เราจะปล่อยให้เส้นอืดไม่ได้)
ไปกินมื้อเที่ยงกันครับ
- ครับ! - ค่ะ!
โอเคๆ
ดีงาม
(ดูว่าแขกมากันรึเปล่า)
(เวลาตั้งแต่ใส่เส้นลงไป)
(ขณะนี้เวลา 12:33 น.)
พวกเขายังทำอาหารอยู่เหรอ
พวกเขามากันแล้ว
เอาละ รามยอนเสร็จแล้ว! โอเค
ยกไปเลยดีกว่า
(จังหวะเหมาะเหม็ง)
- กลิ่นหอมจัง - ใช่ไหมครับ
(เวลาตั้งแต่ใส่เส้นลงไป)
- หอมจริงๆ - ก่อนที่เส้นจะอืด… กำลังดีเลย
- เราต้องกินเดี๋ยวนี้ - แน่นอน
- คุณต้องกินเดี๋ยวนี้! เร็วเข้า! - เอาที่คีบมา
รีบมากินกันเถอะ!
- ฉันต้องใช้ที่คีบ - เจ๋ง รามยอน
- ดูดีจัง - กลิ่นหอมสุดๆ เลย
มีรามยอนแค่สิบที่นะครับ อย่าตักเยอะ
- ตักไปคนละนิดก็พอนะครับ - ครับ
- เอาไปเลยครับ - ถ้าคุณอยากกินเพิ่ม เราจะทำเพิ่มครับ
รามยอนดูบ้ามาก
สุดติ่งจริงๆ
ขอบคุณครับ
- กินให้อร่อยนะ - อย่าให้เส้นอืดนะ
ดูดีมากเลย
เร็วเข้า กินรามยอนเดี๋ยวนี้!
คุณต้องกินเดี๋ยวนี้
เราไม่มีเวลาแล้ว เวลาทองจะหมดแล้ว เร็วเข้า!
เร็วเข้า! มาตักรามยอนไป!
(กินให้อร่อยระหว่างที่เส้นยังแน่นและอร่อย)
- เร็วเข้า กินเลย! - มาตักรามยอนไป!
เดี๋ยวนะ
- เราลืมกิมจิ - อย่าปล่อยให้เส้นอืด
- เอากิมจิออกมา! - กิมจิ…
กิมจิ!
มีกิมจิสับอยู่!
ดีค่ะ ฉันจะรีบเอาไปเสิร์ฟเลย
มาแล้วๆ
(4 นาทีตั้งแต่ใส่เส้นลงไปต้ม ในที่สุดก็ได้กินคำแรก)
(โชคดีที่เส้นยังแน่นและอร่อย)
อร่อยมากเลย
(อร่อยจนสองพี่น้องต้องมัดผม เพื่อโฟกัสกับการกิน)
อร่อย
- มากินกันเถอะ - จะกินให้อร่อยนะคะ
รามยอนสุดยอดเลยครับพี่
มันได้มาก
เส้นรามยอนสุกกำลังได้ที่เลยค่ะ
- ไม่เลวใช่ไหมครับ - ค่ะ
ผมตั้งใจทำมาก ผมต้มมันเหมือนเป็นการทดลองเลยครับ
อร่อยมากเลยค่ะ
(กินคำใหญ่)
(พยักหน้า)
(ซดน้ำจากชามเลย)
โอ้ แม่เจ้า
(เติมข้าวสวยลงไปในรามยอน)
เดี๋ยวนะ ช้อนนี่สะอาดนะครับ
(หนึ่งช้อน สองช้อน)
(อร่อย)
(ขูดชามกันเลยทีเดียว)
(ซัดหมดเกลี้ยงเลย)
ต็อกบกกีจากต็อกแป้งสาลีเริดสุดแล้ว
(เพลิดเพลินกับเครื่องเคียงด้วย)
ข้าวปั้นยักษ์
ผมคิดว่าช่วงเวลาที่นี่ จะส่งผลบางอย่างกับผมทีหลัง
เหมือนความรู้สึกที่เราได้ หลังจากไปเที่ยวเมืองนอก
- ยังไงเหรอ - ดีหรือไม่ดีครับ
นี่ สองคนนี้มีสีหน้าเหมือนกันเป๊ะเลย
เกิดอะไรขึ้นกับนายเนี่ย
ไปเอานิสัยเสียๆ นี้มาจากไหน
