Skaleczenia i poświęcenia. To jest prawdziwe.
Prawdziwe jest to, że mój mąż ma teraz rozmowę o pracę w Ohio.
I być może będziemy musieli się przenieść. To jest prawdziwe.
Ty przeżyłaś jebaną bajkę z cudzym mężem.
Przeprowadzasz się?
- Co to ma do rzeczy? - Jak to?
- Jesteś moją przyjaciółką. - Tak!
Nancy też nią była, a pieprzysz się z jej mężem.
Mary Simpson dostrzegała w innych to, co najlepsze.
Choć zawsze okazywało się, że to był błąd.
- Wynoś się stąd. - Mary.
Już.
Nie była naiwna.
Wiedziała, że życie potrafi być okrutne.
Dlatego stworzyła sobie własny świat.
Ale rzeczywistość miała wobec Mary inne plany.
Słyszałaś to, Nance?
Wreszcie ma to, czego chciała.
ROZDZIAŁ TRZECI MARY
Mary nie pamiętała, kiedy ostatnio samą siebie zaskoczyła.
Był w jej życiu czas, gdy czuła, że może wszystko.
To było przed erą niekończących się sprawunków, szkolnych wypieków…
„…i noszenia praktycznej bielizny.
Mary była ambitna i miała pragnienia. Napędzała ją tajemna siła.
Wiedziała, czego chce, i to zdobyła. Tak związała się z Howardem.
Była jego asystentką, dopiero co zaczęła doktorat.
Kilka dekad później wciąż czuła na sobie ciężar jego ciała
i szorstkie obicie kanapy, które drapało ją w plecy”.
„Mogła…”. Przepraszam.
„Jego małżeństwo od lat było fikcją.
Już dawno zostawiłby żonę,
gdyby nie obawa, że podetnie sobie żyły. Po raz kolejny.
Mary wmówiła sobie, że czuje litość wobec tej biednej kobiety.
Ale tak naprawdę niewierność jedynie dodawała wszystkiemu pikanterii.
Pragnęła go. I nie wstydziła się tego”.
To dopiero początek.
Brzmi bardziej obscenicznie, niż chciałam.
Tekst ma się bronić sam.
Wiele rzeczy mi się tu podoba.
„Praktyczna bielizna”? Od razu mam tę kobietę przed oczami.
- Dzięki. - Jakieś przemyślenia? Komentarze?
Ktoś się wypowie?
Doceniam szczerość.
Racja. Potrzeba wielkiej odwagi, żeby ukazać siebie jako niemoralną osobę.
Niemoralną. Właśnie. I po prostu antypatyczną.
Ktoś jeszcze myśli, że bohaterka Mary jest antypatyczna?
No tak. Ma romans z żonatym mężczyzną
i liczy, że jego żona popełni samobójstwo.
Nie liczy. Przepraszam.
Jak Mary mogłaby zdobyć sympatię czytelników?
Chętnie posłuchałbym czegoś na temat Nancy.
Tak.
Nawet się tam nie pojawia.
Słuchajcie, skupmy się.
Byłaś w jej mediach społecznościowych.
Zgadzam się z Russellem. Napisz o Nancy.
Możesz z tego zrobić kryminał. Albo thriller.
- Super. - Dobre.
To była sprawka męża?
- Albo tej przyjaciółki. - Kto to?
- No nie… - Spokojnie.
Córka wrzuciła dziś rano filmik.
- Jaki filmik? - To już wiral.
Podobno mąż…
- Robert. - Robert,
- niezłe ciacho… - Zgoda.
…sypiał z przyjaciółką Nancy, Eleanor.
KOBIETY NIEDOSKONAŁE
NA PODSTAWIE KSIĄŻKI ARAMINTY HALL
Odkąd się poznały,
Mary wiedziała, że przyjaźń z Nancy czyni ją kimś ciekawym.
Mary wiedziała, jak działa urok
olśniewającej blondynki z promienną cerą.
KIM BYŁA NANCY HENNESSEY?
Wiedziała też, jak przy niej wygląda.
Ale Mary nie interesowało to, co świat uznawał za ideał.
