(ยูแจซอก)
(เดบิวต์ ค.ศ.1991)
ถึงผมจะทำรายการวาไรตี้มาเยอะ รวมถึงตอนนี้ก็ยังทำอยู่ก็เถอะ
เมื่อคิดถึงประสบการณ์ที่เคยเล่นเกมสารพัดเกม ในรายการต่างๆ แล้ว
นี่ก็ถือเป็นอะไรที่แปลกใหม่มากสำหรับผมอยู่ดี
(ประสบการณ์ครั้งแรก)
นี่ไม่ใช่บ้านพักทั่วไปนะ
ที่นี่ขับเคลื่อนด้วยกฎ
(ไม่ใช่บ้านพักทั่วไป ขับเคลื่อนด้วยกฎ)
บ้านพักมันต้องแบบนี้
ผู้คนกลุ่มใหญ่
มาอยู่ร่วมกันสามวันสองคืน
ห้ามกลับ นั่นแหละ กฎของที่นี่
ได้ปลีกตัวจากชีวิตประจำวันของพวกเขา
เรามาที่นี่เพื่อสนุก เพราะงั้นไม่ต้องกังวลใจอะไรใดๆ
แค่ผ่อนคลายและพักผ่อน
ลุ้นไม่ไหวแล้ว
นี่คือเหตุผลที่ผมทำแบบนี้
อย่างน้อยภายที่พักแห่งนี้
ทุกคนสามารถพูดไม่หยุด
สนุกสุดเหวี่ยง
ป่วนได้ไม่ต้องยั้ง
(ป่วนได้ไม่ต้องยั้ง)
ชีวิตเหมือนฝันในโลกแห่งจินตนาการ
รู้สึกเหมือนกำลังฝันอยู่เลย
สิ้นหวังมาก
ปกติผู้จัดการบ้านพักทำแบบนี้กันไหมครับ
เราไม่เคยทำอาหารเยอะขนาดนี้
- เยอึน ประมาณนี้พอไหม - น่าจะพอแล้วค่ะ
(เตรียมอาหารชุดใหญ่)
ความพึงพอใจของลูกค้า มาจากเรื่องเล็กๆ แบบนี้แหละ
(ซ่อมบำรุงสถานที่)
(รับหน้าที่พิธีกร)
อยู่ที่นี่ต้องทำงานกันทั้งวันจริงๆ
แม้แต่ผู้จัดการก็พักไม่ได้
(ประสบการณ์ในรายการวาไรตี้ 35 ปี)
(ประสบการณ์ดูแลบ้านพัก 0 วัน)
(ผู้จัดการบ้านพักหน้าใหม่ ยูแจซอก)
โอ๊ะ ปวดแขน
ทั้งระบบนี้มันไร้สาระสิ้นดี
(ผู้ประสบภัยจากการโดนหลอกมาทำงาน อีกวางซู)
- หลบไป - เดี๋ยวนะ
หมวกมันเลื่อนลงมาน่ะครับ เลยพลาด
มันไม่ได้เอาไว้ทำไข่ม้วนหรอกเหรอ
มีแบบที่เอาไว้ทำไข่ม้วนต่างหากเหรอ
ผมว่าสติผมหลุดแล้วละ
(น้องใหม่สุดเปิ่น บยอนอูซอก)
เหนื่อยจะแย่แล้ว
ฉันต้องเพี้ยนไปแล้วแน่ๆ
(น้องเล็กไร้สติ จีเยอึน)
(และกำลังเสริมที่ไว้วางใจได้)
เราหวังว่าทุกคนจะได้เผชิญหน้า กับทุกความท้าทายที่ปรารถนา
และเพลิดเพลินตลอดสามวันที่พักอยู่กับเราที่นี่ครับ
ลุยกันเลย
(วาไรตี้ปุบปับที่บ้านพักแจซอก)
(หนึ่งเดือนก่อนเปิดบ้านพักแจซอก)
(เดือนกันยายน 2025 ประชุมเตรียมความพร้อมทีมงาน)
ตำบลทเวชนมีที่สวยๆ เยอะเลย
ที่นี่ใหญ่จริงๆ นะเนี่ย
เพิ่งเคยมานี่แหละแต่มันใหญ่มาก
อ๋อ ตรงนั้นสินะ
ผมเป็นผู้จัดการของบ้านพักยูแจซอก
และผู้ควบคุมดูแลทุกอย่างที่นี่
ผมยูแจซอกครับ
(ผู้จัดการบ้านพักแจซอก ยูแจซอก)
ไม่ได้ร่วมงานกับ Netflix มานานแล้วนะเนี่ย
ผมเคยร่วมงานกับ Netflix มาก่อน
ยินดีที่ได้พบกันอีกครับ
(ดีใจที่ได้กลับมาเยือน NETFLIX)
มานั่นแล้ว นั่นไง
(โอ้)
ทั้งสูงทั้งหล่อ
(ทีมงานคนแรกที่ทั้งสูงทั้งหล่อมาถึงแล้ว)
พอนายเดินมานี่อย่างกับหนังวัยรุ่นเลย
- นี่ ทำไมถึงหล่อขึ้นกว่าเดิมอีกเนี่ย - ขอบคุณครับ
เอ่อ ครับ สวัสดีครับ ผม…
เป็นทีมงานประจำบ้านพักยูแจซอก ผมบยอนอูซอกครับ
(ทีมงาน บยอนอูซอก)
นี่แทบจะเป็นครั้งแรกเลย ที่ผมได้ร่วมรายการวาไรตี้แบบนี้
ผมเลยแอบเกร็งอยู่ครับ
แต่พอได้ยินว่ามีพี่แจซอกด้วย
ผมชอบแนวคิดรายการที่เป็นการมาพักใจ ในสถานที่ที่ราวกับอยู่ในความฝัน
"มาลองทำแบบนี้ดูสักครั้งเถอะ" ผมคิดแบบนี้
และตัดสินใจคว้าโอกาสนี้ไว้ครับ
ฉันคิดว่าถ้าอูซอกเอาด้วยก็คงเยี่ยมไปเลย
แต่อูซอกตกลงเอาด้วยได้ไงเนี่ย
- ผมเองก็คิดหนักเหมือนกันครับ - นั่นน่ะสิ
กังวลเรื่องอะไรเหรอ
คงเพราะว่ามันเป็น…
- ครั้งแรกของผมน่ะครับ - อือ
ผมเคยคิดว่าการออกรายการวาไรตี้ อาจเปิดเผยมากเกินไป
- และกระทบภาพลักษณ์ของผม - อ๋อ
แต่ผมคงคิดเยอะเกิน จนมีแต่เรื่องแปลกๆ ในหัวน่ะครับ
ผมยอมรับ
ว่าผมคิดอะไรไปใหญ่โตอยู่คนเดียว
มันไม่ใช่ความคิดแปลกๆ หรอก ใครๆ ก็คิดแบบนั้นกันได้
แต่ถึงผมจะกังวลก็เถอะ
แต่พอรู้ว่าเป็นรายการเกี่ยวกับการมาพักใจ…
- การมาพักใจเหรอ - ไม่ใช่การมาพักใจเหรอครับ
หลอกกันเหรอครับ
- อย่าบอกนะว่าเป็นค่ายมหาโหด - คือ…
แล้วแต่นายจะคิดเลย ถ้าคิดว่าเป็นการพักใจมันก็ใช่แหละ
นั่นสินะครับ
- พี่ครับ สวัสดีครับ - สวัสดีค่ะ
โอ้โฮ
- ไอ้น้องกวางซู - สวัสดีครับ
- มา - สวัสดีค่ะ
- อูซอก สวัสดี - สวัสดีครับ
- โอ้ กวางแซง - สวัสดีครับ
บ้านพักของยูแจซอกแห่งนี้
มีผมเป็นผู้นำหมายเลขสอง ผมอีกวางซูครับ
ยินดีที่ได้เจอครับ
ผมเป็นรองแค่พี่แจซอกนี่แหละครับ
เทียบง่ายๆ ก็ระดับหัวหน้าแผนก
ผมไม่ใช่พวกบ้าอำนาจหรอกครับ
ผมชอบที่ทำงานที่สงบสุขมากกว่า
แต่ผมคิดว่าลำดับชั้นหรือขอบเขตที่ชัดเจน ก็เป็นเรื่องจำเป็นครับ
(กำลังวางแผนจัดลำดับชั้นอย่างสงบสุขเหรอ)
ฉันมีประสบการณ์ในแวดวงบ้านพัก อย่างน้อยฉันก็จะล้างจานชามเก่ง
การได้เป็นน้องเล็กก็น่าจะดีนะคะ
- นี่ เยอึน - ฉันกังวลจริงๆ นะเนี่ย
โอ๊ย ปวดท้อง
- ทำไมถึงปวดขึ้นมาล่ะ - นั่งนี่ก่อน
ตอนนี้…
- ตอนนี้เยอึน… - โอ๊ย ตลก
ยังพักฟื้นอยู่
(เพิ่งผ่าตัดไทรอยด์ได้ 2 สัปดาห์)
เขียวกับแดง
- หา - มันตลกน่ะค่ะ
ไม่สิ
- สีเขียวกับแดงมันตลกอะไรนักเหรอ - มัน…
ไม่ใช่ว่าขำที่เห็นกวางซูนั่งข้างอูซอกหรอกเหรอ
- อย่าสิ พี่ อย่าลากผมไปเอี่ยวสิ - คือ…
- นายก็แปลกแยก - ผมกลมกลืน
ทำไมฟันถึงเน่าหนอนแบบนั้นล่ะ
เพื่อการถ่ายทำน่ะ
- ผมเห็นแต่ฟันพี่ ทำยังไงดีล่ะ - เงียบน่า
- ฟันเน่า - เพราะบทที่เล่นอยู่น่ะ
ต้องอธิบายให้ทุกคนที่เจอฟังเลย จะบ้าแล้วเนี่ย
แต่ยังไงก็เถอะ
- ฉันเป็นผู้จัดการประจำบ้านพัก - ใช่
- และทุกคนจะมาเป็นทีมงาน - ชื่อตำแหน่งดีเลย
ฉันมีเรื่องสงสัยค่ะ
- พี่เป็นผู้จัดการใช่ไหมล่ะ - ก็ใช่
ฉันอยากถามปรัชญาการบริหารของผู้จัดการค่ะ
- ปรัชญาการบริหารเหรอ - นั่นสำคัญเลยนะ เฉียบ
อยู่ๆ ก็เฉียบขึ้นมา
ฉันหวังว่า
จะต้อนรับผู้คนที่เหน็ดเหนื่อยกับชีวิตในแต่ละวัน ให้ได้มาพักกายพักใจที่นี่
ได้ปลีกตัวจากชีวิตประจำวันของพวกเขา
เพื่อที่พวกเขาจะได้หัวเราะ ได้พูดคุยกัน และได้สนุกขณะอยู่ที่นี่
- มาพักกายพักใจสินะครับ - มาพักใจ
- อูซอก นายนี่… - ไม่ใช่ครับ
ทำไมถึงต้องย้ำเรื่องการพักใจด้วย
- ผมมาเพราะเรื่องนี้ไงครับ - จริงเหรอ
ก็มีเรื่องการพักกายพักใจด้วย
เพราะงั้นเราถึงต้องเตรียมตัวไง
เราต้องมีบริการพื้นฐานต่างๆ ที่แคมป์ควรมี
เรายังต้องคิดกิจกรรมสนุกๆ
- ใช่ครับ ใช่ - หลายๆ รูปแบบด้วย
- เราต้องทำให้ทุกคนวุ่นไม่ได้หยุดเลย - แต่ว่า
ดูเหมือนว่าหลายคนอยากลองร่วมสนุก
ในกิจกรรมที่เราทำกันตามรายการวาไรตี้
เกมที่เราเคยดูในโทรทัศน์น่ะเหรอครับ
- อย่าง "ปิดหูใบ้คำ" - ใช่แล้ว ใช่
ควิซเบาะรองนั่ง!
