Nie nazwałabym tego przyjaźnią. To zbyt pospolite słowo.
Łączyło nas coś innego. Jakaś więź.
Pochodząca z głębi duszy.
Byłyśmy w stanie zmierzyć się ze wszystkim,
bo miałyśmy siebie nawzajem.
Miałyśmy się razem zestarzeć.
To, co nas łączyło… było silne,
nieodzowne
i miało trwać wiecznie.
Ale stało się inaczej.
KOBIETY NIEDOSKONAŁE
NA PODSTAWIE KSIĄŻKI ARAMINTY HALL
Kiedy ostatni raz widziała pani zmarłą?
Wczoraj byłyśmy razem na kolacji.
Nie jest pani przekonana.
Nie, jestem. Przepraszam, po prostu…
Trudno uwierzyć, że to wszystko zdarzyło się wczoraj.
Wszystko jest teraz…
zupełnie inne.
Mogę spytać o przyczynę?
Co się stało?
Okradziono ją?
Zgwałcono?
Na razie nie możemy udzielić takich informacji.
Liczymy na pani pomoc.
Jasne. Postaram się pomóc.
Co… Co mogę zrobić?
Przed napastnikiem to pani mogła być ostatnią osobą, z którą rozmawiała.
Proszę opowiedzieć, co pani pamięta z wczorajszego wieczoru.
JEDENAŚCIE GODZIN WCZEŚNIEJ
No dobra, dobra.
Zaczynamy.
Dalej! Dzięki, dzięki.
Dziękuję osobom z zespołu południowoazjatyckiego, że dały mi wygrać.
NANCY PRZYJDZIESZ WCZEŚNIEJ?
MUSZĘ Z TOBĄ POGADAĆ!
Dziękuję też naszej nieustraszonej szefowej Eleanor
za dwa bardzo wymagające, ale cenne lata.
- Mogę coś powiedzieć? - Pewnie.
No to…
Te nieco absurdalne konkursy mają pewien cel.
Chodzi nie tylko o wniesienie radości i beztroski
do bardzo trudnej, ale potrzebnej pracy,
którą wykonujecie na całym świecie.
Chodzi też o świętowanie ważnych momentów.
Kumal, dziś wznosimy za ciebie toast biodegradowalnymi kubkami,
bo jesteśmy dumni z wszystkich twoich osiągnięć
w Rescue and Relief.
Jesteśmy też dumni ze wszystkiego, co osiągniesz w przyszłości.
- Dziękuję. - To ja dziękuję.
Za Kumala!
Proszę jeść!
Nic nie może się zmarnować.
SORRY, ŻE TAK NA OSTATNIĄ CHWILĘ, ALE BARDZO CIĘ POTRZEBUJĘ, EL!
Dziękuję.
- Dobra przemowa, szefowo. - Co?
- To był tylko komplement. - Lepiej bez takich.
HALO? WYJDŹ Z BIURA. SERIO.
- Co jest? - Masz chwilę?
Nie. Ja… Przepraszam, nie mam.
- Może pogadamy później? - Jasne.
ELEANOR PRZYJDĘ WCZEŚNIEJ!
Widzimy się później?
Widzę to.
Czekaj. Czy ja…
Muszę to robić?
To tradycja.
Z czasów studiów.
Byłyśmy młode, nie miałyśmy gustu.
- El, pomóż. - To nie ja wymyślam zasady.
- Wszystkiego najlepszego! - Wszystkiego najlepszego!
Boże, nie.
Jest gorszy.
- Tak. - Ohyda.
Naprawdę niedobre.
Jak minął ci dzień, kochana? Zostałaś odpowiednio uczczona?
Oczywiście. Artemis zaczęła mnie czcić już o 6 rano.
Zażądała naleśników.
Dziewczynki były kochane. Napisały z Howardem wierszyki dla mnie.
- Słodkie. - Wiem.
Trochę taniocha.
- To coś osobistego. - Nancy.
Zasługuje na masę prezentów.
Przepraszam.