Była najstarszą z piątki dzieci. Dorastała na farmie marihuany w latach 80.
Niczego jej nie brakowało.
Przy odrobinie wyobraźni mogła nagiąć rzeczywistość do swoich potrzeb.
Przepraszam, Sean?
- Tak. - Potrzebuję pomocy.
Szukam czegoś na przeziębienie.
Macie coś?
Na dzień czy na noc?
Zdecydowanie na dzień.
- Sprawdzę na zapleczu. - Byłabym wdzięczna.
Dziękuję.
Inni mieli pozycję i pieniądze,
za to Mary miała coś bardziej przydatnego.
Była pomysłowa.
- Dzięki. - Dziękuję.
Okej.
Księżniczka Tilly Tojutro spojrzała na schody Piramidy Słońca.
Smoku, co jest na szczycie Piramidy Słońca?
Smok zieje ogniem, ale jest bardzo przyjazny.
Dziś spotkasz się z mamą,
słynną archeolożką i królową, Tanyą Tojutro.
Księżniczka Tilly Tojutro zaczęła się wspinać na Piramidę Słońca.
Nie mogła się doczekać, aż dotrze na górę.
Wzięła głęboki wdech.
- Chyba dokończymy jutro. - Nie!
Mamo, proszę, skończ.
Skończę. Jutro.
- Kto chce smoka? - Ja!
No dobrze. Chyba kolej Junie, kochanie.
Przepraszam, ale dostaniesz księżniczkę. Dobrze?
- Proszę, trzymaj. - Dziękuję.
Kocham cię.
- Ja ciebie też. - Śpij dobrze.
Smok dla zwyciężczyni.
- Dobranoc. Kocham cię. - Dobranoc. Ja ciebie też.
Minęły prawie dwa miesiące
od szokującego zabójstwa mieszkanki Pasadeny, Nancy Hennessey.
- Na jaw wyszły informacje… - Nance, to o tobie.
…że przyjaciółka ofiary, Eleanor Bouchet,
stała się podejrzaną.
Według naszych źródeł śledczy
- przyglądają się też… - Bzdura. Po co?
…mężowi ofiary, Robertowi Hennesseyowi.
Nie udało nam się skontaktować z panią Bouchet i panem Hennesseyem,
ale rodzina Hennesseyów ma wydać oświadczenie…
- Panno Mary, kapryśnico. - …już jutro.
- Odwróć zagniewane lico! - Cześć!
Czy w ogródku rosną kwiatki, maki, fiołki i bławatki?
Miałeś wrócić jutro. Co…
Plany się zmieniły. Akurat było wolne miejsce.
Chciałem ci powiedzieć na żywo.
Dostałem pracę.
I szansę na stałą posadę. Dziekan powiedział mi przy obiedzie.
Podobno reszta była do dupy. Za to mną byli zachwyceni.
Pewnie, że byli.
Wreszcie ktoś wie, czym się zajmuję.
Gratuluję. Wspaniałe wieści.
„Wspaniałe wieści”?
Juliusz Cezar wraca po zwycięskiej bitwie
i robi triumfalny pochód, a ty mówisz: „Wspaniałe wieści”?
Przepraszam. Jestem z ciebie dumna.
Witajcie bohatera-zdobywcę!
Kiedy zaczynasz?
W sierpniu.
Do kiedy musimy podjąć decyzję?
Jaką decyzję?
Czy przeprowadzimy się do Ohio.
Nawet tam nie byłam.
Buckeyes, spaghetti z chili… Spodoba ci się.
Kochanie, mówię serio.
Artie wreszcie odnalazła się w szkole.
A Junie… uwielbia lekcje gry na fortepianie.
- Marcus… - Jest dorosły.
Dziewczynki nie mogą dyktować nam życia. Też jestem częścią tej rodziny.
Mamy tu przyjaciół. To…
Żartujesz sobie?
Czy ja… pomyliłem domy? Ta praca to było nasze marzenie.
W innych okolicznościach by tak było…
Moją ostatnią fuchą było pisanie notek do podrzędnego baletu.