(เขาจะคืนชีพรายการวาไรตี้ฉบับดั้งเดิม)
- ผมตอบได้! - ผิด
ฉันต้องเพี้ยนไปแล้วแน่ๆ
(สถานการณ์ร้อนแรงขึ้น)
เขาคือสมบัติแห่งชาติที่มีลมหายใจ ในด้านเกมกล่องส่งอาหาร
เอาละ เช้าแล้ว!
(ภารกิจปลุกให้ตื่น เริ่มทันทีที่ลืมตาตื่น)
(แจซอก กรรมการสุดโหดพร้อมทำหน้าที่)
เราเลยเตรียมเกมที่พวกเขาเคยดูในโทรทัศน์ ไว้สองสามเกม
- ผมก็อยากลองครับ - ใช่ไหมล่ะ
- เพราะผมไม่เคยเล่นเลย - จริงด้วย
ทุกคนต้องมีส่วนร่วมด้วย
แล้วอย่างกิจกรรมรอบกองไฟล่ะคะ
(ไฮไลต์เด็ด กิจกรรมรอบกองไฟ)
ที่ถือเทียนกันน่ะเหรอ
- ต้องมีอยู่แล้ว - พิธีจุดเทียนเหรอ
- มีกิจกรรมรอบกองไฟด้วยเหรอ - ใช่ วันที่สอง
(พิธีรอบกองไฟสุดตระการตา)
(กำลังรอเวลาที่จะถูกจุดให้ลุกโชน)
อย่าร้องนะ
(และแน่นอน กฎที่ใครๆ ก็รู้ของกิจกรรมรอบกองไฟ)
(ไฟมา น้ำตาต้องมี)
ไม่เคยคิดเลยว่าจะมาร้องไห้ที่นี่
รู้สึกเหมือนได้รับการเยียวยาจริงๆ
ถ้ามีกองไฟ หลายคนคงได้ร้องไห้กันแน่เลย
นี่มันของจริงเลยนะเนี่ย
- ฉันชอบนะ - แน่นอนสิ
แต่สิ่งสำคัญที่สุดคืออะไร
- ความทรงจำ - ไม่ใช่
(ฟาดเข้าให้)
อะไรเนี่ย
สิ่งสำคัญที่สุดคือความปลอดภัย
- อ๋อ - หน้าที่ของเราคือการทำเพื่อให้มั่นใจว่า
ทุกคนจะอยู่ที่นี่อย่างปลอดภัยตลอดสามวัน
จริงค่ะ
เราต้องสร้างพื้นที่ที่ปลอดภัย เพื่อให้แขกได้สร้างความทรงจำดีๆ
ได้สนุกสนานกับเราที่นี่
และกลับไปใช้ชีวิตของพวกเขา
- นี่คือเป้าหมายใหญ่สุดของเรา - จริงค่ะ
ทีนี้ก็ไปกันเถอะ
นี่คือบ้านพักของเรา แต่ฉันก็เพิ่งเคยมาครั้งแรกเหมือนกัน
- จริงเหรอ - อ๋อ
- พี่ก็เพิ่งเคยมาครั้งแรกเหรอ - เพิ่งเคยมานี่แหละ
(ตำบลทเวชน เมืองกวางจู จังหวัดคย็องกี)
(ห่างไกลจากเมือง)
(ที่น้ำและอากาศสะอาดบริสุทธิ์)
(ลึกเข้าไปในอ้อมกอดของภูเขา)
(ครอบคลุมพื้นที่กว่า 3,000 พยอง)
(ศูนย์ฝึกอบรมเยาวชน)
(บ้านพักยูแจซอก)
การปรับปรุงพื้นที่ยังไม่เสร็จเรียบร้อยดี
ฉันอดใจรอไม่ไหวแล้ว
ว้าว นั่นอะไรน่ะ
- ทีมงานเป็นคนสร้างเหรอ - นั่นมัน…
- สร้างขึ้นใหม่เหรอ - นั่นสิ
- ก็สร้างขึ้นน่ะสิ - พวกเขาสร้างนั่นด้วยเหรอคะ
- ไม่คิดเลยว่าจะเป็นแบบนี้ - ก็นั่นน่ะสิ
- เหมือนโรงยิมเลยนะครับ - ใช่แล้ว
(โรงยิม)
- ยังก่อสร้างกันอยู่สินะ - ใช่
(แผนผังบ้านพัก)
(เวทีกลางแจ้ง ศูนย์ออกกำลังกาย ร้านของว่าง โรงอาหาร)
(ตำแหน่งปัจจุบัน โรงยิม (ที่พัก))
- ใช่แล้ว แขกจะพักในโรงยิมนี่แหละ - ใหญ่มากเลย
ดูเหมือนพวกเขาจะปรับปรุงโรงยิมใหม่แล้วนะ
โอ๊ะ อะไรเนี่ย
ประตูอยู่ฝั่งโน้น
- ทำไมถึงผ่านเข้ามาตรงนั้นล่ะ - ตรงกลางมันเปิดอยู่น่ะครับ
โอ้ ดูดีเลย
ดูดีมากเลยนะเนี่ย
ว้าว เยี่ยมไปเลย
ถ้าทำกิจกรรมกันตรงกลางคงสนุกน่าดูเลย
พี่เขาพูดแบบนั้นมาตลอด 20 ชั่วโมงเลย
(พวกเขาจะมารวมตัวกันตรงนี้ เพื่อหัวเราะ พูดคุย)
(หรือแม้แต่นอนหลับ)
ขนาดพอเหมาะพอดีเป๊ะเลย
ต้องมีแขกเยอะแน่เลย
- ต้องเยอะมากแน่ๆ - แขกต้องเยอะแน่เลยใช่ไหมคะ
มีเรื่องนึงที่ฉันกังวลอยู่นะ
บทลงโทษของเกม
- หลายคนที่อยากลองนอนข้างนอก - จริง
- ใช่ - พวกเขาฝันอยากทำ
จริงด้วย ใช่
- ไม่งั้นพวกเขาจะได้ทำอะไรแบบนี้เมื่อไหร่ - ใช่ เมื่อไหร่
มันอาจเป็นความท้าทายที่พวกเขาอยากลองทำดู
- มันจะเป็นความทรงจำดีๆ - เป็นการเยียวยาใจ
และที่สำคัญก็คือ
ทั้งสามคนจะต้องดูแลไปคนละทีม
(ทีมงานจะรับหน้าที่หัวหน้าทีม)
- เพราะงั้นถ้าทีมใครแพ้… - เราจะมีทีมของตัวเองเหรอ
คนละทีมเหรอ
- เราต้องไป… - ใช่ ต้องไปนอนข้างนอกด้วย
แค่อยากแจ้งไว้ก่อน
เอ่อ เรื่องนั้น…
(เมื่อกี้ยังเชียร์อยู่แท้ๆ)
- ไว้ค่อยคุยกันอีกทีแล้วกัน - ใช่ค่ะ
เราจะคุยกันอีกที
- แค่เป็นเรื่องที่ฉันคิดอยู่น่ะ - ครับ
เราต้องไปทางนี้เพื่อไปที่พักทีมงาน
(มาดูที่พักของทีมงานกัน)
(ชั้นสองของโรงยิมคือที่พักทีมงาน)
ระวังด้วยนะครับ
- ว้าว - ที่นี่แหละ
ห้องนี้จะมีอูซอกกับฉัน
- แล้วก็พี่กวางซูเหรอครับ - แล้วก็กวางซู
- เชื่อมกันเหรอครับ - เชื่อมกัน ใช่
- นี่ต้องเป็นห้องควบคุมเสียงแน่เลย - ใช่ ห้องควบคุมเสียง
- เราจะประกาศอะไรกันตรงนี้ - ห้องควบคุม
อย่างเช่นเวลาเราปลุกแขก
ทุกท่าน
(เสียงปลุกยามเช้า)
(แจ้งตารางกิจกรรม)
(ประกาศแจ้งก่อนปิดไฟ)
เจอกันพรุ่งนี้ครับ
(ผู้ประกาศหนุ่มจะประกาศไม่ยอมหยุด)
นี่ไม่ใช่เล่นๆ เลยนะเนี่ย
- นั่นน่ะสิ - จริงด้วย
- รู้สึกกดดันแล้วสิ - ตอนนี้ไปกันก่อนเถอะ
- เอาของส่วนตัวมาได้นะ - ได้เหรอครับ
เอาตุ๊กตาหรืออะไรมาก็ได้นะ
ผมจะเอาตุ๊กตามาทำไม
ไม่มีตุ๊กตาน้องเน่าเหรอ
- ไม่มีครับ - ไม่มีเหรอ
- ผมมีหมอนเน่าประจำตัวครับ - งั้นก็พกมาด้วย
ถ้าไม่ใช่หมอนใบนี้ก็นอนไม่หลับใช่ไหม
จะนอนหลับสนิทขึ้นนิดนึงน่ะครับ
เอาเครื่องนอนส่วนตัวมาได้นะ
- แบบนั้นก็ดีเลย - ขนมาเองได้
ฉันก็ควรขนมาเองบ้าง
เดี๋ยวนะ ห้องน้ำอยู่ไหนเหรอ
- นั่นสำคัญที่สุดแล้ว - ใช่ครับ
อยู่นี่เองสินะ ห้องน้ำ
- อยู่นี่เอง - นี่ไง
ห้องน้ำเป็นเรื่องสำคัญนะ
- พวกเขาไม่ได้ปรับปรุงห้องน้ำสินะ - แค่…
- ใช่ - ห้องน้ำเดิมๆ
เดี๋ยวพอเราเริ่มเปิดบ้านพัก
เราควรทำความสะอาดวันเว้นวันนะ
(งานบำรุงรักษาบ้านพัก 1: ทำความสะอาดห้องน้ำ)
(งานบำรุงรักษาบ้านพัก 2: ควบคุมอุณหภูมิและความชื้น)
- เราต้องปรับอุณหภูมิให้เหมาะสม - อือ
- แขกจะได้นอนหลับสบาย ไม่ติดขัดตรงไหน - แล้วก็กลิ่น
- เรายังต้องมีจุดเสียบสายชาร์จด้วย - ใช่ค่ะ จุดเสียบสายชาร์จ
- สำคัญสำหรับสมัยนี้ - สำคัญ
ถึงแม้จะมีการปรับปรุงโรงยิม เพื่อใช้สำหรับรายการโดยเฉพาะ
แต่เมื่อต้องอยู่ไกลบ้าน ก็ย่อมมีเรื่องที่อาจไม่สะดวกสบาย ใช่ไหมครับ
ผมอยากลดความไม่สะดวกสบายพวกนั้น ให้ได้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้
ผมเลยตั้งใจจะใส่ใจรายละเอียดทุกอย่าง กับทีมงานของผมครับ
- ออกไปกันเลยไหมครับ - ออกไปกันเถอะ
ไหนๆ เราก็มาถึงนี่แล้ว
- เราก็ควรเช็กให้ละเอียด - ใช่เลยค่ะ
(ตำแหน่งปัจจุบัน มุ่งหน้าไปยังแท่นภายนอก)
บริเวณนี้จะออกแนว…
(ตอนนี้ออกมาสำรวจพื้นที่ภายนอก)
- พี่จะขึ้นไปอยู่ตรงนั้นทุกเช้าเหรอครับ - ใช่แล้ว
ฉันจะยืนบนนี้ขณะที่แขกทุกท่าน…
ทั้งหมดแถวตรง!