นี่ไม่ใช่จังหวะดีที่สุดที่จะแบ่งปันเรื่องนี้เหรอ
ก็ใช่ แต่อูซอกกับฉันก็แค่สงสัย
- ว่านายหมายความว่าไง - พี่หมายความว่าไง
พี่ไม่เข้าใจสิ่งที่ผมพูดอยู่เหรอ
- มันดีหรือไม่ดีล่ะ - คำนั้นมันสื่อ…
คืองี้ ภาพรวมของบทสนทนามันเป็นแบบนี้
"ผมชอบที่นี่ ผมรู้สึกผ่อนคลายมาก ผมคงเศร้าที่ต้องกลับบ้าน"
- ความรู้สึกดีๆ ที่ค้างอยู่เหรอ - ใช่
- ความรู้สึกดีๆ ที่ค้างอยู่
ผมจะรู้สึกนึกเสียดาย
ผมจะตื่นมาและคิดว่า "ทำไมฉันถึงกลับมาที่บ้านนะ"
- นายคิดว่าจะมีความรู้สึกดีๆ ค้างอยู่ - ความรู้สึกดีๆ ที่ค้างอยู่
พวกเราไปจองมาแล้วนะครับ
เราไปจองไร่มะเขือเทศไว้…
- มะเขือเทศเหรอ - และไร่มันเทศ
เราจองรอบเข้าชมให้คุณแล้ว ดังนั้นคุณต้องไปถึงที่นั่นไม่เกินบ่ายสอง
ได้ค่ะ
(วันที่ 2 ที่บ้านพัก กิจกรรมพิเศษ)
เราอยากมอบโอกาสให้แขกของเรา
ได้สัมผัสประสบการณ์ใหม่ๆ
(ได้เวลาพบกับมะเขือเทศพิเศษ แห่งตำบลทเวชน เมืองกวางจู จังหวัดคย็องกี)
(และมันเทศในฤดูกาล)
(ประสบการณ์เก็บเกี่ยวที่บ้านพักแจซอก)
เราตั้งใจว่าเย็นนี้จะกินบาร์บีคิวกัน
และพวกคุณหลายคน เรียกร้องแคมป์ไฟในแบบฟอร์มลงทะเบียน
(สิ่งที่ฉันอยากทำที่บ้านพัก: แคมป์ไฟ)
ผมแปลกใจเหมือนกันที่รู้ว่า พวกคุณอยากจัดแคมป์ไฟกัน
ผมรับปากไว้ว่าวันละหนึ่งกิจกรรม และนั่นคือสิ่งที่เราจะทำวันนี้
ควรไปกันได้แล้วนะคะ
มาทางนี้ค่ะ
นี่คือเสื่อปิกนิก
- นี่กระเป๋า - สีน้ำเงินเข้ม
ทุกคนคะ
- ดูให้ทุกคนหยิบไปคนละอันนะคะ - ขอบคุณครับ
- บอกว่านี่คือผ้ากันเปื้อนผูกเอวนะคะ - ครับ
นี่สำหรับทีมมะเขือเทศ และนั่นสำหรับทีมมันเทศ
- มันคือของว่าง - โอ้
- ขอให้สนุกนะครับ - แล้วเจอกันครับ
เลิกทำงานที่นี่ได้แล้ว ไปเถอะ
(หัวหน้ายูมาส่งแขก)
- ดงกอน ขอให้สนุกนะ เจอกัน - เจอกันครับ
ทีมงาน! มาส่งพวกเขาหน่อย!
- ขอให้สนุกครับ! - เจอกันครับ!
- คุณจะไปไร่มันเทศเหรอครับ - ค่ะ
ชมเธอว่าสวยด้วยนะ
- เธอสวยครับ - จะพยายามไม่ทะเลาะกันค่ะ
ดีครับ
(จูงมือกันแน่น)
แค่อยู่เคียงข้างเธอ ก็ทำให้สวยเธอแล้ว
ชอบจัง "แค่อยู่เคียงข้างเธอ"
เรื่องนั้นเรื่องเดียวก็ทำให้เธอสวยแล้ว
คงจะมีความสุขมาก ถ้าได้อยู่กับใครสักคนที่เข้าใจสิ่งนั้น
- ใช่เลย - ใช่
(บ้านพักแจซอก)
งานนี้สนุกแน่
โอเค
ลุยกันเลย
- ลุยโลด! - ไปกันเลย!
โอเค!
