Mamo, co jest?
Masz mnie za idiotkę? Masz mnie za jebaną idiotkę?
Gdy byłam dziewczynką, czasem śniłam, że potrafię latać.
Powietrze było jak woda. Unosiłam się w nim.
Leciałam wysoko, ponad górami, w stronę innego życia.
Niesamowite jest to, że w pewnym sensie tak się stało.
Pieniądze i wpływy mojego męża przeniosły mnie do innego świata.
Co roku urządzałam imprezę noworoczną.
To był wyraz triumfu nad moją brutalną przeszłością.
Okraszony piwoniami i drogim szampanem.
W ciągu 18 lat doprowadziłam te imprezy niemal do perfekcji.
Nie masz, kurwa, pojęcia, kim jestem.
Nie wiedziałam, że ta impreza będzie ostatnią.
ROZDZIAŁ DRUGI NANCY
Ale żeby o tym opowiedzieć, muszę się cofnąć w czasie.
SIEDEMNAŚCIE LAT WCZEŚNIEJ
Hej.
Szykuję imprezę noworoczną. Nie rozpraszaj mnie.
To ty mnie rozpraszasz.
Ale jesteś seksowna.
- Chcesz, żebym oszalał? - Nie.
Chcę dokończyć te dekoracje.
Hej.
Coś nie tak?
Wiesz co, po prostu… To dla mnie ważne wydarzenie.
Oj, Nance.
To nasza pierwsza impreza po ślubie.
Mój debiut w kręgach towarzyskich Hennesseyów.
- Hej. - A jeśli coś nie wyjdzie?
Jesteś moją żoną. Jesteś idealna.
Jeśli czujesz się przytłoczona, odwołajmy to.
- Nie. - Wystarczy słowo.
- Nie. - Tak.
Zależy mi tylko na tobie.
Dobrze.
Goście niedługo się pojawią.
To będą mieli na co popatrzeć.
Robert kochał mnie wtedy nad życie.
Tak mocno, jak kocha się na początku.
Kiedy miłość jest tak silna, że zaciera każdą wadę
i goi wszystkie rany.
Nawet te stare i głębokie.
Czułam się wtedy przy nim taka bezpieczna.
Osiemnaście lat później było zupełnie inaczej.
Co myślisz, kochanie?
Trochę pozmieniałam w tym roku. Zawsze musi być coś nowego.
Myślę, że wolę nie sprawdzać stanu konta pod koniec miesiąca.
Wcześnie zacząłeś.
To w końcu impreza. Kit jest już w drodze.
Chcę obgadać z nią interesy, nim przyjdą goście.
Serio? Jest Nowy Rok.
Mieliście ważne spotkanie przed świętami. Co…
Co tu obgadywać?
Będę w biurze.
KOBIETY NIEDOSKONAŁE
NA PODSTAWIE KSIĄŻKI ARAMINTY HALL
Przepraszam, rozstawiasz się w złym miejscu.
Zmiany musisz ustalić z koordynatorką imprezy,
ale lepiej uważaj.
Ta impreza jest dla tych buców zwieńczeniem całego roku.
Nancy Hennessey, a ty jesteś…
Zwolniony?
David.
No cóż, bar miał się znaleźć pod pergolą.
Nieco w cieniu, pod glicynią,
i z widokiem na ogród różany.
To twój rysunek? Niezły.
Nie musisz się przymilać. Nie zwolnię cię.
Nie zdążyłabym znaleźć nikogo na zastępstwo.
Proszę pani.
- Tak? - Mam fatalne wieści.
O co chodzi?
Chodzi o torby prezentowe.
Mają biało-czarne wstążki, a zamówiłam szkarłatne,
nawiązując do Parady Róż.
Od godziny wiszę na telefonie, żeby je podmienić,
ale wszyscy mają wolne.
Caroline, spokojnie. Mamy czas.
Zadzwonię po pomoc.
Dobrze, dziękuję.
Moja wybawicielka. Wejdźcie, dziewczyny.
Chodź.
- Jej. - Ach, kochanie.
Utnijcie je pod kątem 45 stopni, żeby końcówki ładnie wyglądały.