ตามระเบียบพัก
- ใครเขาทำแบบนั้นที่แคมป์ - ตามระ…
ที่บ้านพักเขาทำแบบนั้นกันนะคะ
- ที่บ้านพักทำเหรอ - ค่ะ
- ทำกันหมด - ทำค่ะ
- นักเรียนไปค่ายก็ทำ - ทำสิ
- เพื่อ… - เพื่อนับจำนวนคน
การเช็กจำนวนคนระหว่างเคลื่อนที่ตลอด เป็นสิ่งสำคัญมากนะ
ใช่ค่ะ อย่างนั้นเลย
- พื้นฐานของบ้านพักเราคือต้องเป๊ะตามตาราง - จริงค่ะ
- ทุกคนต้องทำตามตารางเวลา - เมื่ออยู่กันเป็นหมู่คณะต้องทำตามกฎ
(วาไรตี้ปุบปับที่บ้านพักแจซอก)
(ตั้งแต่ภารกิจปลุกให้ตื่นยันเข้านอน)
(ตารางกิจกรรมอัดแน่นรอคุณอยู่)
สิ่งที่ฉันกังวลมากที่สุดน่ะ
คือเราต้องทำอาหารเลี้ยงคนกลุ่มใหญ่
(ปัญหาคือการเสิร์ฟอาหารเป็นกลุ่ม)
ตอนนี้ไปกันก่อนนะ
มาทางนี้
อะไรของพี่เนี่ย
จู่ๆ ก็เป็นอะไรขึ้นมา
- ปุบปับเป็นอะไรขึ้นมาอีก - เชิญทางนี้ครับ
คิดว่าไง
(โรงอาหาร)
ครัวนี่เอง
เพราะเราจะเปิดให้บริการบ้านพัก
เราต้องเตรียมอาหารเช้า กลางวัน เย็น ให้ครบทั้งสามมื้อ
- ใช่ครับ - จริง
เป็นเรื่องพื้นฐานเลย
- แถมทำเมนูซ้ำกันไม่ได้ด้วย - นั่นน่ะสิ
เราต้องทำอาหาร…
- เราจะได้กินอะไรกันไหมเนี่ย - ก็นั่นน่ะสิ
เรามานั่งคุยกันก่อนดีไหม
เรื่องนี้แหละที่ฉันกังวล
อาหารเป็นเรื่องสำคัญมากสำหรับที่นี่
แต่เราจะไหวกันไหมนี่สิ
สามมื้ออาจจะลำบากไปนิด แต่ถ้ามื้อเดียว…
- เราน่าจะพอทำได้ - ครับ เราน่าจะพอทำได้
แต่การที่ต้องทำอาหารสามมื้อ เมนูไม่ซ้ำมันดูเยอะมาก
(กังวล)
แล้วอูซอกมีเมนูเด็ดประจำตัวไหม
- ผมน่าจะพอทำไข่ม้วนได้ครับ - ไข่ม้วน
ทำเก่งเลยใช่ไหม
เคยลองทำครั้งนึงครับ
(หือ)
- ครั้งเดียวในชีวิตน่ะเหรอ - ครับ
ถ้าตั้งใจแล้วผมทำได้ทุกอย่างครับ
- อย่างแกงกิมจิ… - ทำได้เหรอ
- ครับ - จริงเหรอครับ
ถ้าอย่างนั้นวันนี้
เรามาลองทำเมนูที่เราทำได้แล้วลองชิมกันดู
- ทำวันนี้เลยเหรอครับ - มาดูว่าเราทำได้ไหม
- เราต้องเช็กว่าทำได้ไหม - ต้องอร่อย
ถ้าไม่อร่อยเราก็ทำให้แขกไม่ได้
ถ้างั้นอูซอกจะต้องทำไข่ม้วนนะ
- ส่วนเยอึน… - หมูผัดโคชูจังดีไหมคะ
- นั่นแหละ - หมูผัดโคชูจัง
ทำหมูผัดโคชูจังดู
ส่วนกวางซู
- แกงกิมจิครับ - แกงกิมจิ
- มื้อเช้า เราควรทำอะไรง่ายๆ - ใช่ครับ
- ฉันพอจะทำแซนด์วิชง่ายๆ ได้ - แซนด์วิชเหรอ
- ผมชอบไอเดียนั้นนะ - ก็ดีนะคะ
ได้เลย ไปกันเถอะ
- ปุบปับมากเลยนะเนี่ย - ไม่นึกเลยว่าจะต้องทำอาหาร
ทั้งตัวผมและสมาชิกคนอื่นๆ ล้วนไม่มีประสบการณ์ทำอาหารมากเท่าไหร่นัก
เราจะทำกันไหวไหมนะ
ในเมื่อเราต้องทำอาหารกันจริงๆ งั้นก็มาลองดูว่าจะออกมาเป็นยังไง
งั้นลองทำตอนประชุมเตรียมความพร้อมก็น่าจะดี
(พวกเขาไปซื้อวัตถุดิบด้วยตัวเอง)
ในเมื่อมีแค่เรากันเอง เราจะได้ชิม แล้วดูว่าต้องปรับปรุงตรงไหน…
- หรือตัดสินว่าจะตัดเมนูไหนออก - ใช่ครับ ใช่
ถ้าเมนูใครออกมาไม่ดี
- ถึงจะรู้สึกไม่ดีแต่เราต้อง… - อย่าไปรู้สึกไม่ดีสิ
- อย่าเคืองกันนะ - ค่ะ
ไม่อร่อย ฉันก็จะบอกว่าไม่อร่อย
- พูดกันตรงๆ เลย - ดีครับ
อูซอกมีงานต่อ เลยต้องกลับตอนบ่ายสามครึ่ง
- ยังไงก็คิดเรื่องนั้นเผื่อไว้ด้วยนะ - ผมต้องเร่งมือแล้ว
เมนูไหนที่ถูกตัดออก…
หลีกไปหน่อยได้ไหม
(เริ่มปุ๊บก็ขัดขากันเลย)
ฉันต้องทำอะไรนะ
- ไม่รู้ได้ไงว่าตัวเองต้องทำอะไร - ฉันต้องขอดูก่อนน่ะค่ะ
(กุกกักกุกกัก)
พี่ครับ นี่มัน…
- พี่ ไอ้นี่มันเปิดยังไงเหรอ - เปิดอะไร
(ทีมงานเปิดเตาไม่เป็นด้วยซ้ำ)
(มองหา)
พอมีชามใบใหญ่ๆ ไหมครับ
- ผมต้องตีไข่น่ะครับ - อ๋อ ต้องใช้ชามเหรอ
(ระมัดระวัง)
(ตอกไข่ใบเดียวยังใช้เวลาเป็นชาติ)
ที่จริงผมไม่เคยทำอาหารมาก่อนเลยครับ
"คราวนี้ฉันจบเห่แน่" ผมคิดแบบนั้นน่ะครับ
ผมเลยเลือกเมนูไข่ ซึ่งดูเหมือนจะเป็นตัวเลือกที่ปลอดภัยที่สุดน่ะครับ
ฉันต้องทำอะไรนะ
(เยอึนผู้ก็ยังไม่รู้ว่าต้องทำอะไร)
- เยอึน - คะ
- แน่ใจนะว่าทำเป็น - แน่นอนสิคะ
ถ้าตั้งใจแล้วฉันทำได้ทุกอย่างแหละค่ะ
ฉันว่าฝีมือฉันดีขึ้นนะคะ
ฉันเคยทำอาหารแย่มาก
ถ้าลองคิดดูดีๆ การตั้งมาตรฐานต่ำๆ ในตอนเริ่มแรก
ก็ไม่ใช่เรื่องแย่เสมอไปนะครับ
(ยังไงก็ตาม พวกเขาก็ต่างทำอาหารในแบบของตัวเอง)
(สะดุ้ง)
หรือไฟจะแรงเกินไป
เยอึน แบบนั้น…
(หั่นเค้กอยู่เหรอ)
ทำไมไม่ได้ล่ะ ไอ้นี่
อะไรไม่ได้ อะไรทำไม่ได้
นี่มันไม่ทำงานเหรอครับ
- โอ้ ใช้ได้แล้ว - มันใช้ได้แล้ว
ขอบคุณครับ
ผมแค่ต้องม้วนมันใช่ไหมครับ
รสชาติสำคัญกว่าหน้าตาใช่ไหมครับ
(ใส่เกลือตามลงไปช้าทีเดียว)
นี่ ทุกคน ทำไมฉันถึงกังวลจังเลยล่ะ
อย่างที่ฉันบอกไปน่ะ
ฉันว่าเราทำนี่เป็นอาหารเช้าได้นะ
เราไม่มีจาน ฉันเลยจะใช้เจ้านี่นะ
เอาละ เสร็จ!
- เสร็จกันหรือยัง - เสร็จแล้วค่ะ
ทำเสร็จกันหมดจริงด้วย
- ผมทำเสร็จแล้วครับ - เราทำเสร็จทันเวลา
ดูเหมือนเรายังพอมีหวังนะคะ
- อูซอก อย่าเคืองกันนะ - ไม่มีปัญหาเลยครับ
อย่าถือสากันนะคะ
(เมนูแรก ไข่ม้วน)
มันอาจจะไม่ผ่านเข้ารอบก็ได้
เย็นหน่อยนะครับ เพราะผมรีบทำให้เสร็จ
- ยังอุ่นๆ อยู่ - ยังอุ่นอยู่เหรอครับ
(จะได้เป็นเมนูประจำบ้านพักไหม)
(ลุ้น)
มันแค่…
- แค่ไข่ม้วนเฉยๆ ค่ะ - เอาจริงๆ มัน…
มันตัดสินยากมากว่าอร่อยหรือไม่อร่อย
เหมือนแค่เอาไข่ไปทำให้สุกน่ะ
- แค่ไข่ม้วนจริงๆ - แต่เขาก็ทำได้ดีแล้วนะ
แต่เป็นไข่ม้วนที่ถูกปากฉันนะ
อร่อยมากเลย
อร่อย ไอ้อร่อย มันก็อร่อยแหละ
- รสชาติไข่น่ะ - แต่ไม่ได้ถึงขนาดนั้น
- ก็รสชาติดีแหละ - ราดซอสสักหน่อยก็คงดี
- จริงด้วยแฮะ - ค่ะ
- ควรซื้อซอสมะเขือเทศ - ผ่าน
- ไว้เป็นตัวเลือก - ค่ะ
- ฉันก็ให้ผ่าน - ฉันก็เหมือนกันค่ะ
- ต่อไป - หมูผัดของฉันค่ะ
- หมูผัด - ฉันอยากลองชิมหมูผัด
ขอแบบตรงๆ เลยนะ
บอกแค่ว่ารสชาติมันแปลกๆ นะ อย่าบอกว่าไม่อร่อย
ฉันว่าอร่อยดีนะ
(ชิงออกตัวก่อนเลย)
- อย่าเคืองกันนะ - ค่ะ
ถ้าร้านไหนเสิร์ฟแบบนี้ ฉันจะไม่กลับไปเหยียบอีก
(รสชาติแบบครั้งเดียวก็เกินพอ)
อ๋อ ผมเห็นด้วยครับ
- ฉันว่า… - เป๊ะเลย
- ก็อร่อย แต่… - มันก็อร่อยนะ
แต่ฉันคงไม่อยากกลับไปกินซ้ำอีก
- ถ้าร้านไหนทำให้กินแบบนี้ - ค่ะ
- ผมจะให้แค่หนึ่งดาวครึ่งพอ - แต่ก็นะ