Tartaletki ziemniaczane z konfitowanymi pomidorami.
Do tego szampan od szefa kuchni.
- Proszę podziękować Marco. - Oczywiście, pani Bouchet.
Dziękuję.
Wspaniałe.
Bardzo fajne.
To krokiety ziemniaczane?
Bardzo wymyślne, rzemieślnicze krokiety ziemniaczane.
- Nie bądź niemiła. - Fajnie, że sypiasz z kucharzami.
A co z tym gościem z pracy? Wy nadal…
Tak, wciąż się widujemy.
- Raz na jakiś czas. - No tak.
To luźna znajomość.
- On o tym wie? - Tak.
Nancy, wszystko w porządku?
- Co? - Wszystko dobrze?
Tak.
Kochane, chcę powiedzieć, że…
Długo będziesz mówić? Muszę iść siku.
- Nie. - Tak tylko pytam.
Chciałam tylko powiedzieć, że cieszę się, że jestem tu z osobami,
które kocham najbardziej i przez które czuję się najmocniej kochana.
- Kochana! - Kochamy cię.
Jest irlandzkie powiedzenie…
- Boże, nie. - Żartuję.
- Idź. - Najlepszego.
Dziękuję.
Dobra, zaraz wracam.
- Stolik gotowy, pani Bouchet. - Świetnie, dziękuję.
Nancy, co się dzieje? Wszystko dobrze?
Tak. No…
- Co jest? - To ten facet.
To się nadal ciągnie.
- Ja… No wiem. - Co?
Miałaś to skończyć.
Wiem. Próbowałam. To skomplikowane.
W jakim sensie?
Mary o niczym nie wie. Możesz jej nie mówić? Ja…
Nie chcę jej denerwować.
Ale ja mogę się denerwować?
Raczej nie jesteś w monogamicznym związku.
Nancy, gdybyś była szczera z Robertem, to byłoby w porządku.
Otwarte związki są jak otwarte kuchnie.
- Są wszędzie. - Robert taki nie jest.
To, co teraz robisz, raczej cię nie wyzwala.
- Jesteś nieszczęśliwa. - Wiem, wiem. Ja…
Przy nim czuję się bezradna.
Pamiętasz, co mi powiedziałaś o różnicy między miłością a zauroczeniem?
Co powiedziałam?
Powiedziałaś, że miłość cię wzmacnia, a zauroczenie osłabia.
Na pewno tak mówiłam?
- Tak. - Może to Mary.
Nie, ty tak mówiłaś. O Robercie.
W dniu, gdy się oświadczył.
Czasem myślę, że wyraźniej ode mnie widzisz moje własne życie.
Nie, po prostu…
- Ale piękny widok. - Hej.
Prawda?
O czym rozmawiacie?
O pogmatwanych relacjach Eleanor.
No cóż… W łazience ktoś proponował mi kokainę.
Co?
Nie wzięłam, ale to było miłe.
Wciąż masz to coś!
Dzięki.
- Hej. - Eleanor, mówi Robert.
Przepraszam, że dzwonię tak późno lub tak wcześnie.
W porządku. Co tam?
Nancy nie wróciła do domu. Nie odbiera telefonu.
Nie poszła czasem do ciebie po kolacji?
Jesteś tam?
- W porządku? - Tak…
- Przepraszam, nie jesteś sama? - Nie…
Dasz mi chwilkę?
No dobra…
GDZIE JESTEŚ? ROBERT DZWONI.
Czyli Nancy jeszcze nie ma?
Nie, pisałem i dzwoniłem ileś razy.
Bez odpowiedzi.
Bardzo się martwię.
No tak, ja… Nie wiem, Robert.
No wiesz… Zjadłyśmy razem i wyszła.
W PORZĄDKU? CO MAM POWIEDZIEĆ?
Mówiła, że wraca do domu?
Nie użyła takich słów, ale uznałam…
HALO? SZUKA CIĘ! ZADZWOŃ…
Dobra. Dzwonię na policję.