Jestem badaczem. Stać mnie na więcej.
Pieniądze też się przydadzą.
Mogę pójść do pracy.
- Tak się umawialiśmy. - Tak?
Tak, kiedy byłam w ciąży z Marcusem. Nie pamiętasz?
Ustaliliśmy, że póki będzie mały, ty skupisz się na karierze.
Ale potem miała być moja kolej.
To było wieki temu. Tyle się zmieniło.
Ja… Jezu, byłem wtedy mężem tej psycholki Jenny.
Podsuwam tylko rozwiązania…
Problemu, który sama stwarzasz. Kurwa!
Szczytowy moment mojej kariery, ale to wciąż za mało.
Kiedyś mi kibicowałaś.
Brawo, Mary. Gratuluję.
Przepraszam. Przepraszam.
Masz rację. To… Cieszę się.
- Serio? - Tak.
Po prostu wszystko potoczyło się tak szybko.
To nam wyjdzie na dobre.
Będzie dobrze. Obiecuję.
Dobrze.
Przeczytałeś moją wiadomość?
- Jaką? - O Eleanor.
A, tak. Wydawało mi się, że odpisałem.
Powiedziałyśmy sobie okropne rzeczy.
Chyba… nigdy się tak nie pokłóciłyśmy.
Przydałaby wam się przerwa.
Taka współzależność jest niezdrowa.
Padam z nóg.
- Idziemy na górę? - Tak, zaraz przyjdę.
Tylko jedna. Masz to pod kontrolą.
MIĘTÓWKI
Mary nienawidziła zwrotu „gospodyni domowa”.
Oraz „osoba zajmująca się domem”.
Żaden nie odzwierciedlał tego, jak wyglądała jej codzienność.
Ale gdyby miała opisać, czym się dokładnie zajmuje,
miałaby z tym problem.
Nigdy nie umiała relacjonować zdarzeń ze szczegółami.
A przed śmiercią jej przyjaciółki nikt też w to nie wnikał.
Uwaga, gorące.
Dziękuję.
Mare. Detektywka Ganz ma do nas kilka pytań.
Dobrze.
Naprawdę kilka.
Hej.
Chodzi o romans pana Hennesseya z panią Bouchet.
Kiedy się dowiedzieliście?
- Wczoraj rano. - Wczoraj.
Według waszej wiedzy, kiedy to się zaczęło?
Po śmierci Nancy.
- Jest pani pewna? - Zdecydowanie.
Eleanor zrobiła coś strasznego, ale on zawsze jej się podobał.
To… była chwila słabości w trakcie żałoby.
Nie planują wspólnego życia.
To nic nie znaczy.
Czy któreś z nich bywało porywcze lub agresywne?
Eleanor? Nie. Nie.
No tak, za to Robert…
Kiedy wypije, robi się nerwowy.
W jakim sensie?
Robert… Jak to powiedzieć? Zawsze musi postawić na swoim.
Poznała go pani. Przystojny, bogaty, rozpieszczony.
Skończył prestiżowe szkoły, ale na niewiele się to zdało.
Kiedy coś nie idzie po jego myśli… Zdarza się… że się unosi.
- Napisał list do Nancy. - Jaki list?
Robert wiedział o romansie.
Tylko udawał, że o niczym nie wie.
Doszło do kłótni, Nancy się wystraszyła.
Napisał jej list z przeprosinami.
Dowiedziałam się wczoraj od Eleanor.
Sprawdzę to.
A sprawdziliście ojczyma Nancy? Scotta?
Chodzi o pana Reeda?
Tak. Wie pani, że w dzieciństwie ją wykorzystywał?
Sprawdziliście to?
Odezwaliśmy się do pana Reeda.
Twierdzi, że od 20 lat nie miał kontaktu z panią Hennessey.
Chyba że o czymś pani wie.
Wiem tylko, że się go bała.
Narysowała go w notatniku.
Była…
To jasne, że się go bała.
No dobrze.
No dobrze?
To poszlaki, którym warto się przyjrzeć.
Jakiś mężczyzna zabił moją przyjaciółkę.