("กินแล้วไม่อยากกินซ้ำ")
- เยอึน มันต้องพัฒนาอีกนะ - ได้เลยค่ะ
- รสชาติต้องโดนกว่านี้ - ค่ะ ต้องโดนกว่านี้
- แต่เส้นมันจะอืดๆ หน่อยนะ - ค่ะ
- นี่ กวางซู อย่าถือสากันนะ - ครับ
- อย่าถือสากันนะคะ - ได้เลย
พี่ อย่าเคืองกันนะครับ
ทำไมต้องเตือนกันทุกคนด้วยล่ะ
ยังไม่ได้ชิมกันสักหน่อย
ลองชิมพร้อมเต้าหู้กับน้ำแกงด้วยนะ
ว้าว ฝีมือกวางซูใช้ได้เลย
- โอ้ พี่ อร่อยจริงๆ - อร่อยค่ะ
ทำไมถึงอร่อยได้ล่ะ
- โอ้ นี่มัน… - ใส่อะไรลงไปเหรอคะ
ว้าว เป็นแกงกิมจิที่ถูกจริตฉันเป๊ะเลย
- พี่ มันอร่อยจริงๆ นะครับ - อร่อยจริง
- ทำแกงกิมจิอร่อยขนาดนี้อยู่แล้วเหรอ - แกงกิมจิคือเมนูเด็ดของผมเลย
แต่แกงกิมจิน่ะ
- อาจดูเหมือนง่ายแต่ทำให้อร่อยยากนะ - ค่ะ ทำยากนะ
- ไม่ได้ใส่ผงปรุงรามยอนใช่ไหม - ไม่ได้ใส่ครับ
กินกับข้าวคงเด็ดไปเลย
แกงกิมจินี่ยังไงก็ต้องมี
ต่อไปเป็นแซนด์วิชฝีมือฉัน
พับก่อนกินนะ กินตอนอุ่นๆ จะอร่อยสุด
(เมนูของแจซอกจะดีพอ ได้ขึ้นโต๊ะเป็นมื้อเช้าไหม)
(รสชาติที่ถึงกับทำให้เขาคอตก)
(มันแย่ขนาดนั้นเลยเหรอ)
- ยากนะที่จะทำให้ไม่อร่อย - นั่นน่ะสิ
- เป็นไปไม่ได้เลยที่จะไม่อร่อย - ใช่
มันควรจะมีรสชาติที่คาดเดาได้ค่ะ
แต่ว่านะ…
(มันจะเลวร้ายสักแค่ไหนเชียว)
- เนื้อสัมผัสมัน… - อาจเพราะทุกคนอิ่มกันแล้วก็ได้
ถ้าให้ผมจัดอันดับนะ ไอ้นี่อยู่อันดับสี่เลย
(อันดับสี่จากทั้งหมดสี่เมนู)
ไม่อร่อยเลย
พี่หวังให้รสชาติออกมาเป็นยังไง อยากรู้
มันควรมีรสชาติแบบไหนเหรอคะ
ก็ไม่อร่อยจริงๆ แหละ
(ฉันยอมรับว่ามันไม่อร่อย)
แล้วก็…
เนื้อสัมผัสของขนมปังมันแปลกๆ
- มันแฉะ - ที่สำคัญที่สุดคือ…
ชีสกับแยมสตรอว์เบอร์รี่ รสชาติมันแปลกๆ น่ะค่ะ
- ทำไมถึงใช้ชีสไม่เค็มล่ะ - ใช่ค่ะ
- ชีสสำหรับเด็ก… - มันควรจะเค็มสิ
พี่แค่ไปเริ่มใหม่เลยดีกว่า
วัตถุดิบมันไม่ได้เข้ากันเลย
ฉันจะจำทุกอย่างที่ทุกคนพูดไว้ให้ขึ้นใจ
อารมณ์ดีๆ ของผมในวันนี้ ถูกทำลายด้วยแซนด์วิชของพี่นี่แหละ
ใส่เกลือในไข่สักหน่อยดีไหมคะ
หรือทาแยมเพิ่มดีไหม
ปัญหาไม่ได้อยู่ตรงนั้นหรอก
ลืมเรื่องเกลือ แยมหรือน้ำตาลไปก่อน
อันนี้ต้องเอาไปขว้างทิ้ง
- พี่เขาต้องเริ่มใหม่เลย - เดี๋ยวนะ
สำหรับการวิจารณ์อย่างเอาเป็นเอาตายทั้งหมด ฉันก็ขอบคุณมาก
แต่ตอนเราเสิร์ฟอาหาร…
- มันควร… - โอ๊ะ
อูซอกต้องไปแล้ว
(ตัดจบกันแบบนี้เนี่ยนะ)
เอาจริงๆ นะ ถ้าจะไม่ฟังกันแบบนี้
- อาจได้มีเรื่องกันเลยนะ - โทษทีๆ
- นี่มันเรื่องสำคัญจริงๆ นะ - โทษที
- ไปได้เหรอครับ - อย่าไปฟังเขา
- งั้นผมไปเลยนะครับ - ไปเถอะ
เดี๋ยว จะไปเฉยๆ เลยเหรอ
(จะไปจริงๆ เหรอ)
- พี่ครับ ผมกลับก่อนนะครับ - จริงๆ นะ
เขาไม่ธรรมดาจริงๆ นะ
เขาจะกลับเฉยๆ แบบนี้น่ะเหรอ
ขอโทษครับ งั้นผมไปก่อนนะครับ
เขาจะกลับจริงๆ นะเนี่ย
- อูซอก ไปเถอะ - ครับ
- ฝึกทำไข่ม้วนมาดีๆ นะ - เข้าใจแล้วครับ
- ขอตัวกลับก่อนนะครับ - นี่ล้อกันเล่นหรือไง
- ไปเถอะ - ขอตัวก่อนนะครับ
- ผมไปนะครับ - ไปเถอะ
- พวกเราไม่กลับกันเหรอ - เรายังกลับไม่ได้
(แต่ว่า…)
- คนไปส่งอูซอกกันกี่คนน่ะ - ทีมงานทั้งหมด…
โอ้ จริงด้วย
พวกเขาควรถ่ายเราสิ พวกเขาจะไปไหนน่ะ
เดี๋ยวสิ
- แห่กันไปส่งเขากี่คนน่ะ - ไปกันหมดเลยนะนั่น
- นี่ไม่ได้ถ่ายกันอยู่เหรอ - อะไรเนี่ย
จะไม่เอาไปออกอากาศเลยใช่ไหม
ไม่สิ
- ฉันเองก็คิด กวางซู - บอกมาชัดๆ
ผมจะได้กลับด้วยไง บอกมาเลยว่าจะเอาไปออกอากาศไหม
(เดือดเพราะถูกเมิน)
ยังไงก็เถอะ วันนี้ฉันดีใจจริงๆ ที่แกงกิมจิผ่านเข้ารอบ
เอาจริงๆ นะครับ แซนด์วิชเนี่ย
ไหนๆ พี่ก็พูดขึ้นมาแล้ว
(แซะแซนด์วิชอีกรอบ)
ขวดตกแฮะ
(หนุ่มฟันทองเหวอเลย)
ฉันกะจะใช้แยมบลูเบอร์รี่
- ฉันขอพูดความจริงเพราะอูซอกไปแล้ว - ค่ะ
เพราะอูซอกที่หยิบแยมผิดมานั่นแหละ
พอจะเห็นแยมบลูเบอร์รี่ไหม แยมบลูเบอร์รี่
- อยู่นี่ครับ - โอ้ ดีเลย
(เขาหยิบแยมองุ่นแทน)
- พี่เป็นพวกเจ้าคิดเจ้าแค้นเหรอ - ไม่ใช่
เรามาช่วยกันเถอะ
- ได้สิ ได้ - จริงค่ะ
ว่าแต่เราจะมีแขกสักกี่คนนะ
(มีผู้สมัครเป็นแขกรวมทั้งสิ้น 60,000 ทีม)
(ใช้เวลาสัมภาษณ์นานถึงสามเดือน)
(รายการบ้านพักครั้งแรก)
(ตั้งแต่ยูแจซอกเดบิวต์มา 35 ปี)
ไม่ว่าคุณยูแจซอกจะทำอะไร มันต้องสนุกอยู่แล้ว
ลำพังแค่ชื่อยูแจซอกคำเดียวก็จบแล้วครับ
- มันคือบ้านพักยูแจซอกนี่ครับ - ผมว่าแค่คอนเซปต์ก็น่าสนุกแล้วน่ะครับ
มันคือบ้านพักของยูแจซอกนี่นา…
- เกมหรือ… - ควิซกล่องส่งอาหาร
- ควิซเบาะรองนั่ง - ภารกิจตื่นนอน
- การแสดงความสามารถ - รอบกองไฟ
เราอาจจะกินบาร์บีคิวกัน
ฉันอยากคุย 24 ชั่วโมงรวดเลย
(สมกับชื่อบ้านพัก แขกกลุ่มใหญ่มารออยู่แล้ว)
ผมตกใจจริงๆ นะครับ
(คิดยังไงกับใบสมัครที่ส่งเข้ามาถล่มทลาย)
การดูแลคนกลุ่มใหญ่
ที่เรากำลังจะทำกันนี้ ผมไม่เคยมีประสบการณ์มาก่อนเลย
ผมเลยทุ่มเทกับการเตรียมตัวมาก เพื่อให้เราพร้อมอย่างเต็มที่ครับ
แล้วก็ เป็นเจ้าภาพให้แขกคนละกลุ่มกัน ถึงสองกลุ่มก็ทำให้ผมกังวล
แต่ผมคิดว่าการได้พบกับผู้คนที่หลากหลาย ไปพร้อมๆ กันก็น่าจะสนุกดีครับ
(ขยายไลน์อัปแขกโดยเชิญมาสองกลุ่ม)
(คิดว่าแต่ละกลุ่มมีแขกกี่คน)
น่าจะสักสิบคน ประมาณนั้นนะ
อาจจะแปดคนหรือน้อยกว่านั้น
(หนึ่งเดือนหลังการประชุมเตรียมความพร้อม)
(เดือนตุลาคม 2025 พิธีเปิดบ้านพัก)
แต่งตัวจัดเต็มมาเลยนะเนี่ย
นั่นทองหรือเงินเหรอคะ
- เธอ… - หรือของเก๊ครับ
ทอง 14 เคเหรอคะ
- ฉันทนไม่ไหวแล้ว - ช่วงนี้ทองกำลังขึ้นด้วย
- พี่ นั่นของจริงจริงๆ เหรอ - อย่าค่ะ ไม่ต้อง
อย่าถอดออกเลยนะคะ
ว้าว พวกเขาติดป้ายไว้ด้วย
- ตอนมาคราวก่อนมีไหมนะ - อะไรเหรอ
- โน่นไง - "ยินดีต้อนรับ"
(บ้านพักยูแจซอก)
- คราวก่อนไม่มีใช่ไหมครับ - อือ
ว้าว สุดยอดเลย
ค่อยดูสมจริงหน่อย
(บ้านพักยูแจซอก)
มีป้ายยินดีต้อนรับด้วย นั่นคงเป็นพี่แจซอกแน่เลย
- ตัวการ์ตูนที่ใส่แว่นน่ะ - ไหนคะ
(ยินดีต้อนรับ)
อ๋อ พี่แจซอกจริงด้วย
- อะไรน่ะ - ใครน่ะ
(ฉันเอง)
- อะไรน่ะ - ใครน่ะ
พี่!
โธ่เอ๊ย รุ่นพี่!