Ma być zrobione, czy zrobione idealnie?
- A muszę wybierać? - Tak.
Robert twierdzi, że moje imprezy zrobiły się zbyt… ekstrawaganckie.
Chyba ma rację.
Dziewczynki, postawcie te torebki z przodu,
obok tych z kokardkami.
- Dziękuję. - Weźcie po dwie. Super.
Bardzo wam dziękuję.
Pięknie wyglądają.
Słuchaj, Nancy. Urządzasz najwspanialszą imprezę noworoczną
dla swoich najbliższych.
Każdy potrzebuje się dziś rozerwać.
Coś nie tak z Marcusem?
Z Howardem.
Znów zmniejszyli mu liczbę zajęć. Ma teraz tylko cztery godziny.
- Co? - Tak.
Nie wiem, co robić.
Mogę jakoś pomóc.
Nie, nie, nie o to mi… Nie.
I tak bardzo nam pomogłaś. Nie przyjmę od ciebie więcej pieniędzy.
I nie chcę okłamywać Howarda.
To tego nie rób. Jeśli masz wybierać między ego twojego męża
i utrzymaniem dzieci, to…
Nie chodzi o ego. On ma swoje zasady.
Uczelnia chce, żeby uatrakcyjnił zajęcia.
Upadek cesarstwa rzymskiego według TikToka i…
No wiesz, on… nie zejdzie poniżej pewnego poziomu.
Dobra, w końcu to nowy rok.
W każdej chwili może wpaść jakaś propozycja.
Mary była wieczną optymistką.
Pewnie.
Zwłaszcza gdy chodziło o rodzinę.
Możemy się pobawić lalkami Cory?
Nie. Ciocia jest zajęta.
Organizuje wielką imprezę.
Są ważniejsze rzeczy. Zapytam ją.
- Podziękujcie. - Dziękujemy.
Uwielbiałam ją za to. Potrzebowałam tego.
Mary była matką, której nie miałam i którą sama nie umiałam być.
No co?
To koszula taty?
Pozwolił mi ją wziąć. Czego chcesz, mamo?
Tak tylko zajrzałam.
Córeczki Mary chciałyby pożyczyć twoje lalki American Girl.
Zgodziłabyś się?
Tak, zwisa mi to.
Niech wezmą te stare lalki. O ile je znajdziesz.
Kiedyś za nimi szalałaś, wiesz? Dawno temu.
Tak.
Cora.
Miałaś założyć tę sukienkę na imprezę.
Muszę znów wyciągnąć parownicę. Powinnaś bardziej dbać o ubrania.
Nie idę na twoją imprezę. Znajomi z Highland Park robią domówkę.
Co? Jak do tego doszło?
Tata się zgodził.
Naprawdę?
Czemu się tak obrażasz?
Tylko ciebie obchodzi ta impreza.
Jesteś niemiła.
Ja?
Od tygodnia mam wolne, a ty słowem się do mnie nie odezwałaś.
Częściej rozmawiasz z obsługą niż z własną córką.
Spytałaś kiedyś, jak się mam? Wiesz, co się u mnie dzieje?
- Kochanie. Wiem, byłam zajęta… - Dobra, nieważne.
Po prostu… Chodzi o to, że to nie ja jestem niemiła.
Dobrze. Porobimy coś razem po imprezie.
Błagam, po prostu sobie idź.
Zależy mi na tym, żebyś wpadła choć na chwilę. Tacie też zależy.
Raczej nie wiesz, na czym teraz zależy tacie.
Słowa Cory mnie zabolały, ale trudno ją winić.
Urodziła się w świecie drogich lalek i luksusowych ubrań.
A ja ciągle czułam, że trafiłam do tego wielkiego domu przypadkiem.
Biedna biała dziewczyna z Bakersfield, która się przebrała.
W każdej chwili mogą ją zdemaskować.
Chcę, żeby wszyscy byli zadowoleni.
Tak? Ile wydałeś na imprezę?
Nic mi nie mów o wydatkach. Dość mam tekstów ojca.
Zajmę się tym. Potrzebuję tylko… trochę czasu.