- Nie, Robert. Nie rób tego. - No dobrze…
Ale… wiesz, gdzie ona jest?
Nie do końca.
Eleanor, co się, do cholery, dzieje?
Ubiorę się i przyjadę do ciebie.
Nie musisz tego robić. Powiedz tylko…
Przestań! Nie dzwoń na policję, póki nie porozmawiamy, dobrze? Proszę.
- Dobrze, dobrze. - Okej.
Już jadę.
Cholera!
Hej, Jordan.
Mogę wziąć te dżinsy?
- Tak. - Dobra.
Już wychodzisz?
Tak, ale to nic. Przecież mnie tu nie było, prawda?
KOŃCZĄ MI SIĘ OPCJE…
Hej.
Czyli ma mnie dość?
Odchodzi?
O to chodzi?
Nie wiem, co ona myśli. Nie mówiła, że odchodzi.
Co? Jezu, Eleanor.
Specjalnie przyjechałaś. Po prostu to powiedz.
Ma kogoś?
Tak mi przykro.
No cóż…
O to chodzi.
Nie chcę się w to mieszać.
Kto to jest?
Mówiła, że to koniec. Ale znasz Nancy.
Czasami jest przekonana, a potem…
Imię.
- David. - Jaki David?
Nie wiem.
Podobno poznała go w pracy.
W muzeum? Na balecie? W szpitalu?
Gdzie… Skąd ona go wzięła?
Nie mówiła.
Ta kolacja z tobą i z Mary to było jej alibi?
Nie. Byłyśmy na kolacji z okazji urodzin Mary.
Nie kłam.
Wystarczy kłamstw.
Nie kłamię.
Nigdy cię nie okłamałam. Nawet raz.
Zjadłyśmy kolację, a potem poszła.
Napijesz się czegoś?
- Nie piję. - Co?
Od kiedy?
Od dwóch tygodni.
To niemal wieczność.
Zrobiłem to dla niej.
To nowy obraz?
Nie wiem.
Ciągle przewiesza obrazy. Ponoć tak jest ciekawiej.
Jest ze mną aż tak nieszczęśliwa?
Wiem, że zwierza się tobie i Mary, ale…
Nie rób tego.
Nie chodzi o ciebie. Po prostu nie jest jej ze sobą dobrze.
Dzięki za wizytę, ale muszę się wziąć w garść.
Mógłby pan usiąść?
Wolałbym stać.
Dziś rano znaleziono ciało. Podejrzewamy, że to pańska żona.
Nancy.
Skąd wiadomo, że to ona?
Miała portfel, w którym był dokument tożsamości.
Boże.
No tak…
Gdzie?
W parku Arroyo Seco.
Pod mostem Colorado Street. Jest tam przejście i…
Wiem gdzie. Jestem z Pasadeny.
Co jej się stało?
Dowody wskazują, że doszło do napadu.
Niestety więcej nie możemy na razie powiedzieć.
Ktoś będzie musiał potwierdzić tożsamość.
Przepraszam. Przepraszam…
Co pan powiedział?
Ktoś musi potwierdzić tożsamość.
Tak. To ona.
To…
To Nancy.
Pani Bouchet.
Pani Bouchet!
Pytałem, jak długo znała się pani ze zmarłą.
Z Mary przyjaźnimy się od 25 lat.
Przepraszam… Muszę zadzwonić do Mary. Nie może dowiedzieć się z mediów.
Powiedziała pani panu Hennesseyowi, że Nancy miała romans.
- Tak. - Co pani wie o tym mężczyźnie?
Niewiele.
Ma na imię David.
Poznali się w pracy.
- W pracy? - Tak.
Pan Hennessey twierdzi, że zajmowała się domem.
Tak. Dużo udziela się charytatywnie.
Jest w zarządzie kilku organizacji.
Robert na pewno poda państwu listę.
Na razie rozmawiamy z panią.
Wie pani coś więcej na temat tego kochanka?
Kolor włosów? Wiek? Rasa? Wzrost?
- Waga? - Nie, niestety.
