PIĘĆ DNI PRZED ŚMIERCIĄ NANCY
- Kocham cię. - Ja ciebie też.
WIEM, JAKA JESTEŚ NAPRAWDĘ. MOGĘ TO POKAZAĆ INNYM.
Kurwa!
Musimy się spotkać.
KOBIETY NIEDOSKONAŁE
NA PODSTAWIE KSIĄŻKI ARAMINTY HALL
PILNE NAGRANIE Z PODEJRZANYM
Pani Simpson.
Mam namiary na prawniczkę. Jest świetna.
Jeśli nie ma pani dziś gdzie przenocować,
możemy pomóc.
Howard, posłuchaj.
- To był duży błąd. - Nic nie mów.
- To nie ja. - Mój klient
- chce odebrać dzieci. - Co?
Nie ma problemu. Proszę tędy.
Eleanor dała znać policji.
Ja nic nie powiedziałam.
Nigdy nie zobaczysz dziewczynek.
Nie możesz tego zrobić. Potrzebują matki.
Cześć, kochane.
- Gdzie teraz idziemy? - Do domu.
Cześć, słonko. Już dobrze.
- Tak mi przykro. - A co z mamą?
Musi porozmawiać. Chodź.
Howard, proszę. Błagam cię.
- Nie rób tego. - To nie moja wina, tylko twoja.
Nie moja. Twoja.
- Mamo! - Już dobrze, kochanie.
No dalej, Ganz. Odbierz.
Pani Bouchet.
Co się, do cholery, dzieje?
Co z Howardem?
Nie było podstaw, żeby go zatrzymać.
Kurwa.
- Kurwa. - To nie on. Dajcie sobie spokój.
Przez ostatnie 12 godzin
zebraliśmy wiarygodne informacje od miejscowych służb,
wspólnie z którymi szukamy pana Reeda.
Poszukiwania prowadzimy teraz w całym stanie, monitorujemy też granicę.
Czyli go zgubiliście.
Wysłaliśmy jednostki do jego domu w Bakersfield.
Policjanci są też w miejscu, w którym ostatnio pracował.
Mieliśmy wiele zgłoszeń telefonicznych,
ale póki co nie udało się niczego potwierdzić.
A co robiliście wcześniej?
- Pan Reed nie był podejrzanym. - Jasne.
Robiliście ze mnie mordercę, zamiast wziąć się, kurwa, do roboty.
Przypominam, że wyświadczamy państwu przysługę.
Nie wiem, czy słusznie,
bo nieźle nam się oberwie, jeśli pan Simpson pozwie nas
za wezwanie go tu na waszą prośbę.
Jeśli nie ma pan nic do dodania,
- to kontynuujmy. - Przepraszam.
- Mary Simpson. Podobno tutaj… - Tak, proszę siadać.
Proszę mówić.
Są tu panie tylko dlatego,
że najdłużej znały panią Hennessey.
Wiecie coś na temat relacji
łączącej pana Reeda i panią Hennessey, co mogłoby pomóc?
Z tego, co wiemy, wiele lat temu zerwała kontakt z rodziną.
Minęły wręcz dekady. Nie chciała mieć z nimi nic wspólnego.
Sądzimy, że pan Reed i pani Hennessey się kontaktowali.
Ustaliliśmy, że ten nieaktywny już numer należał do pana Reeda.
Pani Hennessey dzwoniła do niego pięć dni przed śmiercią
i ponownie w noc, gdy zginęła.
Nie wiemy, o czym rozmawiali, ale…
Czyli teraz obwiniacie Nancy, zamiast znaleźć pojeba, który to zrobił?
Przykro mi, że nie byłyśmy w stanie pomóc.
Robert. Zatrzymaj się, proszę.
Co?
Wiem, jak to wygląda. Ale nie mylę się co do Howarda.
Nie wiem, jaką rolę odegrał Scott,
może współpracowali. Musieli…
To Scott ją zabił, rozumiesz? To był Scott.
Nie Howard.
Nie wiem, o co wam chodzi, ale nie mieszajcie mnie w to.
Zabrali go na oczach dzieci.
- Wiedziałaś? - Nie wiedziałam,
- że tak szybko pójdzie. - No tak.
Przykro mi.
- Ale wycofałaś się z umowy. - Zabrał mi dzieci.
Równie dobrze może mi uciąć łeb.