ไปเอานกหวีดมาจากไหนน่ะ
- เอาละๆ โธ่ๆ - รุ่นพี่คะ
ทีมงานของเรา
อะไรน่ะ เอาหมอนมาด้วยเหรอ
- ผมเอาหมอนมาด้วยครับ - ฉันก็เอามา
- จริงเหรอครับ - พี่พกหมอนมาทำไม
ฉันต้องนอนให้อิ่มถึงจะทำงานไหวไง จริงไหมล่ะ
- พี่แต่งตัวน่ารักจัง - จริงด้วย
- ตัวการ์ตูนนั่นนี่นา - น่ารักจัง
ตัวการ์ตูนนี่
- กับเสื้อ… - น่ารักนะเนี่ย
แล้วฟันนายนั่นมันอะไร
- ทำไมทักทุกทีเลย - ใส่ตุ้มหูทอง 14 เคด้วยค่ะ
- ดูตุ้มหูนี่สิครับ พี่ - ไม่ใช่ เดี๋ยวนะ…
แต่งตัวขวางหูขวางตาอะไรของนายเนี่ย
- ดูเยอะไปไหม - ไม่ได้ขวางหูขวางตา
- เมื่อกี้ยังบอกว่าดูดีอยู่เลย - ผมไม่…
นายยังยุให้ฉันใส่อยู่เลย
- อะไรของนายเนี่ย - รุ่นพี่เขาไม่ยอมถอดด้วยค่ะ
เห็นไหมน่ะ "ที่พักยูแจซอก"
- นี่ดีมาก - น่ารักจัง
แต่ว่าป้ายนี้มันทำให้ผมรู้สึก…
- ถึงหน้าที่เลย - ฉันตื่นเต้นแล้วค่ะ
- ผมก็ตื่นเต้นเหมือนกัน - อือ
เข้ามาก่อนเถอะ
แต่พอเข้าไปแล้วอย่าตกใจนะ
ที่เราเห็นไปเมื่อเดือนก่อนน่ะ ตอนนี้มันเปลี่ยนไปคนละเรื่องเลย
เข้ามาสิ
ดูบอลลูนโฆษณาข้างบนสิ
- ดูสิ - น่ารักจัง
- "แขกคือพระเจ้า" - น่ารักจริงๆ นะเนี่ย
นี่คงเป็นบอลลูนโฆษณาแรกที่ฉันเคยเห็นเลย
- ว้าว ตรงโน้นคืออะไร - ยกเว้นบอลลูนหน้าบ้านตัวอย่าง
นี่ ดูโน่นสิ
- นั่นศูนย์ออกกำลังกายกลางแจ้งเหรอ - บ้าไปแล้ว
มันกลายเป็นแบบนั้นไปแล้วเหรอ
(บ้านพักยูแจซอก)
(ศูนย์ออกกำลังกาย ร้านของว่าง โรงอาหาร)
(เวทีกลางแจ้ง)
บ้าไปแล้ว
(น้ำตก)
(แม้แต่ในยามค่ำคืน)
(บ้านพักก็ยังคงสว่างไสว)
มันเปลี่ยนไปขนาดนี้ได้ยังไง
- สุดยอดเลย - ว้าว
นี่ ฉันเองก็ตกใจ
- ตกใจหมดเลย - นั่นน้ำจริงเหรอครับ
- ลองไปดูสิ - ไปดูกัน
- เราเพิ่งมาเมื่อไม่นานนี้เองนะ - ทิ้งกระเป๋าไว้นี่แหละ
เริ่มจากโรงอาหารกันก่อนเลย
เหลือเชื่อเลย
มีโต๊ะกับม้านั่งแล้วสินะ
ดูเหมือนจะมีที่นั่งสัก 20 กว่าที่นั่งได้
- บ้าบอสุดๆ เลย - เราคงไม่มีแขกเยอะขนาดนั้นใช่ไหม
- ทำไมที่นั่งเยอะขนาดนี้ล่ะ - น่าจะนั่งได้ประมาณ 20 คนนะ
- ผมว่าสัก 30 คนก็ไหวนะครับ - น่าจะประมาณ 30 ที่นั่งนะคะ
ถ้านั่งโต๊ะละสี่คน
หนึ่ง สอง สาม สี่ ห้า หก
งั้นก็ 28 คน
(อ้าปากค้างไปเลย)
(คิดเลขผิด)
เรื่องหุงข้าว…
(หม้อหุงข้าวยักษ์)
นี่ เคยหุงข้าวด้วยหม้อแบบนี้กันไหม
ฉันไม่เคยหุงหม้อขนาดนี้มาก่อนเลย
ฉันก็ไม่เคยค่ะ
เราน่าจะหาวิดีโอสาธิตการหุงบนยูทูบได้นะครับ
- นี่ - ถ้าเราหุงข้าว…
- ข้างล่างนี้มีตู้เย็น - ตรงนั้นมีตู้เย็นด้วยเหรอ
เราควรรู้ก่อนว่าอะไรอยู่ตรงไหน
- เราเตรียมเครื่องเคียงล่วงหน้าได้ - ดูสิ
- มีเครื่องปรุงพื้นฐานครบเลย - อือ
นี่ แล้วมาดูนี่สิ
- หลังกินอาหารแต่ละมื้อ… - เราจะทำนั่นกันเหรอ
"พึงพอใจ เฉยๆ ไม่พอใจ"
- มันเป็นธรรมดาของงานเรา แต่… - จะทำยังไงกันล่ะเนี่ย
- เห็นสถานะความพึงพอใจกันตรงนี้เลย - เราแย่แล้ว
แต่ในฐานะของคนที่เปิดบ้านพัก
- เราต้องรับให้ไหวสิ - ใช่ครับ
- เราจะได้ปรับปรุงในทันที - ใช่
ทำไมไม่ให้คนมาเฝ้าจุดนี้ไว้สักคนล่ะ
- นี่ ดูเครื่องดื่มตรงนี้สิ - ร้านของว่าง
มีร้านของว่างด้วย
ร้านของว่างประจำบ้านพัก
- ไอศกรีม มีไอศกรีมด้วย - ใช่ ไอศกรีม
นี่ ไอศกรีมมีให้เลือกเพียบเลย
- โอ้ บีบีบิ๊ก - ของอร่อยซะด้วย
ของโปรดฉันเลย
เจ๋งเลย
- พุงออซามันโก - พี่
เลิกเปิดๆ ปิดๆ ตู้ได้แล้ว พี่
แล้วก็นะ ข้างนอกนี่…
(ศูนย์ออกกำลังกายกลางแจ้ง)
ว้าว บ้าไปแล้ว
- มีอุปกรณ์ดีๆ ครบเลย - มีแต่ของดีๆ ทั้งนั้นเลย
ที่นี่มันดีจริงๆ นะเนี่ย
มีครบทุกอย่างเลย
แต่ว่ามาดูนี่สิ
นี่มันสุดยอดไปเลยค่ะ
บ้าบอมากจริงๆ
- เอาจริงๆ นี่เป็นจุดที่ฉันชอบที่สุดเลย - ฉันก็เหมือนกัน
มีคาเฟ่ที่มีฉากหลังแบบนี้ด้วยนะ
- จริงด้วย - คนต่อแถวรอเข้าคาเฟ่แบบนี้
- ที่เกาะเชจูมีเยอะเลย - ใช่ๆ
ที่นี่ดูดีจริงๆ นะเนี่ย
ฉันช็อกไปเลยจริงๆ นะ
- ดูน้ำนั่นสิ สุดยอดไปเลย - ของจริงนี่นา
ทำน้ำตกจริงๆ แบบนี้ได้ยังไงเนี่ย
ฉันเองยังตกใจเลย
เอาจริงๆ นะ ฉันอยากถอดกางเกง แล้วโดดลงไปเลย
ฉันตื่นเต้นเบอร์นั้นเลยละ
คราวนี้ไปดูห้องพักกันเถอะ ห้องพัก
- ตื่นเต้นจริงๆ - ในที่สุดก็มาถึงห้องพัก
(โรงยิม อาคารหลัก)
แต่จุดนี้ พวกเขาก็ตกแต่งไว้ดีมากเลย
- จริงเหรอคะ - มาดูสิ
- นี่คงเป็น… - ว้าว
ว้าว บ้าไปแล้ว
น่ารักมากเลย
(บ้านพักยูแจซอก)
- อย่างกับในเทพนิยายเลย - น่ารักจัง
- น่ารักมากใช่ไหม - สีน่ารัก
นี่คืออะไรเหรอครับ
ใช่ตู้เก็บสัมภาระของแขกไหมคะ
(ตู้เก็บสัมภาระเหรอ)
ลองดึงออกมาสิ
ดึงเหรอ
อะไรเนี่ย
บ้าไปแล้ว
(เตียงเคลื่อนที่)
(พร้อมปลั๊กไฟและไฟส่องสว่างส่วนตัว)
(สามารถเคลื่อนย้ายไปได้ทุกที่)
เรายังใส่ใจเรื่องเครื่องนอนมากด้วย
- ดูสิ - ดีมากจริงๆ นะเนี่ย
- ดีและนุ่มไม่ใช่เหรอ - ดีอะไรขนาดนี้
ว้าว ฉันก็อยากนอนที่นี่บ้างจัง
แต่ตรงนี้มีเตียงเยอะมากเลยนะ
อยากรู้แล้วว่าเราจะมีแขกกี่ท่าน
หรือทีมงานเตรียมเผื่อไว้
มีเตียง 24 หลังเลยค่ะ
(พวกเขาจะมีแขกกี่คนกันนะ)
แล้วก็นะ
ถ้าลองดูตรงนี้
ทุกคนจะมีเครื่องแบบเหมือนฉันด้วย
- นี่ของอูซอกนะ - ขอบคุณครับ
- เหมือนชุดของพี่เหรอครับ - ใช่แล้ว ใช่
พวกเราต้องใส่ตอนปฐมนิเทศเหรอครับ
ใช่แล้ว ใช่
- ผ้าขนหนูดูน่ารักเชียว - นี่คือผ้าขนหนู
ของพวกเราหมดนี่เลยเหรอครับ
- เป็นของแขกด้วย - งั้นเราก็ต้องเอาไปแจกจ่าย
มาพับผ้าขนหนูให้เรียบร้อยก่อนจะแจกให้แขกกัน
นี่คืออะไรเหรอ
อันนั้นเป็นของที่ตามโรงแรม
- จะวางไว้บนเตียงแขกน่ะ - ครับ
- แล้วก็… - น่ารักเชียว
อารมณ์ของขวัญต้อนรับแขกน่ะ
- แป๊บๆ ก็เสร็จ - น่ารัก
- อือ - กลีบดอกไม้ด้วยเหรอ
เอาผ้าขนหนูหมีไปวางบนเตียงหน่อยได้ไหม
- เราจำเป็นต้องทำ - เดี๋ยวนะ
- เป็นการแสดงความใส่ใจ - ก็เข้าใจแต่…
อะไรเล็กๆ น้อยๆ แบบนี้ชนะใจผู้คนได้
- จริงครับ ใช่เลย - ใช่ไหมล่ะ
(เราใส่ใจในรายละเอียด)
แขกจะเริ่มมาถึงประมาณ 11 โมง
- กี่โมงแล้ว - สัก 11 โมงเหรอ
ใช่ แต่…
- ถ้าเป็นอย่างนั้น - เหลือเวลา 45 นาที
เราก็ควรเตรียมมื้อเที่ยงกันได้แล้วใช่ไหมล่ะ
อ๋อ เราต้องทำอาหารแล้ว
- เราจะเลี้ยงมื้อเที่ยงแขกเลยเหรอคะ - แขกคงกินมาแล้วมั้ง
เพิ่งจะ 11 โมงเองนะ จะกินกันมาแล้วเหรอ
งั้นเราก็ต้องไปซื้อของสินะครับ
เรามีอะไรต้องทำเยอะเลย
อะไรน่ะ
- อะไร - ต้องเป็นแขกแน่เลย
หรือพวกเขาจะมาถึงแล้ว
(จู่ๆ โทรศัพท์ก็ดัง)
- ไม่มั้ง - เสียงเรียกเข้าน่ารักเชียว
- ต้องเป็นแขกแน่เลย - อะไรเนี่ย
ต้องใช่แน่เลย
สวัสดีครับ
โอ้ สวัสดีค่ะ
สวัสดีค่ะ
- แล้วนี่ใคร… - สวัสดีค่ะ เราอยากเช็กอินน่ะค่ะ
จะเช็กอินเหรอครับ
ใช่ค่ะ
มากันกี่ท่านครับ
เรามากันสามคนค่ะ!
สามท่านใช่ไหมครับ
- ค่ะ - ใช่ค่ะ!
