Tendu second. Dégagé, tendu w bok, dégagé.
Pięć, sześć, siedem, osiem. Grand plié. Passé…
Zaczęłam tańczyć, mając 9 lat.
Początkowo chodziłam na darmowe lekcje baletu.
Szybko stał się moją obsesją.
Moją mocną stroną była odporność na ból.
Już od dawna był dla mnie codziennością.
To była niewielka cena za obcowanie z absolutem.
Uczysz się utrzymać dwunastokrotność własnej wagi,
balansując na czubkach palców.
Masz wyglądać, jakbyś chodziła w powietrzu.
Tańczysz z gracją i lekkością,
nawet jeśli czujesz, że nie dasz rady.
Dobrze spałeś, kochanie?
Nie bardzo.
DWA MIESIĄCE PRZED ŚMIERCIĄ NANCY
Spałeś na kanapie?
W pokoju gościnnym.
Spotkania się przeciągnęły. Nie chciałem cię budzić.
Pomożesz mi?
Dobra. Spróbuję.
Będę wolna koło 18.00. Możemy zjeść razem kolację.
Mam spotkaniach do późna. Zjedz sama.
- Proszę. - Dzięki.
Stresuję się pierwszym dniem. Niedobrze mi.
Stresujesz się tym wolontariatem?
Pełnię rolę konsultantki kreatywnej.
No tak.
Mam wpływ na scenografię, kostiumy, uczestniczę w próbach.
Myślisz, że inwestowanie jest trudne? To zajmij się baletem eksperymentalnym.
Nancy, nie…
Cały litr w dwa dni?
Mam wystarczająco dużo na głowie.
Daj spokój, proszę.
Chcę tylko, żebyś wygospodarował trochę czasu.
Godzinę z terapeutą, o którym ci mówiłam.
Pewnie. Dobrze. Postaram się to zaplanować.
Dobrze, muszę to przesłać Kit przed spotkaniem.
Daj znać, kiedy możemy pogadać.
KOBIETY NIEDOSKONAŁE
NA PODSTAWIE KSIĄŻKI ARAMINTY HALL
Cześć. Wielkie dzięki za podwózkę.
- Cześć. - Nasz Saab jest w warsztacie
czwarty raz w tym roku…
Powinni go dziś naprawić.
Ile kaw już wypiłaś?
Jedną, dwie, trzy, cztery. Może pięć.
Wstałam o 5.00. Mam już dwa rozdziały.
Chodzisz na warsztaty pisania?
Tak. Póki co to sześcioro emerytów w bibliotece South Pas.
Ale pomaga mi to. Bardzo mi się podoba.
- Świetnie. - Pięknie wyglądasz.
- Serio? - Profesjonalnie.
Może uda mi się dzięki temu robić to regularnie.
Pracować przy innych spektaklach.
- Super. - Tak.
- Zapłacą ci? - Możliwe.
Nie wiem, jakoś…
Nie wiem, co będzie. Muszę się przygotować.
Na co?
Nie wiem. Na wszystko.
Z Robertem nadal…
Udało mi się z niego wyciągnąć kilka zdań, ale…
Impreza była kilka tygodni temu.
To wciąż świeża sprawa.
Zmieni zdanie.
Archaea! Niech rozpoczną się igrzyska w Olimpii!
Cześć, Howard!
- Proszę. - Hej, Nancy.
Baw się dobrze.
- Cześć. - Dziękuję.
Kto wie, może potrzebowałam tego bardziej niż Howard.
Miłego dnia.
Bawcie się dobrze.
Odkąd poznałam Mary, nigdy nie byłam sam na sam z jej mężem.
Wiele mnie nie ominęło.
- …mój telefon. Dodam tylko… - Wiesz co?
Dodam swój telefon.
Mam świetny utwór Strawinskiego…
Kochałam Mary, ale nie byłam w stanie
niańczyć cudzego, na wpół bezrobotnego męża.
Dzięki, Bonny.
Dziękuję tancerzom, muzykom, obsłudze technicznej
i całej naszej wspaniałej ekipie.
Zanim zaczniemy próby, w ramach wstępu,
przedstawcie się osobie siedzącej obok.
Helga Durer, kostiumografka.
Nancy Hennessey. Twoje kostiumy do Waves były wspaniałe.