Jestem nikim, stałam się kawałkiem mięsa. Nie mogę bez nich żyć.
To co, mamy mu odpuścić?
Widziałaś nagranie?
A jeśli się mylimy?
- A jeśli to był Scott? - Chyba w to nie wierzysz.
- Nie wiem! - Mary,
ten Adderall zupełnie przeżarł ci mózg?
Howard się praktycznie przyznał.
Nie możesz zostawić z nim dziewczynek i Marcusa.
Lepiej załóż własną rodzinę, zamiast żerować na cudzej.
Co z rozprawą?
Z przesłuchaniem.
W sprawie tymczasowej opieki.
Mąż złożył wniosek w trybie pilnym.
Sędzia Davis wyznaczył termin na wtorek.
Za sześć dni. To miało trwać tygodniami.
- Jak on to zrobił? - Twierdzi,
że zachodzi „bezpośrednie ryzyko przemocy fizycznej”.
Ze strony mamy? To bzdura.
Wspomina też o szczególnych okolicznościach.
Zaczyna pracę w Ohio i chce się przeprowadzić z córkami.
- Nie może. - Decyzję podejmie sędzia.
Nie, to nie w porządku.
Marcus, siadaj.
On ją zdradza.
Robi to od lat.
Myślałaś, że nie wiem.
Kochanie…
Mój tata udaje porządnego gościa. Wszyscy się na to łapią.
Nikt go nie zna naprawdę.
Musi być jakieś rozwiązanie.
Ma pani dowód jakichkolwiek nadużyć?
Nie. On…
jest bardzo cwany.
Ale uważam, że jest zdolny do wszystkiego.
Zgłaszała pani cokolwiek policji?
- Nie. - Wielka szkoda.
Bez niedawnych zgłoszeń
lepiej nie wspominać o jego wadach. Skupmy się na pani zaletach.
Potrzebujemy wiarygodnego świadka.
Mogę nim być.
To musi być ktoś spoza rodziny.
Najlepiej ktoś, kto zna panią od lat.
Kto może za panią poręczyć?
Dzień dobry.
- Cześć, Bernard. - Pani Ellie.
- Dawno pani nie było. - Dobrze cię widzieć.
- Witamy w domu. - Dziękuję.
Jeśli się nie zgodzą, skierujemy to do arbitrażu.
Zgadzam się.
To niech podpiszą.
Dziękuję.
Cześć.
To…
shag czy bob?
Ciężko stwierdzić.
W sumie to się nazywa bixie.
Pasuje ci.
Potrzebowałam odmiany.
Zdziwiłam się, kiedy twój brat powiedział, że przyjedziesz.
Myślałam, że żartuje.
Zazwyczaj, kiedy uciekasz…
to raczej nie w moim kierunku.
No tak.
Nie miałam dokąd pójść.
Skończyły mi się pomysły.
Panie Hennessey. Ma pan gościa.
Nie teraz, Adele.
Cholera.
Hej.
Przeprowadzasz się?
Robię remont.
Może zrobię tu warsztat ceramiczny.
Albo miejsce do medytacji.
Pasowałoby.
W czym mogę pomóc?
Mam przesłuchanie w sprawie opieki i potrzebuję świadków.
Osób, które znają mnie od dawna i które potwierdzą, że jestem dobrą matką.
Rety.
Musisz być naprawdę zdesperowana, skoro przyszłaś do mnie.
Co? Nie, Robert.
Widziałeś, jaką jestem matką, a może Nancy coś ci mówiła, albo…
A Eleanor?
Nie rozmawiamy ze sobą.
W życiu w to nie uwierzę.
To uwierz. To koniec.
Kiedy się tu zjawiła z tymi rewelacjami na temat twojego męża…
Bardzo się bała.
O ciebie.
Tak?
Nigdy mnie nie lubiłaś.
Zawsze tak było.
Czemu?
No dawaj. Chcesz, żebym ci pomógł?
Robert, to nie tak, że cię…
Mów. Nie sil się na uprzejmość.
Rzygam uprzejmością.
No, Mary. Powiedz szczerze.
Nie rozumiałam tego.
Czemu obie się do ciebie łasiły.
Jasne, jesteś wysoki…
masz prezencję Kennedy’ego, ale…
Ale co?
Jesteś tylko gałęzią.
A nie całym drzewem.
Masz tylko to, co dostałeś.