Żałuję, ale nie.
Moja żona ma przyjaciółkę ze studiów.
Rozmawiają godzinami.
To było pytanie?
Wydaje mi się, że mogła wspomnieć coś więcej niż samo imię.
Nie wspomniała.
Tak się składa.
Zatrzymujecie mnie?
Czy mogę już iść?
A gdzieś się pani wybiera?
Może pani iść.
Proszę tylko nie wyjeżdżać z miasta.
Oczywiście.
Dziękuję.
Nie ma problemu.
To takie zabawne?
Hej, cześć!
- Ciocia Ellie! - Cześć.
Skaleczyłam się.
- Mam infekcję. - Jej!
A ja mam kota!
- Tak? - Dokarmia kota.
- Nie jest jej. - Jest!
- Wcale nie. - Tak!
Nie kłam! Mamo, to nie jej kot!
Ale niespodzianka. Wszystko dobrze?
- Wcale nie. - Właśnie że tak!
Zabierzesz je do środka?
Chodźcie. Chcecie iPada?
- Chodźcie. - iPad!
Mamusia musi porozmawiać z Ellie.
Co jest?
Chodzi o Nancy.
Co?
- Och, Mary. - No co?
Odeszła.
Jak to odeszła?
Mary, ona nie żyje.
Jak to odeszła?
Co ty mówisz?
Kiedy pokazali ci jej ciało, to było…
Co jej zrobili?
Ma ranę z tyłu głowy.
Wciąż miała idealną twarz.
Co ona, kurwa, robiła w tym Arroyo?
Nie jestem pewna. Ale…
Jak to nie jesteś pewna? Wiesz coś jeszcze?
Miała się z kimś spotkać.
Co? Z kim miała się spotkać?
Z facetem. Byli umówieni.
O Boże.
To o tym wczoraj rozmawiałyście, kiedy wróciłam z łazienki?
Tak. Ale Mary, ona…
Prawie nic nie wiem.
Ale coś wiedziałaś.
- Kim on jest? - Nie wiem.
Wiem niewiele. Wiem tylko, że do niej pisał.
Była zdenerwowana, więc musieli się nadal widywać.
- I… - Nadal?
- Tak. - Nadal się widywali?
Tak.
Od jak dawna o tym wiesz?
Nie wiem. Od jakichś kilku tygodni.
Boże. Jezu, Ellie.
To nie ja powinnam ci o tym mówić.
Myślałam, że z nim skończy. Nie sądziłam, że to coś ważnego.
Nie myślałam, że…
Dobrze. Dobrze.
Mówiła o nim coś jeszcze?
Mówiła, że ma na imię David i że poznali się w pracy.
Powiedziałaś policji?
Jasne. Wszystko im powiedziałam.
No tak, ale mnie nie nic powiedziałyście…
Myślałyście, że ją skrytykuję?
- Tak myślała? Że… - Nie, Mary.
Ona chyba…
Ty potrafisz być bardziej krytyczna niż ja.
- Okej. - Wiesz?
No tak, zgoda.
Może dlatego wybrała mnie.
Wiedziała, że ją skrytykuję, i tak się stało.
To ja jej powiedziałam, że musi to skończyć.
Dlatego poszła się z nim spotkać, a teraz nie żyje.
Obwiniasz się?
Nie rób tego.
Co się stało?
Hej, Marcus.
- Cześć, kochanie. - Hej.
Jak poszło spotkanie z kuratorem?
Mamo, jestem człowiekiem.
Możesz ze mną rozmawiać.
Co… Co się dzieje?
No dobrze.
Twoją…
Twoją ciocię Nancy wczoraj zamordowano.
Znaleziono jej ciało.
- Boże. - Przykro mi.
Mamo, chodź tu.
O Boże. Mamo, tak mi przykro.
W porządku, kochanie.
W porządku, tak mi przykro.
Już dobrze, kochanie.
Już dobrze.
Policja twierdzi, że widoczne były ślady brutalnej napaści.
Na razie nikt nie został zatrzymany.