เราไปเก็บมะเขือเทศกันดีไหม
ลุยโลด
(ทุกทีมมาถึงที่หมายของตัวเองแล้ว)
- ดูมะเขือเทศพวกนั้นสิ - ได้กลิ่นเลย
- มาจากบ้านพักแจซอกใช่ไหมครับ - ใช่!
เห็นส่วนนี้ที่ยื่นออกมาไหมครับ
- ครับ - คุณแค่…
- แค่เด็ดออกแบบนี้เหรอ - อ๋อ แบบนั้น
- เก่งจัง - อย่างที่คิดเลย
- พวกพี่สาวเก่งทุกเรื่องเลย - นึกแล้วเชียว
ฉันไม่เคยเก็บมะเขือเทศเลย
ฉันเคยขุดมันเทศ
- แต่ฉันไม่เคยเก็บมะเขือเทศ - อ้อ
เก็บง่ายอยู่นะ
โห ง่ายอะ
แค่แตะก็หลุดออกแล้ว
ผมว่าผมเก็บมาประมาณหนึ่งกิโลแล้วละ
มันหอมมากเลยนะ
โห ดูพวงนี้สิ
พวงนี้ใหญ่ทุกลูกเลย
ฉันเจอหัวใหญ่
- ใหญ่นะนั่น - ใหญ่เลย
- ตรงนี้ก็มี - ตรงนี้
- ตรงนี้เยอะเลย - ตรงนี้
เหมือนขุดทองเลย
- เร็วเข้า มันเทศ - เร็วเข้า
ออกมานะ เจ้ามันเทศ
โห เยอะมากจริงๆ
โห สุดยอดเลย
ไม่ได้เงียบแบบนี้มานานแล้วนะ
นั่งตรงนี้อีกสักห้านาทีเถอะ แล้วค่อยไปทำงานกัน
เราจะทำอะไรก่อนครับ
ห้องน้ำหญิงส้วมตันครับ
โชคดีที่เรามีไม้ดูดส้วมอยู่
- ผมปั๊มเก่งครับ - เสียบลงไป
แล้วปั๊มสองสามครั้ง รู้เรื่องนะ
เพราะงั้นเราจะทำความสะอาดใหญ่ และแก้ปัญหาส้วมตัน
เราต้องทำแค่นั้นแหละ
ไปกันเถอะ และ… เดี๋ยวนะ
เตรียมแคมป์ไฟ
- อะไรนะครับ - แคมป์ไฟ
- เตรียมแคมป์ไฟเหรอคะ - เราต้องผ่าฟืนก่อน
(รายการดูแลบ้านพักที่ต้องทำ)
เราต้องเลือกว่าจะจัดแคมป์ไฟตรงไหน
- ตรงนี้ก็ดีนะ แต่พื้นมันเป็นโคลนน่ะ - จริงค่ะ
(ฝนเมื่อคืนตกต่อเนื่องจนเช้า)
(และทิ้งรอยน้ำขังไว้ทั่วทั้งสนาม)
ฉันเห็นเครื่องมือบางอย่างในนั้น
มาใช้ของพวกนั้นวิดน้ำออกกัน เราจะได้มีพื้นที่ที่แห้ง
- ครับ - เราต้องจัดการเรื่องนั้น
เราควรจัดการเรื่องนั้นก่อนใช่ไหม
(ถมรอยน้ำขังบนพื้น)
(พี่น้องตัวโย่งไปหยิบเครื่องมือ)
- ถังใส่น้ำ - อืม
หยิบไม้กวาดมาด้วยได้ไหม
- ไม้กวาดเหรอครับ - ใช่
(น้องชายหยิบของ พี่ชายเรียกร้อง)
(กวางซูเข็นรถเข็นไปอย่างรวดเร็ว)
(หัวหน้ายูก็เตรียมพร้อมเหมือนกัน)
มาเคลียร์หลุมนี้ก่อนดีกว่า กวางซู
น้ำเยอะเนอะ
- สุดๆ เลย - น้ำเอ่อขึ้นมาเรื่อยๆ
เหมือนกาแฟสำเร็จรูปเลย
("กาแฟสำเร็จรูป" เยอะมาก)
เก่งมาก
(เททรายลงไปเมื่อตักน้ำส่วนใหญ่ออกไปแล้ว)
ทีมงานผมทำงานกันหนักมากเลย
(สุดยอดทีมเวิร์ก)
ใช่เลย
ไม่ง่ายนะเนี่ย
- ไม่ง่ายจริงๆ - สุดๆ เลย
ต้องเติมทรายตรงนี้อีก
เรามีทรายอีกไหม
- มีอีกครับ - มีเหรอ
เดี๋ยวผมไปเอาให้
(20 กก.)