Boże, Nancy.
- Idę do męża. - Raczej nie ma ochoty
- przyjmować gości. - Zaryzykuję. Dzięki.
Nazwała mnie gościem.
No tak.
Co się dzieje, kochanie? Mamy problemy finansowe?
Nie. Po prostu…
Tata truje mi dupę o wydatki, to wszystko. Bez obaw.
To już trzecia whisky, a nie ma nawet południa…
Daj spokój.
To ma coś wspólnego z tym spotkaniem w Nowym Jorku?
Hej. Wszystko w porządku.
Po prostu… mam dużo pracy. To wszystko.
No…
Wiem, co cię zrelaksuje.
Jesteś pewna, że to dobry pomysł? Goście zaraz przyjdą.
Niech mają na co popatrzeć.
Co?
Hej.
Przepraszam.
Hej.
- No… - Minęło trochę czasu.
- Powiesz mi, o co chodzi? - Nie…
Mogłabyś nie wywierać na mnie presji?
Mam bardzo dużo na głowie.
Świetnie dziś wypadłaś, mała.
Cały czas na ciebie patrzyłam.
Wiem. Jakbyś tańczyła specjalnie dla mnie.
Żebym nie zapomniał.
Powinno starczyć na kolejne dwa miesiące zajęć.
Przydałyby mi się nowe baletki.
Od razu widać, że jesteś córką Patty.
Dzień dobry.
- Szczęśliwego nowego roku. - Nawzajem.
Tacie bardzo podoba się ogród różany.
Ogrodnicy chyba dobrze się spisują.
Sama doglądam ogrodu. To mi dobrze robi.
To wspaniale.
Moje dzieci mogłyby wziąć z ciebie przykład.
Odziedziczyły po mnie wszystko oprócz etyki zawodowej.
To trochę niesprawiedliwe.
Robert bardzo się stara.
Na pewno stara się zwiększać wydatki.
W mojej rodzinie przemoc była jawna…
- Napij się czegoś. - …a u Roberta
królował subtelny rodzaj pasywnej agresji.
Witamy.
Nie zauważałabym jej, gdyby nie moje przyjaciółki.
Posiedźcie tu. Zaraz wracam.
Witamy. Dziękujemy za przybycie.
- W porządku? - Tak.
- Musiało być… ciekawie. - Tak.
Ojciec Roberta znów z tobą flirtował?
To nie był flirt.
Boże, a może był.
Mają swój własny język. Nigdy go nie rozumiem.
Dziewczynki. Ostrożnie, dobrze?
Są droższe niż nasz dom.
W porządku. Cora ich nie potrzebuje. Tak samo jak mnie.
- Pewnie, że potrzebuje. - Nancy!
Boże, nie cierpię jej. Pa.
Miło cię widzieć.
Przepraszam.
ELEANOR ZARAZ BĘDĘ…
MUSZĘ SIĘ NAPIĆ MARTINI…
- El! - Szczęśliwego nowego roku!
Nie musiałaś specjalnie skracać pobytu.
Żartujesz? Nie chciałabym być teraz gdzieś indziej.
Boże. Jak można wyglądać tak dobrze po 16-godzinnym locie?
Nie wyraziłam się jasno? Wódka. Wermut. Oliwki. Już.
Masz szczęście. Znam barmana.
Pyszne. Dziękuję.
Mhm. Pani też jest spoko.
- Niebezpieczny typ. - Wiem.
- Cześć. - Cześć.
- Co u ciebie? - Dobrze. A u ciebie?
- Poproszę to samo. - Naprawdę?
Od kiedy pijesz martini?
Nie było cię dwa tygodnie. Jestem innym człowiekiem.
- Nancy, gratuluję. Jest wspaniale. - Dziękuję.
Brawo. A gdzie gospodarz?
- Właśnie, nie widziałam Roberta. - No tak. Ma coś do zrobienia.
- Pracuje dziś? - Niestety.
Czy chodzi o to, że uprawialiście seks przed imprezą…
- Nie. - …i teraz odpoczywa?
- Co? - Mają taki zwyczaj.
- Wcale nie. Tak? - Tak.