Jesteś zlepkiem oczekiwań, które mają wobec ciebie inni.
Ty…
Twoje prawdziwe ja…
Prawie nie istniejesz.
Robert, za cztery dni…
będę musiała stanąć przed sędzią…
który zdecyduje,
czy zobaczę jeszcze swoje dzieci.
Panie Hennessey.
Jest tu policja.
Dziś o 9.13 rano zatrzymaliśmy Scotta Reeda.
- Chwila… Czyli go znaleźliście? - Tak.
O Boże.
Dziękuję. To naprawdę…
- Bardzo dziękuję… - To nie wszystko.
Pan Reed miał przy sobie telefon pani Hennessey.
Nie było go na miejscu zbrodni.
Technicy go sprawdzili.
Czyli…
To on. To koniec.
Przed nami długa droga, ale jesteśmy pewni swego.
Przyznał się?
Tak jak mówiłam, jesteśmy pewni swego.
Czyli co teraz?
Został oskarżony, przewieziemy go do hrabstwa.
Mam…
- Halo? - Pani Simpson?
- Kto mówi? - Oliver Nock.
Reprezentuję Scotta Reeda.
Skąd ma pan mój numer?
Mój klient utrzymuje, że jest niewinny,
ale nic to nie zmienia.
Chce z panią porozmawiać.
REPREZENTUJĘ SCOTTA REEDA. TO PILNE, PROSZĘ O TELEFON!
Siadaj.
Bligia z dorszem, platan i gulasz z kraba i warzyw.
- Jak lubisz. - Sama to zrobiłaś.
Siadaj.
Jeśli nie chcesz, nie musimy…
Nie, nie, nie. Dziękuję.
Nie. Po prostu… Ktoś do mnie dzwonił.
Aresztowano ojczyma Nancy.
Chce ze mną porozmawiać.
Nie chcesz tego robić?
To on mógł zabić moją przyjaciółkę.
Czuję, że powinnam się z nim spotkać i zapytać, czemu to zrobił, ale…
Ale co?
Nie dam rady.
Nie wrócę tam.
Mam wrażenie, że kiedy próbuję coś wyprostować, to to psuję.
Eleanor, w jaki sposób przespanie się z mężem przyjaciółki
miało cokolwiek wyprostować?
Wow. Zawsze musisz być taka okrutna?
To co mam zrobić? Owijać w bawełnę?
Tak. Tak.
Chociaż raz
cieszyłabym się, gdybyś choć udała, że jesteś po mojej stronie.
Bo to…
To dlatego wyjechałam.
To, co stało się między tobą a Robertem,
nie musi cię określać.
To był błąd.
Zapłaciłaś za niego.
Patrzę na ciebie
i to widzę.
Mamo…
Myślałam, że to coś znaczy.
Naprawdę.
Całkowicie się przed nim odsłoniłam.
Ale nie zrobię tego więcej.
Nie chcę znów się tak czuć przy kimkolwiek.
Nie rób tego.
Nie odcinaj się.
Sama tak zrobiłam, kiedy zmarł twój ojciec.
Bądź ode mnie mądrzejsza.
Robert nie był odpowiedni.
I tyle.
Ale twoje przyjaciółki…
Eleanor,
znalazłaś osoby, które kochasz, z którymi możesz dzielić życie.
Oczywiście nie nauczyłaś się tego ode mnie,
ale sama to jakoś rozgryzłaś.
Jeśli masz takie osoby
i naprawdę je kochasz,
to musisz im to okazać.
Dlatego musisz tam wrócić.
Wracaj i załatw sprawę do końca.
Bo jeśli tego nie zrobisz, to uwierz,
staniesz osobą, z której teraz drwisz.
Zatwardziałą kobietą, która ledwo jest w stanie zjeść lunch
z kimś, kogo kocha najbardziej.
Co mam robić?
No tak.
Dobra, to ty do niego zadzwoń.
- Dzień dobry. - Proszę.
Za chwilę przyjdzie.
Nie zabiłem jej.
Powiedziałem policji.
Nie wierzą mi.
Twierdzą, że ją nękałem.
Ale to ona do mnie zadzwoniła kilka dni przed śmiercią.
No proszę, Fajna Nancy we własnej osobie.
Używasz tej samej wody kolońskiej.
Piwo.
Fajny pierścień.
I co?
Będziemy się tak gapić?