- Dziękuję. - Przepiękne.
Przez następne osiem tygodni, aż do premiery, będziemy rodziną.
Na koniec chciałbym jeszcze kogoś przedstawić.
Członkini zarządu Metro Ballet i konsultantka kreatywna
Nancy Hennessey.
Dzięki, Phil.
Ariadna to nasz najbardziej złożony jak dotąd spektakl.
Pasuje do czasów, w których żyjemy.
Cieszę się, że mogę przy nim pracować.
Poznajcie też Howarda Simpsona, filologia klasycznego i…
Bliskiego przyjaciela.
I przyjaciela, który stworzy notki i nakreśli widzom
konieczne tło historyczne.
Kiedy Phil zwerbował mnie do tego projektu,
przerwałem tłumaczenie Papirusów z Herkulanum.
Nie wiem, czy wiecie,
ale imię Ariadna pochodzi z greki i oznacza najświętszą czy najczystszą…
- Dzięki, Davidzie. - Howardzie.
Dobrze, dziękuję wszystkim. Bierzmy się do pracy.
- Miło było poznać. - Mnie również.
Hej, Nancy. Wiesz, co z lunchem?
Nie wiem, przepraszam.
Hej, Phil. Przepraszam. Chciałam cię spytać o zdanie.
Zastanawiałam się nad paletą kolorystyczną kostiumów.
Wiem, że w ostatnich przedstawieniach
zdecydowałeś się na czarne, jednobarwne kostiumy.
W tym roku moglibyśmy postawić na coś innego.
Ciekawe.
Czytałam o materiałach, które odbijają światło i kolory,
a nawet obrazy.
To mogłoby wzbogacić warstwę wizualną.
Może zrób lookbook i zobaczymy.
Super. Daj mi kilka dni.
Dobrze.
Od 25 lat nie byłam w szkole tańca.
Musiałam uruchomić wszystkie swoje zasoby emocjonalne.
W salach prób czaiły się wspomnienia.
Młode, giętkie ciała, bezkresna scena.
Było trudniej, niż myślałam.
Wśród przyjaciół Roberta były takie przypadki.
Jednego dnia Elana Berkhoff świeci naręczem bransoletek Cartiera,
a potem je sprzedaje, żeby mieć za co żyć.
Musisz się uspokoić.
Serio, weź głęboki wdech.
Wyciągasz pochopne wnioski.
Jak dla mnie
picie i kłótnie z rodziną oznaczają…
raczej kryzys wieku średniego niż rozwód.
Bogate rodziny dzielą majątek z bardzo różnych powodów.
Musisz z nim o tym pogadać.
Kiedy widzę, jak leży nieprzytomny na kanapie albo…
kiedy natykam się na pustą butelkę,
czuję, jakbym znów przeżywała koszmar z dzieciństwa.
Część mnie wierzy, że poradzimy sobie ze wszystkim.
A potem jakiś głos we mnie krzyczy: „Jebać to.
Jeśli nie kontrolujesz własnego życia, to może…”.
Nie wiem…
Nancy, mogę być z tobą szczera?
Tak.
Musisz posłuchać tego cichszego głosu.
Wiem, że alkohol rozdrapuje stare rany, ale tak naprawdę
ten człowiek uważa, że nawet twój pot pachnie jak perfumy.
On cię ubóstwia. Nie chce cię zostawić.
Masz rację. Po prostu… zaczynam się nakręcać.
Zabawne, że rozmawiamy o tym akurat teraz.
Zamówiłam obraz na naszą rocznicę…
jeśli do niej dotrwamy.
Boże. Pewnie, że dotrwacie.
Ślubowaliście, że będziecie zawsze razem.
On nigdzie się nie wybiera.
Wspaniały jest ten obraz Georgii Leonard.
Często współpracuję z Georgią.
Mówiła ci, że zamówiła portret swoich psów?
Pomyślałam, że moglibyśmy zrobić coś mniej zachowawczego.
Nie mogę oderwać wzroku. Kto to?
Pewna poetka.
Poznaliśmy się na imprezie.
Spałeś z nią?
Zrobiła na mnie wrażenie.
Proszę, siadaj.
Tak jest bardziej sexy.
Widać moje… blizny.
Co z tego? Podobają mi się.