- Mieliśmy. - I co się stało?
Ostatnio jest dziwnie.
Próbowałam coś zainicjować, ale się nie stawił.
Zrozumiałam aluzję.
To normalne. Jak to w małżeństwie.
Ellie, wesprzyj mnie.
- Nie wiem. - Tak?
Nieprzypadkowo jestem singielką.
Od tylu lat jesteście razem. Twierdzisz,
że wcześniej nigdy nie miał z tym problemów?
Wow. Boże.
Mieliśmy inne problemy, ale… nie takie.
Tak sobie myślę,
że może ojciec wywiera na nim ogromną presję w pracy.
- Rodzinne finanse? - To…
- Stres? - Na pewno.
Nie doszukuj się problemów. To wszystko.
- El. - Tak?
Chcę…
- Chcę ci kogoś przedstawić. - Nie.
- Tak, tak, tak. - To rozwiedziony adwokat.
Nie mylić z adwokatem rozwodowym.
Gra z Robertem w tenisa, ale jest demokratą.
- Miałaś mnie nie swatać. - Tak.
Nie swatam cię, tylko przedstawiam.
- Zna Beyoncé. - Nie gadaj.
Organizowali razem zbiórkę.
Mogłaś od tego zacząć.
- Ed, cześć. - Beyoncé?
Przepraszam.
- Jesteś. - Cześć.
Kolejny sukces.
- Kochany jesteś. - Uroczy.
Poznaj Eleanor. Opowiadałam ci o niej.
- Bardzo mi miło. - Mnie również.
- Szczęśliwego nowego roku. - Wzajemnie.
Nancy mówiła, że jesteś z Bostonu.
Studiowałem prawo w Cambridge.
- Wow! - Tak.
Howard. Musimy…
- Zapomniałyśmy… - Co?
- Howard musi się napić. - Nie.
- A, tak. - Serio? Naprawdę?
Tak.
Miło z twojej strony. Słodki jest.
- Uroczy, co? - Tak.
Proszę, nie wspominaj o sprawach zawodowych Howarda.
Byłoby mu przykro, że coś ci mówiłam…
- Jasne. Nic nie powiem. - Dzięki.
Przywitam się tylko.
- Będę tutaj. - Okej.
Dziś Balanchine zostałby skancelowany
albo przynajmniej uznany za kogoś problematycznego.
Ale obaj uważamy,
że rolą tańca nie jest pocieszanie widowni ani artystów.
Taniec ma prowokować. Pobudzać.
Tobie zawsze się to udaje, Phil.
Ojej. Nie dalibyśmy rady
bez wsparcia osób z zarządu takich jak pani Hennessey.
Mogę prosić maestra na moment?
Przepraszam.
Chyba mam idealnego kandydata, który zrobi nam notki do nowej sztuki.
To ceniony profesor.
Może w ramach przysługi znalazłby dla nas czas.
Mary, Howard. Poznajcie Phila Delavigne’a z LA Metropolitan Ballet.
Zaczyna pracę nad autorską wersją Ariadny.
To chyba twoja działka? Mitologia grecka?
Tak. Metafora labiryntu
od lat stanowi niewyczerpane źródło inspiracji.
Nie ja pierwszy zajmuję się tym tematem.
Liczę, że uda mi się stworzyć coś oryginalnego.
Artyści oczywiście…
Rodzina Roberta nie włączała mnie w dyskusje.
To doświadczenie…
Ale tym razem nie chodziło o łodzie ani o golfa.
Działo się coś poważnego.
…w budowli stworzonej przez człowieka.
Przepraszam na chwilę.
Nie uważasz, że labirynt to tak naprawdę… konstrukt?
Harlanie. Cieszę się, że jesteś.
Musiałem wpaść. Dobrze cię widzieć.
Co u Leny?
Myślałem, że wiesz od Roberta. Jesteśmy z Leną…
Kochanie. Mieliśmy wpaść tylko na chwilę.
Znajomi czekają na nas w Nobu.
Piper, poznaj Nancy. Żonę mojego klienta Roberta i panią domu.
Bardzo mi miło.
Macie wielki dom.