Skąd pewność, że to mężczyzna?
Czy pani…
Pani Ganz, moja żona poświęciła pani sporo czasu.
Doceniam to. Mam jeszcze… jedno pytanie.
O której wyszła pani z restauracji tamtego wieczoru?
Tak jak mówiłam, koło 21.00.
A jeśli barman twierdzi, że zrobił pani kilka drinków
po wyjściu koleżanek, to kłamie?
Mogłam zostać na drinka.
Twierdzi, że musiał panią, cytuję: „wtaszczyć do Ubera”.
Czy jest szansa, że czegoś pani nie pamięta?
Żona wróciła o 22.30 i poszliśmy spać.
Byłem z nią przez całą noc.
- Ups. Dam radę. - Dobrze.
Mam dzwonić po prawnika?
Spokojnie. Już skończyliśmy.
To ten notatnik?
O którym mówiłaś detektywce?
Tak. Pewnie widziałeś, jak Nancy rysowała coś podczas prób.
Możliwe. Policja to widziała?
Uznali, że nie jest przydatny.
- A jest? - Myślę, że tak.
Ale widziałeś, jak Ganz mnie zbyła, kiedy wspomniałam o szkicu.
Czuję, że gdybym trafiła na jakiś konkret…
Zdjęłabyś podejrzenie z Eleanor.
Chcę wiedzieć, co się wydarzyło.
Mam się zdzwonić z agentką nieruchomości z Ohio.
Chyba że mam to odwołać.
Nie. Nie.
Odłóż to.
Ta detektywka chyba wie, co robi.
Daj jej pracować.
Nancy, co usiłujesz mi powiedzieć?
Mary jakoś nie była w stanie uwierzyć w Boga.
Ale zdarzały jej się rzadkie, przeszywające momenty,
w których czuła niezbicie, że kieruje nią jakaś potężna siła.
Tamtego ciepłego, czerwcowego popołudnia Mary znów ją poczuła.
A może to była Nancy.
Albo psychotropy.
Tak czy siak, podziałało.
KATULLUS VI
DAJ MI TYSIĄCE POCAŁUNKÓW.
AŻ PRZESTANIEMY LICZYĆ,
BY INNY NIE POCZUŁ ZAZDROŚCI,
WIDZĄC BEZMIAR NASZEJ MIŁOŚCI.
KATULLUS NOWY PRZEKŁAD
„Daj mi pocałunków tysiąc, potem sto,
znów tysiąc, i jeszcze sto.
Potem jeszcze tysiąc i kolejne sto”.
„Daj mi tysiące pocałunków,
aż przestaniemy liczyć.
By inny nie poczuł zazdrości, widząc bezmiar naszej miłości”.
Twoja znajomość języków starożytnych jest… imponująca.
Mała uwaga. „Conturbo” to chyba raczej „pogubić się” niż „przestać”.
- Nic mnie nie łączy z Jenny. - Ona o tym wie?
Jest chora.
I przykro mi to mówić, ale ona nie potrzebuje męża.
Potrzebuje lekarza.
Kiedy się uspokoi, rozstanę się z nią.
- Cześć, Jenny. - Jest u siebie?
DAJ MI TYSIĄCE POCAŁUNKÓW,
Świetnie. Podeślij te oferty. Omówię to z żoną.
Dziękuję, Rito. Jesteś aniołem.
Ktoś tu może mieć własny gabinet.
To było w notatniku Nancy.
Co to?
Strona z twojego przekładu Katullusa.
Okej, o co chodzi?
Ten sam wers jest podkreślony.
To dobry wers.
Howard, jak Nancy zdobyła twoje mało znane tłumaczenie wierszy
rzymskiego poety?
Nie wiem. Jest na Amazonie.
Nakład był praktycznie zerowy. Nikt tego nie czytał.
Mogłem dać jej egzemplarz. Nie pamiętam.
Dałeś Nancy tomik poezji?
No tak.
Rozmawialiśmy podczas próby i zeszło na moją pracę.
Obiecałem, że dam jej egzemplarz. Dziwne, że to czytała.