ผู้จัดการ ห้องเต็มแล้วเหรอคะ
อะไรนะครับ
- ไม่มีห้องว่างแล้วเหรอคะ ผู้จัดการ - มีครับ ยังมีห้องว่างอยู่
- เขาว่ายังมีห้อง - เดี๋ยวเราเข้าไปค่ะ
ได้ครับ แต่…
ทำไมดูดีดกันขนาดนั้นล่ะครับ
- คนนี้ต้องโดนใบเหลืองแล้วละ - นั่นสิ
ครับ เข้าใจแล้วครับ เชิญเข้ามาเลยครับ
- นี่มัน… - ตื่นเต้นจังเลย
- ดูคึกคักกันมากเลย - ตื่นเต้นมากเลย
ชักไม่แน่ใจแล้วสิว่าจะไหวไหม
- จะมาถึงกันเมื่อไหร่ - รีบเก็บข้าวของเราก่อน
ไปเก็บของเราก่อนเถอะ
รีบเอาของไปเก็บชั้นบนกันก่อน
(วิ่งวุ่นเตรียมต้อนรับแขก)
- โอ้ มีคนโทรมาอีกแล้วเหรอ - เดี๋ยวก่อน
- โทรมาไม่ขาดสายเลย - สายเข้าอีกแล้ว
กลุ่มเดียวกับเมื่อกี้เหรอ
ครับ สวัสดีครับ
- คนละกลุ่มกัน - แขกผู้ชายเหรอ
แต่เสียงดูคึกเหมือนกันเลยครับ
สวัสดีครับ
ครับๆ
ผมเป็นแขกของบ้านพักยูแจซอก ชื่อคิมฮโยจุงครับ
คุณฮโยจุงใช่ไหมครับ
- ใช่ครับ - มากันกี่ท่าน
มากันกี่ท่านครับ
เรามากันสามคนครับ
- อ๋อ สามท่านเหรอครับ - ครับ
ครับ งั้นเดี๋ยวเจอกันนะครับ คุณฮโยจุง
เราควรไปถึงตอนกี่โมงเหรอครับ
- สัก 11 โมงก็ได้ครับ มาถึงสัก 11 โมง - อ๋อ 11 โมงนะครับ
ครับ เดี๋ยวเจอกันนะครับ
- ครับ ขอบคุณครับ - ผมเริ่มตื่นเต้นแล้ว
- ฉันก็เหมือนกันค่ะ - ใช่ไหมล่ะ
- แขกหกท่านกำลังมา - รีบไปกัน
แต่ถ้าแขกทุกท่านดีดกันเบอร์นั้น
- คงตื่นเต้นกันมาก - เราแทบไม่ได้ยินเสียงพวกเขา
- พวกเขา… - แต่อย่าลืมนะ
พวกเขารอเวลานี้มานานมาก
- ใช่ครับ จริงด้วย - ใช่
- อารมณ์ประมาณเด็กปีหนึ่งน่ะ - จริงด้วย
(ชั้นสอง ที่พักทีมงาน)
มาดูกัน
เรามีเวลาไม่มากแล้ว
(อีก 30 นาที ก่อนแขกเข้าพัก)
รีบจัดการเรื่องนั้นก่อน
- เราพับผ้าขนหนูก่อนดีไหมครับ - ใช่ พับผ้าแล้วก็เปลี่ยนชุดด้วย
เปลี่ยนเสื้อผ้าด้วย
ว้าว โทรเข้ามากันแล้ว
โกลาหลไปหมด
- แต่ว่านะครับ - อือ
- จู่ๆ ผมก็ตื่นเต้นขึ้นมาเฉยเลยครับ - ใช่ไหมล่ะ
- เพราะเสียงทุกคนดูคึกคักกันมากเลยน่ะครับ - ใช่
- ทำให้ผมรู้สึกว่าต้องรับผิดชอบพวกเขาขึ้นอีก - ใช่ๆ
- เหมือนเราต้องสร้างความบันเทิงให้ - ใช่เลยครับ
พวกเขาคงตั้งตารอวันนี้กันน่าดูเลย
พี่แจซอกไปไหนแล้วเหรอครับ
พี่แจซอก!
โอ๊ะ
ไม่คิดเลยว่าผมจะได้ยินกับหูตัวเอง
ฉันแค่เรียกชื่อพี่เขาเฉยๆ เอง
พี่ก็แค่เรียกชื่อพี่เขา
- นั่นมันหมายความว่าไง - ผมได้ยินกับหูตัวเองจริงๆ แล้ว
ฉันแค่เรียกพี่เขาเฉยๆ เอง
- ฉันแค่เรียกพี่เขาเฉยๆ เอง - ใช่ แต่…
เรียกทำไม
มีอะไร
(ต้องเตรียมหมีต้อนรับ)
เราต้องพับผ้าขนหนู 100 ผืนสินะ
- ร้อยผืนเหรอครับ - ใช่
งั้นผมจัดการเองครับ
- มาพับด้วยกันเถอะ - ครับ
จู่ๆ ความมั่นใจฉันก็ตกฮวบเลย
ฉันว่าน่าจะสนุกดีนะคะ
- พวกเขาจะตื่นเต้นแค่ไหน จริงไหมคะ - นั่นสิ
สำหรับพวกเขาคงเป็นเหมือนการได้หนีมาพักใจ
พวกเขาคงดีใจสุดๆ เลย
ตอนมาถึง
- คงแบบ "นั่นไง ยูแจซอก" - เยอึน พับเสร็จแล้วเหรอ
ยังค่ะ
- ลองดูนี่สิคะ - อะไรน่ะ
นั่นจะไม่ทำให้รู้สึกแปลกนิดๆ เหรอครับ
พี่ แบบนี้ก็ดูน่ารักดีว่าไหมครับ
- ประมาณนี้น่ะ - ใช่ ได้ๆ
แค่ให้พอรู้สึกได้น่ะ
- ว่าเราพยายามเต็มที่ - เพื่อแสดงความใส่ใจ
เพราะเรารักพวกเขา ไม่สิ ไม่ใช่
- เราทำเพื่อต้อนรับพวกคุณ - ให้รู้ว่าเรายินดีต้อนรับ
เราทำเพื่อต้อนรับพวกคุณ
ไม่คิดว่ามันดูแปลกๆ เหรอ
มันเหมือนหมีเลือดออกแล้วตายเลย
- ถ้าเราโปรยมันแทนล่ะคะ - ต้องทำยังไงเหรอ
แค่โปรยลงไปแบบนี้เลย
- ผมรู้สึกว่าต้องรับผิดชอบมากขึ้นเลย - ใช่ไหมล่ะ
ผมแค่ต้องทำตามพี่ใช่ไหมครับ
ที่แขกมาเพราะเชื่อใจเรา
- นั่นสิครับ - อย่างน้อยเราก็สามารถ
มอบความทรงจำดีๆ ให้พวกเขาได้
แต่ผมคิดแบบนี้นะครับ
เวลาเราไปเที่ยว
มันอาจดีงามมากๆ แต่หลายอย่างก็อาจไม่เป็นไปตามที่คิด
- ใช่แล้ว - แต่พอมองย้อนกลับไป
- ทั้งหมดคือความทรงจำที่แสนสุข - ถูกต้อง ใช่เลย
ถึงจะต้องอดข้าวสักสองสามมื้อ
ทำไมคิดอยู่เรื่อยเลยว่าเราจะอดข้าวกัน
- ผมไม่มั่นใจเรื่องอาหารที่สุดแล้วครับ - แต่ว่านะ
อย่างน้อยบ้านพักก็ต้องมีอาหารเลี้ยงแขกสิ
- จริงครับ - อือ
เฮ้อ ฉันเองก็อยากกลับบ้านจัง
(แต่ทำไมฉันถึงนึกอยากกลับบ้านนะ)
โอ้ นี่
เรายังไม่ทันเริ่มกันด้วยซ้ำ ทำไมฉันถึงอยากกลับบ้านแล้วล่ะ
เดี๋ยวนะ กี่โมงแล้วเนี่ย
- เหลือเวลาประมาณ 20 นาทีครับ - ใช่ น่าจะประมาณนั้น
- สายที่โทรเข้ามาจนถึงตอนนี้ - อือ
- ยืนยันแขกหกท่านใช่ไหมครับ - จนถึงตอนนี้มีหกท่าน
นั่นก็ถือว่าเกินกว่าจะดูแลได้แล้วนะ
แขกหกท่าน…
- เดี๋ยวนะ อะไรเนี่ย - มีสายเข้าอีกเหรอ
"ผู้จัดการ สวัสดีค่ะ
ฉันจะเข้าพักวันนี้ ชื่ออีคารัมค่ะ
ฉันมาคนเดียวและจะมาถึงตอน 11 โมง"
แขกเจ็ดท่าน
- โอ๊ย มาอีกแล้ว - มีคนโทรมาเหรอครับ
- อะไรเนี่ย เดี๋ยว - ข้อความครับ
อะไรเนี่ย
(พัคคโยยอง: สวัสดีค่ะ ผู้จัดการ)
(ซงแจฮยอง: สวัสดีครับ ผมจะถึง 11 โมง)
ข้อความเข้าไม่หยุดเลย
นี่ เดี๋ยวนะ
เดี๋ยวนะ ฉันควรตอบข้อความพวกนี้นะ
"ผมชื่อซงแจฮยองครับ"
(เราจะกินมื้อเที่ยงกันกี่โมงครับ)
แขกจะมาถึงประมาณ 11 โมง
แต่อยากรู้ว่าเราจะเสิร์ฟมื้อเที่ยงกี่โมง
เราจะแจ้งให้ทราบเมื่อคุณมาถึงนะครับ
พี่ เราไปทำกับข้าวกันดีไหมครับ
เอ๊ะ อะไรเนี่ย
เราไม่มีเวลาทำมื้อเที่ยงหรอก พี่
เรายังต้องไปซื้อของอีกด้วยนะครับ
นี่ เดี๋ยวก่อนสิ
ฉันโดนข้อความถล่มอยู่
ได้ครับ
แล้วพบกันนะครับ
พี่ ต่อให้รีบทำ กว่าจะเสร็จก็บ่ายสอง บ่ายสามแหละ
- เราจะทำยังไงกับมื้อเที่ยงดีล่ะ - เดี๋ยวแป๊บนึงนะ
ยินดีต้อนรับครับ เชิญเลยครับ
พี่ เราไม่มีเวลามาส่งข้อความอยู่นะ เร็วเข้า
"สำหรับสามวันสองคืน…"
(มาสนุกสุดเหวี่ยงกันตลอดสามวันนะ)
แทนที่จะสุดเหวี่ยงมากเกินไป
มาจัดแบบเบาๆ…
พิมพ์ให้เร็วๆ พี่ยังทำไม่ได้เลย
(มาสนุกกันแบบเบาๆ เถอะ)
เรามาสนุกสนานกัน
แต่เป็นแบบเบาๆ กันนะครับ
คุณคารัม ฉันจะปล่อยมุกหน่อยนะ
แขกชื่อว่าคุณคารัม
ฉันเลยจะตอบว่า "มาสนุกคาบ้านกันนะ คารัม"
- อย่าเล่นมุกนั้นเลย พี่ - ฉันเป็นคนหัวไวนะ
แบบนี้แหละ มุกคนหัวไว
ตกลงว่าจะมีแขกกี่ท่านกันแน่เนี่ย
ผมว่าตอนนี้มี 17 ถึง 19 คนแล้วนะ
ฉันว่าฉันตอบครบแล้ว
(แขกยืนยันแล้ว 19 คนเหรอ)
(ขณะที่แจซอกตอบข้อความ เขาก็พับผ้าเกือบหมดแล้ว)
- ทำตัวไม่ถูกแล้ว โหย - เหลือไม่เยอะแล้วครับ
ฉันอยากหนีแล้ว
นี่ อยากเข้ายึดกิจการบ้านพักฉันไหม
เราจะทำยังไงเรื่องข้าวเที่ยงกันล่ะ
(หลุดขำ)
- นี่! - ครับ
นี่ งั้นสั่งจาจังมยอนเถอะ
(ขณะเดียวกัน แขกกำลังมุ่งหน้ามาที่บ้านพัก)
เมืองกวางจู จังหวัดคย็องกี
- ฉันก็เพิ่งเคยมานี่แหละ - นั่นสิ
ถนนสวยจัง
อากาศดีมากเลย
วิวน่าสะพรึงจริงๆ
ต้องพูดว่าสวยจนตะลึงสิ
- อยู่ลึกเข้าไปในภูเขาจริงๆ นะเนี่ย - จริงด้วย
สถานที่แบบนี้หายากนะ
เกือบถึงแล้วนี่นา
นี่จะเป็นจุดหมายปลายทางของเราได้ยังไง
อยู่ไหน
อะไรเนี่ย
(บ้านพักยูแจซอก)
- ว้าว - ใหญ่จริงๆ นะเนี่ย
(ที่นี่ คุณสามารถพูดไม่หยุด สนุกสุดเหวี่ยง ป่วนได้ไม่ต้องยั้ง)
"ที่นี่ คุณสามารถ…"
"คุณสามารถพูดไม่หยุด สนุกสุดเหวี่ยง…"
"และป่วนได้ไม่ต้องยั้ง"
ลุยกันเลย
(หลังจากขึ้นเนินลูกสุดท้าย)
(ขบวนรถทยอยเข้าสู่ลานจอด)
- สวัสดีครับ - สวัสดีค่ะ
- เป็นแฟนกันเหรอคะ - ค่ะ
(บ้างก็มาเป็นคู่)
(บ้างก็ฉายเดี่ยว)
คนเยอะเลย สวัสดีค่ะ
(ทยอยมากันไม่ขาดสาย)
นี่ เราทำอะไรเป็นมื้อเที่ยงดี
(กลับมารวมกลุ่มและปรึกษาหารือกัน)
- ความประทับใจแรกสำคัญมากนะ - ครับ
เพราะงั้นตอนนี้
เราทำอะไรไม่ได้เพราะไม่มีวัตถุดิบอะไรเลย
ไว้ค่อยทำมื้อเย็น แต่มื้อเที่ยง เอาอย่างนี้นะ
ฉันเห็นร้านบุลโกกีโคชูจังอยู่ใกล้ๆ นี่เอง
- เราไปซื้อแบบกลับบ้านแล้วเอามาทำที่นี่กัน - เอางั้นเหรอครับ
เราก็หุงแค่ข้าวพอ คิดว่าไง
- ดีครับ - ดีค่ะ
แบบนั้นจะไม่ดีกว่าเหรอ
เรามีข้าวสารไหมคะ
เดี๋ยวนะ ฉันขอไปดูก่อน
แต่พี่ อย่างน้อยเราทำไข่ม้วนไม่ได้เหรอครับ
เราจะได้เสิร์ฟบุลโกกีคู่กับเมนูที่เราทำเองไง
พี่ พี่!