Mąż ofiary to Robert Hennessey,
syn założyciela Hedgerow Capital.
Media społecznościowe zalały kondolencje.
Pani Hennessy miała tysiące obserwujących.
Serio myślą, że to pomoże?
Może pomóc.
Ludzie się przejmą.
Daj spokój.
Pomyśl. Gdybyś zobaczyła tylko krótki filmik z najlepszymi momentami,
pewnie byś ją znienawidziła.
To dość mocne słowo.
Może bym jej zazdrościła. Gdybym zobaczyła tylko to.
Ona taka nie była.
Była, Ellie.
To po prostu jakiś wycinek.
Widziałaś się z Corą?
Nie. Jeszcze nie.
Nawet nie wiedziałam, że mama miała czarne ubrania.
Miała taki piękny, skórzany czarny kombinezon,
który zakładała, gdy chodziłyśmy do klubu.
Nie wyobrażam sobie tego.
Zawsze wyciągała mnie na zakupy.
A ja odmawiałam.
Rozumiem.
Matki i córki. Skomplikowana relacja.
Krytykowałam wszystkie jej zakupy.
A teraz przetrząsam jej szafę, szukając czegoś, co założę na jej pogrzeb.
Cora…
Jeśli czujesz się przytłoczona, nie musimy tego robić teraz.
Nic nie czuję, Ellie.
Pewnie jesteś w szoku.
Tak to działa? Mam wrażenie, że coś ze mną nie tak.
Nic nie jest z tobą nie tak.
Pamiętam, jak byłam tu z twoją mamą tuż po tym, jak się urodziłaś.
Trzymała cię w ramionach. Była w tobie zakochana.
Nic nie uszczęśliwiało jej bardziej niż bycie mamą.
A ja ją ciągle odtrącałam.
A teraz jest już za późno.
Kochanie, już dobrze.
Jestem tu.
Zostałabyś z nami?
Mówisz serio?
Nie chcę być sama z tatą.
Cora, ja…
Dobrze.
Wiem, że nie radzi sobie z emocjami,
ale uwierz mi. Poznałam go, gdy byłam prawie w twoim wieku…
Nie chodzi tylko o emocje.
Nie czuję się z nim bezpiecznie.
Nie potrzebuję PR-owca.
Niech się dowiedzą, kto zabił moją żonę.
Zajmują się zarządzaniem kryzysowym.
Tata chce ich tylko przedstawić.
Nic więcej.
Wybór należy do ciebie.
Myślałeś o wyznaczeniu nagrody?
Nie podoba mi się… Pomysł na obławę.
Wiem. Nikt nie będzie wywierał presji,
ale w tym momencie chodzi o kontrolowanie narracji.
- Hej. - Jesteśmy…
Eleanor. Nie wiedziałam, że tu jesteś.
Przepraszam.
Wejdź.
Wchodź. Wspaniała z ciebie przyjaciółka.
Jesteś z nami od lat.
Właśnie miałam pójść do kuchni.
Ktoś chce drinka?
Nie, dziękuję.
Powiało chłodem.
Moja siostra chce tylko pomóc
wykończyć cały zapas alkoholu.
Na to wygląda.
Cora poprosiła, żebym z wami trochę pobyła.
Okej. Co o tym myślisz?
Nie chodzi o mnie.
Trzeba się zastanowić, co będzie dobre dla niej.
Jeśli jeszcze ci za wszystko nie podziękowałem…
Nie rób tego, proszę.
Nie, czasem o tym zapominam.
Bywam niezłym dupkiem.
Nie doceniam ludzi wokół mnie.
Czy Cora wydała ci się…
Ona się mnie boi?
Nie użyła dokładnie tego słowa.
Musi być jej ciężko… Straciła matkę,
a mnie traktują jak podejrzanego.
Nikt chyba nie twierdzi, że jesteś podejrzany?
Tak to się może skończyć. Wiesz, że nie mam alibi.
Byłem sam w domu, póki nie przyjechałaś.
Przepraszam.