Byłam dzieckiem.
To, co mi robiłeś…
Byłam tylko dzieckiem.
To strata czasu.
Nie, kurwa. Usiądziesz i mnie wysłuchasz.
Uspokój się, co?
Wszystko mi powiedziała.
Posuwała twojego męża.
Wszystkich okłamywała.
Podobno to niezły psychol.
Nie dawał jej spokoju.
Nawet wysłał jej nagie fotki.
Jej mąż to zobaczył.
Chyba nie miała z kim pogadać.
Dlatego gadała ze mną.
Kilka dni później znów zadzwoniła. Była…
na jakichś urodzinach…
Nie. Przepraszam.
To… nie ma żadnego sensu.
Nie zadzwoniłaby do ciebie. Nienawidziła cię.
Zniszczyłeś jej życie.
Chciała, żebym ją ochronił.
Jak?
Jak miałeś ją ochronić?
Miałem go odstraszyć.
Trochę go poturbować.
Żeby się odczepił.
Chciałem to zrobić.
Byłem jej to winien.
NOC ŚMIERCI NANCY
- Wracaj. - Prze…
Hej.
- Trzeba to skończyć. - Halo?
Muszę jej powiedzieć.
- Żartujesz. - Gdzie jesteś?
Może stracimy kontakt, ale zasługuje
- na prawdę. - Słyszysz mnie?
Cholera.
On… nachylał się nad nią…
nad jej ciałem.
Robił coś… z jej ręką. Nie widziałem co.
I tak ją tam zostawiłeś?
A co miałem zrobić?
Zadzwonić po pomoc.
Dać znać policji.
Będziesz mi mówić, co miałem robić?
Twój mąż zabił twoją przyjaciółkę.
I co z tym, kurwa, zrobisz?
Tłumaczyłem im to, ale nikt mi nie wierzy.
Dokąd idziesz?
Na komendę.
Idę z tobą.
RATUSZ
Mają istotne informacje w sprawie Hennessey.
- To chyba ważne. - Mam konferencję prasową.
- Szybko. - Byłyśmy u Scotta.
- Wiem. - On mówi prawdę.
Jaki macie na to dowód?
Jego samego. Jest naocznym świadkiem.
Widział zabójstwo.
Zna szczegóły zbrodni, bo…
- Bo ją popełnił. - Nie.
Chyba chce pani, żeby to był on.
Wyjaśnię, jak to działa.
Mam tu fizyczne, możliwe do potwierdzenia, konkretne dowody.
- Tak… - Historię połączeń, odciski na telefonie.
Mam nawet groźby, które pan Reed wysyłał na Instagramie.
- Porozmawiajcie z nim… - To jest motyw.
Mam wszystko, czego potrzebuję, żeby przedstawić sprawę prokuraturze.
Mam też masę dziennikarzy, którzy chcą usłyszeć,
że ofiara doczeka się zadośćuczynienia.
Jeśli nie macie niczego lepszego, to kończymy rozmowę.
- Jego… - A telefon lub laptop Howarda?
Póki co miałyśmy tylko poszlaki.
A gdybyśmy miały coś, co powiąże Howarda z Nancy?
Ktoś wysłał Nancy jej nagie zdjęcia.
Howard musi mieć te zdjęcia.
Możecie zdobyć nakaz, żeby sprawdzić komputer?
Koniec rozmowy.
Co? To jakiś, kurwa, żart?
- Dobra. Hej, Mary! - To pani praca!
- Przestań. - To jej praca.
- Ma to w dupie. - Przestań. Nie tu.
Chodźmy.
Proszę.
Jutro idę do sądu.
Nie mam nic.
Howard odbierze mi dziewczynki. Odbierze mi, kurwa, dzieci.
- Naćpałaś się? - Co? Nie!
Mówiłaś, że nie bierzesz już tabletek.
Wzięłam je dopiero po śmierci Nancy.
- Czyli kłamałaś. - Nie zrozumiałabyś.
Tyle się u ciebie działo.
I radziłaś sobie dużo lepiej. A ja…
Czułam, że tonę.
Wszystko mnie przytłaczało. Nie mogłam się skupić przy dzieciach.
Po prostu… potrzebowałam czegoś, żeby funkcjonować.
Siedziałaś na tej kanapie i opowiadałaś o Howardzie.
O jego zdradach, o tym, co zrobił.