(40 กก.)
(รวบรวมทรายทั้งหมดจากห้องเก็บของ)
(แล้วขนขึ้นรถเข็น)
(100 กก.)
(พี่ๆ กับเยอึนตักทรายกันต่อไป)
(ลากทราย 100 กก.คนเดียว)
น้ำเยอะจริงๆ
- นายเอามาเยอะมาก อูซอก - ผมเอามาหมดเลย
โห อูซอก นายแข็งแรงจริงๆ
ขนมายังไงคนเดียวเนี่ย
โห หนักมากนะเนี่ย
- เทตรงนี้หน่อยดีกว่า - ค่ะ ตรงไหนคะ
ตรงนี้
- ผมจะลากรถเข็นไปหาพี่นะครับ - ดีเลย
(เททรายลงไป)
(เททรายลงไปอีก)
(เททรายลงไปให้หมด)
(เกลี่ยออกไป)
โห เหมือนเทคอนกรีตเลย
(เกลี่ยให้เรียบเหมือนกำลังเทคอนกรีต)
(ขนทรายมาอีก)
ช่วงที่ทำให้ผมสติสตังกระเจิงที่สุด…
คือตอนตักน้ำที่ขังบนพื้นหลังฝนตกนั่นแหละครับ
ผมเคยทำแบบนั้นในกองทัพ
ผมอดสงสัยไม่ได้ว่า "ผมกำลังทำอะไรอยู่เนี่ย"
(คุณกำลังทำบ้านพักไง)
ทำไมใต้พื้นถึงมีน้ำเยอะขนาดนั้น
(ตรงนี้)
(ตรงนั้น)
ทรายหมดแล้วครับ
(เหลือทรายถุงสุดท้ายแล้ว)
(เทออกมาทุกเม็ดอย่าให้เหลือ)
ตรงนั้น
แคมป์ไฟจะอยู่แถวๆ นี้
ดี
- เสร็จแล้ว - เสร็จแล้ว
(พื้นที่แคมป์ไฟเรียบร้อยแล้ว)
- เราทำดีที่สุดเท่าที่ทำได้ - ฉันว่าโอเคนะคะ
ไปกันเถอะ
โห ผมเหงื่อแตก
ฉันมึนหัวแล้ว
หน้าพี่ดูเรียวขึ้นกว่าตอนที่เราเพิ่งมาที่นี่นะครับ
(ดูซูบผอม)
- เอาไว้ในนี้ดีไหมครับ - มาขนฟืนกันด้วยดีกว่า
(ต่อไป ขนฟืน)
ว่าแต่
ปกติผู้จัดการบ้านพักทำแบบนี้กันไหมครับ
พี่แน่ใจเหรอว่า นี่เป็นส่วนนึงของการทำบ้านพักจริงๆ
ลืมแล้วเหรอว่าแขกช่วยเรา และทำเหมือนเราเป็นพระเจ้าแค่ไหน
- ครับ เรื่องนั้นผมก็ซึ้งใจอยู่ - ก็ดีแล้ว
- คืนนี้กลับบ้านไปเลยละกัน - ไม่ ผมไม่ได้หมายความแบบนั้น
เราจะใช้พวกนี้เป็นเชื้อไฟ
(ผ่าฟืนสำหรับเป็นเชื้อไฟ)
รู้ไหมครับว่าผมเก่งเรื่องนี้
นายเคยผ่าฟืนไหม
- ผมเคยใช้ขวานและค้อนมาก่อน - ใช่ไหม
(ติด)
ฉันควรฟันแรงกว่านี้
มีแต่ผมที่ตกใจ
(โยกเยก)
- นึกแล้วเชียว เขามีแรงแค่นี้แหละ - เอากลับขึ้นไป
ฉันระวังเพราะพวกนายต่างหาก
(ถุยน้ำลาย)
เริ่มต้นได้ดีครับ
ต้องผ่ามันตามแนวเสี้ยน
(ตามแนวเสี้ยน)
(ไม่นะ)
- พี่ครับ - อีกแล้ว
ไม้นี่มันแข็งจังแฮะ
(ลื่น)
- พี่ครับ - อย่าห้ามฉัน!