Dziękuję.
Piper, dasz nam chwilę?
Pracuje u nas.
Zawsze bardzo mi pomagasz
rozeznać się w sprawach tej rodziny.
Staram się. Każdy porządny doradca majątkowy ma obowiązek…
Co się wydarzyło w Nowym Jorku?
Musisz… zapytać Roberta.
Pytałam. Ignoruje mnie.
- Mam zobowiązanie wobec klienta. - Zobowiązanie…
Posuwasz swoją 25-letnią sekretarkę.
Nie powołuj się na jakieś nieistniejące zasady.
Nie chodzi o zasady, tylko o instynkt samozachowawczy.
Pogadaj z mężem.
Co to?
Chyba ci się przyda.
Tego akurat najmniej potrzebuję.
Diagnoza jest prawidłowa, tylko leczenie niewłaściwe.
Jasne.
Świetny tatuaż. To kwiat?
To fraktal. Figura geometryczna.
Złożone, powtarzające się wzory, które się nie zmieniają.
Nieważne, czy patrzysz z bliska, przybliżasz się, oddalasz.
Są takie same.
- Lubisz matematykę? - Tak szczerze
to dopiero tatuażysta wyjaśnił mi, co to jest.
Zobaczyłem ten wzór na wystawie w Coal Mine i…
Czekaj, Coal… Coal Mine niedaleko Bates w parku Potomac?
Cholera, jesteś z Bako?
Wychowałam się tuż obok San Lauren.
Nie gadaj. Chodziłem do Vista West.
Czułem, że masz coś w sobie. Kiedy byłaś tam ostatni raz?
Nie bywam tam.
Stałaś się na to za dobra?
W sumie to wręcz przeciwnie.
Boję się, że jeśli tam wrócę, odkryję, że wcale się nie zmieniłam.
I że wciąż jestem dokładnie taka sama.
Co w tym złego?
To było niebezpieczne.
Dzięki, Scott.
Pójdę już.
- Może już wstała. - Hej.
Szampana, dobry człowieku.
Jeśli chodzi o tego całego Howarda, profesora filologii klasycznej.
Wydaje się dość mądry. I trochę małomiasteczkowy.
To przyjaciel, któremu przydałaby się pomoc.
Sama najlepiej wiesz, jaki mamy napięty budżet.
Może moglibyśmy zwiększyć darowiznę?
Żeby pokryć jego honorarium. Muszę pogadać z mężem.
- Jesteś ode mnie wyższy. - Hej.
Wyspy Brytyjskie są piękne.
- Ale jedzenie… - Boże. Już po mnie.
Przez ileś dni mu o tobie opowiadałam. Mogłaś z nim chociaż pogadać.
Próbowałam, naprawdę. Jest śmiertelnie nudny.
- Nie. - Co mnie ominęło?
Twoja cudowna żona chciała mnie spiknąć z twoim kumplem Edem.
Edem Holcombem?
- Słyszysz to? - No co?
Nie jest w jej typie.
- A skąd wiesz? - Co ty robisz?
Moje życie osobiste to nie problem do rozwiązania.
- Lubię swoją niezależność. - Życzymy ci szczęścia.
Jestem szczęśliwa. Jesteście z Mary moimi bratnimi duszami,
a oprócz tego mam kolegów do zabawy.
- Boże. Nadchodzi. - Nancy.
Tata jest przytłoczony tymi wszystkimi drinkami.
Mógłby dostać zwykłą filiżankę kawy?
Oczywiście.
Widziałam, że rozmawiałaś z Harlanem.
Poznałam jego nową dziewczynę. Pogadaliśmy chwilę.
O czym jeszcze rozmawialiście?
Nic mi nie powiedział.
Pewne aspekty rodzinnych interesów są skomplikowane.
Lepiej się w to nie mieszaj.
Jestem częścią tej rodziny, Kit.
Chyba wyraziłam się jasno.
O co ci, kurwa, chodzi?
Chcę się tylko do ciebie zbliżyć.
Chodzi o to, że ojciec dał ten dom nam, a nie tobie?
Mogę z nim porozmawiać, jeśli…
Jak myślisz, kto mnie tu wysłał?