A i tak coś przede mną ukrywałaś.
Mary, jak możemy patrzeć sobie w oczy i wciąż kłamać?
Nie wiem! Ty mi powiedz.
Nie wiem. To nie tylko ja. To… ty, ja, Nancy.
Nancy kłamała.
Rozmawiała ze Scottem, a my nie miałyśmy bladego pojęcia!
Wiem. Wiem. Wiem.
Mary, tamtej nocy, gdy wyszłyśmy z restauracji,
stałam na postoju i czekałam.
Pojawiła się Nancy.
Poprosiła, żebym z nią poszła, a ja odmówiłam.
Chciała być ze mną szczera, a ja nie chciałam jej słuchać.
A teraz jej już nie ma, a ja tak bardzo bałam się powiedzieć to na głos.
Ale nie… Nie chcę już tego w sobie dusić.
Nie tylko podkradałam rzeczy Nancy.
Czasem z Howardem…
Czasem, gdy uprawialiśmy seks,
udawaliśmy, że jesteśmy nimi.
Udawałam, że nią jestem.
Przyjaciółki raczej się tak nie zachowują.
Czasem myślę, że może się do tego przyczyniłam.
Że Howard zaczął jej pożądać.
Uznałam, że jeśli się dowiesz,
na pewno nie będziesz mnie już kochać.
Chyba wszystkie bałyśmy się tego samego.
Codziennie o 15.00 obieram i kroję Artie jabłko.
A Junie daję całe jabłko.
Każdego dnia.
To jedna z miliona rzeczy, które robię,
żeby ich życie było przewidywalne i żeby czuły się bezpiecznie.
Howard o tym nie wie.
Nikt o tym nie wie, bo tego nie widać.
To moje dzieci ucierpią.
Co my teraz zrobimy?
Zaczniemy od prawdy.
Porozmawiam z Corą.
Uznałam, że ci powiem, bo jesteś jej ojcem.
Powiem jej o wszystkim.
O nas, o Nancy i Scotcie.
Gdyby Nancy miała taką możliwość,
opowiedziałaby Corze o swojej przeszłości.
Nie. Zdecydowanie nie.
Może tobie nie przeszkadzają te wszystkie tajemnice,
bo jesteś Hennesseyem, ale ja jestem inna.
Nie mogę, nie chcę tak żyć.
Te tajemnice zabiły Nancy.
Nie chcę, żeby to samo spotkało Corę.
Zraniłam ją i muszę jej wyznać prawdę.
Prawdę? I tak ma mnie za dupka.
Tylko pogorszysz sprawę.
Nie chodzi o ciebie.
- Na pewno? - Nie.
Nie chodzi o to, że nie dałem ci tego, czego chciałaś?
Czego zawsze chciałaś?
Nie.
Kiedyś czegoś od ciebie chciałam.
Ale to się zmieniło.
Porozmawiam z Corą.
Zrób coś ze sobą.
- Eleanor. - Tak?
Bardzo cię przepraszam.
Chcę tam być.
Wiem.
Najbardziej mi pomożesz, pilnując sióstr, dobrze?
Myślisz, że on wygra?
Mamy plan z ciocią Ellie.
Kocham cię, słonko.
Uściskaj ode mnie dziewczynki.
Dobrze.
- Też cię kocham. - Pa.
Nie znam drugiej takiej osoby.
Nikt nie zna.
Mary jest uosobieniem empatii.
W jej wielkim sercu jest miejsce dla każdego.
Ale szczególnie dla dzieci.
Nikt nie jest ważniejszy dla Mary niż Marcus, Juniper i Artemis.
Dziękuję pani.
Pani Bouchet…
Pamięta pani incydent z udziałem pozwanej
i jej ośmioletniej wówczas córki w październiku 2025 roku?
Musiałabym sprawdzić.
W porządku, uściślę.
Zdaje sobie pani sprawę, że 19 października 2025 roku pani Simpson,
znajdując się pod wpływem zdobytej nielegalnie amfetaminy,
opuściła stację benzynową,
zostawiając w sklepie swoją córkę Juniper?
Tak.
Co znaczy „tak”?
Tak, zdaję sobie z tego sprawę. Jest człowiekiem. Popełniła błąd.
A rankiem czwartego czerwca
była z nią pani, gdy jej młodsza córka została przyjęta
- na ostry dyżur po przedawkowaniu… - To nie ja.