Mary, w porządku?
Powiedz mi, co się dzieje.
Mógłbym spytać o to samo.
Czemu jej to dałeś?
Mary, masz źrenice jak spodki.
Już to przerabialiśmy. Myślałem, że to się nie powtórzy.
Znowu coś bierzesz?
Zmieniasz temat. Nie…
Mary, nie chcemy znów stracić kontroli.
Pamiętasz, jak to się skończyło?
Jak się baliśmy?
- Nie, to coś… innego. - Naraziłaś dzieci.
Dobrze, że Junie nic się nie stało. Mieliśmy farta.
Mary nie mogła przestać o tym myśleć.
Próbowała spojrzeć na to z każdej strony. Nic nie miało sensu.
Nancy i Howard. Howard i Nancy.
Howard wydał się Mary zupełnie obcy.
A jednocześnie był dokładnie taki sam, niczym idealna kopia.
Zawsze tak pachniał?
Czy Nancy też podrobiono?
Kim naprawdę była Nancy Hennessey?
Jebany balet.
Tamten wieczór.
Mogła się wtedy zorientować.
Powinna była porozmawiać z Howardem…
Ale znów był nie w humorze.
Nancy wydawała się zrozpaczona.
Z tej strony Nancy Hennessey.
Nie mogę teraz rozmawiać.
Niepokój to dobra wymówka, żeby powęszyć.
OTWARTE NON STOP
Łzy były prawdziwe.
Mary?
- Poza tym kłamała. - Hej.
- Kłamała Mary w żywe oczy. - Hej. Już dobrze.
Już dobrze.
Gdy Robert pije, zupełnie się zmienia.
Nie wiem, co tym razem go rozsierdziło, ale musiałam wyjść.
Jechałam przed siebie.
Czemu powiedziałaś o tym Howardowi, a nie mnie czy Eleanor?
Znienawidziłabyś Roberta.
Howard i tak go nie lubi.
Poza tym wie coś o… No wiesz.
Daj spokój, nie byłam jakąś ćpunką.
Potrzebowałam zastrzyku energii.
- Jak za czasów studenckich. - Wiem. Wiem. Ja…
Howard i tak za bardzo nie pomógł.
No wiesz… Tonący brzytwy się chwyta.
Wrócisz do domu?
W ogóle? Mam taką nadzieję.
Może prześpisz się u nas?
- Nie. - Tak.
Nie, nie, nie.
Pewnie… pojadę do Ojai.
Dobra.
Mare, ten wieczór zaczął się tak dobrze. A potem…
A potem zakończyłaś go z przyjaciółką,
testując wszystkie desery z karty w Norms.
I to właśnie zapamiętasz, prawda?
Dobrze. Mamy jeszcze trochę roboty, więc…
Możemy prosić o menu deserowe?
Kochana Mary, niczym Maryja o złotym sercu,
naprawdę uwierzyła w te bzdury.
Hej, kochanie. Co tu robisz?
Nie mogę spać.
Zawsze śpisz jak zabity.
To nic takiego.
No dobra. Co to za „nic”?
Obiecaj, że nie będziesz zła.
Obiecuję.
Chodzi o ciocię Eleanor. Słyszałem, co mówiła detektywka.
Podsłuchiwałeś?
Policja uważa, że zabiła ciocię Nancy, ale…
to nie była ona.
Skąd wiesz?
Bo wtedy, gdy zginęła Nancy…
była ze mną.
Kto był?
Eleanor. Przyjechała po mnie do Van Nuys.
Co robiłeś w Van Nuys?
To było głupie, ale wisiałem typowi hajs i…
powiedział, że coś wymyślimy.
Cholera, Marcus. Znowu grasz?
Nie chciałem znów was prosić o pieniądze.
Co?
Zawsze się o to martwicie.
- Jesteś na warunkowym. Rozumiesz… - Mamo, obiecałaś.
Musiałem spłacić ten dług.
Boże. Więc zadzwoniłeś do Eleanor?
Tylko ona obraca takimi kwotami.
Spłaciła ci bukmachera?