Chcesz wiedzieć, czego w tobie nie lubię?
Wszystko, co robisz, jest interesowne.
Tak jest od samego początku, ale Bobby dopiero teraz to dostrzega.
Poproszę panią domu o twoje dane kontaktowe.
- Ułatwię sprawę. - Jak miło.
O Boże!
- Bardzo przepraszam. - To nie pani wina.
- Wszystko dobrze? - Tak, w porządku.
- Leci ci krew. - Nie, nie. Wszystko dobrze.
Nie przeszkadzajcie sobie.
Kochanie?
Można?
Co można?
Zgubiłeś się?
Mamy tu więcej łazienek.
Nie, nie zgubiłem się.
No pewnie. Kiedyś tu mieszkałeś.
Wychowałem się tu.
Na ziemi mojego dziadka, na której były gaje pomarańczowe i złoża ropy.
W najpiękniejszej części ojciec zbudował dom rodzinny.
Mogę prosić o ręcznik?
Nigdy nie potrzebowaliśmy z Jane osobnych umywalek.
Ale cóż, my się dogadywaliśmy.
Zainstalowaliśmy je podczas remontu.
Rozumiem, że niepokoją cię nasze wydatki.
Tak powiedział Bobby?
Zapewniam, że jestem tego świadoma i zamierzam ograniczyć
budżet na kolejne imprezy.
Lubię twoje imprezy.
Szkoda, że nie będzie kolejnej.
Bez względu na to, co się działo, ta impreza była nowym początkiem.
Szansą, żeby pokazać się od dobrej strony.
Udowodnić, że to naprawdę moje życie.
Ale to się zmieniło.
Musiałam się dowiedzieć, co ukrywał przede mną mój mąż.
SZUKAJ
HISTORIA
JANET WACHOWSKI ROZDZIELNOŚĆ MAJĄTKOWA
DO: ROBERT HENNESSEY
DO DOSTARCZENIA PRZEZ ŻONĘ POSTĘPOWANIE ROZWODOWE
Mamo, co jest?
Masz mnie za idiotkę? Masz mnie za jebaną idiotkę?
- Nie jesteś ofiarą… - Przestań, mamo.
Mamo, co jest?
Mamo.
Masz mnie za jebaną idiotkę?
Mamo, stój! Zatrzymaj się.
Stara…
Niezły ten brzuch. Odlot.
Cora. Co to ma być?
Wychodzimy. Odbębniłam imprezę zgodnie z życzeniem, więc…
Nie, pytam o ten strój.
Przebieramy się za białych biedaków.
Patrz.
Nieźle, co?
Jak to nazwała Josie?
- Święto wieśniaków. - Nie możesz tak wyjść.
- Wyluzuj. Dobra, idziemy. - Zdejmij to, już.
- Chyba nie mówisz poważnie. - Nabijasz się ze mnie.
Moja własna córka?
O czym ty mówisz?
W ogóle nie chodzi o ciebie. To tylko zabawa.
Odgrywanie biedy z bogatymi znajomymi to nie zabawa. To coś obrzydliwego.
Obrzydliwe jest też przepuszczanie dziesiątek tysięcy dolarów
na brunch, który wrzucisz na Insta,
- żeby wzbudzić zazdrość. - Przepraszam.
- Taka prawda. - Idźcie już. Cora zostaje.
- Idę. Puść mnie. - Zostajesz.
Jesteś fałszywą ściemniarą.
Nie masz, kurwa, pojęcia, kim jestem.
Gdzie się podziewałaś?
Były dziś zajęcia. Poszłam na próbę.
Gdzie jest Scott?
Na spacerze.
Chodźmy na przejażdżkę.
- Masz mnie za idiotkę? - Nie.
- Masz mnie za jebaną idiotkę? - Nie!
Mamo!
Nie zgrywaj ofiary, bo nią nie jesteś!
- …dawni druhowie odejść mają - Mamo! Stój!
Nigdy niewspominani…
Mamo!
Czy dawni druhowie odejść mają…
- Nancy. - Nancy, proszę. Stój.
- O Boże. - Nancy.