(พี่…)
พอได้แล้ว
- ปล่อย! - ไม่ หยุดเถอะ
(เสียความมั่นใจไปเลย)
ฉันว่าเป็นเพราะมันชื้นน่ะ
(กวางซูขอลองบ้าง)
(แตก)
(ฟันไม่ยั้ง)
เจ๋ง
(ฉันจะผ่ามันให้ได้ไม่ว่ายังไงก็ตาม)
- อีกวางซู! - เก่งมาก
ทำได้ดีมาก
อูซอก มาลองสิ
- แค่ผ่าลงไปใช่ไหมครับ - ใช่
ขึ้นเบสได้
(ขึ้นเบสได้เหรอ)
พี่ อูซอกเจ็บมือเลยครับ
- ไหวไหม - เขาเจ็บมือครับ
ขอผมลองอีกที ผมเพิ่งเคยผ่าครั้งแรกน่ะครับ
บอกแล้วว่ามันยาก
(ความพยายามครั้งที่สอง)
ผมควรทำแบบนี้
(ฟาดโดนพื้น)
- อูซอก - หลบไป
หมวกมันเลื่อนลงมาน่ะครับ เลยพลาด
(หมวกเหรอ)
- ขอลองรอบสุดท้าย - เอาเลย
(ความพยายามครั้งที่สาม)
ดี
นั่นแหละ อย่างนั้นแหละ
หมวกเลื่อนลงมาตลอดเลย
- เพราะหมวกจริงเหรอ - หมวกผม…
นี่ เราต้องผ่าฟืนให้ได้บ้างนะ
ก่อนที่แขกจะกลับมา
คราวนี้ได้แน่
แค่ฟันลงไปตรงนั้นก็พอ
สวยงาม
(ผ่าได้สวยกริบ)
- สวยงาม - เจ๋ง
นายเริ่มจับทางได้แล้ว
(พอเขาจับทางได้ปุ๊บ)
เก่งมาก
ดีมาก
(ผ่าขาดสวยงามคมกริบ)
(ผ่าสำเร็จ)
(สำเร็จอีกครั้ง)
เมื่อกี้เราลงขวานได้สวยมาก
(ลงขวาน "สวยมาก")
เอาไปเรียงกันดีกว่า
(ต่อไป เรียงกองฟืน)
- เรียงเป็นตารางเหรอครับ - ใช่
(1. เรียงกองฟืนเป็นตารางสลับกัน)
(2. เสียบฟืนชิ้นที่บางเข้าไปในกองฟืน)
- อ๋อ ในนี้เหรอ - ใช่ครับ
เรียงขึ้นไปอีกหน่อย
- ไม่สูงไปเหรอคะ - ไม่หรอก ดีเลย
(3. เรียงให้สูงๆ)
- เหมือนดอกไม้ไฟเลย - สมกับเป็นบ้านพักแจซอก
สมกับเป็นบ้านพักแจซอกจริงๆ!
เก่งมากครับ ทุกคน
ผมภูมิใจในผลงานของเรามาก
เอาละ มาเก็บกวาดกัน ก่อนที่พวกเขาจะกลับมาเถอะ
(ไม่มีเวลาพักเลย)
ฉันว่าอีกประมาณสองชั่วโมงพวกเขาคงกลับมา
เดี๋ยวนะพี่ เราต้องเตรียม ทำบาร์บีคิวด้วยใช่ไหมครับ
นั่นก็ด้วย
งั้นเราควรเตรียมถ่านให้พร้อมนะครับ
ให้ผมไปเอาถ่านไหมครับ
คุณเยอึน เหนื่อยมากเลยนะครับเนี่ย งานไม่จบไม่สิ้นเลยครับ
(จัดเตรียมเตาบาร์บีคิว)
- สามเตาจะพอไหม - พอครับ
(และโต๊ะข้าง)
แต่
- ผมจะพูดกับคุณตรงๆ นะครับ - ครับ
ผมไม่ชอบบาร์บีคิวเลยครับ
(ช็อตฟีลสุดๆ)
แขกของเรา ต้องมีใครเป็นมีเจ้าพ่อเจ้าแม่ปิ้งย่างแน่ๆ