Są częścią ciebie. Twojej historii.
Historii, którą wolałabym zapomnieć.
Podobno chciałaś coś…
mniej zachowawczego.
Widzę je codziennie, patrząc w lustro.
Chyba nie muszę ich uwieczniać dla potomnych.
Czyli chcesz coś zachowawczego.
Już sama nie wiem, czego chcę.
Proszę. Wrócimy do tego, jak skończysz.
Przepraszam.
SCOTT REED NANCY – POROZMAWIAJMY
BĘDĘ PISAŁ, AŻ SIĘ ODEZWIESZ
Wiadomości od Scotta mnie przeraziły.
Co gorsza, sama się o to prosiłam.
CHCĘ TYLKO POGADAĆ
Coś kazało mi się cofnąć i znów dotknąć tego płomienia…
ZABLOKOWAĆ SCOTTA REEDA?
ZABLOKUJ
…choć tak bardzo się sparzyłam.
W porządku?
Tak.
Jestem gotowa.
Może ci się przydać.
Zauważyłem, że kończą ci się kartki w notesie. Taki drobiazg.
Dzięki, Howard.
DLA: LOUISE OD: DAVIDA
Nadal mówi do ciebie David? Ja wciąż jestem Louise.
Za każdym razem nazywa mnie inaczej.
Nic dziwnego, jest mistrzem wciągania.
Co? Czekaj, Phil?
Te prochy przeżarły mu pewnie mózg.
Fajnie, że mogłem pomóc.
Świetnie. Chodźcie.
Dziękuję. Dzięki.
WIERSZE WYBRANE – KATULLUS
NOWY PRZEKŁAD
Może źle oceniłam Howarda.
Moje lekceważenie mówiło więcej o mnie niż o nim.
Hej.
Stało się jasne, że się zaprzyjaźnimy.
CZTERY TYGODNIE PRZED ŚMIERCIĄ NANCY
Proszę bardzo.
No dobrze. Kończymy na dziś.
Wow, tylko pół dnia prób. Nie wiem, co ze sobą zrobić.
Dopiero za cztery godziny jadę po dziewczynki.
Czy jestem złym ojcem,
skoro chcę iść obejrzeć Czerwone trzewiki na taśmie 35 mm?
Zapraszam.
Oblałam się. Zmyję to tylko.
- Jasne. Poczekam. - Dobra.
Hej, Phil. To była udana próba.
Do jutra, Louise.
Nancy.
KOEDUKACYJNA
ARIADNA LOOKBOOK
PALETA
AKT PIERWSZY MATERIAŁ
Co jest?
Nic takiego.
Możesz mi powiedzieć.
Phil wyrzucił mój lookbook.
To żałosne, że myślałam, że moje pomysły interesują go
równie mocno, co moje pieniądze.
Bez twoich pieniędzy ten pajac z paździerza byłby bezrobotny.
To nawet nie moje pieniądze, tylko Roberta.
Chyba nie mówisz serio.
Jego rodzina nigdy nie omieszka mi o tym przypomnieć.
Nie znam się na tym.
Mój ojciec jeździł na wózku, miał stwardnienie rozsiane.
Zawsze byliśmy biedni.
Byłem bardzo rozżalony, na co on mówił:
„Ludzie tacy jak my mają coś, czego inni nigdy nie doświadczą.
Dumę z własnych osiągnięć”.
Pochodzisz z…
Bakersfield?
I zostałaś konsultantką kreatywną w światowej sławy balecie.
To wielkie osiągnięcie.
Dla Roberta to tylko „ten wolontariat”.
Z całym szacunkiem, twój mąż to ignorant z kasą.
Zrobiłaś coś wspaniałego.
Dzięki, że to mówisz.
O której jest ten film?
O to chodzi?
Tak. Vicky wybrała obsesję zamiast miłości, jedzenia, snu.
CZERWONE TRZEWIKI NA TAŚMIE 35 MM
I ten wybór doprowadził ją do nieuchronnego upadku.
Naprawdę możemy sobie wybrać obsesje, czy mamy je zakodowane?
Myślę, że nie mogłaby przestać, nawet gdyby chciała.
Na tym polega tragedia.
Wiesz co… Zawsze myślałem, że odnajdujesz się w byciu żoną na pokaz.