- Boże, kochana. - Jezu, zapomniałam.
Zapomniałam, gdzie jestem.
- Już dobrze. - Zapomniałam, kim jestem.
- Już dobrze. W porządku. - Zaczyna się.
Co?
Zamieniam się w moją matkę.
- Nie, nie, nie. - Nie.
To było nieuniknione.
- Nic nie poradzę. - Nie mów tak.
Twoja matka chciała cię zabić, Nancy. To coś zupełnie innego.
Nie jesteś jak ona.
- Nigdy nie uderzyłam Cory. - Popełniłaś błąd.
- To był błąd. - Weź wdech.
Naprawisz go. Siadaj. Chodź. Będzie dobrze.
Proszę. Już dobrze.
- Co z Robertem? - W jakim sensie?
I tak się ode mnie oddalał.
Nie mogę tam teraz wrócić.
Nie musisz.
- Nie musimy tam wracać. - Nie.
A jeśli wrócisz, nie będziesz sama. Będziemy obok.
Jesteśmy z tobą, wiesz?
To mała stłuczka, nie katastrofa.
Oddychaj.
Na studiach poznajesz dziewczyny, które zostają twoimi bratnimi duszami.
Ratują cię.
Znają cię na wylot i wciąż cię kochają.
Jeśli im na to pozwolisz.
Skąd mam wiedzieć? Nic nie mówiła.
Gdy pytam o przeszłość, ignoruje mnie.
Twierdzi, że nie chce o tym rozmawiać.
- No tak… - Jest moją matką,
a nic o niej nie wiem.
To nie twoja wina.
Hej.
To nie jest dobry moment.
Już dobrze, kochanie. Ja… nie byłam sobą.
Bardzo przepraszam za moje słowa.
Chodź, kochanie.
Co?
Nie musisz mi załatwiać rozejmu z córką.
Tego się nie rozwiąże miłym słowem i uściskiem.
Zapamięta to do końca życia.
Dlatego najważniejsze są teraz przeprosiny.
Nie. Daj jej trochę przestrzeni.
- Co się dzieje? - Jest zła.
Co się dzieje między nami?
Nie mów, że wszystko dobrze. Wiem, że to nieprawda.
Kiedy ze mną porozmawiasz?
Nie róbmy tego teraz.
Gdy byłam dziewczynką, czasem śniłam, że potrafię latać.
Leciałam wysoko, ponad górami, w stronę innego życia.
Hej.
Cześć.
Miło było cię poznać.
Gdybyś chciała kiedyś wyskoczyć na kawę albo drinka…
Bardzo mi miło.
Ale nie mogę. Przepraszam, jeśli inaczej to odebrałeś.
No tak.
Tak było.
Ale tak jak nie mogłam latać, nie byłam w stanie uciec od przeszłości.
Przeszłość była częścią mnie, niczym blizny na moim ciele.
Przyciągała mnie w sposób, którego sama nie rozumiałam.
Hej.
Cześć.
Można? To kurtka Juniper.
Proszę.
Muszę ci podziękować za ofertę pracy.
Wiem, że to zrobiłaś, bo Mary coś mówiła.
Moja żona niesłusznie uważa się za mistrzynię intryg.
To żadna przysługa. Przyda nam się twoja pomoc.
Kiepsko ci idzie kłamanie. Ale Phil dał mi tę pracę.
W sumie dał ją raczej Davidowi.
Chyba pomylił mnie z barmanem.
Tak, to cały on. Mogę go poprawiać sto razy,
- a i tak nazywa mnie Louise. - Louise?
Z jakiej racji?
Może to jedyne znane mu imię dla starszej pani.
- Myślisz, że masz imię dla starszej pani? - Tak.
Dostałam imię po jakiejś zmarłej cioci czy coś w tym stylu.
To imię nie brzmi staro.
Ma w sobie… nie rym, ale coś z tańca.
Jesteś tancerką, prawda?
Byłam. Zgadza się.
Nie wiem. Chyba już wolę Louise.
To do zobaczenia na balecie, Louise.
Do zobaczenia, David.
Napisy: Magdalena Marciniak