พี่มีผมด้วยนะ
- จริงเหรอ - ครับ
(อุปกรณ์ทำบาร์บีคิวพร้อมแล้ว)
(ทำความสะอาดโรงยิม)
เริ่มจากดูดฝุ่นดีไหม
(ลากสังขารอันเหนื่อยล้ามาหยิบเครื่องดูดฝุ่น)
- และ… - คะ
- อ้อ ไม้ถูพื้นใช่ไหมคะ - ใช่
สมัยเรียนเคยทำแบบนี้ไหมครับ
- ทำตลอดเวลาค่ะ - จริงเหรอ
(งัดทักษะสมัยเรียนออกมาใช้ และทำงานอย่างมือโปร)
- สะบัดน้ำออกด้วยครับ - ค่ะ
(สะบัดน้ำออกด้วยมือ)
น่าจะได้แล้ว ไปกันเถอะ
(ทีมไม้ถูพื้นกำลังเคลื่อนทัพ)
(เช่นเดียวกับทีมเครื่องดูดฝุ่น)
(แก้ไขหมวกอย่างมุ่งมั่น)
(ออกไปล่าฝุ่นแล้ว)
(ทุกซอกทุกมุม)
ฝุ่นจับเป็นก้อนเลย
(ไม่เว้นไว้แม้แต่จุดเดียว)
(หลังจากทีมเครื่องดูดฝุ่นกำจัดฝุ่นหมดแล้ว)
(ทีมไม้ถูพื้นก็เข้ามา)
(ถูพื้นเป็นเส้นตรงยาว)
(ถูแบบจิตวิญญาณอิสระ)
- คุณเยอึน - คะ
(ถูเป็นเส้นตรงสิ)
(เข้าใจไหม)
โอเคค่ะ
นั่นแหละ ถูฝุ่นออกให้หมด
(เส้นตรงยาว)
เพราะนี่เป็นพื้นที่ในร่ม ฝุ่นก็เลยเกาะ
(ถูพื้นไปมา)
มันไม่ดีต่อปอดเรา
โห สะอาดเอี่ยมอ่องแล้ว
จริงค่ะ สะอาดเลย
- เนอะ - ค่ะ
(สะอาดเงาวับ)
ในนี้งานเสร็จแล้ว
- ย้ายไปที่ล็อบบี้กัน - ล็อบบี้
ความพึงพอใจของลูกค้า มาจากเรื่องเล็กๆ แบบนี้แหละ
ทำไมผมไม่…
(เราควรทำให้ดี)
อูซอก เพื่อนยาก
ถ้ามันสะอาดเวลาพวกเขาเดินเข้ามา…
- มันจะทำให้พวกเขาอารมณ์ดี - ใช่ครับ
ฉันไม่ได้ใช้ไม้กวาดนานแล้วนะเนี่ย
นอกจากสมัยเรียนแล้ว…
เวลาที่มีเรื่องให้คิดเยอะๆ
การทำความสะอาดนั้นดีสุด
- ใช่ครับ - ทุกครั้งที่ฉันพูดอะไรแบบนั้น
- ฉันโดนด่าที่บ้านตลอด - เพราะพี่ไม่ทำเหรอครับ
เมียจะถามว่าอยู่บ้านรกๆ ได้ยังไง
ขอโทษจ้ะ ที่รัก
เอาละ พอเราทำตรงนี้เสร็จ และจัดการเรื่องส้วมตัน…
ผมจะปั๊มส้วมให้เดี๋ยวนี้ครับ
(แก้ปัญหาส้วมหญิงตัน)
มีไม้ดูดส้วมไหมครับ
- นายทำคนเดียวได้ใช่ไหม - ได้ครับ
- ที่จับสั้นจัง - ใช่
(สั้น)
- มือพี่อาจลงไปอยู่ในส้วม - ฉีดนี่บนส้วมด้วยนะ
(ผู้ช่วยมาช่วยแล้ว)
ห้องนี้แหละ
(งานเริ่มแล้ว)
(ประหม่า)
- ปั๊มส้วมแบบนั้นเหรอครับ - ใช่
- ได้ผลไหมคะ - ไม่
(ครวญคราง)
เราควรตามช่างมา