Rozumiem…
JORDAN NIEZNAJOMA! CO TAM?
…że przy tobie czułaby się swobodniej.
Będę wpadać jak najczęściej.
Ale… uważam, że nie powinnam tu zostawać.
Tak.
Dobrze.
- Dobrze. - Dziękuję.
- Dzień dobry. - Hej.
Sam, nowa fryzura.
- Podoba mi się. - Dzięki.
- Hej. - Cześć.
Myśleliśmy, że nie przyjdziesz. Przygotowalibyśmy się.
Wpadłam tylko po kilka rzeczy.
Nie chcę przeszkadzać.
Co ty, jesteś szefową. Możesz robić, co chcesz.
- Myślałam, że potrzebujesz czasu, żeby… - Nie chcę robić szumu w biurze.
Bardzo, bardzo mi przykro.
- Niewyobrażalna strata. - Dziękuję.
Brak mi słów.
Starczy już, Olivia.
Dziękuję.
Byli tu śledczy.
Pytali o wydarzenia poprzedniej nocy.
Powiedziałam, że już mnie nie było i że nie pomogę.
Odhaczają punkty z listy. Robią rekonstrukcję zdarzeń.
Jasne.
Musimy przełożyć wyjazd na Bliski Wschód.
Oczywiście.
Za dużo się dzieje, żebyś o tym myślała.
Mam nie wyjeżdżać z miasta.
Jeśli powinnam o czymś wiedzieć, to mi powiesz, prawda?
Tak.
Hej.
- Hej. - Dobijałem się do ciebie.
To nie jest najlepszy moment.
Idziesz gdzieś?
Chyba nie odchodzisz?
Nie. Biorę kilka rzeczy. Może popracuję z domu.
Może… Pojadę pomóc przyjaciółce.
A tobie ktoś pomaga?
- Co? - Kto pomaga tobie?
Też kogoś straciłaś.
Okej.
Jordan, w tej chwili przydałaby się twoja dyskrecja.
- Okej? - Pewnie.
Dziękuję.
Kurde.
Mare.
- Znowu palisz? - Nie.
Tak.
To wsparcie emocjonalne.
Nie wiem, czemu tak szybko zrobili to nabożeństwo.
Robert chyba chciał mieć to z głowy.
O cholera. Idą tu.
Potrzymasz to?
- Co? - Proszę, weź to.
Mary.
Cześć.
Ciociu, palisz?
To… niezdrowe, ale nie znaczy, że jest złym człowiekiem.
O, dziękuję.
Zajmiemy wam miejsca.
Dziękuję.
Teraz myślą, że palę.
Przepraszam. Niepotrzebnie je zabraliśmy.
Według Howarda nie można chronić ich przed żałobą.
Organizuje to rodzina Roberta. Za dużo żałoby nie uświadczymy.
Będzie elegancja i uprzywilejowane wyparcie.
Kiedy wyjdzie panna młoda?
To nie ślub, tylko pogrzeb.
Tak naprawdę to nabożeństwo. Nie ma tu ciała.
Nie chronimy dzieci przed żałobą.
Tak słyszałam.
Zwariowałam, czy ten papier pachnie?
To ekstrakt z róży.
Kartki są z lnu, a płatki róż pochodzą z ogrodu Nancy.
To… wspaniale.
Rozwaliliście jej róże i…
Tak. Oczywiście.
Dziękujemy za przybycie.
- Pewnie. - Oczywiście, panie Hennessey.
Śliczne dziewczynki.
Dziękuję.
Szkoda, że nie zdążyliście znaleźć nikogo do opieki.
Dziękuję.
El.
El. Twoja kolej.
O Boże.
„Idzie w Piękności, jak noc, która kroczy
W cichym gwiazd gronie przez bezchmurne kraje;
Co cień i światło w sobie kras jednoczy,
To w jej obliczu i w jej oczach taje
I razem spływa w taki stan uroczy,
Jakiego niebo dumie dnia nie daje.
Mniej jednym blaskiem, więcej jednym cieniem…”.