- To był Howard. - …Adderallu, na który nie miała recepty?
Tak, byłam wtedy w szpitalu.
Dziękuję.
Nie mam więcej pytań.
Dziękuję pani.
Są inni świadkowie, pani Tisdall?
Tak, wysoki sądzie.
Jedna osoba właśnie dotarła.
Moje małżeństwo z Howardem trwało osiem lat.
Macie dzieci?
Nie. Howard bardzo tego żałował.
Zaszłam w ciążę, ale poroniłam.
Teraz widzę, że to było prawdziwe błogosławieństwo.
Dlaczego? Jeśli mogę spytać.
Bo ludzkość wiele by zyskała,
gdyby niektórzy się nie rozmnażali.
Chyba nie zależało pani na mężu.
Zależało, na początku.
Howard potrafi być zarazem czarujący i odrzucający.
Po ośmiu latach użył przemocy fizycznej.
To się zdarzyło raz, ale…
trudno o tym zapomnieć.
Ostatnie dwie dekady spędziłam, bojąc się,
że mnie znajdzie i skończy to, co zaczął.
Ale patrzę teraz na niego
i widzę tylko rozzłoszczone dziecko,
przerażone własną przeciętnością.
Proszę wstać.
Proszę usiąść.
W porządku.
Jeśli chodzi o pilny wniosek o zezwolenie
na przeniesienie dzieci do innego stanu, zostaje on odrzucony.
Jak to? Mam pracę w Ohio.
To szukaj innej pracy.
Jeśli chodzi o zarzut stwarzania zagrożenia,
który postawiono pozwanej,
jestem zdania, że niepełnoletnie dzieci,
Artemis i Juniper Simpson, w istocie nie są bezpieczne
i nie powinny obecnie mieszkać z żadnym z rodziców.
- Co? - Skieruję sprawę
do Departamentu ds. dzieci i rodzin.
- Złoży wniosek… - Nie.
…o tymczasowe zatrzymanie dzieci.
Po zakończeniu sprawy
spotkamy się ponownie i rozważymy rozwiązania długoterminowe.
Zamykam posiedzenie.
Mamy opcje.
Będzie dobrze.
Co teraz?
- Nie tak miało być. - Wiem. Wiem.
Nie tak miało być.
Będziemy walczyć.
- Co z tobą nie tak? - Nie, nie, nie.
- Co z tobą, kurwa, nie tak? - Przestań.
Odbiorę cię z hotelu i przenocujesz u mnie.
Ellie?
Mare?
Mary?
Tu Mary i Junie.
I ja!
No dawaj.
Ciociu Ellie?
Hej, rozmawiałeś z mamą?
Z mamą? Nie.
Jesteś z ojcem?
Nie. Nie widziałem go.
Pilnowałem Junie i Artie.
Pojawili się ludzie z opieki społecznej i je zabrali.
Nie wiem, co robić.
Prześlę ci numer detektywki Bethany Ganz.
Zadzwoń do niej.
Musisz jej coś ode mnie przekazać. Dobra?
Tak. No tak, dobra.
Zabijesz mnie?
Nie, sama to zrobisz.
Idealnie się składa.
Uzależniona matka traci dzieci.
Od miesięcy jej się pogarsza.
Nie ma po co żyć, więc podcina sobie żyły
w miejscu, w którym zginęła jej przyjaciółka.
Rozmawiałyśmy ze Scottem.
Widział cię.
Widział, jak zamordowałeś Nancy.
Chciała się tu z nim spotkać.
Miał cię nastraszyć, żebyś dał jej wreszcie spokój.
Kłamiesz.
Tak? Ja kłamię?
Twierdzisz, że znałeś Nancy lepiej niż ja.
Byłaby w stanie to zrobić?
To czemu to on siedzi w areszcie?
Bo…
detektywka Ganz potrzebuje twardych dowodów, że to byłeś ty.
Miałyśmy je dostarczyć z Ellie.
Mamy się z nią spotkać dziś wieczorem u mnie w hotelu.
A mnie tam nie będzie.
Detektywka Ganz na pewno nie uwierzy, że się zabiłam.
Będzie wiedziała, że ty to zrobiłeś.
Posłuchaj, Howard.
Posłuchaj mnie.
Możesz zrobić tylko jedno.
Daj mi zadzwonić do Ellie.