- หายตันไหม - ฉันว่าไม่น่าจะได้ผลเลยค่ะ
ไม่หายตันเหรอ
(ไม่ มันง่ายเลย)
- ได้ผลไหมคะ - ไม่เลย
สิ้นหวังมาก
- ไม้ดูดส้วมอันนี้ไม่เวิร์กหรอก - จริง
ไม่เวิร์กจริงๆ
(แก้ปัญหาไม่ได้ พวกเขาเดินจากไป)
ส้วมลงไหม
ก็ลงแหละครับ แต่…
เราควรติดป้ายว่าใช้งานไม่ได้นะครับ
เราควรติดป้าย
- ป้ายชำรุดเหรอคะ - ใช่
ให้ฉันเขียนไหม
(ชำรุด)
ทำดีมากครับ ทุกคน
- เอารองเท้ากลับไปวางที่เดิมกันเถอะ - ค่ะ
พี่บอกให้เราพักตลอด แต่ก็…
- ทุกคน ดูสิครับว่าสะอาดแค่ไหน - จริงค่ะ สะอาดมาก
- รู้สึกดีจริงๆ - ใช่ ดีจริงๆ
- ผมไม่ได้คิดอะไรเลย - ฮะ
- ผมทำไปแบบไม่คิดอะไรเลย - มันได้ผลใช่ไหม
มาพักกันเถอะ จนกว่าแขกจะกลับมา
กินไอศกรีมกันไหมครับ
- ดีเลย - เอาสิ
เฮ้อ ดีจัง
(หวาน)
นี่
ฉันไม่มีแรงจะออกกำลังกายด้วยซ้ำ
- อุปกรณ์ดีๆ ทั้งนั้นเลย… - คงจะดีถ้าได้ออกกำลังกาย
- เสียดายของ - น่าเสียดายมาก
(ปล่อยให้เสียเปล่าไม่ได้ ได้เวลาออกกำลังกายแล้ว)
เราควรใช้มันอย่างน้อยสักครั้ง
(ง่ำ)
ดูนั่นสิ
ตอนนี้นายดูเซ็กซี่มาก
- โดยที่มีไอติมแท่งอยู่ในปากนาย - ใช่
นายคาบไอติมแท่งไว้ในปากแล้วดูเซ็กซี่มาก
ดูนั่นสิ
เราควรถ่ายรูปเขาไว้นะ แป๊บนะ
(ให้ตายสิ ฉันต้องถ่ายรูปนี้ไว้)
ถ่ายอยู่รึเปล่าครับ
(แชะ แชะ)
(การออกกำลังกายล้มเหลว)
- ฮะ - ทำอีกที
(พร้อมกับคาบไอศกรีมแซนด์วิชรูปปลาไว้ในปาก)
(กล้ามเนื้อกำลังเดือด)
(กล้ามเนื้อใบหน้ากำลังเดือด)
แบบนี้เหรอ
(ดีเกินจะพลาดได้)
(เชิญถ่ายตามสบาย)
(ขอเช็กรูปหน่อย)
(หน้าตาตื่น)
(ระหว่างนี้ก็ออกกำลังหัวไหล่)
ไหล่เขากว้างแบบที่กระเป๋าจะไม่ลื่นหล่นเลย
เป็นเพราะโครงสร้างกระดูก
กระเป๋าจะไม่ลื่นหล่นจากไหล่แบบนี้เลย
จริงๆ นะ
ฉันอิจฉามากนะ กระเป๋าหลุดจากไหล่ฉันตลอดเลย
ฉันไม่ชอบเครื่องบริหารอกนี่เลยจริงๆ
- ชอบเครื่องที่ต้องบีบเข้าหากันเหรอครับ - ใช่
- พี่ทำได้ดีนะครับ - โอ๊ย แม่เจ้า
- โอ้ว ดีมาก - ดีครับ
(กลั้นขำไม่ไหว)
(ต้องขมวดหน้าช่วยเพิ่มแรง)
(หลังจากสนุก กับการออกกำลังกายใบหน้าแบบด่วนๆ)
พวกเขาจะกลับมาในอีกสิบนาที
(ขณะนี้เวลา 16:20 น.)