Było bardzo ładnie. Po prostu to nie była…
- Ona. - Tak.
Tak.
Kit rządzi twardą ręką.
Wiesz, że musiałam jej wysłać ten wiersz Byrona do zatwierdzenia?
Powiedziała: „Zero żartów, zero łez”.
- Jezu. - Tak.
Widziałaś wczoraj w kościele tego faceta w dżinsowej kurtce?
Nie, raczej nie. Czemu pytasz?
Nikt z rodziny Nancy raczej by się nie zjawił, co?
Nie. Nie odważyliby się.
No tak.
Wiesz co…
Howard ma pewien pomysł.
- W sumie chcemy prosić o przysługę. - Okej.
Zastanawialiśmy się, czy Marcus mógłby odbyć u ciebie wolontariat?
Pomyśleliśmy, że gdyby zobaczył ogrom cierpienia na świecie,
zyskałby nową perspektywę i byłby bardziej…
Tak.
Coś mu znajdę, jeśli jest chętny.
Wielkie dzięki.
- Jesteś kochana. - Mary.
Znaleźli go.
Nagranie przedstawia Davide’a Hajiba Boyette’a,
znanego jako D.H. Boyette.
- To on. - Potwierdzamy,
- że jest on osobą… - Ja pierdolę.
- podejrzaną… - To ten?
- …w sprawie o morderstwo Nancy Hennessey. - Tak mówią.
Znasz go?
Skąd miałabym go znać?
Czemu o to pytasz?
Wybacz, niepotrzebnie spytałem.
Nie znam tej osoby.
Mama widnieje na jego stronie jako mecenaska.
Wspierała różnych artystów.
Jest malarzem.
D.H. Boyette, znany jako Davide.
Dzwoni Kit, jak na zawołanie.
Myślisz, że to on?
Myślę, że nie powinniśmy ferować wyroków.
Muszą go przepytać… Boże.
DOMNIEMANY KOCHANEK ZAMORDOWANEJ KOBIETY W ARESZCIE
Co?
- No co? - Mój Boże.
Co?
Ellie?
Cholera.
„D.H. Boyette”. Chyba powiesiła to niedawno?
Tuż przed śmiercią. To on.
To mama?
- Cholera. - Hej, Robert.
- Tato. - Co ty robisz?
- Tato, przestań! Co ty… - Co ty wyprawiasz?
- Tato! Ellie! - Hej!
Przestań!
- Robert! - Tato!
- Zrób coś. Ellie! - Robert.
- Robert, gdzie idziesz? - Tato!
- Co ty wyprawiasz? - Stój!
Proszę, zostań.
Przestań, Robert.
Boże, Robert. Przestań już.
Musisz się uspokoić.
Jezu. Robert. Co ty robisz?
Możemy porozmawiać w domu?
Uspokój się, proszę.
Weź głęboki wdech.
Boże, Robert. Proszę.
- Nigdy nie była moja. - Przestań.
Chciałem, żeby była cała moja, ale nigdy nie była.
Jakaś część zawsze mi umykała.
Wiedziałem, kurwa!
Robert, ktoś to może zobaczyć.
- Gówno mnie to obchodzi. - Rozumiem, jesteś zły.
Musisz się uspokoić.
Hej.
Nie mów mi, jak mam się czuć.
Jezu, Eleanor.
Nie wiesz wszystkiego.
To moja, kurwa, żona.
Ma alibi?
Davide?
Tak, koleś, z którym sypiała.
Tak jakby. Możliwe, że był na wernisażu, ale wcześnie wyszedł.
Nie wiedzą zbyt wiele.
Po prostu… Nie sądzę, że to on.
Znasz tylko jego imię. Nic więcej nie mamy.
Oczywiście, że to może być on.
Powiedziałaby mi, że jest czarny.
Prawie nic ci nie powiedziała.
Jestem jej jedyną czarną przyjaciółką.
Wspomniałaby o tym.
Okej.
To ja podsunęłam policji imię David.