ก็ดูก่อนสิว่ามีข้าวสารไหม
- เราต้องดูก่อน - มานี่สิ มาด้วยกัน
- มาเร็ว - เพิ่มกับไปสักอย่างสองอย่าง
- พับผ้าหมดแล้วเหรอ - หมดแล้ว 100 ผืน
เราพับทุกอย่างที่อยู่ตรงนั้นหมดแล้วครับ
แล้วเราจะทิ้งมันไว้แบบนั้นเลยเหรอ
พี่จะทำยังไงกับมันน่ะ
จะไปไหนพี่ ยังไม่เสร็จ
เราต้องไปดูข้าวสารก่อนไง ข้าวสาร
(อีกสิบนาที ก่อนแขกเข้าพัก)
วิญญาณผมหลุดจากร่างแล้วครับ
รู้สึกเหมือนกำลังฝันอยู่เลย
เราน่าจะเตรียมหุงข้าวไว้ก่อนนะ
พี่!
ทำไม
แล้วเรื่องจัดผ้าขนหนู…
เราจะวางเตียงละสองสามผืน
- หรือวางกองไว้เฉยๆ - ฮะ
น่าจะเอาไปเก็บไว้ที่อื่นก่อนไหม
- วางไว้เตียงละผืนก็ได้ - หรือเตียงละสองผืน
- ใส่ไว้ในตู้ละสองผืนดีไหม - หา
ไม่สิ เราน่าจะให้แขกหยิบตามสบายเลย
จะได้หยิบกันไปคนละผืน
ถ้างั้นผมว่าเอาไปวางไว้ตามเตียงดีกว่านะ
- จะได้เหมือนเป็นของขวัญ - จริงเหรอคะ
- จะได้ดูเตรียมไว้ - ข้าว
- ฮะ - พี่มาดูข้าวสารไม่ใช่เหรอ
อ้อ ฉันมาดูข้าวสารนี่เนอะ
ไปดูข้าวสารกัน
เราน่าจะเริ่มหุงข้าวเดี๋ยวนี้เลยนะ
นั่นสิ
- นี่ แต่นี่… - ฉันว่าเราไม่น่าจะมีข้าวสารนะคะ
โธ่เอ๊ย
- มีข้าวสารไหม - ไม่มีครับ
ไม่มีข้าวสารเหรอ
ในตู้เย็นก็ไม่มีอะไรเลย
ไม่มีข้าวสารเหรอ
ไม่มีข้าว แล้วจะทำยังไง
- ถ้างั้น… - หรือจะอยู่ในตู้เย็น
- ไม่มีเลย - ไม่มีข้าวสารเหรอ
- โอ้ อยู่นี่ไง - มีข้าวสารเหรอ
- อ๋อ อยู่นั่นไง - อยู่นี่
แต่เดี๋ยวนะ ถ้าเราเริ่มหุงตอนนี้
- เหลือเวลาแค่สิบนาที - มันไม่สมเหตุสมผลเลย
ที่จะมาซาวข้าวก่อนปฐมนิเทศ
(เวลาที่เหลือก่อนแขกเข้าพัก)
ถ้าเราไม่สั่งร้านบุลโกกีล่วงหน้า
- โทรไปที่ร้านหรือยัง - ยังเลยครับ
ถ้าเราจะหุงข้าวเอง เราต้องเริ่มให้เร็วกว่านี้
ถ้าเรามาเริ่มหุงเอาป่านนี้…
- ตอนนี้ไม่ทันแล้ว - นั่นน่ะสิ
- ตอนนี้ไม่ทำเลยจะดีที่สุด - แต่เราต้องมีอาหารให้แขกอย่างเหมาะสม
- กว่าข้าวจะสุกก็เย็นค่ำเลย - จะสั่งอาหารให้มาส่งก็ไม่ได้
แบบนั้นมันก็ไม่ถูก
ถ้าอย่างน้อย เราอยากให้มัน ดูเป็นมื้อที่สมน้ำสมเนื้อ…
งั้นหุงข้าวเดี๋ยวนี้เลยครับ
- คะ - มาหุงข้าวกันเถอะ
แต่หุงข้าว… แต่อีกสิบนาทีจะปฐมนิเทศแล้วนะ
ทุกคนต้องไปร่วมด้วย
นี่ ทุกคน พวกเรา
ทุกคนต้องไปร่วมปฐมนิเทศ จะออกไปซื้ออาหารไม่ได้
ตกลงจะวางผ้าขนหนูในตู้หรือข้างนอก
- เราควรวางไว้เตียงละสองผืนนะครับ - งั้นก็ไปทำงานนั้นกัน
งั้นพี่เขาอยากรู้แค่ว่า
- มีหรือไม่มีข้าวเหรอ - ซาวข้าวก่อนดีไหม
- ยังไงเราก็ต้องหุง - พี่
เราควรซาวข้าวเลยไม่ใช่เหรอคะ
เราซาวข้าวตอนนี้ไม่ได้หรอก เราเหลือเวลาแค่ห้านาทีเอง
เราต้องไปต้อนรับแขกด้านโน้น ตอนนี้ไปกันก่อนเถอะ
ตอนนี้ไปกันก่อน ทุกคนไปกันเถอะ
เอาผ้าขนหนูใส่ตู้เหรอ
ฮะ
- รุ่นพี่คะ - งั้นก็เอาตามนั้น
แต่เราไม่มีเวลาไง
แต่เราก็ควรเก็บมันไปก่อนอยู่ดีน่ะ
- แต่… - ถ้าเราให้แขกไปหยิบ…
ทำไมเราไม่ตัดสินใจกันก่อนล่ะครับ
- ว่าจะเอาไงกับมื้อเที่ยง - เราซาวข้าว…
โธ่เอ๊ย
- แขกจะมาในห้านาทีแล้ว - แล้วมื้อเที่ยงล่ะครับ
- ผมซาวข้าวตรงนี้ได้นะ - พี่ มื้อเที่ยงสำคัญที่…
- งงไปหมดแล้ว - พี่!
- ฉันไปช่วยจัดผ้าก่อน - นี่!
- รุ่นพี่ซาวข้าวไปก่อนค่ะ - ให้ฉันซาวข้าวเหรอ
- พี่กับผมซาวข้าวได้นะ - ไม่ได้!
- อย่าเพิ่งซาวข้าว - พี่!
ผมกับอูซอกจะไปซาวข้าวนะครับ
(แจซอกพุ่งไปหากองผ้าขนหนู)
- เยอึน - คะ
วางกองนี้ไว้ตรงนี้แล้วเอาที่เหลือไปเก็บกัน
ค่ะ
โอ๊ย
- หรือไม่ก็เอาไปใส่กล่องพวกนั้น - ระวังนะ เดี๋ยวมันล้ม
แล้วแจกให้แขกคนละสองผืนไหมคะ
- ก็ได้ - เพราะตอนนี้เราเหลือเวลาแค่ห้านาที
- เอ้านี่ เยอึน - ค่ะ
เอาละ
- ตอนนี้ทุกอย่างต้องดูเป็นระเบียบ - ค่ะ
- จะได้ดูเหมือนเราเตรียมตัวมาดี - สะอาดเป็นระเบียบ ค่ะ
- จะดูเหมือนไม่พร้อมไม่ได้ - ไม่ได้
- เรียงไว้แบบนี้ก่อน - สวยแล้วค่ะ
- ดีแล้ว เกือบ 11 โมงแล้ว - ค่ะ
ดูเหมือนเราดำเนินการตามแผนได้ไม่สะดุดเลย
- เรียบร้อย - ค่ะ
- เดี๋ยวพอทุกคนมากัน ฉันจะพูดว่า… - โอ้
- "มากันครบแล้วเหรอครับ" - ดีเลยค่ะ
"ยินดีต้อนรับสู่บ้านพักของเราครับ"
- แบบนั้นเลย - ฟังดูดีนะคะ
- ผ้าขนหนูเสร็จแล้ว - ทำไมเราไม่…
ฉันไปซาวข้าวดีไหม
- ข้าวนี่ซาวกันยังไงเหรอ - ข้าว…
ผมจะลองหาในยูทูบดูครับ
ต้องใช้อันนี้เหรอ
ต้องใส่ข้าวเท่าไหร่ เต็มหม้อไหม
ผมอาจเทเยอะเกินก็ได้นะ
แต่เราไม่รู้นี่นาว่าจะมากันกี่คน
ถ้าเหลือก็เอาไว้มื้อเย็นก็ได้
- ประมาณนี้ไหม - นั่นมันน้อยไปนะ
กินแค่สี่ที่ก็หมดแล้ว
จริงเหรอครับ
- มันน้อยไปนะ - จริงเหรอ
(สาดไปเลยจ้ะ)
มันไม่เยอะไปเหรอครับ
- นี่มันเยอะเกินไปนะครับ - ไม่หรอก ลองใช้มือสิ
ไม่เยอะหรอก
ครับ งั้นก็ได้
- แต่นี่เยอะไปนะ - เหรอ
ผมว่ามันน่าจะเยอะไปนะ
- ฉันเอาไปซาวก่อน - ครับ
(วิธีกะปริมาณข้าว)
(อึก อึก)
(ร้องลั่น)
นี่ ทำอะไรกันน่ะ
เราซาวข้าวกันอยู่ครับ พี่
- จะหุงข้าวกันแล้วเหรอ - ครับ แล้วหลังจากนี้…
- สำหรับกี่คนน่ะ - มันเยอะไป ใช่ไหมครับ พี่
ไม่หรอก เราไม่รู้ว่าจะมากันกี่คน ไม่เยอะหรอก
เดี๋ยวพอหุงข้าว
- เราก็พร้อมหมดแล้ว - ครับ
แต่ไม่มีใครหุงข้าวเป็นเลยนะครับ
หลีกไป หลีก เดี๋ยวฉันทำเอง
(ร่องรอยจากคู่หูหุงข้าว)
นี่ จะทิ้งข้าวไว้ตรงนี้ไม่ได้สิ
จะทำเหมือนบ้านพักเราไม่พร้อมไม่ได้นะ
(เราต้องดูเหมือนเตรียมตัวมาดี)
นี่ ทำไมนี่…
(เวลาที่เหลือก่อนแขกเข้าพัก)
ทำไมถึงเอาของพวกนี้มาไว้ตรงนี้ล่ะ
นี่ก็ใกล้จะ 11 โมงแล้ว เราไปกันเลยดีไหมคะ
- ดีค่ะ - เอาเลย
- ไปกันเถอะ - ไปกันเลย
ไปกันเลย ไปๆ
(จากลานจอดรถ)
(ไปยังบ้านพัก)
(ใช้เวลาเพียงสามนาที)
- เราแค่ต้องเทน้ำออกใช่ไหมครับ - แค่นั้นก็เรียบร้อย
(เทน้ำออก)
พอแล้วๆ
จะเทข้าวสารออกไปด้วยไม่ได้นะ
เราต้องเหลือน้ำไว้ด้วยเหรอครับ
- ใช่สิ - ผมว่าเหลือไว้แค่นิดเดียว
ดูนะ
- เปิดน้ำซิ - ต้องใส่น้ำเพิ่มใช่ไหมครับ
- พี่ครับ ก๊อกอยู่ข้างพี่น่ะ - ก๊อกอยู่นั่น
แล้วจะมาขอให้คนอื่นเปิดน้ำอีก
อีกนิดนึง
อีกนิด น้ำควรถึงหลังมือใช่ไหมครับ
- ต้องใส่เพิ่มอีกเหรอครับ - แป๊บนึงนะ
แค่อีกนิดน่าจะพอนะ
อีกนิดนึง
- ผมชอบข้าวแข็งๆ หน่อย - แค่นี้พอไหมนะ
- น่าจะพอแล้วนะ - เทออกหน่อยเถอะ
- ไม่ๆ อย่าเทออก - มันจะแฉะนะครับ
ต้องประมาณนี้แหละ
เพราะข้าวมันเยอะไง
- ผมไม่เคยเห็นข้าวหน้าตาแบบนี้เลย - ดูกำลังดีเลยเนี่ย
- มัน… - มันเยอะไป ใช่ไหมล่ะ
น้ำมันไม่เยอะเกินไปหน่อยเหรอครับ
ไม่หรอก
นี่ เยอึน แค่นี้กำลังดีใช่ไหม
- ค่ะ ประมาณ - เยอะไป
- ไม่ พอดีแล้วค่ะ - ต้องประมาณนี้แหละ
- จริงๆ ใส่เพิ่มได้ด้วยซ้ำ - ค่ะ
- ยังใส่น้ำได้อีก - แต่มัน…
- ใส่น้ำเพิ่มกันอีกเถอะ - หา
- ใส่ไป - ต้องใส่อีกค่ะ
น้ำมันเยอะจนผมมองไม่เห็นข้าวแล้วนะ
- ต้องแบบนั้นค่ะ - ใส่อีก
- น้ำต้องท่วมหลังมือ - เปิดแรงอีก
- พอแล้ว พอได้แล้ว - ประมาณนั้นแหละ
- ได้แล้ว - แค่นั้นพอ
- เยอะไปนี่ - เอาไปใส่หม้อหุง
- นี่แหละค่ะ เชื่อฉัน - เราไม่มีเวลา
- เดี๋ยว… - เทออกหน่อยเถอะ
อย่านะ อย่าเท!