ผมจะซักไม้ถูพื้นนะครับพี่
เออ เดี๋ยวนะ
กัปตันจีไปไหน
- จีเยอึน! - เธออาจจะไปเข้าห้องน้ำก็ได้ครับ
- จีเยอึน! - คะ
- ไปอึมาเหรอ - ฮะ
เปล่านะ
จริงๆ นะ ฉันอึไม่ได้ ฉันอึตอนนี้ไม่ได้หรอก
ฉันอึนอกบ้านตัวเองไม่ได้เลย
- ฉันอึที่อื่นไม่ได้ - แปลว่าจะไม่อึสามวันเหรอ
ใช่ ฉันเป็นแบบนั้นแหละค่ะ
- แต่เธอกินเยอะมากนะ - โสโครกกว่าอีกนะนั่น
- โห - ฉันเป็นแบบนั้นค่ะ
ฉันอึที่บ้านคนอื่นไม่ได้
แล้วทำไงล่ะ
- ก็อั้นไว้จนกว่าจะถึงบ้าน - แล้วค่อยปล่อยออกมาหมด
โสโครกกว่าอีกนะ
(โห)
- โห มัน… - แบบนั้นโสโครกกว่าเยอะเลย
ต้องเหม็นมากแน่ๆ
- ฉันตดระหว่างเดิน - เธอนี่แย่ที่สุดเลย
- ฉันตดระหว่างเดิน - เข้าใจแล้วละ
เพราะอย่างนี้ถึงชอบแยกไปคนเดียวใช่ไหม
- ตดอายุสามวัน… - เธอทำให้อูซอกหยุดทำงานเลย
- พักกันสิบนาทีเถอะ - ดีค่ะ
- เยอึน - คะ
มาพักกันสิบนาทีเถอะ
นิ้วเท้าของฉันเหน็บกิน
รู้ไหม ปกติฉันไม่นอนลงไปแบบนี้หรอก
ฉันไม่ใช่พวกที่นอนเอกเขนกไปทั่วถ้าไม่ใช่ที่บ้าน
- จริงเหรอคะ - อือ
(เข้าใจแล้ว งั่มๆ)
- ส้มนั่นดูน่าอร่อยจัง - อร่อยนะ
เยอึน อย่าแอบกินคนเดียวแบบนั้นสิ
เธอเดินไปรอบๆ เพื่อตด
(อีกเหตุผลที่กินคนเดียว)
- งั้นก็อยู่ตรงนั้นแหละ - เยอึน
ปกติคนแบบเธอจะไม่กินเยอะ เวลาออกไปข้างนอก
แต่เยอึนเนี่ย
กินเยอะจริงๆ
เธอจะทำยังไง กับอาหารทั้งหมดนั่นในร่างกายเธอเหรอ
- ทุกคนเข้าใจผิดแล้วละค่ะ - จริงเหรอ นั่งลงสิ
- ทุกคนเข้าใจผิดจริงๆ ฉันไม่… - งั้นก็เลิกแยกตัวไปจากเราได้แล้ว
- ฉันแค่เป็นห่วงเธอน่ะ - ได้ค่ะ
(ครุ่นคิดอย่างหนัก)
(เหลือบมอง)
ฉันขอโทษ
- ประมาณ 25 ที่ - ฉันขอโทษ
(เกิดอะไรขึ้น)
ท้องฉันปั่นป่วนนิดหน่อยน่ะ
ขอตัวนะ
(งานเข้าแบบไม่คาดคิด)
คุณเยอึน ผมต้องไปเข้าห้องน้ำครับ
เหตุด่วน จะรีบกลับมานะ
- โอ๊ะ มีคนทักแชทมา - ธรรมชาติเรียกหาเหรอ
(แล้วหัวหน้ายูก็พุ่งตัวไป)
พระอาทิตย์สวยจัง
- ชอบจังหวะได้พักนี่จัง - จังหวะได้พักดีมาก
- ผมดีใจนะที่พี่เขาหายไปสักพัก - สวยจัง
บรรยากาศดีจัง
(ครั้งแรกที่พวกเขาได้ผ่อนคลายที่บ้านพัก)
ทำไมรุ่นพี่แจซอกไปนานจัง
(15 นาทีผ่านไป)
- เขาอาจจะหลับก็ได้ - โดยที่กางเกงกองอยู่ที่พื้น
"ฉันอยู่ไหนเนี่ย"
"ทำไมกางเกงฉันอยู่ที่พื้น"
(เขาเป็นลมรึเปล่า)
ทำไมเขาไปนานจัง ท้องผูกเหรอ
ท้องผูกก็เรื่องนึงนะ แต่ถ้าเขาเป็นลมไปล่ะ
- เขาเป็นลมเพราะเหนื่อยรึเปล่า - "เป็นลมระหว่างอึ"
ควรไปดูเผื่อๆ ไว้ไหมครับ
เราควรไปดูกัน แขกใกล้จะกลับมาแล้ว
พี่แจซอก
- พี่! - โอ๊ะ
เอาจริงดิ
- ถ้าเกิดพี่เขา… - เร็วเข้า
พี่แจซอก!
(วาไรตี้ปุบปับที่บ้านพักแจซอก)
คำบรรยายโดย กมลรัตน์ ชุติเชาวน์กุล นลมระหว่างอึ"