A co, jeśli to nie ten?
To wciąż nie wiemy, kto zabił naszą przyjaciółkę.
Nie widziałam Roberta w takim stanie.
On…
ma swoje nastroje,
szczególnie kiedy pije…
albo gdy jest zazdrosny.
Nie, on…
Wiesz, że kochał ją najbardziej na świecie.
Złość nie jest przeciwieństwem miłości.
Czasem to jej najszczerszy przejaw.
Nie widzisz tego, bo Robert jest twoim…
Kim jest?
Moim przyjacielem? Twoim też.
Coś was łączy.
Zgadza się. Łączy nas Nancy.
Nie chodzi o Nancy.
Nancy też to wiedziała.
O co ci chodzi?
Nie tylko tobie się zwierzała.
To wszystko.
- Boże! - Przepraszam.
Nie chciałem cię wystraszyć.
Jak się tu dostałeś?
Drzwi były uchylone.
Mogłem napisać.
Tak.
Możemy…
Słuchaj…
Jestem ci winny przeprosiny.
Moje zachowanie i moje słowa… Byłem okrutny.
Była moją żoną, ale…
Wiem, że byłyście dla siebie ważne.
Przepraszam.
Dziękuję.
Nawet nie wiedziałam, jak bardzo tego potrzebowałam.
Zdradzisz, czemu się tak wystroiłeś?
A wystroiłem się?
Tak wychodzę z domu po zmroku.
Gdzie się wybierasz?
Wiesz, że Nancy kocha… kochała balet, a ja…
Przestań. Nie cierpisz go.
- Wcale nie. Uważam, że jest… - Tak.
Jak to się mówi po francusku?
- Jest w chuj nudny. - To nie po francusku.
Nogi mi się nie mieszczą, jak siedzę.
Co?
Tak czy siak. Mieliśmy iść dziś na premierę.
I…
Nie wiem, co robić. Miotam się po tym wielkim, pustym domu.
Nie mogę spać.
Chodzę i ciągle jej szukam, ale jej tam nie ma.
Pomyślałem, że może…
Nie wiem. Że może na tym balecie mógłbym…
Mógłbyś poczuć jej obecność.
Tak.
Właśnie. Myślisz, że to możliwe?
Sama już nie wiem, co jest możliwe.
Okej.
Dopiero co tu była.
Siedzieliśmy tu i graliśmy w głupie karty.
A teraz odeszła na zawsze.
Nie umiem…
To nie ma żadnego sensu.
Więc dlaczego nie mógłbym pójść w miejsce, które tak kochała,
i… poczuć jej obecności?
Musisz spróbować.
Ale… poszłabyś ze mną?
Mam iść z tobą?
- Tak. - Nie.
Czemu nie?
Nie mogę…
Po prostu nie mogę.
Jak by to wyglądało?
Jebać to.
Kogo to obchodzi?
Mnie. Ciebie też powinno.
Nie możemy się wystroić i spędzić razem wieczoru na mieście.
Nie, przepraszam.
Przepraszam.
To był…
Głupi pomysł.
Przepraszam.
JORDAN HEJ. PRZESADZIŁEM, WIEM.
ALE CHCĘ SIĘ SPOTKAĆ. NIE SIEDŹ SAMA W DOMU??
Moja mama ma ulubione powiedzonko.
„Miej więcej, niż zapowiadasz, więcej wiedz, niż gadasz”.
Wzięłam to sobie do serca.
Chroniłam nie tylko to, co nas łączyło, ale też moje uczucia.
Czasem tak dobrze je ukrywałam, że sama ich nie zauważałam.
Pani Bouchet.
Nie obawiasz się, jak to będzie wyglądać?
Obawiałam się.
Ale przypomniałam sobie pewne francuskie powiedzenie: „Jebać to”.
No tak.
Idziemy?
Nie chcę być niegrzeczny, ale córka szefowej nieźle wygląda.
Lepiej skup się na zrobieniu porządnego zdjęcia.
Napisy: Magdalena Marciniak