- มันพอดีแล้ว - อย่าเทนะ เดี๋ยวข้าวแข็ง
ข้าวจะแข็ง!
- เดี๋ยว - อย่าเทออก
เดี๋ยวข้าวแข็ง
- มันเยอะไป - อย่าเทนะ
- ข้าวมันจะแข็ง - อย่าเทน้ำออกนะ
- เทออกไม่ได้ - เคยเห็นแบบนี้ไหมล่ะ
- เดี๋ยวนะ - มันพอดีแล้ว
- อย่าเทนะ - อูซอก เทน้ำออกหน่อย
- มันพอดีแล้ว - นี่
เทออกไม่ได้นะ
- ถ้านายยังมีสติสัมปชัญญะอยู่ก็เทออก - ไม่ได้ พอดีแล้วจริงๆ
- ว้าว - ได้ยินเสียงน้ำไหลเลย
อารมณ์เหมือนมาออกค่ายเลย
(เวลาที่เหลือก่อนแขกเข้าพัก)
เราต้องตั้งเวลาด้วยไม่ใช่เหรอครับ
- แค่กดก็พอ - กดเลย
(พยายามจะเปิด)
- จริงๆ พอดีแล้วค่ะ - เคยเห็นน้ำเยอะเท่านี้เหรอ
หุงข้าวแล้ว จบ!
- แค่นี้เองเหรอครับ - จบ
- ปล่อยไว้เฉยๆ เหรอ - ใช่ ปล่อยไว้
- จริงเหรอครับ - เอาละ
ยังไงก็เถอะ ทำได้ดีมาก
- ดีมาก - ใช้ได้ไหมครับ
ฉันนึกว่าเรามีเวลาไม่พอให้หุงข้าวจริงๆ
ดีมาก
- ปฐมนิเทศ - ไปกันเถอะ ได้เวลาแล้ว
- ไปต้อนรับแขกกัน - เดี๋ยวครับ พี่ เราต้องมีกิมจิด้วย
กิมจิน่ะ ไว้ค่อยไปซื้อเอา
เดี๋ยวให้ใครสักคนกับฉันไปรับอาหาร ส่วนอีกสองคนก็อยู่ที่นี่
- เราจะได้คอยช่วยแขก - ใช่
แล้วก็นะ
อันนี้รวมถึงฉันด้วย อย่าทำเป็นงงๆ นะ
- จริงจัง - ไม่ทำแน่ค่ะ
- ไม่งั้นแขกจะร้อนใจ - ถูกต้อง
- แขกจะคิดว่า "จะไว้ใจพวกเขาได้ไหมเนี่ย" - ใช่
ก็เห็นๆ กันอยู่นะครับ
เหมือนเราวางแผนมาอย่างดี… หยุดเลยนะ อูซอก
- นี่ อูซอก - เตรียมการมาอย่างดี
"เราวางระบบไว้อย่างสมบูรณ์แบบ"
- "เรามีการซักซ้อมกันหนึ่งสัปดาห์" - โอเคครับ
ถูกต้อง
- "ทุกอย่างพร้อม" - ฉันจะทำเหมือนเป๊ะแล้ว
- พี่ - "อย่ากังวล"
- เราโปรยนี่กันไหมครับ - อะไร
- ตอนเห็นแขกเหรอ - ใช่
- ไม่เอา เดี๋ยวก็ต้องเก็บกวาดอีก - จริงด้วย
อย่าสร้างงานเพิ่ม
- แล้วถ้าใบไม้ล่ะ พี่ - อย่าหาเหาใส่หัวเลย
- ตอนนี้แขกกำลังมากันแล้ว - ค่ะ
อาจจะมากันหลายคนก็ได้
- งั้น เดี๋ยวนะ - เราเชียร์ดังๆ ไหมคะ
เรามาทักทายแขกว่า "ยินดีต้อนรับสู่บ้านพักแจซอก"
โอ้ มาแล้ว มากันแล้ว
- มาแล้วเหรอ - ตื่นเต้น
พาพวกเขาไปที่สนามด้านโน้นนะ
(มากันแล้วเหรอ)
อากาศดีจัง
อากาศก็สดชื่นด้วย
ธรรมชาติแท้ๆ
- เรามาแล้วครับ - สวัสดี
(แขกกลุ่มใหญ่กำลังมุ่งหน้ามา)
โอ้ มาแล้ว มากันแล้ว
- มาแล้วเหรอ - ตื่นเต้น
- ตื่นเต้นจังเลย - พาพวกเขาไปที่สนามด้านโน้นนะ
น่าจะถึงแล้วนะ
- เรามาถึงแล้ว ป้ายยินดีต้อนรับ - เหนื่อยแล้วสิ
โอ้ "ยินดีต้อนรับ"
(ใกล้จะมาถึงแล้ว)
พาพวกเขาไปที่สนามด้านโน้นนะ
- เราดูกระอักกระอ่วนกันจัง - อย่าเกร็ง
- เราไปรอตรงโน้นกันไหมคะ - ใจเย็นๆ ไม่ เราต้องรอตรงนี้
- อย่าเลิ่กลั่กให้แขกเห็น - เรายืนเรียงแถว…
สวัสดีครับ!
(สุดท้ายก็แค่ยืนปรบมือ)
(กรี๊ดลั่น)
(จัดเต็มตั้งแต่แรกกันเลย)
ดูคึกกันจัง
- โอ้ คนต่างชาติเหรอ - คนต่างชาติเหรอ
ยินดีต้อนรับครับ!
- สวัสดีครับ - เวลคัม!
เวลคัมครับ
- ขอเชิญมาพักด้วยกันสามวันสองคืนนะครับ - สวัสดีครับ
- สวัสดีค่ะ - ครับ สวัสดีครับ
- ยินดีต้อนรับครับ - สวัสดีครับ
(จูนความคึกคักให้ทัดเทียมกัน)
- มันหนักไปสำหรับฉันแฮะ - สวัสดีครับ
สวัสดีครับ
(แต่เขาก็ยังต้อนรับแขกอย่างมืออาชีพ)
- ตายแล้ว - สวัสดีครับ
(ปรบมือแปะๆ)
(น้องใหม่ขี้อายเข้าหาแขก)
เชิญด้านในเลยครับ ทางนั้นครับ
ไม่อยากจะเชื่อเลย
(ผู้จัดการนำทางแขกด้วยเสียงกรี๊ด)
(วิงเวียนเล็กน้อย)
เอาละ เชิญเลยครับ
- เชิญเข้ามาเลยครับ - เชิญทางนี้ครับ
(แขกกลุ่มด้านหน้าเชิญตัวเองเข้าพักแล้ว)
- อะไรน่ะ - ว้าว สุดยอดเลย
(สะดุดตาทันที)
นั่นอะไรน่ะ
- ดูนั่นสิ - มีน้ำตกด้วย
ยังเข้าไปไม่ได้นะครับ
- อย่าเพิ่งเข้าไปนะครับ - ซ้ายมือ ซ้ายมือ!
- ปฐมนิเทศ - อย่าเพิ่งไปทางนั้น!
(เราจะเข้าไปด้านในก่อน)
อย่าเที่ยวเดินเรื่อยเปื่อย!
- เอาสัมภาระมาทางนี้ก่อน - ปฐมนิเทศ
(เราจะปฐมนิเทศกันก่อน)
- ช่วยวางสัมภาระไว้ตรงนี้ก่อนครับ - ค่ะ
เดี๋ยวนะ ตอนนี้มีกี่ท่านแล้วนะ
- น่าจะครบแล้วนะครับ - ไม่สิ ที่โทรมาก่อนหน้านี้มีเยอะกว่านี้ครับ
ถ้าอย่างนั้น
นอกจากทุกท่านตรงนี้แล้ว เดี๋ยวอาจจะมีอีกกลุ่มมาเข้าพัก…
พวกเขามาแล้ว
(มากันแล้วเหรอ)
- พวกเขาอยู่นั่น - พวกเขามาแล้ว
(รีบไปต้อนรับ)
- สวัสดีครับ - โอ้โฮ
มากันเยอะมากเลย
ตื่นเต้นจัง
- สุดยอดเลย - สวัสดีครับ
โอ้โฮ
(แขกมาเพิ่ม 9 คน)
- สวัสดีครับ - ยินดีต้อนรับครับ
- สวัสดีครับ - ยินดีที่ได้รู้จักครับ
- คุณมาคนเดียว - ใช่ค่ะ ฉันมาคนเดียว
- สวัสดีครับ - ยินดีที่ได้รู้จักทุกคนครับ
สวัสดีครับ
- สวัสดีครับ - อย่าสลับกระเป๋ากันนะ
เฮ้ย!
- สวัสดีครับ - สวัสดีครับ
เฮ้ย!
(ตกใจ)
- อะไรอีก - สวัสดีครับ
รู้จักเขาเหรอ
อะไรเนี่ย
มาทำไมเนี่ย
จริงเหรอ
(วาไรตี้ปุบปับที่บ้านพักแจซอก)