Ale poza idealną figurą i zegarkiem wartym więcej niż mój kredyt,
masz w sobie dużo więcej.
To najmilszy dwuznaczny komplement, jaki w życiu słyszałam.
Ja z kolei podziwiam hipokryzję twojej wegańskiej diety opartej na boczku.
I bezsensowną niechęć do e-booków.
Nie przeczytam czegoś, czego nie dotknę.
- Halo. - Nancy?
Przestań do mnie dzwonić.
Po co te gierki? Sama mnie znalazłaś.
Nie.
Nie, byłam ciekawa. Wyszukałam cię w przypływie głupoty i słabości.
Zostaw mnie, kurwa, w spokoju.
Nancy…
Przepraszam.
Wyglądało poważnie.
No tak.
Chcesz o tym pogadać, czy…
To ktoś z przeszłości.
To skomplikowane i pogmatwane… w najgorszy możliwy sposób.
Wiem, o co chodzi.
Boże, ty drżysz.
Jesteśmy do was zaproszeni na kolację.
Tak, pamiętam.
Możesz to zachować dla siebie? No wiesz, tę rozmowę telefoniczną.
Po prostu… Nie mówiłam o tym Robertowi.
Pewnie. Nic nie powiem.
Super. Dziękuję.
Dwa razy cappuccino.
Dla kogo?
- Davida. - Louise.
Coś o mnie gadałeś Ale mam się całkiem nieźle
Podobno jestem załamana Ciągle tylko płaczę
Muszę cię rozczarować Bo mam się całkiem nieźle
Nieźle Nieźle
Tak, mam się całkiem nieźle
Nieźle Nieźle
Tak, mam się całkiem nieźle
Wspaniale!
Fantastycznie!
Musi wystąpić u nas. Dobra?
Wystąpisz u nas!
- Dobrze. - Wystąpisz u nas.
Wracaj do ćwiczeń z ortografii.
Świetnie ci poszło.
- Jaka kochana. - Wezmę to.
Dziękuję. Co z baletem?
- Świetnie. Póki co super. - Tak?
Jeśli pominiemy irytująco napuszonego reżysera, który lubi przypudrować nosek.
- Przypudrować nosek? - O kim mowa?
- Nie wiem… - Phil, dyrektor artystyczny, jest…
…palantem. Ale skończmy ten temat. Zrelaksujcie się.
Idźcie do salonu, a mężczyźni posprzątają.
Dziękujemy.
- Boże, jestem wykończona. - Tak?
Sen jest teraz towarem deficytowym.
Howard szuka pracy, tyle się dzieje w związku z Marcusem.
Myślę, że Howard
- niedługo znajdzie stałą pracę. - Dzięki.
Nie znam go za dobrze, ale widać, że jest bardzo mądry.
Nosisz ten pierścionek ode mnie?
- Tak. - Jest piękny.
Mówiłaś, że przyniesie mi spokój, prawda? Tak właśnie jest.
Proszę, proszę! Ktoś tu założył wyjściowe buty mamy!
Uważaj!
Szczególnie na schodach.
Kochanie, już na nas czas.
- Dzieci idą spać. - Tak.
Nie… Ostatnia sprawa.
Słuchamy.
Mój przyjaciel, Jay Michaels…
W sumie to przyjaciel rodziny.
Trochę z niego dupek, ale kurewsko mądry.
- Kochanie, chodźmy już. - Chwila.
To nasi przyjaciele. Potrzebują pomocy.
- W porządku. - Jay jest karnistą
i wisi mi przysługę.
Nancy mówiła, że Marcusa czeka postępowanie sądowe.
Jay mógłby go reprezentować zupełnie za darmo.
Boże. No… Robert, to…
To bardzo miłe, ale musimy odmówić.
No wiesz… Przegadajmy to.
Twoi przyjaciele nie muszą ratować nam syna.
Coś wymyślę.
- Dziękuję. - Nie chodzi o ratowanie.
To przysługa, rozumiesz? Jest mi coś winny.
Kochanie, uszanujmy ich granice.
Boże, Nance.
„Uszanujmy ich granice”.
Wiesz, jak idiotycznie to brzmi?
Daj spokój, przepraszam.
Chciałem tylko pomóc.