Policja uważa, że zabiła ciocię Nancy, a ja jestem jej jedynym alibi.
Ona cię chroni.
Nie wiem, co by było, gdyby wtedy nie przyjechała.
Ale nie chcę, żeby miała kłopoty…
Kochanie.
- Nie wiem, co robić. - Już dobrze.
- Mamo. Nie wiem, co robić. - Chodź tu. Już dobrze.
Nie chcę zniszczyć waszej przyjaźni.
Zawsze będziemy się przyjaźnić.
- Już tyle razem przeszłyśmy. - Tak.
Dobry z ciebie chłopak, wiesz?
Ale następnym razem zadzwoń do mnie.
Miałem ci powiedzieć po powrocie.
Ale… spałaś, a taty nie było.
Jak to…
Gdzie był tata?
Nie wiem. Nie było jego auta.
- Mamo? - Przepraszam, już dobrze.
Spróbuj się przespać, dobrze?
Pogadamy jutro. Już dobrze.
Howard ciągle kłamał.
Powiedział policji, że był w domu.
Kiedy wyszedł?
Miał na sobie tę marynarkę.
Nosisz ten pierścionek ode mnie?
Mówiłaś, że przyniesie mi spokój, prawda?
Chyba jesteś zła. Zgadłam?
Zgadza się, jestem zła… na ciebie, Nancy.
Nasza przyjaźń nic dla ciebie nie znaczyła?
Jak mogłaś mi to zrobić?
Zrobiłaś to samo.
Żonie Howarda.
Co? Nie, to było coś zupełnie innego.
Niby jak?
Kto tam?
Jenny?
Znamy się?
Jestem Mary.
Mary McCormack.
Boże, Mary.
- Przepraszam za najście. - Jak mnie znalazłaś?
Śledzę cię na Facebooku. Wstyd się przyznać.
Howard cię przysłał? Zna mój adres?
Nie wie, że tu jestem.
Co się stało, Mary?
To się dzieje naprawdę.
Kiedy byliście z Howardem…
Nie, co ja mówię?
Kiedy zaczęłaś się spotykać z Howardem…
Czytał ci poezję?
To cię interesuje?
Pomóż mi coś zrozumieć.
Nie, to… Przepraszam, to szaleństwo.
Gadam jak wariatka.
Nie jesteś mi nic winna.
Twój mąż cię zostawił, żeby być ze mną. Pewnie mnie nienawidzisz.
Tak ci powiedział?
Że to on mnie zostawił?
Tak, tak.
Rozwiódł się, gdy zaszłam w ciążę…
Chcesz poznać prawdę?
Prawda jest taka, że nie byłaś pierwsza,
ale byłaś inna.
Odszukałaś mnie.
Byłaś błyskotliwą, młodą kobietą z szansą na obiecującą karierę.
A ja, głupia, myślałam, że tobą pokieruję.
Wpuściłam cię do mojego życia, ale przez cały czas
wykorzystywałaś mnie, żeby się do niego zbliżyć.
Nie, Jenny. To nieprawda.
Bardzo cię szanowałam.
To dzięki tobie wybrałam ten kierunek.
I trafiłaś do łóżka mojego męża.
Kiedy odkryłam wasz romans, powiedziałam mu, że to koniec.
Błagał, żebym nie odchodziła.
Powiedział, że jesteś kolejnym nic nieznaczącym wyskokiem.
I że nie uzna dziecka, jeśli z nim zostanę.
Nie, powiedział, że jesteś niezrównoważona.
A sprawiałam takie wrażenie?
Postanowiłaś uwierzyć jemu, a nie temu, co sama widziałaś.
Co jeszcze ci mówił?
Że podcięłaś sobie żyły.
Że chciałaś się zabić.
Mam po nim inny ślad.
To był upadek z dwóch pięter.
Gdy powiedziałam mu, że odchodzę.
Pokłóciliśmy się.
Howard nie jest w stanie pojąć, że ktoś nie chce z nim być.
Przez ten czas dużo o tobie myślałam.
Zastanawiałam się, co u ciebie.
Mogłam cię ostrzec.