Posłuchaj mnie. Powiem jej, że odwołuję to spotkanie.
Że nie dam rady.
A ty uciekaj.
Odejdź.
Nie zabieraj dziewczynek.
Nie zależy ci na nich.
Po prostu odejdź.
Wreszcie będziesz wolny.
Zadzwonię do niej.
Dobrze?
Już dobrze.
Cholera!
Cholera! Kurwa, Horward!
To strefa bez zasięgu. Nie dodzwonię się.
Dosyć.
Zrobimy, jak powiedziałem. Wstawaj. Ruchy.
Strefa bez zasięgu. Tutaj zamordowano ofiarę.
Boże. Strefa bez zasięgu.
Cholera!
Idź.
- Kiedy przestałeś mnie kochać? - Oj, daj spokój.
Nie!
Spędziłam z tobą całe dorosłe życie.
Jeśli mam dziś zginąć, chciałabym to wiedzieć.
Dobra, powiedzieć ci?
Kiedy byłaś moją asystentką, miałaś ogromny potencjał.
Myślałem, że dokonasz czegoś wielkiego.
Ale tak się nie stało.
Zamieniłaś się w kurę domową, marudę, nudziarę.
Czemu to zrobiłeś?
Powiedz mi. Czemu zabiłeś Nancy?
Bo chciałem jej coś pokazać, ale nie słuchała.
Czemu tu jesteśmy?
Spójrz.
Na co mam patrzeć?
Na to!
- Most? - Kolumnadę.
Nie ma piękniejszego widoku nocą.
Zimno mi.
Masz ją pod samym nosem.
Ale pewnie nigdy nie patrzyłaś na nią z tej strony.
Nie mam ochoty wysłuchiwać twoich metafor.
Możemy wracać?
Czekaj, chcę coś powiedzieć.
Zakochałem się w tobie.
- Howard, proszę… - Czekaj. Daj mi skończyć.
Możemy być razem. Przemyślałem to.
Odłożyłem pieniądze.
Nie chcę tego robić.
Nigdy nie byłaś szczęśliwsza i bardziej ożywiona niż wtedy w teatrze.
- Co? - Czułem,
- że obudziłem w tobie namiętność. - Bzdura!
Wracaj tu.
Nie.
To się musi skończyć.
Muszę jej powiedzieć.
Nie mówisz serio.
Może nie będzie chciała mnie znać. Ale zasługuje na prawdę.
Daj spokój. Masz w dupie Mary.
Gdyby nie ty, wciąż by żyła.
Co ty wyprawiasz?
To nie ona była krucha.
Tylko ty.
Jebana dziwka!
Mam cię.
Nawaliłaś.
Mogliśmy być…
Mogliśmy być… Mogliśmy być…
Mogliśmy być…
Boże.
Mare. Mary. Mary!
Boże. Ocknij się, proszę. Błagam, ocknij się.
O Boże. O Boże.
Nie!
Już dobrze.
Żyjemy.
Ty żyjesz. Boże.
- Boże. My… - Żyjemy.
Żyjemy.
Dziękuję.
- Jest pani z rodziny? - Tak, pojadę z nią. Mary.
Ellie.
Dobrze się czujesz?
A ty?
Nie wiem.
Miałyśmy się razem zestarzeć.
Taka była umowa. Obiecałyśmy to sobie w młodości.
KOCHAJĄCA ŻONA, MATKA I PRZYJACIÓŁKA
Nie wiedziałyśmy wtedy, co jest najtrudniejsze w przyjaźni.
Im bardziej kogoś kochasz, tym większy ból, gdy go stracisz.
Po tylu stratach pojawia się pokusa,
żeby się odizolować.
Ale to błąd.
Warto zaryzykować i otworzyć się na miłość.
Poszukiwać czegoś głębszego, radości i wspólnoty.
IMPREZA URODZINOWA JUNIPER O 14.00
DLA: KOCHANEJ JUNIE OD: CIOCI ELEANOR
Chciałabym móc powiedzieć, że to wszystko było darem.
Że zobaczyłyśmy, jakie jesteśmy silne.
I że umiemy się podnieść.
Po tym, przez co przeszłyśmy, nigdy nie przestaniemy się przyjaźnić.
Nasza relacja jest zbyt bliska.
Powinna przetrwać wszystko.
Przynajmniej na razie.
Napisy: Magdalena Marciniak