Jest przewrażliwiona.
Nie chcę się wtrącać, ale to było nie na miejscu.
Może nie powinnaś być z nim dziś sama?
Będzie dobrze.
Nance, Robert poszedł do auta.
No tak, powinnam… Musimy jechać.
- Widzimy się na próbie. - Dobrze.
Hej.
- Jesteś jeszcze. - Nie wzięłam torebki.
Kończę opis spektaklu.
Spojrzałabyś na ten fragment, nim go wyślę?
Pewnie.
Ty tu jesteś ekspertką. Nie wiem, czy dobrze to opisałem.
Przewiniesz w dół?
Tak, tutaj.
Dodaj takie zdanie:
„Przesuwa granice baletu, operując krótkimi, dynamicznymi ruchami,
a cielesność potęguje wrażenie bliskości między tancerzami”.
Teraz to wymyśliłaś?
Tak, poważnie podchodziłam do tańca.
W wieku 16 lat zaprosili mnie na przesłuchanie do San Francisco Ballet.
Ale ostatecznie się nie dostałam.
To było wieki temu.
Jak dodasz to zdanie, to będzie okej.
No dobrze, gotowe.
Słuchaj… Muszę ci podziękować.
Nie tylko dostałem pracę,
ale zyskałem też przyjaciółkę.
To nie pożegnanie.
Jesteś mężem mojej przyjaciółki.
Będziemy się widywać.
No tak. Wiem.
Ale miło przebywać z tak życzliwą i inteligentną osobą.
Nancy Hennessey, twoje towarzystwo jest nieocenione.
To bardzo miłe. Dziękuję.
Miałam zamiar otworzyć to doskonałe wino.
Oczywiście nie wypiję go z Robertem.
Może chciałbyś…
To Pomerol Bordeaux z 1998.
Louise, ani się waż pić to sama.
Nie musisz wracać do Mare i dzieci?
Może u ciebie w domu to wino stołowe,
ale to naprawdę niezły towar, więc…
Niczym bachantki
będziemy się rozkoszować każdą kroplą tej płynnej, intensywnej w smaku ambrozji
i czcić boga, którego wspomniano na tabliczce wyrytej pismem linearnym B.
Co to za tabliczka?
Mykeński artefakt. Tam po raz pierwszy wspomniano Dionizosa.
A ponieważ Dionizos był również bogiem szaleństwa,
wypijmy za chaos i obłęd.
Należałoby to poddać dekantacji.
Zobaczmy.
Chyba jestem w tym niezły.
- Mogę być wręcz… geniuszem. - Nawet stać nie umiesz.
Boże. Co za…
Każdemu się wydaje, że umie tańczyć.
To chodź tu i mi pokaż.
Umiem tańczyć. Pierwsza pozycja. Druga pozycja.
Musisz bardziej wyciągnąć ramię.
Próbuję. Patrzysz na człowieka z mało powabną kontuzją barku.
Taki mam zakres.
Boże, nie. Spróbuj jeszcze raz.
Pokażę ci. Dobra.
- Czekaj. - W porządku?
Ojej… Nie ruszaj się. Trzymam cię.
Rozluźnij się.
Stań na drugiej nodze. Boże.
- Boli mnie… - Boże.
- Coś na opuchliznę. - Dzięki.
I coś przeciwbólowego.
Nieźle.
Dlaczego… przestałaś tańczyć?
Wolisz krótszą czy dłuższą odpowiedź?
Zacznijmy od krótszej.
Wypadek samochodowy.
A ta dłuższa?
No…
Jeśli ci to powiem,
pomyślisz, że jestem jebnięta.
Przekonajmy się.
Mama była na mnie wściekła. Zresztą słusznie.
Jechała z dużą prędkością. Błagałam, żeby się zatrzymała.
Ale tego nie zrobiła.
Zwyczajowy policzek po pijaku tym razem nie wystarczył.
Nie po tym, co zrobiłam.
A co zrobiłaś?
Pieprzyłam się z jej chłopakiem.
Raczej on cię wykorzystał.
Kiedy mama padała pijana,
zaciągał mnie do samochodu, do garderoby, gdziekolwiek.
To on do ciebie dzwonił?
Scott.
Wiesz, na czym polega absurd?