I tak bym ci nie uwierzyła.
Co Howard ci zrobił?
Wiem, kim jest David.
Zawsze myślałam, że ten wiersz to część naszej historii, a teraz…
nawet nie wiem, czy kiedykolwiek coś nas łączyło.
Mary… On jest drapieżcą.
Ciągle sobie wyobrażam, jak czyta to Nancy.
To ewidentnie było dla niej ważne. Wydarła tę stronę. Zachowała ją.
Może jakoś przeczuwała, że któregoś dnia ją znajdziesz.
Miała mnie za idiotkę.
- Nie. - I słusznie.
- Boże. Masz coś przeciwbólowego? - Tak.
Nie jesteś idiotką. Skąd miałaś o tym wiedzieć?
Przestań. Zrobił to Jenny.
Czemu ze mną miałoby być inaczej?
Nie chcę, żebyś się obwiniała.
- Miał inne. - Jak to?
Miał też inne kobiety.
Nigdy nic nie mówiłaś.
Po co miałabym to robić?
Nigdy bym go nie zostawiła.
Nie zrobiłabym tego dzieciom.
Poza tym zawsze wracał.
Potrzebował mnie, a ja jego. Tylko to się liczyło.
Jakieś pięć czy sześć lat temu
kąpałam dziewczynki i przyszła jakaś kobieta.
Młoda, po dwudziestce. No wiesz, szczupła.
Howard twierdził, że to studentka niezadowolona z oceny.
Zaprosił ją do gabinetu i zamknął drzwi.
I co zrobiłaś?
Dalej kąpałam dzieci.
Przemilczałam to.
Chroniłaś siebie i rodzinę.
Ale gdybym coś powiedziała, to… może Nancy wciąż by żyła.
Za to może ty byś nie żyła.
Boże. Zdjął jej z palca ten pierścionek.
Jezu.
Ellie, Howard go zdjął, gdy była już martwa.
Nie wierzę, że to prawda. Moje życie nie jest prawdziwe.
Nie. Posłuchaj.
Obie jesteśmy prawdziwe.
To jest prawdziwe.
Potrzebowałaś mnie,
a ja wyrzuciłam cię z domu. Przepraszam.
Nie powinnam była cię okłamywać.
Nie. Marcus mi powiedział, co zrobiłaś.
Ryzykujesz więzienie, żeby chronić mojego syna? Czemu?
Żartujesz sobie?
Jest dla mnie prawie jak syn. Byłam przy jego porodzie.
Zrobiłabym wszystko, żeby go chronić.
Wiem. Wiem, że tak właśnie jest.
- Ellie. - Co?
To on. Boże. Zostawiłam telefon w domu.
Co mam zrobić?
- Odbierz. - Dobra.
- Dowiedz się, co wie. - Okej.
Halo?
Eleanor, gdzie ona jest? Gdzie Mary?
Co? Nie wiem, o czym mówisz.
Jest środek nocy.
Muszę z nią porozmawiać. Artemis jest w szpitalu.
Okej, sala numer osiem.
Boże. Artie, kochanie. Przyszła mama.
Co jej się stało?
Proszę się odsunąć.
- Mary, daj im pracować. - Potrzebuje mnie.
Niech ktoś mi powie, co się dzieje.
Próbujemy ją ustabilizować.
- Okej. - Co?
Mąż mówił, że połknęła tabletki.
- Jakie tabletki? - Były w tym.
Poznaje to pani?
Co tam było?
Musimy wiedzieć, żeby pomóc pani córce.
To… Adderall. Chyba dziesięć miligramów.
Adderall, dziesięć miligramów.
- Mary… - Tętno rośnie.
145. 160.
Co się dzieje? Co się dzieje?
Co z nią?
Artie, jest z tobą mama.
Proszę się odsunąć.
Jestem tuż obok, kochanie.
Mama jest przy tobie.
Będzie dobrze, słonko.
Jest z tobą mama.
Będzie dobrze.
Co z moim dzieckiem?
Proszę, pomóżcie jej. Proszę.
Napisy: Magdalena Marciniak