Tym razem to ja odezwałam się pierwsza.
Nie wiem, czemu to zrobiłam.
Chyba jednak wiesz.
Igrasz z ogniem.
Taka jesteś naprawdę.
Wpadasz do płonącego budynku, który zaraz się zawali.
Ale musisz to ukrywać pod maską przyzwoitości.
Miła żonka Roberta.
Pewnie nie ma o tym pojęcia.
Zaczęło mi się to podobać.
Ryzyko.
Myśl, że ktoś nas przyłapie.
I uwaga. Nikt mi jej wcześniej nie poświęcał.
Pragnęłaś tego.
Potrzebowałam tego.
Niektóre katastrofy da się przewidzieć.
Można się przygotować do zderzenia lub zboczyć z kursu.
Ale są też takie, przez które wylatujesz w powietrze z taką prędkością,
że nie możesz już zmienić przeznaczenia.
Sędzia zgodził się umieścić Marcusa w programie naprawczym,
jeśli dołączy do anonimowych hazardzistów i odbędzie prace społeczne.
- To dobre wieści. - To świetnie.
Dostanie potrzebną mu pomoc.
Będzie miał czystą kartotekę.
- To bardzo ważne. - Muszę iść.
- Źle się czuję. Pójdę do domu. - Co się dzieje?
- Kiepsko się czuję. - Nan?
- Czy… Tak. - Mam iść? Zaraz wrócę.
Hej, Nancy.
- Nance! Co się dzieje? - Przepraszam. Chcę…
Chcę być przy Mare, ale…
Za dużo się teraz dzieje.
Jak to… Z Robertem?
Zrobiłam straszną głupotę.
W jakim sensie?
Przespałam się z kimś.
Nie mów Mary. Raczej tego nie zrozumie.
Nancy, ja…
Masz romans?
Z kim?
- Nieważne. Nie znasz go. - Okej.
Ma na imię David. To… się nie powtórzy.
- Dobrze. - Muszę iść.
- Zadzwonisz? - Tak.
Dobra.
Cześć, kochanie.
Gdzie się wybierasz?
Spieszę się na samolot.
Czemu nic nie mówiłeś?
Sam się dopiero dowiedziałem.
To bardzo pilne.
Muszę pomóc dopiąć jedną umowę przed restrukturyzacją.
Jutro rano widzę się z prawnikami w Nowym Jorku.
Chyba oszaleję.
Co? Czemu? Nie martw się.
Pewnie, że się martwię.
Z dnia na dzień lecisz na drugi koniec kraju,
a nie masz czasu na rozmowę ani spotkanie z terapeutą?
Zrobię to, jak wrócę w poniedziałek.
W poniedziałek?
Lecisz na tydzień?
To nie jest mój wyjazd marzeń.
- To nie jedź. - Muszę.
Chcesz się rozwieść?
Hej. Nie martw się. Kocham cię.
Pogadamy, jak wrócę.
Hej.
Spotkamy się?
SCENA
Tak jest dobrze.
Hej.
Jak było?
Dobrze.
Może dziś wieczorem usiądziemy i pogadamy?
Mamy rodzinną kolację.
Skoczę pod prysznic.
MUSSO & FRANK GRILL NAJSTARSZY W HOLLYWOOD
Mówili, że to nie ma sensu. Była w fatalnym stanie.
Ale wasz uparty ojciec to zignorował.
Zapłaciłby każdą sumę, żeby ją uratować.
Latem Życzenie Demeter znów wypłynie na szerokie wody.
Nasza staruszka jest gotowa ruszyć w rejs.
- Synu. - Tak?
- Skończył nam się szampan. - Już podaję.
Nie powinienem się dopraszać.
Wspaniałe wieści, tato.
Mogło się nie udać przez gigantyczną wtopę Bobby’ego.
Nie teraz. Proszę.
Czemu nie? Przecież dlatego świętujemy.
Dzięki sprytowi Harlana mamy z głowy komisję papierów wartościowych.
Zawsze do usług.
O włos uniknęliśmy rzezi.
To chyba wystarczający powód do świętowania.
O czym on mówi? Jaka wtopa?
Miałeś jej powiedzieć po powrocie.
Nie było czasu.
Nie? W takim razie pozwolisz?
Bobby namówił tatę, żeby przeznaczył 20% naszego portfolio
na zakup firmy, która była zadłużona po uszy.
Udało się uniknąć katastrofy i pozwu tylko dlatego,
że Bobby spłacił inwestorów swoją częścią majątku.
To prawda?
Poboli i przestanie, Bobby.
Jest dorosły i ma na imię Robert.
Chodźmy.
Kochanie.
Ja… zjebałem, Nance.
Strasznie zjebałem.
Jestem jebanym frajerem.
Mają rację.
Teraz wszystko się zmieni.
Nasze wydatki…
Ojciec będzie je kontrolował.
Dom, samochody, twoje imprezy.
Będzie wszystko zatwierdzał.
O to chodzi? O pieniądze?
Wiem, że nie tak to sobie wyobrażałaś.
Zrozumiem, jeśli postanowisz mnie zostawić.
Zostawić? Myślałam, że to ty chcesz zostawić mnie.
Czemu miałbym cię zostawić?
Jesteś dla mnie najważniejsza na świecie.
Widziałam ten mejl o rozdzielności majątkowej.
- Ja… - Chciałem cię chronić.
Chcesz się rozwieść, żeby mnie chronić?
Chciałem przelać pieniądze z ugody na zagraniczne konto, bez wiedzy ojca.
Boże.
Muszę cię chronić.
Nie chcę się rozwodzić. Chcę z tobą być.
Ale nie jestem już człowiekiem, który cię uratował.
To nie pieniądze mnie uratowały.
- Nie mów tak. - Będę tak mówić.
Tak było.
Od trzech miesięcy brakuje mi twojej miłości
i… jestem w kompletnej rozsypce.
Pieniądze mnie nie obchodzą. Twój ojciec może je sobie wziąć.
Zależy mi tylko na tobie.
Bardzo cię przepraszam.
Naprawdę zacząłem przesadzać z piciem.
To też zjebałem, co?
Patrzę na ciebie. Jesteś taka silna.
- Nie. - Tak.
Przestań.
Nigdy cię nie zostawię.
Od iluś dni nie odbierasz telefonu.
Wyrzuć ten telefon na kartę. Czas z tym skończyć.
Dwa tygodnie temu pieprzyliśmy się w twoim Range Roverze.
Dzień wcześniej pieprzyliśmy się w garderobie.
A jeszcze wcześniej – gdziekolwiek chciałaś.
To był błąd. Miałam problemy małżeńskie.
- To się nie powinno zdarzyć. - Zasługuję na więcej.
- Wiele ryzykuję. - Nie prosiłam o to.
No tak, uwiodłaś mnie i potraktowałaś jak służącego.
- Mam być na każde zawołanie. - Jeśli chcesz mnie obwinić,
żeby się lepiej poczuć, to proszę bardzo. Ale to koniec.
Nie ty o tym decydujesz.
Puść mnie, bo źle się to dla ciebie skończy.
Może powinienem powiedzieć o nas Robertowi.
To dobry człowiek.
Powinien wiedzieć, z kim się ożenił.
I myślisz, że uwierzyłby, że z tobą spałam?
Nikt by nie uwierzył.
Cieszę się, że nie byłeś rozczarowany.
- Że co? - Że nie byłeś rozczarowany.
Byłem zachwycony. Wszystko mi się podobało.
Taniec i te ciuchy.
Kostiumy.
Właśnie, kostiumy. Były piękne.
Miałam szansę zmienić kurs i uniknąć katastrofy.
Musiałam mu powiedzieć prawdę. Całą prawdę.
I liczyć, że wciąż będzie mnie kochał.
Hej.
Twój telefon…
Kochanie. Kochanie, muszę ci coś powiedzieć.
Kto ci to wysłał?
Nie wiem…
Nie… nie wiem. Ja…
Kłamiesz.
Kto to jest?
Nikt. To był błąd.
Błąd, który posuwałaś na tylnym siedzeniu?
Proszę. Możemy o tym pogadać?
Tak długo zżerało mnie poczucie winy.
- Przepraszam. - Tyle, kurwa, czasu.
Nie wierzę. Nie wierzę.
- Jak mogłaś? - Nie…
- Przestań! - Zrobiłaś to!
Hej! Wracaj!
Napisy: Magdalena Marciniak